Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Το απόλυτο κοντράστ

Την τελευταία φορά που συναντήθηκαν οι δυο αντίπαλοι, τα δεδομένα ήταν κάπως διαφορετικά. Για παράδειγμα, δεν αγωνιζόταν ο Κριστιάνο Ρονάλντο. Είχε αυτό επίπτωση στο παιχνίδι της Ρεάλ; Όχι, δεν είχε. Η ροή του παιχνιδιού φρόντισε για αυτό. Αλλά, μισό λεπτό, για ποιο παιχνίδι μιλάμε; Η Μπαρτσελόνα είχε χτυπητές αδυναμίες. Με την Ρεάλ να τις εκμεταλλεύεται. Και πολύ καλά έκανε. Τι κάνεις όταν έχεις παίχτες που αρέσκονται να τρέχουν στο ανοιχτό γήπεδο (με την μπάλα στα πόδια); Τους αφήνεις να τρέχουν. Ειδικά όταν ο Μαρτίνο δεν προκρίνει το αμυντικό βάθος και ανεβάζει υπερβολικά τις γραμμές του. Με τον Αντσελότι να προβαίνει σε μεγάλο τακτικό λάθος και να δίνει εντολή για πίεση στο τερέν της Μπάρτσα. Κι όταν λέω τερέν, εννοώ την μεγάλη περιοχή του Πίντο! Γιατί αυτό είναι σφάλμα; Διότι αυτό σήμαινε ότι οι παίχτες της Ρεάλ θα έπρεπε να διανύσουν περισσότερα μέτρα για να επιστρέψουν στην άμυνα, την στιγμή που οι παίχτες της Μπαρτσελόνα έφταναν στο τερέν των γηπεδούχων με χαρακτηριστική ευκολία. Η κατοχή, βλέπετε, ας μην ξεγελιόμαστε, άνηκε στους φιλοξενούμενους. Κι όταν κάποια ομάδα έχει την κατοχή, έστω και ανούσια, αναγκάζει τον αντίπαλο σε τρέξιμο. Την πρωτοβουλία, βέβαια, την είχε η Ρεάλ. Έχουμε πει ότι το να έχει την πρωτοβουλία χωρίς μεγάλα ποσοστά κατοχής αποτελεί σπάνιο ποδοσφαιρικό φαινόμενο. Σπάνιο, αλλά υπαρκτό. 


Οι Καταλανοί, λοιπόν, προσπαθούσαν να διασπάσουν την άμυνα των Μαδριλένων με οριζόντιες πασούλες και (πολλά) γεμίσματα στο δεύτερο δοκάρι. Το οπλοστάσιο του Μαρτίνο δεν περιλάμβανε κάτι άλλο. Κάθετο ποδόσφαιρο δεν είδαμε. Κάθετα σπριντ δεν είδαμε. Προσωπικές ενέργειες δεν είδαμε. Μόνο κάτι ατομιστίες από τον Νεϊμάρ και ένα μακρινό σουτ του Μπαρτρά. Ο Μέσι σκεφτόταν το Μουντιάλ. Ο Τσάβι περίμενε κάποια κίνηση από συμπαίχτη (που δεν γινόταν ποτέ). Ο Ινιέστα έδειχνε καλά κλεισμένος. Ο Μπούσκετς δεν μπορούσε να παίξει για τους υπόλοιπους. Τα χαφ, εν γένει, της Μπαρτσελόνα ήταν σε κακή, έστω μέτρια κατάσταση. Τα χαφ, ήτοι η δύναμη της Μπάρτσα, θυμίζω, σε άμυνα και επίθεση. Κι όταν κάτι πήγαινε να γίνει, τότε ο Πέπε κι ο Τσάμπι Αλόνσο, έστω κι αν ο Μόντριτς βρισκόταν σε μέτρια βραδιά, δήλωναν βροντερό παρών. Μοναδική φάση που θύμισε Μπαρτσελόνα ήταν το 89' λεπτό. Συνεργασία εντός ελάχιστων τετραγωνικών, με τον Νεϊμάρ να κάνει το κάθετο σπριντ, να υποδέχεται την κάθετη πάσα, αλλά η μυτόγκα που εξαπολύει να τραντάζει το κάθετο δοκάρι. Υποθέτω ότι δοκιμάζει να τελειώσει τη φάση με μύτο, διότι ο παίχτης θεωρεί ότι δεν έχει χρόνο για κου(ν)τεπιέ ή πλασέ. Αλλά το replay δείχνει ότι προλαβαίνει να τελειώσει τη φάση με ένα όμορφο πλασεδάκι. Τέλος πάντων. Ο πολυδιαφημισμένος Νεϊμάρ δεν έχει (απο)δείξει το λόγο που τον απέκτησε η Μπάρτσα και μάλλον δεν θα τον δείξει ποτέ, καθώς η μεταγραφή, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ήταν ανούσια και περιττή.

Αφού αναλύσαμε τεχνικά το τελείωμα του Νεϊμάρ στη φάση του δοκαριού, να πω δυο λόγια και για το πρώτο γκολ της Ρεάλ. Σε μια φονική αντεπίθεση, ο Τσάμπι Αλόνσο, με μια κάθετη που κόβει βούτυρο, βρίσκει τον Ίσκο, αυτός δίνει στον Μπενζεμά κι ο Γάλλος με τη σειρά του βρίσκει τον Ντι Μαρία που βρισκόταν εν κινήσει. Το κλειδί στην αντεπίθεση είναι η κάθετη του Τσάμπι Αλόνσο, πραγματικά υπέροχη, αλλά εκεί που έμεινα με το στόμα ανοιχτό είναι η διαγώνια πάσα του Μπενζεμά. Ο Γάλλος επιθετικός δεν έχει καλή ισορροπία, το σώμα του πέφτει προς τα πίσω, βρίσκεται υπό επιτήρηση κι όμως κατορθώνει να βγάλει μια εξαιρετικά δύσκολη πάσα ακριβείας προς τον επελαύνοντα Αργεντινό. Όμορφο γκολ. Πιο όμορφο από το γκολ του Μπέιλ, ο οποίος τι μας έδειξε στην φάση αυτή; Ότι είναι πιο γρήγορος από τον Μπαρτρά -το γνωρίζαμε-, ότι πρέπει να σηκώνει και κεφάλι για να δώσει πάσα κι ότι η Μπάρτσα θέλει τερματοφύλακα. Η ουσία είναι ότι η Ρεάλ βρισκόταν σε καλύτερη αγωνιστική ετοιμότητα, ήταν πιο γρήγορη από τον αντίπαλό της, ατομικά και ομαδικά, και, παρά το γεγονός ότι έχει προβλήματα στα άκρα της άμυνας, είχε την ευτυχία να αντιμετωπίσει μια Μπαρτσελόνα που άνοιξε το πλάτος σε ελάχιστα σημεία του παιχνιδιού. Ίσως η παρουσία των Πέδρο και Σάντσες να ήταν απαραίτητη από πιο νωρίς. Εξάλλου, ο Φάμπρεγας ήταν άφαντος. Είχαμε πει ότι αυτός ο παίχτης, ως ψευτοεννιάρι, ήταν αργός για το επιθετικό παιχνίδι της ομάδας στις καλές μέρες των Καταλανών, πόσω μάλλον τώρα. 

Με αυτά και με αυτά, η Ρεάλ κατέκτησε δικαιότατα το κύπελλο Ισπανίας. Και -μαντέψτε!- πριν, μετά ή κατά τη διάρκεια του αγώνα δεν έπεσαν στο χόρτο ούτε ψάρια, ούτε φωτοβολίδες, ούτε μαλαματίνες, ούτε μπουκέτα. Μήτε μπούκαραν στο γήπεδο κάτι περίεργοι τύποι και περιφερόντουσαν σαν τις άδικες κατάρες. Στο Μεστάγια, στην έδρα της Βαλένθια, εκεί όπου πραγματοποιήθηκε ο τελικός του ισπανικού κυπέλλου, οι οπαδοί των δυο ομάδων καθόντουσαν μαζί, οι παίχτες των δυο ομάδων αγκαλιαζόντουσαν και η Μπαρτσελόνα έδινε δημόσια συγχαρητήρια στον μεγάλο αντίπαλό της. Το απόλυτο κοντράστ, δηλαδή.

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν

Τι είδους προπονητής είναι ο Σιμεόνε (φώτο); Για να απαντήσει κάποιος, θα πρέπει να έχει παρακολουθήσει την ομάδα που προπονεί. Ποια είναι αυτή; Η Ατλέτικο Μαδρίτης. Λίγο ποδόσφαιρο να ξέρεις, λοιπόν, και καταλαβαίνεις αμέσως από τι έχει σφυρηλατηθεί αυτό το σύνολο. Ο ποδοσφαιρικό τσαμπουκάς, το πείσμα και το πάθος αυτής της ομάδας αποτελούν ανεξάντλητα στοιχεία. Τόσο ισχυρά, τόσο θυελλώδη που διαλύουν ακόμα και το κόμπλεξ κατωτερότητας απέναντι στον αιώνιο εχθρό, την Ρεάλ Μαδρίτης, ή μετατρέπουν τον soft Τιάγκο σε οδοστρωτήρα! Προσοχή, όμως: δεν αναφέρομαι σε συγκεκριμένους αγώνες, ας μην πέσουμε σε μια τέτοια νοητική παγίδα, αλλά σε όλους τους αγώνες. Η συνέπεια της ομάδας είναι εκπληκτική. Το ίδιο και η αγωνιστική της πειθαρχία. Όχι, κάτι τέτοιο δεν αποτελεί σύμπτωση. Ούτε καν κάποιο περίεργο τερτίπι της τύχης. Το αγωνιστικό στυλ της ομάδας θυμίζει την προσωπικότητα του ανθρώπου που κάθεται στον πάγκο. Όποιος έχει παρακολουθήσει τον Σιμεόνε να φοράει κοντό παντελονάκι και να κλωτσάει ένα τόπι, καταλαβαίνει πλήρως τι εννοώ. Κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν, λοιπόν.


Αλλά ακόμα, επί της ουσίας, δεν έχω απαντήσει στην ερώτηση. Για πάμε, λοιπόν. Ο Σιμεόνε, όπως κι ο Κλοπ ή ο Μπιέλσα, θεωρεί ότι με μια καλή τακτική μπορείς να επικρατήσεις έναντι ενός ανώτερου αντιπάλου. Το θέμα, εν προκειμένω, είναι ότι η ομάδα μοιάζει σαν να έχει εκπαιδευτεί σε κάθε λογής τακτική. Για παράδειγμα, η Ντόρμουντ και η Άρσεναλ συναντούν προβλήματα όταν πρέπει να παίξουν ποδόσφαιρο αναμονής. Η Μάντσεστερ του Μόγιες δεν μπορεί να παίξει με αξιώσεις ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Η Ατλέτικο, όμως, τα κάνει όλα. Ή, τουλάχιστον, μάς δημιουργεί μια τέτοια ψευδαίσθηση.  Το βέβαιο είναι ότι παίζει ένα περίεργο ποδόσφαιρο αναμονής. Γιατί το λέω αυτό; Διότι καταρρίπτει την συμβατική σοφία που υποδηλώνει ότι για να παίξεις ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας χρειάζεσαι την κατοχή μπάλας. Πώς συμβαίνει αυτό; Στην πρώτη παράγραφο ήδη αναφέρθηκαν κάποια πνευματικά στοιχεία. Δεν αρκούν, φυσικά, μόνο αυτά. Κι ο Εργοτέλης, βλέπετε, του Ρουμπάκη, του Κορδονούρη και του Φραγκουλάκη ξεχείλιζε από πάθος. Χρειάζονται, επομένως, κι άλλα στοιχεία, εξίσου σημαντικά. Για παράδειγμα, φυσική κατάσταση. Ειδικά όταν συνδυάζεται με ποιοτικό τρέξιμο, δηλαδή τακτική.

Η ομάδα παίζει μια έξυπνη άμυνα, εμποτισμένη με την αρετή της υπομονής, καθώς οι παίχτες γνωρίζουν ότι ο αντίπαλος, κάποια στιγμή, θα υποκύψει στην λυσσαλέα πίεση, που μετουσιώνεται σε επιθετική άμυνα. Δεν είναι εύκολο να σε κυνηγούν επί ένα 90λεπτο -ούτε να κυνηγάς. Ή να νοιώθεις την καυτή ανάσα του αντιπάλου στο μισό μέτρο. Πρέπει να διαθέτεις ολύμπια ψυχραιμία για να μπορέσεις να διαχειριστείς τέτοια πίεση. Η Ατλέτικο, λοιπόν, (αλληλο)καλύπτει ιδανικά στο 4-4-2, με δυο ζώνες άμυνας, κλείνοντας τους χώρους κάθετα, διαγώνια, ακόμα και οριζόντια! Παράλληλα, το επιθετικό transition game κυμαίνεται σε άκρως ικανοποιητικά επίπεδα. Η ομάδα εξαπολύει αντεπιθέσεις και χτυπάει σαν κόμπρα. Τα ακραία μπακ παίρνουν μέτρα στον ασβέστη, ο Κόκε παίζει, πάντοτε με ακρίβεια, κάθετα, ο Ντιέγκο Κόστα, αν και είναι μέτριος στο παιχνίδι με πλάτη, παίζει ιδανικά έναν ρόλο target man, υποδεχόμενος την μπάλα εν κινήσει ή με πρόσωπο στην εστία, ενώ, παράλληλα, ο Βίγια λειτουργεί υποστηρικτικά και συμπληρώνει τον Ντιέγκο Κόστα. Κι όλα αυτά με τις επιστροφές στην άμυνα να είναι ταχύτατες. Σχεδόν υπερηχητικές!

Όλα αυτά, όμως, δεν θα υπήρχαν χωρίς ομοιογένεια. Η Ατλέτικο, υπό τις οδηγίες του Σιμεόνε, είναι σαν οικογένεια. Πώς είναι η Ντόρτμουντ του Κλοπ; Κάτι παρόμοιο. Υποτιμημένο στοιχείο του ποδοσφαίρου η ομοιογένεια.  Πολλοί την εκθειάζουν, λίγοι την κατανοούν. Ο Σιμεόνε πάει ένα βήμα παραπέρα: κάνοντας πράξη την θεωρία, ποντάρει στην ομοιογένεια και δένει τους παίχτες του με αόρατα σχοινιά. Θέλει μια σφιχτή ομάδα και για αυτό επιμένει σε έναν σταθερό κορμό. Η Ατλέτικο, εξάλλου, δεν έχει τεράστιο βάθος. Κι ας τον λένε ορισμένοι, ίσως (και) δικαιολογημένα, συντηρητικό. Η αλήθεια είναι ότι σε κάποια εύκολα, θεωρητικά, ματς θα μπορούσε να κάνει rotation. Αλλά συχνά ξεχνάμε ότι το rotation δεν είναι για όλες τις ομάδες, κι ο Σιμεόνε μάλλον το γνωρίζει καλύτερα από εμάς. Η μόνη κατηγορία που μπορώ να προσάψω στον Αργεντινό είναι ότι αργεί χαρακτηριστικά να προβεί σε αλλαγές. Αυτό σημαίνει πίστη στο σχέδιο και έξοχο στήσιμο, αλλά θυμάμαι περιπτώσεις που η αντικατάσταση κάποιου ποδοσφαιριστή ήτο επιτακτική ανάγκη. Όσο και να ντοπάρεις ψυχολογικά τους παίχτες, υπάρχουν στιγμές που χρειάζονται φρέσκα ποδάρια στο τερέν.

Συγκεφαλαιώνοντας επιλογικά, οι περισσότεροι υποστήριζαν ότι η Ατλέτικο θα ξεφουσκώσει. Δεν θα αντέξει. Θα υποκύψει στην πίεση της πρώτης θέσης. Δεν θα μπορέσει να κρατήσει πολλά καρπούζια κάτω από μία μασχάλη. Κι όμως, η Ατλέτικο είναι ακόμα εδώ. Μπορεί να την έχουν πάρει χαμπάρι, να την έχουν αποκρυπτογραφήσει, αλλά η αρμάδα του Σιμεόνε, παραμένει ζωντανή. Συνεχίζει. Δεν ξέρω που θα φτάσει, αλλά λατρεύω να την βλέπω να προσπαθεί.

Υ.Γ.1 Το παρόν άρθρο έχει ετοιμαστεί πριν από την πρόκριση της Ατλέτικο επί της Μπάρτσα για το τσου λου. Μία Μπάρτσα που, έπειτα από την ήττα στην Γρανάδα, μάλλον βγήκε εκτός διεκδίκησης του τίτλου. Τι σημαίνει αυτό; Ότι την τελευταία αγωνιστική που η Μπαρτσελόνα φιλοξενεί την Ατλέτικο, οι Καταλανοί θα προτιμήσουν να δώσουν το ματς στην ομάδα του Σιμεόνε. Έτσι, τουλάχιστον, υποστηρίζουν οι οπαδοί της Ρεάλ. Εγώ, πάλι, θεωρώ ότι πρέπει να περιμένουμε. Ας τελειώσει πρώτα η αγωνιστική, με την Ατλέτικο να φιλοξενείται από την Χετάφε, και, κατόπιν, κατασκευάζουμε όσα υποθετικά/ανυπόστατα σενάρια θέλετε.

Υ.Γ.2 Ο Αντώνης Καρπετόπουλος, με αφορμή την αντικατάσταση του Σάντος, γράφει: «Επειδή ένα σωρό περίεργοι προτείνουν προπονητές, θυμίζω ότι για τον διάδοχό του Πορτογάλου ισχύουν οι εξής προϋποθέσεις: α) να είναι κάποιος που να καταλαβαίνει την αξία της άμυνας, ώστε να μην αλλάξει πολύ το στυλ της ομάδας β) να είναι ένας γνωστός επαγγελματίας που να κρατήσει τα αποδυτήρια, γιατί η ομάδα έχει πολλά ''κοκοράκια'' γ) να έχει πείρα εθνικών ομάδων, αν γίνεται δ) να παίρνει λιγότερα από τον Σάντος. Προπονητές που ζητάνε εκατομμύρια κτλ., κόβονται». Κάπως έτσι τα ιταλικά Μ.Μ.Ε. υποστηρίζουν ότι έρχεται ο Ταρντέλι. Κρίμα που δεν κάθεται η φάση με τον Μπιέλσα. Κρίμα για εμάς, ευτυχώς για τον ίδιο.

Υ.Γ.3 Δόξα και τιμή στην Ντόρτμουντ του Κλοπ! Δόξα και τιμή!

Υ.Γ.4 Ήθελα να το ποστάρω εδώ και καιρό, και πάντα το ξεχνούσα!

Πέμπτη, 3 Απριλίου 2014

Ευτυχώς για τους ίδιους

Τα πράγματα για τον Κλοπ, ελέω τραυματισμών, είναι δύσκολα από την αρχή της σεζόν. Δεν περίμενε, δηλαδή, το ματς στο Μπερναμπέου για να βρει λύσεις. Είναι υποχρεωμένος να λύνει τακτικά σταυρόλεξα ήδη από τον Σεπτέμβριο. Επομένως, η αποστολή της Ντόρτμουντ στην Ισπανία ήταν εκ προοιμίου δύσκολη. Και έγινε έτι δυσκολότερη με το γρήγορο γκολ που δέχτηκαν οι Γερμανοί. Έχω την αίσθηση ότι το γκολ του Μπέιλ (φώτο) αποσυντόνισε τους παίχτες του Κλοπ. Ήταν κάπως λογικό: επρόκειτο για χαζό γκολ. Και μια ομάδα που τρώει χαζά γκολ πάντα ξενερώνει. Η γεύση, βλέπετε, ενός τέτοιου γκολ, και μάλιστα απέναντι σε ομάδες τύπου Ρεάλ Μαδρίτης, είναι πικρή. Οι γηπεδούχοι, πάντως, δεν επαναπαύτηκαν/πτοήθηκαν: εξακολούθησαν να πιέζουν τον αντίπαλο, πρέσαραν ψηλά και πήραν την κατοχή. Θαρρώ και την πρωτοβουλία.


Η Ντορτμουντ, λοιπόν, δεν απεγκλώβιζε την μπάλα από την περιοχή της, αδυνατούσε να χαμηλώσει, ακόμα και να αυξήσει το τέμπο, αφού δεν μπορούσε να κυκλοφορήσει την μπάλα, ενώ η επιθετική της γραμμή ήταν αρκετά οπισθοχωρημένη, πράγμα που οδηγούσε σε αναπόφευκτη συρρίκνωση στις υπόλοιπες γραμμές. Για μια ομάδα που θέλει να ισορροπήσει το ματς, κάτι τέτοιο είναι ανεπίτρεπτο. Υπάρχει, όμως, εξήγηση: η επιθετική τριάδα των Γερμανών ήταν εκτός αγώνα, ενώ κι ο Σαχίν, ένας παίχτης με οργανωτικές ικανότητες, δεν βρισκόταν σε καλή κατάσταση. Συν τοις άλλοις, ο Κελ, ένας πραγματικός στρατιώτης της Ντόρτμουντ, μπορεί να αποδίδει ικανοποιητικά ως σύρτης μπροστά από τα σέντερ μπακ, αλλά δεν θεωρείται ιδανικός πασαδόρος και το βαρύ του κορμί δεν επιτρέπει συνεχή σπριντ στον άξονα. Γι αυτό και βλέπαμε τον Χούμελς να κουβαλάει συχνά την μπάλα. Η Ρεάλ, επομένως, πόνταρε στις εκλάμψεις/κούρσες του Μπέιλ και στην ικανότητά του στο ένας εναντίον ενός, καθώς ο Ντουρμ, ο αριστερός οπισθοφύλακας των Γερμανών, συνάντησε αρκετά προβλήματα και έδειχνε φοβισμένος. Πρόβλημα, όμως, υπήρχε και στο άλλο άκρο της άμυνας, έστω κι αν ο Κριστιάνο Ρονάλντο πιο πολύ γκρίνιαζε παρά έπαιζε. Εντούτοις, η επιθετική τριάδα της Ρεάλ άλλαζε συνεχώς θέσεις -μάλλον χωρίς αντίστοιχες εντολές από τον πάγκο-, έτρεχε με την μπάλα στα πόδια και δυσκόλευε ιδιαίτερα τις διαγώνιες αλληλοκαλύψεις των φιλοξενουμένων.

Κάποια στιγμή, κάπου στο 60' λεπτό, και ενώ το σκορ βρισκόταν στο 3-0, η Ρεάλ φάνηκε να κατεβάζει ταχύτητα. Στην πραγματικότητα, βέβαια, δεν συνέβη το παραμικρό: να είναι καλά το σκορ ασφαλείας. Απλά οι παίχτες του Κλοπ θυμήθηκαν ότι στο ποδόσφαιρο υπάρχει και η επίθεση. Κι ο ίδιος ο Κλοπ θυμήθηκε ότι υπάρχει και το κοουτσάρισμα, με τις εσωτερικές και εξωτερικές αλλαγές να δίνουν πράγματι μια φρεσκάδα στην ομάδα. Η επιθετική τριάδα των Γερμανών εξακολουθούσε να βρίσκεται εκτός αγώνα, αλλά οι γραμμές ανέβηκαν, η πίεση εντάθηκε και η άμυνα της Ρεάλ άρχιζε να αλλάζει στρατηγική. Το ποδόσφαιρο κατοχής μετατράπηκε σε ποδόσφαιρο αναμονής, με τους Μπέιλ, Ρονάλντο και Μπενζεμά να παραμένουν ακροβολισμένοι ψηλά και να περιμένουν να χτυπήσουν σαν κόμπρες στην αντεπίθεση. Οι γηπεδούχοι, βέβαια, δεν διαθέτουν το ανάλογο υλικό για να παίξουν ποδόσφαιρο αναμονής, για αυτό και είδαμε τον Πέπε, έναν παίχτης της αμυντικής γραμμής, να πραγματοποιεί μεγάλη εμφάνιση. Επίσης, τα κεντρικά χαφ της Ρεάλ είναι soft παίχτες που δεν μαρκάρουν με πάθος και πείσμα. Μολαταύτα, οι Γερμανοί δεν σκόραραν.

Και δεν σκόραραν για τρεις λόγους. Πρώτον, μέχρι να συνέλθουν από το γκολ του Μπέιλ, έφαγαν άλλα δύο. Δεύτερον, η επιθετική τριάδα βρισκόταν σε πολύ κακή βραδιά. Ο μόνος που προσπαθούσε ήταν ο Ρόις, ο οποίος έβγαινε στην κορυφή της επίθεσης και πατούσε περιοχή, αλλά δεν τού έβγαιναν ούτε τα κοντρόλ, καταστρέφοντας, επί της ουσίας, κάθε υπόψια φάσης. Τρίτον, και σημαντικότερο, η Ντόρτμουντ είναι μια ομάδα που τρέχει ποιοτικά. Χθες, έτρεξε -πάντα τρέχει-, αλλά άσκοπα. Πολλές κινήσεις άνευ μπάλας (που) δεν είχαν αντίκρυσμα, κακές διαγώνιες αλληλοκαλύψεις και άστοχη οπισθοχώρηση της επιθετικής γραμμής στο πρώτο μέρος. Για αυτό και έτρεξε αισθητά περισσότερο από τον αντίπαλο. Οι γηπεδούχοι, πάλι, διαχειρίστηκαν ιδανικά το γρήγορο γκολ του Μπέιλ, ανάγκασαν τον αντίπαλο να υποπέσει σε τακτικά λάθη και, παρά το γεγονός ότι στο δεύτερο μέρος έπρεπε να έχουν δεχτεί τουλάχιστον ένα γκολ, επικράτησαν με καθαρό σκορ. Ευτυχώς για τους ίδιους.

Υ.Γ.1 Δεν είδα το παιχνίδι της Μάντσεστερ με την Μπάγερν, καθώς προτίμησα να παρακολουθήσω την αγαπημένη μου Ατλέτικο, αλλά μαθαίνω ότι οι παίχτες του Μόγιες παρουσιάστηκαν ανανεωμένοι. Αυτοί, πάντως, που δείχνουν να μην χρειάζονται ανανέωση είναι οι παίχτες του Σιμεόνε. Η ρεβάνς με την Μπάρτσα θα είναι επική. Και είθε να περάσει ο καλύτερος!

Υ.Γ.2 Λευτεριά στον Παστόρε!

Υ.Γ.3 Δεν μπορώ να καταλάβω την λαχτάρα ορισμένων ανθρώπων, οι οποίοι δεν είναι και λίγοι, να βιαστούν να σε βαφτίσουν τραυματισμένο, κουρασμένο ή άρρωστο για να πάρουν οι ίδιοι χαρά. Ειλικρινά αδυνατώ να αντιληφθώ πως και γιατί πυροδοτείται μια τέτοια συμπεριφορά εκ μέρους τους. Εμπάθεια; Ζήλεια; Ουδείς ξέρει.

Υ.Γ.4 Κομματάρα!

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Θα αντέξουν;

Ξεκινάμε με το Old Trafford. Βλέπει, λοιπόν, κάποιος το σκορ του αγώνα (4-1) και σκέφτεται ότι η Μάντσεστερ έπαιξε ποδόσφαιρο ή, έστω, επικράτησε εύκολα. Τρίχες κατσαρές. Η Μάντσεστερ, για ακόμα μία φορά, ήταν για λύπηση. Δεν είχε την κατοχή, δεν είχε την πρωτοβουλία, δεν είχε κάτι που να θύμιζε την Μάντσεστερ του Σερ Άλεξ. Κι όμως, εν πολλοίς, μιλάμε για το ίδιο υλικό! Οι επιστροφές ήταν πολύ αργές, ιδίως αυτές των ακραίων μπακ, η ομάδα δεν μπορούσε να διαχειριστεί τα τετραγωνικά, οι παίχτες πήγαιναν σχεδόν πάντα δεύτεροι στις μονομαχίες και, ενώ οι παίχτες έχουν κάποια ταχύτητα, η ομάδα είναι αργή σε πόδια και σκέψη. Ποιο ήταν το τακτικό ''τρικ'' του Μόγιες; Βαθιές μπαλιές στην άμυνα της Άστον Βίλα και άσε τον Ρούνεϋ να τρέχει. Συγγνώμη, αλλά τέτοια εντολή μπορώ να δώσω ακόμα κι εγώ. Γιατί, εν τέλει, κέρδισε η Μάντσεστερ; Λόγω ποιότητας ορισμένων παιχτών. Και τίποτα άλλο. Αν η εικόνα της ομάδας δεν βελτιωθεί άμεσα με κάποιον μαγικό τρόπο, πολύ φοβάμαι ότι θα γίνουμε αυτόπτες μάρτυρες ενός επικού διασυρμού από την Μπάγερν Μονάχου.


Μένουμε Αγγλία, πάμε σε άλλη πόλη. Από το Μάντσεστερ, στο Λονδίνο. Με την Άρσεναλ να μην αγωνίζεται απέναντι στην Σίτι, αλλά να τίθεται κόντρα στον εαυτόν της. Το στοίχημα, επί της ουσίας, για τον Βενγκέρ ήταν να μην διασυρθεί! Και, κουτσά-στραβά, τα κατάφερε. Ο Πελεγκρίνι, γνωρίζοντας ότι η αμυντική γραμμή της Άρσεναλ παραμένει ψηλά, ακόμα και σε ματς υψηλής έντασης και επικινδυνότητας, έπαιξε ένα γνήσιο ποδόσφαιρο αναμονής και περίμενε υπομονετικά να πιάσει ανοργάνωτη την άμυνα της Άρσεναλ για να βγει στην κόντρα. Εν πολλοίς, το πέτυχε, αλλά ίσως δεν ρίσκαρε όσο θα έπρεπε. Σκέφτηκε, ίσως, ότι ακόμα και ένας βαθμός είναι σημαντικός. Πόσω μάλλον όταν γνώριζε την ήττα της Τσέλσι από την Κρίσταλ Πάλας. Η Άρσεναλ, πάλι, ευτύχησε να έχει σε μεγάλη βραδιά τον Ροσίτσκι. Ο Τσέχος, ο οποίος πρόσφατα ανανέωσε το συμβόλαιό του, έκανε ό,τι ήθελε την άμυνα της Σίτι, με τον Πελεγκρίνι να μην μπορεί να βρει αντίδοτο. Ναι, ο Αρτέτα για μία ακόμα φορά στάθηκε στο ύψος του, ο Φλαμινί έτρεξε κάθετα και παράλληλα, αλλά η ομάδα χρειάζεται μπομπάτο επιθετικό και ένα κυνοειδές αμυντικό χαφ που να δαγκώνει τους πάντες και τα πάντα. Κι όταν έχεις τον Ποντόλσκι να δίνει ένα ανούσιο πλάτος και να μοιράζει παράλληλες πασούλες, το πρόβλημα εντείνεται. Επομένως, να μην κατηγορώ τον Ζιρού. Το παιδί είναι φιλότιμο και κάνει ό,τι μπορεί. Όπως ό,τι μπορεί θα κάνει και η Λίβερπουλ για να πάρει την νίκη κόντρα στην Τότεναμ.

Και κλείνουμε με Ισπανία. Στο Μπιλμπάο, στο θρυλικό Σαν Μαμές, ο Βαλβέρδε έχει δημιουργήσει ένα σύνολο που παίζει πραγματικό ποδόσφαιρο. Λαμβάνοντας υπόψη και την εταιρική κουλτούρα των Βάσκων, ουδείς μπορεί να διαφωνήσει ότι πρόκειται για σπάνιο ποδοσφαιρικό φαινόμενο. Και για αυτό τέτοιες ομάδες έχουν τον αμέριστο σεβασμό μου.  Χθες, πάντως, φαίνεται ότι ο Βαλβέρδε δεν ήταν έτοιμος για να αντιμετωπίσει την αρμάδα του Σιμεόνε. Προηγήθηκε νωρίς, μόλις στο 5' λεπτό, με τον Μουνιαΐν να αποδεικνύεται πιο γρήγορος από τα πόδια του Χουαφράν και την έξοδο του Κουρτουά, αλλά τότε, με την Μπάρτσα να έχει επικρατήσει στην έδρα της Εσπανιόλ, ξύπνησαν τα πρωτόγονα ένστικτα των φιλοξενουμένων. Το πρώτο μέρος, λοιπόν, κύλησε με την Ατλέτικο να πιέζει ψηλά, ακόμα και μετά την ισοφάριση με το γκολ του Ντιέγκο Κόστα (φώτο), και να δυσκολεύει τρομακτικά την Μπιλμπάο να απεγκλωβίσει την μπάλα από την άμυνα. Στην επανάληψη (κλισέ), οι Μαδριλένοι έκαναν την ανατροπή, αναγκάζοντας τους Βάσκους να βγουν μπροστά. Ο Βαλβέρδε έριξε στο ματς τους επιθετικούς του και έδωσε εντολή να ανέβουν οι γραμμές. Το πλάτος, εν τω μεταξύ, κι από τις δυο πλευρές, μοιραία, άνοιξε. Εν κατακλείδι, η ηρωική Μπιλμπάο δεν μπόρεσε να στερήσει τη νίκη από την Ατλέτικο. Έχω σκοπό να γράψω ένα αναλυτικό άρθρο για αυτήν την εκπληκτική ομάδα, δημιούργημα του Σιμεόνε, η οποία δεν καταλαβαίνει από έδρες, πίεση και κούραση. Ναι, έχει πιο δύσκολο πρόγραμμα από Ρεάλ και Μπάρτσα, αλλά ήδη πέρασε από το Μπλμπάο. Και όλοι περιμένουν να δουν αν θα αντέξει μέχρι τέλους.

Υ.Γ.1 Μην απορείτε γιατί δεν γράφω για την Αρειανάρα. Θα έρθει η ώρα της. Απλά να πω ότι δεν θέλω τον Κούγια και διαφωνώ πλήρως με κάτι περίεργες ενστάσεις που έγιναν από την Π.Α.Ε. Άρης εις βάρος του Πλατανιά και δεν ξέρω κι εγώ ποιανού άλλου.

Υ.Γ.2 «Οδηγούμε την χώρα στην έξοδο από την κρίση»
Ευάγγελος Βενιζέλος 

Υ.Γ.3 Λατρεύω το φινίρισμα!

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Ξεχάστε όσα έγραψα

Σπουδαία υπόθεση το κίνητρο. Και οι δύο αντίπαλοι ήθελαν την νίκη. Η Ρεάλ, ξέροντας και το αποτέλεσμα της Ατλέτικο, έπρεπε να κερδίσει για να κάνει επίδειξη δύναμης και να βγάλει εκτός διεκδίκησης την Μπάρτσα. Και η Μπάρτσα για να αποδείξει ότι δεν είναι ξοφλημένη και να εξαντλήσει μέχρι τέλους την πιθανότητα κατάκτησης. Ναι, μπορεί οι χαφ των Καταλανών να έχουν εκλάμψεις κι όχι συνέπεια ή διάρκεια. Μπορεί η άμυνα να έχει αργές επιστροφές και να προβληματίζεται στο ψηλό παιχνίδι. Μπορεί να έχουν μειωθεί τα κάθετα σπριντ και οι κάθετες πάσες. Αλλά πολλές φορές ξεχνάμε ότι αναφερόμαστε στην Μπαρτσελόνα. Και, επίσης, αμελούμε τη σημασία ενός ντέρμπι. Ο ποδοσφαιριστής ζει για αυτά τα παιχνίδια.


Η Ρεάλ, λοιπόν, ήθελε να τρέξει, και η Μπάρτσα να παίζει πασούλες. Για να τρέξεις, όμως, πρέπει να έχεις και την μπάλα, και η Ρεάλ σπάνια την είχε. Υπήρχαν στιγμές που η κυκλοφορία των Καταλανών λειτουργούσε με ακρίβεια πυρηνικού αντιδραστήρα. Κοντινές πασούλες, ανάμεσα σε κορμιά αντιπάλων, εντός ελάχιστων τετραγωνικών: το τρίγωνο Μέσι-Ινιέστα-Τσάβι πήρε φωτιά. Μπορεί κανείς να καταλάβει πόσο δύσκολο είναι αυτό; Έχετε ιδέα πόσο κουραστικό είναι αυτό για τον αντίπαλο; Και τι αντίπαλο! Απέναντι σε παίχτες παγκόσμιας κλάσης! Με τον Τσάβι -σε μεγάλα κέφια- να επιβλέπει το παιχνίδι, οι Καταλανοί άφηναν την μπάλα να τρέξει για αυτούς και εξουθένωσαν τον αντίπαλο σωματικά και, κυρίως, ψυχολογικά. Ο Μαρτίνο, λοιπόν, άφησε την ομάδα να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα με την μπάλα στα πόδια. Ούτε πειράματα, ούτε δοκιμές, ούτε φρου φρου και αρώματα. Κι όταν συμβαίνει αυτό, βλέπουμε όμορφα πράγματα στο χόρτο.

Η Ρεάλ, πάλι, έχω την εντύπωση ότι στηρίχτηκε στο momentum που διέπει την ομάδα και την αμφιλεγόμενη κατάσταση του αντιπάλου. Ο Αντσελότι, ένας, θυμίζω, πρακτικός προπονητής, υπερτίμησε τη φόρμα που βρίσκεται η ομάδα του και υποτίμησε την Μπάρτσα. Όλα αυτά, βέβαια, άλλαξαν κατά την διάρκεια του ματς, όταν διαπίστωσε, μεταξύ άλλων, το μέτριο τελείωμα του Μπενζεμά, το ντουμπλάρισμα της αντίπαλης άμυνας στον Κριστιάνο Ρονάλντο, κάποια ελάχιστα ξεσπάσματα του Μπέιλ, την αδυναμία του Καρβαχάλ να ανταποκριθεί σε ρόλο δεξιού οπισθοφύλακα. Και πες ότι για αυτά δεν ευθύνεται ο Ιταλός. Επέλεξε, όμως, να παίξει, επί της ουσίας, με μοναδικό χαφ τον Τσάμπι Αλόνσο, σε ένα ματς όπου είναι γνωστό τοις πάσι ποιος θα έχει την κατοχή και ποιος θα τρέχει. Μπορεί ο Μόντριτς να είναι ένας αρτίστας της μπάλας, να διαθέτει οξυδέρκεια και φινέτσα, αλλά στο συγκεκριμένο ματς ήθελε οπωσδήποτε ένα στήριγμα. Κι αυτό το στήριγμα δεν ονομάζεται Ντι Μαρία, ο οποίος για να χωρέσει στην εντεκάδα, ελέω Μπέιλ, έχει μετατεθεί στα χαφ. Μπορεί να με κράξετε για αυτό που θα πω, αλλά η απουσία του Κεντίρα από αγώνες που βρίθουν τέτοιων ιδιαιτεροτήτων είναι σημαντική, καθώς οι Μαδριλένοι δεν διαθέτουν άλλον ποδοσφαιριστή με τα χαρακτηριστικά του Γερμανού. Επίσης, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο Ιταλός τραβούσε την ομάδα πίσω και έκοβε την ορμητικότητά της, μόλις οι παίχτες του ανακτούσαν το προβάδισμα στο σκορ. Αυτή η τακτική μου θύμισε Μουρίνιο. Και είναι πραγματικά εντυπωσιακό πως γίνεται επαγγελματίες προπονητές, και μάλιστα σπουδαίας κλάσης, να μην έχουν καταλάβει ότι αυτή η τακτική επιλογή είναι βούτυρο στο ψωμί της Μπάρτσα. Παραχωρούν οικειοθελώς τετραγωνικά, μέχρι η Μπάρτσα να τους πιάσει από τον λαιμό και να τους σφίξει, σαν βόας, σε σημείο ασφυξίας. Σίγουρα, υπάρχουν περιπτώσεις -σπάνια- που το τρικ πετυχαίνει, αλλά αυτό δεν νομιμοποιεί την επιστράτευση ενός τέτοιου μέτρου. Τέλος, ακόμα και οι αλλαγές του Αντσελότι φανέρωσαν τακτικό μπέρδεμα. Από την άλλη, ο Μαρτίνο, χωρίς να τα έχει σχεδιάσει όλα τέλεια (π.χ. αμυντική προσήλωση) και με ορισμένες παραφωνίες (π.χ. Νεϋμάρ, Μαστσεράνο), δεν χρειάστηκε να κάνει και πολλά: η ροή του ματς και η πίστη του στην ομάδα αποδείχτηκαν σημαντικές συνιστώσες.

Και τώρα ξεχάστε όλα όσα έχω γράψει. Υπάρχουν στιγμές που την παράσταση κλέβει ένας, μόνον, άνθρωπος. Γήινος. Με σάρκα και οστά. Δεν είναι ρομπότ. Κάποιοι, βλέπετε, πρέπει να έχουν υψηλότερο αθλητικό IQ και νεύρα από ατσάλι. Δεν εξηγείται αλλιώς. Η ιστορία του αθλητισμού -κι όχι μόνο- βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων. Αθλητές, δηλαδή, που ανατρέπουν όλα τα προγνωστικά, σμπαραλιάζουν κάθε σύστημα, εκθέτουν ανεπανόρθωτα τον αντίπαλο. Στο χθεσινό ματς αυτός ήταν ο Μέσι. Κι όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, πρέπει να έχεις και τα ανάλογα στηρίγματα. Κι ο Μέσι έχει την χαρά να διαθέτει τους Τσάβι και Ινιέστα. Enough said.

Υ.Γ.1 Μετά και την εντός έδρας ισοπαλία της Μονακό με την Λιλ, είναι τελεσίδικο: το πρωτάθλημα έχει πάει στο Παρίσι. Το μυαλό, όμως, των Παριζιάνων βρίσκεται στο τσου λου. Επόμενος αντίπαλος; Η Τσέλσι. Είμαι περίεργος να δω τι κόλπα θα εφαρμόσει ο Μουρίνιο για να ανακόψει την ορμητικότητα και τη δίψα της Παρί. Όχι τίποτα άλλο, αλλά η Παρί είναι πιο σταθερή ομάδα από την Άρσεναλ. Οι Gunners όχι μόνο δεν μπορούν να κερδίσουν ντέρμπι, αλλά διασύρονται! Ακόμα κι αν πρόκειται για το 1000στό παιχνίδι του Βενγκέρ με την Άρσεναλ! Ο ίδιος δήλωσε: «Αυτή η ήττα είναι λάθος μου, αναλαμβάνω όλη την ευθύνη», επεσήμανε ο Αλσατός κόουτς. Και συμπλήρωσε: «Η σημερινή μέρα, ασφαλώς, είναι μία από τις χειρότερες στην καριέρα μου. Όλα τελείωσαν στο πρώτο 20λεπτο και δεν ήμασταν προετοιμασμένοι να ζήσουμε μία τέτοια εμπειρία».

Υ.Γ.2 Ο Άρης γιορτάζει τα γενέθλιά του με υποβιβασμό. Τα λάθη πληρώνονται. Κι ο Άρης, η αλήθεια είναι, υπέπεσε σε αρκετά. Όπως και να έχει, εγώ εξακολουθώ να υποστηρίζω την Αρειανάρα. Ούτε τον Κόντη, ούτε τον Σκόρδα, ούτε τον Κόκε, ούτε τους Σουπεράδες. Και θα υποστηρίζω την Αρειανάρα ακόμα κι αν φτάσουμε να αγωνιζόμαστε στην Ω' Εθνική.

Υ.Γ.3 Έχω πάει, λοιπόν, συνοδευόμενος από εφτά τύπισσες σε ένα ωραίο ταβερνάκι. Πίνω το κρασάκι μου, τρώω τους μεζέδες μου και μιλάω ανέμελα με τις κοπελιές. Κάποια στιγμή η κουβέντα σοβαρεύει και φτάνει στις σχέσεις μεταξύ αντρών και γυναικών. Πού να τα βάλω με εφτά τύπισσες; Πώς να τα βάλω με εφτά τύπισσες; Εδώ υπάρχουν στιγμές που σηκώνεις τα χέρια ψηλά με μία. Τέλος πάντων. Η κουβέντα, λοιπόν, περιστρέφεται στο αν ο άντρας πρέπει να πληρώνει για τα πάντα σε μία σχέση. Μου λένε ότι πρέπει, διότι τίθεται θέμα διάθεσης εκ μέρους του άντρα. Στην αντεπίθεση ο Κάνθαρος: τους λέω ότι αν πληρώνει οχτώ στις δέκα φορές, κι όχι δέκα στις δέκα, σημαίνει ότι σε αυτές τις δύο, μόλις, φορές που μοιραστείτε το κόστος, θα σε αγαπάει λιγότερο; Θα ενδιαφέρεται λιγότερο για σένα; Η απάντησή τους; Ναι, εντάξει, δίκιο έχεις, αλλά...

Υ.Γ.4 There can be only one!

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

Το πτυελοδοχείον, η γόπα, οι άνεμοι και το λαλούμ

Όλοι οι άνθρωποι έχουν τις αδυναμίες τους. Το ίδιο και τα συστήματα. Και μπορεί να διεξάγω υπεύθυνη και κοπιαστική προσπάθεια για να καταλάβω τους ανθρώπους, τουλάχιστον εκείνους που απαρτίζουν τον στενό μου κύκλο, και πράγματι τα καταφέρνω, πιστεύω, σχετικά καλά, αλλά δεν μπορώ να πω το ίδιο για τα συστήματα. Για παράδειγμα, το σύστημα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Τι νόημα ύπαρξης έχει ένας τέτοιος οργανισμός; Τι προσφέρει στην Ελλάδα; Τι προσφέρει στους ψηφοφόρους του; Τι προσφέρει στην ίδια την παράταξη; Και, εν τέλει, ποιον εκφράζει;


Τα συστήματα, όμως, διοικούνται από ανθρώπους. Άντε, λοιπόν, να καταλάβεις τον Βενιζέλο. Να αποκρυπτογραφήσεις το νοητικό κώδικα που διέπει την επιθυμία του να ηγηθεί ενός χρεοκοπημένου οργανισμού. Οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά. Σαν τον Άρη, που το καράβι βουλιάζει και έχεις νυν και πρώην Προέδρους να σφάζονται μεταξύ τους για το ποιος θα είναι ο καπετάνιος. Ας μην ξεφύγουμε, όμως. Λέγαμε για τον Βενιζέλο. Το ίδιο ισχύει και για τον Σαμαρά. Βιαζόταν, βλέπετε, να κυβερνήσει μια χρεοκοπημένη χώρα. Μια χώρα που μαστίζεται, λένε οι ειδικοί, από οικονομική κρίση. Τρίχες κατσαρές. Έχουμε αναφέρει ουκ ολίγες φορές ότι φτάσαμε σε αυτό το μονοπάτι, πραγματικά δύσβατο, διότι πρωτίστως είχαμε χρεοκοπήσει ηθικά, κοινωνικά, πολιτικά και πολιτιστικά. Μοιραία, λοιπόν, φτάσαμε στο σημείο να βάζουμε το χέρι στην τσέπη και να πιάνουμε το παπούτσι. Πρόκειται περί λογικής αλληλουχίας. Δεν χρειάζεται να είσαι πυρηνικός επιστήμονας των οικονομικών ή της πολιτικής για να καταλήξεις σε ένα τέτοιο συμπέρασμα. Κι όμως, ο Έλληνας πολίτης -ακόμα!- ζει με το χθες. Βαυκαλίζεται ότι κάποια στιγμή θα επιστρέψουμε στις μέρες της δόξης. Εξακολουθεί να αποφεύγει την ατομική ευθύνη. Όπως υποστήριζε ο Εμμανουήλ Ροΐδης: «Το πτυελοδοχείον είναι ένα σκεύος στο οποίο οι Έλληνες φτύνουν απ' έξω». Γιατί συμβαίνει αυτό; Λέτε να ευθύνεται η ωρίμανσή τού Έλληνα σε κομματικά θερμοκήπια; Ίσως. Από την νεαρή μας ηλικία, ακούγοντας τους πατεράδες και τους θείους να μιλάνε για τον Φλωράκη, τον Ανδρέα και τον Μητσοτάκη, τα Πανεπιστήμια, όπου επικρατεί μια ασύλληπτη κατάσταση, μέχρι και την μετέπειτα ζωή μας, στην οποία επιλέγουμε να ψηφίζουμε αυτούς που κράζουμε, αρνούμαστε να αποδεσμεύσουμε την σκέψη μας από μικροπρεπείς αντιλήψεις και επιτήδειες σκοπιμότητες.

Στους ανέμους της κρίσης, λοιπόν, κάποιοι χτίζουν φράγματα και κάποιοι ανεμόμυλους. Με ποια κριτήρια καταλήγουμε στην επιλογή των φραγμάτων; Κάποιοι μας παρακινούν προς αυτήν την κατεύθυνση. Έχουν ονοματεπώνυμο; Βεβαίως! Και όχι ένα, πολλά. Ονομάζονται δημοσιογράφοι, πολιτικοί, ακόμα και μια μορφή ενυπόστατης πίστης που μάς επιβάλλει την καλλιέργεια εσωτερικών αντιστάσεων. Προσοχή, όμως: υπάρχουν και εκείνοι, οι αισιόδοξοι, που μεταφράζουν διαφορετικά την κατάσταση. Πιο ελεύθερα. Πιο δημιουργικά. Βλέποντας πίσω από τις λέξεις. Που ψάχνουν να βρουν τις ευκαιρίες. Μην απορείτε, αυτές υπάρχουν. Αρκεί να το τολμήσεις. Και να πιστέψεις όσους υποστηρίζουν τέτοιες απόψεις. Ακόμα κι αν δεν τους έχεις σε εκτίμηση, δεν τους συμπαθείς ή θεωρείς ότι αποτελούν μετενσάρκωση του κακού. Σαν τον Άγιο Αντώνιο που τού είπε ο Διάβολος να κάνει το καλό κι αυτός δεν το έκανε. Ή τον Στυλιανό Παττακό. Ο οποίος σε μια συγκέντρωση της Χούντας είδε κάποιον να πετάει κάτω το αποτσίγαρο που μόλις κάπνισε, και του είπε να σκύψει, να μαζέψει τη γόπα και να την πετάξει στα σκουπίδια. Η αντίδραση των δημοσιογράφων σαρωτική. Αντί να πλαισιώσουν θετικά την είδηση, επέλεξαν να χλευάσουν τον Παττακό για αυτήν την ενέργειά του. Να τον κοροϊδέψουν.

Κλείνοντας, θέλω να σας αφιερώσω κάποια λόγια, υπό μορφή ποιήματος, του πολιτικού θωρηκτού που ακούει στο όνομα Θεόδωρος Πάγκαλος. Όχι, δεν πρόκειται περί αστεϊσμού. Αυτός τα έγραψε. Τα λόγια του συνιστούν μέγιστη επίδειξη ικανοτήτων και αποθέωση πολιτικού λόγου. Για πάμε, λοιπόν: «Μας πήρανε τον Τόμσεν λαλούμ λαλούμ λαλούμ. Την τρόικα μας πήραν ζουμ τριαλαρό. Σύριζα και Τσίπρας και ζήτω η δραχμή. Χάνουμε τη Μέρκελ λαλούμ λαλούμ λαλούμ. Και τους "δωσιλόγους" τζουμ τριαλαρό. Πού είναι η καταστροφή μας; Σύριζα και Τσίπρας στην επιτροπή. Μας σπρώχνουνε στο ΙΚΑ, λαλούμ λαλούμ λαλούμ, ένσημα να κολλάμε τζουμ τριαλαρό. Χάθηκε η εξουσία, Σύριζα και Τσίπρας σαν τον παλιό καιρό». Και, έπειτα από το ποιητικό παραλήρημα του ευκλεούς άντρα, ερωτώ: υπάρχει περίπτωση να σωθεί αυτός ο τόπος;

Υ.Γ.1 Ο Ολυμπιακός δεν προκρίθηκε ακόμα. Έχει ακόμα ένα ματς, κάντε λίγο υπομονή.

Υ.Γ.2 Αγαπημένο τραγούδι.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...