Κυριακή, 22 Μαΐου 2016

Σαν ένα όμορφο λουλούδι

Στην Ελλάδα έχουμε την τάση, και αναφέρομαι σε πλείστες πτυχές της ζωής, να εναλλασσόμαστε με ταχύτητα Όβερμαρς μεταξύ των άκρων. Δεν γνωρίζω αν το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται και στο εξωτερικό. Αλλά, οφείλω να ομολογήσω, είμαι λίγο δύσπιστος για το ότι η ίδια, έστω παρόμοια, συμπεριφορά εντοπίζεται στις προηγμένες χώρες της Ευρώπης. Για παράδειγμα, η πρόσφατη διαμάχη που ξέσπασε μεταξύ καπνιστών και μη καπνιστών, με αφορμή την απεικόνιση σοκαριστικών εικόνων στα πακέτα τσιγάρων, αποκαθηλώνει την κουρτίνα της κανονικότητας και αποκαλύπτει τη ρευστότητα, την πλαστή πολυπλοκότητα και την επιφανειακή αντιμετώπιση της κατάστασης που βιώνουμε. Αν, πάλι, θέλουμε να είμαστε οι μοναδικοί πολίτες ευρωπαϊκής χώρας που καπνίζουμε σε εσωτερικούς χώρους, προς τέρψιν μιας ακόμα άσχημης πρωτιάς, τότε, με μεγάλη μου λύπη, δηλώνω ότι χρειαζόμαστε δεκάδες χρόνια για να ξεριζωθούν αρρωστημένες νοοτροπίες και αρκετά, ακόμη, Μνημόνια.


Είναι φανερό, επομένως, ότι την σήμερον ημέραν επικρατεί ελλειμματική λογική, κάλπικο συναίσθημα και απουσία παιδείας. Κι όταν τέτοιου είδους στοιχεία δηλώνουν απόντα, πάντοτε με εκκωφαντικό τρόπο, δεν πρέπει να προξενεί εντύπωση το ύψος του βάθους που έχουμε περιέλθει. Επομένως, είναι αναμενόμενο -αλλά όχι και τόσο λογικό- να αναδύονται στην επιφάνεια διάφοροι καιροσκόποι, τυχάρπαστοι, οπορτουνιστές, λαϊκιστές. Τι αντιπροσωπεύουν όλοι αυτοί; Προς οικονομία της συζήτησης ας τους ονομάσουμε «επαναστάτες». Εντούτοις, πολλάκις έχουμε αναφέρει ότι οι επαναστάσεις είναι πρωτίστως νοητικές. Πόσοι επαναστάτες, άραγε, γνωρίζουν γιατί επαναστατούν; Βασανιστικό ερώτημα. Ίσως για αυτό οι επαναστάτες σπάνια προτείνουν λύσεις ή υποβάλλουν προτάσεις. Η αμφιβολία, επομένως, για τον ξεκάθαρο τρόπο σκέψης και λειτουργίας που διέπουν την ψυχοσύνθεση των επαναστατών εξακολουθεί να υφίσταται μέσα στο μυαλό μου. 

Ένα δεύτερο πρόβλημα, και ίσως ακόμα πιο έντονο, εντοπίζεται στο ότι οι επαναστάσεις -συγχωρέστε με για τον όρο- «καταβροχθίζουν τα παιδιά τους» επειδή οι επαναστάτες σπάνια συνειδητοποιούν ότι, μετά από κάποια στιγμή κοινωνικής αποσύνθεσης, παύουν να υπάρχουν παγιωμένα σημεία από τα οποία μπορούν να ασκήσουν την επιρροή τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την υπονόμευση αρκετών σταθερών που καθορίζουν τη συμπεριφορά των πολιτών, πράγμα που σημαίνει ότι η κοινωνική συνοχή διαταράσσεται συθέμελα. Σε τέτοιες περιπτώσεις, καλό είναι να θυμόμαστε, η πλάνη της αμφισημίας βρίσκεται σε έξαρση: η εμφάνιση ψευδών διλημμάτων και ακραίων απόψεων οριστικοποιείται.

Αντί επιλόγου, επαναλαμβάνω ότι η λύση είναι μοναδική και συνοψίζεται ως εξής: θα πρέπει -επιτέλους!- να αρχίσουμε να φερόμαστε ως άνθρωποι κι όχι σαν άνθρωποι. Οι πάσης φύσεως επαναστάσεις ανεβάζουν τη θερμοκρασία και αυξάνουν την ένταση, αλλά δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την εσωτερική πειθαρχεία και τη θεμελίωση αξιών. Το να διαλαλείς, επομένως, ότι είσαι καλός άνθρωπος και έχεις αγνές προθέσεις δεν αρκεί: χρειάζονται έργα· χρειάζονται πράξεις. Απαιτείται, λοιπόν, προσωπική προσπάθεια. Δύσκολο; Ναι! Επίπονο; Σίγουρα! Καλό, όμως, είναι να μην ξεχνάμε ότι ένας καλός άνθρωπος μοιάζει σαν ένα όμορφο λουλούδι με μεθυστικό άρωμα. Εμείς; Με τι θέλουμε να μοιάζουμε; 

Υ.Γ.1 Δεν ξέρω αν θα το πιστέψετε, αλλά η συγκεκριμένη ανάρτηση προοριζόταν για τον τελικό του πρώην Ουέφα! Συμπέρασμα; Ποτέ μην υποτιμήσετε τον (συν)ειρμό της σκέψης σας.

Υ.Γ.2 Ευχαριστώ εκ βάθους καρδίας όλους όσους μου ευχήθηκαν για τη γιορτή μου! Είναι ωραίο συναίσθημα και μεγάλη τιμή να σε θυμούνται τόσοι άνθρωποι.

Υ.Γ.3 Μπαίνουμε πολύ δυνατά!

Σάββατο, 30 Απριλίου 2016

Εσείς;

Τι γιορτάζουμε το Πάσχα; Ή, για να είμαι πιο ακριβής, τι αντιπροσωπεύει το Πάσχα; Τέτοιου είδους ερωτήματα αντιμετωπίζονται άκρως επιφανειακά, ενώ θα έπρεπε να επιφέρουν μεγαλύτερη ψυχολογική αναστάτωση. Ναι, σίγουρα, αποτελεί τη μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης, αλλά, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν υπάρχει απόλυτη απάντηση. Εξαρτάται, βλέπετε, από την οπτική γωνιά του καθενός. 


Ένα ερωτευμένο ζευγάρι θα βρει αφορμή για μια όμορφη απόδραση από την τριβή της καθημερινότητας. Όσοι εργάζονται εξαντλητικά, οι σύγχρονοι «σκλάβοι», αγωνιούν για την έλευση του Πάσχα προκειμένου να κοιμηθούν και να ξεκουραστούν. Τα παιδιά είναι χαρούμενα λόγω της σχολικής αργίας. Οι καλοφαγάδες λαχταρούν το Πάσχα για τα θαλασσινά, το αρνάκι, τη μαγειρίτσα και τις γαρδούμπες. Αυτή την περίοδο ωστόσο, αναδύονται και διάφοροι τυχάρπαστοι που σπεύδουν να διαφημίσουν την θρησκευτική πίστη τους. Σαν να διαβάζει κανείς ένα βιβλίο: κάποιος το διαβάζει για να το απολαύσει, και κάποιος άλλος για να παινευτεί ότι το διάβασε. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά η συγκεκριμένη ράτσα ανθρώπων έχει την τάση να κατηγορεί και να να καυτηριάζει όσους δεν συμμερίζονται τις απόψεις, τα πιστεύω και τις ενέργειές τους. Πρόκειται, αν μη τι άλλο, για θλιβερή συμπεριφορά.

Όσοι, εντούτοις, ανήκουν στην τελευταία κατηγορία, αμελούν τεχνηέντως ότι η ανθρωπιά δεν έχει ημερομηνία λήξης σαν το γάλα. Μα, ήθελα να ήξερα, τι αποκομίζει κάποιος που νηστεύει επειδή «πρέπει»; Τι αποκομίζει κάποιος που νηστεύει ή πάει εκκλησία απλά και μόνο για να υποδύεται τον καλό Χριστιανό; Τι αποκομίζει κάποιος που «θυμάται» να φέρεται ως άνθρωπος τις μέρες του Πάσχα, ενόσω τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου είναι γαϊδούρι; Και, εν τελευταία ανάλυση, όσοι δεν πηγαίνουν εκκλησία ή δεν νηστεύουν γιατί να θεωρούνται συλλήβδην «κακοί» άνθρωποι ή «κακοί» Χριστιανοί; Οφείλω να ομολογήσω ότι πολλάκις το Πάσχα μου θυμίζει την Πρωταπριλιά κατά την οποία μεταμορφωνόμαστε σε χαριτωμένους φαρσέρ. Λες και τις υπόλοιπες 364 μέρες του χρόνου λέμε αλήθειες και μόνο την Πρωταπριλιά λέμε ψέμματα. Ας μην ξεφεύγουμε, όμως.

Τι αντιπροσωπεύει, λοιπόν, το Πάσχα; Μία μοναδική, θεωρώ, ευκαιρία για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Να αναβαθμιστούμε προσωπικά. Να απεγκλωβιστούμε από εγωιστικούς ατομικισμούς και μικροπρεπείς συμπεριφορές. Να διαμορφώσουμε ένα νέο τρόπο σκέψης· πιο ποιοτικό, πιο ανθρώπινο. Το Πάσχα δεν συνιστά μόνο ερωτικές αποδράσεις, ξεκούραση, σούβλες, μέρες αργίας και όργιο κατανάλωσης. Ή, τουλάχιστον, δεν συνιστά μόνο αυτά. Το Πάσχα συμβολίζει μια μοναδική ευκαιρία να αποδείξουμε στον εαυτόν μας -δεν αναφέρομαι στη φτιασιδωμένη και ματαιόδοξη εικόνα του εαυτού μας που προβάλλουμε στο Facebook- ότι μπορούμε να φερόμαστε ως άνθρωποι καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου κι όχι μόνο την Μεγάλη Εβδομάδα. Είναι δύσκολο, το ξέρω, αλλά, ακόμα κι αν δεν είστε θιασώτες της θρησκείας -εγώ δεν είμαι: δεν σας το κρύβω-, δείξτε πίστη σε αυτό που σας λέω και να είστε βέβαιοι ότι, όπως η φλόγα «χαϊδεύει» το ξύλο, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι θα πιστέψουν σε εσάς. Ο Χριστός, επομένως, αναστήθηκε. Εσείς;

Υ.Γ.1 Ακόμα πεσμένος. Πάμε με κάτι δυνατό. Έτσι για να ξεχαστούμε.

You keep on pushing, baby, Like I've never known before, You know you drive me crazy child, And I just want to see you on the floor, I want a superstitious woman, She got a superstitious mind, I can't see you, baby, I can't see you anymore, no more, Keep on loving me like I've never known before, I want a superstitious woman, With a superstitious, a superstitious mind, I don't mind, Baby, look out, Your heart is beating faster, baby, It's beating like a big bass drum, You know you've got me spinning, child, Faster than a bullet from a gun, You're a superstitious woman, I got a superstitious mind, And I don't care, So take me down slow an' easy, Make love to me slow an' easy, I know that hard luck an' trouble, Is coming my way, So rock me till I'm burned to the bone, Rock me till I'm burned to the bone...

Κυριακή, 24 Απριλίου 2016

Out in the Cold

I'm layin' awake at night
I can't get you out of my mind
All I can hear is my heart beat
And a voice in the dark of some kind

Where are you now
The fears are comin' back to me once again
Oh, I wish you were here
Takin' good care of me
I want you
I feel as though I'm out in the cold

Out in the cold
Hear me calling
Cold
Out in the cold
Please rescue me

I know it was you I hurt
I didn't mean to hurt you
So much to forgive and forget
Can't take anymore of this hurt
On no, Oh no
There's so many things I regret

Where are you now
The fears are comin' back to me once again
Oh, I wish you were here
Takin' good care of me
I want you
I feel as though I'm out in the cold

Shut me out
Out in the cold
Where are you now
Hear me calling
I need you I'm so cold
Can't you hear my heart beat
Out in the cold
Please rescue me

Give me a chance baby
There's nothing I wouldn't do to make it alright
Just for one more chance baby
I need all your lovin' tonight

Where are you now
The fears are comin' back to me once again
Oh, I wish you were here
Takin' good care of me
I want you
I feel as though I'm out in the cold...



Υ.Γ.1 Φοβερός ήχος, φοβερό σόλο. Και πλήρως αντιπροσωπευτικοί στίχοι.

Υ.Γ.2 Έχω πολλά θέματα για τα οποία θέλω να γράψω, αλλά αυτόν τον καιρό δεν έχω ιδιαίτερη όρεξη. Είμαι, γενικά, στα down μου.

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016

Περί ανδρών

Πριν έναν χρόνο και κάτι ψηλά, σε ένα αμφιλεγόμενο άρθρο περί γυναικών, έγραφα: «Συν το γεγονός ότι μια μεγάλη μερίδα αντρών, στην προσπάθειά τους να ''γλείψουν παξιμάδι'', διεξάγουν απεγνωσμένη προσπάθεια να φτάσουν -ανεπιτυχώς;- τα πρότυπα που έχουν θέσει οι γυναίκες. Τι κάνουν; Αφηγούνται χαριτωμένους μύθους, τους οποίους οι γυναίκες λατρεύουν, ή γίνονται λακαμάδες/μουνοείλωτες, δηλαδή πληρώνουν τα πάντα και δεν χαλάνε ούτε ένα χατίρι». Έχω να δηλώσω ότι αυτού του είδους οι άντρες, αυτά το σιχάματα, με την κωδική ονομασία «μουνοείλωτες», χαλάνε και ξενερώνουν την πιάτσα, ενώ, παράλληλα, καθίστανται σε μέγιστο βαθμό υπεύθυνοι/υπαίτιοι για τις παρανοϊκές συμπεριφορές της γυναίκας. Εσύ, λοιπόν, χάνεις χρόνο, χρήμα και αξιοπρέπεια, ενόσω εκείνη κερδίζει την επιβεβαίωσή της. Γιατί, όμως, οι συγκεκριμένοι άντρες, άτομα χωρίς πυγμή και προσωπικότητα, δίχως κύρος και εκτόπισμα, καταφεύγουν σε τέτοιες τακτικές; Απεχθάνονται τη μοναξιά; Θέλουν να έχουν γκόμενα για διαφημιστικούς λόγους; Βρίθουν ανασφάλειας; Φοβούνται ότι αν δεν κάνουν όλα τα χατίρια θα τους σουτάρει η γκόμενα και δεν θα μπορέσουν να βρουν άλλη; Απέκτησαν μια όμορφη τύπισσα και κάνουν το παν για να την κρατήσουν και να την επιδεικνύουν σαν τρόπαιο; Όποιος και να είναι ο λόγος, όποιο και να είναι το επιχείρημα, και με κάθε δόση επιείκειας, είναι τραγικό, απαράδεκτο, ανυπόστατο, απόβλητο και δεν γίνεται (απο)δεκτό σε κανένα δικαστήριο.

Ας έχουμε, πάντως, στο μυαλό μας ότι οι άντρες, σε αντίθεση με τις γυναίκες οι οποίες, ναι, πράγματι, μπορεί να ερωτευτούν κάποιον άντρα για το μυαλό του ή την προσωπικότητά του, είναι οπτικοί τύποι. Όταν η εμφάνιση τοποθετείται σε ορθολογικό πλαίσιο, δεν αναδύεται κάποιο πρόβλημα. Εντούτοις, λίγοι άντρες λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο. Οι περισσότεροι, αρκετοί εκ των οποίων δεν έχουν δει πρόσφατα τα μούτρα τους στον καθρέφτη, λες και είναι κλώνοι του Τομ Κρουζ (φώτο), απορρίπτουν πολύ εύκολα, σχεδόν μηχανικά, κοπέλες που έχουν πολλά να προσφέρουν, επειδή θεωρούν ότι η εξωτερική τους εμφάνιση δεν συναντά τα υπερβολικά πρότυπά τους. Καταραμένη ματαιοδοξία! Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι ο κάθε ένας εξ ημών οφείλει να «παίζει μπάλα» με γυναίκες που ανταποκρίνονται στα κυβικά του. Αν μια τύπισσα σε καλύπτει στους περισσότερους τομείς, σε καταλαβαίνει, έχει σαγηνευτική προσωπικότητα και βρίθει «νορμαλότητας», είναι κρίμα να χάνεται μια τέτοια περίπτωση λόγω κεκτημένης ανωριμότητας, αφέλειας και ξεροκεφαλιάς. Και πού ξέρετε; Με αυτόν τον τρόπο ίσως βρούμε τη γυναίκα της ζωής μας. Το μόνο ελαφρυντικό που δίνω στους άντρες έγκειται στο ότι το να βρεις νορμάλ κοπέλα είναι πιο δύσκολο από το να βρεις όμορφη.


Πόσοι, όμως, ψάχνουν νορμάλ κοπέλα; Ή, για να είμαι πιο ακριβής, πώς ψάχνουν κοπέλα; Τα social media έχουν αναλάβει τα ηνία στο εν λόγω σενάριο και, εν πολλοίς, υποκαθιστούν το φλερτ, με τις γυναίκες να αποδέχονται σιωπηρά αυτή την κατάσταση. Καταλαβαίνω ότι αυτός ο τρόπος είναι εύκολος, απλός και συναισθηματικά ανώδυνος, αλλά, συγγνώμη, αν έχεις μια κοπέλα μπροστά σου, με σάρκα και οστά, γιατί να επιστρατεύσεις το Facebook; Δυσεπίλυτο ερώτημα. Για δυνατούς, φαίνεται, λύτες. Εντούτοις, η πικρή αλήθεια συνοψίζεται στο ότι το παραδοσιακό φλερτ, το λεγόμενο «κυνήγι», τείνει να μεταλλαχθεί διότι οι γυναίκες δεν γνωρίζουν πως να αντιδράσουν σε κοπλιμέντα και, λόγω συναισθηματικής αμετροέπειας, δεν ξέρουν πως να διαχειριστούν το «πέσιμο». Με άλλα λόγια, οι άκομψες απορρίψεις εκ μέρους των γυναικών, σαν ένα είδος ψυχαναγκαστικής διαστροφής, έχουν οδηγήσει τους άντρες στο να την πέφτουν από το Facebook ή να μην την πέφτουν καθόλου. Φαύλος κύκλος, δηλαδή, ο οποίος εξομαλύνεται μόνο με την αποδοχή της ατομικής ευθύνης κι από τα δύο φύλα. Αυτό, όμως, δεν πρέπει να μας πτοεί: οπλιζόμαστε με αυτοπεποίθηση και δεν επηρεαζόμαστε από άκομψες συμπεριφορές.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να ισοπεδώσουμε έναν χαριτωμένο μύθο. Οι άντρες, όπως υποδηλώνει η συμβατική σοφία, θεωρούνται κυνηγοί. Τότε γιατί το θήραμα επιλέγει σύντροφο; Είναι προφανές ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας (sic!). Μπορεί, επομένως, οι άντρες να θεωρούνται κυνηγοί, αλλά οι γυναίκες δεν θεωρούν τον εαυτόν τους λαγό -οι ρόλοι αντιστρέφονται μόλις η γυναίκα υπερβεί τα 35 έτη: η γυναίκα χάνει το πλεονέκτημα επιλογής που τηρούσε, με αποτέλεσμα να έρθει η σειρά των αντρών να επιλέγουν. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, τα δύο φύλα θα πρέπει να ψάχνουν αυτό που θέλουν να βρουν κι όχι να βρίσκουν αυτό που δεν ψάχνουν. Η ευθύνη του άντρα, βέβαια, ένεκα της ανίατης ασθένειας που ακούει στο όνομα «μουνοειλωτισμός», είναι τεράστια. Και να θυμόμαστε πως όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με αυτό το φαινόμενο ποτέ δεν κατηγορούμε την κοπέλα, αλλά τον μουνοείλωτα. Εκείνος είναι που χωρίς κανένα βάρος συνείδησης χάνει την αξιοπρέπειά του. Εκείνος είναι που μπορεί να καταστρέψει μέχρι και φιλίες ετών. Εκείνος είναι που (αυτο)ρεζιλεύεται και χαλάει την πιάτσα. Η τύπισσα δεν φταίει σε τίποτα -και είμαι απόλυτος σε αυτό. Η πλάκα είναι ότι ο μουνοείλωτας πολλές φορές έχει το θράσος να παραπονεθεί για τη συμπεριφορά της τύπισσας την οποία ο ίδιος μοχλεύει. Τέτοια εξοργιστικά έργα, φίλες και φίλοι, δεν παίζονται ούτε σε βραζιλιάνικες σαπουνόπερες. Εφόσον ο μουνοειλωτισμός, επομένως, πυροδοτεί την παρανοϊκή παράνοια των γυναικών, οι άντρες θα πρέπει να θέσουν όρια και να συμφιλιωθούν, όπως γίνεται αντιληπτό, με την αξιοπρέπεια. Η λύση; Μία και μοναδική: αυτοκριτική.

Αυτοκριτική, εντούτοις, απαιτείται και σε άλλα πεδία. Για παράδειγμα, θα πρέπει να ακούμε περισσότερο και να «ακούμε» λιγότερο. Δεν αρκεί να κουνάμε συγκαταβατικά το κεφάλι ή να μένουμε επιλεκτικά αμίλητοι. Ας προσπαθήσουμε να εξιχνιάσουμε, στο μέτρο του εφικτού, χαλαρούς υπαινιγμούς και παρωθητικές νύξεις, και δεν θα χάσουμε. Θα πρέπει να αφουγκραζόμαστε αυτά που λένε οι γυναίκες και, παράλληλα, να μιλάμε και κάποιες φορές για το πως νοιώθουμε. Με αυτόν τον τρόπο γινόμαστε πιο γήινοι, πιο συμπαθείς και, αν μου επιτρέπετε, ακόμα πιο δυνατοί και ελκυστικοί στα μάτια μιας γυναίκας. Να μην είμαστε, λοιπόν, γαϊδούρια. Οι γυναίκες, να ξέρετε, λατρεύουν έναν άντρα που φανερώνει γνήσιο ενδιαφέρον και εκφράζει συναίσθημα. Χρειάζεται, συνεπώς, περισσότερη ενσυναίσθηση εκ μέρους μας, δηλαδή καλλιέργεια της ικανότητας να βλέπουμε τον κόσμο με τα μάτια του άλλου. Να μπαίνουμε, με άλλα λόγια, στα παπούτσια του. Ναι, αντιλαμβάνομαι πλήρως ότι αυτό απαιτεί νοητική προσπάθεια, αλλά καλό είναι να θυμόμαστε ότι δεν ερμηνεύονται όλα με την ενεργοποίηση λογικής διάθεσης. Η λογική αποτελεί ένα θαυμάσιο εργαλείο για να αποκρυπτογραφείς γρίφους, αινίγματα και προβλήματα, αλλά όχι συναισθήματα.

Οφείλω, πάντως, να σας ενημερώσω ότι η επιστημονική κοινότητα έχει αποφανθεί για αρκετά από τα παραπάνω. Για παράδειγμα, το να μένουμε (επιλεκτικά) αμίλητοι σχετίζεται με το γεγονός ότι η γυναίκα, αντί να εξηγεί με σαφήνεια το πρόβλημα που την ταλανίζει, γκρινιάζει άκομψα. Τι κάνουμε; Προσπαθούμε να κλείσουμε τα αυτιά μας για να μην (απο)τρελαθούμε. Αποτελεί, δηλαδή, ένα εγγενές είδος άμυνας. Επιπρόσθετα, έχει αποδειχθεί ότι ο αντρικός εγκέφαλος, ένα όργανο που αρέσκεται να χρησιμοποιεί λογικούς μηχανισμούς, δεν είναι προγραμματισμένος να αποκωδικοποιεί υπαινιγμούς. Επομένως, υπάρχουν στιγμές που οι άντρες λόγω ψυχολογικής αδράνειας, και παντελώς ασυνείδητα, δεν αντιλαμβάνονται τις συνέπειες των πράξεων τους -αλλά μόλις καταστεί αντιληπτό, σπεύδουν άμεσα, δίχως χρονοτριβή, να το παραδεχτούν και να ζητήσουν συγγνώμη. Αποτελεί, όμως, κοινή ομολογία ότι εκεί έξω υπάρχουν πολλά μαλακισμένα που ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν και γιατί το κάνουν, αδιαφορώντας συνειδητά για την άλλη πλευρά. Παίζουν σαν μικρά κωλόπαιδα και πατάνε το «κόκκινο κουμπάκι», γνωστό και ως σημείο εκνευρισμού μιας γυναίκας, απλά και μόνο για να δουν τι κάνει. Μετά το πατάνε ξανά. Και ξανά. Μέχρι να την πιάσει υστερία. Και έχουν την εντύπωση ότι η υστερία θα αποτελέσει κάτι παροδικό ή ασήμαντο. Σαν ψίθυρο σε ανεμοθύελλα. Φευ! Αυτή η κακή συνήθεια, λοιπόν, με το να πατάμε επανειλημμένως το κόκκινο κουμπάκι, μέχρι να δούμε/ακούσουμε το «μπουμ» πρέπει να αποκλειστεί ως συμπεριφορά και να περιοριστεί ολοκληρωτικά. 

Συγκεφαλαιώνοντας επιλογικά, όλα τα παραπάνω προέρχονται από τις προσωπικές μου εμπειρίες -ναι, έχω κάνει λάθη- και από αυτά που παρατηρώ στον (στενό) κοινωνικό περίγυρό μου. Εντούτοις, οι άντρες, παρά τις ατέλειες και τις αστοχίες τους, και σε αντίθεση με τις γυναίκες, θα παραδεχτούν και κανένα λάθος. Θα ζητήσουν και καμιά συγγνώμη. Νοιώθουν την ανάγκη να εξωτερικεύσουν αυτό που αισθάνονται και να απαλλαγούν από ένα συναισθηματικό φορτίο που τους βαραίνει. Να παραδεχτούν, κοινώς, μια μαλακία που έκαναν. Κάθε φορά, πάλι, που μια γυναίκα ζητάει συγγνώμη, να ξέρετε ότι ένας σκληροτράχηλος Ουρουγουανός αμυντικός κρεμάει τα παπούτσια του και ανοίγει κομμωτήριο.

Υ.Γ.1 Ξεκινάμε με κάτι χαλαρό...



I know your eyes in the morning sun, I feel you touch me in the pouring rain, And the moment that you wander far from me, I wanna feel you in my arms again, And you come to me on a summer breeze, Keep me warm in your love and then softly leave...I believe in you, You know the door to my very soul, You're the light in my deepest darkest hour, You're my saviour when I fall, And you may not think, I care for you, When you know down inside, That I really do, And it's me you need to show, How Deep Is Your Love...

Υ.Γ.2 ...και κλείνουμε με κάτι δυνατό!



...Take it easy, take it slow, I'll take you anywhere you wanna go, Places never seen before, Cause I love you, an' I need you, I'll do my best to please you, My love can open any door, When you hear the thunder In your darkest night, I'll be there to hold you, When the lightning strikes,  So don't you worry, You can ease your mind, 'Cause we'll be dancing, At the end of time, Who loves you, who needs you, Who'll do his best to please you, I love you, I need you I'll get down on my knees...

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

Ικανοποιούνται με λίγα

Τι σημαίνει «νεοτενία»; Ο συγκεκριμένος όρος αναφέρεται στην εγγενή τάση του ανθρώπινου είδους, σε σχέση με άλλα ζωικά είδη, να έχουν μια πιο αργή εξέλιξη προς την ενηλικίωση. Αυτό έχει ως άμεση απόρροια την κλίση του ανθρώπινου είδους να εκπαιδεύεται/μαθαίνει/παραδειγματίζεται με βραδύτερο ρυθμό από, π.χ., το αρκουδάκι ή το τιγράκι, αλλά, παράλληλα, να προκρίνεται με άρτιο τρόπο η εγκεφαλική ανάπτυξη. Ο Homo Sapiens, επομένως, ωριμάζει για αισθητά μεγάλο διάστημα. Με άλλα λόγια, πάντοτε σε σύγκριση με άλλα είδη του ζωικού βασιλείου, ο σύγχρονος άνθρωπος παραμένει για περισσότερο χρόνο παιδί.


Θυμάστε πώς ήταν όταν ήμαστε παιδιά; Αρκετοί, θεωρώ, το έχουν ήδη ξεχάσει. Κάποιοι, ίσως, ακόμα και να έχουν διαγράψει κάθε σκέψη και σύνδεση με το παρελθόν. Στενοχωριέμαι, δεν σας το κρύβω, όταν συναντώ τέτοιους ανθρώπους. Η παιδική μας ηλικία συνιστά ανεκτίμητο παράσημο. Κι αυτό επειδή δεν γυρνάει πίσω. Αιχμαλωτίζεται στον χρόνο. Εξοστρακίζεται λόγω ηλικιακής ωρίμανσης και νοητικής φθοράς. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά αντικαθίσταται από νοητικές συμπληγάδες, ψυχολογικά αδιέξοδα και ακόρεστη πλεονεξία.

Σαν ενήλικες, λοιπόν, ασπαζόμαστε όλες τις συνιστώσες, έστω τις περισσότερες, που επιβάλλει η συμβατική σοφία και αρνούμαστε την πολυπόθητη «λιτή αφθονία». Γινόμαστε, επί της ουσίας, θύματα της κουλτούρας που καλούμαστε να υπηρετήσουμε και, μοιραία, μετατρεπόμαστε σε άοκνους σκλάβους της απληστίας. Έχετε αναρωτηθεί πόσο βαρύ είναι το φορτίο με τις επιθυμίες ενός ενήλικα; Το παιδί, αντίθετα, ικανοποιείται με λίγα. Για παράδειγμα, με ένα παιχνίδι, μια γκριμάτσα, ένα γλειφιτζούρι, μια αγκαλιά, ένα τόπι, μια ζωγραφιά. Με τι ικανοποιείται, άραγε, ένας ενήλικας; Πώς και πότε επέρχεται κορεσμός στην έκδηλη ματαιοδοξία του; Ξοδεύουμε, βλέπετε, τόσο πολύ χρόνο και κόπο στο να αναρωτιόμαστε τι γνώμη έχουν οι άλλοι για μας που αμελούμε τεχνηέντως να εξερευνήσουμε το βαθύτερο εγώ μας. Ο αυθορμητισμός και η αθωότητα των παιδιών, αντίθετα, οδηγεί σε αδιαφορία για τη γνώμη των υπολοίπων, σε μεγαλειώδη αποκάλυψη της αλήθειας και, ενίοτε, σε αναγκαία κριτική. Εμείς, όμως, επιλέγουμε να χάσουμε όλα αυτά τα στοιχεία που διέπουν τη ψυχοσύνθεση ενός παιδιού προς τέρψιν των προσωπικών επιδιώξεων και των κοινωνικών σκοπιμοτήτων.

Προσοχή! Οι παρωθητικές νύξεις του κειμένου σχετίζονται με τη συμφιλίωση της παιδικής πτυχής που αποκρύπτουμε με ευλάβεια στην ψυχολογική φυλακή μας. Δεν προτείνω, με άλλα λόγια, να εξαιρέσουμε εαυτόν από την ατομική ευθύνη και τους προσωπικούς στόχους που έχει ο καθένας, ούτε να απαρνηθούμε τις ευθύνες, τις υποχρεώσεις και τους ρόλους μας, αλλά, απλώς, να μην απαξιώνουμε την παιδική οντότητα που αντανακλά ο ψυχολογικός μας καθρέφτης. Ναι, έχετε δίκιο, δεν είναι εύκολο να μένεις παιδί -αλλά ούτε και ενήλικας. Μακάρι να ωριμάζεις νοητικά, αλλά να μένεις για πάντα παιδί. Με όνειρα, με ενέργεια, με φαντασία, με ενθουσιασμό, με ακόρεστη δίψα για παιχνίδια και τσαχπινιές. Πιστέψτε (σε) αυτό που σας λέω και θα δείτε ότι ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι θα πιστέψουν σε εσάς. Και πού ξέρετε; Ίσως οι περισσότεροι εξ αυτών να έχουν μείνει και ολίγον παιδιά.

Υ.Γ.1 Φαίνεται ότι όταν δεν έχω κέφια και ψυχολογικά είμαι πεσμένος, διακατέχομαι από συγγραφικό οίστρο.

Υ.Γ.2 Αφορμή για το παραπάνω άρθρο στάθηκε το παρακάτω τραγούδι του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Εξαιρετικό τραγούδι σε στίχους και μουσική. Απλά εξαιρετικό. 



Υ.Γ.3 Καιρό τώρα προβληματίζομαι και βασανίζομαι από δύο σκέψεις, και νομίζω ότι, με αφορμή ορισμένες εξελίξεις που έλαβαν μέρος πρόσφατα, έφτασε το πλήρωμα του χρόνου να τις εξωτερικεύσω. Η πρώτη, και η σημαντικότερη, αφορά την πτώση των στάνταρ αναφορικά με την ανεύρεση σχέσης. Προφανώς δεν εννοώ να ρίξεις τα στάνταρ σου σχετικά με την -συγχωρέστε μου τον όρο- «νορμαλότητα» της κοπέλας. Προσωπικά αυτό θεωρώ ότι είναι αδιαπραγμάτευτο: δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι με μια τύπισσα που δεν αισθάνεται, δεν νοιώθει, δεν αντιλαμβάνεται, δεν καταλαβαίνει και δεν αφουγκράζεται καταστάσεις. Ίσως, όμως, ήρθε η ώρα να πέσουν τα στάνταρ, πάντοτε προς όφελος της «νορμαλότητας», σε σχέση με το πόσο εμφανίσιμη/όμορφη είναι η κοπέλα, ή, για να είμαι πιο ακριβής, με το πόσο έντονο είναι το «κλικ» που σου κάνει. Το πρόβλημα, ωστόσο, σε αυτή την κατάσταση συνοψίζεται -κι αυτό είναι θλιβερό- στο ότι η εύρεση νορμάλ τύπισσας είναι πιο δύσκολη από την εύρεση όμορφης. Το ρεζουμέ, εν τέλει, προσδιορίζεται ότι (θα) πρέπει να κάνουμε και ορισμένες υποχωρήσεις/συμβιβασμούς στα θέλω μας. Νοιώθω ότι μόνο κερδισμένοι θα βγούμε και μάλλον είναι κρίμα να αφήνουμε τέτοιες περιπτώσεις. Η δεύτερη σκέψη σχετίζεται με την έντονη εμπλοκή των social media στο «φλερτ». Ο γράφων δεν ασχολείται με social media τύπου Facebook και σία, και ουδόλως τον απασχολούν, αλλά παρατηρεί ότι αυτός ο τύπος ανεύρεσης σχέσης επιστρατεύεται σε αξιοσημείωτο αριθμό από τους άντρες και, παράλληλα, επικροτείται σιωπηρά από τις γυναίκες. Γιατί, επομένως, προβληματίζομαι; Διότι εδώ και καιρό δέχομαι έντονες πιέσεις για να δημιουργήσω προφίλ στο Facebook. Και, για να προλάβω τους κακοπροαίρετους, δεν εννοώ να «ψαρεύεις» γκόμενες από το Facebook, αλλά να προσεγγίσεις κάποια κοπέλα που γνώρισες και απλά δεν είχες την ευκαιρία να κάνεις κίνηση εκ του σύνεγγυς. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2016

Πρόκειται για άθλο

Ο Έλληνας έχει αρκετά μειονεκτήματα. Δεν θα αναλύσω γιατί αυτό συμβαίνει και δεν θα ψάξω να βρω τις ρίζες αυτής της ανόητης κατάστασης που διέπει κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας. Δεν έχω, βλέπετε, καμιά διάθεση να υποδυθώ τον Επιθεωρητή Κλουζώ (φώτο). Ο καθένας μπορεί, αν θέλει, να σπαταλήσει όσο χρόνο επιθυμεί για να εντοπίσει τα γενεσιουργά αίτια. Ο γράφων, πάντως, προτιμά να σπαταλήσει τον χρόνο του σε πιο δημιουργικά πράγματα και καταστάσεις. Έχουμε αναφέρει, άλλωστε, ότι ο χρόνος αντιπροσωπεύει ένα άκρως υποτιμημένο αγαθό.


Ο Έλληνας, λοιπόν, αντί να σχεδιάζει, προτιμά να αυτοσχεδιάζει και μετά αρέσκεται να κατηγορεί τους «άλλους» που δεν έπαιξαν by the book. Κάτι αντίστοιχο λαμβάνει μέρος εδώ και αρκετά, πλέον, χρόνια, με συμπρωταγωνιστή την Τρόικα. Συνιστά η Τρόικα τον «κακό» της υπόθεσης; Κάποιες αποφάσεις, ναι, αποτελούν μονόδρομο, αλλά, εν γένει, μάλλον πρέπει να κοιτάξουμε με αποκρυσταλλωμένη άποψη τον καθρέφτη μας. Η γνώμη μου περί της αποφυγής ατομικής ευθύνης των ψηφοφόρων και της άρνησης του Έλληνα να υποβληθεί σε ποιοτική αναβάθμιση είναι γνωστή και δεν αλλάζει. Ο ψηφοφόρος, εξάλλου, δεν θέλει να ακού(σ)ει από τους πολιτικούς την αλήθεια. Ο λαός λατρεύει τα ψέμματα, τις έωλες υποσχέσεις και τις υπερβολές. Το μόνο που θέλει είναι να ακού(σ)ει τις δικές του απόψεις και τα δικά του πιστεύω από το στόμα των πολιτικών. Την ίδια στιγμή, η Κυβέρνηση πλέει σε πελάγη ευτυχίας. Η βιασύνη μιας νεόκοπης και λίαν απροσάρμοστης κομματικής δομής να κυβερνήσει μια χρεοκοπημένη χώρα συνιστά μια αντιφατική επιτυχία. Καταραμένη εξουσία! Ωστόσο, είναι πολύ διασκεδαστικό να χειρίζεσαι την «ανάπτυξη», τότε που έδεναν τα σκυλιά με λουκάνικα, αλλά η κατάσταση, μαθαίνω, αλλάζει άρδην όταν πρέπει να λάβεις κρίσιμες αποφάσεις υπό αντίξοες συνθήκες.

Ενώπιον τέτοιων καταστάσεων, τι φοβάται η Κυβέρνηση; Πρέπει -επιτέλους!- να αποφασίσει τι φοβάται περισσότερο: τους κινδύνους που αντιμετωπίζει ή τις ενέργειες/μέτρα που θα πρέπει να εφαρμόσει για να τους εξαλείψει; Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι χρειάζεται μεγάλο ταλέντο και τεράστια επιμονή για να βρεθεί μια πολιτική που να συνδυάζει τα μειονεκτήματα κάθε ξεχωριστής ενέργειας. Το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. το πέτυχε κι αυτό και, μάλιστα, σε εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Με κάθε δόση αμέριστου θαυμασμού, πρόκειται για άθλο.

Υ.Γ.1 Στα άρθρα που θα ήθελα να γράψω, ας προσθέσουμε και ένα για την Παρί. Νομίζω το αξίζει.

Υ.Γ.2 Η Λέστερ, μετά από ένα αγχωτικό παιχνίδι, και απέναντι σε μια άναρχη Νιούκαστλ, επικράτησε επί του αντιπάλου της και διατήρησε τη διαφορά των πέντε βαθμών από τη δεύτερη Τότεναμ. Θα αντέξει μέχρι τέλους;

Υ.Γ.3 You 've got hands, use them!!!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...