Όπως ο σκύλος την ουρά του

Κάθομαι και διαβάζω σχόλια για το ματς του Ολυμπιακού με την Μπάγερν και γελάω. Τι να σχολιάσεις από ένα παιχνίδι που ο γηπεδούχος κυνηγούσε την μπάλα όπως ο σκύλος την ουρά του; Για ποια τακτική να μιλήσεις; Για ποιο αγωνιστικό πλάνο; Υπήρχε Ολυμπιακός στο γήπεδο; Η σκέψη του προπονητή ήταν να φάει όσο το δυνατόν λιγότερα γκολ. Ακόμα κι όταν βρέθηκε πίσω με σκορ (κλισέ), όλοι οι παίχτες του Ολυμπιακού είχαν διάταξη πίσω από μπάλα και σέντρα. Το παιχνίδι, επομένως, δεν αντέχει σε καμιά κριτική.

Η Μπάγερν, από την άλλη πλευρά, ακόμα και με σβηστές τις μηχανές, με τον Λεβαντόφσκι να θυμίζει Φέλιξ Μπόρχα (κόμπρα/φώτο), τον Μίλερ να μην θυμάται ότι έπαιζε ποδόσφαιρο, τα ακραία μπακ να μην παίρνουν μέτρα στον ασβέστη, με ένα μονοδιάστατο πλάτος από την πλευρά του Ντάγκλας Κόστα, με τους Αλόνσο και Τιάγκο να αλλάζουν μόνοι τους πασούλες, βρίθει τόσο μεγάλης ποιότητας, τεχνικής επάρκειας και τακτικής παιδείας που είναι αποτελεσματική ακόμα κι όταν δεν βρίσκεται σε καλή βραδιά.

Και σε τελική ανάλυση, αν κάποιος θέλει σώνει και καλά να σχολιάσει κάτι, ας πει δυο κουβέντες για το σκορ της Δυναμό με την Άρσεναλ. Και όχι, για να προλάβω μερικούς, με αυτό το αποτέλεσμα ο Ολυμπιακός δεν βρίσκεται πιο κοντά στην δεύτερη θέση, όπως αρκετοί δημοσιογράφοι δήλωναν, αλλά στην τελευταία θέση.

Υ.Γ.1 Για τις εκλογές έχω ετοιμάσω ένα κείμενο μέσα στο μυαλό μου. Πιστεύω ότι θα το αποτυπώσω επί οθόνης εντός της επόμενης εβδομάδας.

Υ.Γ.2 Γκρίνια από τους οπαδούς/φιλάθλους του Άρη για τα εισιτήρια διαρκείας. Είναι πράγματι ακριβά, δεν αντιλέγω, αλλά και η ομάδα για τα δεδομένα της Γ Εθνικής είναι πανάκριβη. Επομένως, όποιος έχει φράγκα, πάει και τα δίνει. Τόσο απλά και ωραία. Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι οι αυξημένες τιμές των εισιτηρίων διαρκείας στο ποδόσφαιρο, αλλά η αυξημένη ζήτηση για τα εισιτήρια διαρκείας στο μπάσκετ. Στο μπάσκετ, βλέπετε, δημιουργείται ένα όραμα. Υπάρχει σχέδιο. Και το κοινό ανταποκρίνεται. Στο ποδόσφαιρο; 

Υ.Γ.3 Κάπου πήρε το αυτί μου ότι ο Πάνος Καμμένος κατεβάζει μια υποψήφια βουλευτή στον νομό Ξάνθης με το όνομα Σιδηρά Παρθένα. Δεν το έχω ψάξει, μπορεί να είναι και τρολάρισμα, αλλά, όπως και να έχει, αποτελεί θαυμάσια αφορμή για να ακούσουμε Iron Maiden.

Περικυκλωμένος από παντού

Το Σάββατο βρέθηκα στο Ο.Α.Κ.Α. να παρακολουθήσω τον τελικό κυπέλλου μεταξύ Ολυμπιακού και Ξάνθης. Όλα ήταν όπως τα περίμενα. Για να φτάσεις στη θύρα έπρεπε να κάνει ολόκληρους κύκλους, καθώς έπρεπε να περνάς από συγκεκριμένα μονοπάτια. Αλλά αυτά τα κάνουν σε ματς πρωταθλήματος, σε τελικό κυπέλλου θα κολλούσαν; Κάποια στιγμή, λοιπόν, φτάνουμε στη θύρα. Ένας τυπάκος μας έκοψε το εισιτήριο και μπήκαμε μέσα. Ούτε σωματικούς ελέγχους, ούτε ερωτήσεις του στυλ «τι έχεις στις τσέπες σου;», ούτε τίποτα. Μάλλον αυτά τα «μέτρα» επαφίενται στις νέες ρυθμίσεις (;) του Πανούση και του Κοντονή, και γενικότερα σε απόψεις που πηγάζουν από τις αριστερές ιδεολογίες του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Αφού δεν είδαμε κανά μπαζούκα, πάλι καλά. Να δω τότε τι θα λέγαμε. Τέλος πάντων. Ψάχνοντας να βρούμε που θα κάτσουμε, έπρεπε να προετοιμαστώ ψυχολογικά για αυτά που θα άκουγα. Αφού παρατηρούσα μια μεσήλικη κυρία με το μικρό γιο της να προσπαθούν να κάτσουν, προφανώς μάταια, στις θέσεις που αναγραφόντουσαν στο εισιτήριο τους, το σόου δεν άργησε να ξεκινήσει. 

Έχω πει και έχω γράψει πολλές φορές ότι στο γήπεδο είσαι περικυκλωμένος από την μαλακία. Για παράδειγμα, κάποιος άρχισε να συζητάει με τον διπλανό του για την Γιουβέντους. Ξαφνικά οι παίχτες της Γιουβέντους βαφτίστηκαν τσεκούρια κι ο Μαρκίζιο παρτενέρ του Κιελίνι στο κέντρο άμυνας. Έπειτα κοιτούσα με δέος ένα πιτσιρίκι, περίπου 12 ετών, να φωνάζει με μανία πως χοροπηδάει στο μουνί της μάνας του Αλαφούζου (sic!) κι από δίπλα ο πατέρας να καμαρώνει. Νταξ, αναγνωρίζω ότι αυτά συμβαίνουν σε όλα τα γήπεδα και δηλώνω ότι όταν πηγαίνω γήπεδο συνιστά συνειδητή πρωτοβουλία. Η παράνοια, ωστόσο, ξεκίνησε όταν ο διαιτητής άρχισε να παίζει 50-50 και, ενδεχομένως, να δίνει λίγα σποράκια στην Ξάνθη. Το τι άκουσα δεν περιγράφεται. Η υποκρισία στο μεγαλείο της. Όταν ο διαιτητής σου δίνει όλόκληρο το καρπούζι έχει πλάκα, αλλά όταν μοιράζει λίγα σποράκια στον αντίπαλο ουρλιάζεις και κάνεις λόγο για σφαγές. Πάντως, ο Ολυμπιακός εμφανίστηκε αλαζόνας και υπερόπτης. Και δεν εννοώ μόνο στο χόρτο, αλλά και στην κερκίδα. Καθόμουν δίπλα στους φανατικούς και προσπαθούσα να καταλάβω αν ήμουν σε παιδική χαρά ή εκκλησία. Οφείλω να ομολογήσω, πάντως, ότι η κατάσταση άλλαξε όταν τα ηνία της κερκίδας ανέλαβε ο Τσουκαλάς, δηλαδή ένας σπουδαίος εμψυχωτής και οργανωτής που απολαμβάνει κοινής αποδοχής από την μερίδα των φανατικών. Εξού και τα δεκάδες μπουκάλια που εκτοξευόντουσαν από την κερκίδα.

Όσο για το παιχνίδι δεν μπορούμε να πούμε πολλά. Περίμενα ότι η Ξάνθη θα μπει δυνατά στο γήπεδο και, μάλιστα, είχα προβλέψει- ανεπιτυχώς όπως φάνηκε- ότι θα πετύχει και γκολ στο πρώτο ημίχρονο. Σκεφτόμουν ότι διάφοροι παίχτες της ομάδας, όπως ο Κλέιτον, ο οποίος ψάχνει ένα τελευταίο καλό συμβόλαιο, αλλά και οι Μπέρτος, Γούτας και Βασιλακάκης, οι οποίοι θα ήθελαν να κάνουν ένα βήμα παραπάνω στην καριέρα τους, έχουν πολλά να αποδείξουν. Και πράγματι στο πρώτο ημίχρονο οι Ακρίτες φάνηκαν να προβληματίζουν έντονα τον Ολυμπιακό. Σε κάποιο σημείο, περίπου στο 12ο λεπτό και έπειτα, οι παίχτες του Περέιρα δεν μπορούσαν, χωρίς υπερβολή, να περάσουν τη σέντρα, ενώ κάτι γιόμες προς το τερέν τη Ξάνθης κατέληγαν σε μυστήριο λαϊκού ήρωα. Μολαταύτα, ένα τραγικό λάθος του Μπέρτου, και μάλιστα σε κρίσιμο χρονικό σημείο, άλλαξε τις ισορροπίες και, κυρίως, την ψυχολογία. Τι κρατάω από το παιχνίδι; Κάποια ωραία κοριτσάκια και μιλφάκια που πήρε το μάτι μου, και την ικανότητα του Τσόρι (φώτο). Τίποτα άλλο.

Υ.Γ.1 Δεν ξέρω σε τι κατάσταση είναι ο Εσιέν, αλλά χειρότερος από τα ήδη υπάρχοντα χαφ του Παναθηναϊκού, με εξαίρεση τον Ζέκα, αποκλείεται να είναι. Και θα δώσει λάμψη και σε αυτό το χαμηλής ταχύτητας πρωτάθλημα.

Υ.Γ.2 Δεν το χορταίνω!

Λάθη και τακτικός ρεαλισμός

Υ.Γ.1 Το παιχνίδι στο Τορίνο δεν μου άρεσε. Είχε, βέβαια, ένα σασπένς, αλλά αυτό προέκυπτε ως απόρροια των (ατομικών) λαθών, καθώς αρκετοί ποδοσφαιριστές των δυο ομάδων βρέθηκαν σε μέτρια βραδιά. Από την Γιουβέντους ξεχώρισε ο Μοράτα, ο οποίος ήταν συγκινητικός. Από εκεί και πέρα, η μεσαία γραμμή της Γιουβέντους δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Ο Πίρλο δείχνει μια επιμονή στο να επιλέγει τη δύσκολη πάσα. Ο Βιντάλ δεν έχει επανέλθει πλήρως μετά από τον τραυματισμό του. Ο Πογκμπά νομίζει ότι βρίσκεται σε διαγωνισμό επίδειξης ικανοτήτων. Για καλή τους τύχη, αντίστοιχα προβλήματα αντιμετώπιζε και η Ντόρτμουντ. Ο Μχιταριάν βρίσκεται εκτός κλίματος όλη τη σεζόν, οι Γκουντογκάν και Σαχίν δεν είναι κόφτες, ενώ τα ακραία μπακ κι ο τερματοφύλακας βρίσκονται σε κακή φόρμα. Και οι δυο ομάδες είχαν ανοίξει το πλάτος, ειδικά η Γιουβέντους λόγω συστήματος, αλλά παραδόξως δεν υπήρχαν χώροι. Τα αβίαστα λάθη αποτελούσαν τον κανόνα, ενώ εντύπωση μού έκανε ο Κλοπ, ο οποίος φανέρωσε έντονα ψήγματα τακτικής αφέλειας. Δεν θα τον κατηγορήσω για την επιλογή του Ιμόμπιλε, αλλά, όσο και να προσπάθησα, δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί δεν τράβηξε ελαφρώς την ομάδα πίσω μόλις ισοφάρισε ο Ρόις. Αφού έβλεπε ότι δεν υπήρχε η απαιτούμενη εκρηκτικότητα. Το εκτός έδρας γκολ, πάντως, θεωρώ ότι θα αποδειχθεί αποφασιστικό.

Υ.Γ.2 Ποιος περίμενε ότι η Άρσεναλ θα δεχτεί τρία γκολ; Υπέθετα ότι, ελέω Ζαρντίμ, θα έπρεπε να προσπαθήσει αρκετά για να παραβιάσει την εστία της Μονακό, αλλά δεν πίστευα ότι θα παρουσιαστεί τόσο άνευρη. Ναι, η Άρσεναλ είναι soft ομάδα, με πρώτο καλύτερο τον Οζίλ που φαίνεται ότι δεν ταιριάζει στους αγγλικούς ρυθμούς, αλλά, επίσης, παρουσιάστηκε ασύνδετη, ίσως φανέρωσε και κάποια μορφή αλαζονείας. Η Μονακό, εν τω μεταξύ, απέναντι στον Κοκλέν είχε να αντιπαρατάξει τρία και τέσσερα κορμιά. Οι Μονεγάσκοι στα χαρτιά παίζανε 4-3-3, σε φάση επίθεσης 4-4-2, με τον Μουτίνιο να πλαισιώνει τον Μπερμπάτοφ, και, τέλος, σε φάση άμυνας 4-5-1. Οι παίχτες του Ζαρντίμ ακολούθησαν ένα πολύ χαμηλό τέμπο, είχαν ταχύτατες επιστροφές και διαγώνιες αλληλοκαλύψεις, απομόνωσαν τον Ζιρού, ενώ κατάφεραν και έκλεισαν όλους τους χώρους, μην αφήνοντας τις μπαλαδόφατσες της Άρσεναλ (Καθόρλα και Σάντσες) να βρουν κενούς χώρους. Νικητής, λοιπόν, αναδείχτηκε ο τακτικός ρεαλισμός. Και με τον Ζαρντίμ να αναμένεται να εφαρμόσει ένα γνήσιο ποδόσφαιρο αναμονής στον επαναληπτικό, νομίζω ότι οι πιθανότητες πρόκρισης για την Άρσεναλ είναι εξαιρετικά μειωμένες.

Υ.Γ.3 Τι θα κάνει ο Ολυμπιακός; Τα πάντα είναι εις βάρος του. Ψυχολογία δεν έχει, πρέπει οπωσδήποτε να σκοράρει, κάτι που δημιουργεί έξτρα πίεση, ενώ δεν ξέρω την αγωνιστική ετοιμότητα των παιχτών. Αν κρίνω από τα τελευταία παιχνίδια, τότε ας ετοιμαστούμε για μια (ακόμη) άσχημη εμφάνιση. Εκτός αν ο προπονητής ντοπάρει ψυχολογικά τους παίχτες και επέμβει καίρια με τακτικές ενέσεις. Επειδή δεν θεωρώ τον Περέιρα τέτοιου είδους προπονητή, προβλέπω ότι οι παίχτες θα πατήσουν τον χόρτο με αυτόματο πιλότο και, ενδεχομένως, με το ένστικτο αυτοσυντήρησης να κυριαρχεί. Οι παίχτες αντιλαμβάνονται ότι η κατάσταση δεν είναι ιδανική, καταλαβαίνουν ότι υπάρχουν πολλές μουρμούρες, βλέπουν ότι δεν υπάρχει κανένα άλλοθι για την απόδοσή τους και, ίσως, θελήσουν να δείξουν μεγαλύτερο ζήλο. Και κάτι τέτοιο θα φανεί από το πρώτο δεκάλεπτο του παιχνιδιού.

Υ.Γ.4 Διακοπή στο πρωτάθλημα υπήρξε και πριν τέσσερις μήνες, επί, αν θυμάστε, Υπουργείας Ανδριανού. Όσο έλυσε το πρόβλημα της βίας εκείνη η διακοπή, μπορεί να το λύσει και η επόμενη. Τα πράγματα, πάντως, στο δικό μου μυαλό είναι πολύ απλά: αν οι Π.Α.Ε. ήθελαν να εξαλειφθεί η βία, θα είχε γίνει προ πολλού. Ζήτημα μερικών ημερών είναι.

Τα συμπεράσματα

Με ένα λιτό άρθρο, και μπαίνοντας κατευθείαν στο ψητό, θα καταθέσω τα συμπεράσματά μου από τον αγώνα μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού:

• Οι λακαμάδες/αλήτες στην κερκίδα κάνουν ό,τι γουστάρουν. Από τη στιγμή που έφυγε ο Βαρδινογιάννης, η ομάδα απελευθερώθηκε από τα δεσμά της και άνοιξε τα φτερά της. Έτσι δεν είναι, κύριε Αλαφούζο;
• Ακόμα και οι μεγάλοι παίχτες κάνουν λάθη μέσα στο γήπεδο. Δεν θα τους κρεμάσουμε. Συμβαίνουν αυτά στο ποδόσφαιρο. Το θέμα είναι τι κάνεις μετά το λάθος. Πως αντιδράς. Αυτό εξαρτάται από τα ψυχολογικά σου αποθέματα και την προσωπικότητά σου. Και βλέποντας τον Μαζουακού μετά το αυτογκόλ, τολμώ να πω ότι ένα φοβισμένο γατάκι έχει περισσότερα κότσια.
• Θα αναφερθώ για μία ακόμη φορά στον Μήτρογλου. Ο άνθρωπος δεν γνωρίζει ποδόσφαιρο. Δεν ξέρει που να σταθεί, δεν ξέρει τη σημασία της κίνησης άνευ μπάλας, δεν ξέρει τι σημαίνει οφσάιντ, δεν ξέρει τι σημαίνει άμυνα. Στον Ατρόμητο και στον Πανιώνιο βελτίωσε την τεχνική του και τα τελειώματά του, αλλά έκτοτε έχει μείνει κυριολεκτικά στάσιμος. Δεν ξέρω αν θα μείνει ή θα φύγει από τον Ολυμπιακό, αλλά η ομάδα χρειάζεται επειγόντως σέντερ φορ.
• Πόσο μέτριος είναι αυτός ο Τριανταφυλλόπουλος; Για να παίζει σε ντέρμπι υψηλής έντασης, δηλαδή σε αγώνα που απαιτείται ποδοσφαιρικός τσαμπουκάς, δεν είναι άσχημος. Μόλις πιεστεί, μετατρέπει την μπάλα σε ρουκέτα, ρίχνει και καμιά κλωτσιά αν χρειαστεί, κι όλα καλά. Στα ματς που δεν είναι ντέρμπι; Τι κάνεις; Λες ότι ο ποδοσφαιριστής «κράτησε τη θέση του» και ησυχάζεις.
• Η εμφάνιση του Πέτριτς, ακόμα και οι εκλάμψεις του Πράνιτς, φανερώνει με μεγαλοπρέπεια την χαμηλή ποιοτική στάθμη του ελληνικού πρωταθλήματος. Το ίδιο ισχύει και για τον Παναθηναϊκό που βρίσκεται τρεις βαθμούς από την κορυφή. Λυπάμαι για αυτά που γράφω, αλλά ορισμένες φορές η ανταγωνιστικότητα/πρωταθλητισμός προκύπτει μέσα από την ανυπαρξία ανταγωνισμού.
• Η αμυντική γραμμή του Παναθηναϊκού είχε πολύ καλή απόδοση. Ο Σίλντενφελντ έχει κουμπώσει με τον Ταυλαρίδη. Ο πρώτος έβγαινε πρώτος στην μπάλα, ενώ ο δεύτερος, παίζοντας ένα είδος λίμπερο, κυριάρχησε στον αέρα και σπάνια έχανε μονομαχία. Το κεντρικό αμυντικό δίδυμο, λοιπόν, τηρώντας μια διάταξη λοξής φάλαγγας, έστησε ένα τοίχος μπροστά από τα κεντρικά χαφ του Ολυμπιακού. Η αμυντική γραμμή του Ολυμπιακού, πάλι, ήταν...
• ...για κλάμματα, με αποτέλεσμα μεγάλη μερίδα φίλων του Ολυμπιακού να αναπολεί τον Μποτία. Αν το κεντρικό αμυντικό δίδυμο ανεβάσει τη γραμμή ψηλά, οι επιστροφές λαμβάνουν μέρος σε αργή κίνηση. Τα κεντρικά χαφ δεν καλύπτουν διαγώνια, οι επιθετικογενείς παίχτες δεν μαρκάρουν ποτέ και τα ακραία μπακ συχνά εκτίθενται αμυντικά με τις κούρσες τους. Αν, αντίθετα, το κεντρικό αμυντικό δίδυμο μείνει κοντά στην περιοχή του Ρομπέρτο, τότε ανακύπτουν άλλου είδους προβλήματα. Οι δυο κεντρικοί αμυντικοί δεν μπορούν να παίξουν με την μπάλα κάτω, ενώ δεν υπάρχει το «τρικ» που έκανε ο Βαλβέρδε με τον Ιμπαγάσα να κατεβαίνει κάτω από τη σέντρα για να πάρει την πρώτη πάσα και να επωμιστεί την οργάνωση. Αυτό δίνει τη δυνατότητα στον αντίπαλο να πιέσει στο τερέν του Ολυμπιακού και να τον εξαναγκάσει σε λάθη. Κι αυτό ακριβώς έκανε ο Παναθηναϊκός. Πίεσε μπροστά, έκλεψε μπάλες, κέρδισε μονομαχίες. Ακόμα και η είσοδος του Ατζαγκούν στο παιχνίδι αυτή τη λογική είχε. Το στήσιμο, εν γένει, του Αναστασίου ήταν άκρως ικανοποιητικό.
• Όχι, δεν είναι μπαλαδόφατσα. Αλλά τείνει να εισέλθει στην κατηγορία που ανήκουν παίχτες όπως ο Βαγκέλι, ο Πάντος, ο Νεμπεγλέρας κι ο Γεωργέας. 'Εκανε επίθεση ο Παναθηναϊκός και έβλεπες τον Ζέκα στο σημαιάκι του κόρνερ να ταλαιπωρεί τον Μαζουακού. Στη συνέχεια, τον έβλεπες να μετατρέπεται σε δεξί εσωτερικό χαφ. Λίγο αργότερα έπαιζε δίπλα στον Σίντεφελντ. Και στην επόμενη φάση έτρεχε πάλι στον ασβέστη προς το σημαιάκι του κόρνερ. Τέτοια εργαλεία, τέτοιοι στρατιώτες, είναι πάντα χρήσιμοι σε μια ομάδα. Υπερχρήσιμοι, για την ακρίβεια.
• Όσοι ήλπιζαν ότι ο Ολυμπιακός θα αλλάξει με τον ερχομό του Περέιρα είχαν απόλυτο δίκιο. Μόνο που άλλαξε προς το χειρότερο. Έτσι δείχνουν τα τελευταία παιχνίδια. Το πρώτο πράγμα που σκέφτονται οι Πορτογάλοι προπονητές, από τον Μασάδο του Άρη, τον Ρουί Κόστα της Εθνικής Πορτογαλίας και τον Μουρίνιο της Τσέλσι, είναι να μην δεχτούν γκολ. Κι όταν κατεβαίνεις για να μην δεχτείς γκολ, να κρατήσεις το μηδέν στην άμυνα, σπάνια το πετυχαίνεις.
• Το να βγαίνει ο Μαρινάκης και να δηλώνει στις κάμερες «κτηνωδία και ξεφτίλα» μου θυμίζει τον Αντώνη Σαμαρά που σαν αντιπολίτευση, πριν κάποια χρόνια, έσπευσε να μετατραπεί σε ένθερμος αντιμνημονιακός.

Αυτά.

Υ.Γ.1 Η Ντόρτμουντ πέτυχε, και μάλιστα με σβηστές τις μηχανές, την τρίτη συνεχόμενη νίκη της. Αναμένω με γνήσιο ενδιαφέρον το παιχνίδι απέναντι στην Γιουβέντους!

Υ.Γ.2 Παρακολούθησα τα παιχνίδια των τριών πρωτοπόρων του ισπανικού πρωταθλήματος. Η Μπαρτσελόνα είχε κατοχή μπάλας, διενεργούσε κάθετα σπριντ, αλλά, για κάποιο λόγο που αγνοώ, ήταν τρομερά ανυπόμονη στην τελική προσπάθεια. Μάλλον φταίει το γεγονός ότι η ομάδα δεν έχει σχεδιαστεί για να κυνηγάει το σκορ. Ίσως, πάλι, η Μάλαγα έκανε αυτό που πρέπει να κάνει όποιος αντιμετωπίζει την Μπάρτσα: έπαιξε ποδόσφαιρο. Και πάμε στην Μαδρίτη, όπου η Ατλέτικο κέρδισε πολύ εύκολα την Αλμερία, με τους παίχτες του Σιμεόνε να συνεργάζονται ωραία, να δίνουν μεγάλος πλάτος στο γήπεδο και να μην αφήνουν τον αντίπαλο να πάρει ανάσα. Αυτό το 4-4-2, με τον Γκριζμάν σε ελεύθερο ρόλο πίσω από τον Μάντζουκιτς, τους Σικέιρα και Χουαφράν να παίρνουν συνεχώς μέτρα στον ασβέστη, τον Γκοντίν σε αντιαεροπορικό ρόλο σε άμυνα και επίθεση, και τον Τουράν να κάνει ταναπού την αριστερή πτέρυγα του αντιπάλου, έχει ενδιαφέρον. Κι όλα αυτά χωρίς τον Κόκε. Τέλος, η Ρεάλ Μαδρίτης, για μία ακόμη φορά, δεν μου άρεσε. Νταξ, είχε φάσεις, αλλά ο αντίπαλος έχει τραγική άμυνα και κάκιστη κυκλοφορία. Όσον αφορά τον Κριστιάνο Ρονάλντο, έχω να πω ότι είχα να δω τόσες βουτιές από την εποχή του Γιαννακόπουλου και του Τζόλε. Κρίμα.

Υ.Γ.3 Guns N' Roses και Terminator. Τρομερός συνδυασμός.

Η σιγή ιχθύος

'Εχω την εντύπωση ότι με όποια ομάδα και να παίξει ο Ολυμπιακός θα συναντήσει πρόβλημα στην άμυνα. Έχει σοβαρότατο θέμα με τις αντεπιθέσεις των αντιπάλων, δεν μπορεί να παίξει με την άμυνα ψηλά και οι επιστροφές του είναι αργές. Το πρόβλημα μετριάζεται κάπως όταν αγωνίζονται οι Φουστέρ και Κασάμι, όπως συνέβη στο εντός έδρας παιχνίδι με την Μάλμε, αλλά ο Μίτσελ ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσει την προσφορά των επελάσεων από Μαζουακού και Ελαμπντελαουί, ενώ, παράλληλα, θα πρέπει να πείσει τον Τσόρι να μην διαλέγει παιχνίδια και τον Μήτρογλου να μην πιστέψει ότι ο δανεισμός του συνιστά ένα είδος διακοπών. Για το κεντρικό αμυντικό δίδυμο δεν διαθέτει ευχέρεια κινήσεων: ο ένας δεν θέλει κι ο άλλος δεν μπορεί. Τέλος, είναι φανερό ότι ο Μίτσελ ρίχνει βάρος στην Ευρώπη, καθώς θεώρησε ότι στην Ελλάδα θα βρει τρόπο να διασπά τις κλειστές άμυνες, αλλά με τέτοια αμυντική λειτουργία δεν μπορείς να πας μακριά.

Το παιχνίδι της Βαρκελώνης θα το θυμάμαι για έναν και μόνο λόγο. Όχι, δεν με ενδιαφέρει ποιος θα έβγαινε πρώτος στον όμιλο. Ούτε έμεινα έκπληκτος από την μετατροπή του Ματουιντί σε κρυφό φορ ή την τοποθέτηση του Τιάγκο Σίλβα σε έναν ρόλο μοναχικού στόπερ, με τον Νταβίντ Λουίζ να βρίσκεται σε διάταξη λοξής φάλαγγας και να αγωνίζεται στο όριο της σέντρας. Ακόμα και το κάθετο παιχνίδι του Βεράτι ή η εμφάνιση του Μόουρα, ο οποίος εσχάτως αρχίζει να θυμίζει κανονικό ποδοσφαιριστή, δεν κατάφερε να με συγκλονίζει. Το παιχνίδι, βλέπετε, θα μείνει χαραγμένο στη μνήμη μου ως η χειρότερη εμφάνιση του Ινιέστα. Μπορώ να πω ότι η εμφάνιση του εν λόγω ποδοσφαιριστή επισκίασε ακόμα και τον σχολιασμό του τεράστιου μύθου που ακούει στο όνομα Αλέκος Θεοφιλόπουλος (φώτο).

Τέλος, οφείλω να κάνω ένα σχόλιο για τη Ρόμα και την Σίτι. Η Ρόμα, επί της ουσίας, αυτοκτόνησε. Στην προηγούμενη αγωνιστική δέχτηκε ένα γκολ στο 93' λεπτό και χθες, απέναντι στους Άγγλους, παραδόθηκε αμαχητί. Ίσως ο Ρούντι Γκαρσία θα πρέπει να αναθεωρήσει το σχήμα με ένα αμυντικό χαφ: το τσου λου δεν είναι ιταλικό πρωτάθλημα, όπου η Ρόμα καλείται να διασπάσει κλειστές άμυνες. Από την άλλη πλευρά, η Σίτι, έκανε μεγάλη ανατροπή απέναντι στην Μπάγερν και ήρθε στην Ρώμη για να πάρει την πρόκριση. Και την πήρε. Αν το έκανε οποιαδήποτε άλλη ομάδα, θα μιλούσαμε για άθλο και θρίαμβο, αλλά για την Σίτι όλοι τηρούν σιγή ιχθύος.

Υ.Γ.1 Είχα πάει στο super-market για να πάρω μύδια. Ήθελα, βλέπετε, να φτιάξω μυδοπίλαφο. Αλλά τα μύδια είχαν τελειώσει και το ράφι στο ψυγείο ήταν άδειο. Μήπως έπρεπε να κάνω μια απεργία πείνας για να μου φέρουν μύδια;

Υ.Γ.2 Η στιγμή που περιμένατε θα γίνει πραγματικότητα. Έχω ετοιμάσει ένα άρθρο για τις γυναίκες. Σε αρκετές αναρτήσεις έχω τσοντάρει πινελιές για το συγκεκριμένο πλάσμα, αλλά έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για μια ολοκληρωμένη ανάρτηση.

Υ.Γ.3 Τις προάλλες βρέθηκα σε ένα σπίτι και έπαιξα στο Playstation 4 ένα παιχνίδι τύπου N.B.A. Live. Η ιδιαιτερότητα του εν λόγω παιχνιδιού είναι ότι είχαν προσθέσει και παλιές ομάδες του N.B.A. Μεγάλη η συγκίνηση.

Υ.Γ.4 Αβοήθητος!

Καμιά δικαιολογία

Το παιχνίδι στην Μαδρίτη ήταν τακτικά ευανάγνωστο. Και το αποτέλεσμα δεν (πρέπει να) προξενεί εντύπωση, όσο κι αν οι ρεπόρτερ του Ολυμπιακού προσπαθούν να βρουν δικαιολογίες, διότι, πολύ απλά, δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία. Η Ατλέτικο είναι ανώτερη ομάδα. Και το γήπεδο της είναι κατηφορικό. Τελεία και παύλα. Ούτε ο Ολυμπιακός «αδίκησε τον εαυτόν του», ούτε η «αγωνιστική απραξία» στάθηκε εμπόδιο για μια μεγαλειώδη νίκη ή εμφάνιση, ούτε η «ατυχία» ευθύνεται για το αποτέλεσμα. Αν κάποια ομάδα «αδίκησε τον εαυτόν της» και φάνηκε «άτυχη», αυτή ήταν η Ατλέτικο. Μετά από αυτήν τη σύντομη εισαγωγή, ας γράψω εν τάχει ορισμένα πράγματα:

• Είναι φανερό ότι ο Μίτσελ υπερτίμησε τον Ολυμπιακό ή, αν προτιμάτε, υποτίμησε την Ατλέτικο. Το στήσιμο του Ισπανού ήταν αφελές, ερασιτεχνικού επιπέδου και οι εξωτερικές αλλαγές που επιχείρησε ήταν καθυστερημένες. Για παράδειγμα, με ποιο σκεπτικό ξεκινάει τον Τσόρι, όταν τον είχε αφήσει εκτός στη Σουηδία για να «καλύψει η ομάδα καλύτερα τους χώρους»; Έπρεπε να δεχτεί δυο γκολ για να καταλάβει ότι κάποιος πρέπει να μαρκάρει στα άκρα; Και γιατί καθυστέρησε τόσο πολύ να αντιληφθεί ότι η Ατλέτικο έχει τα φόντα να βάλει τέσσερα, και πέντε, και έξι γκολ;  Επίσης, είναι προφανές ότι δεν είχε προετοιμάσει κατάλληλα την ομάδα σε ψυχολογικό επίπεδο: οι παίχτες ήταν άτολμοι, άνευροι, χωρίς πάθος και ποδοσφαιρικό τσαμπουκά.
• Έχουμε αναφέρει πολλάκις τη διαφορά των όρων «άμυνα» και «αμυντική γραμμή». Η «άμυνα» λαμβάνει μέρος από όλη την ομάδα και, συνήθως, ξεκινάει από την επιθετική γραμμή ή, έστω, τους επιθετικογενείς παίχτες. Για παράδειγμα, από τον Αφελάι, ο οποίος θεωρεί το μαρκάρισμα ένα είδος ποδοσφαιρικής ταπείνωσης -για αυτό ο Μαζουακού έγινε έρμαιο στις ορέξεις των Χουανφράν, Αρντά και Ραούλ Γκαρσία-, και τον Τσόρι, ο οποίος θύμιζε ένα άψυχο πτώμα. Η «αμυντική γραμμή», πάλι, αντιπροσωπεύει ακριβώς αυτό που υποδηλώνει ο όρος: αφορά τους παίχτες που στελεχώνουν τη γραμμή άμυνας. Χθες, ο Ρομπέρτο έδωσε μια θαυμάσια πάσα ακριβείας στον Χουανφράν, ενώ ο Μποτία έκανε ό,τι μπορούσε για να αποφύγει την μπάλα. Πού θέλω να καταλήξω; Γιατί τα αναφέρω όλα αυτά; Διότι, όταν σου ασκείται τέτοια πίεση και δέχεσαι τόσες φάσεις. είναι προφανές ότι τα λάθη που έγιναν στον αγώνα ήταν, κυρίως, λάθη της άμυνας, δηλαδή της αμυντικής λειτουργίας, κι όχι της αμυντικής γραμμής. Κι αυτό δεν τιμά ιδιαίτερα τον Μίτσελ και τους συμπαίχτες των Ρομπέρτο και Μποτία.
• Γιατί τα ακραία μπακ του Ολυμπιακού συνέκλιναν τόσο πολύ προς το κέντρο αμύνης; Απάντηση δεν μπόρεσα να βρω. Ίσως να οφείλεται σε ένα ένστικτο αυτοσυντήρησης των Ελαμπντελαουί και, κυρίως, Μαζουακού. Το πλάτος, ακόμα και για εκτός έδρας παιχνίδι στην Ευρώπη, ακόμα και απέναντι σε ομάδες τύπου Ατλέτικου, ήταν υπερβολικά στενό. Όταν μια ομάδα αξιοποιεί όλο το πλάτος, πρέπει κι εσύ να αμυνθείς αναλόγως. Και για να γίνει αυτό, απαιτούνται διαγώνιες αλληλοκαλύψεις και μετατροπή των αμυντικών χαφ σε στόπερ. Αυτό δεν συνέβη σε καμία περίπτωση.

Η Ατλέτικο, λοιπόν, με overlap, πολλούς συνδυασμούς, ασφυκτικό πρέσινγκ στη μεσαία γραμμή, ποιοτικό τρέξιμο, εναέρια κυριαρχία και τακτική πειθαρχία, πέρασε ένα εύκολο βράδυ και πήρε την πρόκριση για την επόμενη φάση. Ο Σιμεόνε, πάντως, έχει φτιάξει ένα εξαιρετικά δυσκατάβλητο σύνολο που συνιστά μία πραγματική ομάδα. Ο Ολυμπιακός, αντίθετα, υπέστη μία βαριά ήττα και, το κυριότερο, πραγματοποίησε κάκιστη εμφάνιση. Αυτό έχει και ένα θετικό: απέναντι στην Μάλμε θα είναι πιο προσεκτικός. Εξάλλου, και η τρίτη θέση του ομίλου που οδηγεί στο πρώην Ουέφα δεν είναι μικρή υπόθεση. Κι αυτό ελπίζω κάποια στιγμή να το καταλάβουμε σε αυτήν την χώρα.

Υ.Γ.1 Έρχονται τα Χριστούγεννα και φέρνουν μαζί τους τη μελαγχολική διάθεση. Δεν πειράζει, ας είναι. 

Υ.Γ.2 Έξοχο τραγούδι.

Έχασαν τον δρόμο

Το ακόλουθο περιστατικό συνέβη στα μέσα, περίπου, Νοεμβρίου, την ώρα που ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, πήγαινε από την Χίο στα Ψαρά για να επισκεφτεί το εκεί φυλάκιο του ελληνικού στρατού. Τα τουρκικά F-16 καταδίωξαν το αεροσκάφος της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας από τον εναέριο χώρο των Ψαρών περίπου έως την Μύκονο, όπου εκεί βρέθηκαν αντιμέτωπα με ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη που είχε «σηκώσει» στο μεταξύ το Ελληνικό Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας. Ακολούθησε αερομαχία και αναχαιτίστηκαν τα τουρκικά F-16. Φτάνοντας στα Ψαρά, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας ενημέρωσε τον Πρωθυπουργό για το περιστατικό και ο αρχηγός Γ.Ε.ΕΘ.Α., Στρατηγός Μιχαήλ Κωσταράκος, ο οποίος συνόδευε τον Δένδια, ενημέρωσε αμέσως το υπουργείο Εξωτερικών. Ο αρχηγός της Τακτικής Αεροπορίας, Αντιπτέραρχος Χρήστος Βαΐτσης, κάλεσε τον Τούρκο ομόλογό του και ζήτησε εξηγήσεις. Αφού απολογήθηκε, είπε ότι θα περάσουν τον Τούρκο πιλότο από πειθαρχικό για το παράπτωμά του και ότι πιθανόν να μπερδεύτηκε και να έχασε τον δρόμο (!).

Γιατί αναφέρω τη συγκεκριμένη είδηση; Διότι μου θύμιζε ένα περιστατικό που διάβασα πρόσφατα σε ένα βιβλίο για την επίθεση της Γερμανίας στην Σοβιετική Ένωση, τον Ιούνιο του 1941. Ο Ζούκοφ (φώτο) κι ο Βοροσίλοφ, οι οποίοι γλίτωσαν στο τσακ από τις μαζικές εκκαθαρίσεις του Στάλιν, απευθυνόμενοι στον τελευταίο, και κατά τη διάρκεια του συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, τον ρώτησαν γιατί πετάνε γερμανικά αεροπλάνα πάνω από τον εναέριο χώρο της Σοβιετικής Ένωσης. Η απάντησή του προς τους δυο αξιωματικούς ήταν ότι δεν θα έπρεπε να είναι τόσο φιλύποπτοι και ότι οι πιλότοι της Luftwaffe έχαναν τον δρόμο (!).

Τον δρόμο, όμως, έχει χάσει κι ο Μίτσελ. Τουλάχιστον έτσι φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Με μια πρόχειρη ματιά. Πέρυσι έμοιαζε με τον Βαλβέρδε. Φέτος, και χωρίς ίχνος υποτίμησης, μοιάζει με τον Τεννέ. Δεν μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, δεν μπορεί να πλαγιοκοπήσει, δεν μπορεί να παίξει με την άμυνα ψηλά, έχει πρόβλημα στις στημένες φάσεις. Και μπορεί στην Ευρώπη, όπου επιχειρεί επική υπέρβαση, να τον ικανοποιεί το ποδόσφαιρο αναμονής και να καταστρώνει αναλόγως τα σχέδιά του, αλλά στην Ελλάδα, όπου πρέπει να έχει πάντοτε την πρωτοβουλία, συναντά προβλήματα. Λογικό και αναμενόμενο, θα πει κάποιος, από τη στιγμή που άλλαξε σχεδόν όλη η εντεκάδα. Είχε πρόβλημα να αλλάξει, Όχι, βέβαια! Αυτό δείχνει ότι δεν έχει αγαπημένα παιδιά, καταλαβαίνει τις ανάγκες της Π.Α.Ε. και αναγνωρίζει τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται για πωλήσεις παιχτών. Δείχνει, επιπρόσθετα, ειδικά από τα παιχνίδια της Ευρώπης, ότι τείνει περισσότερο προς τον τακτικό ρεαλισμό. Δεν αντιπροσωπεύει, δηλαδή, ένα είδος προπονητή που διδάσκει, ανεξαρτήτως υλικού, τα «θέλω» του, όπως ο Φαν Χάαλ ή ο Γκουαρντιόλα, αλλά, αντιθέτως, προσαρμόζεται στα χαρακτηριστικά των ποδοσφαιριστών του. Δεν τον κατηγορώ για αυτό: απλά το σημειώνω.

Αλλά δεν έχει αλλάξει μόνο το ότι δεν μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Φέτος φαίνεται πιο άτεγκτος στην πειθαρχία και περισσότερο επικοινωνιακός, αλλά με διαφορετικό στυλ, χωρίς αβρότητα. Για παράδειγμα, δεν δίστασε να «αδειάσει» τον Κασάμι στους δημοσιογράφους. Αυτό σημαίνει ότι έχει πίστη στον εαυτόν του. Αυτοπεποίθηση. Και δεν παριστάνει τον στοργικό πατερούλη, όπως ο Σάντος, αλλά δίνει την εικόνα ενός προπονητή που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Αυτή η υπεροψία, βέβαια, δεν συνιστά πάντα κάτι κακό. Ο προπονητής πρέπει να είναι και λίγο εγωιστής. Κι όταν έχεις προϋπάρξει αρχηγός της Ρεάλ Μαδρίτης, μια τέτοια συμπεριφορά δεν (πρέπει να) προξενεί εντύπωση, αλλά συχνά παρεξηγείται και ίσως η ένταση του power diastance θα πρέπει κάπως να μειωθεί. Καλό είναι να μην περιμένει από τους ποδοσφαιριστές του αυτά που έκανε ο ίδιος στην Ρεάλ. Πρόκειται για διαφορετικές συνθήκες.

Υ.Γ.1 Με λύπη διαπιστώνω ότι οι άνθρωποι παντρεύονται για να «παντρευτούν» και κάνουν παιδιά για να «κάνουν παιδιά». Προβλέπω ότι οι δικηγόροι του εγγύς μέλλοντος θα έχουν πολλή δουλειά.

Υ.Γ.2 Οι θρυλικοί Jethro Tull ερμηνεύουν, αψεγάδιαστα, ένα κομμάτι από το «Songs from the Wood» που κυκλοφόρησε το 1977. Το μοναδικό πρόβλημα εντοπίζεται στη φωνή του Ian Anderson, η οποία από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 παρουσιάζει ολοένα και μεγαλύτερη φθορά. Για αυτό και ο ίδιος ο Anderson τα τελευταία χρόνια έχει προσλάβει έναν έξτρα τραγουδιστή για τις live εμφανίσεις του.

Επική υπέρβαση

Τι παιχνίδι, άραγε, περιμένεις να παρακολουθήσεις, όταν το heavy favourite σκοράρει στο πρώτο, μόλις, λεπτό του αγώνα; Και πώς να αντιδράσει ο Α.Π.Ο.Ε.Λ.; Τι να κάνει; Έφαγε το γκολ και η άμεση αντίδραση της ομάδας του Δώνη (φώτο) ήταν να αμυνθεί πίσω από σέντρα και μπάλα με τρεις γραμμές άμυνας. Μπορεί κανείς να προβεί σε οποιαδήποτε κατηγορία; Όχι, βέβαια. Εξάλλου, όταν βλέπεις αυτήν την ποδοσφαιρική απάτη, τον Λούκας Μόουρα, να κάνει την καλύτερή του εμφάνιση με αντίπαλο ένα άβγαλτο αριστερό μπακ, δεν μπορείς να σχολιάσεις το παιχνίδι.

Μήπως μπορείς να σχολιάσεις το παιχνίδι στο Τορίνο; Κάπως περισσότερο. Αν και δεν θέλω να αναφερθώ σε τακτική, αλλά σε ορισμένες λεπτομέρειες. Βλέπεις, λοιπόν, τον Μπουφόν, σε μια εύκολη ομολογουμένως φάση, αντί να μπλοκάρει την μπάλα, να την διώχνει σε κόρνερ. Το αποτέλεσμα; Γκολ από τον Μποτία και ισοφάριση από τον Ολυμπιακό. Μου θύμισε ένα ματς της Α.Ε.Κ. στο οποίο ο Μανωλάς, ο θείος του Έλληνα Μπεκενμπάουερ, όντας πιεζόμενος, αντί να διώξει την μπάλα πλάγιο άουτ, προτίμησε για κάποιον λόγο που μόνο ο ίδιος ξέρει να την πετάξει κόρνερ. Και μόλις έγινε η εκτέλεση, παίρνει κεφαλιά ο αντίπαλος και την καρφώνει στα δίχτυα του Μήνου. Με την κάμερα να κάνει κοντινό στον Μανωλά ο οποίος έχει πάρει μια φάτσα του στυλ «έκανα μαλακία». Παρόμοια φάτσα πήρε κι ο Μπουφόν.

Το ποδόσφαιρο, πάντως, δεν ερμηνεύεται πάντα με τη λογική. Για αυτό κι εγώ ευθαρσώς δηλώνω ότι η πορεία του Ολυμπιακού στο τσου λου συνιστά κάτι παράλογο. Όχι, δεν θα αποθεώσω την ήττα από την Γιουβέντους -από πότε πανηγυρίζουμε όταν χάνουμε;-, αλλά θα δηλώσω ευθαρσώς ότι στην Ευρώπη, όπου επικρατούν συνθήκες υψηλής πίεσης, έντασης και επικινδυνότητας, το να αγωνίζεσαι με εννιά παίχτες, με καλύτερο παίχτη τον τερματοφύλακα και με τον διαιτητή να κόβει το καρπούζι στην μέση, και παρόλα αυτά να έχεις μαζέψει έξι βαθμούς, συνιστά υπέρβαση. Επική υπέρβαση.

Υ.Γ.1 Όταν στην Βουλή έχουν μαζευτεί άνθρωποι -και «άνθρωποι»- χωρίς παιδεία, γνώση και ήθος, γιατί απορούμε με αυτά που λέγονται και γίνονται στις συνεδριάσεις; Και γιατί παραξενευόμαστε με αυτά που βλέπουμε στην κοινωνία;

Υ.Γ.2...

Η Παναγιά δεν αστειεύεται

Λέγαμε ότι ο Μήτρογλου στο τελευταίο ματς του Ολυμπιακού ήταν περικυκλωμένος από τρία σέντερ μπακ. Νταξ, όμως, έπαιζε με την Γιουβέντους και ένοιωθε την καυτή ανάσα των Κιελίνι, Μπονούτσι και Ογκμπόνα. Υπάρχει, άρα, ένα άλλοθι. Στο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό τι άλλοθι υπάρχει; Τι θα σκεφτούν, άραγε, οι ρεπόρτερ του Ολυμπιακού για να δικαιολογήσουν την εμφάνισή του; Την απάντηση, υποθέτω, θα την δώσει ο Νικολακόπουλος -και δεν αστειεύομαι. Έβλεπες, λοιπόν, τον Μήτρογλου να μην μπορεί να στρίψει, να μην μπορεί να σπριντάρει, να μην μπορεί να κοντρολάρει, να μην μπορεί να κινηθεί, με ή χωρίς την μπάλα, και σε έπιανε θλίψη. Η αποθέωση, όμως, έρχεται στη φάση που βγαίνει τετ-α-τετ με τον Στιλ. Μπορεί να μην έχει επιτάχυνση, ταχύτητα ή ντρίπλα, αλλά η πιρουέτα που επιχειρεί, και μάλιστα σε δεύτερο χρόνο, είναι εντυπωσιακή. Το ίδιο και η γκριμάτσα (φώτο) μετά το χαμένο πέναλτι.

Σε ανάλογη κλίμακα, εντούτοις, κυμάνθηκε και η παρουσία του Αμπιντάλ. Δεν θέλω να στενοχωρήσω τους φίλους του Ολυμπιακού, αλλά αυτό το πράγμα που βλέπουμε δεν έχει σχέση με τις εμφανίσεις του σε Λιλ, Λιόν και Μπαρτσελόνα. Αδυνατεί να συνεργαστεί με τον παρτενέρ του στο κέντρο της άμυνας, δεν επικοινωνεί με τον Ρομπέρτο, δείχνει να μην έχει φρεσκάδα και του λείπει τελείως η στοιχειώδης σοβαρότητα που πρέπει να διέπει έναν παίχτη της αμυντικής γραμμής. Ας μην στεκόμαστε, όμως, μονάχα στον Αμπιντάλ, αλλά ας επεκταθούμε λίγο περισσότερο. Έχω την αμυδρά εντύπωση ότι αν το κεντρικό αμυντικό δίδυμο ανέβει (λίγο πιο) ψηλά, θα προκύψουν σοβαρά προβλήματα στην πλάτη της άμυνας. Και δεν αναφέρομαι στην περίπτωση που έχει να αντιμετωπίσει μεγαθήρια. Λίγη άγνοια κινδύνου να έχεις, όπως ο Εργοτέλης, και προξενείς έντονη εφίδρωση στον Μίτσελ. Αυτό, βέβαια, το γνωρίζει ο προπονητής του Ολυμπιακού, αλλά δεν μπορεί να στήνει την ομάδα στο ελληνικό πρωτάθλημα όπως στα ευρωπαϊκά ματς, δηλαδή να περιμένει τον αντίπαλο στο μισό γήπεδο και να ψάχνει την κόντρα: θα τον πάρει ο Σάββας στο κυνήγι και θα έχει και δίκιο. Όπως, επίσης, γνωρίζει πως όταν ο αντίπαλος ασκήσει έντονη πίεση στην περιοχή του Ρομπέρτο, όπως στα παιχνίδια με Ατλέτικο και Γιουβέντους, τότε κάνει την εμφάνισή του ο πανικός. Χθες, πάντως, μάθαμε ότι ακόμα κι αν ο αντίπαλος, ο οποίος θα ήθελε την ισοφάριση, δεν έχει τα φόντα να περικυκλώσει την περιοχή του Ολυμπιακού, πάλι εμφανίζεται ο πανικός. Κι αυτό είναι κακό σημάδι. Ίσως να ευθύνεται το γεγονός ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί την ταμπέλα του σούπερ φαβορί τα τρία τελευταία χρόνια που αντιμετωπίζει τον Παναθηναϊκό εντός έδρας.

Κι εδώ αναδύεται το εξής ερώτημα: ποια ήταν η τακτική του Αναστασίου; Να το θέσω αλλιώς. Τι ήθελε να αποκομίσει από το ματς; Επιθετική άμυνα δεν έπαιζε. Όρεξη για να κλέψει μπάλες δεν διέκρινα. Διάθεση για να βγει στην κόντρα δεν είχε -άρα απορρίπτεται το ποδόσφαιρο αναμονής. Τι ήθελε, επομένως; Η αίσθησή μου είναι ότι προσπάθησε να συγκρατήσει το σκορ σε χαμηλά επίπεδα και να φύγει απ΄οτο γήπεδο με μια ανώδυνη ήττα -κι αν καθόταν το Χ, ακόμα καλύτερα. Η ομάδα, ειδικά από την στιγμή που δεν σπαταλούσε δυνάμεις στην επίθεση, μπόρεσε να αμυνθεί σχετικά ικανοποιητικά σε λίγα τετραγωνικά και να «καταστρέψει», κατά κάποιον τρόπο, το παιχνίδι του αντιπάλου. Κι όμως, αν έψαχνε το γκολ, θεωρώ ότι θα μπορούσε να το πετύχει, αλλά πιθανολογώ ότι φοβήθηκε τον Ολυμπιακό περισσότερο από όσο έπρεπε. Έναν Ολυμπιακό που δείχνει να έχει σοβαρά προβλήματα όταν προσπαθεί να παίξει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Και μπορεί αυτό στην Ευρώπη να του ταιριάζει και να παίρνει μεμονωμένες νίκες, αλλά στην Ελλάδα αντιπροσωπεύει απώλεια βαθμών. Και η Παναγιά δεν αστειεύεται.

Υ.Γ.1 Θα το ξαναγράψω για να το εμπεδώσουμε. Το πρωτάθλημά μας είναι χειρότερο από αυτό που νομίζει ο μέσος φίλαθλος/οπαδός. Και εννοώ αποκλειστικά από πλευράς ποιότητας. Αυτό, δηλαδή, που βλέπουμε στο χόρτο. Μην το πάμε σε παραγοντιλίκια και παρασκήνια.

Υ.Γ.2 Δεν ξέρω τι όνειρο είδε ο Λουίς Ενρίκε και ξεκίνησε τον Σουάρες στην βασική εντεκάδα. Πιθανολογώ ότι πίσω από αυτήν την επιλογή κρύβονται χορηγίες, διαφημίσεις και συμβόλαια. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Ούτε κατάλαβα γιατί έβαλε τον Ματσεράνο δίπλα στον Πικέ. Νόμιζα ότι είχε τελειώσει αυτό το αστείο. Το ξέρω ότι ο Ματιέ μπορεί να καλύψει και την αριστερή πλευρά, αλλά όχι απέναντι σε μια ομάδα που απλώνει το παιχνίδι της σε όλο το πλάτος του γηπέδου, τρέχει σαν άλογο κούρσας στο ανοιχτό γήπεδο και έχει το καλύτερο επιθετικό transition game στον πλανήτη. Επίσης, δεν μπορώ να καταλάβω που αποσκοπούν όλα αυτά που ακούγονται για τον Μέσι. Τι να κάνει ο άνθρωπος; Να πάρει την μπάλα και να περάσει όλη την Ρεάλ; Η άμυνα της Μπαρτσελόνα, πάντοτε για το επίπεδό της, ήταν κάκιστη. Το ίδιο και η κυκλοφορία της μπάλας. Πού ήταν τα κάθετα σπριντ; Πού ήταν οι κάθετες πάσες; Και για μία ακόμα φορά είδαμε μια ομάδα, την Ρεάλ, να έχει την πρωτοβουλία, αλλά να μην έχει κατοχή. Εντυπωσιακό.

Υ.Γ.3 Μην περιμένετε να γράψω άρθρο για τον Άρη. Μου αρέσει να γράφω για ομάδες, όχι μπουρδέλα.

Υ.Γ.4 Πάμε δυνατά. Πολύ δυνατά! Πάρα πολύ δυνατά!

Πρώην και νυν

Την είδαμε την πρώην αμυντική γραμμή του Ολυμπιακού στο παιχνίδι με την Μπάγερν. Δικαιώθηκαν όλοι όσοι έλεγαν ότι όταν έρθουν τα δύσκολα παιχνίδια, θα κλάψουνε μανούλες. Και, όντως, έκλαψαν. Μπορούσε ο Χολέμπας, ο οποίος αντικατέστησε τον (ανεπαρκή) Κόουλ στο ημίχρονο, να μαρκάρει τον Ρόμπεν; Σαν να βλέπω τον Βαγκέλι με τον Ριμπερί, στο Μπάγερν - Άρης, ή τον Φύσσα με τον Χοακίν, στο Euro 2004. Νταξ, το παραδέχομαι, ήμουν υπερβολικά υπερβολικός. Ο Μανωλάς στο κέντρο της άμυνας έπαιζε άμυνα; Όχι, και είμαι απόλυτος σε αυτό. Με τα χέρια έπαιζε. Τη μία φορά κρατούσε τον αντίπαλο από τη φανέλα, τη δεύτερη έκανε τάκλιν με τεντωμένα χέρια εντός περιοχής, λες και ήταν Playmobil σε ανάταση, και την τρίτη σήκωνε το χέρι για οφσάιντ, με τη διαφορά ότι αδυνατούσε να παίξει το τεχνητό οφσάιντ. Παράξενο, όμως: στην Ελλάδα ούτε έκανε πέναλτι μήτε έπαιρνε κάρτες. Γιατί απέκτησε τόσο κακές συνήθειες στην Ρόμα; Αίνιγμα για δυνατούς λύτες.  Κι ο Τοροσίδης; Απλή αναφορά στο φύλλο αγώνος. Σαν να ήπιε το φίλτρο της εξαφάνισης. Σαν να ήταν φοβισμένο γατάκι. Έπαιρνε καμιά πασούλα και ξεφορτωνόταν την μπάλα λες και ήταν βόμβα. Τι απέγινε ο φλύαρος και αποφασιστικός Τοροσίδης της Εθνικής Ελλάδος;

Κάπως έτσι, λοιπόν, ο λογαριασμός για την Ρόμα σταμάτησε στα εφτά (7) τεμάχια. Δεν ευθύνονται, βέβαια, αποκλειστικά οι προαναφερόμενοι. Όχι, βέβαια. Φταίει κι ο προπονητής, ο οποίος άφησε την ομάδα γυμνή στη μεσαία γραμμή, με τον Ντε Ρόσι να παίζει πέτρα-μολύβι-ψαλίδι-χαρτί για να αποφασίσει ποιον θα πρωτομαρκάρει, έχοντας στο μυαλό του να παίξει κάτι σαν ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Ο Γκαρσία, επομένως, ανέλαβε μη υπολογισμένα ρίσκα και ιδού το αποτέλεσμα: οι παίχτες του Γκουαρντιόλα λεηλάτησαν την Ρώμη σε, μόλις, 35 λεπτά και επέφεραν πανικό στον ευπαθή Ντε Σάνκτις. Το ομολόγησε, εξάλλου, κι ο ίδιος ο προπονητής της Ρόμα. Πήρε την ευθύνη πάνω του. Δεν φανέρωσε συμπεριφορά Αναστασίου. Ότι φταίνε, τάχα μου, οι διαιτητές, οι αρμόδιοι, το αντιποδόσφαιρο του αντιπάλου και/ή οι παίχτες του -αλλά ποτέ ο ίδιος. Η Μπάγερν Μονάχου, πάντως, κάνει επίδειξη δύναμης και σκορπάει τον τρόμο. Τελικά, η απορία λύθηκε: αυτοί πλήρωσαν, εμείς μάθαμε.

Αυτά, όμως, αφορούν το Ρόμα - Μπάγερν, με την πρώην αμυντική γραμμή του Ολυμπιακού, απέναντι σε έναν ρομποτικό αντίπαλο, να μην μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Εντούτοις, η νυν αμυντική γραμμή του Ολυμπιακού τα πήγε αρκετά καλά. Μέχρι κι ο Μποτία, ο Κοστάντσο της άμυνας, όταν αμύνεται σε λίγα τετραγωνικά, είναι πιο αποτελεσματικός. Όταν, δηλαδή, έχει τον αντίπαλο από κοντά και, κυρίως, όταν δέχεται βοήθειες από τη μεσαία γραμμή -αν κι ο Αμπιντάλ, για ακόμα ένα ματς, φάνηκε άτολμος και τακτικά μπερδεμένος. Με ενισχυμένο, λοιπόν, κέντρο, τον Κασάμι και τον Μανιάτη να μετατρέπονται σε εσωτερικά χαφ, τον Μαζουακού να πονοκεφαλιάζει τον Λιχτστάινερ και τον Ογκμπόνα που έσπευδε για βοήθεια, και τον Τσόρι να κρατάει με επιτυχία την μπάλα και τον ρυθμό στα πόδια του, ο Ολυμπιακός εκμεταλλεύτηκε πλήρως την νωθρή παρουσία των Βιδάλ, Πογκμπά και, κυρίως, Πίρλο, και  πήρε τα ηνία στο σκορ (κλισέ). Έστω κι αν ο Κασάμι στη φάση του γκολ έχει ελεύθερη πάσα στον Τσόρι, αλλά προτιμά να τελειώσει μόνος του την φάση. Το παιχνίδι, όμως, χωρίζεται σε δύο μέρη. Από το ξεκίνημα μέχρι το 70' λεπτό, είχαμε, σε γενικές γραμμές, την εικόνα που περιγράφω παραπάνω: καλή κυκλοφορία, γρήγορες επιστροφές, σχετικά μεγάλο πλάτος και στήριξη της αμυντικής γραμμής με αλληλοκαλύψεις. Έπειτα, ο Ολυμπιακός, συρρικνώνοντας αρκετά τις γραμμές του, υποχώρησε βιαστικά -με εντολή Μίτσελ;- τουλάχιστον δώδεκα μέτρα και η Γιουβέντους, αφού δεν μπόρεσε να χτυπήσει το παιχνίδι «αλά ιταλικά», βρήκε την ευκαιρία να πιέσει τους γηπεδούχους και να αναγκάσει τον Ρομπέρτο (φώτο) να δείξει από τι είδους πάστα είναι φτιαγμένος. Και δεν μιλάμε για αποκρούσεις του κώλου. Για επεμβάσεις, δηλαδή, που η μπάλα πάει πάνω στον τερματοφύλακα κι ο σπίκερ ουρλιάζει «καταπληκτική επέμβαση». Όχι, βέβαια. Ο Ισπανός λόκαρε, ορμούσε πάνω στην μπάλα και αποσοβούσε την ισοφάριση που τόσο πεισματικά επιζητούσαν οι Ιταλοί. Η πίεση της Γιουβέντους, πάντως, φανέρωσε για πολλοστή φορά έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ των δυο σέντερ μπακ και του Ρομπέρτο, κούραση και χαμένες μονομαχίες, ενώ φάνηκε να υπάρχει και πρόβλημα με τη διαχείριση της αδύνατης πλευράς. Μολαταύτα, με τον Ρομπέρτο να εμπνέει σιγουριά, η ομάδα έδειξε να ανταποκρίνεται μάλλον ικανοποιητικά χωρίς την μπάλα.

Βοήθησε ο Μίτσελ από τον πάγκο; Όχι και πολύ. Δεν χρειάστηκε, επί της ουσίας, να επέμβει: η ροή του παιχνιδιού τον βοήθησε ιδιαίτερα. Έστησε άριστα την ομάδα, με ορθή διάταξη, κάτι που το κάνει με επιτυχία όταν πρέπει να περιμένει τον αντίπαλο, και προέβη σε λογικές αλλαγές- μακάρι να μπορούσε να προβλέψει και τα ατομικά λάθη. Μου έκανε εντύπωση, πάντως, η εμφάνιση ορισμένων παιχτών. Δεν αναφέρομαι στον Μήτρογλου, τον οποίο είδα σε ένα σπριντ και τον λυπήθηκα, αλλά σε εκείνους της Γιουβέντους. Καημένε, Αλέγκρι! Για να μην μακρηγορώ, ο μόνος που έδειξε διάθεση ήταν ο Μοράτα και, με επιείκεια, τα τρία σέντερ μπακ. Τι θα μπορούσε, άραγε, να κάνει ο προπονητής της Γιουβέντους; Να ρισκάρει λίγο περισσότερο. Να έδινε εντολή στους Λιχτστάινερ και Ασαμόα να παίρνουν μέτρα στον ασβέστη και να μην ξεκινούσε ο Πίρλο, αλλά ο Μαρκίζιο, δίνοντας εντολή στον Τέβεζ να οπισθοχωρεί για να τραβάει το αντίπαλο μπακ εκτός περιοχής. Με αυτόν τον τρόπο, θα υπήρχαν τρεις παίχτες (Πογκμπά, Βιδάλ, Μαρκίζιο), με διαφορετικό είδος finishing ο καθένας, που θα ερχόντουσαν από πίσω και θα πατούσαν περιοχή, εκμεταλλευόμενοι τους κενούς χώρους. Απαραίτητος σε μια τέτοια κατάσταση θα ήταν ο Γιορέντε, παίζοντας σαν target man, με τον οποίο είμαι σίγουρος ότι η άμυνα του Ολυμπιακού θα συναντούσε περισσότερα προβλήματα. Ο Αλέγκρι, όντως, προσπάθησε να τροποποιήσει την εις βάρος του κατάσταση: ανέβασε την άμυνα στη σέντρα και άλλαξε το σύστημα, από 3-5-2 σε 4-3-3, κάτι το οποίο παραδόξως του έδωσε μεγαλύτερο πλάτος. Επίσης, έδωσε εντολή στον Τέβεζ να βγαίνει εκτός περιοχής, έπαιξε από τα άκρα -κυρίως από αριστερά-, προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί τις αμυντικές αδυναμίες των ακραίων μπακ του Ολυμπιακού, αλλά, εν τέλει, δεν εμπιστεύτηκε τον Γιορέντε, δεν υπολόγισε την ικανότητα του Ρομπέρτο και, ως εκ τούτου, δεν κατάφερε, αν και θα μπορούσε, να εξαργυρώσει με ένα γκολ την αδιαμφισβήτητη υπεροχή που είχε στο τελευταίο 20λεπτό.

Υ.Γ.1 Οι παλαίμαχοι πάνε στην Ινδία να παίξουν τόπι. Ο Νίνης τι περιμένει;

Υ.Γ.2 Είχαμε βροχή από γκολ. Αναστέναξαν τα δίχτυα. Και βγήκαν ορισμένοι να παραπονεθούν για τις ομάδες που δεν έδειξαν «σεβασμό» στους αντιπάλους και τους διέσυραν. Μια χαρά σεβασμό έδειξαν. Και η Μπάγερν, και η Τσέλσι, και η Σαχτάρ, και η Ατλέτικο. Τι να έκαναν, δηλαδή; Να έβαζαν δυο γκολ και να παίζανε πασούλες στη μεσαία γραμμή, κοροϊδεύοντας το κοινό και τον αντίπαλο; Τον σεβασμό τον επιδεικνύεις όταν παίζεις ποδόσφαιρο. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Μια χαρά, επομένως, τα είπε ο Μουρίνιο.

Υ.Γ.3 Θλίβομαι όταν διαπιστώνω ότι ορισμένα άτομα με τα οποία μεγαλώσαμε μαζί και γνωρίζω από την 1η Δημοτικού, έχουν ξεχάσει να ωριμάσουν· θλίβομαι όταν διαπιστώνω ότι, προϊόντος χρόνου, αυτά που μας χωρίζουν είναι απείρως περισσότερα από αυτά που κάποτε μας ένωναν.

Υ.Γ.4 Πειράζει που θεωρώ ότι η διασκευή είναι καλύτερη από την αυθεντική έκδοση;

Δεν έχει διαφορά

Έστω, λοιπόν, ότι αγωνίζεται ο Άρης στην Ευρώπη. Και, συνεχίζοντας την υπόθεση εργασίας, χάνει από τον αντίπαλο. Δεν αλλάζεις κανάλι, όμως. Σκέφτεσαι να δεις την εκπομπή με τον σχολιασμό του αγώνα. Για να ακούσεις για τακτική. Να δεις τι έφταιξε. Και βλέπεις στη θέση του σχολιαστή τον Ντίνο Μπαλή. Τι κάνεις; Απελπίζεσαι. Είναι δυνατόν, σκέφτεσαι, σε ματς του Άρη να μιλήσει ο Μπαλής για τακτική; Να αναφερθεί στα του αγώνα με αντικειμενικά κριτήρια; Όχι, βέβαια. Σαν να προσπαθείς να βγάλεις νερό από μια πέτρα. Πάμε στον Παναθηναϊκό. Έστω ότι αγωνίζεται στην Ευρώπη και φέρνει αρνητικό αποτέλεσμα. Και τον σχολιασμό του αγώνα έχει αναλάβει ο Νίκος ο Καρούλιας. Μετά το double facepalm, και αφού δείξεις ιώβεια υπομονή, περιμένεις να ακούσεις για τακτική. Για παράδειγμα, μεγάλο πλάτος, χαμηλό τέμπο, overlap, διαγώνιες αλληλοκαλύψεις, ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, target man κ.λπ. Περιμένεις, τέλος πάντων, να ακούσεις κάτι για ποδόσφαιρο. Έστω την παραδοχή ότι ο αντίπαλος ήταν καλύτερα στημένος και κέρδισε δίκαια. Τζίφος, όμως. Μηδέν εις το πηλίκιον, που έλεγε κι ο Τζέφρυ. 

Και πάμε στον Ολυμπιακό. Ας υποθέσουμε ότι αγωνίζεται εκτός έδρας στην Ευρώπη. Ας επιλέξουμε για αντίπαλο, όλως τυχαίως, την Μάλμε. Με τον Ολυμπιακό να ταξιδεύει στην Σουηδία με χαλαρή και ανέμελη διάθεση. Σίγουρος για το διπλό. Τα πράγματα, όμως, δεν πάνε καλά για την ομάδα του Μίτσελ. Τελικό σκορ: 2-0. Και περιμένεις από τον σχολιαστή, τον Πέτρο Μίχο, να αναφερθεί σε ορισμένα κομβικά σημεία του παιχνιδιού. Να μιλήσει για την τακτική επιλογή του Μίτσελ να αφήσει εκτός ενδεκάδας τον Τσόρι, τις μεγάλες αποστάσεις μεταξύ των γραμμών, το σχετικά μικρό πλάτος, το ανύπαρκτο off the ball και τις κάκιστες τοποθετήσεις του Μήτρογλου, την ελλιπή επικοινωνία του κεντρικού αμυντικού διδύμου, την απαράδεκτη εμφάνιση του Μπoτία, την έλλειψη αμυντικού βάθους, τις αργές επιστροφές, τις χαμένες μονομαχίες, τα νεύρα του Μανιάτη. Έστω να αναφερθεί στο δουλεμένο σύνολο της Μάλμε. Στο πόσο ωραία απεγκλώβιζε την μπάλα από το τερέν της, το αποδοτικό πρέσινγκ στα 2/4 του γηπέδου, σαν ένα είδος ελαστικής άμυνας, το ποδόσφαιρο αναμονής που επέλεξε ο προπονητής της ή το μεγάλο πλάτος που παρουσίαζε στο χόρτο. Να πει κάτι, ρε παιδί μου. Κι αυτός τι κάνει; Ξεκινάει να μιλάει για διαιτησία. Για το ακυρωθέν γκολ του Μήτρογλου, με τον Μίχο να αδυνατεί να καταλάβει πως γίνεται να σκοράρει παίχτης του Ολυμπιακού και ο διαιτητής να ακυρώνει το γκολ. Και να συνεχίζει με το πέναλτι του Μανιάτη που δεν δόθηκε. Φυσικά και ήταν πέναλτι. Αλλά ο Μανιάτης δεν μπορεί να το χωνέψει. Δεν μπορεί να πιστέψει ότι υπάρχει διαιτητής που δεν υποδεικνύει την εσχάτη των ποινών (κλισέ) υπέρ του Ολυμπιακού. Μάλλον έχει συνηθίσει από το ελληνικό πρωτάθλημα. Με τον Μίχο να σπεύδει να δικαιώσει την αντίδραση του Μανιάτη. Με τα πρώτα λόγια του να αναφέρονται στην διαιτησία. Έστω το ψηλό χορτάρι ή την παγωνιά. Δεν γίνεται να χάσει ο Ολυμπιακός από μια καλύτερη ομάδα. Ποτέ των ποτών. Απαγορεύεται. Θα επικαλεστούμε τη διαιτησία ή θα μασκερέψουμε την εμφάνιση με τον μανδύα της ατυχίας. Κι αυτό, εν πολλοίς, ισχύει για όλες τις ελληνικές ομάδες που αγωνίζονται στην Ευρώπη. Η δημοσιογραφία της φουστανέλας, βλέπετε, ζει και βασιλεύει. Το να παραδεχτούμε ότι ο αντίπαλος έπαιξε πειθαρχημένα και ψυχωμένα, έπαιξε καλύτερα, πιο συγκροτημένα, με τακτική πειθαρχία, συνιστά εγκληματικό έγκλημα!

Τι κοινό, εν τέλει, έχουν οι Μπαλής, Καρούλιας και Μίχος; Υποστηρίζουν εξίσου φανατικά τις ομάδες τους. Δεν θα τους κατηγορήσω για αυτό. Εξάλλου, δεν φταίνε αυτοί, αλλά εκείνοι που τους καλούν να ερμηνεύσουν τον ρόλο το σχολιαστή. Εν προκειμένω, τόσοι άνθρωποι του ποδοσφαίρου υπάρχουν κι αυτοί επιλέγουν τον Μίχο για να σχολιάζει τα ματς του Ολυμπιακού; Είναι δυνατόν; Ή να επιλέγουν τον Γιάννη Γκούμα για τα ματς της Εθνικής; Θα μου πει, βέβαια, κάποιος ότι εδώ έχει μπει στην Βουλή ο Ανατολάκης. Τέλος πάντων. Ας μην ξεφύγουμε. Με άλλα λόγια, είναι κάπως αναμενόμενο να ακούσεις δικαιολογίες και αερολογίες από φανατικούς οπαδούς. Έστω κι αν πρόκειται για πρώην ποδοσφαιριστές. Αλλά για τους δημοσιογράφους τι να πεις; Σας ερωτώ, τι μπορείς να πεις; Τι μπορείς να περιμένεις; Μήπως ορισμένοι έχουν επιλέξει λάθος επάγγελμα; Το καρέ των δημοσιογράφων -δύο στο ματς και δύο στο στούντιο- που κλήθηκε να καλύψει τον αγώνα του Ολυμπιακού, τι ακριβώς παρίστανε; Μας έφεραν ήδη τον Μίχο. Εκείνοι τι ρόλο είχαν; Και για να έχουμε καλό ερώτημα, ξέρουν με τι φουσκώνει η μπάλα; Ξέρουν τι σχήμα έχει η μπάλα; Δεν θα ήταν καλύτερα να κάτσουν σπίτι τους, ήσυχα και ωραία, και να προσλάβει η ΝΕΡΙΤ στη θέση τους τον Τάκη Τσουκαλά (φώτο); Ούτως ή άλλως, δεν έχει διαφορά. Του βάζεις ένα κοστούμι και είναι έτοιμος.

Υ.Γ.1 Παρακολούθησα χθες τον αγώνα μεταξύ Παρί και Μπαρτσελόνα. Ωραίο παιχνίδι, με καλό ρυθμό. Θα ήθελα να αναφερθώ, όμως, στην παρουσία του Μπέκαμ και της Μπιγιονσέ. Οι Άραβες στο Παρίσι δεν θέλουν να φτιάξουν απλά μια καλή ποδοσφαιρική ομάδα, αλλά έναν πραγματικό πόλο έλξης. Και αυτό γίνεται μόνο μέσω της απόκτησης, της οικοδόμησης ενός ισχυρού brand name.

Υ.Γ.2 Πάμε δυνατά!

Να μην πέσει στην παγίδα

Έχουμε πει ότι η αγορά του ποδοσφαίρου έχεις τους κανόνες της και η Ρεάλ Μαδρίτης έχει τους δικούς της. Επομένως, δεν πρέπει να απορούμε με το μεταγραφικό πλάνο των Μαδριλένων. Αν μπορεί κανείς να το βαφτίσει «πλάνο». Η Ατλέτικο, πάλι, προσπάθησε να αντικαταστήσει επάξια τους παίχτες που έχασε. Και νομίζω ότι το κατάφερε. Μπορεί ο Ντιέγκο Κόστα να έφυγε για άλλες πολιτείες, αλλά πήρε τον Μάντζουκιτς. Ναι, ο Κροάτης έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά από τον νυν επιθετικό της Τσέλσι. Παίζει περισσότερο εντός περιοχής, δεν είναι τόσο κινητικός σε φάση επίθεσης, μάλλον πιο αργός, δεν μπορεί να παίξει τόσο καλά με πλάτη, δεν ερμηνεύει άριστα τον ρόλο του target man, αλλά είναι πιο ομαδικός, πιο έξυπνος, τοποθετεί καλύτερα το κορμί του και ξέρει να ανοίγει διαδρόμους. Για αυτό και ο Σιμεόνε έφερε τους Τσέρτσι και Γκριεζμάν: για να αντισταθμίσει την διαφορετικότητα του Μάντζουκιτς και να βγαίνει γρήγορα στην κόντρα. 

Για να βγεις, όμως, στην κόντρα, πρέπει να κλέψεις μπάλες. Οι παίχτες του Σιμεόνε αμύνονται ιδανικά, με τις (διαγώνιες) αλληλοκαλύψεις και τα ντουμπλαρίσματα να αποτελούν εξέχον στοιχείο της αμυντικής λειτουργίας. Δόξα και τιμή στον Γκάμπι (αρχηγός) και στον Τιάγκο, ο οποίος στα χέρια τού Σιμεόνε από Βιτάμ Soft (φώτο) έχει μετατραπεί σε ένα ηρωικό χαφ με πολυσύνθετο ρόλο. Και το μοτίβο αυτό λαμβάνει μέρος με αξιοθαύμαστη συνέπεια στα 2/4 του γηπέδου. Στο δικό τους, δηλαδή, τερέν. Παραχωρούν συνειδητά χώρο στον αντίπαλο και τους χαρίζουν απλόχερα την κατοχή. Την πρωτοβουλία, εντούτοις, την έχει η Ατλέτικο. Σπάνιο ποδοσφαιρικό φαινόμενο, αλλά υπαρκτό. Το ίδιο έγινε και το Σάββατο. Η Ρεάλ, με τεράστια κενά στην μεσαία γραμμή και τον Μπέιλ να τελεί υπό τακτική σύγχυση, προσπαθούσε να βγει στην επίθεση. Είχε την κατοχή, αλλά η Ατλέτικο έπαιζε υποδειγματική άμυνα και, όταν της δινόταν η ευκαιρία, έβγαινε στην κόντρα και ανησυχούσε τους γηπεδούχους. Προϊόντος χρόνου, λοιπόν, και καθώς οι παίχτες της Ρεάλ είχαν κουραστεί, ο Σιμεόνε ανέβαζε ρυθμούς. Πέταξε στο χόρτο τους Γκριεζμάν και Τουράν, πόνταρε στο επιθετικό transition game, έγινε πιο απειλητική και απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι το κόμπλεξ κατωτερότητας απέναντι στην Ρεάλ Μαδρίτης έχει κλονιστεί συθέμελα. Ο Αντσελότι, πάλι, μασούσε την τσίχλα του με κινηματογραφική ταχύτητα.

Εν κατακλείδι, τι πρέπει να κάνει ο Ολυμπιακός; Όταν ο Σιμεόνε παραχωρεί χώρο ακόμα και σε μικρομεσαίες ομάδες του ισπανικού πρωταθλήματος, με σκοπό να τρέξει στο ανοιχτό γήπεδο, είναι προφανές ότι το ίδιο θα κάνει και την πρώτη αγωνιστική του τσου λου: η ομάδα του Μίτσελ δεν πρέπει να πέσει στην παγίδα. Πιθανολογώ ότι ο Ολυμπιακός θα μπει ορμητικά, ως είθισται να πράττει ο γηπεδούχος σε αυτές τις περιπτώσεις, αλλά γρήγορα θα εξασθενήσει ο αρχικός ενθουσιασμός. Κατόπιν, υποθέτω από το το 20' λεπτό και έπειτα, θα χρειαστεί αυτοσυγκράτηση -κι ας φωνάζει ο κόσμος στο γήπεδο. Αυτό που πρέπει να κάνει ο Μίτσελ είναι να δώσει κατοχή στην Ατλέτικο, καθώς οι παίχτες της ισπανικής ομάδας δεν έχουν εκπαιδευτεί με την μπάλα στα πόδια, και να ρίξει βάρος στον αδύναμο κρίκο του αντιπάλου: τον Σικέιρα. Τα υπόλοιπα στο γήπεδο.

Υ.Γ.1 Φοβερό παιχνίδι το Πάρμα - Μίλαν! Με έναν Μενέζ σε τρελά κέφια.

Υ.Γ.2 Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά από τον Πανόπουλο. Να αργεί δύο ολόκληρες αγωνιστικές να διώξει τον προπονητή. Είναι δυνατόν; Εδώ έχει διώξει προπονητή μία βδομάδα αφού υπέγραψε μαζί του. Έχει επαναπροσλάβει προπονητή που έδιωξε. Και τώρα επιδεικνύει τέτοια καθυστέρηση; Απαράδεκτα πράγματα. Έχουμε και μια ανακύκλωση να κάνουμε: Ουζουνίδης, Κεχαγιάς, Μαντζουράκης, Καραγεωργίου και τούμπαλιν.

Υ.Γ.3 «Μόνο ανάσταση νεκρών δεν υποσχέθηκε ο Τσίπρας».

Σοφία Βούλτεψη

Υ.Γ.4 We Rule the Night!!!

Μόνο δύο ομάδες

Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύουν οι περισσότεροι, δεν είναι κακό να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου. Να έχεις κατασταλάξει σε κάποιες αρχές. Σε κάποια ιδανικά. Και, πάντοτε με κάποια ευελιξία, να τα ακολουθείς. Να έχεις, με άλλα λόγια, ένα πλάνο μέσα στο μυαλό σου. Ένα προσωπικό πλάνο, νοητικής φύσεως. Σας παρακαλώ, μην με παρεξηγείτε. Το πλάνο συνιστά απαραίτητο εφόδιο. Θεμελιώδες. Ζωτικό. Για όλους. Και είναι αδιαπραγμάτευτο. Ακόμα και οι μηχανισμοί της Φύσης στηρίζονται σε ένα είδος πλάνου. Το ότι εμείς δεν το καταλαβαίνουμε ή το παρερμηνεύουμε δεν μειώνει/ακυρώνει την σημασία, την ορθότητα ή την εγκυρότητα αυτού.

Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τις επιχειρήσεις. Μια επιχείρηση χωρίς πλάνο, δεν λειτουργεί. Δεν μπορεί να λειτουργήσει. Κανόνας. Απαράβατος. Χωρίς εξαιρέσεις. Αδυνατεί να υλοποιήσει τους στόχους που έχει θέσει. Να φανεί ανταγωνιστική. Να καταστεί βιώσιμη. Είναι προφανές ότι οι Π.Α.Ε. δεν αποτελούν εξαίρεση. Μην κοιτάτε που ορισμένες Π.Α.Ε. λόγω κόσμου, άρα πολιτικών σκοπιμοτήτων, παίρνουν βαθιές ανάσες και ξανά προς την δόξα τραβούν. Η αποκαθήλωση, αργά ή γρήγορα, έρχεται. Και τότε, ο όχλος, σαν βαμπίρ που διψάει για αίμα, σπεύδει να αποφύγει την ατομική ευθύνη και εξαπολύει βέλη κατηγοριών προς πάσα κατεύθυνση. Φταίει η Ε.Π.Ο., η Κ.Ε.Δ., ο Ολυμπιακός, κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα που λατρεύουμε να μισούμε, το ψηλό χορτάρι, αλλά ποτέ η έλλειψη στοχοθεσίας, η απουσία μακρόπνοου σχεδιασμού και η ανυπαρξία εταιρικού πλάνου.

Και σε αυτό το μίζερο πρωτάθλημα, χαμηλής δυναμικότητας και ταχύτητας, χωρίς να φαίνεται στο φόντο κάποιος λαμπερός φανοστάτης, μόνο δυο ομάδες, με τα καλά τους και τα κακά τους, φαίνεται να τηρούν κάποιο είδος σχεδιασμού. Ποιες είναι αυτές; Ο Ολυμπιακός κι ο Ατρόμητος. Ουδείς άλλος. Ούτε ο Π.Α.Ο.Κ. του Σαββίδη, ούτε ο Π.Α.Ο. του Αλαφούζου, ούτε η Α.Ε.Κ. του Μελισσανίδη. Σας παρακαλώ. Ας είμαστε σοβαροί. Ακόμα και Π.Α.Ε. που έδειχναν ότι το τσούλαγαν καλά το πράγμα, κάπου παραστράτισαν. Τρανό παράδειγμα ο Αστέρας Τρίπολης. Άντε να εξαιρέσω την Ξάνθη του Πανόπουλου, λόγω της συνέπειας που δείχνει στη συγγραφή ανακοινώσεων. Μόνο δύο ομάδες, λοιπόν. Ο Ολυμπιακός φαίνεται να βαδίζει στο σωστό μονοπάτι. Την έχει μυριστεί τη δουλειά. Έχουμε αναφέρει πολλές φορές ότι αυτό που πρέπει να κάνουν οι ελληνικές ομάδες είναι να μετατραπούν σε feeder clubs για την Ευρώπη -όμως, πόσες το εφαρμόζουν; Για να γίνει αυτό, χρειάζεσαι κονέ, και μάλιστα ισχυρά, με αυτούς που κινούν τα νήματα στο σύγχρονο ποδόσφαιρο: τους μάνατζερς. Και ο Ολυμπιακός το έχει κάνει πράξη. Δεν είναι και μικρό πράγμα να παίρνεις έναν ποδοσφαιριστή με δύο μύρια και να τον πουλάς εφτά. Ή να πουλάς ποδοσφαιριστές σε μεγαλύτερη τιμή από αυτή που πραγματικά αξίζουν. Κι ας ουρλιάζουν ορισμένοι οπαδοί και δημοσιογράφοι, δηλαδή άνθρωποι που αδυνατούν να καταλάβουν ότι μια Π.Α.Ε. έχει ισολογισμούς, μετοχές, Δ.Σ. και λοιπά, περί αποδυνάμωσης. Τρίχες κατσαρές. Εξάλλου, ο Ολυμπιακός έχει αποδείξει ότι διαθέτει γρήγορα αντανακλαστικά. Έφυγαν οι Βάις και Μήτρογλου, ήρθαν οι Πέρες και Βαλντές. Άμεσα. Δίχως χρονοτριβή. Επίσης, σαρώνει την ελληνική αγορά για κάθε ταλαντούχο παίχτη που ξεπετάγεται, αλλά πρέπει -επιτέλους!- να κάνει κάτι με τα φυτώριά του.  

Ο Ατρόμητος, πάλι, δεν διαθέτει τα κονέ του Ολυμπιακού -ή τα χρήματα. Όμως, έχει θεσπίσει ένα δικό του σχέδιο. Αγοράζει παίχτες που γνωρίζει και τον γνωρίζουν -το ίδιο ισχύει και με τους προπονητές, άσχετα αν ορισμένοι, όπως ο Αναστόπουλος ή ο Μπάγιεβιτς, δεν τα πήγαν ιδιαίτερα καλά. Μία άκρως, οφείλω να ομολογήσω, αποδοτική συνταγή. Δεν αναλαμβάνει, δηλαδή, μεταγραφικά ρίσκα. Νταξ, θα υπάρξουν και αστοχίες, όπως η περίπτωση Κούτσι, αλλά, επαναλαμβάνω, το εγχείρημα, εν πολλοίς, κρίνεται επιτυχές. Θα πάρει, για παράδειγμα, τον Ινγκλέσιας, τον Ναπολεόνι, τον Πίτου Γκαρσία, τον Ούμπιντες (παιχταράς). Για όλους έχει γνώση. Εικόνα. Ξέρει τι μπορούν να προσφέρουν στην ομάδα. Κάπως έτσι ήρθε το καλοκαίρι ο Δημήτρης Παπαδόπουλος και το χειμώνα ο Φωτάκης. Κι όχι μόνο αυτό. Στις ακαδημίες γίνεται καλή δουλειά Και μπορεί οι φήμες να υποδηλώνουν ότι ο Σπανός (φώτο) γνωρίζει τόπι, αλλά αυτός που κινεί τα νήματα στο ποδοσφαιρικό τμήμα είναι ο Αγγελόπουλος. Κι αυτό τιμάει, υποθέτω, ιδιαίτερα τον Σπανό. Θέλει κότσια να δώσεις το πηδάλιο σε κάποιον άλλο.

Υ.Γ.1 Η Μάντσεστερ πήρε τον Μάτα. Τεχνίτης, μπαλαδόρος, ωραία πάσα, κάθετη και διαγώνια, ενίοτε σκόρερ αλλά κάπως soft και ακίνδυνος όταν παίζει στον ασβέστη. Οι κακές γλώσσες, πάντως, λένε ότι η ομάδα δεν χρειάζεται τον Μάτα, αλλά προπονητή.

Υ.Γ.2 Έλεος με τον Μουρίνιο. Κέρδισε την Σίτι και σπεύδουν όλοι να τον αποθεώσουν. Τι προσωπολατρία είναι αυτή;

Υ.Γ.3 Θέλω να πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα γράψω μια ανάρτηση που θα αναλύει τακτικά την υπέροχη ομάδα του Σιμεόνε. Καταραμένη έλλειψη χρόνου!

Υ.Γ.4 Τι θα γίνει, ρε παιδιά, με τις γυναίκες; Μόλις δουν άντρα με αυτοπεποίθηση, που ξέρει τι είναι και τι θέλει, μπλοκάρουν, φρικάρουν, και τον κατηγορούν κι από πάνω ότι εκείνος ευθύνεται για το κοκομπλόκο που τρώνε. Και μετά έχουν το θράσος να λένε ότι δεν υπάρχουν γνήσιοι άντρες! Θεέ και Κύριε!

Υ.Γ.5 Ανεβάστε το ποτενσιόμετρο στα ύψη, και σπάστε τα όλα!

Το άγχος του πρωταγωνιστή

Πριν περάσουμε στο κυρίως πιάτο, να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Όταν αγωνίζεσαι απέναντι σε μια ομάδα υψηλού επιπέδου, όπως είναι η Παρί, και μάλιστα εκτός έδρας, δεν τίθεται θέμα άγχους. Θέλω να πω ότι ο προπονητής, δηλαδή ο κατεξοχήν αρμόδιος άνθρωπος για τα των αποδυτηρίων, δεν χρειάζεται να επιβαρύνει την ομάδα ψυχολογικά, περιμένοντας ή επιβάλλοντας πράγματα, καθώς το ρίσκο και οι επιπτώσεις από ενδεχόμενη ήττα είναι σχετικά μικρά. Τουναντίον, από τέτοια παιχνίδια έχεις μόνο οφέλη και ιδιαίτερο κίνητρο. Το ματς, αντίθετα, που εμπεριέχει άγχος είναι το εντός έδρας με την Άντερλεχτ. Σε αυτά τα ματς έχεις να χάσεις περισσότερα από αυτά που έχεις να κερδίσεις. Βέβαια, το ότι οι παίχτες δεν πρέπει να έχουν άγχος απέναντι σε ανώτερους αντιπάλους, δεν σημαίνει ότι οφείλουν να παρατήσουν το παιχνίδι. Να περπατάνε. Να είναι ανέμελοι ή χαλαροί. Να δουν, δηλαδή, ότι αγωνίζονται με την Παρί και να γυρίσουν σελίδα στο καλεντάρι. Τότε ο διασυρμός είναι βέβαιος. Και μην ακούτε τους δημοσιογράφους που λένε ότι η τάδε ομάδα προσπάθησε, πάλεψε και πολέμησε. Σαν να είναι εξαίρεση στον κανόνα. Λες και οι περισσότερες ομάδες δεν προσπαθούν, δεν παλεύουν, δεν πολεμάνε. Και τι κάνουν; Μπαίνουν στο γήπεδο, κάθονται ανάσκελα και μετράνε τα αστέρια; Τέλος πάντων.

Πάμε, λοιπόν, στα του αγώνα. Η αποστολή του Ολυμπιακού ήταν πολύ απλή. Τα απλά, όμως, είναι τα δύσκολα. Τι έπρεπε να κάνει; Να κρατήσει μπάλα. Να μην δώσει κατοχή στον αντίπαλο. Και, συνήθως, όταν δίνεις κατοχή, δίνεις και χώρο. Πάνε μαζί αυτά. Ζευγαράκι. Αλλά, όπως έχουμε πει, ο Ολυμπιακός δεν είναι καλός σε αυτό το είδος ποδοσφαίρου. Δεν είναι εκπαιδευμένος. Επομένως, τι θα έκανε ο Μίτσελ; Νομίζω ότι ούτε ο ίδιος γνώριζε. Μάλλον σε τέτοιες περιπτώσεις κάνεις απλώς τον σταυρό σου. Διότι είναι άλλο να λες στον Σάμαρη ''μάρκαρε μαν του μαν τον Ιμπραΐμοβιτς'' και τελείως διαφορετικό να το βλέπεις να γίνεται. Ένας Ιμπραΐμοβιτς που προσπαθεί να προσαρμοστεί με τον Καβάνι. Για να συμβεί αυτό, τον βλέπουμε να γυρνάει (πιο) συχνά πίσω, να παίρνει μπάλα και να την σπάει δεξιά και αριστερά, ανοίγοντας, παράλληλα, χώρους. Το έγκλημα σε αυτή την περίπτωση είναι να ακολουθήσει το σέντερ μπακ τον Σουηδό εκτός περιοχής. Και είναι έγκλημα, διότι, εκτός του Ίμπρα, καιροφυλακτούν, τουλάχιστον άλλοι τέσσερις παίχτες που μπορούν να πατήσουν περιοχή. Με τελευταίο τρικ την μετατροπή του Ματουιντί σε κρυφό φορ. Κι όταν αυτό το μοντέλο πραγματοποιείται από μια ομάδα που ανοίγει το πλάτος (overlap, κυρίως από την πλευρά του Φαν ντερ Βιλ) και υψώνει το τέμπο (transition game), τότε τα πράγματα γίνονται ιδιαίτερα δύσκολα για τον αντίπαλο. Όμως, ακόμα κι αν δεν ακολουθήσει το σέντερ μπακ, αλλά κολλήσει πάνω στον Σουηδό το αμυντικό χαφ, πάλι ανοίγονται χώροι, καθώς η μεσαία γραμμή κυριαρχείται αποκλειστικά από την ικανότητα των Παριζιάνων στη διαχείριση πίεσης και τετραγωνικών. Η κατάσταση, βέβαια, άλλαξε άρδην με την αποβολή του Βεράτι. Η Παρί δεν γουστάρει να παίζει ποδόσφαιρο αναμονής, ειδικά εντός έδρας, αν και υποτίθεται ότι είναι ιταλικοποιημένη σε μεγάλο βαθμό, και ο Ολυμπιακός μάλλον αποδίδει καλύτερα με την μπάλα στα πόδια. Οι γηπεδούχοι, λοιπόν, βραχυκύκλωσαν όταν έπρεπε να παίξουν με παίχτη λιγότερο. Τι έκανε ο Μίτσελ για αυτό; Σωστές κινήσεις. Και μπράβο του. Έδειξε να καταλαβαίνει τη ροή του αγώνα και προσπάθησε να επέμβει με τακτικές ενέσεις. Συγκεφαλαιώνοντας επιλογικά, ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να φύγει με το Χ. Δεν έφυγε, όμως, παρά την φιλότιμη, ελέω Μίτσελ, αντίδραση του δευτέρου ημιχρόνου. Αντίθετα, τώρα έρχεται το άγχος με την Άντερλεχτ.

Αρκετά, ωστόσο, με τα ποδοσφαιρικά. Την παράσταση, εξάλλου, δεν την έκλεψε κάποιος ποδοσφαιριστής. Ούτε καν ο διαιτητής, προς απογοήτευση πολλών. Ο πρωταγωνιστής του αγώνα ήταν ο σπίκερ. Ονόματι, αν δεν κάνω λάθος, Βασίλης Μπακόπουλος. Ο άνθρωπος αυτός είναι λάτρης των φανταχτερών επιθέτων. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Πρέπει να ζει την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία. Με ένταση. Υπερβολή. Ισως λόγω του άγχους του. Αν δεν ξέρεις τι να πεις, λες παπαριές. Οι αγαπημένες του λέξεις, πάντως, είναι οι ''καταπλητικό'' και ''απίστευτο''. Για παράδειγμα, στοπάρει, όντας μόνος, την μπάλα ο Μήτρογλου, έπειτα από συρτή πάσα πέντε μέτρων, και ακούς τον εκφωνητή να λέει ''καταπληκτικό κοντρόλ''. Αποκρούει ο Ρομπέρτο το σουτ που πηγαίνει πάνω του, και ο σπίκερ, σε κατάσταση έκστασης, αναφωνεί ''απίστευτη επέμβαση''. Με την αποθέωση να έρχεται στο γκολ του Μανωλά. Μόλις, λοιπόν, παίρνει πρέφα ότι ο Τσόρι Ντομίνγκεζ βρίσκεται σε θέση οφσάιντ, κατεβάζει μούτρα, ρίχνει τον τόνο της φωνής του μία σκάλα και λέει το υπέρτατο δημοσιογραφικό ευφυολόγημα: «Δεν πειράζει. Τον Μανωλά δεν πρέπει να τον απασχολούν τέτοια πράγματα». Και έχει απόλυτο δίκιο. Από πού κι ως πού πρέπει να ασχολείται ένας ποδοσφαιριστής με το οφσάιντ; Πόθεν προκύπτει τέτοια αστειότητα; Το οφσάιντ, σαν κανόνας, είναι για τους οπαδούς του διαιτητόσφαιρου και τους τηλεδιαιτητές. Όχι για τους ποδοσφαιριστές. Ειδικά όταν αυτοί ανήκουν σε ελληνική ομάδα και δη (και) στον Ολυμπιακό. Πραγματικά ξεχνάς κι αυτά που ξέρεις.

Υ.Γ.1 Βαρέθηκα να ακούω για υποψήφιους επενδυτές. Όποιος θέλει να μπει στον Άρη, και στον κάθε Άρη, πάει στην Α.Μ.Κ. και ρίχνει φράγκα. Τέλος. Όσο για το άρθρο 99, δεν γνωρίζω νομικά κι ως εκ τούτου δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο απόρριψης. Από ό,τι άκουσα, πάντως, το σκεπτικό είναι ότι για να υλοποιηθεί το πλάνο βιωσιμότητας που κατέθεσε η Π.Α.Ε. Άρης, η ομάδα πρέπει να βρίσκεται στην Α' Εθνική...

Υ.Γ.2 Στενοχωρήθηκα με τον τραυματισμό του Τριανταφυλλάκου. Να επιστρέψει γερός και δυνατός!

Υ.Γ.3 Ενδεχόμενη συμμετοχή/εμπλοκή του Δημήτρη Γιαννακόπουλου στην Π.Α.Ε. Παναθηναϊκός δείχνει περίτρανα τον δρόμο που θα ακολουθήσει η ομάδα. Ελπίζω οι γνήσιοι φίλοι της ομάδας να μην συμφωνούν με αυτήν την είσοδο.

Υ.Γ.4 Ρε παιδιά, έρχονται Χριστούγεννα!

Υ.Γ.5 Σωστοί οι Αυστραλοί!

Η υπερκάλυψη της μίξης

Ο Ολυμπιακός (και) φέτος κυριαρχεί στο ελληνικό πρωτάθλημα. Δεν τίθεται αμφιβολία επ' αυτού. Κανείς δεν μπορεί να τον ανταγωνιστεί. Ούτε καν ο Π.Α.Ο.Κ. Με την προπαγάνδα και την αβάντα των δημοσιογράφων υπέρ της αρμάδας του Σαββίδη, μετά την τεσσάρα και την άνοστη, άγευστη εμφάνιση, να καταρρέει σαν χάρτινος πύργος. Να γκρεμίζεται συθέμελα. Το πρωτάθλημα, επομένως, θεωρείται ήδη καπαρωμένο. Βέβαια, κάτι τέτοιο θα έχει ως άμεση συνέπεια την ανυπαρξία κινήτρου από τον Μάρτιο και έπειτα, αλλά μικρή σημασία έχει. Πλείστοι θα θυμούνται την κατάκτηση και ελάχιστοι τις τελευταίες εμφανίσεις. Αυτά, όμως, ισχύουν για το περιορισμένης δυναμικότητας/ταχύτητας ελληνικό πρωτάθλημα. Στην Ευρώπη, όπου ισχύουν άλλα δεδομένα, τι συμβαίνει; Ο Αντώνης Καρπετόπουλος, μετά το νικηφόρο αποτέλεσμα επί της Μπενφίκα, γράφει: «Ο Ολυμπιακός, χωρίς την μπάλα, δεν συμπεριφέρεται σωστά καιρό τώρα και το είχα γράψει και πριν το ματς: στα διαστήματα που αφήνει την μπάλα στον αντίπαλο υποφέρει, είτε αυτός έχει προικισμένους χαφ όπως η Μπενφίκα και η Παρί, είτε απλούς μαχητές, όπως η Άντερλεχτ και ο Π.Α.Ο.».

Με αφορμή αυτή την άποψη, αρχίζω να ξεδιπλώνω την σκέψη μου. Κι άλλες ομάδες δεν συμπεριφέρονται σωστά χωρίς την μπάλα, ήτοι να παίζουν άμυνα στο τερέν τους κι όχι σε αυτό του αντιπάλου. Για παράδειγμα, η Μπαρτσελόνα του Γκουαρντιόλα. Οι Καταλανοί έπεφταν σαν σκυλιά του πολέμου κάθε φορά που έχαναν την μπάλα: μετά από ελάχιστα δευτερόλεπτα είχαν ανακτήσει την κατοχή. Είναι προφανές ότι η άμυνα που έπαιζαν στο τερέν του αντιπάλου, ήταν πολύ καλύτερη και αποτελεσματική από εκείνη που έπαιζαν στο δικό τους τερέν. Κι αυτό ήταν το μεγαλύτερο όπλο τους ή, έστω, ένα από τα μεγαλύτερα όπλα τους. Για να έχει ελπίδες ο αντίπαλος, λοιπόν, θα έπρεπε να τους πάρει την μπάλα. Αλλά αυτό σπάνια γινόταν. Δεύτερο παράδειγμα: η Ντόρτμουντ του Κλοπ. Μια ομάδα, δηλαδή, που τρέχει πολύ, τρέχει γρήγορα, και τρέχει ποιοτικά. Δεν το βλέπουμε συχνά. Όταν, όμως, πρέπει να αμυνθεί στο τερέν της, δεν τα πολυκαταφέρνει. Για αυτό και βλέπεις ότι ακόμα κι αν προηγείται με 1-0 και πρέπει να προφυλάξει το σκορ, δεν δίνει χώρο στον αντίπαλο. Είναι ξεκάθαρο ότι ο Κλοπ διδάσκει συγκεκριμένο στυλ ποδοσφαίρου, στο οποίο δεν έχει πέσει τόσο μεγάλος βάρος στο πως να ανταποκρίνεται η ομάδα χωρίς την μπάλα. Γιατί; Διότι ο σκοπός των Βεστφαλών δεν είναι το ποδόσφαιρο αναμονής, ούτε να κλέψουν την μπάλα με τον τρόπο της Μπάρτσα, αλλά να φθείρουν και να εξουθενώσουν τον αντίπαλο, με ανελέητο τρέξιμο,  πριν αυτός φτάσει στην περιοχή τους. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε και συγγνώμη αν δεν μπορώ να το καταστήσω πιο σαφές. Ίσως το καταλάβετε καλύτερα, και πληρέστερα, αν σας πω ότι αυτός ο τρόπος άμυνας δίνει την δυνατότητα στην ομάδα να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: να βάλει σε εφαρμογή το επιθετικό transition game. Και όταν το βάζει, βλέπουμε ωραία πράγματα.

Θα μπορούσα να αναφέρω και να αναλύσω, ίσως και ανεπιτυχώς, κι άλλα παραδείγματα. Προς οικονομία της συζήτησης, ας δεχτούμε, προς το παρόν τουλάχιστον, τα παραπάνω. Τι προκύπτει, λοιπόν; Η Μπαρτσελόνα και η Ντόρτμουντ υπερκαλύπτουν το αδύνατο σημείο τους, δηλαδή το να μην παίζουν ικανοποιητική άμυνα στο τερέν τους, με τα δυνατά τους σημεία και το γεγονός ότι έχουν μια συγκεκριμένη φιλοσοφία που ουδέποτε έκρυψαν ότι είναι προβλέψιμη -στοιχείο της μεγάλης ομάδας. Ποτέ δεν θα δώσουν συνειδητά χώρο στον αντίπαλο, εκτός αν συντρέχουν ειδικοί λόγοι (π.χ. αριθμητικό μειονέκτημα ή τρομακτική πίεση αντιπάλου) Ποια είναι τα δυνατά σημεία του Ολυμπιακού που μπορούν να υπερκαλύψουν, έστω να εξισορροπήσουν, την λανθασμένη συμπεριφορά του χωρίς την μπάλα; Την απάντηση την αφήνω στους αναγνώστες. Μια ομάδα, λοιπόν, που θέλει να παίζει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, πρέπει να πρεσάρει και, συνήθως, να (δια)τηρεί αποδεκτά ποσοστά κατοχής. Το κάνει αυτό ο Ολυμπιακός; Η απάντηση είναι όχι. Ή, για να είμαι ακριβέστερος, όχι με συνέπεια. Κι αυτό το καταλαβαίνεις από το πόρισμα που προκύπτει εκ της μίξης των τακτικών επιλογών, συστημάτων και διατάξεων που χρησιμοποιεί ο Μίτσελ. Με την Παρί προσπάθησε να πάρει την πρωτοβουλία για ένα ημίχρονο και στο επόμενο φώναζε βοήθεια. Στο Βέλγιο πιστεύω ότι η ομάδα δεν περίμενε την πίεση και το τρέξιμο της Άντερλεχτ, με αποτέλεσμα να δεχτεί πλείστες ευκαιρίες και αναπόφευκτα να συμπιέσει τις γραμμές της και να κλειστεί πίσω, αλλά κατάφερε να εξαργυρώσει την αφέλεια των γηπεδούχων με τρία γκολ στην κόντρα. Με την Μπενφίκα, εκτός έδρας, αντιμετώπισε μια πολύ κακή ομάδα, σε βαθμό έκπληξης. Και επειδή οι πιθανότητες να έκανε εκ νέου η Μπενφίκα κακή εμφάνιση ήταν τρομακτικά μειωμένες, στο Καραϊσκάκη δεινοπάθησε, με ηρωική εμφάνιση του Ρομπέρτο -προφανώς στο μέλλον η εμφάνιση αυτή θα εισέλθει στη σφαίρα του μύθου. Στην Ελλάδα, λοιπόν, ''πρέπει να παίξει'' ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, στην Ευρώπη, ίσως να θέλει -δεν το έχω καταλάβει ακόμα-, αλλά δεν μπορεί. Και προκύπτει αυτό το πράγμα με την κακή συμπεριφορά, όταν δεν έχει την μπάλα στα πόδια του. Φαίνεται να μην είναι εκπαιδευμένος για/σε αυτό. Και το χειρότερο είναι ότι οι περισσότεροι που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, ανεξαρτήτως ιδιότητας, αδυνατούν να καταλάβουν ότι οι πιο εποικοδομητικές κριτικές προέρχονται μετά από νικηφόρο παιχνίδι. Και μπορεί οι δημοσιογράφοι να υπογράφουν επιταγές επιφανειακής προσέγγισης, αλλά η δουλειά του προπονητή είναι να μην επιτρέπει στις αστοχίες της περιρρέουσας ατμόσφαιρας να εισβάλλουν στη δουλειά του. Όπως, επίσης, να καταλαβαίνει ότι το κοουτσάρισμα δεν μπορεί πάντα να υποκαθιστά τις αδυναμίες του στησίματος.

Γιατί, όμως, δεν (μπορεί να) το κάνει αυτό ο Ολυμπιακός; Η απάντηση εντοπίζεται, και νομίζω ότι εξαντλείται, στον άξονα. Ξεκινάμε από την επίθεση. Μπορεί τα Μ.Μ.Ε. και η άγνοια των ''προπονητών'' να πιστεύουν ότι ο Μήτρογλου είναι παιχταράς, αλλά κάτι τέτοιο, καλώς ή κακώς, δεν συμβαίνει. Ο επιθετικός του Ολυμπιακού, μεταξύ άλλων, δεν αμύνεται σωστά, δεν πιέζει την πρώτη πάσα, ούτε καν τη δεύτερη, δεν ντουμπλάρει αντίπαλο, στερείται ταχύτητας και κουράζεται πολύ εύκολα. Ευτυχώς υπάρχει ο Σαβιόλα, έστω κι αν επιθετικά κινείται σε ρηχά νερά, η αμυντική προσήλωση του οποίου βρίσκεται σε ανώτερα επίπεδα, και ο εργάτης Φουστέρ. Εντούτοις, το πρόβλημα εντείνεται όταν βλέπεις την καρτέλα με την εντεκάδα του Ολυμπιακού και παρατηρείς ότι στα χαφ αγωνίζονται οι Μανιάτης και Σάμαρης. Μαζί. Παρεούλα. Ζευγαράκι. Τι σημαίνει αυτό; Αδυναμία καλής κυκλοφορίας της μπάλας -κάτι ήξερε ο Βαλβέρδε που τοποθετούσε τον Ιμπαγάσα στα χαφ. Όταν πιέζονται, το τόπι δεν φτάνει μπροστά ούτε με αίτηση. Μόνο με γεμιστά. Έστω μια κούρσα του Βάις ή του Χολέμπας. Πιάνει, λοιπόν, ο Μίτσελ τον Σάμαρη και του λέει υπό την απειλή ηλεκτρομαγνητικού όπλου: «Στο επόμενο ματς θέλω να σε δω να παίζεις κάθετο ποδόσφαιρο». Τρίχες κατσαρές. Πώς θα το κάνει αυτό ο Σάμαρης; Αφού δεν ξέρει. Δεν μπορεί. Το μόνο που ξέρει και μπορεί είναι να τρέχει. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι στα ματς του τσου λου βγαίνει πρώτος σε αυτόν τον τομέα. Αρκεί το τρέξιμο; Όχι, βέβαια. Αν αρκούσε το τρέξιμο, τα Μουντιάλ θα τα έπαιρναν οι Ιάπωνες και οι Νοτιοκορεάτες.

Εξαίρεση από τα παραπάνω αποτελεί ο Ρομπέρτο, ο οποίος είναι καλός, αξιόλογος, κανονικός τερματοφύλακας, αλλά έχει ένα ελάττωμα που δεν διορθώνεται: όταν πρέπει να πάει αυτός στην μπάλα, δηλαδή να κάνει έξοδο, τη διώχνει, αν την βρει, με μπουνιές προς το χόρτο, λες και θέλει να το εκδικηθεί. Να ανοίξει τρύπα στο έδαφος. Είναι, όμως, ικανότατος και εμπνέει σιγουριά. Κι αυτό είναι μεγάλο προσόν. Μια ομάδα που εμπιστεύεται τον τερματοφύλακά της, αγωνίζεται πιο απελευθερωμένη στην επίθεση, αφού, αν έχεις κάτω από τα γκολπόστ (κλισέ) έναν κλώνο του Τζόρβα, η ψυχολογία σού επιβάλλει να σκέφτεσαι περισσότερο την άμυνα και να είσαι κάπως άτολμος να βγεις μπροστά. Συν το γεγονός ότι ένας καλός τερματοφύλακας ανεβάζει και τις μετοχές της αμυντικής γραμμής. Ξέρετε τι σημαίνει να καλύπτονται τα λάθη των αμυντικών, κεντρικών και πλάγιων, δηλαδή λάθη που φαίνονται και κάνουν μπαμ, και κανείς να μην το σχολιάζει; Σπουδαία υπόθεση. Τόσο σπουδαία που έχω την εντύπωση ότι οι μεγαλύτεροι μάνατζερ στην Ελλάδα είναι οι δημοσιογράφοι. Δεν εξηγείται διαφορετικά η αβάντα προς τον Μανωλά και το αστείο με τον Χολέμπας ως αριστερό μπακ.

Υ.Γ.1 Το Σάββατο, ο Πανιώνιος υποδέχτηκε τον Ατρόμητο. Στο τέταρτο λεπτό του αγώνα, γυρίζει ο αμυντικός του Ατρομήτου την μπάλα στον Σηφάκη. Κι ο τελευταίος, χωρίς να του ασκείται συγκλονιστική πίεση, έκανε ένα κοντρόλ που δεν κάνω ούτε εγώ. Η κατάληξη της φάσης; Γκολ για τον Πανιώνιο. Ποιο είναι το πόρισμα; Ότι οι τερματοφύλακες δεν ξέρουν μπάλα. Με πρώτο και καλύτερο τον Τζόρβα, ο οποίος είναι ο χειρότερος (και) σε αυτόν τον τομέα. Ο πρώτος τερματζής που θυμάμαι να κατείχε το τόπι, ήταν ο Ντέιβιντ Σίμαν. Πραγματικά φοβερή τεχνική. Από τους σύγχρονους θα αναφέρω τον Βαλντές. Ίσως και τον Νόιερ. Αλλά είμαι πραγματικά περίεργος να δω τι σκατά κάνει ένας προπονητής τερματοφυλάκων με τους τερματοφύλακες. Και δεν εννοώ μόνο αν προπονούνται με την μπάλα στα πόδια. Ξέρετε πόσο καιρό έχω να δω τερματζή να απογειώνεται στο γάμα και να προσγειώνεται με την μπάλα στην αγκαλιά του; Από την εποχή του Σμάιχελ. Άντε να το έχει κάνει μια φορά κι ο Μπουφόν.

Υ.Γ.2 Η τεσσάρα που έφαγε ο Π.Α.Ο.Κ. από τον Ολυμπιακό δεν είναι κι ότι καλύτερο για τον Άρη. Το γιατί θα το καταλάβουμε την επόμενη αγωνιστική που θα επισκεφτούμε την Τούμπα.

Υ.Γ.3 Φαγώθηκαν όλοι με τον τραυματισμό του Μέσι. Δεν είναι ρομπότ. Άνθρωπος είναι. Αίμα βγάζει. Εμείς, όμως, δεν βάζουμε μυαλό. Ήδη κάποιοι βιάστηκαν να τον βαφτίσουν τελειωμένο. Και καλά ότι έφαγε τα ψωμιά του ή κόπηκε η ντόπα. Χωρίς σχόλιο.

Υ.Γ.4 Για την Εθνική και τον επερχόμενο αγώνα με την Ρουμανία, δεν έχω να πω τίποτα. Ακόμα και να προκριθούμε, δεν το αξίζουμε. Αυτή είναι η άποψή μου.

Υ.Γ.5 Μπαίνει, λοιπόν, ο καθηγητής, ηλικίας 63 ετών, μέσα στην αίθουσα και αρχίζει το μάθημα. Ξαφνικά, λίγο αργότερα, χτυπάει το κινητό του. Στην αρχή σκάλωσα. Υπέθεσα ότι άκουσα λάθος. Μετά από λίγο ξαναχτυπάει. Ακούω εκ νέου την μελωδία. Σιγουρεύτηκα. Πάω στο ημίχρονο και τον ρωτάω: «Η μελωδία που έχει το κινητό σας είναι Black Sabbath;». «Ναι», μου λέει. Και του απαντάω: «Ωραίος». Ιδού.

Όλα στραβά

Το ποδόσφαιρο είναι άδικο άθλημα. Θέλω να πω ότι δεν λάμπει πάντοτε η ποδοσφαιρική δικαιοσύνη. Δεν κερδίζει κάθε φορά ο καλύτερος. Θεωρώ περιττό να αναφέρω παραδείγματα. Βέβαια, αυτό ισχύει κυρίως σε μεμονωμένα παιχνίδια. Σε ένα πρωτάθλημα θα επικρατήσει συνήθως η καλύτερη ομάδα: δύσκολα θα δεις κάποιον μέτριο ή αναποτελεσματικό να βγαίνει νικητής σε έναν μαραθώνιο που αποτελείται από τριάντα και σαράντα αγωνιστικές. Όμως, τι σημαίνει ο όρος ''καλύτερη ομάδα''; Ας το αφήσουμε για μία άλλη ανάρτηση. Συνοπτικά, πάντως, σημαίνει ελαχιστοποίηση των λαθών και συνέπεια. Διάρκεια. Έχει ο Ολυμπιακός διάρκεια; Ας είμαστε σοβαροί. Τι έχει; Ρεπόρτερ. Και δημοσιογράφους. Αυτοί αποτελούν τον δωδέκατο παίχτη της ομάδας. Ούτε οι διαιτητές, οι οποίοι όποτε παίζουν 50-50 την ομάδα θεωρούνται σφαγείς, ούτε η ανεπάρκεια των υπολοίπων ομάδων, ούτε οι φωνές των οπαδών του για το πως ''ονειρεύονται τον Ολυμπιακό'', ούτε ο τιτάνας Ρομπέρτο. Τον οποίο όλοι αποθεώνουν, όντας ανήμποροι να καταλάβουν ότι κάτι τέτοιο ζημιώνει τον Ολυμπιακό. Γιατί; Διότι αυτό σημαίνει ότι όλα -τακτικά, αγωνιστικά, προπονητικά- πήγαν στραβά. Όταν βλέπεις ότι ο τερματοφύλακάς σου ανακηρύσσεται ως αδιαφιλονίκητος M.V.P. του αγώνα, πρέπει να προβληματίζεσαι. Ένας τερματοφύλακας είναι για να σώζει τις φάσεις που φεύγουν της προσοχής της άμυνας. Δηλαδή, για ελάχιστες περιπτώσεις. Εκτός αν είσαι μικρή ομάδα. Ή αν θεωρείς ότι είσαι μικρή ομάδα.

Υ.Γ.1 Διεξάγεται το ματς μεταξύ του Ο.Φ.Η. και του Άρη. Το παιχνίδι ξεφεύγει από την αρχή, καθώς ο Έλσνερ, αυτός ο γίγαντας, υποπίπτει σε φάουλ υπέρ του Παπάζογλου. Ο Σπάθας, ελέγχοντας τη φάση, βγάζει απευθείας κόκκινη κάρτα. Στο ημίχρονο κατεβαίνει ο Ηλιάδης, ο Πρόεδρος του Άρη, στα αποδυτήρια -αλήθεια, επιτρέπονται οι επισκέψεις (Προέδρων) στα αποδυτήρια των διαιτητών;- και λέει στον διαιτητή:  «Μας έσφαξες. Δεν με πείθεις. Άλλα είδα στο γήπεδο. Βγες στο δεύτερο ημίχρονο και παίξε 50-50. Αυτό θέλω εγώ». Ο Σπάθας δεν μπορούσε να αφήσει μια τέτοια προσβολή να πέσει κάτω: «Η κόκκινη ήταν για σεμινάριο». Και κάπου εδώ έρχεται ο Κάνθαρος για να σας χαρίσει απλόχερα τη δική του εκδοχή. Πρώτον, το γεγονός ότι η διαιτησία υπήρξε αμφιλεγόμενη είναι δεδομένο. Και εννοώ εις βάρος του Άρη. Το στοίχημα, όμως, της Κ.Ε.Δ. είναι αν θα καταφέρει να αδικήσει τον Άρη περισσότερο από πέρυσι. Θυμίζω απλά ότι πέρυσι έγιναν όργια. Όποιος είδε το παιχνίδι, λοιπόν, χωρίς οπαδικές παρωπίδες, καταλαβαίνει. Αλλά η αδικία δεν προσδιορίζεται στην απευθείας κόκκινη. Κι ας φωνάζουν οι Αρειανοί. Τι σημαίνει ότι ήταν μόλις (σ)το 2' λεπτό του αγώνα; Δεν το κατάλαβα αυτό. Δηλαδή από πότε αρχίζει να μετράει ο χρόνος για να μπορεί ο διαιτητής να βγάζει κάρτες; Δεν υφίσταται τέτοιο επιχείρημα/δικαιολογία. Δεν στέκεται πουθενά. Επομένως, πράγματι, ήταν κόκκινη κάρτα. Σεμιναριακού επιπέδου. Έχει δίκιο ο Σπάθας. Αλλά θα έκανε το ίδιο, αν ο Ο.Φ.Η. αντιμετώπιζε άλλη ομάδα; Τον Ολυμπιακό, για παράδειγμα. Αυτό αποτελεί μια διαφορετική ιστορία με γνωστή απάντηση. Άρα, αυτό που (πρέπει να) ενοχλεί είναι η επιλεκτική απονομή δικαιοσύνης. Τέλος, καταλαβαίνω -και το είπα πρόσφατα- ότι και οι διαιτητές είναι άνθρωποι: ταλανίζονται από πάθη πάσης φύσεως, αλλά καλό είναι, όταν πατάνε το χόρτο και βάζουν τη σφυρίχτρα στο στόμα, να αφήνουν την πολιτική στον πάγκο και να σφυρίζουν αυτό που βλέπουν. Κι αν αποδεικνύονται ανίκανοι/ανεπαρκείς να πηγαίνουν σπίτια τους.

Υ.Γ.2  Ωραία πράγματα είχαμε και στην Τούμπα. Με τον Κάκο, ναι, αυτόν τον καραφλό τύπο που το παίζει (ακριβο)δίκαιος και σταράτος, να κάνει όργια! Με τον καημένο τον Εργοτέλη να διαμαρτύρεται έντονα, αλλά να απευθύνεται εις ώτα μη ακουόντων. Τελειώνει, λοιπόν, το ματς, πλησιάζουν κάποιοι άνθρωποι του Π.Α.Ο.Κ. τον Κάκο και του δίνουν συγχαρητήρια (!). Κι ο Κάκος απαντά: «Μόνο όταν κερδίζετε είναι καλός ο Κάκος. Αν δεν έμπαινε το φάουλ στο τέλος δε θα λέγατε τίποτα απ' αυτά. Ο Κάκος πάντα είναι αρνητικός για εσάς». Αυτό που ξέχασε να μας πει είναι πως προέκυψε το φάουλ και το αν επιτρέπεται το μποξ στο ποδόσφαιρο...

Υ.Γ.3 Χτυπάει το ξυπνητήρι. Οι δείκτες δείχνουν 06:55 το πρωί. Πετάγομαι σαν ελατήριο και αρχίζω να σηκώνω το παντζούρι. Κατόπιν ανοίγω το παράθυρο. Βγαίνω στο μπαλκόνι και παρατηρώ αόριστα τον κήπο της πολυκατοικίας. Ξαφνικά, κι όντας ακόμη αγουροξυπνημένος, βλέπω κάτι που μοιάζει σαν όνειρο. Τσιμπιέμαι για να δω αν είμαι όντως ξύπνιος. Τρίβω τα μάτια, κοιτάω καλύτερα και τι να δω; Δύο πενηντάευρα αναπαυόντουσαν πάνω στο κουρεμένο γρασίδι! Τρέχω αμέσως, με ταχύτητα Όβερμαρς, να τα γραπώσω. Όχι τίποτα άλλο, αλλά στις 07:00 ανοίγουν τα ποτιστήρια! Αυτό θα πει η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται.

Υ.Γ.4 Ο Αναστασίου, τελικά, τους νταντεύει ή τους τρίζει τα δόντια; Τους ποδοσφαιριστές εννοώ. Αρχίζω να πιστεύω ότι στις προπονήσεις τούς έχει πασάκες και στις συνετεύξεις τύπου τούς εκθέτει. (Για να καλύπτει τα λάθη του.)

Υ.Γ.5 Εύχομαι οι επόμενες γενιές να μην μας κρίνουν με βάση τη συνέπεια και την επιλεκτική ευαισθησία που παρουσιάζουν τα Μ.Μ.Ε. σε συγκεκριμένα θέματα. Θα φρίξουν. Όπως ακριβώς φρίττω κι εγώ. Συμφωνείτε, κύριε Πρετεντέρη;

Υ.Γ.6 Ναι, ακούμε Judas Priest, και μάλιστα φανατικά, αλλά δεν λέμε όχι σε μια ωραία extended version!