Περικυκλωμένος από παντού

Το Σάββατο βρέθηκα στο Ο.Α.Κ.Α. να παρακολουθήσω τον τελικό κυπέλλου μεταξύ Ολυμπιακού και Ξάνθης. Όλα ήταν όπως τα περίμενα. Για να φτάσεις στη θύρα έπρεπε να κάνει ολόκληρους κύκλους, καθώς έπρεπε να περνάς από συγκεκριμένα μονοπάτια. Αλλά αυτά τα κάνουν σε ματς πρωταθλήματος, σε τελικό κυπέλλου θα κολλούσαν; Κάποια στιγμή, λοιπόν, φτάνουμε στη θύρα. Ένας τυπάκος μας έκοψε το εισιτήριο και μπήκαμε μέσα. Ούτε σωματικούς ελέγχους, ούτε ερωτήσεις του στυλ «τι έχεις στις τσέπες σου;», ούτε τίποτα. Μάλλον αυτά τα «μέτρα» επαφίενται στις νέες ρυθμίσεις (;) του Πανούση και του Κοντονή, και γενικότερα σε απόψεις που πηγάζουν από τις αριστερές ιδεολογίες του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Αφού δεν είδαμε κανά μπαζούκα, πάλι καλά. Να δω τότε τι θα λέγαμε. Τέλος πάντων. Ψάχνοντας να βρούμε που θα κάτσουμε, έπρεπε να προετοιμαστώ ψυχολογικά για αυτά που θα άκουγα. Αφού παρατηρούσα μια μεσήλικη κυρία με το μικρό γιο της να προσπαθούν να κάτσουν, προφανώς μάταια, στις θέσεις που αναγραφόντουσαν στο εισιτήριο τους, το σόου δεν άργησε να ξεκινήσει. 

Έχω πει και έχω γράψει πολλές φορές ότι στο γήπεδο είσαι περικυκλωμένος από την μαλακία. Για παράδειγμα, κάποιος άρχισε να συζητάει με τον διπλανό του για την Γιουβέντους. Ξαφνικά οι παίχτες της Γιουβέντους βαφτίστηκαν τσεκούρια κι ο Μαρκίζιο παρτενέρ του Κιελίνι στο κέντρο άμυνας. Έπειτα κοιτούσα με δέος ένα πιτσιρίκι, περίπου 12 ετών, να φωνάζει με μανία πως χοροπηδάει στο μουνί της μάνας του Αλαφούζου (sic!) κι από δίπλα ο πατέρας να καμαρώνει. Νταξ, αναγνωρίζω ότι αυτά συμβαίνουν σε όλα τα γήπεδα και δηλώνω ότι όταν πηγαίνω γήπεδο συνιστά συνειδητή πρωτοβουλία. Η παράνοια, ωστόσο, ξεκίνησε όταν ο διαιτητής άρχισε να παίζει 50-50 και, ενδεχομένως, να δίνει λίγα σποράκια στην Ξάνθη. Το τι άκουσα δεν περιγράφεται. Η υποκρισία στο μεγαλείο της. Όταν ο διαιτητής σου δίνει όλόκληρο το καρπούζι έχει πλάκα, αλλά όταν μοιράζει λίγα σποράκια στον αντίπαλο ουρλιάζεις και κάνεις λόγο για σφαγές. Πάντως, ο Ολυμπιακός εμφανίστηκε αλαζόνας και υπερόπτης. Και δεν εννοώ μόνο στο χόρτο, αλλά και στην κερκίδα. Καθόμουν δίπλα στους φανατικούς και προσπαθούσα να καταλάβω αν ήμουν σε παιδική χαρά ή εκκλησία. Οφείλω να ομολογήσω, πάντως, ότι η κατάσταση άλλαξε όταν τα ηνία της κερκίδας ανέλαβε ο Τσουκαλάς, δηλαδή ένας σπουδαίος εμψυχωτής και οργανωτής που απολαμβάνει κοινής αποδοχής από την μερίδα των φανατικών. Εξού και τα δεκάδες μπουκάλια που εκτοξευόντουσαν από την κερκίδα.

Όσο για το παιχνίδι δεν μπορούμε να πούμε πολλά. Περίμενα ότι η Ξάνθη θα μπει δυνατά στο γήπεδο και, μάλιστα, είχα προβλέψει- ανεπιτυχώς όπως φάνηκε- ότι θα πετύχει και γκολ στο πρώτο ημίχρονο. Σκεφτόμουν ότι διάφοροι παίχτες της ομάδας, όπως ο Κλέιτον, ο οποίος ψάχνει ένα τελευταίο καλό συμβόλαιο, αλλά και οι Μπέρτος, Γούτας και Βασιλακάκης, οι οποίοι θα ήθελαν να κάνουν ένα βήμα παραπάνω στην καριέρα τους, έχουν πολλά να αποδείξουν. Και πράγματι στο πρώτο ημίχρονο οι Ακρίτες φάνηκαν να προβληματίζουν έντονα τον Ολυμπιακό. Σε κάποιο σημείο, περίπου στο 12ο λεπτό και έπειτα, οι παίχτες του Περέιρα δεν μπορούσαν, χωρίς υπερβολή, να περάσουν τη σέντρα, ενώ κάτι γιόμες προς το τερέν τη Ξάνθης κατέληγαν σε μυστήριο λαϊκού ήρωα. Μολαταύτα, ένα τραγικό λάθος του Μπέρτου, και μάλιστα σε κρίσιμο χρονικό σημείο, άλλαξε τις ισορροπίες και, κυρίως, την ψυχολογία. Τι κρατάω από το παιχνίδι; Κάποια ωραία κοριτσάκια και μιλφάκια που πήρε το μάτι μου, και την ικανότητα του Τσόρι (φώτο). Τίποτα άλλο.

Υ.Γ.1 Δεν ξέρω σε τι κατάσταση είναι ο Εσιέν, αλλά χειρότερος από τα ήδη υπάρχοντα χαφ του Παναθηναϊκού, με εξαίρεση τον Ζέκα, αποκλείεται να είναι. Και θα δώσει λάμψη και σε αυτό το χαμηλής ταχύτητας πρωτάθλημα.

Υ.Γ.2 Δεν το χορταίνω!

Εις διπλούν

Θυμάστε τι λέγαμε για τον Σα Πίντο; Αυτόν τον ωραίο τύπο που πέρυσι καθόταν στον πάγκο του Ο.Φ.Η.; Και τα πήγε και καλά ο άτιμος. Δεν κορόιδεψε κανέναν, τίμησε το συμβόλαιό του, οι παίχτες τον συμπαθούσαν, ενώ πρόσφερε και το απαραίτητο σόου. Υποτίθεται ότι θα επέστρεφε στην Πορτογαλία για λογαριασμό μιας μικρo-μεσαίας πορτογαλικής ομάδας, με τις φήμες να υποδηλώνουν ότι όποιος Πορτογάλος προπονητής κάνει μια καλή σεζόν αυτόματα θέτει υποψηφιότητα για τον πάγκο της Πόρτο, της Σπόρτινγκ ή της Μπενφίκα, αλλά από ό,τι γνωρίζω αυτή την στιγμή είναι ελεύθερος και ωραίος. Μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό, σάτυροι. Εννοώ ότι ψάχνει τον επόμενο ποδοσφαιρικό σταθμό της καριέρας του. 

Με τις εξελίξεις στην Ξάνθη να είναι ραγδαίες και τις εφημερίδες να αναφέρουν ότι ο Πανόπουλος έχει δείξει έντονο ενδιαφέρον προς τον Πορτογάλο προπονητή. Αλλά από πότε ο Πανόπουλος χρειάζεται προπονητή; Τι να τον κάνει; Να έγραφαν οι εφημερίδες για βοηθό προπονητή να το καταλάβω. Έχουμε πει ότι ένας καλός παράγοντας δεν αρκεί να πληρώνει στην ώρα του και να βγάζει 1914 ανακοινώσεις ανά σεζόν. Θα πρέπει να διακατέχεται και από αυτογνωσία. Βέβαια, η Ελλάδα έχει δέκα μύρια γιατρούς, δέκα μύρια δικηγόρους, εσχάτως δέκα μύρια αρχαιολόγους και, φυσικά, δέκα μύρια προπονητές. Γιατί ο Πανόπουλος να αποτελέσει εξαίρεση; Όπως γράφει ο Καίσαρης: «Και γράφουνε οι ρεπόρτερ ότι ο Μίστερ Σκόντα δεν βιάζεται και η ομάδα θα κατέβει στο ματς σήμερα με τη Λιβαδειά με τον Νεντίδη στον πάγκο. Για ποιον λόγο, όμως, να βιαστεί ο Πανόπουλος; Δεν ξέρει, δηλαδή, να φτιάξει την ενδεκάδα και να κάνει τις αλλαγές; Οι προπονητές στη Σκόντα είναι για να κάνουνε τις προπονήσεις. Το πώς θα παίξει η ομάδα είναι δουλειά του Πανόπουλου». Θα μπορούσαμε να πούμε, λοιπόν, υιοθετώντας μία φοβερή ατάκα του Στηβ Γιατζόγλου, ότι η Ξάνθη δεν χρειάζεται προπονητή, αλλά Πρόεδρο.

Ο Ο.Φ.Η., όμως, μετά την φυγή του Σα Πίντο, χρειαζόταν κάποιο παλαβό -με την καλή έννοια- στον πάγκο. Και ο Πουλινάκης βρήκε τον αντικαταστάτη του Πορτογάλου στο πρόσωπο του Γκατούζο (φώτο). Αν ο Σα Πίντο ήταν τρελός, αυθόρμητος, παθιασμένος και εκρηκτικός, ο Γκατούζο διαθέτει όλα τα παραπάνω στοιχεία εις διπλούν. Θέλω να πιστεύω ότι τον θυμάστε στον αγωνιστικό χώρο. Όταν, δηλαδή φορούσε κοντό παντελονάκι και έτρεχε σαν σκυλί στο χορτάρι. Μπορούσε να ελέγξει σε μέγιστο βαθμό τον χώρο ευθύνης του, λάμβανε άριστες τοποθετήσεις, έπαιζε με δύναμη, ανταγωνισμό και πάθος, και ήταν αμετανόητος εργάτης εντός και εκτός γηπέδου. Αποτελούσε, με άλλα λόγια, ένα υπερχρήσιμο εργαλείο στα χέρια του προπονητή. Αν μπορούσε να παίρνει μέτρα στον άξονα και να βγαίνει σαν κρυφός επιθετικός, όπως πράττει ο κλώνος του ο Νοτσερίνο, τότε θα μιλούσαμε για world class παίχτη, αλλά κάτι τέτοιο δεν θα (εξ)υπηρετούσε τις ορέξεις του Αντσελότι. Κάποιος, βλέπετε, έπρεπε να κόβει. Στην Μίλαν, πάντως, αποτέλεσε επιτυχώς to alter ego του Πίρλο. Αυτός ο άνθρωπος, λοιπόν, ο οποίος δεν διστάζει να πειραματίζεται και να αποδέχεται προκλήσεις, βρίσκεται στην Κρήτη. Αθυρόστομος, επικοινωνιακός, αλλά με έναν δικό του τρόπο, δεν φοβάται να πει την γνώμη του και να εκστομίσει αλήθειες. Έχοντας δοκιμάσει τις δυνάμεις του στο εξωτερικό, ως παίχτης στην Σκωτία και παίχτης/προπονητής στην Ελβετία, είμαι βέβαιος ότι το project (sic!) του Ο.Φ.Η. δεν τον άφησε ασυγκίνητο. Ηγετική φυσιογνωμία, γεμάτος ενέργεια, χωρίς να φοβάται να διώξει παίχτες από την προπόνηση ή να κράξει τους ρεπόρτερ, να είστε βέβαιοι ότι ουδείς θα πλήξει. Ούτε οι ποδοσφαιριστές του Ο.Φ.Η., ούτε οι δημοσιογράφοι, ούτε οι φίλαθλοι/οπαδοί. Και όταν ο Απόνιο, το τελευταίο μεταγραφικό απόκτημα της ομάδας φτάσει στα επιθυμητά επίπεδα φυσικής κατάστασης, να είστε σίγουροι ότι θα αναφερόμαστε στον Ο.Φ.Η. με μεγαλύτερη συχνότητα.

Υ.Γ.1 Δεν μπορώ να ακούω για «Λούζερπουλ» και «Θλίβερπουλ». Αυτά είναι απαράδεκτα πράγματα. Από πότε όταν αναφέρεσαι μειονεκτικά στον αντίπαλο, κερδίζεις πόντους; Τέλος πάντων. Ο Ρότζερς παλεύει με αυτά που μπορεί, αλλά ίσως θα πρέπει να σκεφτεί λίγο περισσότερο την άμυνα. Καλή η επίθεση, αλλά διακρίνω μια αφέλεια. Αν η ομάδα δεν πετύχει στο πρώτο μισάωρο γκολ, συνήθως το τρώει. Με τον Σα(κ)χό να δείχνει απαραίτητος στο κέντρο της άμυνας, χωρίς ένα αμυντικό χαφ να παλουκώνει τους αντιπάλους, με τον Στάριτζ τραυματία και ένα ιταλικό στοίχημα που δεν έπρεπε να αποδεχθούν (Μπαλοτέλι), τα πράγματα φαντάζουν δύσκολα για την συνέχεια. Το ίδιο ισχύει και για τον Βενγκέρ. Παλιά τον κατηγορούσαν ότι δεν ξοδεύει. Τώρα τον κατηγορούν ότι τα ξοδεύει σε λάθος θέσεις/παίχτες! Η αλήθεια είναι ότι οι κατήγοροι του Αλσατού τεχνικού (κλισέ) δεν έχουν απόλυτα άδικο. Η ομάδα έχει γεμίσει με μεσοεπιθετικούς, με αποτέλεσμα ο ποιοτικός Καθόρλα να κάθεται στον πάγκο και ο Οζίλ να χαραμίζεται στον ασβέστη, δεν έχει γνήσιο αμυντικό χαφ, δεν έχει έναν ατόφιο striker, ειδικά τώρα που ο Ζιρού τραυματίστηκε (δεν υπήρχε πλάνο για απόκτηση επιθετικού, με τον Γουέλμπεκ να έρχεται επειδή τραυματίστηκε ο Γάλλος), η άμυνα χρειάζεται ποσοτικές και ποιοτικές ανάσες, αφού ο Βερμάλεν δεν αντικαταστάθηκε, κι όλα αυτά τη στιγμή που Τσέλσι και Σίτι μοιάζουν αρκετά ισχυροποιημένες, και η Μάντσεστερ ανεβάζει ρυθμούς. Νταξ, υπάρχει το ελαφρυντικό των τραυματισμών, αλλά είναι προφανές ότι στον σχεδιασμό κάτι πήγε στραβά.

Υ.Γ.2 Πήγα τι προάλλες σε κάτι βαφτίσια και ανάμεσα στους καλεσμένους βρισκόταν η Αγγελική Νικολούλη. Ωραία γυναίκα, περιποιημένη, χαμογελαστή και αρκετά προσιτή. Χθες έδωσα το παρόν σε έναν γάμο όπου βρισκόταν η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Είχε μια φάτσα μονίμως εκνευρισμένη, για απροσδιόριστο λόγο, αγέλαστη, με μια έκφανση ξινίλας στο πρόσωπό της, φορούσε ένα μαύρο φόρεμα που δεν την κολάκευε και φανέρωνε μια αλαζονική συμπεριφορά Κόμισσας. Τρομερά αντιπαθητική γυναίκα.

Υ.Γ.3 Αν ήταν έτσι οι εκκλησίες, θα πήγαινα κάθε μέρα!

Σούμα

Δεν καταλαβαίνω γιατί μας κάνει εντύπωση η κίνηση για τον Σισέ. Ένα επικοινωνιακό τρικ είναι: μόνο ως τέτοιο μπορώ να το εκλάβω. Δεν έδινε το κάτι παραπάνω για τον Ντίνα ή τον Ντε Βιντσέτι και υπογράφει διακανονισμούς με τους παίχτες της ομάδας, αλλά τα σκάει για τον Γάλλο; Κάπως έτσι κάνει και η Α.Ε.Κ. που δεν έχει σέντζι να πληρώσει τις καθαρίστριες, και ονειρεύονται γήπεδα. Κι όπως δήλωσε κάποιος φίλος του Παναθηναϊκού: «Απλά, η ελληνική λογική είναι τέτοια. Αγοράζω κινητό τηλέφωνο με 600 ευρώ, και δεν έχω κάρτα ανανέωσης. Χρυσοπληρώνω την στέγη Καλατράβα, και τα στάδια είναι κλειστά γιατί δεν έχουν 500 ευρώ να πληρώσουν τους φύλακες να τα ανοίξουν. Τον δρόμο που χάραξε ο νεοέλληνας ακολουθεί και ο Π.Α.Ο.». Όσο για τον Φάμπρι, με αφορμή ένα άρθρο που είχα γράψει για τον Ατρόμητο, είπαμε: όπου κάτσει η μπίλια.

Και πάμε στην Αγγλία. Ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος γράφει: «Το κλίμα μύριζε μπαρούτι πριν καν αρχίσει το παιχνίδι (σ.σ. εννοεί το παιχνίδι του Λιγκ Καπ κόντρα στην Σουόνσι). Ο πρόεδρος της Τσέλσι, Μπρους Μπακ, ένας συμπαθέστατος κύριος (Αμερικανός στην καταγωγή και δικηγόρος στο επάγγελμα) με μόλις μία μετοχή της ομάδας -τιμής ένεκεν- στο χαρτοφυλάκιό του, μπήκε στον αγωνιστικό χώρο για να δώσει πλακέτα στον Πίτερ Τσεχ. Ο Τσέχος γκολκίπερ δεν θα έπαιζε και η ευκαιρία να βραβευτεί για την πολυετή προσφορά του και τα 400 ματς που συμπλήρωσε με την μπλε φανέλα ήταν προφανής. Λάθος timing ωστόσο. Μόλις ακούστηκε το όνομα του Μπακ, οι αποδοκιμασίες ήταν εκκωφαντικές. Και επρόκειτο για ένα χτύπημα κάτω από τη ζώνη, αφού επί της ουσίας είναι διακοσμητικός στον ρόλο του προέδρου. Ωστόσο ήταν μία θλιβερή υπενθύμιση  σε όλους πόσο δυσαρεστημένος είναι ο κόσμος από τις επιλογές της διοίκησης στο Δυτικό Λονδίνο. Φυσικά ήταν η κλασική περίπτωση ''τα λέω στη νύφη για να τα ακούσει η πεθερά'' αφού ο Ρόμαν Αμπράμοβιτς έπρεπε  να τα ακούσει (και ήταν ξεκάθαρα ο στόχος) αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις ο οπαδός λειτουργεί... θρασύδειλα. Ξέρει πως το να αρχίσει επίθεση εναντίον του Ρώσου ολιγάρχη μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένες ατραπούς». Εν τω μεταξύ, η Μάντσεστερ του τσίχλα πήρε μεγάλη νίκη απέναντι στην Λίβερπουλ και δείχνει να έχει πάρει τον αέρα του αγγλικού πρωταθλήματος. Στο ίδιο που αγωνίζεται κι ο Γιώργος Καραγκούνης, οποίος έφυγε ως ανεπιθύμητος, ελέω Παναθηναϊκού, από το ελληνικό πρωτάθλημα.

Εκεί όπου αγωνίζονται η Α.Ε.Κ. και η Ξάνθη. Οι φιλοξενούμενοι, λοιπόν, έδωσαν συνειδητά χώρο στην Α.Ε.Κ. και η τελευταία, ως μεγάλη ομάδα, προσπάθησε να τον εκμεταλλευτεί και να πάρει την πρωτοβουλία. Ο Ουζουνίδης έπαιξε υποφερτή άμυνα, κάλυπτε ικανοποιητικά τα τετραγωνικά, έδωσε εντολή στον Βασιλακάκη να μετατρέπεται σε κρυφό φορ, αλλά, κατά την γνώμη μου, σεβάστηκε περισσότερο από όσο έπρεπε την φετινή Α.Ε.Κ.: έπρεπε να ρισκάρει λίγο περισσότερο. Πώς; Βάζοντας πιο νωρίς τον Μαρκόφσκι και φορτώνοντας τα άκρα, ιδίως την δεξιά πτέρυγα της ομάδας του. Επίσης, για κάποιο λόγο που αγνοώ, υποτίμησε την συμβολή του Πετρόπουλου ως target man. Από την άλλη πλευρά, η Α.Ε.Κ., έπαιξε σχετικά κάθετα με τον Μητρόπουλο, στηρίχθηκε στις εκτελέσεις των στημένων από τον Γκερέιρο, πόνταρε στην έκρηξη του Φούντα και βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στον Πετρόπουλο. Υπάρχουν, όμως, σοβαρά προβλήματα στην αλληλοκάλυψη, στα ακραία μπακ και στην κυκλοφορία υπό πίεση. Και το πάθος δεν μπορεί να υποκαταστήσει επάξια ενδεχόμενη τεχνική και τακτική ανεπάρκεια. Αυτό, όμως, δεν εμπόδισε την Α.Ε.Κ. να πάρει τη νίκη. Και η αλήθεια είναι ότι την άξιζε.

Υ.Γ.1 O Αλκαράθ, με δηλώσεις του, έδειξε ότι σέβεται τον σκοπό του Κατσαβάκη. Στο χόρτο, όμως, εξακολουθούμε να έχουμε κάκιστη αμυντική λειτουργία. Πρέπει να ξεχάσουμε το ματς με τον Ο.Φ.Η., αλλά ο μπερδεμένος Αλκαράθ πρέπει να βρει λύσεις. Αρχής γενομένης από το κρισιμότατο εντός έδρας παιχνίδι με την Α.Ε.Κ.

Υ.Γ.2 Δεν είδα το ματς του Ολυμπιακού με τον Λεβαδειακό -αλλά άκουσα το τελευταίο 20λεπτο από το ραδιόφωνο. Δεν ξέρω αν αυτά που ειπώθηκαν και γράφτηκαν, περί πλασματικών καθυστερήσεων, ισχύουν, αλλά, όπως και το κάνουμε, όταν πρόκειται για την ''αρμάδα'' του Ολυμπιακού, υπάρχουν περισσότερα από ό,τι συναντά το μάτι. Από τους Testament.

Το ρολάρισμα των μύθων

Ορισμένους ανθρώπους δεν τους καταλαβαίνω. Για παράδειγμα, τον Τραπεζανίδη. Μας τα έπρηξε με την βροχόπτωση. Τσουρέκια μας τα έκανε. Και να πω ότι έτρεχε με κοντομάνικο και κοντό παντελονάκι στη βροχή να πάει στο διάολο. Σε καρέκλα καθόταν, με μακρύ παντελόνι και μπουφάν. Και μάλιστα στεγνός. Ούτε σταγόνα δεν τον άγγιξε. Τέλος πάντων. Κρατάω χαρακτήρα και δεν το συνεχίζω. Η Αρειανάρα, λοιπόν, έπρεπε να υπερκεράσει το δύσκολο εμπόδιο της Ξάνθης. Και το έπραξε. Συνέχισε το σερί καλών εμφανίσεων, ενώ πήρε και τους τρεις βαθμούς της νίκης (κλισέ). Πάμε να τα κάνουμε πενηνταράκια.

Μόλις είδα στην οθόνη της τηλεόρασης το όνομα του Παπαζαχαρία και τη θέση του παίχτη επί χάρτου, απόρησα. Σκέφτηκα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να αγωνιστεί στη μεσαία γραμμή με μοναδικό παρτενέρ τον Φατί. Ο παίχτης, υπέθεσα, προοριζόταν για ρόλο-σύρτη μπρστά από το κεντικό αμυντικό δίδυμο. Ευτυχώς, προς τέρψιν της ψυχικής μου υγείας, δικαιώθηκα. Ο Μασάδο παρέταξε την ομάδα με μικρό πλάτος. Ήταν προφανές ότι ο Καπετάνος θα λειτουργούσε ως αριστερό εσωτερικό χαφ και θα έδινε βοήθειες στον άξονα. Κάποιες φορές, μάλιστα, μέχρι κι ο Νέτο συνέκλινε προς τον ασβέστη της μεσαίας γραμμής, με άμεσο αποτέλεσμα στο κέντρο να έχουμε ποσοτική -και ενδεχομένως ποιοτική- υπεροπλία έναντι των Φλίσκα, Βασιλακάκη και Ντάνι. Μην ξεχνάμε και την επιβλητική παρουσία του Ούμπιντες -το κέντρο της Ξάνθης στραγγαλίστηκε. Το μελανό σημείο εντοπίζεται στη διάταξη του Φατί. Από τη στιγμή που οι Καπετάνος και Νέτο μετατρεπόντουσαν σε κεντρικά χαφ, ο Γάλλος έπρεπε να παίζει ελάχιστα μέτρα πιο μπροστά από τον Παπαζαχαρία. Ένα είδος, δηλαδή, λοξής φάλαγγας. Τα αρκετά μέτρα που πήρε ο Φατί, μάλλον λόγω πρωτοβουλίας, ιδίως σε πρώιμο στάδιο του παιχνιδιού, υποχρέωσαν τον Παπαζαχαρία σε επικίνδυνη μετάβαση στο τερέν των γηπεδούχων: το αμυντικό transition της ομάδας έπρεπε να βρίσκεται σε υπερβολική εγρήγορση. Η Ξάνθη, όμως, δεν εκμεταλλεύτηκε τη λάθος διάταξη του Φατί και δεν διέκρινε το πόσο ψηλά ανέβαινε ο παπαζαχαρένιος σύρτης. Και πώς να την εκμεταλλευτεί, όταν ο Ουζουνίδης προτιμούσε να επιτίθεται με τον Μαρσελίνιο, παρά με τον Βλαχοδήμο; Ουζουνίδη, αγόρι μου, ο Μαρσελίνιο είχε να αντιμετωπίσει τον -χθες- σχετικά στατικό και -πάντα- απόλυτα δυναμικό Καζναφέρη, ενώ ο Βλαχοδήμος τον -κοιτάζω τον αντίπαλο σαν γκόμενα- Μίτσελ. Ένας Καζναφέρης που στο πρώτο 45λεπτο δεν πήρε μέτρα στην πλευρά, προφανώς λόγω προπονητικών οδηγιών. Καλά έκανε. Εντούτοις, δεν είναι τυχαίο ότι οι δυο καλές φάσεις της Ξάνθης προήλθαν από την πλευρά του Μίτσελ. Ο Μαρκόφσκι, πάντως, συγκριτικά με προηγούμενα ματς, ήταν ακίνδυνος. Οι Σανκαρέ και Λαζαρίδης έβγαιναν πρώτοι στην μπάλα και ταλαιπώρησαν αφάνταστα τον επιθετικό της Ξάνθης. Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρω την τεχνική ανεπάρκεια του Λαζαρίδη: δεν μπορεί να προωθήσει το παιχνίδι κάθετα, διστάζει να παίξει ''με την μπάλα κάτω'', αλλά συνεργάστηκε/επικοινώνησε πολύ καλά με την άμυνα σε θέματα μαρκαρισμάτων και έδειξε να εφαρμόζει ικανοποιητικά το τεχνητό οφσάιντ. Το πρώτο ημίχρονο, λοιπόν, έκλεισε με τον Άρη να ελέγχει την κυκλοφορία της μπάλας, να κερδίζει σχεδόν όλες τις μονομαχίες και να έχει 2,5 κλασικές ευκαιρίες για γκολ. Εντούτοις, το σκορ παρέμενε ισόπαλο.

Και πάμε στο δεύτερο μέρος. Το Χ δεν ικανοποιούσε τον Μασάδο. Ούτε εμάς. Βγάζει τον Παπαζαχαρία, που βοήθησε όσο χρειαζόταν, και βάζει τον ουσιαστικό και πειθαρχημένο Τριανταφυλλάκο. Παράλληλα, δίνει εντολή στα ακραία μπακ να πάρουν μέτρα. Ως εκ τούτου, το πλάτος αυξήθηκε, η επιθετικότητα εντάθηκε και η πίεση στο τερέν της Ξάνθης κλιμακώθηκε. Τρανή απόδειξη αποτελεί η φάση διαρκείας του 59' λεπτού που μετατράπηκε σε γκολ. Οι γραμμές ανέβηκαν πολύ ψηλά, ελάχιστα μέτρα από την περιοχή του Βιβιανί, και άσκησαν ισχυρή πίεση στην αμυντική γραμμή της Ξάνθης.  Η απάντηση των γηπεδούχων στο φουλ πρέσινγκ του Άρη, ονομάζεται πανικός. Ο Βάλλας, δεν μπορούσε να δώσει βάθος στην άμυνα της ακριτικής ομάδας (κλισέ), αντιμετώπιζε σοβαρότατα προβλήματα με τον ορεξάτο και ιδιαίτερα κινητικό Καστίγιο, ενώ το ίδιο ίσχυε και με τον Ούμπιντες, ο οποίος έτρεχε μέχρι και στο ημίχρονο. Συν τοις άλλοις, ο Κομεσίδης δεν είναι σε καμία περίπτωση σέντερ μπακ. Αδυνατούλης είναι, άπειρος είναι, αβοήθητος είναι, αλλά κεντρικός οπισθοφύλακας δεν είναι. Δεν μπορούν όλα τα ακραία μπακ να παίξουν σέντερ μπακ. Θα το αναλύσουμε κάποια στιγμή. Ως εκ τούτου, το παιχνίδι της Ξάνθης χαρακτηριζόταν από τακτική ανεπάρκεια, ατομικά και ομαδικά. Οι φιλοξενούμενοι μπορεί να προηγήθηκαν, αλλά δεν έριξαν ταχύτητα. Οπισθοχώρησαν ελαφρώς, ωστόσο συνέχισαν να δείχνουν επεκτατική διάθεση. Ο Φατί, παρά το γεγονός ότι χθες παρουσιάστηκε ελαφρώς ασταθής, ήτο η κολόνα της μεσαίας γραμμής, ο Καπετάνος όργωνε με πάθος το γήπεδο και έκοβε σαν αλυσοπρίονο, ενώ οι διαγώνιες και οριζόντιες κινήσεις του Καστίγιο και του Ούμπιντες αντίστοιχα μπέρδευαν συνεχώς την αμυντική γραμμή της Ξάνθης. Επιπλέον, ο Μασάδο έδωσε εντολή για κάλυψη του Μίτσελ, η οποία πράγματι εκπληρώθηκε. Μάντεψε, υποθέτω, την βίαιη ενεργοποίηση του Βλαχοδήμου. Ο Φατί, αλλά και ο Καπετάνος, έπαιζαν με τον Βραζιλιάνο το ''σύστημα μπουνιά'' και ντούμπλαραν τον ''Έλληνα Κριστιάνο Ρονάλντο'', ενόσω η αδύνατη πλευρά με μπροστάρη τον Νέτο είχε ικανοποιητική αγωνιστική συμπεριφορά. Θα ντούμπλαραν και τον Μπέρτο, αλλά ο παίχτης για ανεξήγητο λόγο προτίμησε να μην πάρει μέτρα στην πλευρά. Φυσικά, δεν ισχύει το ίδιο με τον Εντιμάρ. Ένας παίχτης που τηρεί αρκετά κοινά σημεία με τον Μίτσελ: αγωνίζονται, τρόπος του λέγειν, στην ίδια θέση, μαρκάρουν οπτικά, επιχειρούν πολλές κούρσες και σουτάρουν συχνά. Το παιχνίδι θεωρητικά τέλειωσε με το τέρμα του Καστίγιο στο 67' λεπτό και πρακτικά στο 71' λεπτό με την αποβολή του Βάλλα. Πώς μπήκε το δεύτερο γκολ; Ο Καζναφέρης ανέβηκε, έβγαλε τη σέντρα με τον Βάλλα να αδυνατεί να διώξει το τόπι με τακουνάκι (!): ο Καστίγιο δεν συγχώρεσε το λάθος. Οι (καθυστερημένες) αλλαγές του Ουζουνίδη δεν άλλαξαν το αποτέλεσμα, αλλά αλλοίωσαν την εικόνα. Και λέω καθυστερημένες, διότι ο Μαρίνος άργησε χαρακτηριστικά να ''διαβάσει το ματς'' και να διακρίνει ότι είχε χάσει κατά κράτος τη μάχη του κέντρου -αντέδρασε μονάχα μετά το πρώτο γκολ που δέχτηκε. Γιατί, όμως, αλλοιώθηκε η εικόνα;  Μπορεί, μετά το 2-0, να δώσαμε χώρο για να παίξουμε την κόντρα, αλλά διέκρινα φανερά σημάδια χαλάρωσης από τους παίχτες του Άρη: ήταν ηλίου φαεινότερο ότι κωλοκάτσαμε. Πρέπει να δουλέψουμε περαιτέρω στον τομέα της ψυχολογίας και της διαχείρισης του σκορ. Δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε.

Κι ας περάσουμε στον επίλογο. Από την αρχή της σεζόν ακούω και διαβάζω καταστροφολογίες και μαλακίες κάθε είδους. Δεν θα τις σχολιάσω -εν πολλοίς τις έχουμε καταγράψει. Θα πω απλά ότι όλοι αυτοί που έκραζαν τότε, είναι οι ίδιοι που πανηγυρίζουν τώρα. Υπενθυμίζω τη διαφορά μεταξύ κραξίματος και (καλοπροαίρετης) κριτικής. Εν προκειμένω, θα περιοριστώ στην κατάρρευση τριών μύθων. Ναι, δεν ξεκινήσαμε καλά, αλλά κάποιοι φρόντισαν να μείνουν εντός δωματίου. Σε πείσμα όλων αυτών που περίμεναν να μην παίζει καλά ο Άρης για να βγάζουν χολή, έχω να πω ότι το περιβόητο ρολάρισμα φαίνεται να αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός: επιτέλους, βλέπουμε πραγματικό ποδόσφαιρο. Το μόνο που ζήτησα και ζητώ είναι υπομονή γαμώ το καφάσι μου. Υπομονή. Για μια στιγμή, όμως: έγραψα μύθους; Ναι, έγραψα μύθους. Ποιοι είναι αυτοί; Ο πρώτος συνοψίζεται σε δυο λέξεις: φυσική κατάσταση. Ο δεύτερος αφορά το κακό κλίμα στα αποδυτήρια. Τέλος, ο τρίτος σχετίζεται με το ''κακό ρόστερ''. Θα αρκεστώ να πω ότι η φυσική κατάσταση ήταν και είναι καλή -δεν νομίζω να την αποκτήσαμε στα πέντε τελευταία ματς. Το κακό κλίμα καταρρίπτεται πάραυτα από τους πανηγυρισμούς των παιχτών στα γκολ που πετυχαίνει η ομάδα, ειδικά στα τελευταία παιχνίδια. Και το ρόστερ προφανώς δεν είναι τόσο κακό -μόνο ένας εμπαθής ή άσχετος θα το απαξίωνε. Οι μύθοι, λοιπόν, καταρρίφθηκαν πανηγυρικά και αντικαταστάθηκαν από τρία στοιχεία που μέχρι πρότινος δήλωναν απόντα: ομοιογένεια, ψυχολογία και επικοινωνία. Έχουμε, όμως, ακόμα δρόμο: η ένταση και η δυσκολία του προγράμματος αυξάνονται κλιμακωτά. Δεν πρόκειται να γράψω τίποτα άλλο.

Υ.Γ.1 Πρώτη αλλαγή: Τριανταφυλλάκος. Δεύτερη αλλαγή: Τσουκάνης. Τρίτη αλλαγή: Κατίδης. Η ενσωμάτωση των μικρών ενδέχεται να πραγματοποιείται κατόπιν αναγκαιότητας και να χαρακτηρίζεται μερικώς βίαιη αλλά νοιώθω μεγάλη χαρά, βλέποντας τα μικρά Αρειανάκια να έχουν ενεργό ρόλο στην ομάδα. Μακάρι να υπάρξει συνέχεια. Μεθοδευμένη συνέχεια.

Υ.Γ.2 Από την πρώτη ημέρα που το ξεστόμισε, (προσ)ευχόμουν να το ξανακούσω. Και το ξανάκουσα! Οι παίχτες του Αυτοκράτορα είναι Ινδιάνοι!

Υ.Γ.3 Είμαι περίεργος να δω αν θα τιμωρηθεί η έδρα της Τούμπας. Ειλικρινά είμαι περίεργος. Τι πρέπει, δηλαδή, να συμβεί; Να πετάξουν πυρηνικά;

Υ.Γ.4 Το επόμενο άρθρο έχει πολιτικό χαρακτήρα. Έτσι, για να αφυπνηστούμε. Γαμάτη η Αρειανάρα, αλλά υπάρχουν σοβαρότερα ζητήματα.

Υ.Γ.5 Κυκλοφόρησε το 2000. Πρόκειται για ένα αξιόλογο concept album από τον (τους) Dio. Θα έγραφε και τη συνέχεια, αλλά δεν πρόλαβε.

Ζητείται λογική και ήθος

Έχω ακούσει τρεις φήμες. Η πρώτη υποδηλώνει ότι το οικονομικό πρόβλημα της ομάδα είναι σοβαρότερο από ό,τι ακούγεται. Δεν αποτελώ μέρος της διοίκησης του Άρη κι ως εκ τούτου δεν έχω ιδέα αν η παραπάνω πρόταση έχει δόση αλήθειας. Δεν αποκλείω τίποτε. Η δεύτερη φήμη λέει ότι οι παίχτες γράφουν τον Τσιώλη στα παλαιά τους υποδήματα, λόγω της φήμης νούμερο ένα. Δεν βρίσκομαι στις προπονήσεις κι επομένως αδυνατώ να προβώ σε οποιαδήποτε δήλωση, πρόγνωση ή πρόβλεψη, ωστόσο αρνούμαι να δεχτώ ότι ένας ποδοσφαιριστής παρουσιάζεται αδιάφορος. Η τρίτη φήμη αφήνει να εννοηθεί ότι ο Τσιώλης παίζει το κεφάλι του στο ματς με τον Π.Α.Ο.Κ. Εδώ μπορώ να σας χαρίσω απλόχερα την δική μου διάσταση των πραγμάτων. Το έχω πει πολλάκις και θα το ξαναπώ. Πρόεδρε, βγες και πες ότι ο Τσιώλης την τρέχουσα σεζόν θα μείνει πάση θυσία. Δεν αρκεί η αόριστη στήριξη. Βγες και πες το. Γιατί να βγεις να το δηλώσεις; Για να πάψουν όλοι αυτοί οι κακεντρεχείς που περιμένουν να μην κερδίσει ο Άρης για να βγάλουν χολή και να το παίξουν προπονητές εξέδρας/ραδιοφώνου/πληκτρολογίου. Επιπλέον, από τη στιγμή που το δηλώσεις θα είσαι επικοινωνιακά δέσμιος και πίστεψε με αυτό θα κάνει καλό σε ολόκληρο το σύστημα του Άρη. Έχουμε αλλάξει 1914 προπονητές. Κρατήστε έναν άνθρωπο, δώστε του τα απαραίτητα εφόδια και αφήστε τον να δουλέψει.

Μην μου βαφτίζετε την μίρλα και την μιζέρια ως καλοπροαίρετη κριτική, διότι δεν είναι. Η διαχωριστική γραμμή είναι πολύ λεπτή, λεπτότερη από όσο θέλουμε να πιστεύουμε, κι εμείς την ξεπερνάμε πολύ συχνά, άλλοτε ηθελημένα κι άλλοτε κατα λάθος. Οι Σουπεράδες, για παράδειγμα, την ξεπερνάνε εσκεμμένα. Το έχουν κάνει στο παρελθόν, το έκαναν και χθες. Απαράδεκτοι. Δεν μπορείς να κρατήσεις σε εγρήγορση μια ομάδα όταν συμπεριφέρεσαι έτσι. Απλά την σπρώχνεις στο γκρεμό. Όπως είπε ένας (νηφάλιος) Αρειανός: «Οι αντιδράσεις του κόσμου θα στραφούν προς το πρόσωπο του προπονητή και θα έχουμε για άλλη μια φορά επανάληψη του ίδιου έργου που βλέπουμε εδώ και χρόνια. Δυστυχώς, στην Ελλάδα κρίνουμε από τα βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα». Ο Κάνθαρος σημειώνει τη λέξη ''βραχυπρόθεσμα'' και εξηγεί. Έχουμε δώσει τέσσερις αγώνες. Τέσσερις αγώνες. Το καταλαβαίνετε; Σκεφτείτε το λίγο. Από ένα σύνολο τριάντα αγωνιστικών, έχουμε δώσει μόλις τέσσερα ματς. Έχουμε ακόμα 26 ματς. Όχι ένα και δυο, αλλά 26 ματς. Μπορείτε να το εμπεδώσετε; Και επιτέλους σταματήστε να κρίνετε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα με βάση το αποτέλεσμα κι όχι την εμφάνιση. Η διάθεση δεν παίζει ρόλο; Τα κίνητρα; Μόνο το αποτέλεσμα έχει σημασία; Και το θέλετε με κάθε κόστος; Δεν ήξερα ότι είστε θιασώτες του μακιαβελισμού. Τους ανθρώπους τους κρίνετε βάσει αποτελέσματος; Δεν μιλάω μόνο για τους αγνώστους. Τους ανθρώπους που αγαπάτε τους κρίνετε με μοναδικό κριτήριο το αποτέλεσμα; Τους φίλους σας, την γκόμενά σας, την οικογένειά σας. Πώς τους κρίνετε όλους αυτούς; Σύμφωνα με τα αποτελέσματα που παρουσιάζουν; Έστω κι αν τα κίνητρά τους ενδέχεται να είναι αξιοπερίεργα; Τους αγαπάτε, δεν τους αγαπάτε; Τους θέλετε μέσα στη ζωή σας; Ναι ή όχι; Την ίδια σας την ζωή πώς την κρίνετε; Από το αποτέλεσμα; Αν λειτουργείτε έτσι, τότε λυπάμαι πραγματικά, αλλά ουδείς θα σας θέλει για φίλο/η, γκόμενο/α και συγγενή. Μόνο η μάνα σας θα σας αγαπάει κι αυτή λόγω βιολογικής υποχρέωσης. Στις πάσης φύσεως σχέσεις σας είστε πάντα αποτελεσματικοί; Έστω κι αν σας δίνουν μηδενική πίστωση χρόνου; Δεν νομίζω. Έστω κι αν πρέπει να εργαστείτε μέσα σε ένα πλαίσιο συνεχούς αμφιβολίας και μηδενισμού; Δεν νομίζω. Εν τέλει, πώς θέλετε να σας κρίνουν; Όπως ''κρίνετε'' εσείς τον Άρη; Επομένως, γιατί τον ''κρίνετε'' καθ' αυτόν τον τρόπο; Τον αγαπάτε ή δεν τον αγαπάτε; Τον θέλετε ή δεν τον θέλετε μέσα στη ζωή σας; Για σκεφτείτε κι αυτό: ο Άρης σας θέλει; Κάντε ένα εσωτερικό meeting με τον εαυτό σας και αποφασίστε τους πόθους σας. Ανακαλύψτε τα κίνητρά σας. Να σας πω τι θέλω εγώ; Να μείνετε έξω από το δωμάτιο.

Όλα αυτά που έγραψα και γράφω είναι αυθόρμητα και παρορμητικά. Δικαίως κάποιος μπορεί να μου πει ότι ασχολούμαι με ζητήματα ήσσονος σημασίας. Εδώ τα σκουπίδια έχουν μπει στα σπίτια μας, ο Τζέφρυ κάνει τζόκινγκ, ο Μπένι γλείφεται κι ο Πάγκαλος ξερογλείφεται. Κι εγώ ασχολούμαι με τα του Άρη. Μπορεί να σας φαίνεται απίστευτο και υπερβολικό, αλλά η οπαδική και γενικότερα η αθλητική κουλτούρα των Ελλήνων είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας. Το βλέπουμε από τη συμπεριφορά των φιλάθλων απέναντι στην Εθνική. Από τις αντιπαλότητες του στυλ: «Ποιος είναι το αφεντικό της πόλης;». Θέλει και ερώτημα; Η μιζέρια! Φαίνεται από τα ραντεβού που κλείνουν οι οπαδοί για να παίξουν ξύλο μεταξύ τους. Ρε την παλεύετε; Είστε λακαμάδες; Κλείστε ραντεβού με γκόμενα! Από την προκλητική υπεράσπιση των Ολυμπιακών υπέρ του γυμνού βασιλιά. Από τους χειρισμούς του κράτους (ποιου;) στα αθλητικά θέματα: στημένα, παράνομο στοίχημα, χρέη, ηθικές αυτουργίες και λοιπά. Το βλέπεις από όλους αυτούς που κράζουν -εκ του ασφαλούς- τον Τσιώλη κι όμως αν τους έβαζες στον πάγκο της ομάδας θα έψαχναν τσίγκινο σωβρακάκι για να γλιτώσουν από την μανιώδη οργή των οπαδών. Όλες αυτές οι καταστάσεις προεκτείνονται εκτός αθλητικής ενασχόλησης. Το βλέπεις στο μετρό, όπου κάποιος υπάνθρωπος θεωρεί ''μαγκιά'' να καπνίζει μέσα στην αποβάθρα και στον συρμό. Το παρατηρείς στο δρόμο, όταν κάποιος κάγκουρας, με την απλώστρα ή τον θερμοσίφωνα στο πίσω μέρος του αμαξιού, αποφασίζει να κάνει πατηλίκια έξω από πολυσύχναστα μέρη, έτσι για μόστρα ρε παιδί μου. Το βλέπεις από όλους αυτούς που φοβούνται να υποστούν αυτοκριτική λες και πρόκειται για κολονοσκόπηση. Που φοβούνται να πουν συγνώμη λες και θα τους θεωρήσεις αδύναμους. Η κοινωνία δεν είναι κάτι ξένο. Δεν είναι κάτι απόμακρο. Εμείς την αποτελούμε. Επομένως, η κοινωνία πάει στραβά, διότι πάμε εμείς στραβά. Επίσης, η ιστορία δεν πηγαίνει μόνη της. Πάει όπου την πάμε εμείς. Πού θα πάει η ιστορία με την επικρατούσα κατάσταση στην Ελλάδα; Από εμάς εξαρτάται. Πού θα πάει η ιστορία με τον Τσιώλη; Πάλι από εμάς εξαρτάται. Ας συνετιστούμε, όσο είναι καιρός, σε παν επίπεδο. Πάρτε το χαμπάρι ότι έχουμε χρεοκοπήσει κοινωνικά και ηθικά. Και σε αντίθεση με τη περίπτωση της οικονομίας, δεν υπάρχουν τράπεζες που δανείζουν λογική και ήθος. Όπως δεν υπάρχει ομάδα που να μπορεί να ορθοποδήσει, όταν αλλάζει τους προπονητές σαν ιδρωμένες κάλτσες.

Να πω και δυο λόγια για το ματς. Ήμαστε βελτιωμένοι. Έπεσε πολύ τρέξιμο, βγαίναμε πρώτοι στην μπάλα, κερδίσαμε σχεδόν όλες τις μονομαχίες και κάναμε πολλά κλεψίματα. Μέχρι κι ο Μίτσελ έπαιξε καλά. Πολύ καλά. Πάρα πολύ καλά. Έκοψε πλειστάκις τους αντιπάλους του, είχε γρήγορες επιστροφές και προσπάθησε να βοηθήσει στην επίθεση. Συν τοις άλλοις, η ομάδα είχε πολύ καλές αλληλοκαλύψεις. Ο Μίτσελ δεν τις χρειάστηκε λόγω πάρα πολύ καλής ατομικής απόδοσης, ενώ ο Τόχα κι ο Καστίγιο έλειπαν. Αμφότεροι δεν μαρκάρουν αποτελεσματικά και κουράζουν υπερβολικά την ανάπτυξη. Όμως, είχαμε και ενισχυμένο κέντρο. Δεν υπήρχε μόνο ένας Φατί (χθες δεν είχε καλή παρουσία) να τρέχει για όλους. Χθες έτρεξε όλη η ομάδα. Για παράδειγμα, ο  Καζναφέρης που δείχνει να αρπάζει την ευκαιρία από τα μαλλιά. Ο Πρίττας που έπαιξε αθόρυβα και ουσιαστικά. Ο Καπετάνος που όταν πρόκειται για τελείωμα φάσης δείχνει αγχωμένος, αλλά έκανε άπειρα χιλιόμετρα και έπαιζε με πάθος -το έβλεπες στο βλέμμα του. Τα δυο αφρικανικά κτήνη που τρόμαζαν μέχρι και τις σταγόνες της βροχής. Ο Βελλίδης που δείχνει για μια ακόμη φορά ότι την κατέχει την θέση. Το πως παίρνει τα βήματα σε κάθε φάση είναι δείγμα ταλέντου και δουλειάς. Επαναλαμβάνω, όμως, ότι θέλει χρόνο για να σηκώσει το ψυχολογικό φορτίο του βασικού. Τώρα παίζει απελευθερωμένος. Παρόλα αυτά δεν κερδίσαμε. Ε, και; Έχουμε 26 ολόκληρα ματς για να καλύψουμε τα βαθμολογικά κενά. Έτσι δεν είναι; Και θα τα καλύψουμε. Παραδοσιακά ο Άρης είναι ομάδα του δεύτερου γύρου. Τι θέλατε δηλαδή; Να πετούσε φωτιές στα πρώτα ματς της σεζόν; Τότε είναι σίγουρο ότι κάτι πήγαινε λάθος. Ο προπονητής θα δώσει φόρμα στην ομάδα. Η ψυχολογία της, όμως, εξαρτάται κι από τη δική μας απόδοση. Είμαι σίγουρος ότι αν έδιωχνε την μπάλα κάποιο από τα τρία σέντερ μπακ στο γκολ του Μπούντιμιρ, τώρα θα διάβαζα και θα άκουγα διαφορετικά πράγματα. Γιατί γαμώ το φελέκι μου;  Τι θα άλλαζε ως προς την εμφάνιση; Δηλαδή, τώρα που ο Μπούντιμιρ ισοφάρισε ο Κουτσιανικούλης έπαιξε καλά; Ο Βίσιο ήταν καλός σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού; Οι Ρομάνο και Λεάλ μας έκαναν γιο γιο και δεν το κατάλαβα; Η κατοχή των γηπεδούχων ήταν ουσιώδης και καρποφόρα; Όχι, όχι, όχι και όχι. Ας εξετάσουμε και την άλλη πλευρά του λόφου. Αν κερδίζαμε θα λέγαμε ότι είχαμε καλή κυκλοφορία; Μα και τώρα δεν είχαμε. Θα λέγαμε ότι ο Μίτσελ έπαιξε καλά; Αφού και τώρα έπαιξε θαυμάσια και μακάρι να συνεχίσει έτσι. Θα λέγαμε ότι δεν οπισθοχωρήσαμε; Ήταν ηλίου φαεινότερο ότι προσέχαμε τον κώλο μας. Θα λέγαμε ότι ο Εργοτέλης δεν είχε φάσεις; Πόσες φάσεις έκανε και δεν το ξέρω; Θα λέγαμε ότι ο Γιάκομπ κρατούσε τους παίχτες του αντιπάλου πίσω κι ότι έσπαγε την μπάλα; Ποιους παίχτες και ποια μπάλα; Ο Γιάκομπ παραμένει απομονωμένη νταλίκα, είτε χάσεις είτε κερδίσεις. Θα λέγαμε ότι ο Τσιώλης ανακάτεψε την τράπουλα; Ποια τράπουλα ρε παιδιά; Χάσαμε την νίκη στο 93' λεπτό. Λες και είμαστε η πρώτη ομάδα σε παγκόσμια κλίμακα που δέχεται γκολ στις καθυστερήσεις. Επειδή σας κούρασα και κουράστηκα, η ομάδα παρουσιάστηκε βελτιωμένη σε συγκεκριμένους τομείς και θα ρολάρει. Εξακολουθώ να έχω πίστη στην ομάδα. Δεν απελπίζομαι να υποστηρίζω τον Άρη. Δηλώνω αμετανόητος. Όσο χολή βγάζετε, τόσο πάθος θα εξάγω από μέσα μου. Βγάλτε πίστη και μεταδώστε την αύρα στην ομάδα. Τέλος.

Και πάμε στο Ξάνθη - Παναθηναϊκός. Είδα την εντεκάδα των γηπεδούχων και απόρησα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο Ουζουνίδης επιμένει στον στατικό Καζάκη και κρατάει στον πάγκο τον Σουάνη. Ένας Σουάνης που μπορεί να μη μου είναι συμπαθής, αλλά αναγνωρίζω ότι μοχθεί μέσα στο χόρτο και δημιουργεί αναμπουμπούλες στον αντίπαλο. Από την άλλη, ο Π.Α.Ο. με Βιτόλο και Σιμάο, έδειχνε ανασταλτικά ισχυρός, έστω κι αν ο Κλέιτον έπαιζε -τουλάχιστον στα χαρτιά- ως επιθετικός. Φευ! Στα πρώτα είκοσι λεπτά η ομάδα του Φερέιρα μου φαινόταν άχρωμη και άγευστη. Ο Μπέρτος έκλεινε τον Κουίνσι και τον εγκλώβιζε σε λίγα τετραγωνικά. Ο Βασιλακάκης προσπαθούσε να κοντρολάρει τη μεσαία γραμμή και να υπολογίσει τα μποφόρ του αέρα. Ο Μαρσελίνιο έδειξε ότι δεν είναι καλός μόνο στο έναν εναντίον ενός, αλλά και στο ένας εναντίον δύο. Αίφνης, όμως, τα πάντα άλλαξαν από το πέναλτι που κέρδισε και εκτέλεσε ο Λέτο. Ο Αργεντινός με την φυγή του Σισέ έχει απελευθερωθεί, πρωτίστως με δική του πρωτοβουλία και κατόπιν έχοντας την άδεια του Φερέιρα. Αποκλίνει από τον αριστερό ασβέστη, συγκλίνει πολλάκις προς τον άξονα, πατάει συχνά περιοχή και ανοίγει διαδρόμους, έστω και άθελά του. Κάπως έτσι, άλλωστε, έλαβε την όμορφη πάσα από τον Ζέκα και κέρδισε το πέναλτι. Ωστόσο, ο παίχτης έχει σαφές πρόβλημα με την πάσα. Όχι μόνο πασάρει σπάνια, αλλά όταν αυτό συμβεί, ειδικά όταν πιέζεται, φαίνεται σαν να το κάνει με κλειστά μάτια. Αλλού ο συμπαίχτης, αλλού η μπάλα. Το θέμα είναι ότι μετά το πρώτο γκολ η Ξάνθη βραχυκύκλωσε. Σοκαρίστηκε. Πανικοβλήθηκε. Η μεσαία γραμμή εξαφανίστηκε. Δεν είναι ότι δεν μπορούσε να αντιδράσει, αλλά πιθανολογώ ότι δεν ήξερε τον τρόπο. Υποθέτω ότι ο Ουζουνίδης δεν είχε φανταστεί τέτοια εξέλιξη και του καταλογίζω ευθύνες σε αυτό. Και μέχρι να ξαναμπεί το μυαλό στο κεφάλι και στα πόδια των παιχτών της Ξάνθης μπήκε το δεύτερο γκολ. Η ακριτική ομάδα (κλισέ) πείσμωσε, ενώ ο Βιτόλο απέδειξε ότι το ποδοσφαιρικό του μυαλό έτρεχε με ταχύτητα επιταφίου. Δεν αναφέρομαι μόνο στην κόκκινη κάρτα, αλλά στην εν γένει παρουσία του. Τουλάχιστον, ο Σπυρόπουλος έπαιζε αξιοπρεπώς. Ίσως, διότι, ο Ουζουνίδης δεν έδωσε βάρος στην πλευρά του.

Στο δεύτερο μέρος ο Ουζουνίδης έβαλε τον Σουάνη στη θέση του αφανή Ντίκα. Έχοντας αριθμητική υπεροχή, άφησε τον Καζάκη να γεμίζει το χώρο και έδωσε ρητές εντολές στον Σουάνη να αναλάβει δράση. Ο Βασιλακάκης με τον Ντάνι ανέβασαν τις γραμμές ψηλά και τα ακραία μπακ, κυρίως ο Μπέρτος, πήραν πολλά μέτρα. Όλα αυτά συνέβησαν ακριβώς για δέκα λεπτά. Ο Κουίνσι πέτυχε το τρίτο τεμάχιο και κάπου εκεί μπήκε ταφόπλακα στις ελπίδες της Ξάνθης. Αυτός ο Πολωνός που παριστάνει το σέντερ μπακ στην άμυνα της Ξάνθης είχε πολλά προβλήματα με την ταχύτητα του Κουίνσι. Ο παίχτης βάζει κάτω το κεφάλι και τρέχει σαν να κυνηγά το λεωφορείο. Δεν υπολογίζει παίχτες, συμπαίχτες, και διαστάσεις γηπέδου. Σαν να τρέχει κατοστάρι. Τέλος πάντων. Η απάντηση του Ουζουνίδη λεγόταν Βλαχοδήμος. Από τα πόδια του ξεκίνησε το όμορφο τέρμα που πέτυχε ο Εντιμάρ. Είναι καλός παίχτης ο μικρός. Ταχύς, ντριμπλαδόρος, μπουκαδόρος. Έχει μέλλον. Και στο καπάκι ο συγκεκριμένος παίχτης πετάει τορπίλη και κάνει το 2-3. Φαπ στον Κάνθαρο που έλεγε για ταφόπλακες. Φαπ στον Κάνθαρο που νόμιζε ότι το μόνο πράγμα που θα είχε ένταση στο δεύτερο ημίχρονο θα ήταν ο αέρας. Ο Φερέιρα με μια κίνηση τακτικής οξυδέρκειας ή ακλόνητου πανικού πέταξε μέσα τον Καντέ,  παρέταξε τρεις στόπερ και έδωσε βάθος στην άμυνα. Τουλάχιστον, αυτό εισέπραξα. Εν κατακλείδι, δηλώνω ότι υποτίμησα την δυναμική που μπορούν να δώσουν οι αλλαγές. Έκανα λάθος. Οι Βλαχοδήμος και Σουάνης κόντεψαν να αλλάξουν άρδην το σκηνικό. Από την άλλη, ο Παναθηναϊκός, ένεκα διακύμανσης σκορ, υποτίμησε τους γηπεδούχους. Αναμενόμενο, αλλά όχι λογικό. Είναι καλή ομάδα η Ξάνθη. Όπως ο Π.Α.Ο. δείχνει συσπειρωμένος. Η ενασχόληση των πάντων με τους υποψήφιους αγοραστές της Π.Α.Ε. έχει αποφορτίσει πλήρως την ομάδα, η οποία έχει αφοσιωθεί στο αγωνιστικό. Και ναι, ο Μίνος είναι μορφή. Το ίδιο κι ο Τσάκας. Υπέροχη η συνέντευξη που έλαβε μέρος στο ημιχρόνιο. Δηλώνω αμετανόητος θαυμαστής και των δυο.

Υ.Γ.1 Για το Α.Ε.Κ. - Ολυμπιακός δεν θα μιλήσω με λόγια. Οι Κινέζοι ισχυρίζονται ότι μια εικόνα αξίζει 1000 λέξεις. Ιδού.

Υ.Γ.2 Ο Κούπερ, προπονητής της Σανταντέρ, έφαγε τριάρα στην κεφάλα. Το απίστευτο βρίσκεται στην κατοχή μπάλας εκ μέρους των γηπεδούχων, η οποία στο 60' λεπτό έφτασε στο 85% (!!!). Μαντέψτε ποιοι ήταν οι γηπεδούχοι.

Υ.Γ.3 Πρόκειται για βασική επιρροή, μεταξύ άλλων, των Metallica και των Megadeth. Αποτελούν πρωτοπόρο μέλος του N.W.O.B.H.M. Δεν είχαν, όμως, την απαιτούμενη διάρκεια, παρά το εκρηκτικό ξεκίνημά τους. Λέγονται Diamond Head και γουστάρω να τους ακούω.

Το γεύμα της μέλισσας, το μέλι και η σύμπτωση

Είμαστε όλοι έτοιμοι; Ωραία. Ο θρυλικός Μπιλ Σάνκλι δίνει το δικό του στίγμα περί απλότητας: «Το ποδόσφαιρο είναι ένα απλό παιχνίδι που στηρίζεται στο να δίνεις και να δέχεσαι πάσες, στο να κάνεις κοντρόλ και να είσαι διαθέσιμος για να πάρεις μπάλα. Είναι τρομακτικά απλό άθλημα». Έχει απόλυτο δίκιο. Η ουσία της δήλωσης είναι απαράλλαχτη. Διαχρονική. Απόλυτη. Στο ποδόσφαιρο του σήμερα, βέβαια, ελάχιστοι ενστερνίζονται την άνωθεν άποψη. Γιατί; Διότι, η συντριπτική πλειοψηφία του κοινού αδυνατεί να κατανοήσει το ποδόσφαιρο. Νοητικά. Τακτικά. Έχω ετοιμάσει ένα κολοσσιαίο άρθρο επ' αυτού.  Όμως, για ποιο ποδόσφαιρο μιλάμε; Εδώ δεν μπορούμε να συλλάβουμε καθημερινά πράγματα που αφορούν την ίδια μας τη ζωή. Δεν έχουμε καταλάβει το νόημα της ζώνης και του κράνους. Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι δεν έχουμε δικαίωμα να ρυπαίνουμε το περιβάλλον. Δεν έχουμε αντιληφθεί ότι οι σκοταδόψυχοι θα παραμείνουν σκοταδόψυχοι σε αέναο επίπεδο. Επιπλέον, είμαστε καχύποπτοι σε βαθμό κακουργήματος. Όταν χαρακτηρίζεται κάτι ως απλό, τότε αμέσως προβληματιζόμαστε για το αν πράγματι είναι απλό κι αν θα μπορέσουμε να τα βγάλουμε εις πέρας. Αρχίζεις να έχεις αμφιβολίες. Σε πιάνει πανικός και μόνο στη σκέψη ότι δεν θα μπορέσεις να αποκρυπτογραφήσεις την απλότητα. Να την εφαρμόσεις. Να ανταποκριθείς. Αρνείσαι να δεχτείς την ενδεχόμενη αποτυχία κι ως εκ τούτου επιλέγεις να κολυμπήσεις σε δύσκολα/βαθιά/θολά νερά. Και να ''πνιγείς'' ουδείς θα σε κατηγορήσει. Πάρτε, για παράδειγμα, τα γεύματα που προετοιμάζονται στην Αφρική και την Ευρώπη. Ποιο γεύμα θεωρείται απλό; Ποιο θεωρείται τέλειο; Εξαρτάται υπό ποιο πρίσμα το εξετάζει κανείς. Στην Αφρική το απλό γεύμα συνάδει με το τέλειο. Εναρμονίζεται. Ταυτίζεται. Κάθε συστατικό είναι υψηλής ποιότητας, το γεύμα ολοκληρώνεται με λίγα συστατικά και συν τοις άλλοις εκπληρώνονται όλα τα κριτήρια που αφορούν το φαγητό: ικανοποίηση πείνας, υγεία, ευπεψία και καλή γεύση. Αντίθετα, στην Ευρώπη το απλό γεύμα αποτελεί σύνηθες φαινόμενο, αλλά δεν θεωρείται τέλειο. Το τέλειο γεύμα υπόκειται σε διαφορετική κουλτούρα που υποδηλώνει τη χρησιμοποίηση πολλά συστατικών και την πολυπλοκότητα της προετοιμασίας. Λοιπόν, αυτή η κουλτούρα μας έχει κάψει τη γούνα. Προσωπικά, ψηφίζω την έκδοση της Αφρικής. Το απλό είναι τέλειο. Αυτό υποστήριζε, μεταξύ άλλων αθλητάνθρωπων, ο Γιάννης Ιωαννίδης. Αυτό υποστηρίζει κι ο Κάνθαρος. Ευτυχώς που υπάρχει η απλότητα της Μπαρτσελόνα και θυμόμαστε/μαθαίνουμε τι σημαίνει ποδόσφαιρο. Μακάρι να υπήρχε μια Μπαρτσελόνα που να αφορούσε την κοινωνία. Να μπορούσαμε να διδαχτούμε από αυτήν. Φευ!

Υποθέτω ότι παρέκκλινα της πορείας μου. Επανέρχομαι πάραυτα στην πειθαρχημένη σκέψη. Λέγαμε, λοιπόν, για την απλότητα του ποδοσφαίρου. Δυστυχώς, στο ελληνικό ποδόσφαιρο, όπου δεσπόζει η Ε.Π.Ο.land, είναι εξαιρετικά δύσκολο να παρουσιάσεις στο χόρτο τέτοιο εγχείρημα. Ωστόσο, οφείλεις να προσπαθήσεις. Η διοίκηση, σύμφωνα με τις μεταγραφικές εξελίξεις, αυτό ακριβώς επιχειρεί. Το ίδιο πράττει και ο Τσιώλης με τους παίχτες του. Εμείς; Ποια πορεία θα κανονίσουμε; Ο Κάνθαρος προτείνει το εξής δίπτυχο: ρεαλισμός και σύνεση. Το ρόστερ γέμισε. Παραγέμισε. Πρέπει να ελαφρύνει. Μολαταύτα, ο Τσιώλης έχει γεμάτη την φαρέτρα του. Συν τοις άλλοις, εντάθηκε ο ανταγωνισμός μεταξύ των παιχτών -είναι λίαν σημαντικό. Αυτό που απομένει είναι να (παρα)μείνουμε εκτός δωματίου και να αφήσουμε τον Σεφ να δουλέψει με την ησυχία του. Ας θυμηθούμε τον τέταρτο παράγοντα.

Σήμερα, όμως, έπρεπε να θέσουμε σε κίνηση και τον πρώτο παράγοντα. Δεν τον θέσαμε. Η Ξάνθη έχει δώσει δυνατά παιχνίδια με Ο.Σ.Φ.Π., Α.Ε.Κ. και Π.Α.Ο.Κ. Έπαιξε μεθοδευμένο ποδόσφαιρο και είχε πολύ καλή παρουσία. Μολαταύτα, δεν αποκόμισε ούτε ένα βαθμό. Ομολογώ ότι αυτό με προβλημάτιζε. Μήπως είχε έρθει η ώρα να μην παίξει καλά και να πάρει βαθμό ή βαθμούς; Εν τέλει, και καλά έπαιξε και βαθμό τσίμπησε. Και πάμε στις τέσσερις γραμμές του χόρτου. Το να βλέπεις τον Τόχα εκτός εντεκάδας αποτελεί ισάξια ικανοποίηση με το να σου ζητάει ραντεβού η Τζένη Μπότση (γυναικάρα). Ωστόσο, γρήγορα αυτό το συναίσθημα εξανεμίστηκε, μόλις είδα τον Καστίγιο να στολίζει το μπράτσο του με το περιβραχιόνιο. Δεν κατάλαβα τον λόγο. Ο Καστίγιο δεν εκφράζει τον Κάνθαρο ως αρχηγός του Άρη. Συν τοις άλλοις, έπρεπε να αντέξω το ψυχολογικό βάρος που μου προξενεί η παρουσία του Μίτσελ στο αριστερό άκρο της άμυνας. Τέλος πάντων. Ήταν δεδομένο ότι ένα γρήγορο γκολ θα μας απελευθέρωνε. Δεν το πετύχαμε. Ήταν δεδομένο ότι έπρεπε να εξαργυρώσουμε την ορμητικότητα που είχαμε στο πρώτο τέταρτο. Δεν την εξαργυρώσαμε. Το να βλέπεις, μόλις στο 3' λεπτό, τον Καπετάνο, όντας αμυντικό χαφ, να παίζει το ένα δύο με τον Γιάκομπ, εντός περιοχής, είναι όμορφο. Σου προξενεί ευθυμία. Το να διαπιστώνεις ότι ο Καπετάνος με το καλό του πόδι δεν μπορεί να βρει δίχτυα, ούτε καν εστία, σου προξενεί έναν εκνευρισμό. Το να λήγει το ματς κι εσύ ακόμα να περιμένεις να δεις μια ανάλογη φάση, σου προξενεί θυμό. Πίκρα. Αγανάκτηση. Ο Άρης είχε μια άκαρπη υπεροχή και μια ανούσια κατοχή. Η κατοχή, όμως, τέλειωσε τον Οκτώβριο του 1944, όχι του 2011. Ο Ουζουνίδης ακολούθησε την πεπατημένη. Μετά το αρχικό σοκ, έδωσε χώρο στον Άρη, έκλεισε τους διαδρόμους και έπαιζε άψογα το μαν το μαν και το ντουμπλάρισμα αντιπάλου (π.χ. Καστίγιο, Ούμπιντες). Κι όλα αυτά χωρίς να μπορεί να κυκλοφορήσει την μπάλα και με σχετικά άναρχο κέντρο, ελέω της απουσίας του Βασιλακάκη. Αντίθετα, την μπάλα την κυκλοφορούσε ο Άρης. Ωστόσο, στερούμαστε υπομονής και αγωνιστικής πειθαρχίας. Έβλεπα τον -μη εγκλιματισμένο- Ούμπιντες, πολλάκις, να αφήνει τη θέση του για να καλύψει τον Παπαζαχαρία. Υπενθυμίζω ότι στα χαρτιά έπαιζε ως επιτελικός μέσος. Να δεχτώ ότι είχε τέτοιες εντολές από τον Τσιώλη. Αν και ο Παπαζαχαρίας τα πήγε ικανοποιητικά. Ρε παιδιά, τον Μίτσελ ποιος τον κάλυπτε; Η Ξάνθη, έχοντας ως κύριο εκφραστή τον Πόι, έπαιζε και πίεζε αρκετά από εκείνη την πλευρά, προφανώς λόγω σαφών οδηγιών εκ μέρους Ουζουνίδη. Είχα δηλώσει ότι ο Κούπερ δεν υποτιμούσε το πρόβλημα που έχουμε στο αριστερό άκρο αμύνης και ήλπιζα να μην το υποτιμήσει κι ο Τσιώλης. Οι ελπίδες μου αποδείχτηκαν φρούδες. Ο Αργεντινός είχε δώσει ρητές εντολές στον Λαζαρίδη να καλύπτει τον Μίτσελ. Είναι φανερό ότι επί Τσιώλη κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Ο Μίτσελ μοιραία αντικαταστάθηκε. Σπαταλήσαμε ένα ημίχρονο. Αυτό, όμως, είναι το υλικό μας. Και φυσικά αυτός είναι ο Καστίγιο. Ένας παίχτης που θεωρεί το μαρκάρισμα ποδοσφαιρική ταπείνωση και δεν μαρκάρει ούτε τον ίσκιο του, παρά μόνο αν τον προκαλέσει ο αντίπαλος παίχτης, προπονητής, βοηθός, φροντιστής, νερουλάς, πετσετάς. Ως εκ τούτου, ο Μίτσελ έχει ελαφρυντικά. Ο Τσιώλης όχι.

Και πάμε στο δεύτερο μέρος. Ο Κάνθαρος παραλίγο να πάθει συγκοπή, μόλις είδε τις αλλαγές. Δεν σας κρύβω ότι μου πήρε αρκετή ώρα για να αποκρυπτογραφήσω ποιος παίζει που. Για παράδειγμα, ο Πορτίγια κι ο Τόχα. Τους τσάκωσα αρκετές φορές στην αριστερή πλευρά. Σαν ζευγαράκι. Από την άλλη πλευρά, είχαμε ένα παλικάρι με μπουκλίτσες και γαλανά ματάκια που ήταν απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα. Ο Βλαχοδήμος, στα λίγα λεπτά που τον αντιμετώπισε, είχε καλή παρουσία και είναι άξιος αναφοράς. Επιπλέον, πώς γίνεται ο Καστίγιο να έχει πατήσει το δεξί του πόδι τρεις φορές και την περιοχή καμία; Και ποιος ήταν ο ρόλος του Γιάκομπ; Απαντώ μόνος μου: να σπάει την μπάλα. Ποια μπάλα; Πόσες φορές την ακούμπησε; Πόσες φορές είδε τι χρώμα έχει; Είναι φανερό ότι έχουμε σοβαρό πρόβλημα στις ομάδες που κλείνονται και παίζουν την κόντρα. Η Ξάνθη το κάνει καλά και μαγκιά της. Κι ας είχε αριστερό μπακ τον Εντιμάρ και τον Μαρσελίνιο εξαφανισμένο. Το αποτέλεσμα είναι να ''αναπτυσσόμαστε'' οριζόντια και με μακρινές μπαλιές που κατέληγαν σε μυστήριο λαϊκού ήρωα. Γιατί; Ρε παιδιά, βάλτε κάτω την μπάλα. Ευτυχώς, ο Φατί έχει μεγάλα αποθέματα βενζίνης στο ρεζερβουάρ του. Μακάρι να μπορούσαμε να τον κλωνοποιήσουμε και να προσθέσουμε στους κλώνους του ένα γονίδιο που θα υπαγορεύει να τρέχει για τρία άτομα και να αγωνίζεται σε πέντε θέσεις. Όσο για τον Βελλίδη, είχα δηλώσει ότι δεν είναι έτοιμος για πρώτος τερματάς. Έχει ικανότητες και φαίνεται ότι δουλεύει, αλλά δεν αρκεί. Το να είσαι πρώτη επιλογή συνοδεύεται με το αντίστοιχο ψυχολογικό φορτίο. Πιστεύω ότι σε δυο χρόνια θα είναι μάχιμος και πανέτοιμος. 

Όπως είπε ένας φίλος Αρειανός με το πέρας του αγώνα: «Πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι που πήραμε το Χ». 'Εχει απόλυτο δίκιο. Πού πήγε, όμως, η απλότητα που εννοούσε ο Μπιλ Σάνκλι; Πού πήγε η -εκ μέρους όλων- προσπάθεια; Ο Κάνθαρος είναι εγκρατής άνθρωπος και δεν θα προβεί σε αφορισμούς. Ούτε σε μηδενισμούς μήτε σε απαξιώσεις. Έχω πίστη στο ρολάρισμα της ομάδας. Έχω πίστη στον προπονητή. Εξάλλου, ο Άρης για μένα είναι κάτι παραπάνω από μια ομάδα που ''πρέπει'' να κερδίζει. Δυστυχώς, όμως, οι περισσότεροι δεν λειτουργούν με αυτό το σκεπτικό. Αντιθέτως, διακατέχονται από ωφελιμιστικά και οπορτουνιστικά κριτήρια. Ο Άρης υπάρχει για να γεμίζουμε τις Κυριακές μας. Για να γεμίζει εμάς τους ίδιους. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Και κάθε φορά που βλέπω την Αρειανάρα να πατάει το χόρτο γεύομαι ικανοποίηση, ιδίως σήμερα που είχα να την παρακολουθήσω είκοσι ολόκληρες μέρες. Έστω κι αν σε αυτήν παίζει ο Μίτσελ κι ο Τόχα. Έστω κι αν πρέπει να ανεχτώ τις γκρίνιες και τη μιζέρια κάποιων. Έστω κι αν χρειάζεται ενέσεις ψυχολογίας. Έστω κι αν δεν μπορεί να κερδίσει την Ξάνθη. Όλοι αγαπάνε το μέλι, λίγοι την μέλισσα. Πολλοί γουστάρουν τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο, λίγοι δέχονται πως υπάρχει η ήττα και η ισοπαλία μέσα στο πρόγραμμα. Η μέρα του δαίμονα θα έρθει.

Να πούμε και δυο πράγματα για το Ατρόμητος - Παναιτωλικός. Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη, παύει να είναι σύμπτωση. Το ότι μένει ανενόχλητος ο Μήτρογλου, μου δείχνει ότι ουδείς αντίπαλος προπονητής τον υπολογίζει. Μολοταύτα, θα έπρεπε, διότι όλη η ομάδα αγωνίζεται για εκείνον. Ακλόνητο παράδειγμα συνιστούν οι στημένες φάσεις. Έγινε με τον Άρη. Έγινε με τον Π.Α.Ο. Έγινε με τον Παναιτωλικό. Το να ξεμαρκάρεται μόνος του δεν το λογίζω ως πιθανό ενδεχόμενο για τον απλό λόγο ότι κάνει κίνηση πίσω από το σέντερ μπακ, αγνοεί την ύπαρξη του οφσάιντ και δεν μπορεί να πασάρει με ακρίβεια σε ακτίνα τριών μέτρων ή να υποδεχτεί σωστά την μπάλα, πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορεί να παίξει το ένα δύο. Επιπλέον, είναι απείθαρχος, αργός και δεν έχει ιδιαίτερη διάθεση για μαρκάρισμα. Για αυτό, άλλωστε, δεν τον θέλει ο Βάσκος. Μολονότι οι αδυναμίες του είναι πολλές και τρανταχτές, εκείνος σκοράρει -απόδειξη ότι δεν έχει δουλέψει και δεν έχει δουλευτεί. Χθες, ωστόσο, απέδωσε ικανοποιητικά σε τακτικό επίπεδο. Κι όλα αυτά, απέναντι σε έναν Παναιτωλικό που παρά τη δεδομένη τεχνική ανεπάρκεια αρκετών παιχτών, προσπαθεί να παίξει στρωτό ποδόσφαιρο με όπλο την ταχύτητα, τις αντεπιθέσεις και τον ενθουσιασμό. Έργο Τεννέ. Ωστόσο, οι αλληλοκαλύψεις παραμένουν σε μέτριο επίπεδο. Κι αυτό έργο Τεννέ. Κάθε φορά που ανέβαινε ο Κουτρουμάνος, το χωρικό διάστημα που έμενε ακάλυπτο, ήταν ισόποσο των συνόρων στον Έβρο. Και ποιος να καλύψει το κενό; Ο Καμαρά δεν φημίζεται για τα ανασταλτικά του καθήκοντα. Τα σέντερ μπακ δεν μπορούν. Η ομάδα χρειάζεται μπομπάτο κεντρικό οπισθοφύλακα (Ντολεζάι;). Επίσης, απαιτείται η προσθήκη κάποιου αμυντικού μέσου που να λειτουργεί σαν κυμματοθραύστης μπροστά από το κεντρικό αμυντικό δίδυμο. Οι Σιόντης και Μουμίν είναι ντελικάτοι για αυτή τη δουλειά. Μόνο έτσι θα απελευθερωθεί η υποτιμημένη μπαλαδόφατσα που ακούει στο όνομα Θεοδωρίδης. Έχουμε και έναν Χαριστέα να τροφοδοτήσουμε. Τουλάχιστον, ο Άντι, όντας αριστερό μπακ, στέκεται αξιοπρεπώς και δείχνει ότι πρόκειται για εξελίξιμο παίχτη. Αντίθετα, ο Ατρόμητος έχει τον Ζουέλα που λειτουργεί σαν σύρτης μπροστά από Τόμας και Φυτανίδη. Άμα λάχει, μετατρέπεται και σε τρίτο σέντερ μπακ. Χθες, ωστόσο, είχε ανέβει αρκετά μέτρα στον άξονα, παίζοντας ελάχιστα πίσω από τον Τάτο, για να επανέλθει στην περιοχή ευθύνης του κατόπιν της επίτευξης του πρώτου γκολ. Ένα γκολ που προήλθε από στημένη φάση. Όπως και το δεύτερο. Είναι προφανές ότι ο Δώνης έχει δουλέψει σε αυτόν τον τομέα. Επιπλέον, έχει δουλέψει πολύ με τα άκρα του. Όχι μόνο στις αλληλοκαλύψεις και στο ντουμπλάρισμα αντιπάλων, αλλά και στην επιθετική ανάπτυξη. Τα όβερλαπ συνιστούν πάγιο κομμάτι του επιθετικού ξεδιπλώματος, καθώς και οι μακρινές διαγώνιες πάσες με τον Τάτο να οπισθοχωρεί, να μαζεύει την μπάλα και να σημαδεύει τους προωθημένους Σκόνδρα και Γιαννούλη. Κι όλα αυτά, χωρίς την ουσιαστική συμβολή του Πίτου Γκαρσία στο χθεσινό ματς. Ο Δώνης, πάντως, έχει ωριμάσει αρκετά. Φαίνεται στο παιχνίδι του. Περιμένω περαιτέρω βελτίωση. Περιμένω (κι άλλες) κηδείες.

Υ.Γ.1 Η κατάρα της γριάς ξεκίνησε με τη δύση (;) του Αστέρα. Από τον Άρη Ασβεστά.

Υ.Γ.2 Μην ξεχάσετε να τιμήσετε την ψηφοφορία.

Υ.Γ.3 Είναι Γερμανοί, παίζουν metal και δηλώνουν οργισμένοι.

Γκέλες, ''γκέλες'' και είμαι γκολ!

Ακόμα και τώρα υπάρχουν πολλοί φίλοι του Π.Α.Ο.Κ. που θεωρούν ότι όλα πορεύονται βάσει προγράμματος. Ότι όλα βαίνουν καλώς. Ότι η συνέχεια θα είναι καλύτερη. Ωστόσο, έχουν εμφανιστεί και κάποιοι που δεν είναι ευχαριστημένοι με αυτό που βλέπουν και που ξέρουν ότι αυτό το πράγμα δεν έχει σχέση με το πλάνο τριετίας του Σάντος. Μπορεί να τους κατηγορήσει κανείς; Δεν νομίζω. Στα δυο εντός έδρας ματς με τους νεοφώτιστους, ο Π.Α.Ο.Κ. δέχτηκε τρία γκολ και μάλιστα θα μπορούσε να δεχτεί κι άλλα. Το φοβερό της υπόθεσης είναι ότι πέρυσι σε 18 εντός έδρας ματς πρωταθλήματος είχε δεχτεί μόλις έξι γκολ. Μόνο και μόνο αυτό το στατιστικό αρκεί για να οδηγηθούμε συνειρμικά στη σύγκριση Σάντος - Δερμιτζάκη. Επί της ουσίας όμως δεν μπορείς να συγκρίνεις δυο ανόμοια πράγματα.

Ο Χάρι Κλιν έδωσε την δική του εκδοχή για τα τεκταινόμενα: ''Πιστεύω ότι είναι θέμα τύχης και συμπτώσεων. Πέρυσι υπήρχαν αντίστοιχες φάσεις, αλλά δεν τρώγαμε γκολ. Φέτος με 2-3 φάσεις ο αντίπαλός μας σκοράρει''. Η αλήθεια, αγαπητέ Κοντρέρας, είναι ότι η ομάδα πέρσι ήταν πιο σφιχτή στα μετόπισθεν, με λιγότερους κενούς χώρους και καλύτερη αλληλοκάλυψη. Πάντως, ο Χιλιανός έκανε αναφορά και για την προετοιμασία του Μπερέτα και του επέρριψε ευθύνες. Τα ίδια δήλωσε κι ο Λίνο. Για την ιστορία απλά αναφέρω ότι κανείς από τους δυο έκανε προετοιμασία με τον Ιταλό, αλλά δεν βαριέσαι. Εδώ έρχεται το πρώτο ερώτημά μου: αν ευθύνεται το κακό πρόγραμμα του Μπερέτα, δεν θα έπρεπε να επισημανθεί από τις πρώτες κιόλας μέρες της απομάκρυνσής του; Απαντώ μόνος μου ότι θα έπρεπε. Σειρά για το δεύτερο ερώτημα μου: η προετοιμασία ήταν καλή με τον Άγιαξ και την Φενέρ, αλλά όχι με τις Σέρρες, τον Αστέρα και τον Ολυμπιακό Βόλου; Απαντώ πάλι μόνος μου ότι μάλλον θυμόμαστε τον Μπερέτα όποτε γουστάρουμε.

Ότι και να δηλώνει ο Κοντρέρας, ο Λίνο και ο Δερμιτζάκης (ηλεκτροσοκάκιας) δεν έχουν καμιά σημασία από την στιγμή που η αλήθεια φαίνεται στο χόρτο. Όπως είχα γράψει σε ανύποπτο χρόνο, είναι εξαιρετικά δύσκολο για τον Π.Α.Ο.Κ. να επαναλάβει τα αποτελέσματα που είχε εντός (και εκτός) έδρας επί Σάντος. Μην ξεχνάμε κιόλας ότι φέτος -σε αντίθεση με προηγούμενες χρονιές- ο Π.Α.Ο.Κ. παίζει Ευρώπη, το οποίο σημαίνει παραπάνω παιχνίδια, περισσότερο άγχος, μεγαλύτερη καταπόνηση και ανάγκη για καλύτερη διαχείριση αποτελεσμάτων.

Κατά την γνώμη μου μεγάλη ευθύνη φέρει ο Ζαγοράκης, ο οποίος φρόντισε εν μία νυκτί να αυξήσει την πίεση στο μέγιστο, δηλώνοντας ότι: ''Φέτος πάμε για πρωτάθλημα''. Αυτό που δεν μας είπε είναι πως ακριβώς πάει για πρωτάθλημα. Με τι όπλα; Με τον Δερμιτζάκη; Τον βλέπω να μιλάει στην τηλεόραση με αυτό το υφάκι και να προτρέπει τους παίχτες του να διασκεδάσουν τα παιχνίδια και χαμογελάω. Πως να ξεκλειδώνουν κλειστές άμυνες τους λέει; Πως να κινούνται χωρίς την μπάλα τους λέει; Πως να κλείνουν χώρους και να αλληλοκαλύπτονται τους λέει; Πως να επιβάλλουν τον δικό τους ρυθμό τους λέει; Μάλλον όχι. Δεν πειράζει, όμως. Το άλλοθι βρέθηκε στο πρόσωπο του Μπερέτα. Εξάλλου, ο Δερμιτζάκης είναι φιλαράκι του Προέδρου. Κοίτα να δεις, όμως, που έπεσε λίγο κράξιμο μετά το ματς με τον Ολυμπιακό Βόλου. Μην φανταστείτε τίποτα φοβερό. Δυσανασχέτησαν λίγο με τον Δερμιτζάκη, βρίσανε τον Παπάζογλου και πετάξανε ένα πετραδάκι στο αμάξι του Σάλπι. Η υπομονή, όμως, των οπαδών, ύστερα από την φυγή του Σάντος φαίνεται ότι εξαντλείται γρήγορα. Η πρόκριση στους ομίλους του πρώην Ουέφα μπορεί να γλύκανε τον κόσμο της ομάδας, αλλά δεν θα δεχτούν σε καμία περίπτωση να έρθει σε σύγκρουση με τον μαραθώνιο του πρωταθλήματος. Και φτάνω στο τρίτο ερώτημα μου: οι ισοπαλίες με Αστέρα και Ολυμπιακού Βόλου θεωρούνται γκέλες ή ''γκέλες''; Η ήττα στην Ξάνθη τι θεωρείται;

Πάντως, η απόφαση του Πανόπουλου να αντικαταστήσει τον Κεχαγιά θεωρείται σίγουρα αψυχολόγητη, έστω κι αν λειτούργησε ευεργετικά για την Ξάνθη, αλλά Πανόπουλος είναι αυτός ό,τι θέλει κάνει. Ο κλώνος του Οτσαλάν έδωσε την απαραίτητη ψυχολογική ντόπα, όπως άλλωστε συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις. Βέβαια, σε αυτό βοήθησε κι ο Κοντρέρας με τον Μαλεζά. Η αμυντική λειτουργία δεν είναι τόσο δυνατή και συνολική όσο πέρυσι. Ο Ίβιτς που έβγαζε μάτια βλέπει την μπάλα σαν σκαμπό για να ξεκουραστεί, ο Λίνο ποτέ δεν μάρκαρε, ο Φιλομένο νομίζει ότι η εστία είναι κουμπότρυπα, ο Σάλπι φαίνεται βαρυκόκκαλος και οι Γκαρσία με Βιτόλο αδυνατούν να βγάλουν τα κάστανα από την φωτιά. Το αποτέλεσμα ήταν η ομάδα να φάει γκολ, ο Κατόνγκο να δημιουργεί πολλά προβλήματα, ο Στρμπα να αποδεικνύει τους λόγους που ήταν στο μουντιάλ κι ο Βασιλακάκης να βάζει το όνομά του στις μεταγραφικές λίστες των ''μεγάλων'' ομάδων. Κι όλα αυτά με την Ξάνθη να παίζει χωρίς επιθετικό. Ο Πόι δεν μπορεί να παίξει κορυφή και για αυτό άλλαζε ρόλους με τον Κατόνγκο και τον Μαρσελίνιο, αφήστε που πολλές φορές κατέβαινε μέχρι τον αριστερό ασβέστη για να μαρκάρει. Επί της ευκαιρίας να δηλώσω ότι η Ξάνθη χτύπησε φλέβα χρυσού με τον Μπόατενγκ. Μου θυμίζει μεταγραφή τύπου Έμερσον κι όμως ελάχιστοι ασχολήθηκαν με αυτή την κίνηση. Η ουσία είναι ότι οι Θρακιώτες φέτος πολύ δύσκολα θα πέσουν. Δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τον Δερμιτζάκη.

Για το έτερο ματς δεν θα γράψω πολλά. Ο Καραγεωργίου έχει σφυρηλατήσει ένα πειθαρχημένο σύνολο αποτελούμενο από μέτριους παίχτες και μπράβο του. Και να σκεφτεί κανείς ότι παίζει με αριστερό μπακ τον Ρουμπάκη και δεξί μπακ τον Κορδονούρη. Κάθε χρόνο κάνει λίγες προσθήκες σε θέσεις που πονάει η ομάδα και δείχνει εμπιστοσύνη στη ντόπια παραγωγή. Το κυριότερο, όμως, είναι ότι η ομάδα προσπαθεί να παίξει ποδόσφαιρο με αρχή και τέλος κι αυτό έκανε στο Χαριλάου. Μάλιστα κατάφερε να μπαλώσει την αποβολή του Ολίσε τόσο καλά που δεν έπαιρνες εύκολα χαμπάρι ότι έπαιζε με παίχτη λιγότερο. Για μας τι να πούμε; Ο Κούπερ ήταν έξαλλος. Παρόλα αυτά δεν δείξαμε τόσο πανικοβλημένοι. Είχαμε προσήλωση στο πλάνο, υπομονή και τύχη. Ωστόσο, για μια ακόμη φορά δεν μπορέσαμε να εκμεταλλευτούμε την αριθμητική μας υπεροχή. Όσο κυλούσαν τα λεπτά η άμυνα των αντιπάλων οπισθοχωρούσε και έκανε το έργο μας πιο δύσκολο. Ευτυχώς ο Τσέζαρεκ λύτρωσε την ομάδα. Η πλάκα είναι ότι την μπαλιά για το γκολ την βγάζει (πάλι) ο Μίτσελ. Μήπως να βάλουμε δεξί μπακ τον Νέτο, αριστερό μπακ τον Βαγγέλι και έξω αριστερά τον Μίτσελ; Ούτως ή άλλως στην άμυνα πελαγοδρομεί. Όπως και να 'χει, από το ματς κρατάμε μόνο την νίκη. Ο Εργοτέλης στάθηκε καλά και ίσως το πιο δίκαιο αποτέλεσμα θα ήταν το Χ. Πλέον, στρέφουμε την προσοχή μας στο εκτός έδρας παιχνίδι με τη Ρόζενμποργκ.

Υ.Γ.1 Παρελθόν αποτελεί ο Ντούσαν. Ήδη κυκλοφόρησαν φήμες για τον επόμενο σταθμό του. Ακούς Νικόλα; Ακούς Παύλο;

Υ.Γ.2 Την Κυριακή έχουμε Π.Α.Ο.Κ. - Άρης. Προσδεθείτε.

Σούμα στα τρίποντα

Θα επιχειρήσω μία μικρή σούμα για τους αγώνες που προσπάθησα να παρακολουθήσω. Λέω προσπάθησα γιατί σε κάποια στιγμή ήθελε πραγματικά μεγάλη υπομονή να κάτσεις μπροστά από το κονσερβοκούτι. Ξεκινάμε από τον πρώτο χρονικά αγώνα μεταξύ Αστέρα και Ηρακλή.

Τι να πούμε για αυτό το ματς; Ο Ηρακλής στην καλύτερη του φετινή εμφάνιση ισοπέδωσε τον Αστέρα. Ο Γιάκομπ βγήκε λίρα εκατό για την ομάδα και αποτελεί την κολώνα στην επίθεση. Να είμαι ειλικρινής δεν τον έχω σε πολύ μεγάλη εκτίμηση, αλλά δεν έχει καμιά σημασία. Ο παίχτης κάνει τη δουλειά του και με το παραπάνω. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι ελαχιστοποιούνται οι ευκαιρίες του Βέλλιου. Πραγματικά δεν περίμενα ότι θα ρίξει τεσσάρα. Υπέθετα ότι θα γίνει αμφίρροπο ματς, αλλά προφανώς έπεσα έξω. Πιο μεγάλη έκπληξη όμως, μου προξενεί το γεγονός ότι η ομάδα δεν έφαγε γκολ. Με αυτή την νίκη φαίνεται ότι ο Ηρακλής βγαίνει εκτός κινδύνου. Μεταξύ μας υπάρχουν και χειρότερες ομάδες από το γηραιό. Από την άλλη πλευρά, ο Αστέρας έχασε μια καλή ευκαιρία να πλησιάσει την πεντάδα και μάλλον από δω και στο εξής θα δείχνει αδιάφορος. Θα δείχνει, όχι ότι θα είναι κιόλας.

Και συνεχίζουμε με το υπερμπάσκετ που παρακολουθήσαμε στα Τρίκαλα. Τι να πούμε τώρα για το παιχνίδι; Θα προσπαθήσω να φερθώ ψύχραιμα, αν και το post του φίλου Animation τα λέει όλα. Γιατί χαραμίζουμε πολύτιμα αγωνιστικά λεπτά μέχρι να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά; Γιατί πρέπει να μας βγαίνει η ψυχή; Γιατί; Έβλεπα την ομάδα να επιτίθεται και πραγματικά νόμιζα ότι στον πάγκο καθόταν ο Ματσόν. Κακή επιθετική λειτουργία για ένα ακόμα παιχνίδι και σχεδόν μηδενική δημιουργία. Αν δεν μπαίνουν τα τρίποντα έχουμε σοβαρότατο πρόβλημα. Και μιλάμε για πολλά τρίποντα. Μέχρι να πάρουμε χαμπάρι ότι η μπάλα έπρεπε να πηγαίνει στον Μπετς είχαμε σουτάρει 2378 τρίποντα. Επιπλέον, η άμυνα σε κρίσιμα χρονικά σημεία πελάγωνε. Δεν ξέρω αν ο Μπλατ έχει επιλέξει να επενδύσει στην Ευρώπη, αλλά ο Άρης δεν έχει δικαίωμα να διαλέγει παιχνίδια. Το να μείνεις εκτός εξάδας ισοδυναμεί με το να βάζεις το πιστόλι στον κρόταφο και να πατάς την σκανδάλη. Παίξτε επιτέλους μπάσκετ ρε γαμώτο! Νιώστε!

Και μετά το υπερθέαμα του μπάσκετ γνώρισα την μαγεία του ποδοσφαίρου μέσα από τον αγώνα Ξάνθη - Π.Α.Ο.Κ. Σε ένα μέτριο προς κακό παιχνίδι, η Ξάνθη βρέθηκε από νωρίς με την πλάτη στον τοίχο. Και τι έκανε; Έφαγε και δεύτερο γκολ. Κάκιστη αμυντική λειτουργία, κάκιστη αμυντική συμπεριφορά, κάκιστη ανάπτυξη, κάκιστη αγωνιστική συμπεριφορά. Ο Π.Α.Ο.Κ. χωρίς να κάνει τίποτα το ιδιαίτερο, απλά έκλεισε τους χώρους, τους βραχυκύκλωσε, πέταξε τρία μπαλάκια και γεια σας. Εδώ που τα λέμε δεν ήταν και τόσο δύσκολο. Είπαμε προηγουμένως ότι υπάρχουν χειρότερες ομάδες από τον Ηρακλή. Η Ξάνθη είναι μία από αυτές. Και για να μην σας κουράζω άλλο, το γεγονός ότι ομάδα του Σάντος έβαλε τρία γκολ τα λέει όλα.

Υ.Γ.1 Οι παρεμβάσεις του Αντώνη (Πρόεδρας) έχουν φέρει αποτέλεσμα.

Υ.Γ.2. Ο Δαμιανίδης φταίει για την σημερινή ήττα ή τίποτα άλλο;

Υ.Γ.3 Λατρεύω να ακούω τον ρεπόρτερ Μίνο.

Ξάνθη, μπανάνα

Ο Ρουμάνος άφησε κάποιους βασικούς παίχτες εκτός αποστολής για το σημερινό ματς. Μάλιστα άφησε εκτός την βασική αμυντική γραμμή, πλην του Βάλλα. Μάλλον είχε το μυαλό του στο πρωτάθλημα, αλλά πλέον δεν έχει σημασία. Σκοπός του Άρη ήταν να προκριθεί με κάθε κόστος. Αντίπαλος του δεν ήταν η Ξάνθη, αλλά ο κακός εαυτός του.

Οι κίτρινοι από το ξεκίνημα έδειξαν ευδιάθετοι και ορεξάτοι να ψάξουν ένα γρήγορο γκολ. Από την άλλη πλευρά, η Ξάνθη ήταν υπνωτισμένη ή τουλάχιστον έτσι ήθελε να δείχνει. Χαζομάρες λέω. Υπνωτισμένη ήταν. Ο Κάμπορα άνοιξε το χορό των γκολ στο 18΄ λεπτό, ύστερα από ασθενή απόκρουση του Λυμπερόπουλου από σουτ του Νέτο. Ο Αργεντίνος δεν ξέρει πολύ μπάλα, αλλά είναι μέσα στις φάσεις και είναι γκολτζής. Ανανεώστε τον χθες. Τα πράγματα για τον Άρη πήγαιναν από το καλό στο καλύτερο. Οι Ντάριο και Πρίττας (Ολύμπιος Θεός) λειτουργούσαν σαν σύρτης μπροστά από την αμυντική γραμμή, ο Αράνο έκοβε την όρεξη του Κιντάνα και ο Κάλβο έβρισκε με μακρινή μπαλιά τον Αντού που τσιμπάει την μπάλα και στέλνει το τόπι στα δίχτυα. Βάλλας και Στρμπα δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν στο κέντρο της άμυνας, ενώ η μεσαία γραμμή είχε πολλά προβλήματα με τον Βασιλακάκη να θέλει, αλλά να μην μπορεί.

Το πρώτο μέρος τελειώνει με την ομάδα της Ξάνθης να είναι τελείως ασύνδετη. Αν ο Μαντζουράκης ήθελε κάτι από αυτό το ματς έπρεπε να ρισκάρει περισσότερο. Τι 2-0, τι 3-0. Τελικώς, όχι μόνο δεν ρίσκαρε, αλλά αντικατέστησε και τον Έλινγκτον με τον Σουάνη. Αντιθέτως, ο Κούπερ ήταν μάλλον ικανοποιημένος. Η ομάδα κρατούσε την πρόκριση στα χέρια της και το κυριότερο δεν φαινόταν διατεθειμένη να τη χάσει.

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε κάπως νωχελικά και για τις δυο ομάδες. Ο Άρης μάλλον έκανε συντήρηση δυνάμεων και η Ξάνθη φαινόταν να αποδέχεται τον επικείμενο αποκλεισμό. Η άμυνα της Ξάνθης εξακολουθούσε να βρίσκεται σε πολύ κακή μέρα. Ο Κόκε στέλνει για τρίτη φορά την Ξάνθη στη σέντρα, ύστερα από πάσα του Κάμπορα. Δεύτερο συνεχόμενο ματς που σκοράρει ο αρχηγός. Άντε να τριτώσει στο Ο.Α.Κ.Α. Από την ομάδα της Θράκης μοναδικός διασωθείς ήταν ο Μαρσελίνιο και από κει και πέρα το χάος. Άντε κι ο Σουάνης που πραγματικά προσπάθησε. Τελικώς, το κοντέρ σταμάτησε στο 3-0. Ο Άρης θα μπορούσε να πετύχει και τέταρτο τέρμα αν ο λαγοδόντης ήταν λίγο πιο ικανός και τυχερός. Να σημειωθεί ότι η Ξάνθη είχε δοκάρι με τον ''έχω μοντέρνο κούρεμα'' Λουτσιάνο.

Από τον Άρη δεν υστέρησε κάποιος. Η ομάδα απέδωσε καλό ποδόσφαιρο, πάτησε περιοχή, κυριάρχησε στο κέντρο και έκανε το καθήκον της. Ο τελικός κυπέλλου με την αβεβαιότητα που επικρατεί στο πρωτάθλημα αποτελεί αναγκαιότητα για τον Άρη. Μάλιστα στο ματς της Τούμπας πρέπει να ζητοκραυγάσουν υπέρ του Παναθηναϊκού, όχι για να βγάλουν φανατίλα κατά του Π.Α.Ο.Κ., αλλά για να κοιτάξουν την πάρτυ τους. Πολύ απλά ο Άρης θέλει πρωταθλητή τον Παναθηναϊκό, διότι στον τελικό (αν φτάσουν και οι δυο) η ομάδα της Θεσσαλονίκης θα έχει εξασφαλίσει την Ευρώπη ακόμα και σε περίπτωση ήττας, δηλαδή ως φιναλίστ. Επόμενος αντίπαλος η φιλόδοξη Καβάλα του Μάκαρου.

Υ.Γ.1 Φάουλ από τον Ρουμάνο για τις δηλώσεις που έκανε μετά το τέλος του αγώνα και το τάπωμα από τον Κούπερ. Είπαμε, ρε Μαντζουράκη, αν θες την πρόκριση έλα πάρε την.

Υ.Γ.2 Γκολ και φάσεις.

Λύτρωση

Ο Άρης πήγαινε στην Ξάνθη για δυο αποτελέσματα. Στην πραγματικότητα πήγαινε μόνο για τη νίκη. Έπαιζε το πιο σημαντικό ματς της χρονιάς, μέχρι το επόμενο. Από την άλλη πλευρά δεν ξέρω τι νομίζει ο περισσότερος κόσμος για την Ξάνθη, αλλά η αλήθεια είναι ότι το κύπελλο αποτελεί διακαή πόθο του Πανόπουλου. Ούτως ή άλλως ο Κασναφέρης έχει δηλώσει ότι στόχος είναι το κύπελλο.

Οι γηπεδούχοι ήταν αυτοί που μπήκαν πολύ δυνατά, με τον Άρη να τους δίνει κατοχή μπάλας. Μετά το πρώτο τέταρτο, οι φιλοξενούμενοι φρέναραν το ρυθμό και ισορρόπησαν το ματς. Άναρχο παιχνίδι, χωρίς κάποια ομάδα να μπορεί να επιβληθεί στη μεσαία γραμμή. Ο Άρης είχε κλείσει καλά τους διαδρόμους στα δυο άκρα της άμυνας, με την Ξάνθη να μην μπορεί να κάνει ότι έκανε στο μεταξύ τους ματς πρωταθλήματος. Η πρώτη μεγάλη φάση άνηκε στην Ξάνθη στο 26' λεπτό με τον Βάλλα να στέλνει την μπάλα πάνω στο Σηφάκη. Από Ξάνθη μου άρεσε πολύ ο κινητικός Έλινγκτον, ενώ από Άρη ο Αντού αλώνιζε όλη την αριστερή πλευρά. Η αδυναμία των κιτρινόμαυρων να ελέγξουν το κέντρο, εμπόδιζε την ομάδα να βγει μπροστά με αξιώσεις, έστω και με κόντρα. Το πρώτο μέρος τέλειωσε με τις καιρικές συνθήκες να χειροτερεύουν. Αναρωτιόμουν τι θα μπορούσε να αλλάξει ο κλώνος του Ρόκκου. Σκέφτηκα ότι το πιο πιθανό θα ήταν να άλλαζε πρόσωπα, αλλά όχι διάταξη. Το σίγουρο είναι ότι όποιος έβαζε πρώτος γκολ θα κέρδιζε το ματς. Ή μήπως όχι;

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με τον Άρη να μπαίνει ορμητικά στον βαρύ αγωνιστικό χώρο και να θέλει να δημιουργήσει προβλήματα στους Κωστούλα και Βάλλα. Ο Νάτσο με τον Πρίττα (τεράστιος) ανέβασαν την απόδοσή τους και πίεζαν ψηλά με την Ξάνθη να κάνει εύκολα το λάθος. Δεν ξέρω τι επιζητούσε ο Μαντζουράκης από τους παίχτες του, αλλά φαινόταν ότι ήταν προσκολλημένοι στο προηγούμενο μεταξύ τους ματς. Ωστόσο, οι Κιντάνα και Πόι δεν ηταν τόσο κινητικοί και ο Αράνο δεν το κούναγε ρούπι από το αριστερό άκρο της άμυνας. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Άρης μέχρι το 65' λεπτό, στην προσπάθεια του να δημιουργήσει είχε διπλάσια λάθη από την Ξάνθη, σαράντα στον αριθμό. Στο ίδιο χρονικό σημείο, ο Κούπερ έριχνε στο ματς τον νεαποκτηθέντα Μεριέμ στη θέση του Αντού. Δεν κατάλαβα γιατί βγήκε ο Αντού. Να είμαι ειλικρινής περίμενα να βγει ο Χαβίτο. Συμπέρανα ότι ίσως ο Κούπερ πρόσεχε τον κώλο του και δεν τον χάλαγε το Χ.

Και ξαφνικά όλα όσα έχω γράψει μετατρέπονται σε λόγια του αέρα. Ο λόγος; Μια πολύ καλή σέντρα του Πόι από αριστερά έχρισε σκόρερ τον Στίνγκα και έβαλε στη θέση του οδηγού την ομάδα της Ξάνθης. Ο Άρης είχε μόνο μια επιλογή και είκοσι λεπτά (χωρίς τις καθυστερήσεις) στη διάθεσή του. Επίθεση, επίθεση και πάλι επίθεση. Φάση στο 84' λεπτό με τον Γκιάρο να πιάνει την κεφαλιά και τον Λυμπερόπουλο με τον μαχητικό Τζάγκι να διώχνουν την μπάλα σε κόρνερ. Στο 94' λεπτό, ο Μεριέμ (καλά πόδια) με εκτέλεση φάουλ βρίσκει τον Κάμπορα, ο οποίος παίρνει την κεφαλιά με την μπάλα να πηγαίνει στο οριζόντιο δοκάρι και τον Νέτο να παίρνει το ριμπάουντ και να ισοφαρίζει. Πραγματική λύτρωση για τον Άρη.

Ότι και να πούμε είναι λίγο. Η Ξάνθη, δευτερόλεπτα πριν σφυρίξει ο διαιτητής τη λήξη του αγώνα, βρέθηκε κυριολεκτικά αγκαλιά με την πρόκριση, την ίδια στιγμή που ο Άρης περνούσε από την κόλαση στο παράδεισο. Από αυτό το ματς έβγαλα τρία συμπεράσματα. Πρώτον, η μεγαλοψυχία του Άρη να αποπειραθεί να αναστήσει την Ξάνθη και δεύτερη φορά. Δεύτερον, ότι ενώ είμαι λάτρης του 4-4-2, αναγνωρίζω ότι αυτό το σύστημα απαιτεί δυο αμυντικά χαφ κολώνες και ο Άρης καλώς ή κακώς δεν έχει. Ο Νάτσο, αν και βελτιωμένος απόψε, αποτελεί σκιά του παλιού του εαυτού και ο φιλότιμος Πρίττας δεν αρκεί. Ίσως ο Αργεντίνος τεχνικός χρειάζεται να αναθεωρήσει κάποια πράγματα. Ωστόσο, δέχομαι ότι με Ναφτί και Ντάριο η ομάδα δείχνει άλλο πρόσωπο. Τρίτον, το φινάλε ήταν εκπληκτικό. Μόνο ο αθλητισμός μπορεί να προσφέρει τέτοιες συγκινήσεις.

Τεράστιο το ψυχολογικό πλήγμα της Ξάνθης, με την πρόκριση να παίζεται πλέον στο Χαριλάου, όπου ο Άρης έχει τον πρώτο λόγο. Ενισχυμένος με παίχτες να γυρνάνε από τραυματισμούς και με τον κόσμο να δίνει βροντερό παρόν, περιμένω η ομάδα να βγάλει ενέργεια και πάθος για την πρόκριση. Ραντεβού λοιπόν την ερχόμενη βδομάδα. Ραντεβού για το σημαντικότερο ματς της χρονιάς.