Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Deutschland über alles


Ποιος άλλος θα μπορούσε να κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο; Με τα περισσότερα φαβορί να φαίνονται εξασθενημένα, και τους «μικρούς» να βελτιώνονται συνεχώς και να κλείνουν την ψαλίδα, η ποδοσφαιρική λογική επέβαλε την επικράτηση των Γερμανών. Νομίζω ότι, ανεξαιρέτως συμπάθειες και αγάπες, συμφωνούμε σε αυτό. Και κάτι τελευταίο: ας μην μπλέκουμε τα πολιτικά με το ποδόσφαιρο. Δεν έχει σχέση η κλώνος του Darth Vader με την Εθνική Γερμανία και την κατάκτηση του Μουντιάλ.

Υ.Γ.1 Άξιζε το βραβείο ο Μέσι; Όχι, βέβαια. Νταξ, δεν έκανε κακό τουρνουά, αλλά το ίδιο ισχύει και για δυο ντουζίνες παίχτες. Τι έπρεπε, δηλαδή; Να πάρουν κι αυτοί βραβείο; Και για να σοβαρευτώ, ο Ρόμπεν, ο Μίλλερ ή ο Ροντρίγκεζ τι έπρεπε να πάρουν;

Υ.Γ2 Δεν ξέρω πόσοι από τους αναγνώστες μου έχουν τατουάζ, αλλά δεν κολλάω, θα το πω. Έχει παραγίνει το κακό. Πας στην παραλία και βλέπεις το κάθε παρτσακλό και τον κάθε ρούκουνα να «στολίζει» το σώμα του με ηλίθια σχέδια και γραφές. Ας καταλάβουμε- επιτέλους!- κάτι: τα τατουάζ δεν πάνε σε όλους. Δεν μπορούν όλοι να τα κάνουν support. Τίθενται κι άλλες παράμετροι στην εξίσωση, όπως στυλ, σώμα, ντύσιμο, εμφάνιση. Σκληρό να λέγεται, αλλά αληθές.

Υ.Γ.3 Πηγαίνω προς το Καβούρι για μπάνιο. Περπατάω με τα συμπράγκαλα στους ώμους και κάποια στιγμή τα αφήνω κάτω, διότι οι τύπισσες θέλουν να πάρουν καφέ. Ξαφνικά, βλέπω να έρχεται μια κοπέλα. Χωρίς να το σκεφτώ ιδιαίτερα, και χωρίς να εξετάζω το φύλο ή την εμφανισιμότητα, παραμερίζω την μία τσάντα για να περάσει η κοπέλα. Αυτόματα η κοπέλα σκάει ένα λαμπερό χαμόγελο και συνεχίζει το περπάτημά της. Κατόπιν, ο φίλος από δίπλα μού λέει: «Ρε μαλάκα, η Δούκισσα ήταν». Και είχε δίκιο ο μπάσταρδος. Ωραία γυναίκα.

Υ.Γ.4 Κορυφαία μπάντα, κορυφαίο άλμπουμ, κορυφαίο τραγούδι.

Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2014

Η συνέχεια επί χόρτου και οθόνης

Όταν η Αργεντινή παρουσιάζει θλιβερό θέαμα, κάποιοι το ονομάζουν επαγγελματική νίκη. Όταν η Βραζιλία δεν μπορεί να διασπάσει την αντίπαλη άμυνα, τότε γίνεται λόγος για ανορθόδοξη τακτική. Η αλήθεια είναι ότι και οι δυο ομάδες παρουσιάζουν άναρχο ποδόσφαιρο. Με την Αργεντινή να παίζει πιο άναρχα από την Βραζιλία. Συμπαίχτες και αντίπαλοι ψάχνουν τον Μέσι, με τον Καμπέγια να μην μπορεί να βρει λύσεις από τον έξτρα παίχτη που μένει αμαρκάριστος λόγω της προσαρμοσμένης άμυνας πάνω στον Μέσι. Αυτό, δηλαδή που γινόταν στην Μπαρτσελόνα του Γκουαρντιόλα. Ένας Μέσι, λοιπόν, δεν φέρνει την άνοιξη: χρειάζεται μεγαλύτερη στήριξη από τους συμπαίχτες του. Εντούτοις, είναι κάπως υποκριτικό και αστείο αυτή η Αργεντινή να δέχεται τη μισή κριτική από αυτήν της Βραζιλίας. Με τον κλώνο του Τζιν Χάκμαν, τον Φελίπε Σκολάρι (φώτο), να καλείται να βρει τον αντικαταστάτη του Νεϊμάρ. Οι Γερμανοί, πάντως, οι οποίοι θα αντιμετωπίσουν την Βραζιλία την ερχόμενη Τρίτη, δεν αστειεύονται. Ξεκίνησαν δυναμικά το τουρνουά, κάνοντας επίδειξη δύναμης απέναντι στην Πορτογαλία, αλλά φαίνεται ότι ο Λεβ, επηρεασμένος από την ισοπαλία με την Γκάνα, όπως φάνηκε στα παιχνίδια με Αλγερία και Γαλλία, προσέχει ιδιαίτερα τον κώλο του. Πόσω μάλλον όταν πρόκειται για νοκ άουτ παιχνίδια. Με την απουσία του Νεϊμάρ να δίνει μια ενδιαφέρουσα χροιά, μία αινιγματική πινελιά θα έλεγα, ως προς το τι είδους ποδόσφαιρο θα παίξει η διοργανώτρια χώρα (κλισέ). Θα έλεγα, λοιπόν, ότι οι Γερμανοί, που ξέρουν να παίζουν σωστό ποδόσφαιρο, έχουν το προβάδισμα για να πάνε τελικό.


Στην αντίπερα όχθη, έχουμε τους Ολλανδούς. Η ομάδα του Φαν Χάαλ, την οποία -λανθασμένα- είχα υποτιμήσει πριν την έναρξη του τουρνουά, θα αντιμετωπίσει την Αργεντινή. Εντούτοις, για να φτάσει η Ολλανδία σε αυτό το σημείο, έπρεπε να αποκλείσει την ηρωική Κόστα Ρίκα, μια πειθαρχημένη ομάδα, με οργανωμένη άμυνα, στελεχωμένη με ενθουσιώδεις παίχτες, και με έναν προπονητή, ρεαλιστή και πρακτικό, που έπαιζε ποδόσφαιρο αναμονής -εντούτοις κάποια προβληματάκια στις αντεπιθέσεις τα είχαν (π.χ. μικρό πλάτος και μέτριο επιθετικό transition game), ενώ με καλύτερο παίχτη τον τερματοφύλακα δύσκολα φτάνει κανείς μακριά. Τι πρέπει, λοιπόν, να κάνει η Αργεντινή; Να παίξει με αντεπιθέσεις -έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου. Αυτή η ομάδα δεν μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, ενώ διαθέτει ευάλωτη άμυνα και μπερδεμένη τακτική. Καταλαβαίνω τους νοσταλγούς του Μαραντόνα που θέλουν να δουν την Αργεντινή πρώτη, αλλά θα πρόκειται για έκπληξη ολκής αν συμβεί κάτι τέτοιο. Για την ακρίβεια, θα εκπλαγώ αν καταφέρει να προκριθεί εις βάρος της Ολλανδίας. Αρκεί ο ορεξάτος και εκρηκτικός Ρόμπεν, ο M.O.M της Ολλανδίας, να πασάρει πιο γρήγορα. Το ίδιο, βέβαια, λέω εδώ και χρόνια, αλλά προκοπή δεν βλέπω. Τέλος πάντων. Η συνέχεια επί χόρτου και οθόνης.

Υ.Γ.1 «Εξαρχής θεωρώ πως κάθε παίκτης έχει τα δικά του χαρακτηριστικά και πιστεύω πως ο Κρουλ είναι ο καταλληλότερος στα πέναλτι. Μπορεί να φτάσει σε κάθε γωνία της εστίας κι έτσι τον προετοιμάσαμε, πέφτοντας σε όλα στη σωστή πλευρά. Είμαι περήφανος για τη συνεργασία μας», ανέφερε μεταξύ άλλων ο Φαν Χάαλ μετά το τέλος του αγώνα. Η αλήθεια είναι ότι μόλις είδα τον Κρουλ, αμέσως θυμήθηκα τον Φαν Μπρόκελεν. Ένα κτήνος που μπορούσε να τεντώσει το κορμί του και να φτάσει τις γωνίες. Ήμουν πολύ μικρός όταν τον είχα παρακολουθήσει, αλλά είχα εκπλαγεί από αυτήν την ικανότητά του.

Υ.Γ.2 Ομολογώ την έκπληξή μου μόλις διάβασα ότι ο Αμπιντάλ έκλεισε στον Ολυμπιακό. Κυρίως διότι μου φάνηκε περίεργο το γεγονός ότι η Μονακό ανακοίνωσε την ανανέωση του παίχτη και μία μέρα αργότερα αυτός βρέθηκε στον Πειραιά. Όπως και να έχει, πρόκειται για έναν μεγάλο παίχτη που θα δώσει λάμψη στο μίζερο πρωτάθλημά μας.

Υ.Γ.3 Ωραίος ο Αλαφούζος. Λεβεντόπαιδο. Και, πιθανολογώ, χιουμορίστας. Δεν εξηγείται διαφορετικά η συμπεριφορά προς τον Καραγκούνη.

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

Θα μας είχαν βγει τα συκώτια και οι σπλήνες

Τα μάτια μου έπεσαν σε μια λίστα που έδειχνε τις ομάδες με το περισσότερο τρέξιμο. Πρώτοι οι φιλότιμοι Αυστραλοί. Δεύτεροι οι Ρώσοι του Καπέλο. Πόσα χρήματα, άραγε, έπαιρνε ο Καπέλο; Δέκα μύρια; Έντεκα; Δώδεκα; Κάπου εκεί. Όσα και να έπαιρνε, πήγε σπίτι του. Αυτός ο ωραίος προπονητής του Μεξικό παίρνει γύρω στα 300 χιλιάρικα. Ο Σάντος, με τα καλά του και τα στραβά του, έχει λαμβάνειν περίπου 700 χήνες. Ξεφύγαμε, όμως. Έχουμε πει πολλές φορές ότι το τρέξιμο από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα. Δεν αρκεί να τρέχεις πολύ, πρέπει να τρέχεις ποιοτικά. Έξυπνα. Να γνωρίζεις τα τετραγωνικά και να ξέρεις να κινείσαι στον χώρο, με ή χωρίς την μπάλα.


Το πόσο τρέχει μία ομάδα επηρεάζεται από αρκετούς παράγοντες. Ένας από αυτούς είναι η φυσική κατάσταση: δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε περαιτέρω. Άλλος ένας, κάπως υποτιμημένος, είναι ο προπονητής. Το σύστημα, δηλαδή, που επιλέγει ή, για να είμαι ακριβέστερος, τη διάταξη. Και, φυσικά, την τακτική. Το αγωνιστικό πλάνο. Αν μια ομάδα έχει κατοχή μπάλας, προσπαθεί να πάρει την πρωτοβουλία και παίζει στο τερέν του αντιπάλου, συνήθως δεν τρέχει πολύ. Ο αντίπαλος, αντίθετα, που αμύνεται, γράφει περισσότερα χιλιόμετρα στο κοντέρ. Κι αυτό είναι λογικό: το κυνήγι της μπάλας, αλλά και παιχτών, έχει τίμημα. Κάπως έτσι εξηγείται το γεγονός ότι η Βραζιλία βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της σχετικής λίστας. Με την Ελλάδα, μια χώρα που κατά κανόνα παίζει χωρίς την μπάλα, δηλαδή αμύνεται, να βρίσκεται μία θέση πάνω από την Βραζιλία. Στην 27η η Ελλάδα, στην 28η η Βραζιλία. Σε αυτό το σημείο, σηκώνω τα χέρια ψηλά. Η αμέσως επόμενη χώρα που πόνταρε στην άμυνα και προκρίθηκε, ήταν η Αλγερία, η οποία βρίσκεται στην 6η θέση! Η χαμηλότατη θέση της Ελλάδας, εντούτοις, εξηγείται σε μερικό βαθμό. Η άμυνά της, εδώ και και μια δεκαετία, αποτελεί το δυνατό της σημείο -έστω κι αν, πλέον, δεν βρίσκεται στα υψηλά επίπεδα των προηγουμένων ετών. Υπάρχει διάκριση ρόλων, επιμερισμός εργασιών, μια ενσυνείδητη πίστη ότι εκεί πρέπει να στηριχτούμε. Αυτό μεταφράζεται σε καλές τοποθετήσεις, αλληλοκαλύψεις, έστω κι αν στις διαγώνιες έχουμε πρόβλημα, στενό πλάτος σε κατάσταση άμυνας και, γενικώς, γνώση του πως να παίζουμε σε λίγα τετραγωνικά και να καλύπτουμε το χώρο. Όλα αυτά οδηγούν σε λιγότερο τρέξιμο από μια ομάδα που αμύνεται άναρχα, άτακτα, με αφέλεια. Συν το γεγονός ότι δεν είχαμε να αντιμετωπίσουμε μεγαθήρια. Σκεφτείτε να πέφταμε στον όμιλο της Γερμανίας. Θα μας είχαν βγει τα συκώτια και οι σπλήνες. Τέλος, αν προσθέσουμε και το γεγονός ότι δεν είμαστε ειδικοί στην τέχνη της αντεπίθεσης (τρέξιμο με την μπάλα στα πόδια, ταχύτητα, κίνηση άνευ μπάλας), κάπως έτσι προκύπτει, υποθέτω, η θέση της Ελλάδας στη λίστα με τα χιλιόμετρα των ομάδων.

Η απορία, πιστεύω εύλογη, που αναδύεται είναι απλή και συνοψίζεται στο πως καταφέραμε και προκριθήκαμε με τόσο λίγο τρέξιμο, παίζοντας και με παίχτη λιγότερο για περίπου 50 λεπτά στο ματς με την Ιαπωνία, και κάνοντας, επί της ουσίας, 1,5 καλό παιχνίδι. Σαν το Euro του 2012, όπου προκριθήκαμε στον επόμενο γύρο, πέφτοντας πάνω στην Γερμανία, έχοντας κάνει μόνο ένα καλό παιχνίδι απέναντι στη Ρωσία! Μάλιστα, εκείνο το ματς, με αντίπαλο τους Ρώσους, πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της τρίτης και τελευταίας φάσης του Euro. Όπως συνέβη και τώρα με την Ακτή Ελεφαντοστού. Φαίνεται ο Σάντος κάνει πρώτα το λάθος για να βρει το σωστό. Διορθώνει τις ατέλειες, ξεφεύγει από τις εμμονές του, αν και οι εμμονές συχνά αντιπροσωπεύουν ατέλειες του αγωνιστικού πλάνου, και, όπως φαίνεται, οι παίχτες κι ο προπονητής της Εθνικής αντιδρούν καλύτερα όταν βρίσκονται υπό κράτος πίεσης και αμφισβήτησης.

Αντί επιλόγου, ας αναφέρω έναν ακόμα λόγο που η Εθνική έτρεξε τόσο λίγο. Δεν τον συμμερίζομαι, δεν με αντιπροσωπεύει, αλλά νομίζω ότι πρέπει να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Ο λόγος, λοιπόν, έχει ονοματεπώνυμο: Κώστας Κατσουράνης. Και καλά ότι μόλις βγήκε από την εντεκάδα, όλα, ως διά μαγείας, διορθώθηκαν. Τρίχες κατσαρές. Δεν είναι Μέσι ο Κατσουράνης για να αλλάξει τόσο πολύ τις αγωνιστικές ισορροπίες ενός αγώνα και να βελτιωθεί εντυπωσιακά το mentality της ομάδας. Δεν θέλω κουταμάρες. Απλά ο όχλος, η συντριπτική πλειοψηφία του οποίου δεν αγαπάει το ποδόσφαιρο, ψάχνει εξιλαστήριο θύμα. Δεν υπονοώ ότι ο Κατσουράνης είχε καταπληκτική απόδοση απόδοση ή άριστη φυσική κατάσταση, ούτε ότι η εντεκάδα πρέπει να ξεκινά από αυτόν. Αλλά, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι λάθος να κράζουν τον Κατσουράνη και να μιλούν ορισμένοι με τόσο υποτιμητικά λόγια. Λες κι αυτός είναι η πηγή όλων των κακών. Εξάλλου, ο Σάντος είναι αυτός που τον επέλεγε. Ο Σάντος είναι αυτός που τον έβαζε να παίζει ως αμυντικό χαφ, ουσιαστικά μόνο του στον άξονα, έχοντας δεξιά και αριστερά εσωτερικά χαφ. Για να ξέρουμε και τι λέμε.

Υ.Γ.1 Μεγάλο ματς απόψε. Και εξόχως αινιγματικό, καθώς αγωνίζονται δυο ομάδες με διαφορετικά χαρακτηριστικά Δεν έχω ιδέα τι θα συμβεί. Αυτό που ξέρω είναι ότι η Κόστα Ρίκα συνιστά μια ενθουσιώδη ομάδα, με ταλαντούχους παίχτες, που παίζει άμυνα στο τερέν της και, μόλις αναγκάσει τον αντίπαλο σε λάθος, χτυπάει στην αντεπίθεση σαν κόμπρα. Παραδοσιακά έχουμε πρόβλημα με τέτοιες ομάδες -ο Σάντος το γνωρίζει πολύ καλά-, κάτι που σημαίνει ότι θα δούμε την Εθνική να αμύνεται περισσότερο και να επιτίθεται λιγότερο. Μπορούμε, πάντως, να φέρουμε το παιχνίδι στα μέτρα μας και να προσπαθήσουμε να κρατήσουμε το μηδέν μέχρι το ημίχρονο, κάτι που σίγουρα θα αγχώσει τους Κοσταρικανούς: ποιοτικός αντίπαλος, αλλά σε καμία περίπτωση φόβητρο. Προσοχή, όμως, στις διαγώνιες αλληλοκαλύψεις, οι οποίες αποτελούν αδυναμία της ελληνικής άμυνας, και, θυμίζω, απαιτούνται γρήγορες επιστροφές. Η Εθνική, εν κατακλείδι, θα πρέπει να τρέξει περισσότερο από ό,τι συνήθως για να επικρατήσει.

Υ.Γ.2 Αν οι Βραζιλιάνοι, στο ματς με την Χιλή, έβγαζαν τις εμφανίσεις τους και φορούσαν φανέλες του Αχαρναϊκού, θα καταλάβαινε κανείς τη διαφορά; Τι θλιβερό θέαμα είναι αυτό; Τουλάχιστον δεν δαγκώνουν τους αντιπάλους τους. Κυριολεκτικά το εννοώ.

Υ.Γ.3 ...

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Περί τουρισμού

Αντιγράφω από μία παλαιά ανάρτηση: «Ο τουρισμός, όπως η ίδια η Ελλάδα, διαθέτει δυο όψεις: μία καλή και μία κακή. Η καλή συνοψίζεται στο ότι -μαζί με την ναυτιλία- αποτελεί την βαριά βιομηχανία της χώρας. Και φέτος το καλοκαίρι η Ελλάδα έχει ''βουλιάξει'' από (αλλοδαπούς) τουρίστες. Η κακή έγκειται στο ότι έχουμε μείνει -ακόμα!- στον τουρισμό του 1960-1970. Με τη χώρα να διαφημίζει τα 3 S: sea, sun, sand. Αν και για κάποιους προστίθεται και ένα τέταρτο, το sex. Τέλος πάντων. Εν έτει 2013, λοιπόν, δεν βρισκόμαστε σε ικανή θέση να επενδύσουμε ουσιαστικά πάνω στον τουρισμό. Κι αυτό το μοτίβο ισχύει από τις διαφημιστικές καμπάνιες της χώρας στο εξωτερικό μέχρι τις συμπεριφορές ορισμένων Ελλήνων (π.χ. καταστηματάρχες, ταξιτζήδες, υπάλληλοι αρχαιολογικών χώρων) που η μόνη ξένη γλώσσα που γνωρίζουν είναι αυτή της κουτοπονηριάς. Εκτός αν θεωρούμε σωστό και θεμιτό, π.χ., να έρχονται τουρίστες, κυρίως αλλοδαποί αλλά και ημεδαποί, σε αρχαιολογικούς χώρους και να τους βρίσκουν κλειστούς. Οι λόγοι προσδιορίζονται στο ομολογουμένως αξιοπερίεργο ωράριο και στις λαμπρές απεργίες. Όπως έχει συμβεί αρκετές φορές στην Ακρόπολη, με ένα πανό του ΠΑ.ΜΕ. να στολίζει τον Ιερό Βράχο. Τζάμπα τα χιλιάδες χιλιόμετρα των Κινέζων και των Ιαπώνων. Πρωτοφανή πράγματα. Μιλάμε για ένα πρωτόγονο είδος τουρισμού. Το θέμα, επομένως, δεν εξαντλείται στην έλευση του τουρίστα. Αυτό είναι το εύκολο. Πάντοτε θα έρχονται τουρίστες. Ανεξαρτήτως ποιος είναι Υπουργός Τουρισμού και πόσα λεφτά ρίξαμε στην διαφημιστική καμπάνια. Η εγγενής αξία της Ελλάδας το εξασφαλίζει. Το θέμα είναι ο ίδιος τουρίστας να ξανάρθει. Να μείνει ικανοποιημένος και να προτιμήσει εκ νέου τη χώρα μας. Αυτό είναι το δύσκολο. Δεν πειράζει, όμως. Θα τα φτιάξει όλα η Όλγα (γυναικάρα!)».


Εξάλλου, και μόνο το ντεκολτέ της αρκεί για να ταρακουνήσει τα νερά. Όπου εμφανιστεί, γίνεται σάλος. Πάταγος. Όπως κάποτε γινόταν με τους Beatles (φώτο). Πάει στην Κίνα και όλα τα μάτια πέφτουν πάνω της. Κι όχι άδικα. Είναι εντυπωσιακή γυναίκα. Και μορφωμένη. Με πτυχία. Δεν έχει περιοριστεί, δηλαδή, στο επώνυμο του πατέρα της και στη σύνδεσή της με την οικογένεια Βαρδινογιάννη. Πάει στην Κωνσταντινούπολη, λοιπόν, και βλέπεις παπάδες, πολιτικούς και τοπικούς φορείς να την λιγουρεύονται. Με τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης να καλύπτουν με photoshop το ντεκολτέ της. Για να μην σκανδαλιστούν οι άντρες και παρεκτραπούν. Αφορμής δοθείσης, λοιπόν, αφού αναφερθήκαμε στην γείτονα χώρα, να πούμε ότι η Τουρκία δαπανά για διαφημιστικές καμπάνιες δεκαπλάσια ποσά από ό,τι η Ελλάδα. Και, επίσης, στοχεύει σε τουρισμό υψηλού επιπέδου, προσφέροντας υπηρεσίες που ικανοποιούν και τον πιο απαιτητικό πελάτη. Στην Ελλάδα, πάλι, έρχονται τουρίστες αμφιβόλου ποιότητας. Όχι, δεν ευθύνονται οι επισκέπτες. Η Ελλάδα είναι που τους έλκει σαν μαγνήτης. Συνειδητά. Δεν πρόκειται για συνήθεια ή μηχανιστικό αντανακλαστικό. Τα ελλειμματικά σχέδια, όμως, χαρακτηρίζονται από φινετσάτες ατέλειες.

Και μπορεί ο τουρισμός να αποτελεί για τη χώρα μας μία μορφή βαριάς βιομηχανίας, αλλά θα πρέπει να αποφασίσουμε τι είδος τουρισμό θέλουμε. Ωραία τα ρεκόρ προσέλευσης και τα στατιστικά στοιχεία, αλλά από μόνα τους συνιστούν ψίθυρο σε ανεμοθύελλα. Απαιτείται η ενσωμάτωση νέων πρακτικών που θα προσελκύσουν τον τουρίστα και θα τον πείσουν ότι η Ελλάδα δεν απαρτίζεται μόνο από ήλιο, θάλασσα και μουσακά.  Εν ολίγοις, πράγματι ο τουρισμός φέρνει χρήματα στο ταμείο, αλλά δεν ξεριζώνει νοοτροπίες ετών. Ας μην βαυκαλιζόμαστε ότι ο τουρισμός και μόνο θα συμπαρασύρει τη χώρα σε ανάπτυξη. Όχι, βέβαια. Για να ισχύσει αυτό, θα πρέπει να αλλάξουμε μυαλά. Να συμπεριφερόμαστε ως άνθρωποι κι όχι σαν άνθρωποι. Να μην δαιμονοποιούμε το είναι και να θεοποιούμε το φαίνεσθαι. Λογική και συναίσθημα αποτελεί το δίπτυχο της επιτυχίας. Κι όλα θα γίνουν.

Υ..Γ.1 Μία μέρα ξεκούραση και συνεχίζουμε με προημιτελικά. Προμηνύονται εκπλήξεις!

Υ.Γ.2 Διάβασα ότι ο Γκάλης αναλαμβάνει ρόλο συμβούλου στην Κ.Α.Ε. Άρης. Γιατί, Νίκο; Σίγουρα, όλοι θα θέλαμε έναν ισχυρό επενδυτή, με τον Γκάλη Πρόεδρο και τον Γιαννάκη προπονητή, αλλά ο Γκάλης αποτελεί ένα ιερό τέρας του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Κι αφού κατάφερε και έμεινε εκτός των κοινών του Άρη τόσα χρόνια, αμόλυντος, απρόσβλητος από τη μιζέρια, καλό θα ήταν να κάτσει σπιτάκι του. Και μόνο η παρουσία του, ως θεατής, στα καρεκλάκια του Παλέ, είναι αρκετή.

Υ.Γ.3 Βγαίνει ένας περίεργος τύπος, ονόματι Γαλανός, και λέει ότι είχε κλείσει τον Τσιώλη για προπονητή του Άρη. Λίγες ώρες μετά βγαίνει ο Τσιώλης και διαψεύδει τον κύριο Γαλανό. Μία μέρα αργότερα ο Τσιώλης υπογράφει στην Ξάνθη. Αυτοί είμαστε.

Υ.Γ.4 Ποιος βράβευσε τον Gus G; Μα, φυσικά, ο metal Γιάννης Μπουτάρης! Και μπράβο του.

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

Δωρεάν μαθήματα

Είναι λυπηρό να βλέπεις έναν επαγγελματία προπονητή, έστω κι αν αυτός είναι νέος και άπειρος, να μην έχει σκιαγραφήσει επαρκώς το αγωνιστικό προφίλ του αντιπάλου του. Λες και η Ελλάδα συνιστά τακτικό σταυρόλεξο ολκής. Ο Σαμπρί Λαμουσί, λοιπόν, πήγε για δύο αποτελέσματα και, όπως συχνά συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν πήρε κανένα. Και καλά να πάθει. Έχουμε πει πολλές φορές ότι το να πηγαίνεις για δυο αποτελέσματα συνιστά παγίδα ολκής: είναι εξαιρετικά δύσκολο να τιθασεύσεις την ψυχολογία των παιχτών και να δώσεις στην ομάδα ξεκάθαρο στόχο. Ο Λαμουσί υποτίμησε την Ελλάδα και έπαιξε ένα παράξενο ποδόσφαιρο αναμονής. Η επιθετική λειτουργία της Ακτής Ελεφαντοστού προσδιοριζόταν από τις εμπνεύσεις του Γιάγια Τουρέ, τη δύναμη του Ντρογκμπά και την ικανότητα του Ζερβίνιο στο ένα εναντίον ενός. Από εκεί και πέρα, τίποτα. Τζίφος. Μηδέν εις το πηλίκιον, που έλεγε κι ο Τζέφρυ. Κι όλα αυτά χωρίς να στοχοποιήσει τον Χολέμπας. Μα, ποιος επαγγελματίας προπονητής αρνείται να δεχτεί ένα τέτοιο δώρο; Έστω κι αν ο Χολέμπας έπαιρνε βοήθειες από τον Χριστοδουλόπουλο κι όχι τον Σαμαρά.


Αυτό, όμως, τι σημαίνει; Ότι η Εθνική δεν άξιζε την νίκη; Όχι, βέβαια! Δεν θέλω κουταμάρες. Η Εθνική, ασχέτως αποτελέσματος, είχε πολύ καλή απόδοση. Με τον Σάντος να στήνει άψογα την ομάδα και να κοουτσάρει υποδειγματικά. Με τους παίχτες να θυμίζουν κάτι από Euro 2004. Και την Εθνική να δικαιώνει όλους αυτούς που φώναζαν, μεταξύ των οποίων κι ο γράφων, ότι ο Πορτογάλος τεχνικός (κλισέ) οφείλει να σκεφτεί λίγο περισσότερο την επίθεση -αλλά, για να έχουμε καλό ερώτημα, έπρεπε να παίξουμε με την πλάτη στον τοίχο για να συμβεί αυτό; Εν ολίγοις, η ίδια η Εθνική εξέθεσε τον εαυτόν της.  Έστω κι αν ο Σάντος, οι διεθνείς και ορισμένοι δημοσιογράφοι που αβαντάρουν συνεχώς τον προπονητή δεν θα το παραδεχτούν ποτέ. Προσωπικά δεν με πειράζει αυτό. Δεν ψάχνω τη δικαίωση. Αυτό που θα ήθελα, πάντως, είναι να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα και να αναγνωρίσουμε ορισμένες αλήθειες. Διότι ο συγκεκριμένος αγώνας μάς χάρισε δωρεάν μαθήματα. 

Για παράδειγμα, η δημοσιογραφία της φουστανέλας ζει και βασιλεύει. Ας μην ξεφύγω, όμως. Όπως γίνεται αντιληπτό, το να βρίσκεται στον όμιλο μια ομάδα που σφουγγαρίζει τους πάντες και τα πάντα, όπως η Κολομβία στον όμιλό μας, αποτελεί σανίδα σωτηρίας. Πώς αλλιώς, άλλωστε, θα περνούσε η Ελλάδα; Επίσης, μια νίκη, ή καλύτερα μια πρόκριση, κρύβει τα προβλήματα κάτω από το χαλάκι -αλλά μια ήττα/αποκλεισμός εξαφανίζει το χαλάκι και τα επαναφέρει στο προσκήνιο. Αυτά δεν πρέπει να απασχολούν ένα προπονητή: από τις νίκες αντλείς σημαντικά δεδομένα κι ο Σάντος οφείλει να προβεί σε παρατηρήσεις στον Μανωλά και στον Σάμαρη. Ο πρώτος πρέπει να είναι πιο σταθερός στις επεμβάσεις του, κι όχι άτσαλος, κι ο δεύτερος πρέπει να πασάρει στον συμπαίχτη του κι όχι να πάει να γίνει ήρωας, όπως συνέβη στο πρώτο γκολ: το γεγονός ότι σκόραρε δεν καθιστά την επιλογή του σωστή. Επιπρόσθετα, ακόμα και τώρα, την ύστατη ώρα, ο Σάντος θα πρέπει να αναθεωρήσει κάποια πράγματα μέσα στο κεφάλι του. Για παράδειγμα, δεν είναι δυνατόν να εφαρμόζεις το ίδιο στυλ ποδοσφαίρου και τα ίδια τακτικά τρικ σε κάθε αγώνα, ανεξαιρέτως αντιπάλου. Χρειάζεται τακτικός ρεαλισμός και συχνά ο Σάντος μπερδεύει το τι θα ήθελε να παίξει με το τι παίζει. Αυτό το γράφω διότι το παιχνίδι με την Κόστα Ρίκα θα είναι τελείως διαφορετικό. Ελπίζω να καταλαβαίνουμε ότι η συνταγή που πέτυχε στο παιχνίδι με την Ακτή Ελεφαντοστού, δεν σημαίνει ότι θα πετύχει και σε αυτό με την Κόστα Ρίκα. Όπως, φυσικά μπερδεύονται οι δημοσιογράφοι και το κοινό με τη διαχείριση επιτυχιών -αλλά και αποτυχιών. Το έχουμε πει, εξάλλου, ότι όταν κερδίσουμε έχουμε ψυχή, πάθος και τσαμπουκά, κι όταν χάνουμε ευθύνεται η διαιτησία και το ψηλό χορτάρι. Αυτά για το πέτσινο πέναλτι που κερδίσαμε.

Τέλος, ένα σπουδαίο μάθημα που αλιεύουμε από τέτοιες περιπτώσεις είναι η αισιοδοξία και η υπομονή. Έβλεπα το παιχνίδι με έναν φίλο και, μόλις η Ακτή Ελεφαντοστού ισοφάρισε, μου έβγαλε το κερί από τα αυτιά. Κάνε υπομονή, του έλεγα, έχει χρόνο. Τίποτα αυτός, είχε κολλήσει το μικρόβιο της απαισιοδοξίας και της ηττοπάθειας. Με το που σκόραρε ο Σαμαράς, πανηγύριζε σαν μικρό παιδί. Ξαφνικά, όλα ξεχάστηκαν.

Υ.Γ.1 Το Μουντιάλ είναι συναρπαστικό. Τα γκολ πέφτουν βροχή, τα φαβορί των ομίλων αποκλείονται, η αγωνία φτάνει στο κατακόρυφο. Αλλά το να βλέπω τερματοφύλακες που δεν ξέρουν μπάλα, χτυπάει κάπως άσχημα.

Υ.Γ.2 Όποιος προπονητής αποτυγχάνει με την Εθνική του ομάδα παραιτείται ή απολύεται. Με συνοπτικές διαδικασίες. Πριν καν στεγνώσει το μελάνι στο φύλλο αναφοράς του διαιτητή.

Υ.Γ.3 «Υποφέρω, δεν είχα προγραμματίζει να ζω με 1800 ευρώ τον μήνα».
Θεόδωρος. Γ. Πάγκαλος

Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

Μόνο στην Ελλάδα κυνηγάς λαγό με αγκίστρι

Η Ελλάδα συνιστά έναν επίγειο παράδεισο. Ευλογημένη χώρα. Από όλες τις απόψεις. Τίποτα δεν της λείπει. Όλα τα διαθέτει. Όλα τα κομφόρ. Δεν είναι τυχαίο ότι όποιος επισκέπτης έρχεται σε αυτή την χώρα δεν θέλει να φύγει. Το πρόβλημα, βέβαια, με την Ελλάδα δεν είναι οι ξένοι, όσο κι αν ουρλιάζουν ορισμένοι, αλλά οι πολίτες αυτού του τόπου. Ο Αλκέτας Παναγούλιας, ένας μεγάλος Έλληνας, έλεγε: «Η ζωή έχει λογική. Δεν πας για ψάρεμα με λάσο ούτε για κυνήγι με ψαροντούφεκο και απόχη. Μόνο στην Ελλάδα γίνονται τα απίθανα και προσπαθούμε να ψαρέψουμε λαγό με αγκίστρι». Για παράδειγμα, ο Σάντος και οι επιλογές του. Με τους δημοσιογράφους να έχουν μετατρέψει τον Πορτογάλο προπονητή σε τοτέμ (φώτο) και να στήνουν ένα είδος επικοινωνιακής ασπίδας γύρω από το όνομά του. Με τους διεθνείς να εκμετελλεύονται στο έπακρο την υφιστάμενη κατάσταση, και να δείχνουν χαλαροί και βολεμένοι. Εξάλλου, δεν φαίνεται να τους νοιάζει και ιδιαίτερα η παρουσία τους στο Μουντιάλ: ποζεριά, selfies, ελάχιστο πάθος, κανά μπινελίκι στην προπόνηση, και άσε τον Σάντος και τους δημοσιογράφους να προσπαθούν να μας πείσουν ότι το κλίμα στα αποδυτήρια είναι άριστο -μήπως η Ε.Π.Ο. δεν έπρεπε να ανακοινώσει, πριν το μουντιάλ, ότι ο Σάντος θα αποτελεί παρελθόν; Έχει, πάντως, ενδιαφέρον να βλέπεις την Εθνική να προσπαθεί να σκοράρει. Σαν να κυνηγάει λαγό με αγκίστρι.


Η λογική, όμως, δηλώνει απούσα και σε άλλες πτυχές της καθημερινότητας. Δεν εξαντλείται, δηλαδή, μόνο στα της Εθνικής και του Σάντος. Υπάρχει ένα τεράστιο πολιτικό μέγεθος που επισκιάζει τα πάντα, ακόμα και τον αποκλεισμό της Ισπανίας ή τις εμφανείς αδυναμίες της Βραζιλίας. Ο Θεόδωρος Πάγκαλος, λοιπόν, αυτός ο ευκλεής άντρας, υποστηρίζει: «Μόλις πετύχαμε το πρωτογενές πλεόνασμα, που είναι μεγάλος άθλος στην μεταπολιτευτική Ελλάδα, αρχίσαμε να κρατάμε δημοσίους υπαλλήλους και υπαλλήλους που έχουν μπει στο Δημόσιο με αμφισβητούμενες διαδικασίες». Γιατί, άραγε, αποτελεί άθλο το πρωτογενές πλεόνασμα στην μεταπολιτευτική Ελλάδα; Ποιος διόριζε υπαλλήλους στο Δημόσιο με αμφισβητούμενες διαδικασίες; Πού βρισκόταν ο Πάγκαλος εκείνες τις εποχές; Σε άλλη χώρα; Ένας δημοσιογράφος δεν βρέθηκε να τον ρωτήσει αυτά τα πράγματα; Ο Πάγκαλος, όμως, είναι ατρόμητος. Στη συνέχεια, δήλωσε ότι πρέπει να απολυθούν οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι. Μέσα σε αυτούς τους μισούς, άραγε, θα συγκατελέγεται η κόρη του;

Τώρα θα μου πείτε, και θα έχετε δίκιο, εδώ βγαίνει ο Βενιζέλος και εξαγγέλλει, πάντοτε με περηφάνεια, την αναγέννηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ο Βενιζέλος, όμως, αυτός ο μεγάλος πατριώτης, τα έβγαλε εις πέρας. Αντιμέτωπος με πολλαπλούς εχθρούς, κατάφερε να βγει νικητής. Και χωρίς να διαθέτει τη στήριξη των δημοσιογράφων, όπως ο Σάντος. Ξεφύγαμε, όμως. Τι σχέση έχει, λοιπόν, το Δημόσιο με τον Σάντος; Ο Κώστας Καίσαρης γράφει: «Ποιος μπορούσε να βρει την ενδεκάδα της Εθνικής επί Ρεχάγκελ; Σε κάποια παιχνίδια μόλις τη μάθαινε ο Γκαγκάτσης, έκανε το σταυρό του. Τώρα με τον Σάντος δεν ξέρεις μόνο τους έντεκα. Ξέρεις ποιες θα είναι κατά σειρά και οι τρεις αλλαγές. Και ποιοι θα μπούνε και ποιοι θα βγούνε. Αντίληψη και συμπεριφορά 100 τοις 100 δημοσιοϋπαλληλική».

Εν κατακλείδι, δεν με ενοχλούν τα λάθη. Για παράδειγμα, το λάθος του Ακινβέεφ στο ματς με την Νότια Κορέα. Έκανε ένα λάθος ο άνθρωπος. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι κακός τερματοφύλακας -τουναντίον. Ή το άστοχο στήσιμο του προπονητή της Εθνικής Αργεντινής, κάτι που παραδέχτηκε ο ίδιος και δημόσια. Όπως δημόσια παραδέχθηκε κι ο Ντελ Μπόσκε ότι η Ισπανία αποκλείστηκε δίκαια. Και τα λάθη, λοιπόν, μέσα στο πρόγραμμα είναι. Το πρόβλημα είναι όταν δεν υπάρχει πρόγραμμα, όταν αρνείσαι να τα παραδεχτείς και όταν επιμένεις να κυνηγάς λαγό με αγκίστρι. Όπως συμβαίνει στην Ελλάδα. Πάντα φταίνει οι άλλοι, ποτέ εμείς. Λέτε να το δούμε, πάλι, στο ματς με την Ιαπωνία;

Υ.Γ.1 Απαιτώ την άμεση επιστροφή των Μανώλη Μαυρομάτη και Αλέκο Θεοφιλόπουλο! Θα μιλάμε για μυθικές περιγραφές!

Υ.Γ.2 Θαύμασα για μία ακόμη φορά την Αυστραλία. Επίσης, με εντυπωσίασε η Βοσνία και η Κόστα Ρίκα. Μεγάλη απογοήτευση, πάντως, η Βραζιλία, αλλά και η Ουρουγουάη. Και όχι, δεν θεωρώ εκπλήξεις τον διασυρμό της Πορτογαλίας και τον αποκλεισμό της Ισπανίας.

Υ.Γ.3 Με ρώτησε ένας φίλος τι θα έκανα αν καθόμουν στον πάγκο της Εθνικής στο παιχνίδι με την Ιαπωνία. Του απάντησα ότι θα έβρισκα έναν θαυματοποιό. Η απάντηση, λοιπόν, στο κουίζ, έστω και αργοπορημένα, είναι ο τεράστιος Μπράιαν Κλαφ.

Υ.Γ.4 Θα φύγω την Παρασκευή το πρωί εκτός Αθηνών. Έχω να παραστώ σε ένα γάμο στη Χίο. Επομένως, σε όσα σχόλια δεν απαντήσω, να είστε σίγουροι ότι, μόλις επιστρέψω, θα το κάνω.

Υ.Γ.5 Μην το χάσετε!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...