Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

Ο μόνος τρόπος

Κάθε φορά που μιλάω για πολιτικά με κάποιον, βρίσκομαι σε μια πρωτοφανή κατάσταση. Αν μιλάω με ακροδεξιό, ο συνομιλητής μου με θεωρεί κομμουνιστή, κι αν μιλάω με κομουνιστή, τότε δέχομαι συντονισμένα πυρά περί χουντικών πεποιθήσεων. Φαντάζομαι ότι αυτό συμβαίνει διότι δεν τους λέω αυτά που θέλουν να ακούσουν και, απαλλαγμένος από κομματικές παρωπίδες, απλά έχω το θάρρος της γνώμης μου να αποτυπώσω λεκτικά αυτά που συλλαμβάνουν οι νοητικοί ορίζοντές μου.


Ωστόσο, έχουμε αναφέρει πολλάκις ότι το ίδιο τραγούδι ο κάθε ένας εξ ημών το μεταφράζει διαφορετικά. Ακούμε όλοι την ίδια μελωδία, αλλά ανάθεμα αν καταλαβαίνουμε το ίδιο πράγμα. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι το εξής: πώς γίνεται να υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που υποστηρίζουν το ΣΥ.ΡΙΖ.Α; Γιατί να το υποστηρίζουν; Η απάντηση, εν τέλει, είναι πολύ απλή και κυμαίνεται σε δύο αλληλένδετες συνιστώσες. Η πρώτη αφορά το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η άνοδος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. οφείλεται στην απέχθεια και την αποστροφή που ένιωσαν οι ψηφοφόροι για προηγούμενες κυβερνήσεις. Και είναι φανερό ότι αυτή η απέχθεια, παρά τα εγκληματικά λάθη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., εξακολουθεί και υποβόσκει σε υπερθετικό βαθμό εις βάρος της σύνεσης. Μολαταύτα, επιμένω ότι το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο και η ημερομηνία λήξης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έχει ήδη αποτυπωθεί ανεξίτηλα στον καμβά της πολιτικής: ο Τσίπρας (φώτο) και η παρέα του, οι οποίοι έχουν παρασύρει τη χώρα σε αριστερούς ατραπούς, δημιούργησαν πολύ υψηλές προσδοκίες στους ψηφοφόρους, κάτι το οποίο, πιθανότατα, σχεδόν σίγουρο δηλαδή, θα εντείνει την αβεβαιότητα και θα πυροδοτήσει εξάρσεις κομματικών αντιπαραθέσεων.

Η δεύτερη συνιστώσα, γεννηθείσα ως άμεση απόρροια της πρώτης, σχετίζεται με τις βαρύγδουπες δηλώσεις και τις μεγαλεπήβολες υποσχέσεις -κενές και έωλες στο σύνολό τους- του Τσίπρα. Συγγνώμη αν θα στενοχωρήσω τους φίλους του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., αλλά τέτοια ψέμματα, τέτοια έλλειψη αυτογνωσίας, τέτοιες υπερβολές, τέτοιο μπαράζ βερμπαλισμού, δεν έχω δει πουθενά και πολύ αμφιβάλλω αν θα ξανασυναντήσω. Ο Έλληνας, βλέπετε, ζει ακόμα με το χθες. Στερείται πολιτικής παιδείας. Δεν διαθέτει κριτική ικανότητα. Ξεχνάει και συγχωρεί πολύ εύκολα. Μπερδεύεται συχνά στον ιστό που υφαίνουν οι λαϊκιστές. Και, τέλος, έχει δημιουργήσει, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, ένα πολιτικό σύστημα κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν.

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, το ότι διάφορες συνιστώσες του ίδιου του κόμματος διαδηλώνουν εις βάρος της κυβέρνησης και συμμετέχουν σε πορείες εναντίον αυτής. Και κακώς, κάκιστα αιφνιδιάζονται οι νοητικοί μηχανισμοί μας. Ο Μάρκος Αυρήλιος, στωικός φιλόσοφος και Αυτοκράτορας της Ρώμης, πάντοτε με λιτό και απλό τρόπο, γράφει: «Όπως είναι ντροπή να παραξενεύεσαι που η συκιά βγάζει σύκα, άλλο τόσο είναι ντροπή παραξενεύεσαι που ο κόσμος γεννά αυτά που εγκυμονεί. Είναι ντροπή ο γιατρός ή ο πλοίαρχος να παραξενεύονται αν ο άρρωστος ανεβάζει πυρετό ή αν ο άνεμος φυσάει αντίθετα». Επομένως, δεν πρέπει να προξενεί εντύπωση το γεγονός ότι ούτε ο ο πολιτικός στίβος μήτε οι Έλληνες ψηφοφόροι, που δεν φημίζονται για την ωριμότητά τους, αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν ότι ο μόνος τρόπος για να απαλλαγούμε από το Μνημόνιο συνοψίζεται στο να το εφαρμόσουμε.

Υ.Γ.1 Keep going Leicester!

Υ.Γ.2 Η αύρα του Παλέ είναι πιο καυτή κι από την κόλαση. Εκπληκτική έδρα!

Υ.Γ.3 Δεν μπορώ να καταλάβω την εμπάθεια ορισμένων προς τον Owens. Νταξ, δεν διαθέτει τη σκηνική παρουσία του Halford, αλλά έχει, μέχρι και σήμερα, καταπληκτική φωνή. Τα δυο album, δε, που κυκλοφόρησε με τους Priest περιέχουν παντοδύναμα riffs. Ορίστε ένα μικρό δείγμα.

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016

Overkill

Στην ερασιτεχνική μου καριέρα, όταν προσπαθούσα να προετοιμάσω τους συμπαίχτες μου για το ματς, μία από τις ατάκες που τους έλεγα ήταν η εξής: «Το να παίζεις ποδόσφαιρο είναι πολύ απλό, αλλά το να παίζεις απλό ποδόσφαιρο είναι το δυσκολότερο πράγμα που υπάρχει». Τι σημαίνει απλό ποδόσφαιρο; Επί της ουσίας, προσδιορίζεται σε ορισμένες βασικές αρχές: πάσα, σουτ, κίνηση χωρίς μπάλα, μαρκάρισμα. Για παράδειγμα, την πάσα τη δίνεις συνειδητά κι όχι επειδή ξέμεινες από επιλογές ή την κίνηση χωρίς την μπάλα την κάνεις για να ανοίξουν οι χώροι κι όχι απαραίτητα για να πάρεις πάσα. Προσοχή, όμως: το πότε και το που θα πασάρεις, ποιους χώρους επιδιώκεις να ανοίξεις  ή τι είδους μαρκάρισμα (άμυνα) θα επιλέξεις δεν υπόκεινται σε κανόνες. Ο κάθε προπονητής -αλλά και το mentality κάθε ομάδας- διέπεται από τη δική του φιλοσοφία. Για παράδειγμα, ο Γκουαρντιόλα αποζητεί απεγνωσμένα την κατοχή. Νοιώθει ότι ασφυκτιά χωρίς αυτήν. Θέλει κοντινές πάσες, με την μία, του αρέσει να παίζει πολύ με την αδύνατη πλευρά και ζητάει από τους παίχτες του, μόλις χάνουν την μπάλα, να τρέχουν σαν βαμπίρ για να την αποκτήσουν εκ νέου. Όπως και έχει, όμως, σέβεται απεριόριστα τις βασικές αρχές του ποδοσφαίρου.


Ο Ρότζερς τι ήθελε να πετύχει στο Λίβερπουλ; Πιθανολογώ ότι επιδίωξε να δημιουργήσει μία ομάδα που θα απέδιδε απλό ποδόσφαιρο, με κατοχή μπάλας, με υψηλότατο τέμπο και μεγάλο πλάτος. Δεν τα κατάφερε για πολλούς λόγους, οι οποίοι δεν είναι επί της παρούσης, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν τόσο κακός ή ότι, σε μια επίδειξη άγνοιας εκ μέρους των φίλων της Λίβερπουλ, «κατέστρεψε» την ομάδα. Σίγουρα, ο Ρότζερς είχε και άστοχες μεταγραφικές επιλογές, δεν εφάρμοζε αποτελεσματικά την πίεση στο τερέν του αντιπάλου, δεν διατηρούσε την πρωτοβουλία των κινήσεων στο ακέραιο και και έπασχε από αμυντική αφέλεια -αλλά δεν νομίζω ότι αξίζει τέτοια απαξίωση. Και ναι, η έλευση του Κλοπ δημιούργησε υψηλές προσδοκίες, χάρισε ενθουσιασμό στα πλήθη και εξουδετέρωσε μονομιάς την παρουσία του Ρότζερς στον πάγκο.

Ίσως διότι ο εξωστρεφής Γερμανός τεχνικός (κλισέ) λατρεύει τις προκλήσεις, κάτι το οποίο οι φίλοι της ομάδας αντιλαμβάνονται πλήρως, και προκρίνει επιτυχώς την τακτική επιλογή. Ο Κλοπ, βλέπετε, θεωρεί ότι με μια ανώτερη τακτική μπορείς να κερδίσεις έναν ποιοτικότερο αντίπαλο. Πιστεύει ότι η καλύτερη στιγμή για να ανακτήσεις την κατοχή είναι αμέσως μόλις την χάσεις, καθώς ο αντίπαλος βρίσκεται σε τακτική αφασία και προσπαθεί να προσανατολιστεί στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Δηλώνει θιασώτης του επιθετικού transition game, καθώς θεωρεί ότι η μπάλα τρέχει πιο γρήγορα από τους παίχτες, και αξιοποιεί όλα τα τετραγωνικά του γηπέδου. Και, τέλος, όπως όλοι οι μεγάλοι προπονητές, είναι απρόβλεπτα προβλέψιμος: η τακτική προσέγγιση του Γερμανού είναι ανοιχτό βιβλίο, αλλά αλίμονο σε όποιον δεν αφιερώσει χρόνο για να την αποκρυπτογραφήσει σωστά.

Υπάρχει, εντούτοις, ένας αντίλογος. H Premier δεν είναι ένα συνηθισμένο πρωτάθλημα. Δεν έχει το passing game του ισπανικού, την σκοπιμότητα του ιταλικού, την ανεμελιά του ολλανδικού ή την χαλαρή αμυντική προσέγγιση του γερμανικού. Το αγγλικό πρωτάθλημα βρίθει υψηλού τέμπο, είναι αρκετά physical, οι τακτικές προσεγγίσεις των προπονητών ποικίλουν αρκετά, ο ανταγωνισμός κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα, η κριτική από τα ενδιαφερόμενα μέρη είναι αρκετά έντονη, η έλλειψη ποιοτικών γηγενών παιχτών δημιουργεί υπεραξίες και συχνά το παρασκήνιο μετατρέπεται σε προσκήνιο. Αν καταφέρει ο Κλοπ να αντεπεξέλθει και να βγει νικητής από το άγριο περιβάλλον της Premier, τότε θα μιλάμε για overkill. Από τον τετραπέρατο Lemmy και την παρέα του.



Υ.Γ.1 Τις προάλλες, μια όμορφη βραδιά, βρισκόμουν στην Καραγιώργη Σερβίας, στο κέντρο Αθηνών. Το μπροστινό αμάξι ήταν μια χλιδάτη BMW, πεντακάθαρη, ολοκαίνουρια, με φιμέ τζάμια. Ξαφνικά σταματάει, ανοίγει η πόρτα του συνοδηγού και βγαίνει ο Μάκης Ψωμιάδης. Ψηλός, με μουστάκα, πάντοτε κουστουμάτος και χτενισμένος, με το πούρο κλάσης Τσόρτσιλ στο στόμα, το κομπολόι στο χέρι και ύφος μάγκα παλαιάς κοπής ανοίγει την πόρτα ενός κοσμηματοπωλείου και μπαίνει μέσα. Αυτός ήταν ο Μάκαρος.

Υ.Γ.2  Θέλω να πιστεύω ότι το επόμενο άρθρο θα αφορά τη Ρεάλ Μαδρίτης και τα καπρίτσια του Πέρεθ. Αυτά βλέπει ο Αλαφούζος και τα εφαρμόζει μετά στον Παναθηναϊκό. Για να τα κάνει κοτζάμ Ρεάλ, σου λέει, κάτι θα ξέρουν.

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2015

Καριέρα φτιάχνεις μία φορά


Είχα σκοπό να γράψω για τον Κλοπ και την Λίβερπουλ. Μετά, όμως, παρακολούθησα το ματς στο Μπέλφαστ -μπράβο στην Βόρεια Ιρλανδία για την πρόκριση (φώτο)- και σκέφτηκα όλα αυτά που έχω αναφέρει κατά καιρούς. Κάποια στιγμή, λοιπόν, είχα γράψει ότι αν το πρόβλημα ήταν ο Ρανιέρι, τότε με την φυγή του Ιταλού όλα θα έστρωναν και η ομάδα θα άνοιγε τα φτερά της. Το πρόβλημα, φυσικά, δεν ήταν ο νυν τεχνικός της Λέστερ, αλλά η αρρωστημένη κατάσταση που διέπει το κλίμα της Εθνικής και το υλικό της ομάδας. Κι αν κάποιος θέλει να διαβάσει κάπως πιο αναλυτικά τις αιτίες που η Εθνική ακολουθεί φθίνουσα πορεία, μπορεί να ανατρέξει σε παλαιότερες αναρτήσεις. Και μπορεί οι διεθνείς στο γήπεδο να χαρακτηρίζονται από έλλειψη αγωνιστικής ετοιμότητας, τακτικής παιδείας και τεχνικής επάρκειας, αλλά μπροστά στις κάμερες, όταν προβαίνουν σε δηλώσεις, φαίνεται να βρίσκονται σε εξαιρετική κατάσταση/φόρμα. Ναι, ο Έλληνας ποδοσφαιριστής χρειάζεται καθοδήγηση και έμπνευση από έναν έμπειρο προπονητή, αλλά αλίμονο αν απαιτείται ένας μπαμπούλας πάνω από τα κεφάλια των ποδοσφαιριστών για να καταστεί αντιληπτό ότι ωραίες είναι οι φράντζες, τα τατουάζ, το μούσι, η μόστρα και οι γκόμενες, αλλά καριέρα φτιάχνεις μία φορά. Και αυτά τα παιδάκια έχουν γίνει βεντέτες, χωρίς να έχουν προϋπάρξει ποδοσφαιριστές.

Υ.Γ.1 Εντυπωσιακά πράγματα γίνονται στον ποδοσφαιρικό Άρη! Η ομάδα έχει άριστο υλικό για Γ' Εθνική, έκλεισε χορηγό για τρία χρόνια στη φανέλα, ενώ αναμένεται να δοθούν τα τηλεοπτικά δικαιώματα σε ένα εκ των δύο συνδρομητικών καναλιών. Μου φαίνεται ότι η ομάδα άργησε, αλλά μπήκε στο νόημα. 

Υ.Γ.2 Αγνή απόλαυση!

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2015

Η ισοπέδωση και οι Θεοί του ποδοσφαίρου

Το ποδόσφαιρο είναι περίεργο άθλημα. Την μία μέρα βλέπεις μια νωχελική και άνευρη Άρσεναλ να χάνει από τον Ολυμπιακό, έχοντας μονάχα εκλάμψεις στο παιχνίδι της, και την άλλη παρακολουθείς την ομάδα του Βενγκέρ να ισοπεδώνει την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Όχι, δεν υπερβάλλω. Στο πρώτο ημίχρονο η Άρσεναλ παρέδωσε δωρεάν μαθήματα επιθετικού ποδοσφαίρου. Το παράξενο, όμως, δεν είναι αυτό, αλλά η αδράνεια του πάγκου της Μάντσεστερ. Ο Ολλανδός έβλεπε την καταιγίδα και δεν έπραξε το παραμικρό! Οι αποστάσεις σε όλο το πρώτο ημίχρονο ήταν τεράστιες και οι επιστροφές πολύ αργές. Στις μονομαχίες οι παίχτες των γηπεδούχων έβγαιναν πάντα νικητές. Η αμυντική γραμμή ήταν ψηλά, ο άγουρος Μαρσιάλ έδειχνε απομονωμένος, ο Ρούνεϊ απλά περιφερόταν πίσω από τον Γάλλο επιθετικό κι ο Ντεπάϊ κλεινόταν από δύο αντιπάλους, κι όμως, παρόλα αυτά, δεν προέβη σε καμιά διορθωτική κίνηση, έστω σε μια εσωτερική αλλαγή ή μια φωνή από τον πάγκο. Ο Ολλανδός είναι της άποψης ότι στον επίσημο αγώνα όλα πρέπει να τα σχεδιάζεις από την προπόνηση κι ότι οι παίχτες πρέπει να ακολουθούν ένα συγκεκριμένο σενάριο. Δεν διαφωνώ με αυτή την προσέγγιση, αλλά υπάρχουν και καταστάσεις, όπως το παιχνίδι με την Άρσεναλ, στις οποίες οι αλλαγές σε τακτική και πρόσωπα κρίνονται επιβεβλημένες από νωρίς. Μόλις ο Ολλανδός αποφάσισε να αλλάξει τα πιόνια στην σκακιέρα ήταν πολύ αργά.


Η Άρσεναλ, από την άλλη πλευρά, ήταν απολαυστική. Απεγκλώβιζε έξοχα την μπάλα από το τερέν της, έπαιζε «με την μία», ήταν φονική στο ανοιχτό γήπεδο, κέρδιζε, με πρωτεργάτη τον Κοκλέν, κάθε μονομαχία στην μεσαία γραμμή και δημιούργησε πολλά ρήγματα στην αριστερή πλευρά της Μάντσεστερ. Οι Σάντσες (φώτο) και Καθόρλα εκμεταλλευόντουσαν με υπέροχο τρόπο το γεγονός ότι η αντίπαλη αμυντική τετράδα δεν είχε συνοχή και ταχύτητα, ενώ άξιο αναφοράς είναι ότι ακόμη κι ο Γουόλκοτ μάρκαρε σαν δαιμονισμένος! Στο δεύτερο ημίχρονο, πάλι, οι γηπεδούχοι έδωσαν λίγο χώρο στον αντίπαλο, αλλά, πλην ορισμένων φάσεων, η Μάντσεστερ δεν φάνηκε σε κανένα σημείο του παιχνιδιού ικανή να ανατρέψει τα δεδομένα. Η Άρσεναλ, λοιπόν, μια ομάδα που δεν έχει μυστικά και δεν έχει τίποτα να κρύψει, μια ομάδα που είναι απρόβλεπτα προβλέψιμη, έδωσε ρεσιτάλ επιθετικότητας και (απ)έδειξε πόσο όμορφο άθλημα είναι το ποδόσφαιρο.

Δεν μπορώ να πω, βέβαια, το ίδιο για την Ρεάλ Μαδρίτης. Το mentality της Ρεάλ στηρίζεται στην επιθετικότητα. Το κοινό της είναι απαιτητικό και δεν του αρκεί να κατακτά απλά τίτλους, αλλά θέλει αυτοί οι τίτλοι να έρχονται με εμφατικό σκορ, με πολλά γκολ, με επίδειξη δύναμης. Με βάση αυτή τη λογική, η πρόσληψη του Μπενίτεθ από τον αντιφατικό Πέρεθ είναι παράλογη. Και μπορεί οι Θεοί του ποδοσφαίρου να συγχωρούν τακτικές σαν αυτή που είδαμε στο Βιθέντε Καλντερόν, καθώς η έδρα της μισητής Ατλέτικο θεωρείται αδιαπραγμάτευτα σκληρή, αλλά αλίμονο αν η Ρεάλ απολέσει το σήμα κατατεθέν της: την επιθετικότητα. Οι φιλοξενούμενοι, λοιπόν, ευτύχησαν να προηγηθούν με όμορφη κεφαλιά του Μπενζεμά, πράγμα που έφερε την Ατλέτικο σε δύσκολη θέση, καθώς ο Σιμεόνε έχει δημιουργήσει ένα δυσκατάβλητο σύνολο που σκοράρει πρώτο και, κατόπιν, προστατεύει το σκορ. Το γεγονός ότι οι γηπεδούχοι έπρεπε να κυνηγούν το σκορ από τόσο νωρίς, έφερε τα πάνω-κάτω στο αγωνιστικό πλάνο της Ατλέτικο. Η πίεση στη μεσαία γραμμή εντάθηκε περισσότερο, ο Κριστιάνο έφαγε δυο κλωτσιές και εξαφανίστηκε από το γήπεδο, ο Γκριεζμάν κι ο Κορέα προσπαθούσαν να ακροβολιστούν και να συγκλίνουν προς τον άξονα, ο Τόρες απασχολούσε το κεντρικό αμυντικό δίδυμο, ο Χουανφράν άρχισε να παίρνει πολλά μέτρα στον ασβέστη και να προξενεί δισεπίλυτα προβλήματα στον Μαρτσέλο ενώ το πλάτος άνοιξε και το παιχνίδι να μεταφέρθηκε οριστικά στην περιοχή του Νάβας. 

Οφείλω να ομολογήσω ότι όλες αυτές οι τακτικές ενέσεις είχαν αποτέλεσμα, με αποκορύφωμα τις επιπόλαιες γκάφες του Ράμος και τα τραγικά διωξίματα του Νάβας, αλλά το αμυντικογενές στήσιμο του Μπενίτεθ δεν βοήθησε. Ο Ισπανός προπονητής είχε τοποθετήσει πίσω από τους Μόντριτς και Κρος έναν σύρτη, τον Καζεμίρο, έδωσε εντολή στον Ίσκο να μετατραπεί σε εσωτερικό αμυντικό χαφ, ενώ ήταν φανερό ότι έβαλε φρένο σε όποια διάθεση υπήρχε για αντεπίθεση και τρέξιμο με την μπάλα στα πόδια, πράγμα που έφερε ως αποτέλεσμα το να παλεύει ο Μπενζεμά με συμπλιγάδες και το να κάθεται ο Κριστιάνο σε μια γωνία σαν παιδάκι που δεν τον έπαιζαν οι φίλοι του. Αλλά ακόμα κι αν οι παίχτες της Ρεάλ έδειχναν διάθεση για αντεπίθεση, οι Γκάμπι και Τιάγκο έκαναν ένα γρήγορο φάουλ και έκοβαν το ρυθμό. Το αποκορύφωμα για την Ρεάλ ήρθε με την αντικατάσταση του Μπενζεμά από τον Κόβατσιτς: στην πρώτη φάση που ακουμπάει μπάλα ο Κόβατσιτς, έρχεται ο Γκοντίν με δύναμη και, βάζοντας σωστά το κορμί του, τον πετάει κάτω. Η άμυνα της Ατλέτικο, λοιπόν, απελευθερώθηκε πλήρως από το αντίπαλο σέντερ φορ, και, με τους Μαρτίνες και Βιέτο να βγάζουν ενέργεια, κυνήγησε την ανατροπή. Αυτή, εν τέλει, δεν ήρθε, αλλά αλίμονο στην Ρεάλ αν πραγματοποιήσει πάλι παρόμοια εμφάνιση.

Υ.Γ.1 Αυτός ο Μουρίνιο είναι μέγιστο τρολ. Τους γλεντάει όλους.

Υ.Γ.2 Μεγάλα ντέρμπι είχαμε στο Λίβερπουλ, Μόναχο και Παρίσι. Ο Ρότζερς έπαιζε μονάχα για νίκη, η Μπάγερν δεν άφησε περιθώρια αμφισβήτησης στην Ντόρτμουντ, ενώ η Παρί, με μπροστάρη τον Ζλάταν, πήρε μεγάλη νίκη με αντίπαλο την μισητή Μαρσέιγ. 

Υ.Γ.3 Μία από τις πιο δυνατές φωνές του metal, ο Eric Adams, βρίσκεται σε μεγάλα κέφια!

Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015

Απρόβλεπτα προβλέψιμες

Ας ξεκινήσουμε τη σημερινή ανάρτηση από την Μαδρίτη. Η Ατλέτικο, λοιπόν, τέθηκε αντιμέτωπη με την Χετάφε. Το ξεκίνημα του αγώνα βρήκε τους γηπεδούχους να προηγούνται από νωρίς στο σκορ, πράγμα που τους επέτρεψε να διαχειριστούν το ματς ακριβώς όπως ήθελαν. Η Ατλέτικο αποτελεί μία ομάδα που μπορεί να επιτίθεται με τους Χουαφράν και Σικέιρα να βρίσκονται στον ασβέστη της σέντρας και, μόλις χαθεί η κατοχή, η άμυνα να λαμβάνει μέρος στο τερέν της, πιέζοντας λυσσαλέα, καλύπτοντας διαγώνια και τρέχοντας συνεχώς. Οι επιστροφές της ομάδας είναι ταχύτατες, υψηλού επιπέδου, ενώ ο Σιμεόνε δεν έχει κανένα πρόβλημα να παίξει ποδόσφαιρο αναμονής ακόμα και εντός έδρας, ακόμα και με αντίπαλο την Χετάφε. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Αλίμονο! Με αιχμή του δόρατος τον Γκριεζμάν χτυπάει σαν κόμπρα στις αντεπιθέσεις. Ο Γάλλος, βλέπετε, ο οποίος σε ορισμένες περιπτώσεις μού θυμίζει τον Αζάρ, είναι ικανότατος στο ένας εναντίον ενός, του αρέσει να τρέχει με την μπάλα στα πόδια και είναι καλός finisher, στοιχεία που καθιστούν την ομάδα του Σιμεόνε απρόβλεπτα προβλέψιμη, έστω κι αν έφυγαν οι Μάντζουκιτς, Τουράν και Μιράντα.


Απρόβλεπτα προβλέψιμη, όμως, είναι και η  Ντόρτμουντ. Ο Κλοπ μπορεί να αποτελεί παρελθόν, αλλά ο αντικαταστάτης του φαίνεται ότι μοιράζεται τις ίδιες ποδοσφαιρικές ιδέες. Η Ντόρτμουντ απέναντι στην Χόφενχαϊμ ήταν καθολικά ανώτερη, είχε ευκαιρίες, είχε την πρωτοβουλία, αλλά είχε και κενά στην άμυνα. Οι επιστροφές δεν είναι τόσο γρήγορες, τα ακραία μπακ φαίνονται ντεφορμέ, ενώ στον άξονα, παρά την παρουσία των Χούμελς και Κάστρο, η ομάδα παρουσιάζεται κάπως ασύνδετη. Πιθανολογώ ότι αυτό οφείλεται στην αδυναμία τής Ντόρτμουντ -ή, μήπως, οδηγία του προπονητή;- να μειώσει το πλάτος της σε φάση άμυνας, καθώς οι Ρόις και Ομπαμεγιάνγκ βρίσκονται συνεχώς ακροβολισμένοι, ενώ ο Χόφμαν δεν φαίνεται να μπορεί να μετατραπεί σε δεξί εσωτερικό χαφ όπως έκανε ο Καμπλ επί Κλοπ. Ίσως ο νεαρός Γερμανός (κλισέ), θα έπρεπε να παίξει ως κεντρικό χαφ και τη θέση στην εντεκάδα να πάρει ο Γιανουζάι. Με αυτόν τον τρόπο ο φοβερός και τρομερός Γκουντογκάν θα μπορέσει να πάρει μέτρα στον άξονα και να μην σπαταλάει δυνάμεις καλύπτοντας διαγώνια. Η Ντόρτμουντ, μολαταύτα, δεν κρύβεται και δεν έχει μυστικά. Βασίζεται στο επιθετικό transition game, στην τάση του Χούμελς να φτιάχνει παιχνίδι από πίσω και να παίζει με την μπάλα κάτω, στο αδιάκοπο τρέξιμο των χαφ, στο μεγάλο πλάτος και στην εκρηκτικότητα του Ομπαμεγιάνγκ. Όλοι τα γνωρίζουν αυτά, αλλά λίγοι καταφέρνουν να βρουν αντίδοτο.

Υ.Γ.1 Ο τραυματισμός του Μέσι έχει πυροδοτήσει έναν κυκεώνα συζητήσεων σχετικά με τον αν θα μπορέσει ο Νεϋμάρ να σηκώσει το βάρος και πως θα καταφέρει η Μπάρτσα να βάζει περισσότερα γκολ από αυτά που τρώει. Η άποψή μου είναι ότι βιαζόμαστε. Και πέρυσι η ομάδα είχε ξεκινήσει σε χαμηλή ταχύτητα, αλλά από τον Νοέμβρη και μετά πατούσε συνεχώς γκάζι μέχρι να κατακτήσει τα πάντα. Ας μην προτρέχουμε, λοιπόν.

Υ.Γ.2 Όχι, δεν συνιστά σύμπτωση: μόλις ο Γκουαρντιόλα έβγαλε από την κορυφή της επίθεσης τον Μίλερ και έβαλε τον Λεβαντόφσκι, έναν κανονικό επιθετικό, ο τελευταίος «πυροβόλησε» πέντε φορές σε ελάχιστο χρονικό διάστημα.

Υ.Γ.3 Καλό θα είναι τα ακραία μπακ του Ολυμπιακού να μην ξεχάσουν ότι το το γήπεδο της Άρσεναλ είναι ολίγον κατηφορικό. Την Τρίτη, να θυμούνται, δεν θα έχουν να αντιμετωπίσουν τον Λίλα με τους αετούς και τον Στρούνα.

Υ.Γ.4 Τελειότητα!

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015

Όπως ο σκύλος την ουρά του

Κάθομαι και διαβάζω σχόλια για το ματς του Ολυμπιακού με την Μπάγερν και γελάω. Τι να σχολιάσεις από ένα παιχνίδι που ο γηπεδούχος κυνηγούσε την μπάλα όπως ο σκύλος την ουρά του; Για ποια τακτική να μιλήσεις; Για ποιο αγωνιστικό πλάνο; Υπήρχε Ολυμπιακός στο γήπεδο; Η σκέψη του προπονητή ήταν να φάει όσο το δυνατόν λιγότερα γκολ. Ακόμα κι όταν βρέθηκε πίσω με σκορ (κλισέ), όλοι οι παίχτες του Ολυμπιακού είχαν διάταξη πίσω από μπάλα και σέντρα. Το παιχνίδι, επομένως, δεν αντέχει σε καμιά κριτική.


Η Μπάγερν, από την άλλη πλευρά, ακόμα και με σβηστές τις μηχανές, με τον Λεβαντόφσκι να θυμίζει Φέλιξ Μπόρχα (κόμπρα/φώτο), τον Μίλερ να μην θυμάται ότι έπαιζε ποδόσφαιρο, τα ακραία μπακ να μην παίρνουν μέτρα στον ασβέστη, με ένα μονοδιάστατο πλάτος από την πλευρά του Ντάγκλας Κόστα, με τους Αλόνσο και Τιάγκο να αλλάζουν μόνοι τους πασούλες, βρίθει τόσο μεγάλης ποιότητας, τεχνικής επάρκειας και τακτικής παιδείας που είναι αποτελεσματική ακόμα κι όταν δεν βρίσκεται σε καλή βραδιά.

Και σε τελική ανάλυση, αν κάποιος θέλει σώνει και καλά να σχολιάσει κάτι, ας πει δυο κουβέντες για το σκορ της Δυναμό με την Άρσεναλ. Και όχι, για να προλάβω μερικούς, με αυτό το αποτέλεσμα ο Ολυμπιακός δεν βρίσκεται πιο κοντά στην δεύτερη θέση, όπως αρκεοί δημοσιογράφοι δήλωναν, αλλά στην τελευταία θέση.

Υ.Γ.1 Για τις εκλογές έχω ετοιμάσω ένα κείμενο μέσα στο μυαλό μου. Πιστεύω ότι θα το αποτυπώσω επί οθόνης εντός της επόμενης εβδομάδας.

Υ.Γ.2 Γκρίνια από τους οπαδούς/φιλάθλους του Άρη για τα εισιτήρια διαρκείας. Είναι πράγματι ακριβά, δεν αντιλέγω, αλλά και η ομάδα για τα δεδομένα της Γ Εθνικής είναι πανάκριβη. Επομένως, όποιος έχει φράγκα, πάει και τα δίνει. Τόσο απλά και ωραία. Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι οι αυξημένες τιμές των εισιτηρίων διαρκείας στο ποδόσφαιρο, αλλά η αυξημένη ζήτηση για τα εισιτήρια διαρκείας στο μπάσκετ. Στο μπάσκετ, βλέπετε, δημιουργείται ένα όραμα. Υπάρχει σχέδιο. Και το κοινό ανταποκρίνεται. Στο ποδόσφαιρο; 

Υ.Γ.3 Κάπου πήρε το αυτί μου ότι ο Πάνος Καμμένος κατεβάζει μια υποψήφια βουλευτή στον νομό Ξάνθης με το όνομα Σιδηρά Παρθένα. Δεν το έχω ψάξει, μπορεί να είναι και τρολάρισμα, αλλά, όπως και να έχει, αποτελεί θαυμάσια αφορμή για να ακούσουμε Iron Maiden.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...