Κυριακή, 24 Μαΐου 2015

Περικυκλωμένος από παντού

Το Σάββατο βρέθηκα στο Ο.Α.Κ.Α. να παρακολουθήσω τον τελικό κυπέλλου μεταξύ Ολυμπιακού και Ξάνθης. Όλα ήταν όπως τα περίμενα. Για να φτάσεις στη θύρα έπρεπε να κάνει ολόκληρους κύκλους, καθώς έπρεπε να περνάς από συγκεκριμένα μονοπάτια. Αλλά αυτά τα κάνουν σε ματς πρωταθλήματος, σε τελικό κυπέλλου θα κολλούσαν; Κάποια στιγμή, λοιπόν, φτάνουμε στη θύρα. Ένας τυπάκος μας έκοψε το εισιτήριο και μπήκαμε μέσα. Ούτε σωματικούς ελέγχους, ούτε ερωτήσεις του στυλ «τι έχεις στις τσέπες σου;», ούτε τίποτα. Μάλλον αυτά τα «μέτρα» επαφίενται στις νέες ρυθμίσεις (;) του Πανούση και του Κοντονή, και γενικότερα σε απόψεις που πηγάζουν από τις αριστερές ιδεολογίες του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Αφού δεν είδαμε κανά μπαζούκα, πάλι καλά. Να δω τότε τι θα λέγαμε. Τέλος πάντων. Ψάχνοντας να βρούμε που θα κάτσουμε, έπρεπε να προετοιμαστώ ψυχολογικά για αυτά που θα άκουγα. Αφού παρατηρούσα μια μεσήλικη κυρία με το μικρό γιο της να προσπαθούν να κάτσουν, προφανώς μάταια, στις θέσεις που αναγραφόντουσαν στο εισιτήριο τους, το σόου δεν άργησε να ξεκινήσει. 



Έχω πει και έχω γράψει πολλές φορές ότι στο γήπεδο είσαι περικυκλωμένος από την μαλακία. Για παράδειγμα, κάποιος άρχισε να συζητάει με τον διπλανό του για την Γιουβέντους. Ξαφνικά οι παίχτες της Γιουβέντους βαφτίστηκαν τσεκούρια κι ο Μαρκίζιο παρτενέρ του Κιελίνι στο κέντρο άμυνας. Έπειτα κοιτούσα με δέος ένα πιτσιρίκι, περίπου 12 ετών, να φωνάζει με μανία πως χοροπηδάει στο μουνί της μάνας του Αλαφούζου (sic!) κι από δίπλα ο πατέρας να καμαρώνει. Νταξ, αναγνωρίζω ότι αυτά συμβαίνουν σε όλα τα γήπεδα και δηλώνω ότι όταν πηγαίνω γήπεδο συνιστά συνειδητή πρωτοβουλία. Η παράνοια, ωστόσο, ξεκίνησε όταν ο διαιτητής άρχισε να παίζει 50-50 και, ενδεχομένως, να δίνει λίγα σποράκια στην Ξάνθη. Το τι άκουσα δεν περιγράφεται. Η υποκρισία στο μεγαλείο της. Όταν ο διαιτητής σου δίνει όλόκληρο το καρπούζι έχει πλάκα, αλλά όταν μοιράζει λίγα σποράκια στον αντίπαλο ουρλιάζεις και κάνεις λόγο για σφαγές. Πάντως, ο Ολυμπιακός εμφανίστηκε αλαζόνας και υπερόπτης. Και δεν εννοώ μόνο στο χόρτο, αλλά και στην κερκίδα. Καθόμουν δίπλα στους φανατικούς και προσπαθούσα να καταλάβω αν ήμουν σε παιδική χαρά ή εκκλησία. Οφείλω να ομολογήσω, πάντως, ότι η κατάσταση άλλαξε όταν τα ηνία της κερκίδας ανέλαβε ο Τσουκαλάς, δηλαδή ένας σπουδαίος εμψυχωτής και οργανωτής που απολαμβάνει κοινής αποδοχής από την μερίδα των φανατικών. Εξού και τα δεκάδες μπουκάλια που εκτοξευόντουσαν από την κερκίδα.

Όσο για το παιχνίδι δεν μπορούμε να πούμε πολλά. Περίμενα ότι η Ξάνθη θα μπει δυνατά στο γήπεδο και, μάλιστα, είχα προβλέψει- ανεπιτυχώς όπως φάνηκε- ότι θα πετύχει και γκολ στο πρώτο ημίχρονο. Σκεφτόμουν ότι διάφοροι παίχτες της ομάδας, όπως ο Κλέιτον, ο οποίος ψάχνει ένα τελευταίο καλό συμβόλαιο, αλλά και οι Μπέρτος, Γούτας και Βασιλακάκης, οι οποίοι θα ήθελαν να κάνουν ένα βήμα παραπάνω στην καριέρα τους, έχουν πολλά να αποδείξουν. Και πράγματι στο πρώτο ημίχρονο οι Ακρίτες φάνηκαν να προβληματίζουν έντονα τον Ολυμπιακό. Σε κάποιο σημείο, περίπου στο 12ο λεπτό και έπειτα, οι παίχτες του Περέιρα δεν μπορούσαν, χωρίς υπερβολή, να περάσουν την σέντρα, ενώ κάτι γιόμες προς το τερέν τη Ξάνθης κατέληγαν σε μυστήριο λαϊκού ήρωα. Μολαταύτα, ένα τραγικό λάθος του Μπέρτου, και μάλιστα σε κρίσιμο χρονικό σημείο, άλλαξε τις ισορροπίες και, κυρίως, την ψυχολογία. Τι κρατάω από το παιχνίδι; Κάποια ωραία κοριτσάκια και μιλφάκια που πήρε το μάτι μου, και την ικανότητα του Τσόρι (φώτο). Τίποτα άλλο.

Υ.Γ.1 Δεν ξέρω σε τι κατάσταση είναι ο Εσιέν, αλλά χειρότερος από τα ήδη υπάρχοντα χαφ του Παναθηναϊκού, με εξαίρεση τον Ζέκα, αποκλείεται να είναι. Και θα δώσει λάμψη και σε αυτό το χαμηλής ταχύτητας πρωτάθλημα.

Υ.Γ.2 Δεν το χορταίνω!

Τρίτη, 19 Μαΐου 2015

Το καρέ του τσου λου

Στις αρχές Απριλίου αναμετρήθηκε η Μπάγερν εκτός έδρας με την Ντόρτμουντ. Το εντυπωσιακό σε εκείνο το παιχνίδι προσδιορίζεται στην τακτική προσέγγιση του Γκουαρντιόλα. Ο Ισπανός προπονητής ήξερε πολύ καλά ότι η ομάδα του Κλοπ λειτουργεί αρκετά καλά όταν δεν έχει κατοχή μπάλας και το ισχυρό σημείο της ονομάζεται επιθετικό transition game -η Ντόρτμουντ συνιστά μια λαμπρή εξαίρεση ομάδας που έχει την πρωτοβουλία χωρίς να παίζει ποδόσφαιρο κατοχής. Τι έκανε, λοιπόν, ο Γκουαρντιόλα; Έδωσε χώρο στον αντίπαλο, τού χάρισε απλόχερα την κατοχή και τον άφησε να προσπαθεί να διασπάσει την άμυνα των Βαυαρών. Σε αυτό, βέβαια, βοήθησε και η αφέλεια του Κλοπ, ο οποίος, αντί να χτυπήσει στην κόντρα, προσπάθησε να ξεπεράσει τον εαυτόν του, παίζοντας παραδοσιακό ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, δηλαδή προσπαθώντας να εφαρμόσει ένα είδος ποδοσφαίρου για το οποίο δεν έχει εκπαιδεύσει τους παίχτες του. Το ρεζουμέ, όμως, είναι ένα: ο Γκουαρντιόλα, προς τέρψιν/έκπληξη μεγάλης μερίδας φιλάθλων, προσαρμόστηκε στον αντίπαλο. Κι από όσο θυμάμαι, ο Γκουαρντιόλα της Μπαρτσελόνα ποτέ δεν εφάρμοσε παρόμοιο αγωνιστικό πλάνο.


Ο Γκουαρντιόλα της Μπάγερν, ωστόσο, έκανε κάτι παρόμοιο και στον πρώτο ημιτελικό του τσου λου. Προς οικονομία της συζήτησης, να δεχτώ ότι απέναντι στην Ντόρτμουντ η απόφαση να προσαρμοστεί στον αντίπαλο είχε κάποια ψήγματα τακτικού ρεαλισμού. Όταν, όμως, έχεις να αντιμετωπίσεις την Μπάρτσα, μια ομάδα που γνωρίζεις πάρα πολύ καλά, δεν ξέρεις ότι το να προσαρμόζεσαι πάνω της είναι ό,τι χειρότερο; Έχω δηλώσει αμέτρητες φορές ότι ο μοναδικός τρόπος για να αντιμετωπίσεις μια ομάδα που παίζει ποδόσφαιρο είναι να παίξεις κι εσύ ποδόσφαιρο. Πόσω μάλλον όταν λέγεσαι Μπάγερν Μονάχου. Μολαταύτα, αντί να μπει μέσα στο γήπεδο και να μασήσει σίδερα, προτίμησε να παίξει ένα μπερδεμένο ποδόσφαιρο. Ήθελε να κρατήσει την εστία ανέπαφη (κλισέ) αλλά η διάταξη της αμυντικής γραμμής βρισκόταν ψηλά. Έχανε με δύο γκολ, κι αντί να κρατήσει λίγο την μπάλα για να πάει στο Μόναχο και να γυρίσει το ματς, βγήκε μπροστά να κυνηγήσει το γκολ και, μοιραία, έφαγε και τρίτο, βάζοντας ταφόπλακα στις λιγοστές ελπίδες πρόκρισης. Ναι, ήταν λογικό και αναμενόμενο ότι στον επαναληπτικό η φοβισμένη Μπάγερν του πρώτου ημιτελικού θα μετατρεπόταν σε ένα αδηφάγο τέρας που θα πίεζε τον αντίπαλο, αλλά η Μπαρτσελόνα δεν είναι Πόρτο. Και δεν θα γίνει Πόρτο ούτε στον τελικό.

Στον έτερο ημιτελικό, φάνηκε για μια ακόμη φορά ότι η Ρεάλ έχει σοβαρότατο πρόβλημα με την άμυνα. Πώς είναι δυνατόν να παίζεις ποδόσφαιρο χωρίς καθαρό κόφτη και να λες σε παίχτες με επιθετικά χαρακτηριστικά να τρέχουν για άλλους; Πώς είναι δυνατόν ο Αντσελότι να ανέχεται τις πριμαντόνες και τα τερτίπια τους; Πώς είναι δυνατόν ο Κασίγιας (φώτο) να μην ξέρει πως εκτελείται ένα πλάγιο άουτ; Πολλές φορές, όμως, τέτοιου είδους προβλήματα μασκαρεύονται από την επιθετική συγκομιδή. Στην Ρεάλ, εντούτοις, μια ομάδα που ανέκαθεν βασίζόταν στην επίθεση και στο γκολ, φαίνεται να το ξέχασαν αυτό. Το πρόβλημα ξεκινά με την απουσία του Μόντριντς, η οποία αποδεικνύεται σε χέουσα πληγή. Έχω καταντήσει κουραστικός, και συγχωρέστε με για αυτό, αλλά ο Κροάτης είναι το απόλυτο βαρόμετρο της ομάδας. Χωρίς αυτόν στην εντεκάδα η Ρεάλ παίζει ένα άναρχο ποδόσφαιρο, ένα ποδόσφαιρο αλάνας, χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Νοιώθω ότι ελάχιστοι αντιλαμβάνονται την ποιότητά του. Δεν ξέρω γιατί αυτό συμβαίνει. Ίσως να φταίει το γεγονός ότι δεν κοστίζει 100 μύρια ή ότι δεν διαφημίζει αφρόλουτρα. Τέλος πάντων. Επίσης, η ομάδα δεν έχει παίχτες που να μπορούν να διασπάσουν κλειστές άμυνες. Μόνο ο Ντι Μαρία υπήρχε και τον πούλησαν. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο δεν είναι μπουκαδόρος, δεν είναι ντριμπλαδόρος, μόνο εφέ και ντεκόρ, κι ο Μπέιλ σε λίγα τετραγωνικά δεν μπορεί να αξιοποιήσει την έκρηξη και την ταχύτητά του. Κάπως έτσι αρχίζουν τα γεμιστά. Γιόμες και σέντρες, στο πουθενά, με τον Μπέιλ να μετατρέπεται σε κεντρικό επιθετικό και να πλαισιώνει τον Κριστιάνο που μέρα με την μέρα γίνεται ολοένα και περισσότερο παίχτης περιοχής. Τουλάχιστον ο Πέρεθ θα είναι ευχαριστημένος από την κατάκτηση της Ευρωλίγκας.

Η Γιουβέντους, αντίθετα, δεν ήταν αγχωμένη, δεν ήταν μπερδεμένη, δεν ήταν ανυπόμονη. Εφάρμοσε ένα γνήσιο ποδόσφαιρο αναμονής, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ξέχασε την επίθεση, με μυαλό και σχέδιο, παίζοντας στο maximum των δυνατοτήτων της. Ακόμα κι όταν έμεινε πίσω στο σκορ δεν φάνηκε να αποπροσανατολίζεται: ο Αλέγκρι είχε προετοιμάσει ψυχολογικά και τακτικά τους παίχτες του. Η ομάδα κράτησε τις θέσεις της και, παρά το γεγονός ότι το πλάτος δεν ήταν μικρό, επικράτησε στα χαφ και κατάφερε να ελέγξει τα άκρα και το κέντρο άμυνας. Ένα άλλο μυστικό της ιταλικής ομάδας, και πραγματικός πονοκέφαλος για τον αντίπαλο προπονητή, είναι η τάση των Βιδάλ και Μαρκίζιο να μετατρέπονται σε κρυφά φορ: δεν είναι τυχαίο ότι στην Μαδρίτη και οι δυο είχαν ευκαιρίες για να σκοράρουν. Το μόνο πρόβλημα που διαπίστωσα είναι ότι βρίσκεται μερικώς εγκλωβισμένη στο παιχνίδι του Πίρλο. Σπουδαίος ο Ιταλός, αλλά ψάχνει συνεχώς την δύσκολη πάσα και αρκετές φορές μπερδεύει τους συμπαίχτες του παρά τους αντιπάλους. Μπορεί, λοιπόν, να μην είδαμε μια Γιουβέντους που έτρεχε με την μπάλα στα πόδια, γούσταρε να έχει κατοχή, έπαιζε επιθετική άμυνα ή πλαγιοκοπούσε, αλλά ενάντια στην Ρεάλ έδειξε ότι έχει τον τρόπο της. Αρκεί αυτός ο τρόπος απέναντι στην Μπάρτσα;

Υ.Γ.1 Από τις (απειρο)ελάχιστες φορές που θα συμφωνήσω με τον Τσαλτίδη: «Μου αρέσει που πανηγυρίζετε για τα χρέη. Δηλαδή 13 χρόνια τώρα που δεν τα πληρώνατε ποια διαφορά υπήρξε; Ποιος σας πίεσε; Ποια επίπτωση είχε η ομάδα σας; Είχατε προβλήματα αδειοδότησης, ενώ χρωστούσατε καμιά 40-50 εκ ευρώ;». Μαντέψτε σε ποια ομάδα αναφέρεται.

Υ.Γ.2 Δεν μου προξενεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Άρης δεν βγήκε πρώτος στην Γ' Εθνική. Είχα δηλώσει ότι αν αυτό συνέβαινε θα επρόκειτο για θαύμα ολκής. Στο εγγύς μέλλον θα το αναλύσουμε περαιτέρω.

Υ.Γ.3  Είχα χρόνια να το ακούσω και μου το θύμησε ένα φίλος την Κυριακή.

Τρίτη, 12 Μαΐου 2015

Δεν αρκεί να είσαι στοργικός πατερούλης

Στην Βαρκελώνη αρκετοί θεώρησαν ότι ο Γκουαρντιόλα θα έβρισκε τρόπο να μπλοκάρει την πρώην του ομάδα. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν φάνηκε εφικτό. Δεν θα σταθώ στις απουσίες του Ριμπερί και του Ρόμπεν. Αλίμονο αν μία ομάδα του μεγέθους της Μπάγερν αρχίσει να χρησιμοποιεί τέτοιου είδους δικαιολογίες. Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Οι ομάδες του Γκουαρντιόλα ξοδεύουν πολλή ενέργεια στις αρχές και στα μέσα της σεζόν, και μετά στο ντεπόζιτο δεν υπάρχει αρκετή βενζίνη για να κινηθεί το όχημα: αν έχουμε κατηφόρα, κάτι γίνεται, αλλά στις ανηφόρες, όπως στο παιχνίδι με την Μπάρτσα, τα πράγματα είναι δύσκολα. Τι είδαμε, λοιπόν, στην Βαρκελώνη. Μια φοβισμένη Μπάγερν να προσπαθεί να κρατήσει το μηδέν. Η κατοχή μπάλας δεν λειτουργούσε σαν όπλο για να διασπάσει την πανοπλία του αντιπάλου, αλλά σαν ένα είδος άμυνας. Το γεγονός ότι η γερμανική ομάδα δεν κατέγραψε σουτ λέει πολλά για το mentality των φιλοξενούμενων. Οι γηπεδούχοι, αντίθετα, φάνηκαν πιο αποφασισμένοι. Δεν ασχολήθηκαν με τον Γκουαρντιόλα, αλλά μόνο με τη σκέψη ότι πρέπει να πετύχουν γκολ. Και, πράγματι, το κατάφεραν. Για να συμβεί αυτό επιστρατεύθηκε το υπέρτατο ταλέντο του Μέσι, αλλά ας μην χάνουμε την ουσία. Η ομάδα έχει γίνει πιο απρόβλεπτη. Παλιά, επί Γκουαρντιόλα, σπάνια θα τους έβλεπες να τρέχουν με την μπάλα στα πόδια. Πλέον, με τον Λουίς Ενρίκε στον πάγκο, αρέσκονται να τρέχουν στο ανοιχτό γήπεδο.  Επίσης, η παρουσία του Σουάρες, ενός παίχτη που βρίθει εκτελεστικής δεινότητας, ποδοσφαιρικού πείσματος και υψηλού work-rate, έχει αλλάξει τον τρόπο που αμύνεται η ομάδα: ακόμα κι αν ο αντίπαλος έχει την κατοχή, το πρέσινγκ ξεκινάει από πολύ ψηλά.


Η Ρεάλ Μαδρίτης, πάλι, έχει σοβαρότατο πρόβλημα στην άμυνα. Κι όταν λέω άμυνα, δεν εννοώ την αμυντική γραμμή. Ο όρος «άμυνα» λαμβάνει μέρος από όλη την ομάδα και συνοψίζεται στον τρόπο με τον οποίο μια ομάδα εφαρμόζει το αμυντικό της πλάνο. Για παράδειγμα, η Γιουβέντους παίζει άμυνα παλαιάς κοπής. Δίνει χώρο στον αντίπαλο, κάθεται υπομονετικά στο τερέν της και απλώς περιμένει το λάθος του αντιπάλου. Δεν κυνηγά, δηλαδή, το κλέψιμο της μπάλας για να βγει στην αντεπίθεση, ούτε πιέζει εξαντλητικά τον αντίπαλο. Απλά καταλαβαίνει ότι όταν μια ομάδα είναι σωστά στημένη και γνωρίζει πως να τοποθετηθεί στο χόρτο, τότε ο αντίπαλος δεν θα μπορεί να βρει διαδρόμους και, μοιραία, θα υποπέσει σε λάθος. Θα μπορούσα να πω ότι η Γιουβέντους παίζει ένα μείγμα ποδοσφαίρου αναμονής και πρωτοβουλίας. Το μυστικό της Ρεάλ, από την άλλη πλευρά, ονομάζεται επίθεση. Το επιθετικό transition game βρίσκεται σε υψηλό επίπεδο, αλλά το περίεργο είναι ότι αυτό συμβαίνει χωρίς να παίζει επιθετική άμυνα. Αυτό δεν πρέπει να προξενεί έκπληξη: αν εξαιρέσεις τον Ράμος και τον Πέπε, οι υπόλοιποι παίχτες είναι ιδιαίτερα soft. Συν το γεγονός ότι ελάχιστοι ενδιαφέρονται στο να ανακτήσουν την μπάλα. Αλλά μόλις την πάρουν στα πόδια τους, όπως ο Ρονάλντο κι ο Μπέιλ, φέρονται σαν παιδάκια που ήπιαν την πρώτης τους μπύρα. Και μπορεί απέναντι σε ανοιχτές άμυνες, οι επιθετικογενείς παίχτες της Ρεάλ να παραδίδουν μαθήματα επιθετικού ποδοσφαίρου, αλλά τι συμβαίνει όταν έχεις να αντιμετωπίσεις μια ιταλική άμυνα που απλά δεν πρέπει να δεχτεί γκολ;

Εν κατακλείδι, τι θα συμβεί στους επαναληπτικούς; Δύσκολο να προβεί κάποιος σε οποιαδήποτε εκτίμηση. Παρόλα αυτά, η ποδοσφαιρική λογική υποβάλλει ότι η Μπάρτσα θα πετύχει γκολ, με αποτέλεσμα η Μπάγερν να θέλει πέντε για να πάρει την πρόκριση. Όσο για την Ρεάλ, ο Αντσελότι (φώτο) θα πρέπει να βρει αντίδοτο με την απουσία του Μόντριτς και να θυμηθεί ότι αυτός που κάθεται στον πάγκο μιας ομάδας δεν αρκεί να είναι απλά ένας στοργικός πατερούλης που να τα έχει καλά με τους παίχτες του, αλλά πρωτίστως προπονητής.

Υ.Γ.1 Ωραίος ο Κοντονής. Τις μονές μέρες δηλώνει ότι δεν φεύγουμε από FIFA και UEFA, και τις ζυγές ότι και να αποχωρήσουμε δεν τρέχει και τίποτα. Απλά θα βλέπουμε περισσότερο Μπαρτσελόνα...

Υ.Γ.2 Αγαπημένο κομμάτι.

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Grexit

Οι στιγμές είναι δύσκολες. Η αγωνία στο κατακόρυφο. Πάμε για χιτσκοκικό, γκρανκινιολικό φινάλε (sic!). Κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει και τι μας επιφυλάσσει το εγγύς μέλλον. Θα πληρωνόμαστε σε ευρώ; Σε δραχμές; Σε κάποιο άλλο νόμισμα; Θα επιστρέψουμε στην ανταλλαγή προϊόντων; Ουδείς ξέρει. Η παρέα του Τσίπρα, όμως, και του Βαρουφάκη δεν αστειεύεται: είναι αποφασισμένη να διαπραγματευτεί σκληρά με τους κακόβουλους δανειστές που θέλουν να πλήξουν την Ελλάδα. Να την σαμποτάρουν και, κατόπιν, να την απομυζήσουν. Οι Έλληνες, επομένως, νοιώθουν ήσυχοι και ασφαλείς. Η εθνική κυριαρχία βρίσκεται στην ευφράδεια του Τσίπρα, η οικονομία στις γραβάτες του Βαρουφάκη και η εθνική άμυνα στα tweets του Καμμένου. Δεν έχει σημασία που ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. δεν έχει πράξει τίποτα από αυτά που υποσχέθηκε προεκλογικά. Και, φυσικά, ούτε πρόκειται να πράξει.


Ο Κοντονής, όμως, αυτός ο ευκλεής άντρας, ο υπέρμαχος της διαφάνειας και της δικαιοσύνης, έχει αποφασίσει να μιλήσει με έργα. Με πράξεις. Δεν αρκούν οι συνεντεύξεις σε τηλεόραση, ραδιόφωνα και εφημερίδες. Ούτε το γεγονός ότι για να φτιάξει το κουλτουριάρικο μούσι και την επιμελώς ατημέλητη κόμη του απαιτείται μία ώρα κάθε πρωί. Οι φήμες, μάλιστα, υποδηλώνουν ότι ο οργανισμός του Υφυπουργού Αθλητισμού έχει φτάσει στα όριά του. Υπερκόπωση έχει πάθει. Δεν πρέπει, όμως, να σταματήσει να κυνηγάει ανεμόμυλους. Το ελληνικό ποδόσφαιρο τον έχει ανάγκη. Το κοινό τον έχει ανάγκη. Κι ο ίδιος έχει ανάγκη τη δημοσιότητα που του προσφέρει όλο αυτό το νταβαντούρι. Διότι, όπως έχουμε πει αμέτρητες φορές, η εξουσία συνιστά ισχυρότατο ναρκωτικό. Χωρίς κέντρο απεξάρτησης.

Υ.Γ.1 Με ρώτησε κάποιος γιατί ο Άρης έφτασε να παίζει Γ' Εθνική. Η απάντησή μου ήταν λιτή και απέριττη. Όταν βγάζεις, του είπα, δέκα δραχμές και ξοδεύεις είκοσι, αργά ή γρήγορα θα βουλιάξει το καράβι.

Υ.Γ.2 Για το τσου λου δεν έχω να σχολιάσω κάτι το ιδιαίτερο. Δεν μάθαμε κάτι καινούριο. Η απουσία του Βεράτι στο εντός έδρας ματς της Παρί με την Μπάρτσα αποδείχθηκε καταλυτική. Ο Ιταλός είναι πραγματικά αναντικατάστατος. Το ίδιο ισχύει και για την απουσία του Μόντριτς: όποτε απουσιάζει ο Κροάτης, η Ρεάλ μοιάζει κομμένη στα δύο. Αλλά η Ρεάλ είχε να αντιμετωπίσει το πείσμα του Σιμεόνε να μην δεχθεί γκολ. Και συχνά τέτοιου είδους πείσματα σε οδηγούν σε αποκλεισμό.

Υ.Γ.3 Πολύ όμορφο κομμάτι.

Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

Σαν το γάλα

Τι εστί Πάσχα; Δύσκολο το ερώτημα. Επίπονο. Δυσεπίλυτο. Το Πάσχα, βλέπετε, δεν είναι μόνο αρνί και κοκορέτσι ή μαγειρίτσα και γαρδούμπες. Ούτε ρουκέτες, πυροτεχνήματα και φωτοβολίδες, σαν αυτές που πετάνε αυτοί οι αθεόφοβοι στη Χίο και μετατρέπουν το νησί σε Ουκρανία. Όπως, δηλαδή, συμβαίνει σε αρκετά ντέρμπι του ελληνικού πρωταθλήματος. Όχι, βέβαια. Οι ημέρες του Πάσχα αντιπροσωπεύουν κάτι περισσότερο από φαγητό, όργιο κατανάλωσης και αργία. Και φαίνεται να έχουν μια θετική επίδραση στο κοινωνικό σύνολο· φαίνεται να αναδύεται η ανθρωπιά μας. Κι αυτή η ανθρωπιά μεταδίδεται έντονα, σαν πυρετός. 


Πώς αλλιώς θα ικανοποιηθούν οι επαίτες και οι ζητιάνοι, οι οποίοι, λόγω των ημερών, πλημμυρίζουν κάθε στέκι; Εδώ, όμως, μιλάμε για οργανωμένα πράγματα. Ο ορισμός του σκοπέτου. Το πρωί στήνουμε καραούλι στον φούρνο, το μεσημέρι στο super market και το απόγευμα πάμε στα φανάρια της Λεωφόρου Κατεχάκη, στη διασταύρωση με την οδό Πίνδου. Σας παρακαλώ, μην κοροϊδεύετε, πρόκειται για δύσκολη δουλειά. Ξέρετε τι είναι να κάθεσαι δέκα ώρες σε ένα αυτοσχέδιο καρεκλάκι; Πιάνεται ο κώλος σου. Και να πρέπει να κρατάς και ένα πλαστικό ποτηράκι για να ρίχνουν οι περαστικοί τα χρήματα. Τενοντίτιδα παθαίνεις. Εάν προσθέσεις και τις δύο ώρες ορθοστασία στην Λεωφόρο Κατεχάκη, τότε μιλάμε για εργασία οχτώ ωρών, μία ώρα υπερεργασία και τρεις ώρες υπερωρία. Εξαντλητικό ωράριο.

Υπάρχουν, ωστόσο, κι άλλου είδους επαίτες, πιο «επίσημης» μορφής, που δράττονται της ευκαιρίας. Αυτές τις ημέρες, βλέπετε, επικρατεί ένας ψυχολογικός εκβιασμός. Οι περισσότεροι, έστω αρκετοί, προσπαθούν να εκβιάσουν την αγάπη -ή «αγάπη»- που, για δικούς τους λόγους, τόσο πολύ λαχταρούν. Από ένα ζευγάρι που έχει μαλώσει και «πρέπει αυτές τις μέρες να βρίσκεται μαζί», μέχρι την Εκκλησία, δηλαδή έναν οργανισμό που παράγει μαζική θρησκευτική κουλτούρα και ρευστοποιεί καθετί που προσφέρει κέρδος. Η Εκκλησία, λοιπόν, αναβιώνει στιγμές του ένδοξου παρελθόντος. Οι πιστοί συρρέουν τη Μεγάλη Βδομάδα στις εκκλησίες και προσφέρουν χρήμα και δόξα. Δεν έχει σημασία που οι περισσότεροι επισκέπτονται τους ναούς για να δουν κανά μιλφάκι, να κάνουν κουτσομπολιό ή να μην χαρακτηριστούν από την κυρία Σούλα που μένει στο διπλανό διαμέρισμα άπιστοι και άθεοι. Σαν το Τσίπρα, πρώην άθεος και νυν πιστός, που διεξάγει μεγάλη μάχη για να μαζέψει/εκμαιεύσει ψήφους από όπου μπορεί. Ούτε παίζει ρόλο που το βράδυ της Ανάστασης όλοι εξαφανίζονται μετά τις 12:01 για να φάνε μαγειρίτσα και γαρδουμπάκια. Αυτό, πάντως, έχει εξήγηση. Μετά την εξαντλητική νηστεία της μίας βδομάδας, όπου ο καθένας νηστεύει ό,τι φαγητό θέλει, ο οργανισμός έχει φτάσει στα όρια του. Είναι τόσο εξασθενημένος που αναζητά εναγωνίως πηγές ενέργειες και, μάλιστα, υψηλής περιεκτικότητας σε πρωτεΐνη. Για αυτό και καταφεύγει σε συκώτια, αυγά, καρδούλες και νεφράκια. Εξάλλου, αν δεν νηστέψεις, δεν είσαι καλός Χριστιανός.

Το Πάσχα, λοιπόν, δεν προσδιορίζεται μονάχα σε γλέντια και αργία. Το Πάσχα δοκιμάζεται η πίστη σου. Δίνεις λεφτά στους επαίτες, πας στην εκκλησία, νηστεύεις, είσαι πιο ευάλωτος και φανερώνεις μια ανυπέρβλητη τάση για αγάπη. Προσπαθείς να αποδείξεις -κυρίως στους άλλους- πόσο καλός Χριστιανός είσαι. Και το κάνεις τόσο καλά που πείθεις μέχρι και τον εαυτόν σου. Και προφανώς αναφέρομαι στην εξιδανικευμένη εικόνα του εαυτού που πλασάρουμε στο Facebook και στο Ιnstagram. Ξοδεύουμε, βλέπετε, τόσο πολύ χρόνο και κόπο στο να αναρωτιόμαστε τι γνώμη έχουν οι άλλοι για εμάς που αμελούμε τεχνηέντως να εξερευνήσουμε το βαθύτερο εγώ μας. Διότι ο πραγματικός μας εαυτός, το είδωλο που αντικρίζουμε στον ψυχολογικό μας καθρέφτη, αδυνατεί -δυστυχώς!- να αντιληφθεί ότι η ανθρωπιά δεν έχει ημερομηνία λήξης σαν το γάλα.

Σάββατο, 4 Απριλίου 2015

«Έπαιξε σαν ιταλική ομάδα»

Αρκετές φορές, ακόμα και μέσα από αυτό το blog, όταν μια ομάδα πετυχαίνει μια νίκη, κυρίως εκτός έδρας, λέμε ότι η πλευρά που επικράτησε, συνήθως με χαμηλό σκορ, «έπαιξε σαν ιταλική ομάδα». Αυτό λέγεται για την ευκολία με την οποία η συγκεκριμένη ομάδα μπορεί να κρατήσει ένα σκορ. Για να πάρεις την νίκη, όμως, δεν αρκεί να παίξεις άμυνα, αλλά και να σκοράρεις. Μια ιταλική ομάδα, βλέπετε, παίζει με χαμηλό τέμπο, ωστόσο, ανά πάσα στιγμή, μπορεί να βάλει ένα γκολ και, ακόμα πιο άνετα, οπισθοχωρώντας με τάξη και πειθαρχία, σαν τους αρχαίους Σπαρτιάτες, να προστατεύσει το σκορ. Μια τέτοια αμυντική φιλοσοφία μεταλαμπαδεύεται και στους μη γηγενείς παίχτες.


Τρανό παράδειγμα, ακόμα και σήμερα, η Παρί. Αν εξετάσει κανείς προσεκτικά την εντεκάδα της Παρί, μια ντελικάτης, υποτίθεται, ομάδας, θα διαπιστώσει ότι σχεδόν όλοι οι παίχτες προέρχονται από το ιταλικό πρωτάθλημα. Κι όταν η ομάδα καλείται σε παιχνίδια υψηλής επικινδυνότητας και ιδιαίτερης μεταχείρισης να αντιπαρατάξει δύναμη, πάθος, πείσμα, ομαδικότητα και αλληλοκάλυψη, δεν έχει κανένα πρόβλημα να το κάνει: απλά ανασύρει το ιταλικό mentality και επιστρατεύει τα παραπάνω εφόδια σε μέγιστο βαθμό. Κάτι παρόμοιο έκανε φέτος με την Τσέλσι, κάτι παρόμοιο έκανε πέρυσι με την Μπαρτσελόνα, κάτι παρόμοιο αναμένεται να κάνει και αύριο με την Μαρσέιγ. Η Παρί, ωστόσο, συμπεριφέρεται έτσι όταν έχει να αντιμετωπίσει ιδιαίτερους αντιπάλους και συνθήκες. Άλλες ομάδες, όπως η Εθνική του Ρεχάγκελ, με αποθέωση το Euro 2004, σε μια ακλόνητη επίδειξη τακτικού ρεαλισμού, είχε αναγάγει την άμυνα σε επιστήμη. Ικανοποιητική αποτελεσματικότητα στην επίθεση, συνειδητή παραχώρηση χώρου στον αντίπαλου και άμυνα υψηλού επιπέδου.

Σε αυτό το σημείο θέλω να κάνω μια διευκρίνιση. Ο όρος «άμυνα» έχει πολλές μορφές και δεν είναι όλες καταδικαστέες. Άμυνα παίζει κι ο Μουρίνιο, αλλά δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ τον ντροπιαστικό ημιτελικό απέναντι στην Μπαρτσελόνα, τότε που ο Πορτογάλος ήταν προπονητής στην Ίντερ. Άμυνα παίζει κι ο Γκουαρντιόλα, σαφώς πιο ελκυστική, με κυρίαρχο σκοπό να κλέψει μπάλα και να πάρει την κατοχή. Άμυνα έχει παίξει κι ο Άρης του Κούπερ, με την αλληλοκάλυψη και την πειθαρχία να αποδεικνύονται εξέχοντα εφόδια, χωρίς, ωστόσο, να ξεχνάει την επίθεση: οι εμφανίσεις και τα αποτέλεσματα στην Ευρώπη ήταν πραγματικά το επιστέγασμα σκληρής σωματικής και νοητικής δουλειάς.

Και μπορεί η Ιταλία να εξάγει αυτοκίνητα, ελαιόλαδο, ζυμαρικά και ενδύματα, αλλά η άμυνα, και κυρίως η τακτική συμπεριφορά που εφαρμόζεται στο χόρτο, συνδυάζοντας δύναμη με φινέτσα και ταλέντο με ομαδικότητα, έχει αφήσει ανεξίτηλη κληρονομιά στο μυαλό των ποδοσφαιρόφιλων. Και δεν είναι μόνο το σύνολο, δηλαδή η ομάδα, αλλά και οι μονάδες. Η Ιταλία είχε παλιά Σιρέα και Μπαρέζι, Κοστακούρτα και Μαλντίνι (φώτο), και, πιο πρόσφατα, Καναβάρο και Νέστα. Δυστυχώς, όμως, η παραγωγή γηγενών αμυντικών παιχτών -κι όχι μόνο- βρίσκεται σε πτώση. Οι ομάδες δεν επενδύουν στις ακαδημίες, έχει παρατηρηθεί μια στροφή σε ξένους παίχτες και έχει σταματήσει ο εμβολιασμός της Εθνικής Ιταλίας με νέο αίμα.

Κλείνοντας, επιτρέψτε μου να αντιγράψω ένα σχόλιο που διάβασα σε μια αθλητική ιστοσελίδα: «Γι’ αυτό και η ''ιταλική άμυνα'' είναι ένα επουσιώδες αλλά και μεγαλειώδες κεφάλαιο στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Ανέκαθεν άλλωστε το ''αμύνεσθαι'' περικλείει μέσα του και κάτι το ηρωικό. Η άμυνα των Ιταλών είναι η αποθέωση την τακτικής, της δύναμης, της ομαδικότητας, της αλληλοκάλυψης, του καθαρού μυαλού. Ενίοτε και σκληρή, τόσο όσο χρειάζεται για να κερδίσει τον χαρακτήρα της χαλύβδινης, της ατσάλινης, της αδιαπέραστης».

Υ.Γ.1 Έχω αρχίσει να γράφω ένα άρθρο για τους άνδρες. Θα το δημοσιεύσω μετά τα αρνιά του Πάσχα. Θα ήθελα να γράψω και για τον Τσίπρα, αλλά...

Υ.Γ.2 ...και μόνο που σκέφτομαι ότι θα γράψω τα αυτονόητα εκνευρίζομαι. Το μόνο που θα πω είναι ότι ο Τσίπρας, ο Βαρουφάκης κι όλα αυτά τα ανομοιογενή στοιχεία που απαρτίζουν την Κυβέρνηση, έχουνε πέσει στον λάκκο που οι ίδιοι έσκαψαν. Η προεκλογική καμπάνια, βλέπετε, περιείχε τόσες υπερβολές, δηλαδή ακριβώς αυτό που επιθυμούσε ο ελληνικός λαός, που αναπόφευκτα δημιουργήθηκαν υψηλές προσδοκίες από τους ψηφοφόρους, οι οποίες, πιθανότατα, θα εκπυρσοκροτήσουν σε μια υγιή μερίδα πολιτών. Δεν αποτελεί, φυσικά, έκπληξη ότι ακόμα δεν έχει γίνει τίποτα από αυτά που υποσχέθηκαν. Ούτε ότι ο ελληνικός λαός δεν αλλάζει μυαλά: χορτάτος λαός δεν επαναστατεί.

Υ.Γ.3 Genesis!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...