Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

Happy New Year


Υ.Γ.1 Υποθέτω ότι στην χριστουγεννιάτικη ανάρτηση σας κούρασα με τις φλυαρίες μου. Απόψε δεν θα πω πολλά. Το ξέρω ότι πολλοί από εσάς στενοχωριούνται και μελαγχολούν που σε λίγες μέρες τελειώνουν οι γιορτές, αλλά μην ξεχνάτε ότι μπορούμε να έχουμε Χριστούγεννα όλες τις μέρες του χρόνου. Από μας εξαρτάται. Τα  Χριστούγεννα βρίσκονται μέσα μας. Όσο για την αλλαγή του έτους, ας είναι αυτός ο χρόνος που θα κοιτάξουμε πέρα από το καβούκι μας. Μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι. Μπορούμε να βελτιωθούμε. Μπορούμε να τροποποιήσουμε την συμπεριφορά μας. Μπορούμε να αλλάξουμε. Εγώ πάντως άλλαξα. Σειρά σας τώρα.

Υ.Γ.2 Σας προτείνω να παρακολουθήσετε μια ταινία που είδα πρόσφατα και ήταν άκρως αξιόλογη. Πραγματεύεται τον Άγιο Βασίλη και την ιστορία του. Κατεβάστε την μέσω torrent πατώντας εδώ.

Υ.Γ.3 Λόγοι ανωτέρας βίας με υποχρέωσαν να φτιάξω brownies και μηλόπιτα. Δεν έχει την ίδια πλάκα να τα παρασκευάζω μόνος μου. Δεν είναι το ίδιο διασκεδαστικό γαμώ το κεφάλι μου γαμώ.



Υ.Γ.3 Η φώτο είναι μια ευγενική χορηγία από το Κουρκούτι.

Υ.Γ.4 Παραδίδω τον λόγο στους τεράστιους ABBA. Τα σχόλια περιττεύουν.

Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

Λευτεριά στα Χριστούγεννα

Ζητώ -εκ των προτέρων- συγνώμη για το μέγεθος της ανάρτησης, αλλά φαίνεται ότι είχα πολλά να πω. Θα σας παρακαλούσα να διαβάσετε προσεχτικά το κείμενο που ακολουθεί μέχρι τέλους. Νομίζω ότι αξίζει. Πάμε λοιπόν.

Τα Χριστούγεννα πάντα είχαν και έχουν μια μαγική επίδραση στους ανθρώπους, είτε αυτοί είναι μεγάλοι, είτε είναι παιδιά. Μπορεί να έχει χαθεί το θρησκευτικό νόημα και να έχει επέλθει εμπορευματοποίηση, αλλά η αίγλη της γιορτής διατηρείται στο έπακρο. Προσωπικά ποτέ δεν ξετρελαινόμουν σε υπερθετικό βαθμό με τα Χριστούγεννα. Πάντα όμως μου άρεσαν και τα περίμενα με αγωνία. Μου άρεσαν ως παιδί, διότι δεν είχα σχολείο, έπαιζα, πήγαινα για κάλαντα, έπαιρνα δώρα και έτρωγα λιχουδιές. Μου άρεσαν ως φοιτητής, διότι δεν είχα Πανεπιστήμιο, έπαιρνα δώρα, έκανα όμορφα πράγματα και έτρωγα λιχουδιές. Μου αρέσουν ακόμα και τώρα, διότι δεν εργάζομαι, παίρνω δώρα, δίνω δώρα, κάνω όμορφα πράγματα, τρώω λιχουδιές και βλέπω τους συγγενείς μου, κάτι που όταν ήμουν μικρότερος το βαριόμουν. Όπως καταλαβαίνετε κοινή συνισταμένη είναι οι αργίες, τα παιχνίδια, τα δώρα και οι λιχουδιές. Κανονικά θα έπρεπε να είναι και τα κάλαντα, αλλά πολύ φοβάμαι ότι αν πάω να τα πω τώρα θα με πετάξουν - ίσως και δικαιολογημένα - με τις κλωτσιές, έστω κι αν δεν θα τα έλεγα για τα λεφτά, αλλά για τη μαγεία. Βλέπετε, το να λες τα κάλαντα είναι λαχτάρα, αλλά πλέον αρκούμαι στο να τα ακούω από μικρά, κεχαριτωμένα ξωτικά που είναι ντυμένα λες και βρισκόμαστε στην εποχή των παγετώνων. Φυσικά τα Χριστούγεννα δεν μου αρέσουν μόνο για αυτούς τους λόγους. Είναι η όλη διαδικασία που λαμβάνει μέρος. Είναι η χαρά να βλέπεις μεγάλα και μικρά παιδιά να χαίρονται με την όλη ιεροτελεστία.


Θυμάμαι όταν ήμουν μπόμπιρας την μαμά μου να ανάβει το τζάκι, τον μπαμπά μου να ψήνει κάστανα και να ετοιμάζει ζεστή σοκολάτα κι εμένα να πειράζω την αδερφή μου, να στολίζω το φυσικό χριστουγεννιάτικο δέντρο και να παίζω γύρω από αυτό και μπροστά από το τζάκι με ό,τι μπορούσα να παίξω. Φυσικά και έσπαγα σχεδόν όλες τις μπάλες, καθώς και άλλα πράγματα, αλλά έτσι είχε πιο πολύ πλάκα. Εξάλλου, όπως λέει ένας εκλεκτός φίλος: αν δεν σπάσεις, δεν μαθαίνεις. Εντούτοις, οι μπάλες που επιβίωσαν υπάρχουν μέχρι σήμερα και τις θυμάμαι όλες καθεμία ξεχωριστά. Όπως έχουν επιβιώσει οι ίδιες γιρλάντες και τα ίδια διακοσμητικά. Πραγματικά ζωντανή ιστορία. Τα χρόνια όμως πέρασαν και πέρασαν γρήγορα. Το δέντρο έγινε πλαστικό, το στολισμό του τον έχει επιφορτιστεί η αδερφή μου, ο πατέρας μου (ΘΕΟΣ) συνεχίζει να ετοιμάζει κάστανα με την μόνη διαφορά ότι τώρα τα βράζει, οι μπάλες που επέζησαν - παρόλο που αγοράστηκαν νέες - συνεχίζουν να κοσμούν το δέντρο, ενώ το τζάκι δεν ανάβει πια. Η αλήθεια είναι ότι έπρεπε να ανάβει συχνότερα και μετανιώνω για αυτό. Όσο για μένα; Μπορεί πλέον να μην σπάω μπάλες, συνεχίζω όμως να δίνω το στίγμα μου και βοηθάω με τον τρόπο μου όπως π.χ. διακοσμώντας το σαλόνι ή φτιάχνοντας ονειρεμένα μελομακάρονα και κουραμπιέδες, μαγευτικό κορμό σοκολάτας, λαχταριστή μηλόπιτα, απίστευτο τιραμισού, κολασμένα brownies, τουρμπάτο σουφλέ σοκολάτας και πάρα πολλά άλλα. Φέτος υποθέτω ότι δεν θα φτιάξω τίποτα, λόγω απουσίας του έτερον μου ήμισυ. Βλέπετε, μαζί τα ετοιμάζαμε και χωρίς το γλυκάκι δεν έχει την ίδια πλάκα και δεν είναι το ίδιο διασκεδαστικό. Σας βεβαιώνω ότι το να βλέπεις δυο γλυκάκια να φτιάχνουν γλυκά δεν είναι μύθος. Ισχύει.

Σε αυτό το σημείο θέλω να μιλήσω και για την υποκριτική διάθεση των Χριστουγέννων. Τι εννοώ με αυτό; Θα σας εξηγήσω ευθύς αμέσως. Πρέπει να έρθουν τα Χριστούγεννα για να πάμε μια όμορφη βόλτα; Για να ανακαλύψουμε πρωτότυπα μέρη και κρυμμένους θησαυρούς; Για να δοκιμάσουμε ή να γευτούμε κάτι καινούριο και διαφορετικό; Για να φτιάξουμε ένα παζλ; Για να κόψουμε λουλούδια από τον κήπο μας ή να επισκεφτούμε ένα φυτώριο για να αγοράσουμε όμορφα και χρωματιστά λουλούδια; Για να πάμε θέατρο ή κινηματογράφο; Για να επισκεφτούμε το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο; Για να πάμε μια βόλτα στα IKEA, στο Factory Outlet και στα Leroy Merlin (Λίντο) στο εμπορικό πάρκο του Ελ. Βενιζέλος; Για να πάμε για ψώνια - ή έστω για περπάτημα - στην αγορά της Ερμού ή στο Mall; Για να βάψουμε κάποιο πήλινο σκεύος με τα χρώματα που μας αρέσουν; Για να πάμε για φαγητό σε κάποιο όμορφο εστιατόριο ή σε κάποιο γραφικό ταβερνάκι; Για να παρασκευάσουμε κάποιο μαγικό γλυκό ή φαγητό; Για να κάνουμε κάποιο δώρο στα αγαπημένα μας πρόσωπα; Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα είναι φυσικά αρνητική. Όχι, όχι και όχι. Δεν πρέπει να περιμένουμε τα Χριστούγεννα για να τα κάνουμε όλα αυτά. Και για να το πω πιο απλά: πρέπει να περιμένουμε τα Χριστούγεννα για να παίξουμε και να κάνουμε ευχάριστες δουλίτσες; Όχι, όχι και πάλι όχι.

Και συνεχίζω σε διαφορετικό ύφος. Πρέπει να περιμένουμε τα Χριστούγεννα για να καταλάβουμε ότι το ρόστερ του (σισεϊκού) Παναθηναϊκού είναι υπερτιμημένο του κερατά; Για να αντιληφθούμε ότι ο - πεθαίνω στο βου ημίχρονο - Ολυμπιακός στα ματς υψηλής επικινδυνότητας και έντασης βραχυκυκλώνει εντός και εκτός χόρτου; Για να κατανοήσουμε ότι το πρόβλημα στην Α.Ε.Κ. δεν ήταν τόσο ο Ντούσαν, όσο η έλλειψη ποιοτικών παιχτών; Για να μάθουμε ότι στον Π.Α.Ο.Κ. ίσως δεν έφταιγε για τα πάντα η προετοιμασία του Μπερέτα; Για να εμπεδώσουμε ότι η - έχουσα αρκετές αδυναμίες - Αρειανάρα είναι κιτρινόμαυρη μαστούρα και πώρωση, ασχέτως αν κερδίζει ή χάνει; Σαφώς και όχι.

Πρέπει να έρθουν τα Χριστούγεννα για να καταλάβουμε ότι δεν (πρέπει να) υπάρχουν Κουπερικοί και αντικουπερικοί ή Σουπερικοί και αντισουπερικοί, αλλά μόνο Άρης; Φυσικά και όχι. Επιτέλους, ας τυπώσουμε στο μυαλό μας με πυρωμένο σίδερο ότι ο Θεός Άρης μας επέλεξε για κάποιους συγκεκριμένους λόγους, τους οποίους - πλην ελαχίστων εξαιρέσεων - οι οπαδοί των αντίπαλων ομάδων αδυνατούν να χωνέψουν. Το ποιοι είναι αυτοί οι λόγοι ίσως το κάνουμε πενηνταράκια σε κάποια άλλη ανάρτηση. Αυτό που έχω να πω είναι ότι ο Θεός Άρης έχει - προ πολλού - σηκωθεί από τον θρόνο του, έχει πάρει τα όπλα του και ετοιμάζει την (αντ)επίθεσή του. Σε αυτή την προσπάθειά του οι βασικοί αρωγοί είμαστε όλοι εμείς που ακολουθούμε πιστά την ομάδα κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Τι πρέπει να κάνουμε από την πλευρά μας; Υπομονή και αυτοπειθαρχία. Κατανοώ ότι αυτά τα δυο πράγματα δεν είναι αρεστά, αλλά καλώς ή κακώς είναι αναγκαία και απαραίτητα όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά στην ίδια τη ζωή. Και συνεχίζω.

Μήπως πρέπει να έρθουν τα Χριστούγεννα για να πάρουμε χαμπάρι ότι οι δημοσιογράφοι (του κώλου) μας λένε μόνο αυτά που πουλάνε, αδιαφορώντας προκλητικά για όλα τα υπόλοιπα; Για να εννοήσουμε ότι οι πολιτικοί μας δουλεύουν κυριολεκτικά μέσα στα μούτρα μας και για να αντιληφθούμε ότι υπό άλλες συνθήκες και εποχές θα είχαμε λαϊκά δικαστήρια, απαγχονισμούς, εξοστρακισμούς και δημεύσεις περιουσιών για τις μαλακίες που κάνουν και δηλώνουν; Προφανώς και όχι. Ίσως πάλι θα πρέπει να περιμένουμε τα Χριστούγεννα για να καταλάβουμε ότι το περιβάλλον πάει από το κακό στο χειρότερο, αλλά who gives a fuck; Αρχές Δεκεμβρίου έβλεπα χελώνες, πεταλούδες και κουνούπια, αλλά μάλλον όλα αυτά τα γράφουμε στα τομπολίνια μας. Τι πρέπει να γίνει για να καταλάβουμε τη σημαντικότητα της οικολογικής κρίσης; Να ανοίγουμε την βρύση και να μην πέφτει σταγόνα νερού ή να πατάμε το διακόπτη του φωτός και να εξακολουθεί η ύπαρξη του σκότους;

Δεν βαριέσαι όμως. Τα Χριστούγεννα είναι εδώ. Το ίδιο κι εμείς. Κι αν ακόμα δεν το έχετε πάρει πρέφα επιτρέψτε μου να σας το δώσω να το καταλάβετε με κάποια πανέμορφα χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια ερμηνευμένα από ορισμένα ιερά τέρατα της μουσικής σκηνής. Και που ξέρετε, ο Άγιος Βασίλης μπορεί όντως να υπάρχει και να σας πληρώσει μια επίσκεψη για να σας τιγκάρει με δώρα. Αν δείτε ότι δεν έρχεται μην μασάτε. Ας ντυθούμε εμείς οι ίδιοι Άγιος Βασίλης κι ας μοιράσουμε δώρα με όλη μας την ψυχή. Δεν χρειάζεται να είναι ακριβά για να έχουν αξία. Η αξία έρχεται από αυτόν που το δίνει και την πρόθεση που δείχνει. Προσωπικά δεν με ξετρελαίνουν στο έπακρο τα δώρα. Ξέρω πολύ καλά πότε κάποιος νοιάζεται για μένα και πότε όχι. Ξέρω πολύ καλά πότε κάποιος δίνει ένα δώρο με μισή καρδιά και πότε με ολόκληρη. Ξέρω πολύ καλά πότε κάποιος δίνει ένα δώρο απλά και μόνο για να το δώσει. Όμως, μου αρέσει να δίνω δώρα ειδικά όταν ξέρω ότι ο παραλήπτης του θα ξετρελαθεί και θα κάνει σαν μικρό παιδάκι. Μου αρκεί να τον βλέπω χαρούμενο. Με γεμίζει. Και να σας δώσω και μια συμβουλή: μην στέκεστε μόνο στο δώρο, αλλά παρουσιάστε το με κάποιο φανταστικό, δημιουργικό και πρωτότυπο τρόπο. Κι αν μπορείτε το δώρο να το φτιάξετε μόνοι σας ακόμα καλύτερα.

Ωστόσο, προτού σας αραδιάσω τα υπέροχα τραγουδάκια, θα σας παρακαλούσα να κάνετε υπομονή ελάχιστα λεπτά τη ώρας και να μου επιτρέψετε να σας διηγηθώ μια ιστορία που έλαβε μέρος τις προάλλες έξω από το σταθμό του Η.Σ.Α.Π. στον Ταύρο. Πήγαινα μαζί με την παρέα μου να πάρουμε τον Ηλεκτρικό (σάπιος) για να πάμε σπίτια μας, όταν κάποια στιγμή είδαμε να περιμένει ένα καθώς πρέπει παλικάρι έξω από το σταθμό με εμφανέστατο τον προβληματισμό στο πρόσωπό του. Άγνωστο το χρονικό διάστημα που περίμενε. Τον ρωτήσαμε αν ψάχνει κάτι και πως μπορούσαμε να τον βοηθήσουμε. Μας είπε ότι πήγαινε σε κάποιο φιλικό σπίτι, αλλά είχε μπερδευτεί και είχε χάσει τον προσανατολισμό του. Τον ρωτήσαμε μήπως θυμόταν την διεύθυνση και πάνω κάτω μας είπε που βρισκόταν το σπίτι. Ήταν ευγενέστατος, αλλά όπως προείπα προβληματισμένος. Αφού περιπλανηθήκαμε για κάποια ώρα τελικά το βρήκαμε. Μας ευχαρίστησε θερμά και μας ευχήθηκε καλό βράδυ. Καθώς επιστρέφαμε στον σταθμό του Ηλεκτρικού σκεφτόμουν το όλο σκηνικό που μόλις έλαβε μέρος. Αυτό που ένιωσα για το αποπροσανατολισμένο παλικάρι ήταν οίκτος. Τι ένιωσα για τον εαυτό μου; Μεγαλύτερο οίκτο. Γιατί; Διότι, αντί να βοηθάμε τους συνανθρώπους μας και να πράττουμε το σωστό, ασχολούμαστε με χίλιες δυο βλακείες, νομίζουμε ότι όλα περιστρέφονται γύρω από εμάς, τα γράφουμε όλα στα καλαμπαλίκια μας και τελικά χάνουμε το μέτρο. Περιμένουμε να αλλάξει ο κόσμος γύρω μας, χωρίς να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι. Μπορεί να ήμουν σωματικά και πνευματικά εξαντλημένος, να είχα ξυπνήσει από τα χαράματα, να πεινούσα σαν Liger, να λαχταρούσα ένα χαλαρωτικό μπανάκι και να έφτασα σπίτι μου με μια ώρα καθυστέρηση, αλλά ένοιωθα γεμάτος και χορτάτος από ικανοποίηση.

Οπότε, αυτό που σας ζητώ είναι να χαρείτε τα Χριστούγεννα, να στρουμφίσετε, να διασκεδάσετε, να παίξετε, να φάτε, να βολτάρετε, να ξεκουραστείτε κάνοντας δημιουργικές δουλίτσες και συγχρόνως να προβληματιστείτε. Να προβληματιστείτε, διότι τα έχουμε όλα κι όμως μας λείπουν τόσα πολλά. Βλέπετε, έχουμε συνηθίσει να παίρνουμε τον εύκολο δρόμο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και ο σωστός. Και παρά το γεγονός ότι σχεδόν πάντα γνωρίζουμε ότι το εύκολο δεν είναι και το σωστό, εξακολουθούμε να το επιλέγουμε λες και μπορούμε να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας, καθώς και αυτούς που μας περιβάλλουν. Δυστυχώς, αυτή η νοοτροπία βρίσκει απόλυτη ισχύ σε κάθε επίπεδο της ζωής, είτε αυτό είναι κοινωνικό, είτε αθλητικό, είτε πολιτικό, είτε περιβαλλοντικό, είτε, είτε, είτε. Βρισκόμαστε ενώπιον μιας εποχής, η οποία διακατέχεται από κρίση αξιών, κρίση ιδεών και κρίση πανικού. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να τροποποιήσουμε την συμπεριφορά μας και να αλλάξουμε. Ποτέ. Και να σας πω και κάτι; Μπορεί να μην είναι όλα ρόδινα, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει κόσμος με καλοσύνη. Δεν θα σας κουράσω άλλο με τις αμπελοφιλοσοφίες μου. Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας και να είστε όλοι καλά.

Υ.Γ.1 Μακάρι να μπορούσα να σας εμβολιάσω με ολόκληρη την χριστουγεννιάτικη συλλογή μου. Πάντως, θα κρατήσω μια υπερτραγουδάρα για τον καινούριο χρόνο. Όπως και να έχει παρακολουθήστε τα όλα και δώστε ιδιαίτερη έμφαση στους στίχους.





















Υ.Γ.2 Τα παρακάτω βίντεο είναι εξαιρετικά αφιερωμένα στον Μπαλαντέρ, καθώς και στους απανταχού φίλους του σκληρού ήχου (κλισέ).











Υ.Γ.3 Δείτε οπωσδήποτε την τόσο απλή και συνάμα εκπληκτική ιστορία που διαδραματίζεται στα παρακάτω βιντεάκια και δεν θα το μετανιώσετε.







...ορίστε η ''μεταλλική'' έκδοση του τραγουδιού της παραπάνω ιστορίας.



Υ.Γ.4 Δόξα και τιμή σε σε έναν πατέρα που κουβαλούσε - δύσκολα είναι η αλήθεια - πέντε (!) τεράστιες σακούλες γεμάτες παιχνίδια από τον Ζαχαριά.

Υ.Γ.5 Δόξα και τιμή σε έναν παππού μέσα στο μετρό που ήταν φορτωμένος με κουραμπιέδες, μελομακάρονα, μηλόπιτες, κουλουράκια, μπισκοτάκια και σοκολάτες και μόλις κάποια κυρία τον ρώτησε αν όλα αυτά είναι για τον ίδιο, εκείνος απάντησε με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά: δεν είναι για μένα, για τα εγγόνια!

Υ.Γ.6 Για όσους δεν κατάλαβαν το παλικάρι της ιστορίας ήταν τυφλό, αλλά όχι περισσότερο από ό,τι είμαστε εμείς.

Υ.Γ.7 Κούπερ μείνε.

Υ.Γ.8 Γιατί ρε Κάλβο αδικείς τον εαυτό σου;

Υ.Γ.9 Φυσικά μην ξεχάσετε να παρακολουθήσετε χριστουγεννιάτικες ταινίες, όπως π.χ. το Christmas Vacation, το Santa Who?, το Elf, το Bad Santa και το The Polar Express. Μαζευτείτε σε ένα σπίτι, φτιάξτε παραδοσιακό pop corn (κι όχι μικροκυμμάτων) και περάστε καλά.

Υ.Γ.10 Ευχαριστώ θερμά το Κουρκούτι για τις νέες φωτοσοπιές. Ελπίζω να σας αρέσουν.

Υ.Γ.11 Πριν από 30 μέρες περίπου είχα κόψει κάποια τριαντάφυλλα από τον κήπο για να τα αποξεράνω. Ένα από αυτά είχε μεθυστικό άρωμα. Σας πληροφορώ ότι μετά από τόσο καιρό το τριαντάφυλλο διατηρεί αυτό το υπέροχο άρωμα σε άκρως ικανοποιητικό βαθμό. Δυστυχώς, βρισκόμαστε πολύ πίσω τεχνολογικά κι ως εκ τούτου αδυνατώ να σας μεταφέρω μέσα από την οθόνη το άρωμα αυτό. Ωστόσο, αυτό που μπορώ να κάνω είναι να σας το δείξω. Ιδού.

Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

Γκέλες, ''γκέλες'' και είμαι γκολ!

Ακόμα και τώρα υπάρχουν πολλοί φίλοι του Π.Α.Ο.Κ. που θεωρούν ότι όλα πορεύονται βάσει προγράμματος. Ότι όλα βαίνουν καλώς. Ότι η συνέχεια θα είναι καλύτερη. Ωστόσο, έχουν εμφανιστεί και κάποιοι που δεν είναι ευχαριστημένοι με αυτό που βλέπουν και που ξέρουν ότι αυτό το πράγμα δεν έχει σχέση με το πλάνο τριετίας του Σάντος. Μπορεί να τους κατηγορήσει κανείς; Δεν νομίζω. Στα δυο εντός έδρας ματς με τους νεοφώτιστους, ο Π.Α.Ο.Κ. δέχτηκε τρία γκολ και μάλιστα θα μπορούσε να δεχτεί κι άλλα. Το φοβερό της υπόθεσης είναι ότι πέρυσι σε 18 εντός έδρας ματς πρωταθλήματος είχε δεχτεί μόλις έξι γκολ. Μόνο και μόνο αυτό το στατιστικό αρκεί για να οδηγηθούμε συνειρμικά στη σύγκριση Σάντος - Δερμιτζάκη. Επί της ουσίας όμως δεν μπορείς να συγκρίνεις δυο ανόμοια πράγματα.

Ο Χάρι Κλιν έδωσε την δική του εκδοχή για τα τεκταινόμενα: ''Πιστεύω ότι είναι θέμα τύχης και συμπτώσεων. Πέρυσι υπήρχαν αντίστοιχες φάσεις, αλλά δεν τρώγαμε γκολ. Φέτος με 2-3 φάσεις ο αντίπαλός μας σκοράρει''. Η αλήθεια, αγαπητέ Κοντρέρας, είναι ότι η ομάδα πέρσι ήταν πιο σφιχτή στα μετόπισθεν, με λιγότερους κενούς χώρους και καλύτερη αλληλοκάλυψη. Πάντως, ο Χιλιανός έκανε αναφορά και για την προετοιμασία του Μπερέτα και του επέρριψε ευθύνες. Τα ίδια δήλωσε κι ο Λίνο. Για την ιστορία απλά αναφέρω ότι κανείς από τους δυο έκανε προετοιμασία με τον Ιταλό, αλλά δεν βαριέσαι. Εδώ έρχεται το πρώτο ερώτημά μου: αν ευθύνεται το κακό πρόγραμμα του Μπερέτα, δεν θα έπρεπε να επισημανθεί από τις πρώτες κιόλας μέρες της απομάκρυνσής του; Απαντώ μόνος μου ότι θα έπρεπε. Σειρά για το δεύτερο ερώτημα μου: η προετοιμασία ήταν καλή με τον Άγιαξ και την Φενέρ, αλλά όχι με τις Σέρρες, τον Αστέρα και τον Ολυμπιακό Βόλου; Απαντώ πάλι μόνος μου ότι μάλλον θυμόμαστε τον Μπερέτα όποτε γουστάρουμε.

Ότι και να δηλώνει ο Κοντρέρας, ο Λίνο και ο Δερμιτζάκης (ηλεκτροσοκάκιας) δεν έχουν καμιά σημασία από την στιγμή που η αλήθεια φαίνεται στο χόρτο. Όπως είχα γράψει σε ανύποπτο χρόνο, είναι εξαιρετικά δύσκολο για τον Π.Α.Ο.Κ. να επαναλάβει τα αποτελέσματα που είχε εντός (και εκτός) έδρας επί Σάντος. Μην ξεχνάμε κιόλας ότι φέτος -σε αντίθεση με προηγούμενες χρονιές- ο Π.Α.Ο.Κ. παίζει Ευρώπη, το οποίο σημαίνει παραπάνω παιχνίδια, περισσότερο άγχος, μεγαλύτερη καταπόνηση και ανάγκη για καλύτερη διαχείριση αποτελεσμάτων.

Κατά την γνώμη μου μεγάλη ευθύνη φέρει ο Ζαγοράκης, ο οποίος φρόντισε εν μία νυκτί να αυξήσει την πίεση στο μέγιστο, δηλώνοντας ότι: ''Φέτος πάμε για πρωτάθλημα''. Αυτό που δεν μας είπε είναι πως ακριβώς πάει για πρωτάθλημα. Με τι όπλα; Με τον Δερμιτζάκη; Τον βλέπω να μιλάει στην τηλεόραση με αυτό το υφάκι και να προτρέπει τους παίχτες του να διασκεδάσουν τα παιχνίδια και χαμογελάω. Πως να ξεκλειδώνουν κλειστές άμυνες τους λέει; Πως να κινούνται χωρίς την μπάλα τους λέει; Πως να κλείνουν χώρους και να αλληλοκαλύπτονται τους λέει; Πως να επιβάλλουν τον δικό τους ρυθμό τους λέει; Μάλλον όχι. Δεν πειράζει, όμως. Το άλλοθι βρέθηκε στο πρόσωπο του Μπερέτα. Εξάλλου, ο Δερμιτζάκης είναι φιλαράκι του Προέδρου. Κοίτα να δεις, όμως, που έπεσε λίγο κράξιμο μετά το ματς με τον Ολυμπιακό Βόλου. Μην φανταστείτε τίποτα φοβερό. Δυσανασχέτησαν λίγο με τον Δερμιτζάκη, βρίσανε τον Παπάζογλου και πετάξανε ένα πετραδάκι στο αμάξι του Σάλπι. Η υπομονή, όμως, των οπαδών, ύστερα από την φυγή του Σάντος φαίνεται ότι εξαντλείται γρήγορα. Η πρόκριση στους ομίλους του πρώην Ουέφα μπορεί να γλύκανε τον κόσμο της ομάδας, αλλά δεν θα δεχτούν σε καμία περίπτωση να έρθει σε σύγκρουση με τον μαραθώνιο του πρωταθλήματος. Και φτάνω στο τρίτο ερώτημα μου: οι ισοπαλίες με Αστέρα και Ολυμπιακού Βόλου θεωρούνται γκέλες ή ''γκέλες''; Η ήττα στην Ξάνθη τι θεωρείται;

Πάντως, η απόφαση του Πανόπουλου να αντικαταστήσει τον Κεχαγιά θεωρείται σίγουρα αψυχολόγητη, έστω κι αν λειτούργησε ευεργετικά για την Ξάνθη, αλλά Πανόπουλος είναι αυτός ό,τι θέλει κάνει. Ο κλώνος του Οτσαλάν έδωσε την απαραίτητη ψυχολογική ντόπα, όπως άλλωστε συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις. Βέβαια, σε αυτό βοήθησε κι ο Κοντρέρας με τον Μαλεζά. Η αμυντική λειτουργία δεν είναι τόσο δυνατή και συνολική όσο πέρυσι. Ο Ίβιτς που έβγαζε μάτια βλέπει την μπάλα σαν σκαμπό για να ξεκουραστεί, ο Λίνο ποτέ δεν μάρκαρε, ο Φιλομένο νομίζει ότι η εστία είναι κουμπότρυπα, ο Σάλπι φαίνεται βαρυκόκκαλος και οι Γκαρσία με Βιτόλο αδυνατούν να βγάλουν τα κάστανα από την φωτιά. Το αποτέλεσμα ήταν η ομάδα να φάει γκολ, ο Κατόνγκο να δημιουργεί πολλά προβλήματα, ο Στρμπα να αποδεικνύει τους λόγους που ήταν στο μουντιάλ κι ο Βασιλακάκης να βάζει το όνομά του στις μεταγραφικές λίστες των ''μεγάλων'' ομάδων. Κι όλα αυτά με την Ξάνθη να παίζει χωρίς επιθετικό. Ο Πόι δεν μπορεί να παίξει κορυφή και για αυτό άλλαζε ρόλους με τον Κατόνγκο και τον Μαρσελίνιο, αφήστε που πολλές φορές κατέβαινε μέχρι τον αριστερό ασβέστη για να μαρκάρει. Επί της ευκαιρίας να δηλώσω ότι η Ξάνθη χτύπησε φλέβα χρυσού με τον Μπόατενγκ. Μου θυμίζει μεταγραφή τύπου Έμερσον κι όμως ελάχιστοι ασχολήθηκαν με αυτή την κίνηση. Η ουσία είναι ότι οι Θρακιώτες φέτος πολύ δύσκολα θα πέσουν. Δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τον Δερμιτζάκη.

Για το έτερο ματς δεν θα γράψω πολλά. Ο Καραγεωργίου έχει σφυρηλατήσει ένα πειθαρχημένο σύνολο αποτελούμενο από μέτριους παίχτες και μπράβο του. Και να σκεφτεί κανείς ότι παίζει με αριστερό μπακ τον Ρουμπάκη και δεξί μπακ τον Κορδονούρη. Κάθε χρόνο κάνει λίγες προσθήκες σε θέσεις που πονάει η ομάδα και δείχνει εμπιστοσύνη στη ντόπια παραγωγή. Το κυριότερο, όμως, είναι ότι η ομάδα προσπαθεί να παίξει ποδόσφαιρο με αρχή και τέλος κι αυτό έκανε στο Χαριλάου. Μάλιστα κατάφερε να μπαλώσει την αποβολή του Ολίσε τόσο καλά που δεν έπαιρνες εύκολα χαμπάρι ότι έπαιζε με παίχτη λιγότερο. Για μας τι να πούμε; Ο Κούπερ ήταν έξαλλος. Παρόλα αυτά δεν δείξαμε τόσο πανικοβλημένοι. Είχαμε προσήλωση στο πλάνο, υπομονή και τύχη. Ωστόσο, για μια ακόμη φορά δεν μπορέσαμε να εκμεταλλευτούμε την αριθμητική μας υπεροχή. Όσο κυλούσαν τα λεπτά η άμυνα των αντιπάλων οπισθοχωρούσε και έκανε το έργο μας πιο δύσκολο. Ευτυχώς ο Τσέζαρεκ λύτρωσε την ομάδα. Η πλάκα είναι ότι την μπαλιά για το γκολ την βγάζει (πάλι) ο Μίτσελ. Μήπως να βάλουμε δεξί μπακ τον Νέτο, αριστερό μπακ τον Βαγγέλι και έξω αριστερά τον Μίτσελ; Ούτως ή άλλως στην άμυνα πελαγοδρομεί. Όπως και να 'χει, από το ματς κρατάμε μόνο την νίκη. Ο Εργοτέλης στάθηκε καλά και ίσως το πιο δίκαιο αποτέλεσμα θα ήταν το Χ. Πλέον, στρέφουμε την προσοχή μας στο εκτός έδρας παιχνίδι με τη Ρόζενμποργκ.

Υ.Γ.1 Παρελθόν αποτελεί ο Ντούσαν. Ήδη κυκλοφόρησαν φήμες για τον επόμενο σταθμό του. Ακούς Νικόλα; Ακούς Παύλο;

Υ.Γ.2 Την Κυριακή έχουμε Π.Α.Ο.Κ. - Άρης. Προσδεθείτε.

Κυριακή, 26 Σεπτεμβρίου 2010

Playstation, προσωπολατρείες και Άρης!

Ο Άρης πέρυσι ήταν ένα σύνολο χωρίς αρχή και τέλος. Θέλω να πιστεύω ότι φέτος τα πράγματα θα είναι καλύτερα. Τα δείγματα γραφής που αποκόμισα από το ματς με το Περιστέρι είναι άκρως ενθαρρυντικά. Κερδίσαμε με 77-61, εξαργυρώνοντας το ξέσπασμα που είχαμε στο τρίτο δεκάλεπτο. Όχι δεν παίξαμε σπουδαίο μπάσκετ, ούτε γίναμε ομαδάρα. Αλλά συγκριτικά με πέρυσι παρουσιαστήκαμε βελτιωμένοι και διαφορετικοί. Δείξαμε όρεξη, διάθεση και είχαμε κινητικότητα, στοιχεία που πέρυσι ήταν απόντα καθόλη τη διάρκεια της σεζόν. Δείξαμε μεγαλύτερη δημιουργικότητα και ομαδικότητα. Και επιτέλους φάνηκε ότι κάτι κινείται στον πάγκο. Θα μου πείτε με το Περιστέρι παίζαμε. Μπορεί ο αντίπαλος να φαίνεται αποδυναμωμένος σε σχέση με πέρυσι, αλλά δεν παύει να είναι μια ομάδα τύπου Πεδουλάκη.

Υπήρχαν όμως και μειονεκτήματα. Με βάση το σκορ παίξαμε δυνατή άμυνα, αλλά στο παρκέ δεν είδα κάτι τέτοιο. Υστερούσαμε σε δύναμη και ύψος και αυτό φαινόταν κάτω από τα καλάθια. Αυτός ο Ντάνστον δεν με γέμισε ιδιαίτερα και σίγουρα δεν είναι πεντάρι. Διάβαζα και κάτι φήμες ότι θέλουμε τον Χαλπερίν και ότι ψάχνουμε το μπαμ με τον Γιασικεβίτσιους. Ρε αυτοί είναι γκαρντ! Πάρτε ψηλό χθες! Εκτός αν το τεχνικό επιτελείο θεωρεί ότι ο Τσαϊρέλης θα μεταμορφωθεί σε κλώνο του Μαλόουν κι ο Σκορδίλης σε κλώνο του Κεμπ. Επίσης, πρέπει να απαλλαγούμε από αυτή την κατάρα με τα τρίποντα. Βλέπω να μας παίζουν όλοι οι αντίπαλοι ζώνη και να χάνουμε τα αυγά και τα πασχάλια. Και γαμώ την ατυχία μου με τον Βεργίνη: ρήξη χιαστών και πέντε μήνες εκτός. Να γυρίσει σιδερένιο το παλικάρι!

Και πάμε στον Ολυμπιακό. Είδα το σχήμα που κατέβασε ο Βλάχος με τα τρία αμυντικά χαφ και σκέφτομαι θα δεινοπαθήσει ο Ολυμπιακός. Έλα όμως που έγινε ακριβώς το αντίθετο. Οι γραμμές του Αστέρα είχαν περιοριστεί ή καλύτερα είχαν εξαφανιστεί. Μόνο η αμυντική γραμμή υπήρχε. Το κέντρο με τους Λαδάκη, Καρέρα και Μπαστία (φαλακρομαλλιάς) περίμενα ότι θα κόντραρε το αντίστοιχο του Ολυμπιακού, αλλά κάτι τέτοιο δεν έγινε. Και πως να γίνει όταν οι φιλοξενούμενοι έπαιζαν χωρίς επιθετικό; Πως να γίνει όταν οι Αράς και Ρούμπιλ ήταν απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα; Το χειρότερο όλων ήταν ότι ο Αστέρας δεν έδειχνε διάθεση να βγει μπροστά. Δεν μπορώ να καταλάβω τι ήλπιζε ο Βλάχος.

Οι Πειραιώτες ήταν από το ξεκίνημα μέχρι το τέλος ορεξάτοι, κινητικοί και λίαν απειλητικοί. Ο Βαλβέρδε έκανε το χατήρι όλων αυτών που γκρίνιαζαν, έβαλε τον Ιμπαγάζα να μοιράζει μπαλιές, πέταξε στα φτερά τους Ρόμενταλ και Ριέρα και το ματς καθάρισε πριν καν αρχίσει. Ο Ραούλ Μπράβο ανέβαινε συχνά πυκνά και λίγο πριν φτάσει απέναντι στον Αργυρόπουλο συνέκλινε προς τον άξονα και μάλιστα δεν ήταν λίγες οι φορές που πάτησε περιοχή. Αντίθετα ο Τοροσίδης καθόταν στα αυγά του, ίσως διότι φοβόταν τον Αράς. Στο ημιχρόνιο ο Βλάχος προσπάθησε να αλλάξει κάποια πράγματα, αλλά δεν είχαν ιδιαίτερο αποτέλεσμα. Σε αυτό συνετέλεσε και η απόδοση του καλύτερου παίχτη του Ολυμπιακού: του Μπαρτολίνι. Το γλυκό ψήθηκε με την αποβολή του Μπαστία.

Η ουσία είναι ότι ο Ολυμπιακός κέρδισε πολύ εύκολα με 3-0 και έδειξε ότι ατομικά τουλάχιστον έχει κάποια ποιότητα. Το θέμα είναι τι γίνεται σε ομαδικό επίπεδο. Δεν μπορώ να ξεχάσω την αγωνιστική παρουσία της ομάδας στα προηγούμενα ματς και φυσικά δεν μπορώ να μην υπολογίσω το κάκιστο παιχνίδι του Αστέρα. Ο χρόνος θα δείξει. Το πρόβλημα του Ολυμπιακού είναι ότι δεν παίζει Ευρώπη, πράγμα που σημαίνει ότι όλο το βάρος θα πέφτει στο πρωτάθλημα. Υποθέτω ότι η πίεση και η γκρίνια θα ξεφύγει σε ορισμένες περιπτώσεις. Και επιτέλους τι κατάντια είναι αυτό το πράγμα; Έρχεται ο Πάντελιτς, βάζει ένα γκολ κι αρχίζει όλο το γήπεδο να φωνάζει το όνομά του. Έρχεται ο Ριέρα, κάνει ένα τσαλιμάκι κι αρχίζει όλο το γήπεδο να φωνάζει το όνομά του. Η προσωπολατρεία στο μεγαλείο της. Κι ο λακαμάς ο Πάντελιτς έδειχνε το σήμα της ομάδας στον κόσμο. Ρε επαγγελματίες είναι! Τα λεφτά αγαπάνε!

Κι από το Καραϊσκάκη πάμε στο Σαν Μαμές, όπου Αθλέτικ Μπιλμπάο και Μπάρτσα αναμετρήθηκαν με το σκορ να λήγει 3-1 υπέρ των φιλοξενουμένων. Έχω βαρεθεί να ακούω για το playstation που παίζει η Μπάρτσα και το πόσο μεγάλη είναι η απουσία του Μέσι. Η Μπάρτσα έχει παίχτες με σπουδαίες ατομικές ικανότητες, αλλά αυτό δεν αρκεί. Όλοι αυτοί πρέπει να λειτουργούν ως ένα σώμα και μια καρδιά. Για να γίνει αυτό όμως απαιτείται πάρα πολύ δουλειά, κάτι που αδυνατούμε να καταλάβουμε και για αυτό το αποκαλούμε playstation. Όσο για το βάρος που ρίχνουν στην απουσία του Μέσι, έχω να πω ότι με αυτό τον τρόπο υποτιμούν την Μπαρτσελόνα. Η Μπαρτσελόνα δεν είναι μόνο ο Μέσι. Η δύναμή της είναι το σύνολο, το οποίο όπως πολύ σωστά έλεγε κι ο Καρπετόπουλος λειτουργεί υπό ένα κοινό κώδικα. Έναν κώδικα που ο Ιμπραΐμοβιτς δεν μπορούσε να κατανοήσει και για αυτό πήρε τσαχούρι. Ας επιστρέψουμε όμως στα του ματς.

Το μυστικό της Μπαρτσελόνα απόψε ήταν ο Κεϊτά. Πολύ δουλειά στον άξονα, έδινε ελευθερία κινήσεων στα υπερπολύτιμα γρανάζια Τσάβι και Ινιέστα και σαν να μην έφτανε μόνο αυτό έβγαινε κι ως κρυφός κυνηγός. Κάπως έτσι πέτυχε και το γκολ στο 56' λεπτό. Κι όμως το παιχνίδι δεν πήγαινε άσχημα για την Μπιλμπάο. Πίεζε αρκετά ψηλά και ανέβαζε μεθοδικά την απόδοσή της. Όμως η αποβολή του Αμορεμπιέτα στο 34' λεπτό, άλλαξε τα σχέδια του Καπαρός. Ουσιαστικά από την αποβολή και μετά - και κυρίως με το ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου - η νίκη ήταν θέμα χρόνου για τους φιλοξενούμενους. Ο Ντάνι Άλβες έκανε συνεχώς κούρσες από δεξιά, ο Πικέ ανέβαζε την άμυνα ψηλά, ενώ οι Μπούσκετς και Πέντρο έπαιζαν τον ρόλο τους άψογα, την στιγμή που ο Βίγια επιβεβαίωνε τους λόγους της απομάκρυνσης του Σουηδού. Πόσο να άντεχαν οι Βάσκοι με δέκα παίχτες και την βροχή να πέφτει σαν ρύζι; Κι όμως πάλεψαν όσο μπορούσαν και μπράβο τους.

Το εντυπωσιακό όμως είναι το πως η ομάδα διαχειρίζεται την πίεση. Ακόμα και σε κατάσταση που η Μπιλμπάο πίεζε ψηλά την άμυνα δεν είδα ούτε μια καμινάδα. Έψαχναν συνεχώς να βρουν τον ελεύθερο συμπαίκτη για τον απλό λόγο ότι ξέρουν ότι κάποιος θα είναι ανενόχλητος! Ακόμα κι όταν η μπάλα γύριζε στον Βαλντέζ αυτός δεν την σούταρε στα πουλιά, αλλά έψαχνε την συρτή πάσα. Με λίγα λόγια δεν πουλάνε την μπάλα. Και για να κλείσουμε το θέμα του playstation η Μπάρτσα είναι πολύ καλύτερη από το μηχανοκούτι, διότι είναι πραγματική. Κι αν κάποιος θέλει να υμνήσει την ομάδα του Πεπ μπορεί να βρει πολλούς λόγους για να το κάνει, όπως για παράδειγμα οι ταχύτατες επιστροφές που έχουν οι παίχτες στην άμυνα και το πόσο γρήγορα καλύπτουν τους κενούς χώρους. Το κάνει αυτό το playstation;

Υ.Γ.1 Το άρθρο συνοδεύεται από ένα μουσικό άσμα των γιγάντιων W.A.S.P.

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

Ο καημένος

Όταν ο Πατέρας στις 8 Δεκεμβρίου του 2009 αποφάσισε ότι ο Κάτε δεν του έκανε, βρήκε τον αντικαταστάτη του Ολλανδού στο πρόσωπο του Νιόμπλια. Στην πραγματικότητα η δουλειά του Νιόμπλια δεν ήταν τόσο δύσκολη: παρέλαβε μια έτοιμη ομάδα από τον Κάτε, η οποία μάλιστα ήταν ιδιαίτερα γυμνασμένη. Αυτό του επέτρεψε να πάρει το πρωτάθλημα και το κύπελλο, χωρίς όμως να παίξει καμιά ιδιαίτερη μπάλα. Ο Νικόλας πήγαινε εκ του ασφαλούς, προτιμώντας να ελαχιστοποιεί τους κινδύνους και τα ρίσκα. Αυτό που κατά την γνώμη μου κατάφερε ο Νιόμπλιας ήταν να αυτοκτονεί και να χάνει βαθμούς, αλλά ευτυχώς για αυτόν οι διώκτες του εμφάνιζαν παρόμοιες τάσεις αυτοχειρίας ή απλά αδυνατούσαν να βρεθούν στο ύψος των περιστάσεων. Επιπλέον, η ομάδα σταμάτησε να παράγει τους δεδομένους αυτοματισμούς που είχε επί Κάτε και μετατράπηκε σε μια προβλέψιμη και σχετικά αργή ομάδα.

Το γιατί ο Νικόλας έμεινε στην ομάδα δεν το κατάλαβα. Υποθέτω όμως ότι τα ενδεχόμενα είναι δύο: είτε ο Πατέρας ενθουσιάστηκε από τις προπονήσεις και το κοουτσάρισμα του Νιόμπλια, είτε πολύ απλά δεν ήταν ηθικά σωστό να διώξεις έναν προπονητή που σου πήρε το double. Βέβαια η πρόσφατη ιστορία του τριφυλλιού κατά το έτος 2004 μας δείχνει άλλα πράγματα. Ας μην ξεφεύγουμε. Πριν αρκετούς μήνες είχα γράψει ένα άρθρο για την συνεισφορά του Νιόμπλια στην κατάκτηση του περσινού πρωταθλήματος. Το άρθρο που γράφω τώρα αφορά την εικόνα που εμφανίζει ο Π.Α.Ο. στους πρώτους επίσημους αγώνες και λέω επίσημους, διότι τα φιλικά είναι της πλάκας. Δεν μπορείς να βγάλεις συμπεράσματα από φιλικούς αγώνες.

Αυτό που βλέπω είναι ότι ο φετινός Παναθηναϊκός είναι συνέχεια του περσινού από το σημείο που ανέλαβε ο τσίμπλας με μια μόνο εξαίρεση: οι παίχτες είναι αγύμναστοι. Η ομάδα φέτος είναι αποκλειστικά του Νιόμπλια και τα πράγματα δείχνουν ότι πάνε προς το χειρότερο. Αυτός έκανε την προετοιμασία της, αυτός την μόνταρε, αυτός την μπλένταρε. Θα έλεγα ότι αυτός την γύμνασε κιόλας, αλλά ο συγκεκριμένος τομέας δεν είναι αποκλειστικά δικός του. Τι είδους συνεργασία είχε όμως με τον Κέζο που ήταν υπεύθυνος στον τομέα της φυσικής κατάστασης; Και λέω ήταν, διότι ο άνθρωπος αποτελεί παρελθόν. Αν πετούσε αετό ο Νίκος δεν το έβλεπε; Και έστω ότι φταίει ο Κέζος. Τώρα που έρχεται ο Έμπεν το πρόβλημα θα λυθεί; Κατά την γνώμη μου η κατάσταση - έστω και λίγο - θα βελτιωθεί, αλλά αυτά τα πράγματα γίνονται στην προετοιμασία, ειδάλλως το μόνο που κάνουμε είναι μπαλώματα. Η αμέλεια του τεχνικού επιτελείου στο θέμα αυτό είναι ακόμα μεγαλύτερη αν σκεφτείς ότι η ομάδα έχει και παίχτες που έδωσαν το παρόν στο μουντιάλ και ως εκ τούτου όφειλαν να είναι πιο προσεχτικοί με την μεταμουντιαλική διαχείρισή τους. Και έστω ότι ο Έμπεν καταφέρνει έως ένα βαθμό να γυμνάσει τους παίχτες. Τι σημαίνει αυτό; Ότι η ομάδα θα αλλάξει και αγωνιστικό πρόσωπο; Όχι βέβαια. Υπάρχουν πολλά πράγματα που χρίζουν επίλυσης.

Έχοντας δει όλα τα φετινά ματς του Π.Α.Ο. μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση η έλλειψη σωστής και ρεαλιστικής τακτικής, καθώς και η αβέβαιη στρατηγική που επιλέγει ή αναγκάζεται να επιλέξει ο τεχνικός του τριφυλλιού. Για παράδειγμα στο χωράφι της Λεωφόρου απέναντι στην Ξάνθη τι επεδίωκε ο Παναθηναϊκός;Έτσι όπως έπαιξε μου φάνηκε ιδιαίτερα ικανοποιημένος με το Χ, το οποίο και πήρε. Έλα όμως που πήγαινε για την νίκη.

Στο Χαριλάου είδα ένα παιχνίδι ονειρικά πλασμένο για το 0-0. Πολύ μέτρια απόδοση κι από τις δυο ομάδες. Θα μου πείτε, όμως, ότι υπάρχει και το άλλοθι της Ευρώπης. Να το καταπιώ εν μέρει. Ποιο ήταν το πλάνο του Νιόμπλια; Ανέβηκε στη Σαλονίκη για να μην χάσει; Για να κερδίσει; Δεν το ένοιαζε τόσο το αποτέλεσμα; Κράταγε δυνάμεις για την Βαρκελώνη; Ίσως ούτε ο ίδιος δεν ήξερε. Μιλάμε όμως για την μόλις δεύτερη αγωνιστική του πρωταθλήματος και μάλιστα για ένα ντέρμπι στο οποίο ο τσίμπλας δεν πήρε ούτε ένα ρίσκο.

Στην Βαρκελώνη τι επιζητούσε; Προσωπικά δεν κατάλαβα. Δεν θα σταθώ στις δηλώσεις του κώλου που διάβαζα πριν το ματς, αλλά σε αυτό που είδα μέσα στο γήπεδο. Παίζεις σε κατηφορικό γήπεδο, με αντίπαλη ομάδα πολύ ανώτερη από την δικιά σου που έχει σκοπό να σε κοιμίσει και να σε εκτελέσει. Τι κάνεις; Το πρώτο πράγμα είναι να μην ξεφτιλιστείς. Και για να μην ξεφτιλιστείς βάζεις τρία σέντερ μπακ με τον τρίτο να δίνει βάθος στην αμυντική γραμμή. Έπειτα, ψάχνεις την κόντρα και προσπαθείς να ανοίξεις το παιχνίδι με αντεπιθέσεις. Αυτό το 5-3-2 βέβαια δεν αρέσει σε κάποιους. Φαίνεται ότι το θεωρούν ντεμοντέ. Στη μπάλα όμως υπάρχουν κάποιοι άγραφοι κανόνες χωρίς εξαιρέσεις. Η πεντάρα φυσικά δεν αποτελεί έκπληξη.

Και ερχόμαστε στην Καβάλα. Όπως και με την Ξάνθη φαινόταν ότι κυνηγάς την νίκη. Τα φαινόμενα όμως συχνά απατούν. Κάκιστη διαχείριση του ματς, το 0-1 γίνεται γρήγορα 2-1, στο τέλος παίρνεις το Χ και είσαι και ευχαριστημένος από πάνω. Η δήλωση του Μπουμσόνγκ τα λέει όλα: «Στο πρώτο ημίχρονο περιμέναμε να κερδίσουμε το παιχνίδι, αλλά μετά τα γκολ που δεχτήκαμε από την Καβάλα δημιουργήθηκε κατάσταση πανικού». Για μια ακόμη φορά είναι ξεκάθαρο ότι έχεις πολλά προβλήματα, αλλά μάλλον όχι την απαιτούμενη ικανότητα για να τα λύσεις. Μην ξεχνάμε όμως ότι η ομάδα είχε να αντιμετωπίσει και την κούραση από την Βαρκελώνη. Ωραία δικαιολογία δεν είναι;

Η αλήθεια που προκύπτει από τα τέσσερα αυτά ματς είναι ότι το υλικό του Παναθηναϊκού είναι υπερεκτιμημένο. Όπως υπερεκτιμημένες είναι και οι δυνατότητες του Νιόμπλια. Η ομάδα πέρα από την έλλειψη φυσικής κατάστασης βρίσκεται εγκλωβισμένη στην τακτική του προπονητή της που την οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε λάθος στρατηγικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Γάλλος: είναι προφανές ότι άλλο σχέδιο πλην του ''να φτάσει η μπάλα στο Σισέ'' δεν υπάρχει. Ο Γάλλος είναι γκολτζής, αλλά δεν μαρκάρει και δεν ντριπλάρει. Ας προσθέσουμε δίπλα στον Γάλλο τον τακτικά ανούσιο και αφελή Λέτο που νομίζει ότι το μαρκάρισμα είναι ποδοσφαιρική ταπείνωση. Για να βάλουμε και τον φανερά ντεφορμέ Νίνη που δεν έχει βελτιωθεί παρά ελάχιστα από τότε που μας συστήθηκε. Μη ξεχάσω και τον Κατσουράνη που έχει ξεχάσει τι σημαίνει η λέξη τάκλιν. Ο Καραγκούνης που μάλλον θέλει, αλλά δεν μπορεί; Ο ψόφιος Σίλβα που βρίσκεται για τρίτο χρόνο στην Παιανία και ακόμα περιμένουμε να κάνει μια προσωπική ενέργεια; O Σιμάο που ναι μεν μαρκάρει και τρέχει, αλλά είναι αργός και δεν μπορεί να πασάρει; Ο Σπυρόπουλος που τρώει τις ντρίμπλες και τις προσποιήσεις λες και είναι ο Γάσπαρης; Ο Τζόρβας που το παίζει διανοούμενος, αλλά δεν μπορεί να αποφασίσει αν πρέπει να βγει για έξοδο; Κάνει δυο βήματα εμπρός, μετανιώνει και πάλι στο καβούκι του. Ο μόνος παίχτης που ξεχωρίζει και βγάζει φρεσκάδα είναι ο Γκαρσία. Άντε κι ο Γκοβού που (ψιλο)δείχνει ότι τακτικά την ξέρει την θέση. Σύμφωνα με τα παραπάνω δεν προξενεί εντύπωση το γεγονός ότι η άμυνα και κυρίως το κεντρικό αμυντικό δίδυμο βρίσκεται αρκετές φορές εν μέσω πυρών.

Οπότε όταν βραχυκυκλώνει ο Σισέ ποιος βγάζει το φίδι από την τρύπα; Η απάντηση είναι ο φούφουτος. Η μεσαία γραμμή είναι ανήμπορη να τρέξει, να μαρκάρει, να δημιουργήσει και το ερώτημα είναι τι κάνει ο Νικόλας για αυτό; Μάλλον κι αυτός είναι ανήμπορος. Ο καημένος. Η σύγχυσή του φαίνεται κι από τις δηλώσεις του. Όταν πρωτοανέλαβε ήταν προσεχτικός και φειδωλός, πλέον όμως δηλώνει ότι του έρθει. Όλες αυτές οι αδυναμίες που προανέφερα καλύπτονται -έως ένα βαθμό- από την ποιότητα κάποιων παιχτών που διαθέτει το τριφύλλι, τουλάχιστον στο ελληνικό πρωτάθλημα. Στην Ευρώπη όμως κάνουν μπαμ και βρίσκουν εφαρμογή. Θα πρέπει να βελτιωθεί πολύ στη συνέχεια αν θέλει να ελπίζει για πρόκριση στην επόμενη φάση του τσου λου. Το πρωτάθλημα έχει δρόμο ακόμη. Θα κλείσω το θέμα με ένα ερώτημα που προέκυψε από την ανταλλαγή απόψεων που είχα πρόσφατα με τον φίλο Υπουργό: Ο Νιόμπλιας θα προλάβει την παρέλαση;

Να πω και δυο λόγια για τη Ρεάλ Μαδρίτης. Την έχω παρακολουθήσει στα τρία τελευταία παιχνίδια της. Με τον Αίαντα ήταν ορεξάτη, αλλά με την Σοσιεδάδ και την Εσπανιόλ δεν μου άρεσε. Άχρωμη και άγευστη. Στο χθεσινό ματς απέναντι στην ομάδα του Ποκετίνιο τα βρήκε ιδιαίτερα σκούρα. Κέρδισε μεν με 3-0, αλλά η εικόνα δεν ήταν καλή. Η άμυνα έχει σφίξει, αλλά στην επίθεση είναι πολύ δυσκοίλια. Οι Χιγκουαΐν, Ρονάλντο, Ντι Μαρία και Οζίλ αλλάζουν συνεχώς θέσεις, αλλά μάλλον μπερδεύουν περισσότερο τον εαυτό τους παρά τον αντίπαλο. Ειδικά αυτός ο Ρονάλντο (ποζεράς) νομίζει ότι συμμετέχει σε διαγωνισμό επίδειξης ικανοτήτων. Οι φιλοξενούμενοι πίεζαν ψηλά και δημιουργούσαν πολλά προβλήματα στην ανάπτυξη της Ρεάλ και μάλιστα αν ήταν πιο ικανοί και τυχεροί θα μπορούσαν να έχουν ισοφαρίσει το γκολ-πέναλντι του Ρονάλντο. που πέτυχε στο 29' λεπτό. Παρόλα αυτά η κατάσταση άλλαξε όταν οι δυο ομάδες έμειναν με δέκα παίχτες γύρω στο 60' λεπτό. Το παιχνίδι άνοιξε αρκετά, πολλοί χώροι έμειναν κενοί, τα κεντρικά και ακραία χαφ της Εσπανιόλ παρέδωσαν πνεύμα και κάπως έτσι οι γηπεδούχοι πέτυχαν δυο γκολ στο τελευταίο εικοσάλεπτο του αγώνα. Πάντως, ο αλαζόνας προπονητής των Μαδριλένων έχει πολλή δουλειά μπροστά του. Προβλέπω στα ματς απέναντι στην Μπάρτσα να ακολουθεί την άθλια τακτική που είχε επιλέξει από τον πάγκο της Ίντερ και πραγματικά τουλάχιστον για φέτος αδυνατώ να δω την Ρεάλ να σηκώνει κάποια κούπα. Για να γίνει κάτι τέτοιο θέλει βελτίωση και παίχτες.

Και κάτι τελευταίο, αλλά άκρως σημαντικό: αν το Ρεάλ - Εσπανιόλ γινόταν σε ελληνικό έδαφος, με Έλληνα διαιτητή και Έλληνες οπαδούς θα είχαν πάρει το διαιτητικό τρίο και θα το είχαν κρεμάσει ανάποδα. Πρέπει να σταματήσει αυτή η καραμέλα με το θεαματικό και συνάμα δίκαιο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο και πως όλοι απαρνιούνται να παρακολουθήσουν ελληνικό πρωτάθλημα για να δουν ξένες ομάδες. Έχει λιώσει και έχει γίνει σκόνη. Διότι, αν πραγματικά βλέπανε ξένα πρωταθλήματα θα ξέρανε ότι ούτε ιδιαίτερο θέαμα έχει, ούτε η διαιτησία είναι καλύτερη από τη δικιά μας. Δυστυχώς και σε αυτό το θέμα έχουν ευθύνη τα Μ.Μ.Ε. που όλοι την ώρα γκρινιάζουν για το μίζερο πρωτάθλημά μας, το απαξιώνουν συνεχώς και έχουν καταντήσει να μιλάνε για τα πάντα πλην μπάλας. Και να σκεφτείτε ότι πληρώνονται από αυτό. Και φυσικά ευθυνόμαστε όλοι εμείς που τους ακούμε και τους διαβάζουμε χωρίς να σκεφτόμαστε. Κάποια στιγμή θα το αναλύσουμε το θέμα.

Υ.Γ.1 Με μεγάλη μου χαρά σας ανακοινώνω ότι χθες το βράδυ σκότωσα το πρώτο κουνούπι με την ηλεκτρορακέτα μου! Βέβαια, η εν λόγω ρακέτα προοριζόταν για άλλο σκοπό, αλλά με πρόλαβαν οι εξελίξεις ρε γαμώτο. Με πρόλαβαν οι ρουφιάνες.

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Κλεφτοκοτάδες

Χθες παρακολούθησα τον Άρη και την Α.Ε.Κ. Τον Π.Α.Ο.Κ. δεν τον είδα και ως εκ τούτου δεν μπορώ να τον κρίνω. Το καλό είναι ότι και οι τρεις ομάδες πήραν θετικά αποτελέσματα που μεταφράζονται σε καλό πλασάρισμα στην βαθμολογία του Πλατινί.

Θα ξεκινήσω από την Α.Ε.Κ. Κέρδισε 3-1. Μάλιστα. Αν κάποιος δεν είχε δει το ματς και μάθαινε απλώς το σκορ θα έλεγε εύκολη νίκη για την Α.Ε.Κ. Έλα όμως που δεν είναι έτσι. Άλλο το αποτέλεσμα κι άλλο η εμφάνιση. Για μια ακόμη φορά ομάδα χωρίς αρχή και τέλος. Κυριολεκτικά χωρίς αρχή και τέλος. Είναι τυχερή που έπαιζε με την φιλότιμη Χάιντουκ και όχι με καμιά σοβαρή ομάδα γιατί το τρίμπαλο δεν θα το γλίτωνε. Αυτό το πράγμα είναι ομάδα του Μπάγιεβιτς; Αυτό το απείθαρχο σύνολο είναι προϊόν του Ντούσαν; Η ομάδα δεν έχει ακραία μπακ. Η πλάκα είναι ότι κανείς δεν βοηθά αυτά τα μπακ. Οι παίχτες που βρίσκονται μπροστά τους μαρκάρουν με τα μάτια. Χθες ήταν ο Σκόκο (τεμπελόσκυλο του κερατά) και ο Μπερνς. Στον άξονα δεν υπάρχουν χαφ. Δεν υπάρχουν χαφ. Ο Καφές είναι φανερό ότι δεν μπορεί μόνος του και ο Ντιόπ απλά δεν υπάρχει. Χθες υπήρχαν στιγμές που ο Ντιόπ αδυνατούσε να πασάρει στα πέντε μέτρα. Υπήρχαν στιγμές που η (αργοκίνητη) μεσαία γραμμή δεν υπήρχε. Υπήρχαν στιγμές που νοσταλγούσες τον Μάκο. Ρε τον Μάκο! Υπήρχαν στιγμές που η Χάιντουκ φάνταζε Μπάρτσα με αντίπαλο τον Π.Α.Ο. Και να τα σουτ, και να οι κάθετες, και να οι σακούλες από τους Κροάτες. Η ομάδα εξακολουθεί να έχει τρανταχτές αδυναμίες και το χειρότερο είναι ότι δεν υπάρχει βελτίωση. Τόσους μηνες τα ίδια κια τα ίδια. Χρειάζεται παίχτες και όπως φαίνεται χρειάζεται και προπονητή.

Και πάμε στην Αρειανάρα! Ευχαριστήθηκα μπάλα. Ευχαριστήθηκα ατμόσφαιρα. Ευχαριστήθηκα αποτέλεσμα. Όλα πήγαν καλά. Ποιος να φανταζόταν ότι μετά την μέτρια εμφάνιση με τον Π.Α.Ο. θα κέρδιζε την Ατλέτικο και μάλιστα χωρίς να καταφύγει σε τακτικές κλεφτοκοτά. Το ευρωπαϊκό κίνητρο όμως είναι ισχυρότατο. Το ενδεχόμενο οι Ισπανοί να μπήκαν σχετικά χαλαροί στο χόρτο δεν με απασχολεί καθόλου. Να μην μπαίνανε χαλαροί. Αυτό δεν μειώνει την εμφάνιση και φυσικά δεν μειώνει την νίκη. Η ομάδα είχε ορθολογικό στήσιμο και σωστή καθοδήγηση από τον πάγκο. Το κυριότερο όμως ήταν ότι είχε συγκεκριμένη αγωνιστική συμπεριφορά - πριν και - μετά το γκολ κι ότι ότι είχε πειθαρχημένη διάταξη στον αγωνιστικό χώρο.

Ο κάθε παίχτης ήξερε τον ρόλο του μέσα στο γήπεδο. Ο Πρίττας απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι συγκαταλέγεται στα κορυφαία χαφ του πρωταθλήματος. Ακούραστος εργάτης, ακολουθεί κατά γράμμα τις εντολές του προπονητή του. Καλό το ντεμπούτο του Φατί, ο οποίος έδειξε να διαθέτει καλά στοιχεία. Θα τον ξαναδούμε όμως τον Γάλλο. Κατά την γνώμη μου η πολύ καλή εμφάνιση πηγάζει από την μεγάλη πίεση του Άρη στο χώρο της μεσαίας γραμμής. Δεν ήταν όμως μόνο ο Σάκαρος κι ο Φατί. Υπήρχε ο Μενδρινός που στα χαρτιά φαινόταν αριστερό εξτρέμ, αλλά στην πραγματικότητα μετουσιωνόταν σε τρίτο χαφ. Ουσιατικά ο τομέας ευθύνης του Μενδρινού απαιτούσε οχι μόνο κάθετο, αλλά και οριζόντιο τρέξιμο. Υπήρχε ο Χαβίτο που όση μπάλα δεν ξέρει, τόσα πνευμόνια και καρδιά διαθέτει. Είπα ότι δεν ξέρει μπάλα; Γράψτε άκυρο. Στην φάση του γκολ ο Χαβίτο λειτουργεί άψογα. Τέτοιες φάσεις σπάνια καταλήγουν σε γκολ. Ο Χαβίτο έχει συγκλίνει προς στον άξονα, ''διαβάσει'' την πάσα του Ρουίζ, κάνει την κίνηση χωρίς την μπάλα, κοντρολάρει με το στήθος, γυρίζει το κορμί του, εκτελεί με το κακό του πόδι και στέλνει το τόπι εκεί που θέλει. Το γκολ αυτό έδωσε στον Άρη τρεις πολύτιμους βαθμούς που του δίνουν το δικαίωμα να ελπίζει ακόμα και για πρόκριση. Έχουμε όμως ακόμα δρόμο. Ας μην ξεφεύγουμε.

Ωστόσο, δεν ήταν όλα ρόδινα. Το ότι κερδίσαμε την Ατλέτικο δεν μας έκανε ξαφνικά ομαδάρα, ούτε εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας τα μειονεκτήματά μας. Για παράδειγμα ο αδύνατος κρίκος φαίνεται να είναι ο Μίτσελ. Όπως πέρυσι είχαμε τον Αράνο, φέτος έχουμε τον Μίτσελ. Τον παρακολουθούσα να χάνεται στις μεταβιβάσεις και στις αλληλοκαλύψεις. Υπήρχαν στιγμές που δεν μάρκαρε παίχτη, αλλά καθόταν και κοιτούσε τον αντίπαλο λες και ήταν γκόμενα. Το ότι ο κίνδυνος ελαχιστοποιήθηκε από τα αριστερά οφείλεται στον Μενδρινό, ο οποίος χθες έκανε πολύ δουλειά. Σε αντίθεση με το αριστερό άκρο άμυνας, στην δεξιά πλευρά δέσποζε ο σκύλος. Είναι προφανές ότι ο Βαγγέλι δεν είναι Πανούτσι, αλλά χθες η δίψα του υπερίσχυσε των όποιων ατομικών μειονεκτημάτων του. Θεωρώ ευτύχημα το ότι δεν έπαιξε ο Νέτο, καθώς και το ότι δεν έπαιξε ο Τόχα. Ο Νέτο σε συνδυασμό με τον Μίτσελ από την άλλη πλευρά της άμυνας αφήνουν αρκετές φορές ακάλυπτο το κεντρικό αμυντικό δίδυμο. Ευτυχώς αυτό χθες έγινε ελάχιστες φορές, τόσο λόγω της αρχοντικής παρουσίας του Γκιάρο, όσο και της πολύ καλής παρουσίας του Λαζαρίδη, ο οποίος μάλιστα κάλυπτε συχνά πυκνά τον αριστερό οπισθοφύλακα Μίτσελ. Αναφορικά με τον Τόχα μου φαίνεται πολύ ντελικάτος για ματς που απαιτούν ένταση και δύναμη. Ο Κολομβιανός δεν με έχει πείσει ακόμα ούτε ως αμυντικό χαφ, ούτε ως αριστερό χαφ.

Η ομάδα με βάση και τα περσινά δείγματα γραφής μου δείχνει ότι βαρόμετρο είναι η μεσαία γραμμή. Επίσης, φαίνεται ότι διαθέτουμε αρκετά καλή φυσική κατάσταση που μας επιτρέπει να πιέζουμε τον αντίπαλο σχετικά ψηλά, να κλέβουμε μπάλες και να βγαίνουμε στην κόντρα. Να σημειωθεί ότι στην χθεσινή αναμέτρηση η πίεση ξεκινούσε από τους Κόκε και Ρουίζ. Αυτοί οι δυο ήταν η πρώτη γραμμή άμυνας και μπορώ να πω ότι τα πήγανε πολύ καλά, τόσο ανασταλτικά όσο και επιθετικά. Οι αλληλοκαλύψεις έχουν βελτιωθεί σε ικανοποιητικό βαθμό, ωστόσο διαπιστώνω ότι αμυντικά παραμένουμε αδύναμοι στα ακραία μπακ κι ότι δεν έχουμε δουλέψει στα στημένα. Υπάρχει ακόμα δρόμος για να αποκτήσουμε την επιθυμητή αγωνιστική σταθερότητα. Επόμενος σταθμός η Νέα Σμύρνη.

Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010

Αγάπες, απειλές και ευπρέπειες

Στη ζωή μου αγαπώ λίγα και καλά πράγματα. Για παράδειγμα αγαπώ την ειλικρίνεια και μισώ την υποκρισία και την κοροϊδία. Κι επειδή είμαι ειλικρινής απέναντι στους άλλους, έτσι θέλω κι αυτοί να είναι ειλικρινείς απέναντι σε μένα. Επίσης, αγαπώ την οικογένεια μου. Αγαπώ το κρεβάτι μου και αισθάνομαι τυχερός και ευτυχής που έχω ένα μέρος να κοιμηθώ. Αγαπώ τους φίλους μου που πάντα θα ακούσουν το πρόβλημά μου και θα μου πουν αυτά που συχνά δεν μπορώ να ''δω''. Η ειλικρίνεια που λέγαμε. Τέλος, αγαπώ τον Άρη.

Τίποτα δεν μπορεί να καταλύσει την αγάπη μου για τον Άρη. Τίποτα απολύτως. Τον Άρη δεν τον αφήνω στα δύσκολα, διότι ούτε αυτός με αφήνει. Έχουμε μια σχέση κατανόησης που ικανοποιεί και τις δυο πλευρές. Θα κάτσω να ακούσω τα παράπονά του και θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να είμαι εκεί δίπλα του και να τον ακολουθώ πιστά. Όχι γιατί με αναγκάζει κάποιος, αλλά επειδή το θέλω. Εντούτοις, θα πρέπει να μου πει εγκαίρως ποιες είναι οι απαιτήσεις του και ποια είναι τα προβλήματά του, για να μπορέσω κι εγώ να ανταποκριθώ επάξια. Αυτό είναι το σωστό. Αυτό είναι το ευπρεπές. Και δεν δίνω δεκάρα που δεν κατακτά το έναν τίτλο πίσω από τον άλλον. Αδιαφορώ που έχει να κερδίσει τίτλο σαράντα χρόνια. Αδιαφορώ που δεν είναι τέλειος. Για μένα αξίζει όλους τους τίτλους της Γης κι αυτό έχει σημασία. Αγαπώ την ομάδα μου όπως ακριβώς είναι. Αν δεν την αγαπούσα, θα άλλαζα ομάδα. Μόνο που αυτό δεν γίνεται.

Την Πέμπτη 16 Σεπτεμβρίου αντιμετωπίζουμε την κάτοχο του πρώην Ουέφα. Δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα, παρά μόνο να κερδίσουμε. Το ευπρεπές από την πλευρά μας είναι να τους υποδεχτούμε ζεστά στο γήπεδο μας και να τους δείξουμε πόσο σκληρά καρύδια είμαστε. Να φτύσουν αίμα για να αλλάξουν δυο πάσες. Να μπουν στον αγωνιστικό χώρο και να μονολογήσουν ''τι κόλαση είναι εδώ που ήρθαμε''. Να βγουν από τον αγωνιστικό χώρο και να μονολογήσουν ''εύχομαι να μην ξαναπαίξουμε ποτέ εδώ πέρα''. Αυτό που θέλω ως οπαδός είναι να φτύσουν το γάλα που τους έδινε η μάνα τους. Θέλω να δω πάθος, ένταση, και νοοτροπία νικητή. Θέλω να δω τα μάτια των παιχτών να γυαλίζουν. Δεν με νοιάζει ιδιαίτερα το αποτέλεσμα. Με νοιάζει να χαρώ εγώ και οι παίχτες της ομάδας μου τον αγώνα. Το βράδυ της Πέμπτης θέλω να απολαύσω ποδόσφαιρο. Και αυτό ακριβώς έχω σκοπό να κάνω.

Ωστόσο, σε περίπτωση που δεν καταφέρουμε να δείξουμε το απαιτούμενο πάθος δεν θα προβούμε σε βεβιασμένες κινήσεις. Ούτε θα αρχίσουμε τις καταστροφολογίες. Θα κάτσουμε στο τραπέζι, θα τα βάλουμε κάτω, θα τα συζητήσουμε και θα βρούμε μια άκρη. Ακόμα κι έτσι όμως είπαμε: τίποτα δεν μπορεί να καταλύσει την αγάπη που νοιώθω για τον Άρη, καθώς και για τα άλλα πράγματα. Έχουμε όλο το χρόνο μπροστά μας για να διορθώσουμε τις ατέλειες και τα προβλήματα μας. Εξαρτάται αποκλειστικά από μας.

Υ.Γ.1 Μπράβο ρε παιδιά που σπάσατε τις τσιμεντένιες γλάστρες μου. Εντάξει τα λουλούδια ξεράθηκαν, αλλά έπρεπε να σπάσετε τις γλάστρες; Δεν σπάγατε εμένα καλύτερα να με απαλλάξετε από τον πόνο μου;

Υ.Γ.2 Και ναι ο Κάνθαρος έκανε λάθη, τα οποία παραδέχτηκε από την πρώτη στιγμή που του μίλησαν (έγραψαν) για αυτά. Αναλαμβάνει τις ευθύνες του και δεν κρύβεται.

Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2010

Τι είδα το Σάββατο;


  • Είδα δυο ομάδες να μην μπορούν να αποδώσουν στο γήπεδο και να κοιτάνε να κρατήσουν το μηδέν. Δέκα χρόνια να παίζανε κανείς δεν θα έβαζε γκολ.
  • Είδα φίλους του Π.Α.Ο. να ουρλιάζουν για την πτώση του Λουκά. Από καμιά ντουζίνα βάζελους που ήταν στην καφετέρια μόνο ένας είχε τα καρύδια να παραδεχτεί ότι αυτό δεν το έδινε ούτε ο Βγενόπουλος. Όσο οι οπαδοί δεν φιλτράρουν αυτά που τους δίνουν για μάσημα, τότε θα συνεχίσουμε να έχουμε αυτή την αρρωστημένη νοοτροπία που ισχύει σε όλα τα επίπεδα της ζωής. Το δικό μου ερώτημα δεν έχει σχέση με τον Δαλούκα. Το δικό μου ερώτημα έχει σχέση με το γιατί ο Βύντρα κατάφερε να μπει στην περιοχή; Γιατί ο Χαβίτο δεν τον μάρκαρε αποτελεσματικά; Γιατί ο Νέτο ήταν απών από τη φάση; Εκεί πρέπει να εστιάσουμε και πραγματικά χαίρομαι με τις δηλώσεις του Κούπερ. Αντίθετα δεν χαίρομαι με τις δηλώσεις του Νιόμπλια. Κατάφερε να εκθέσει την ομάδα του και τον εαυτό του. Επίσης, μπράβο στον Λουκά για τις δηλώσεις του. Γελάει ο κόσμος.
  • Είδα τον Μαρινάκη να βγαίνει από τα ρούχα του και να μιλάει για εγκλήματα κατά της Ελλάδας (!). Το ακούσαμε κι αυτό. Άντε ας στήσουμε έναν επίσημο διαγωνισμό για να δούμε ποιος έχει περισσότερους σκελετούς στη ντουλάπα του.
  • Είδα αυτό το περίφημο 50-50 να καταρρέει σαν χάρτινος πύργος πριν ακόμα οικοδομηθεί. Οι Πατέρας και Μαρινάκης θα φτιάξουν το ελληνικό ποδόσφαιρο; Μάλιστα. Ας το πάρουμε χαμπάρι ότι μας δουλεύουν μέσα στα μούτρα μας κι ας επικεντρωθούμε επιτέλους στην μπάλα. Όσο μπορούμε.
  • Με αφορμή τις απορίες του Νικολακόπουλου θα εκφράσω κι εγώ μια άκρως εύλογη και συνάμα πανεύστοχη απορία: Νικολακόπουλε γιατί υπάρχεις ακόμα ως οντότητα; Και ναι οι απορίες σου είναι εμπαθείς.
  • Τέλος, το βιντεάκι της Yoko Ono (μεταννοώ!) που ακολουθεί φανερώνει την ψυχολογική κατάσταση του Κάνθαρου και ορισμένων υπερδημοσιογράφων που αν μη τι άλλο ξέρουν να χειρίζονται την πένα τους. Θα παρακαλούσα να το δείτε, αλλά προς Θεού μην χειροκροτήσετε!

Παρασκευή, 3 Σεπτεμβρίου 2010

Μόνος

I hear the ticking of the clock
I'm lying here, the room's pitch dark
I wonder where you are tonight
No answer on the telephone
And the night goes by so very slow
Oh I hope that it won't end though
Alone

Till now I always got by on my own
I never really cared until I met you
And now it chills me to the bone
How do I get you alone
How do I get you alone

You don't know how long I have wanted
to touch your lips and hold you tight
You don't know how long I have waited
and I was going to tell you tonight
But the secret is still my own
and my love for you is still unknown
Alone

Till now I always got by on my own
I never really cared until I met you
And now it chills me to the bone
How do I get you alone
How do I get you alone
Alone
Alone

Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Κβο Βάντις;

Σε λίγες ώρες ξημερώνει και αφού τον τελευταίο καιρό έχω γίνει ένα απάλευτο βαμπίρ (ή για κάποιους άλλους εγκληματίας) και δεν με πιάνει ύπνος σκέφτηκα να γράψω ένα άρθρο με το λίγο μυαλό που μου έχει μείνει, σχετικά με τις αρχικές μου εντυπώσεις από την πρώτη αγωνιστική του υπερπρωταθλήματος κι όχι μόνο.

Ας ξεκινήσουμε από τον Π.Α.Ο. Θα παραβλέψω το φιάσκο με το χόρτο του Ο.Α.Κ.Α και το λιβάδι της Λεωφόρου και θα μπω στο ψητό. Στα πλαίσια της προετοιμασίας η ομάδα έπαιξε φιλικά με δυνατές ομάδες, στα οποία είχε αρκετά καλές παρουσίες. Το θέμα είναι ότι ακόμα δεν έχουμε καταλάβει ότι τα φιλικά δεν είναι επίσημα παιχνίδια. Ως εκ τούτου σχεδόν όλοι περίμεναν ένα τρίμπαλο απέναντι στην Ξάνθη. Το τρίμπαλο προφανώς και δεν ήρθε, αλλά φαίνεται ότι για κάποιους το αποτέλεσμα αυτό ήταν καταστροφικό λες και χάθηκε καμιά κούπα. Σιγά τα ωά. Η ομάδα δεν έπαιζε καλά, με αποτέλεσμα μόλις η Ξάνθη να ανεβάσει απόδοση να το καρφώσει ο Άγγλος και να ισοφαρίσει. Δεν χάλασε κι κόσμος. Ο κόσμος όμως θα χαλάσει στην περίπτωση που οι τεχνικοί διευθυντές του τριφυλλιού δεν πάρουν επιθετικό, διότι ο (ανέτοιμος;) Λουίς Γκαρσία δεν είναι στράικερ και η ομάδα χρειάζεται ποσοτική ενίσχυση στη θέση αυτή.

Και πάμε σε αυτό το πράγμα που λέγεται Ολυμπιακός. Τι χρειάζεται η ομάδα; Σχέδιο. Γιατί δεν έχει σχέδιο; Διότι, πλέον δεν υπάρχει Σωκράτης. Τι θα περιλάμβανε το σχέδιο του Σωκράτη; Μειωμένο μπάτζετ, παίχτες λαβράκια, ευκαιρίες σε νεαρούς παίχτες και θέσπιση ρεαλιστικών στόχων. Θα μου πείτε σιγά το σχέδιο. Δεν παύει όμως να είναι σχέδιο. Ποιο είναι το σχέδιο του Μαρινάκη; Αυτό που κάνει είναι η χαρά των μάνατζερ. Πήρε πίσω τον Βαλβέρδε (πισωγύρισμα;) που μόλις είδε χρήμα ήρθε με κλειστά μάτια και έφερε ένα σωρό παίχτες, αρκετοί εκ των οποίων είναι αμφιβόλου ποιότητας και αγωνιστικής κατάστασης. Επιπλέον, ο μέσος όρος ηλικίας των παιχτών είναι σίγουρο ότι θα υποχρεώσει τους διοικούντες να προβούν σύντομα σε μείωση της μέσης ηλικίας. Πάλι μεταγραφές δηλαδή κι άντε να βρεις χημεία μετά. Το ερώτημά μου όμως είναι το εξής: υπάρχει κάποιος άλλος - πλην εμού - που θεωρεί ότι ο Ολυμπιακός για μια ακόμη φορά θα κατεβαίνει στο γήπεδο χωρίς αμυντικά χαφ;

Και για να επιστρέψω στον Ισπανό τεχνικό πόσο απαραίτητο ήταν να έρθουν οι παίχτες που ήθελε από Βιγιαρεάλ και Εσπανιόλ; Ήταν τόσο σημαντικές και αναγκαίες προσθήκες που έπρεπε να δοθούν δανεικοί οι μικροί; Ήταν τόσο φοβερές μεταγραφές που έπρεπε να παίξουν πάση θυσία με τον Ηρακλη, έστω κι αν είχαν ελάχιστες προπονήσεις με την υπόλοιπη ομάδα; Οι λοιποί παίχτες είναι ευχαριστημένοι από αυτήν την αντιμετώπιση; Ωστόσο, όλα αυτά που γράφω για τον Ολυμπιακό μάλλον είναι υπερβολικά και ψεύδη. Οι (κωλο)φυλλάδες την βρήκαν την πηγή του κακού. Ποια είναι αυτή; Μα φυσικά η διαιτησία! Και για να μην ξεχνιόμαστε το φιλικό επί της Ρόμα περισσότερο κακό έκανε παρά καλό. Το μόνο θετικό που βρίσκω στον Ολυμπιακό είναι ότι δεν παίζει Ευρώπη.

Επόμενος σταθμός η Α.Ε.Κ. Ένα σύνολο χωρίς αρχή και τέλος. Λέγανε οι υπερεπόρτερ ότι στα φιλικά προετοιμασίας η ομάδα ''πετούσε''. Μάλιστα. Με την Νταντί επίσης πετούσε (αετό) και όπως φαίνεται πέταξε και στην Κέρκυρα. Καλά να πάθουν. Κάτι πήρε το αυτί μου όμως για ένσταση λόγω αντικανονικής συμμετοχής πάιχτη της Κέρκυρας. Είναι ηθικά σωστή μια τέτοια κίνηση; Μήπως είναι πιο σημαντικό το γεγονός ότι έχουν παίχτες που δεν έχουν πάθος και ενέργεια; Λέγανε π.χ. να πουλήσουν τον Σκόκο. Ποιος να τον πάρει όμως; Ποιος; Στα θετικά η απόκτηση του Νασούτι που θα δέσει κάπως την άμυνα. Είναι καλός παίχτης. Θα μιλήσουμε όμως αργότερα για αυτόν.

Όσο για τον Π.Α.Ο.Κ. η επιλογή του Δερμιτζάκη και το άστρο αυτού οδήγησε την ομάδα στους ομίλους του πρώην Ουέφα. Ο Μπερέτα ήθελε χρόνο που ο Π.Α.Ο.Κ. δεν διέθετε και όπως φαίνεται όλα πήγαν καλά. Το θέμα είναι ότι το στυλ ποδοσφαίρου που δίδασκε ο Σάντος μάλλον ανήκει στο παρελθόν. Η ομάδα πλέον επιτίθεται καλύτερα, συνεχίζει να βγάζει μια σιγουριά, αλλά φαίνεται ότι μαρκάρει πιο ψηλά, πράγμα που έχει επίπτωση στην άμυνα. Από τις Σέρρες έφαγε δυο γκολ, αλλά θα μου πείτε έβαλε τρία. Σε πόσα ματς πέρυσι είχε βάλει τρία γκολ; Σε πόσα ματς πέρυσι είχε φάει δυο γκολ; Κατά την γνώμη μου κρίνω επιτακτική ανάγκη την απόκτηση ενός ετοιμοπόλεμου σέντερ μπακ. Ο Τσιρίλο απλά δεν μπορεί, ο Μαλεζάς δεν είναι κάτι το φοβερό, ο Κοντρέρας είναι λίγο τσαφάκιας, ενώ ο Ζουέλα μάλλον δεν θα παίξει ποτέ. Επίσης, δεν κατάλαβα γιατί έδιωξαν τον Αραμπατζή. Τέλοσπάντων. Το ζήτημα όμως είναι αν θα καταφέρει η ομάδα να εκμεταλλευτεί την έδρα της στο πρωτάθλημα όπως έκανε επί Σάντος. Προσωπικά με το στήσιμο του Δερμιτζάκη δεν το βλέπω τόσο εύκολο.

Και πάμε στην ομάδα μου. Περάσαμε στους ομίλους και πέσαμε σε δύσκολη κλήρωση. Δεν πειράζει όμως. Δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα, θα κάνουμε το παιχνίδι μας κι ότι βγει. Κανείς δεν θα πει τίποτα αν δεν προκριθούμε στην επόμενη φάση. Από κει και πέρα στο πρωτάθλημα ξεκινήσαμε με νίκη και μάλιστα ηταν η πρώτη φορά που ο Κούπερ κατέβασε τόσο απροσάρμοστο σχήμα που ακόμα και στα χαρτιά δεν ήταν 4-4-2. Για την ακρίβεια δεν ήταν καν 4-4-1-1. Ζήσαμε και το είδαμε κι αυτό. Η ομάδα όμως έχει αδυναμίες.

Τα ακραία μπακ εξακολουθούν να εκθέτουν το κεντρικό αμυντικό δίδυμο. Ειδικά αυτός ο Μίτσελ δεν μου άρεσε καθόλου από την πρώτη φορά που τον είδα με την Γιαγκελόνια. Ομολογώ όμως ότι όσο περνάει ο καιρός φαίνεται να ανεβάζει στροφές. Άντε να δούμε. Ο Γκιάρο είναι απίστευτος, ο Λαζαρίδης υποφερτός, ενώ ο Οριόλ μάλλον θέλει κι άλλα παιχνίδια. Στα χαφ υπάρχει ο ντεφορμέ Ναφτί, ο ντελικάτος Τόχα, ο γίγαντας Πρίττας, ο φιλότιμος Μενδρινός κι ο Φατί τον οποίο πρέπει να δω για να βγάλω πόρισμα. Ο Κάλβο εξακολουθεί να μην μαρκάρει, ο Χαβίτο τρέχει λες και κυνηγάει καλάμι με καρότο, ο Τσεσνάουσκις δεν με πείθει ιδιαίτερα, αλλά τουλάχιστον στην επίθεση κάπως τσουλάει το πράγμα. Πάντως, η ομάδα βγάζει μια αγωνιστική υγεία και διαθέτει σαφή προσανατολισμό. Έχει φυσική κατάσταση, έχει τρεξίματα, μπορεί να πιέσει ψηλά, να κλέψει μπάλες και να απειλήσει.

Τα προβλήματα για μένα όπως τα κόβω είναι τρία. Το πρώτο είναι ότι η ομάδα δεν έχει ιδιαίτερα ποιοτικές εναλλακτικές λύσεις σε κάποιες θέσεις όπως π.χ. στα ακραία μπακ και το δεύτερο είναι οι εμμονές του Κούπερ. Η πρώτη εμμονή του 4-4-2 στα χαρτιά καταρρίφθηκε απόψε απέναντι στην Καβάλα, ενώ η δεύτερη εμμονή υποδηλώνει ότι δεν γίνονται εσωτερικές αλλαγές σε πρόσωπα και ιδιαίτερα σε θέσεις. Π.χ. να βγάλει έναν επιθετικό για να βάλει αμυντικό μέσο ή να βγάλει έναν χαφ για να βάλει κεντρικό αμυντικό. Ο Κούπερ θα βγάλει ένα χαφ και θα βάλει χαφ, θα βγάλει επιθετικό και θα βάλει επιθετικό. Σέβομαι το σύστημα που διδάσκει ο Κούπερ, αλλά θα πρέπει να προσαρμοζόμαστε στις απαιτήσεις του κάθε παιχνιδιού, ειδάλλως γινόμαστε κάπως προβλέψιμοι. Υπάρχει και ένα τρίτο προβληματάκι που έχει να κάνει με το συμβόλαιο του Κούπερ που λήγει το ερχόμενο καλοκαίρι. Μακάρι να ανανεώσει.

Όσο για τον Νασούτι αποδείχτηκε για μια ακόμη φορά ότι το ψευτοπαδιλίκι θριαμβεύει. Θεωρώ ότι επικοινωνιακά πληγώθηκα. Θεωρώ ότι κάποιοι μας δουλεύουν. Θεωρώ εύλογο το ερώτημα που ακολουθεί: γιατί δεν έκλεισα τον παίχτη, έστω ως δανεικό; Τι περίμενα; Την Παπαρήγα την καλή;

Η ουσία όμως είναι ότι βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή του πρωταθλήματος. Έχουμε πολλά επεισόδια που πρέπει να δούμε, δυστυχώς όμως πολλά από αυτά θα είναι σε επανάληψη. Τα βλέπουμε κάθε σεζόν και προσωπικά έχω βαρεθεί. Άντε να δούμε κάτι καινούριο φέτος, αν και δεν είμαι πολύ σίγουρος για αυτό.

Όσο για το μουντομπάσκετ τι είναι αυτό το πράγμα; Οι ίδιοι οι αθλητές σνομπάρουν το άθλημά τους. Μπράβο τους. Τέτοια δίψα για να μην αγωνιστούν με την Εθνικής τους ομάδα; Πείτε μου έναν ποδοσφαιριστή που έχει απαρνηθεί να αγωνιστεί σε μουντιάλ ή euro, προφασιζόμενος κούραση. Έναν. Στο μπάσκετ όμως φαίνεται ότι είναι διαφορετικά. Οι Αμερικανοί δεν ντρέπονται να παρουσιάζουν αυτούς τους παίχτες; Δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι φθείρεται ακόμα περισσότερο η εικόνα του - ήδη τσαλακωμένου - N.B.A.; Και επιτέλους σταματήστε να βαράτε τρίποντα γαμώ τον Καζλάουσκας μου. Σταματήστε να ορμάτε στο καλάθι και να βγάζετε την μπάλα στην περιφέρεια. Παίζετε λες και βλέπω φλιπεράκι. Άντε να αλλάξουν οι κανονισμοί μπας και δούμε λίγο μπάσκετ επιτέλους.

Πάω για ύπνο ή καλύτερα για στριφογύρισμα στο κρεβάτι. Καλή συνέχεια.

Υ.Γ.1 Σας ευχαριστώ θερμά για τα μηνύματα σας και τα e-mail που μου στείλατε. Να είστε καλά.

Κυριακή, 25 Ιουλίου 2010

Χωρίς τίτλο

Τον τελευταίο καιρό με ταλανίζει ένα προσωπικό πρόβλημα. Οι διακοπές σε Κεφαλλονιά και Χαλκιδική ακυρώθηκαν, αλλά αυτό είναι το ελάχιστο. Έχασα πολλά περισσότερα από τις διακοπές. Η διάθεσή μου δεν βρίσκεται στο καλύτερό της σημείο και επειδή τον τελευταίο καιρό δεν έχω όρεξη να ασχοληθώ με τα πάσης φύσεως αθλητικά δρώμενα αποφάσισα ότι το blog θα παραμείνει ανενεργό για αόριστο χρονικό διάστημα. Απλά σας ενημερώνω για να μην αναρωτιέστε που εξαφανίστηκε ο Κάνθαρος και σας ευχαριστώ για τα e-mail που έλαβα. Να είστε όλοι καλά!

Σάββατο, 17 Ιουλίου 2010

Δεν παίζει μπάλα ο Κούπερ

Σε κάθε νέα προετοιμασία ακούω και διαβάζω τις ίδιες κλισέ δηλώσεις. Ομολογώ ότι βαρέθηκα. Η φετινή προετοιμασία όμως ίσως έχει δόση αλήθειας αυτών που δηλώνουν οι ποδοσφαιριστές. Διότι, ως γνωστόν, στον πάγκο βρίσκεται ο Έκτωρ Ραούλ Κούπερ. Ωστόσο, όπως διαχειριζόμαστε την υφιστάμενη κατάσταση είναι πιθανό να μας γυρίσει μπούμερανγκ. Η απαισιοδοξία μου πηγάζει από το γεγονός ότι πάμε να τα φορτώσουμε όλα στον ΕΡΚ. Σίγουρα φέρει ευθύνη για το πως θα παρουσιαστούμε την νέα χρονιά, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι ο ΕΡΚ δεν είναι ο Άρης. Συμπεριλαμβάνεται στο πακέτο μαζί με τους παίχτες, την διοίκηση και φυσικά τους οπαδούς. Θα πάει η ομάδα καλά; Ο Κούπερ θα είναι γίγαντας, μαχητής, τεράστιος. Δεν θα πάμε καλά; Ο Κούπερ θα είναι άμπαλος, άσχετος και λίγος.

Με το πέρας των play off είχα γράψει ότι αυτό που πρέπει να κάνουμε όλοι μας είναι να αφήσουμε την ομάδα στην ησυχία της. Τελικώς βλέπω ότι γίνεται ακριβώς το αντίθετο. Κάθε ρεπορτάζ του Άρη αναφέρει το όνομα του Κούπερ τουλάχιστον 3957 φορές. Διθυραμβικά άρθρα και σχόλια για τον προπονητή της ομάδας που αυτόματα δημιουργούν υπερβολικές προσδοκίες. Προσωπικά προσπαθώ να μένω προσγειωμένος και να κρατώ μικρό καλάθι. Τι είναι αυτό που δημιούργησε τις υπερβολικές προσδοκίες για την επερχόμενη σεζόν; Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα τι είναι αυτό που δημιουργεί κάθε χρονιά τις υπερβολικές προσδοκίες; Οι μεταγραφικές κινήσεις; Οι δηλώσεις του Κόντη; Η μέτρια κατάσταση παντός επιπέδου των υπολοίπων ομάδων;

Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω. Αυτό όμως που καταλαβαίνω απόλυτα είναι ότι για μια ακόμη φορά υπογράψαμε μια ντουζίνα παίχτες. Κυριολεκτικά μια ντουζίνα παίχτες. Πάλι καλά που δεν επαληθεύτηκαν αυτοί που διατυμπάνιζαν για ξηλώματα με τις inside info. Ε ρε ξύλο που θέλουμε. Ας αλλάξουμε μυαλά όσο είναι ακόμα νωρίς, διότι δεν μας βλέπω καλά. Όχι τίποτα άλλο, αλλά σε δώδεκα μέρες παίζουμε στον τρίτο προκριματικό γύρο με την πολωνική Γιαγκελόνια και το φάντασμα της Κοπρίβνιτσα εξακολουθεί να πλανάται. Πάλι καλά που τα φιλικά που παίξαμε είναι με δυνατές ομάδες κι όχι με καφενεία. Ποτέ δεν είχα σε εκτίμηση τους αγώνες προετοιμασίας για να βγάλω αγωνιστικά συμπεράσματα. Ας παίξουμε με σοβαρή ομάδα κι ας χάσουμε 10-0. Το θεωρώ προτιμότερο από το να κερδίζουμε σαπάκια και να χαιρόμαστε μόνοι μας. Μάλιστα τολμώ να πω ότι γουστάρω που χάνουμε, διότι έτσι φανερώνονται οι όποιες αδυναμίες μας. Κι όσο πιο νωρίς εντοπιστούν, τόσο πιο γρήγορα θα διορθωθούν.

Μακάρι η χρονιά να ξεκινήσει και να τελειώσει όπως την φαντάζομαι. Να σταθεροποιήσουμε την αγωνιστική μας ταυτότητα και να προσθέσουμε στο παιχνίδι μας δύναμη, ύψος, πείσμα, αδιάκοπο πρέσινγκ και ταχύτητα στο μυαλό. Το 4-4-1-1 που παίζουμε απαιτεί πνευμόνια και πολύ δουλειά, προκειμένου να βγαίνουν στο γήπεδο οι αυτοματισμοί. Γιατί παίζουμε 4-4-1-1; Διότι τα αμυντικά χαφ δεν μπορούν να σπρώξουν την μπάλα μπροστά, παίζοντας παράλληλα τον διττό ρόλο του αμυντικού και του επιθετικού χαφ. Επομένως, ο Κόκε τραβιέται πιο πίσω για να τροφοδοτήσει τον μοναδικό προωθημένο, ο οποίος πρέπει να βρίσκεται εντός περιοχής, διότι εκτός αυτής είναι πρακτικά άχρηστος, ειδικά από την στιγμή που τα εξτρέμ δεν είναι κλώνοι του Όβερμαρς. Ο Κόκε όμως βγαίνοντας εκτός περιοχής τραβάει αντίπαλο αμυντικό, ανακατατεύει την αμυντική διάταξη του αντιπάλου και τα ακυρώνει όλα κάνoντας τι; Βγάζοντας σεντρούλες. Θέλω να δω τον Κόκε να κάνει μπούκες. Θέλω να δω τα εξτρέμ να κάνουν μπούκες. Θέλω να δω τα χαφ να κάνουν μπούκες. Μπορώ; Και επιτέλους θέλω να δω σουτ. Δεν είναι κοτρόνα η μπάλα. Αέρα έχει μέσα.

Νομίζω πάντως ότι κουτσά στραβά θα τα βολέψουμε στην επίθεση, αρκεί αυτός ο Ρουίζ που πήραμε να αποβεί άξιος αντικαταστάτης του γκολτζή Κάμπορα. Το αίνιγμα για μένα είναι η άμυνα. Μπορεί να έφυγε ο - δωδέκατος παίχτης των αντιπάλων - Αράνο, αλλά έφυγε κι ο - σχετικά γρήγορος - Νασούτι που μαζί με τον μυαλωμένο Γκιάρο είχαν σχηματίσει καλό δίδυμο. Ο Οριόλ φαίνεται να είναι βαρύ κορμί κι ο Λαζαρίδης δεν ξέρω άμα μπορεί να σηκώσει το βάρος του βασικού. Φοβάμαι μην την πάθουμε όπως τότε που είχαμε το αργό δίδυμο Γκιάρο - Λέμπο. Αν μπορούμε να πάρουμε τον Νασούτι την χειμερινή μεταγραφική περίοδο ας προσπαθήσουμε να τον κλείσουμε. Επιπλέον, απαιτείται συνεχής αλληλοκάλυψη και γρήγορες επιστροφές, διότι τα κενά που αφήνει το σύστημα ανάμεσα στις γραμμές είναι αρκετά μεγάλα, όπου έχουμε ουσιαστικά μόνο δυο παίχτες για να τα καλύψουν.

Μακάρι στα προκριματικά να δούμε κάποια από τα στοιχεία που ανέφερα και ας ελπίσουμε ότι δεν θα κάψουμε τον προπονητή μας. Ας αφήσουμε την ομάδα να δουλέψει και για μια φορά στην οπαδική μας καριέρα ας έχουμε υπομονή και πίστη. Δεν χρειάζεται να (εφευ)βρίσκουμε συνεχώς λόγους για γκρίνια. Ας ελπίσουμε ότι όλα θα πάνε καλά και θα καταφέρουμε να μπούμε στους ομίλους.

Και περνάμε στον Κωνσταντόπουλο. Μέχρι πρότινος βλέπαμε ανθρώπους από τον χώρο του αθλητισμού να πολιτεύονται. Πλέον, βλέπουμε ανθρώπους από την πολιτική σκηνή να δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους στο ποδόσφαιρο. Δεν ξέρω αν η κίνηση του ραλίστα θα αποβεί καλή ή κακή, αλλά σίγουρα το να την αποδεχτούν οι φίλοι της ομάδας δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στο κόσμο. Κι αυτό είναι το χειρότερο, διότι τα αιχμηρά βέλη που θα δεχτεί μάλλον θα προέρχονται από το εγχώριο στρατόπεδο. Το θέμα είναι πόσο μπάλα γνωρίζει ο δικηγόρος και πόσο γρήγορα θα αντιληφθεί την δυσκολία της κατάστασης. Βασικά το πόσο μπάλα γνωρίζει δεν παίζει ρόλο. Ήξερε μπάλα ο Φιλιππίδης, ο Μήτσου (νηστεροφονιάς) κι ο Πατέρας; Δεν νομίζω. Πάντως, αναμένω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δω τον νέο Πρόεδρο σε δράση. Το ερώτημα μου όμως είναι το εξής: Γιατί ο Π.Α.Ο. πήρε δάνειο πέντε εκατομυρίων ευρώ και γιατί λέγεται ότι θα ξαναπάρει;

Υ.Γ.1 Να πω και δυο λόγια για τα ΚΤΕΛ. Πήγα για μπάνιο στην Χαλκίδα και είπα να μην πάω με το αμάξι. Επέλεξα τα ΚΤΕΛ και το μετάνιωσα σαν δολοφόνος. Το κτίριο που στεγάζονται τα εκδοτήρια και ο χώρος αναμονής δεν έχει τοίχους. Καλά διαβάσατε. Δεν έχει τοίχους. Αντί για τοίχους έχει αγροτικό νάυλον. Και φυσικά δεν υπάρχουν τουαλέτες και κυλικείο. Τα τσαντήρια των τσιγγάνων σε καλύτερη κατάσταση βρίσκονται. Η πλάκα είναι ότι στο γυρισμό προς Αθήνα, ενώ ο εκδότης εισιτηρίων μας έκοψε κανονικά εισιτήρια, μόλις ανεβήκαμε στο λεωφορείο δεν είχε θέσεις με αποτέλεσμα ο Κάνθαρος να τη βγάλει για 20 λεπτά όρθιος. Σε ερώτηση προς τον ελεγκτή του λεωφορείου γιατί δεν έχει θέσεις και αν υπάρχει ηλεκτρονικό σύστημα για τα εισιτήρια μου έδωσε την πολύ απλή απάντηση ότι το λεωφορείο είναι διερχόμενο. Ε και; Δεν πάει να έρχεται κι από τις Σάπες Ροδόπης. Το θέμα είναι ότι ουσιαστική απάντηση δεν πήρα. Αρχίζω και αναρωτιέμαι μήπως τελικά εγώ είμαι ο περίεργος. Καταραμένο μονοπώλιο.

Υ.Γ.2 Ευτυχώς ο Ολυμπιακός κέρδισε στην Αλβανία. Δεν είχα καμιά όρεξη να διαβάζω για τους ''ήρωες'' της Μπέσα που κατατρόπωσαν τον Γολιάθ της Ελλάδας. Όσο για τις μεταγραφικές κινήσεις το γεγονός ότι κάθε μέρα κυνηγάει και νέο όνομα μου δείχνει ότι πάει για ότι κάτσει.

Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2010

Οι ''επιτυχόντες''








Υ.Γ.1 Επειδή ο Ντιεγκίτο είναι μεγάλη μούρη υπάρχει μπόνους φωτογραφία ειδικά για την περίσταση. Η φωτογραφία είναι μια ευγενική χορηγία του γρανιτένιου Κουκά.

Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

Βουβουζέλα και μετριότητα

Σκεφτόμουν τι μου έμεινε από το μέτριο μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής. Σίγουρα όχι το ίδιο το μουντιάλ, ούτε οι ομάδες που έλαβαν μέρος, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Πρώτο και καλύτερο, λοιπόν, αυτές οι καταραμένες βουβουζέλες. Ας ελπίσουμε ότι αυτή η μόδα θα μείνει στη Ν. Αφρική και δεν θα έρθει εις τας Ευρώπας. Αδυνατώ να φανταστώ - έστω και για πλάκα - δυνατές έδρες να μεταμορφώνονται σε βουβουζελογήπεδα. Κάτι τέτοιο θα σημάνει την αρχή του τέλους για τις ομάδες που έχουν καυτές έδρες.

Όπως τέλος φαίνεται να μπαίνει και στα επιθετικά συστήματα. Όλες μα όλες οι Εθνικές πόνταραν στα στημένα. Ειδικά, αυτές που δεν διαθέτουν δημιουργικούς παίχτες στηρίζονται σχεδόν αποκλειστικά στα στημένα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Εθνική μας ομάδα. Η καραγκουνιάδα έχει μετατραπεί σε επιδημία. Ο καθείς πέφτει κάτω σαν βετεράνος του Βιετνάμ μπας και πάρει κανά φάουλ λίγο έξω από την περιοχή ή κανά πέναλτυ. Θα μου πεις τι περίμενες ρε μάγκα; Οι παίχτες που μπορούν να δημιουργήσουν είναι λίγοι, τα πνευμόνια έχουν μπουκώσει και οι προπονητές πετάνε αετό. Οι παίχτες ''ορχήστρες'' έχουν τελειώσει προ πολλού. Αν δεν γίνεται ομαδική δουλειά δεν προχωράς στη διοργάνωση. Νόμιζε ο Μαραντόνα ότι ο Μέσι θα πάρει από το χεράκι αυτό το πράγμα που λέγεται Αργεντινή μέχρι τον τελικό. Ή μήπως περίμενε ο Κεϊρόζ ότι ο - βάφω νύχια και βγάζω φρύδια - Κριστιάνο θα σπρώξει την Πορτογαλία μπροστά; Και μιας που αναφέρθηκα σε αυτούς τους δυο αν θέλουν να γίνουν ποδοσφαιρικά αθάνατοι μόνο από τέτοιου είδους διοργανώσεις μπορούν. Τα υπόλοιπα είναι παροδικά.

Έκπληξη μου προξένησε το γεγονός ότι μολονότι σε αυτό το μουντιάλ έλαβαν μέρος σπουδαία ονόματα της προπονητικής ελάχιστοι κατάφεραν να δικαιώσουν την φήμη τους. Κακή επικοινωνιακή πολιτική, λάθος τακτικές, άστοχες και καθυστερημένες αλλαγές. Και να δεχτώ ότι ο Καπέλο και ο Λίπι έχουν παρουσιάσει έργο στην καριέρα τους. Ο Ντιέγκο ή ο Ντομενέκ τι έχουν να μας επιδείξουν; Αστρολογίες, μπαρούφες και αλαζονεία ίσως. Υπήρχαν όμως και εκλάμψεις.

Από κει και πέρα βαρέθηκα να ακούω από δημοσιογράφους, εκφωνητές, αρθρογράφους, σιδεράδες, μηχανικούς αεροσκαφών, χασάπηδες και βοθρατσήδες για την Jabulani. Ρε λακαμάδες εμείς παίζαμε τόπι με κουτάκια αναψυκτικών και ρολό εφημερίδων και εσείς έχετε κάτι στρογγυλό με αέρα να κλωτσάτε και φωνάζετε; Προσωπικά έχω παίξει μπάλα με οτιδήποτε μπορώ να κλωτσήσω και το να ακούω επαγγελματίες ποδοσφαιριστές να κλαίγονται για την μπάλα μου φαίνεται τραγικό. Βγες και πες ότι είσαι άσχετος. Βγες και πες ότι είσαι μανταλάκιας. Βγες και πες ότι αδυνατείς να κάνεις κοντρόλ. Μην μου κατηγορείς την μπάλα. Η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι πολύ απλά οι τερματοφύλακες ήταν κάτω του μετρίου. Βαζελίνη στα χέρια, κακές εκτιμήσεις και το χειρότερο όλων κακές τοποθετήσεις. Το βασικό για έναν τερματοφύλακα είναι να ξέρει πως να τοποθετήσει το κορμί του στην εκάστοτε φάση, ειδάλλως αντίο ζωή. Ή μήπως φταίει η μπάλα που ο Γκόμεζ της Γερμανίας δεν ξέρει να κάνει κοντρόλ;

Και για να κλείσω το θέμα Jabulani, το μόνο κακό που πρόσφερε αυτή η μπάλα είναι ότι έδωσε άλλοθι σε πολλούς για να κλαίνε. Σε άλλους όμως έδωσε το δικαίωμα να αμφισβητήσουν το χέρι του Θεού. Λουίς Φαμπιάνο και Λουίς Σουάρες με την βοήθεια των άνω άκρων τους βοήθησαν τις ομάδες τους και ανάγκασαν τον Ντιεγκίτο να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Α ρε Ντιέγκο σε αυτά είσαι μανούλα, από προπονητική όμως άστα. Μια σχολή μόνος σου είσαι που διδάσκει πως να παίζετε με τέσσσερα σέντερ μπακ στην ευθεία. Εσύ κι ο Κίκε Ερνάντεθ.

Εν κατακλείδι, σε αυτήν την διοργάνωση διαπίστωσα ότι η ποδοσφαιρική πραγματικότητα υποδηλώνει ότι δεν υπάρχουν εύκολα παιχνίδια. Όλα είναι δύσκολα και αμφίρροπα κι αν το παίξεις αλαζόνας και υπερόπτης θα το πληρώσεις και δεν θα ξέρεις από που σου ήρθε. Κερδισμένος είναι αυτός που θα έχει δουλέψει πάνω στην τακτική και στην ομαδικότητα και όπως έχω γράψει σε παλαιότερο άρθρο οι παραδοσιακές δυνάμεις του ποδοσφαίρου περνάνε κάμψη. Θα έρθει η ώρα που ομάδες όπως Γκάνα, Η.Π.Α., Ιαπωνία, Ακτή Ελεφαντοστού θα κάνουν το μπαμ. Προς το παρόν όμως το ποδόσφαιρο υψηλού επιπέδου εξακολουθεί να παίζεται από ευρωπαϊκές Εθνικές.

Υ.Γ.1 Με το πέρας του Μουντιάλ προσγειωνόμαστε στην ελληνική πραγματικότητα, όπου έχουμε αρκετό μαμ. Το πρώτο άρθρο (που θα γράψω μόλις βρω χρόνο) θα αφορά την ποδοσφαιρική αρρώστια.

Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010

Μία κούπα, μία ομάδα

Η Ολλανδία επί Βαν Μπάστεν ως προπονητή έπαιζε γρήγορο και επιθετικό ποδόσφαιρο. Κάτω η μπάλα, κοντινές πάσες με τις γραμμές να βρίσκονται μάλλον μακριά. Επί Βαν Μάαρβικ η ομάδα άλλαξε στυλ. Το επιθετικό ποδόσφαιρο μετατράπηκε σε κοντρολαρισμένο, η μπάλα σηκώνεται από το έδαφος αρκετές φορές, ενώ οι γραμμές βρίσκονται αρκετά κοντά. Στο μεταξύ άλλαξαν και αρκετά πρόσωπα.

Ο τωρινός προπονητής πιστώνεται την ομαλή αλλαγή του στυλ παιχνιδιού και την χρέωση όλου του παιχνιδιού σε τρεις παίχτες. Τα πάντα περνάνε από τον Βαν Πέρσι, τον Ρόμπεν και τον Σνάιντερ. Οι Βραζιλιάνοι άφησαν τους δυο τελευταίους ανεξέλεγκτους και το πλήρωσαν με τον αποκλεισμό τους. Οι Ισπανοί όμως δεν είναι αφελείς. Το κέντρο θα υπεργεμίσει και λογικά θα πνίξει τους Βαν Μπόμελ και Ντε Γιονγκ. Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου το παιχνίδι των Ισπανών θα γίνεται από τον άξονα με τα δυο ακραία μπακ να ανεβαίνουν συχνά πυκνά και να μετατρέπονται σε εξτρέμ. Το μόνο πρόβλημα είναι το ντεφορμάρισμα του Τόρες, αλλά μάλλον είναι ανούσιο από την στιγμή που ο Βίγια βρίσκει δίχτυα.

Η Ολλανδία αναγκαστικά θα συσπειρώσει τις γραμμές τις για να μπορέσει να αναχαιτίσει τις επιθέσεις των αντιπάλων της. Ο Βαν Μάαρβικ θα πρέπει να δώσει βάθος στην αμυντική ζώνη των ''Οράνιε'', λόγω των πολλών κάθετων που επιχειρούν να περάσουν οι Τσάβι και Ινιέστα, οι οποίοι επιπλέον έχουν απελευθερωθεί από την απουσία του Τόρες και παίρνουν και επιθετικές πρωτοβουλίες. Η μόνη λύση για να βραχυκυκλώσει το κέντρο των Ιβήρων είναι η κλωνοποίηση του Βαν Μπόμελ και η άφεση αυτού και των κλώνων του να κλαδεύουν ασύστολα. Το κλειδί είναι το μπλοκάρισμα των Τσάβι και Ινιέστα. Αυτοί οι δυο δίνουν τον ρυθμό και ο ρόλος τους θα πρέπει να υποβαθμιστεί για να κλέψει το παιχνίδι.

Ο κακομοίρης ο Κούιτ θα μαρκάρει ακόμα και στην διακοπή του ημιχρόνου και μάλλον θα αναλωθεί μοναδικά σε αυτόν το ρόλο. Βαν Μπρόνκχορστ και Βαν ντερ Βιλ δεν ανεβαίνουν και δεν απειλούν ιδιαίτερα, οπότε προβλέπω πολλές καμινάδες προς την άμυνα των Ισπανών μπας και γίνει καμιά αναμπουμπούλα. Σίγουρα θα ψάξουν και την κόντρα, αλλά οι ''Φούριας Ρόχας'' έχουν καλά τρεξίματα και γρήγορες επιστροφές. Δεν πρέπει να αμελούμε και τις στημένες φάσεις. Πλέον, όλες οι ομάδες εκεί ποντάρουν.

Αν θέλετε την ταπεινή μου γνώμη το γεγονός ότι η Ολλανδία έφτασε στον τελικό δείχνει το πόσο σαπάκια ήταν οι υπόλοιποι. Η ομάδα δεν με γεμίζει και εξακολουθεί να μην με πείθει. Συνεπώς, συμφωνώ 100% με την δήλωση του Γιόχαν Κρόιφ: Είμαι Ολλανδός, αλλά υποστηρίζω τον τρόπο παιχνιδιού της Ισπανίας.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...