Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015

Νταούλια και πεντοζάλι

Ο Τσίπρας, είναι αλήθεια, αυτός ο ευκλεής πολιτικός, κατάφερε πολλά. Δίχασε, για παράδειγμα, τους Έλληνες, κατέλυσε την κοινή λογική και, έπειτα από ψέμματα και αντιφάσεις, έπεισε τους Ευρωπαίους ότι η Ελλάδα έχει καταστεί συνώνυμο της κουτοπονηριάς, της αναξιοπιστίας και της ψευτομαγκιάς. Μην απορείτε με αυτό που γράφω: μιλάω πολύ σοβαρά. Απαιτείται σπουδαίος κόπος για να γκρεμίσεις σε, μόλις, πέντε μήνες μια προσπάθεια έξι ετών. Έστω κι αν η προσπάθεια αυτή περιείχε λάθη, ατέλειες και αστοχίες.


Νομίζω ότι η μόνη υπόσχεση που κράτησε ο Τσίπρας, ο οποίος αποτελεί ένα τρανταχτό παράδειγμα ηγέτη που εκτροχιάστηκε πριν ακόμα καταλάβει την εξουσία, είναι ότι το δεύτερο Μνημόνιο δεν υφίσταται πια: το «έσκισε», όπως είχε πει, και το έκανε χίλια κομμάτια. Και δεν υφίσταται διότι ήρθε το number three. Πώς ήταν τα Rocky (φώτο) και τα Rambo; Κάπως έτσι, λοιπόν. Το Μνημόνιο ΙΙΙ, όμως, δεν είναι ένα απλό Μνημόνιο. Σας παρακαλώ, δεν θέλω κουταμάρες. Το εν λόγω Μνημόνιο είναι το πρώτο της Αριστεράς. Φέρει την σφραγίδα του ανθρώπου που έχει οδηγήσει τη χώρα σε αριστερούς ατραπούς. Δεν πέρασε, δηλαδή, το Μνημόνιο που θέλανε οι Σαμαράδες και οι Βενιζέλοι. Δεν πέρασε το Μνημόνιο που ήθελε το «ΝΑΙ» του λαού. Δεν πέρασε το Μνημόνιο που θέλανε οι κακοί Ευρωπαίοι. Πέρασε το Μνημόνιο που θέλει ο Τσίπρας. Πέρασε το Μνημόνιο της αξιοπρέπειας και της περηφάνιας. Η Αριστερά, εξάλλου, αλλά κι ο ελληνικός λαός, δεν εκβιάζεται. Στο πάτωμα βρισκόταν η Μέρκελ και παρακαλούσε τον Τσίπρα να δεχτεί το δάνειο και τα μέτρα. Τα γόνατά της μάτωσαν.

Δεν παίζει ρόλο που ο Τσίπρας μετονόμασε το Μνημόνιο σε «Εθνική Προσπάθεια» και «επαναδιαπραγματεύση με τους δικούς μας όρους», ούτε ότι η Τρόικα μετατράπηκε σε «Θεσμοί». Όσο, βλέπετε, και να παίζουμε με τις λέξεις για εντυπωσιοθηρικούς λόγους, η ουσία παραμένει. Δεν έχει σημασία που κάποτε ο Τσίπρας δήλωνε με στόμφο, κατά την επίσκεψη του Darth Vader στην Ελλάδα, «go back madame Merkel» και στην τελευταία διαπραγμάτευση ο Τσακαλώτος και το επιτελείο του πρόσθεταν μόνοι τους μέτρα στο Μνημόνιο III. Λες και είμαστε πρεζάκια που θέλουν τη δόση τους. Σαν την πουτάνα που δεν μπορεί να κρυφτεί από τον νταβατζή της. Δεν έχει καν σημασία που το ηρωικό «ΟΧΙ», εφάμιλλο των ημερών του 1940, που βροντοφώναξε το 61% του ελληνικού λαού και ανάγκασε τον κόσμο να βγει στο Σύνταγμα για να χορέψει και να πανηγυρίσει, βαφτίστηκε εν μία νυκτί «ΝΑΙ». Μέσα σε λιγότερο από μια εβδομάδα, λοιπόν, τα περισσότερα από τα μέτρα των δανειστών που απέρριψε το 61% του πληθυσμού στο ανυπόστατο δημοψήφισμα της περασμένης Κυριακής, και με την ελληνική Κυβέρνηση να τάσσεται αναφανδόν υπέρ του «ΟΧΙ», βρίσκονται και πάλι εδώ. Ούτε παίζει ρόλο που τα μέτρα και το ύψος του δανείου, ως απόρροια της μεγάλης μάχης κατά τις διαπραγματεύσεις, εκτινάχθηκαν. Σκεφτείτε να μην ήταν μεγάλη, δηλαδή. Η κομματική παράταξη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., πάντως, δηλώνει παρούσα, ενιαία και αδιαίρετη. Φάνηκε, εξάλλου, και στην ψηφοφορία της Βουλής.

Αντί επιλόγου, αντιλαμβάνομαι ότι κάποιοι στην Κυβέρνηση, αφού χρονοτρίβησαν επιδεικτικά, συνειδητοποίησαν την ύστατη, έστω, ώρα, όντας σε κατάσταση πανικού, ότι μια κακή συμφωνία είναι προτιμότερη από μία μη συμφωνία. Το κακό, ωστόσο, έχει γίνει: οι Ευρωπαίοι ουδόλως μας εμπιστεύονται και λογικά θα κάνουμε πολλά χρόνια για να βαράμε νταούλια και να χορεύουν οι αγορές πεντοζάλι (sic!). Τέλος, επιμένω ότι όλοι αυτοί που ψήφισαν «ΟΧΙ» θα γίνουν οι χειρότεροι εχθροί του Τσίπρα και αναρωτιέμαι τι θα έκανε η Ελλάδα αν βρισκόταν στη θέση της Γερμανίας και η Γερμανία στη θέση της Ελλάδας. Και μόνο στη σκέψη τρομάζω.

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2015

Ξεφτίλα, ντροπή, κατάντια, αίσχος

Ο Τσίπρας, αυτός ο επικίνδυνα αντιφατικός άντρας που οδηγεί τη χώρα με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή και σε ένα άνευ προηγουμένου πισωγύρισμα, ανακοίνωσε τις προάλλες ένα ανούσιο και ανυπόστατο δημοψήφισμα. Ελάχιστοι κατάλαβαν το νόημα που κρυβόταν πίσω από αυτήν την πρωτοβουλία. Οι περισσότεροι Έλληνες αγνόησαν θεμελιώδη στοιχεία του υπαρκτού ρεαλισμού, δεν ενεργοποίησαν τη λογική τους διάθεση και ερμήνευσαν αυτό το ανυπόστατο, αυτό το ανούσιο δημοψήφισμα με αξιοπερίεργα και εγωκεντρικά κριτήρια. Όπως δήλωσε ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ: «Οι Έλληνες ψηφοφόροι μίλησαν και θα ήθελα να κατανοήσω τι είπαν με την ψήφο τους. Πρέπει να κατανοήσουμε τι σήμαινε το δημοψήφισμα. Οι πολίτες ψήφισαν ''ΟΧΙ'' πάνω σε ένα κείμενο που δεν υφίσταται. Το κείμενο που είπαν ''ΟΧΙ'' είχε ήδη ξεπεραστεί. Δεν ήταν το κείμενο που ανταποκρινόταν στο κείμενο των διαπραγματεύσεων».


Το αποτέλεσμα αυτού του δημοψηφίσματος ώθησε κάποιους παρορμητικούς συμπολίτες να σπεύσουν στην Πλατεία Συντάγματος και να πανηγυρίσουν (!!!), λες και η ομάδα που υποστηρίζουν κατέκτησε κάποιον τίτλο. Το γιατί, πρέπει να ομολογήσω, πιθανολογώ ότι δεν το κατάλαβαν ούτε οι ίδιοι. Ναι, ο μέσος Έλληνας πίστεψε (σ)τον Τσίπρα· πίστεψε όσα άκουσε από αυτόν. Θεώρησε ότι θα φέρει μία καλή (;) συμφωνία. Όποιος, βέβαια, πείστηκε ότι με το ''ΟΧΙ'' η ελληνική κυβέρνηση απέκτησε διαπραγματευτικό πλεονέκτημα, ίσως θα πρέπει να αρχίσει να αναθεωρεί την άποψή του. Τι θα γινόταν, δηλαδή; Θα πήγαινε ο Τσίπρας στις Βρυξέλλες, επικαλούμενος τη λαϊκή ετυμηγορία, και οι Ευρωπαίοι θα φορούσαν τσίγκινο σωβρακάκι για να γλιτώσουν από την μανιώδη οργή της αλλοπρόσαλλης παρέας του Έλληνα Πρωθυπουργού; Σε ποιο βιβλίο της διπλωματίας το διάβασαν αυτό το πράγμα; Τύφλα να έχει ο Κίσινγκερ κι ο Ταλεϋράνδος (φώτο).

Τουναντίον, ήταν αναμενόμενο και λογικό ότι οι Ευρωπαίοι θα σκληρύνουν τη στάση τους. Και μακάρι να μας λυπηθούν -γιατί, όμως, να το κάνουν όταν βλέπουν ότι εμείς δεν λυπόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό;- και να μας απαλλάξουν από τις κατηγορίες λόγω κεκτημένης χαζομάρας. Μακάρι να μας λυπηθούν, διότι, εν τέλει, βλέπω ότι ούτε σοφότεροι γίναμε μήτε περισσότερο οξυδερκείς. Αρνούμαστε να αποχωριστούμε τις κομματικές παρωπίδες, νομίζουμε ότι τα γνωρίζουμε όλα, δηλώνουμε ασυμβίβαστοι με την αλήθεια και θεωρούμε ότι με άστοχους ηρωισμούς, ψεύτικους λεονταρισμούς και ανόητους τσαμπουκάδες πραγματοποιούμε ένα είδος επανάστασης. Για ποια επανάσταση μιλάμε, όμως; Οι επαναστάσεις πρωτίστως είναι νοητικές και απαιτούν υπεύθυνη σκέψη. Εμείς ακόμα δεν έχουμε αντιληφθεί το ύψος του βάθους που έχουμε περιέλθει. Και, επίσης, για να έχουμε καλό ερώτημα, επαναστατούμε απέναντι σε τι και σε ποιον; Στον Darth Vader; Μήπως πρέπει να πάμε να κάτσουμε μπροστά από έναν καθρέφτη και να φτύσουμε το είδωλο που θα αντικρίσουμε μπροστά μας;

Το δημοψήφισμα, λοιπόν, ως συνέχεια των άθλιων χειρισμών της ελληνικής κυβέρνησης, έδωσε τη χαριστική βολή στην αξιοπρέπειά μας και, ίσως, στην ελληνική οικονομία. Ο Τσίπρας, με ένα χαζό τέχνασμα, και απευθυνόμενος σε χαζούς, προσπάθησε να ισχυροποιήσει την εν Ελλάδι πολιτική του θέση, καθώς γνωρίζει ότι η κυβέρνησή του ταλανίζεται από έντονους κλυδωνισμούς. Οι εξωπραγματικές συνιστώσες του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., άλλωστε, σαν ορδές του χάους, δεν του αφήνουν και πολλά περιθώρια ελιγμών. Θα πρέπει, ωστόσο, να ενημερώσω τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας ότι με το δημοψήφισμα υπέγραψε την πολιτική του καταδίκη: το μέλλον του πλέον είναι προδιαγεγραμμένο. Όλοι αυτοί που εκφράζονται και εντυπωσιάζονται από την ιδέα της Αριστεράς, που γοητεύονται από τις υποσχέσεις του Τσίπρα και το πόσο όμορφα σουφρώνει το μέτωπο του, θα είναι οι πρώτοι που θα τον πάρουν στο κυνήγι μόλις διαπιστώσουν που οδεύει η κατάσταση. Κι όλοι αυτοί που δηλώνανε με στόμφο ότι δεν έχουν να χάσουν τίποτα, θα ανακαλύψουν ότι είχαν να χάσουν πολλά περισσότερα από αυτά που νόμιζαν. Το μόνο που ελπίζω είναι ότι, δεδομένου ότι ο ίδιος έχει ήδη ξεφτιλιστεί, να μην ξεφτιλίσει άλλο αυτόν τον πανέμορφο τόπο. Το είχα πει, εξάλλου, πριν δύο χρόνια: ο Τσίπρας θα πρέπει να προσέχει τι δηλώνει και τι εύχεται.

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

Έστω, λοιπόν, ότι...

...την προεκλογική περίοδο, εκεί προς τα τέλη Ιανουαρίου, τότε που ο Αλέξης ο Τσίπρας υποσχόταν με το στόμα και έταζε λαγούς με πετραχήλια, έβγαιναν τα στελέχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και δήλωναν ότι δεν θα δεχόντουσαν τις προτάσεις των Ευρωπαίων επί μήνες, ούτως ώστε να εξαντλήσουν τα χρονικά περιθώρια και να πιέσουν καταστάσεις. Έστω, λοιπόν, ότι δήλωναν πως, αφού απέρριψαν υποφερτές προτάσεις από τους Ευρωπαίους, θα έφερναν επίτηδες και συνειδητά την κατάσταση στο αμήν, ώστε οι Ευρωπαίοι να μην έχουν άλλη επιλογή από το να προτείνουν ευνοϊκότερα μέτρα. Έστω, λοιπόν, ότι τότε, την προεκλογική περίοδο, δήλωναν ότι είχαν σκοπό να προβούν σε δημοψήφισμα, με σκοπό να βάλουν μπουρλότο στις διαπραγματεύσεις και να εξαναγκάσουν τους Ευρωπαίους να προτείνουν πιο αρεστό πρόγραμμα, ασχέτως αν η Κυβέρνηση θα είχε απορρίψει τις αρχικές προτάσεις τους για ένα σχετικά ανεκτό πρόγραμμα.


Έστω, λοιπόν, ότι δήλωναν τότε πως το δημοψήφισμα θα ήταν ανυπόστατο και θα έφερνε ένα είδος διχασμού στους Έλληνες, θα είχαμε capital control, θα έκλειναν οι τράπεζες, θα σχηματιζόντουσαν ουρές έξω από τα ΑΤΜ για 60 ευρώ, οι συνταξιούχοι που δεν είχαν κάρτες ΑΤΜ θα έστηναν καραούλι έξω από τις τράπεζες για να πάρουν το «υπέρογκο» ποσό των 120 ευρώ, τα ράφια των supermarkets θα άδειαζαν από όσπρια και ζυμαρικά, η αγορά θα στέρευε, η ρευστότητα θα ήταν σχεδόν ανύπαρκτη, τα κόμματα στη Βουλή θα ήταν εγκλωβισμένα στον μικρόκοσμό τους, η επιστροφή στην δραχμή θα αντιπροσώπευε ένα υπαρκτό σενάριο που θα λαμβανόταν σοβαρά υπόψη, αρκετοί Έλληνες θα έψαχναν αγγελίες για εργασία στο εξωτερικό, το κούρεμα καταθέσεων θα ήταν εξαιρετικά πιθανό, τα τουριστικά πρακτορεία του εξωτερικού θα ακύρωναν τις κρατήσεις των αλλοδαπών τουριστών και η χώρα θα έχανε σε πέντε, μόλις, μήνες την μερική αξιοπιστία που επανέκτησε έπειτα από έξι χρόνια.

Έστω, λοιπόν, ότι τότε δήλωναν όλα αυτά τα πράγματα. Πόσοι, άραγε, θα τους ψήφιζαν; Πόσοι θα επέλεγαν το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για να κυβερνήσει τη χώρα και να διαπραγματευτεί με τους Ευρωπαίους; Και πόσοι Ευρωπαίοι, συμπεριλαμβανομένων και των Ελλήνων, θα πίστευαν ότι οι διαπραγματεύσεις θα είχαν αίσιο τέλος; Αυτά, όμως, δεν δηλώθηκαν ποτέ. Και για αυτό τα ποσοστά του κόμματος εκτινάχθηκαν. Εντούτοις, τι συμβαίνει τη σήμερον ημέραν; Όλα αυτά που δεν δήλωσαν τότε έλαβαν μέρος την τελευταία εβδομάδα. Γιατί τα ποσοστά του ΟΧΙ παραμένουν υψηλά;

Με μεγάλη λύπη μου δηλώνω ότι ο ελληνικός λαός, για μία ακόμα φορά, ψηφίζει με λάθος κριτήρια. Δεν καταφέρνει να ζυγίσει κάποια πράγματα και να απεμπλακεί από σκοπιμότητες. Δεν κατορθώνει να δραπετεύσει από εγωιστικούς ατομικισμούς. Για παράδειγμα, αρκετός κόσμος έσπευσε στις κάλπες να ψηφίσει ΟΧΙ, επειδή έχουν ενεργοποιηθεί μηχανισμοί υπέρ του ΝΑΙ. Μα, συγγνώμη, είναι αυτό σοβαρό επιχείρημα; Σε ποιο δικαστήριο της νόησης και της λογικής θα σταθεί ένα τέτοιου είδους επιχείρημα; Θα ψηφίσεις ΟΧΙ επειδή δεν γουστάρεις τον Σαμαρά και τον Μητσοτάκη που λένε ΝΑΙ; Θα ψηφίσεις ΟΧΙ επειδή αηδιάζεις με την προπαγάνδα στα ΜΜΕ; Κλείσε τη γαμημένη τηλεόραση, κλείσε και το φρικιαστικό Facebook, κάνε ένα meeting με τον εαυτό σου, και κάτσε να αναλογιστείς ποιες είναι οι ευθύνες σου και ποιες είναι οι προεκτάσεις των επιλογών σου. Αναλογίσου και εκτίμησε τι θα συμβεί σε κάθε περίπτωση, προσπάθησε να είσαι ρεαλιστής και, τέλος, εξέτασε τα χειρότερα σενάρια. Και -δυστυχώς!- οι πολίτες αυτού του ευλογημένου τόπου δεν έχουν διανοηθεί ότι οι προεκτάσεις του ΟΧΙ είναι κατά πολύ χειρότερες από αυτές που νομίζουν. Αν θέλουν, λοιπόν, κάποιοι συμπολίτες να ψηφίσουν ΟΧΙ, ας το κάνουν για τους σωστούς λόγους.

Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

Για ένα κιλό λάδι

Νόμιζα ότι είχαμε γίνει λίγο σοφότεροι. Έχουν, άλλωστε, περάσει έξι (6) ολόκληρα χρόνια. Και σε αυτό το διάστημα θα έπρεπε πλέον να γνωρίζουμε τι αντιμετωπίζουμε. Φευ! Έχουμε πει ουκ ολίγες φορές ότι το να οραματίζεσαι, να αποθεώνεις και να είσαι ανήμπορος να πράξεις το αυτονόητο υποδηλώνει παθογένεια. Και τελικά αυτό το αυτονόητο είναι πολύ ενοχλητικό. Για κάποιους και άσκοπο. Κάπως έτσι φτάσαμε στην αναγγελία του δημοψηφίσματος, δηλαδή ένα ανυπόστατο και εκβιαστικό δίλημμα. Ρίχνουμε, με άλλα λόγια, το μπαλάκι στον λαό, απεμπλεκόμαστε με ηρωικό τρόπο από αυτήν την ιστορία και βγαίνουμε αψεγάδιαστοι. Κάποιος, βλέπετε, υπερεκτίμησε τις δυνατότητές του, απέτυχε οικτρά στις διαπραγματεύσεις, εξαΰλωσε εν μία νυκτί την προσπάθεια των τελευταίων ετών για αποκατάσταση της αξιοπρέπειας και της συνέπειας της χώρας, και, τέλος, μεταθέτει προκλητικά τις ευθύνες που του αναλογούν.


Και μεταθέτει ευθύνες σε ποιον; Σε έναν λαό που παθαίνει ό,τι του αξίζει. Μα πόσο αδαής πρέπει να είσαι για να διορθώσεις το λάθος με λάθος; Πόσο ανόητος πρέπει να είσαι για να πιστέψεις κάποιον που μοιράζει με το στόμα ανεδαφικές και έωλες υποσχέσεις; Με τι κριτήρια, εξάλλου, ο ελληνικός λαός έδωσε το χρίσμα στον Τσίπρα και τον συρφετό του; Στα τέλη Ιανουαρίου έγραφα: «Κάπως έτσι, λοιπόν, δικαιολογείται η άνοδος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Ορισμένοι ψηφοφόροι στράφηκαν σε αντισυστημικά κόμματα, τα οποία ευαγγελίζονται ριζοσπαστικές λύσεις και προτείνουν ρηξικέλευθες ρυθμίσεις. Ωστόσο, το κλίμα έχει οριστεί κατά της Νέας Δημοκρατίας κι όχι υπέρ του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Καλό είναι ο Αλέξης ο Τσίπρας, αλλά και ο ελληνικός λαός, να το έχει αυτό υπόψη του». Δυστυχώς ο Έλληνας πολίτης δεν έχει καταλάβει ότι η πολιτική αντιπροσωπεύει την τέχνη του εφικού και την επιλογή του λιγότερο κακού.

Όσον αφορά για το ποια είναι η λύση το έχω αναφέρει αμέτρητες φορές. Οι Έλληνες ζούνε με το χθες. Ταλανίζονται, δηλαδή, ακόμα και τώρα, την ύστατη ώρα, από μια ενσυνείδητη πίστη ότι θα επέλθει παλινόρθωση σε ένα status quo κατά το οποίο έδεναν τα σκυλιά με λουκάνικα. Τι πρέπει -επιτέλους!- να κάνουμε; Να αρχίσουμε να λειτουργούμε ως άνθρωποι και όχι σαν άνθρωποι. Να σκεφτόμαστε το κοινό συμφέρον. Να απεγκλωβιστούμε από εγωιστικούς ατομικισμούς και κομματικά θερμοκήπια. Κι αυτό το μοτίβο θα πρέπει να υφίσταται από επιλογή κι όχι από ανάγκη. Η επίδραση, ειδάλλως, θα είναι λίαν σύντομη και ιδιαίτερα ασήμαντη. Αυτό συμβαίνει, λοιπόν, όταν δαιμονοποιούμε το είναι και θεοποιούμε το φαίνεσθαι. Ελπίζω, με βάση τις τελευταίες εξελίξεις, να καταλάβαμε ότι η χθεσινή θεοποίηση του φαίνεσθαι, διαμόρφωσε το σημερινό είναι.

Τέλος, αντί επιλόγου, οφείλω να δηλώσω -και είμαι απόλυτος σε αυτό- ότι δεν έχουμε πιάσει ακόμα πάτο. Υπάρχει ακόμα μεγάλη κατρακύλα και ελπίζω να μην τη βιώσει κανείς από εμάς. Το γεγονός ότι η προηγούμενη πρόταση προέρχεται από έναν φύσει αισιόδοξο άνθρωπο (θα) πρέπει να προβληματίσει τους ηρωικούς αναγνώστες μου. Όπως επίσης το ενδεχόμενο να ανταλλάσσουμε το iphone για ένα κιλό λάδι.

Υ.Γ.1. Η ίδια φωτογραφία που κοσμεί την παρούσα ανάρτηση είχε δημοσιευθεί και σε ένα άρθρο που είχα γράψει πριν τρία χρόνια. Ο τίτλος αυτού: Γκρεμός ή Ρέμα;

Υ.Γ.2 Πάμε δυνατά!

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2015

Βρέχουν το βρακάκι τους

Πριν δύο χρόνια είχα γράψει ένα άρθρο για την μεταγραφική περίοδο που δεσπόζει κάθε καλοκαίρι. Είχα, μάλιστα, συγκρίνει τους δημοσιογράφους με τον Αίσωπο, με τους πρώτους να κερδίζουν κατά κράτος τη μάχη του μεγαλύτερου παραμυθά. Αφού ξεπεράσω το γεγονός ότι από τη συγγραφή εκείνου του άρθρου έχουν περάσει -πότε πέρασαν;- δύο χρόνια, ευθαρσώς δηλώνω ότι όσο η Ελλάδα βυθίζεται στην κρίση τόσο περισσότερα δημοσιεύματα με ψέμματα και υπερβολές θα βλέπουν τα ματάκια μας.


Το ποδόσφαιρο, φυσικά, δεν αποτελεί εξαίρεση. Και κάτι τέτοιο δεν είναι παράλογο. Αντιλαμβάνομαι πλήρως ότι ο εθισμός του οπαδού γίνεται πεδίο εκμετάλλευσης από τους δημοσιογραφίσκους, εντούτοις, κι αυτό καλό είναι να μην το ξεχνάμε, η κρίση -δεν αναφέρομαι στην οικονομική συνιστώσα: η κρίση στην Ελλάδα είναι πρωτίστως αξιακή- δημιουργεί ψυχολογική φθορά και, κατ' επέκταση, την ανάγκη να δραπετεύσεις από την άψυχη ρουτίνα της καθημερινότητας και τα δυσεπίλυτα προβλήματα που αναδύονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Κάπως έτσι, απλά και όμορφα, αποφασίζει ένας Έλληνας δημοσιογράφος να (ανα)δημοσιεύσει ένα κείμενο αναφορικά με φημολογούμενο ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού για τον Ροναλντίνιο και υποβολή πρότασης 30 μυρίων προς τον Βραζιλιάνο. Ο δημοσιογράφος έκρινε σωστό ότι ο κόσμος έπρεπε να μάθει για τη συγκεκριμένη «είδηση». Δεκτό και θεμιτό. Το πρόβλημα, όμως, επικεντρώνεται στις αντιδράσεις των φίλων του Παναθηναϊκού -στη θέση του Παναθηναϊκού βάλτε όποια ομάδα θέλετε-, αρκετοί εκ των οποίων προσπαθούν ήδη να βρουν τη θέση του Βραζιλιάνου στην εντεκάδα της ομάδας.

Οι Έλληνες οπαδοί, βλέπετε, ενθουσιάζονται (παν)εύκολα. Ακούνε και διαβάζουν ανεδαφικά δημοσιεύματα για τον Ροναλντίνιο και βρέχουν το βρακάκι τους, λες και τους ζήτησε ραντεβού η Kate Upton (φώτο). Σαν τα μικρά παιδάκια που πάνε στο τσίρκο και βλέπουν για πρώτη φορά στη ζωή τους ταχυδακτυλουργούς και κλόουν. Κάποια στιγμή, όμως, μετά την τρίτη ή τέταρτη φορά, έστω την πέμπτη, το μικρό παιδάκι θα βαρεθεί να βλέπει ελέφαντες να στέκονται στα δύο πόδια και ακροβάτες να πηδάνε από το ένα σχοινί στο άλλο: μοιραίο είναι να πάψει να ενθουσιάζεται με το συγκεκριμένο θέαμα. Για τον Έλληνα οπαδό, όμως, δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Κάθε μεταγραφική περίοδος είναι σαν την πρώτη φορά. Είναι μοναδική. Λες και τα προηγούμενα καλοκαίρια δεν προϋπήρχαν ψευδή μεταγραφικά σενάρια, ανυπόστατες υπερβολές και φύτευση φρούδων ελπίδων. Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι ο Έλληνας είναι απαίδευτος. Κι ο οπαδός δεν αποτελεί εξαίρεση. Μακάρι με την υφιστάμενη κρίση να καταλάβουν όλοι ότι θα πρέπει να ξεριζώσουμε, από επιλογή κι όχι από ανάγκη, τους υπάρχοντες νοητικούς μηχανισμούς που διέπουν τις αντιδράσεις και την ψυχοσύνθεσή μας. Μέχρι να γίνει αυτό, θα βομβαρδιζόμαστε με «Ροναλντίνιους» σε παν επίπεδο (κοινωνικό, πολιτικό, αθλητικό κ.ά) και θα γουστάρουμε κιόλας.

Υ.Γ.1 Σε τι νόμισμα θα πληρωθεί ο κόσμος στην επόμενη μισθοδοσία; Δραχμές; Ευρώ; Λάδι; Καρπούζια; 

Υ.Γ.2 Βρισκόμουν ανάμεσα σε δυο επιλογές. Κυριάρχησαν και οι δυο!



Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015

Μύθοι και ψέμματα

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθώ στενά τα τεκταινόμενα της Εθνικής Ελλάδας και πρέπει να ομολογήσω ότι έχω εντυπωσιαστεί από τις αντιδράσεις φιλάθλων και δημοσιογράφων. Οι πρώτοι είναι φανερό ότι δεν αγαπούν την Εθνική και έχουν πρωταρχικό σκοπό να ασκήσουν κακοπροαίρετη κριτική. Αυτό δεν πρέπει να προξενεί έκπληξη: λίγοι αγαπούν κάτι που θεωρείται κοινό για όλους. Οι περισσότεροι μπλέκουν τα της Εθνικής ομάδας με οπαδικά κριτήρια και σπεύδουν να υποβαθμίσουν τη συνέπεια που επεδείκνυε η ομάδα για μία δεκαετία, αντικαθιστώντας την επιτυχία με κωλοφαρδία. Αυτό, βέβαια, δεν τους εμπόδιζε να πανηγυρίζουν τις επιτυχίες της Εθνικής. 


Οι δεύτεροι, αυτό το κακόβουλο είδος που οικοδομεί την κοινή γνώμη και βασίζεται σε κατευθυνόμενες υπερβολές, κατάφεραν να επισημοποιήσουν και να επιβραβεύσουν τη χυδαία σκοπιμότητα που αρκετές φορές παρουσίαζε η ομάδα. Εξαιρώντας τον Ρεχάγκελ, τον οποίο είχαν κρεμάσει από τα κορδόνια, οι δημοσιογράφοι αποθέωναν την χρυσή μετριότητα της εποχής Σάντος, δεν άσκησαν ποτέ κριτική στα πεπραγμένα του Πορτογάλου και δημιούργησαν μια γενιά από παιδάκια που έγιναν σταρ πριν γίνουν ποδοσφαιριστές. Παράλληλα, ακούγονται κάθε είδους ανακρίβειες. Πάμε να εξετάσουμε κάποιες από αυτές:

  • Πώς γίνεται, υποστηρίζουν κάποιοι, να χάνουμε δύο φορές (!) από τα Νησιά Φερόε, τη στιγμή που η Εθνική, με τους ίδιους παίχτες, έφτασε στο τσακ από μία ιστορική πρόκριση στο Μουντιάλ; Η απάντηση είναι πολύ απλή: η Εθνική εκείνη είχε άλλο mentality και άλλους παίχτες. Ο Σάντος είχε συγκεκριμένες ποδοσφαιρικές ιδέες, ενώ ο Ρανιέρι ήρθε για να προσθέσει νέες πινελιές στον καμβά της Εθνικής. Και μια ματιά στις εντεκάδες των δύο ομάδων στο Μουντιάλ και στα προκριματικά του Euro, θα καταστήσει σαφές το μέγεθος το συγκεκριμένου μύθου. Για να ξαναδούμε πάλι προσωπικότητα στην Εθνική έπρεπε να επιστρέψει ο 36χρονος Κατσουράνης και για να ξαναδούμε πάθος έπρεπε να κληθεί ο 35χρονος Ταυλαρίδης.
  • Ο Καραγκούνης (φώτο) έφερε τον Μαρκαριάν με το σκεπτικό ότι παίζει καλά χωρίς την μπάλα, δηλαδή σε συνθήκες άμυνας, και ότι είναι γνώστης της ελληνικής πραγματικότητας. Το ξέρω ότι ο Καραγκούνης έχει αγνές προθέσεις και αγαπάει περισσότερο απο όλους την Εθνική, αλλά ίσως η επιλογή του Μαρκαριάν να μην ήταν σωστή. Εξαρτάται τι θέλαμε να πετύχουμε με την πρόσληψη του Ουρουγουανού. Να προσλάβουμε έναν προπονητή με χαμηλό κασέ, να μπούμε σε μια σειρά και να ανανεωθούμε για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 2018 ή να κυνηγήσουμε την πρόκριση στα προκριματικά του Euro; Αν κυνηγούσαμε την πρόκριση στο Euro, έναν εφικτό στόχο παρά τα ανεπιτυχή αποτελέσματα στην αρχή των προκριματικών, τότε ο προπονητής της Εθνικής θα έπρεπε να προσέχει όταν δήλωνε μετά την εκτός έδρας ήττα από τα Νησιά Φερόε ότι «όταν ανέλαβα την Εθνική ήταν όλα πολύ δύσκολα και η ομάδα ήταν σχεδόν αποκλεισμένη κι έπρεπε να κάνουμε κάποιο θαύμα, αλλά δεν τα καταφέραμε». Διότι, αγαπητέ Μαρκαριάν, η Εθνική δεν ήταν αποκλεισμένη: την τύχη στα χέρια της κρατούσε.
  • Ακούω αρκετούς να κατηγορούν τον Σαρρή ότι διέλυσε το κλίμα στα αποδυτήρια της Εθνικής, επέλεξε έναν αποτυχημένο Ιταλό μακαρονά και κατέστρεψε σε έξι μήνες ολόκληρο το οικοδόμημα της Εθνικής. Σε όλους αυτούς τους κατήγορους έχω να πω ότι τα αποδυτήρια γίνονται πολύ εύκολα ταναπού όταν ορισμένα παιδάκια νομίζουν ότι το ποδόσφαιρο είναι συνώνυμο των τατουάζ, της φράντζας και της ποζεριάς. Είδατε τι προξενεί η έλλειψη προσωπικοτήτων στα αποδυτήρια; Επίσης, δεν ξέρω αν έχει γίνει αντιληπτό, αλλά ο Ρανιέρι έφυγε. Η Εθνική γιατί δεν άνοιξε τα φτερά της; Τέλος, αν ο Σαρρής δεν ήταν φίλαθλος του Ολυμπιακού, θα είχε καταστρέψει την Εθνική σε έξι μήνες; Τι πιστεύουν οι οπαδοί των άλλων ομάδων;

Εν κατακλείδι, η Εθνική ομάδα έχει ήδη περάσει σε μεταβατική περίοδο. Αργά και σταθερά έχουμε πάρει την κατηφόρα στις ειδικές βαθμολογίες των UEFA και FIFA και ένας Ζλάταν ξέρει που θα σταματήσουμε. Οι μύθοι και τα ψέμματα απλά απαλύνουν τον πόνο και μασκαρεύουν την αλήθεια. Θα πρέπει να αγκαλιάσουμε την Εθνική με αποκρυσταλλωμένη άποψη και να αλλάξουμε μυαλά. Κι αυτό ισχύει για όλες τις συνιστώσες: φίλαθλοι, δημοσιογράφοι και Ε.Π.Ο. Όχι τίποτα άλλο, αλλά με τέτοιο έλλειμμα ποιότητας και προσωπικοτήτων που χαρακτηρίζει την Εθνική του σήμερα, προβλέπω ότι θα βιώσουμε πολύ δύσκολες εποχές.

Υ.Γ.1 Η Ρεάλ Μαδρίτης χρειάζεται τον Κριστιάνο Ρονάλντο ή ο Κριστιάνο Ρονάλντο χρειάζεται την Ρέαλ Μαδρίτης;

Υ.Γ.2 Η άποψή μου για τον Μαρινάκη είναι γνωστή. Ωστόσο, και ζητώ ταπεινά συγγνώμη για αυτό, δεν έχω καταλάβει που αποσκοπεί όλος αυτός ο ντόρος για τον Μαρινάκη και τον Ολυμπιακό. Για ποιο πράγμα ακριβώς κατηγορείται ο Ολυμπιακός κι ο Μαρινάκης; Ποιες είναι οι κατηγορίες; Ή, για να είμαι πιο ακριβής, τι στοιχεία υπάρχουν; Ποιες είναι οι αποδείξεις; Στα ματιά μου δεν υπάρχει τίποτα απολύτως: μόνο εφέ και ντεκόρ. Κι από ουσία μηδέν. Όσο για αυτούς που πανηγυρίζουν και ζουν με την ελπίδα ότι ο Ολυμπιακός βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, θα τους πρότεινα να πάνε  να παίξουν Football Manager.

Υ.Γ.3 Βρίσκομαι, λοιπόν, το καλοκαίρι του 2000 στην παραλία των Νέων Πλάγιων στη Χαλκιδική. Κάποια στιγμή περνάει ένας συμπαθέστατος μαυρούλης που πουλούσε cd. Του κάνει νόημα η μάνα μου να έρθει προς την ξαπλώστρα μας. Ο μαυρούλης έρχεται με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Τον ρωτάει η μάνα μου «από που είσαι;». «Από το Κιλκίς» απαντάει εκείνος. Με αφορμή την απάντησή του, η μάνα μου -άλλο που δεν ήθελε- του πιάνει κουβέντα. Κάποια στιγμή, καθώς γυρνάω να δω τον μαυρούλη, αφού μέχρι εκείνο το σημείο δεν είχα δώσει μεγάλη σημασία στο περιστατικό, βλέπω να κρατάει στο χέρι του το τότε τελευταίο album του/των DIO. Ξεπερνώντας την αρχική μου έκπληξη για το γεγονός ότι πουλούσε cd του DIO, και δίχως δεύτερη σκέψη, το αγοράζω. Πρώτη και τελευταία φορά που αγόρασα cd από μαυρούλη. Και δεν το μετάνιωσα ποτέ. Το Magica αποτελεί ένα καταπληκτικό (concept) album. Μην το χάσετε!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...