Όχι, δεν εφήρμοσε το σύστημα εξαγνισμού. Δεν ασχολήθηκε καν με καμινάδες. Ήθελε στρωτό ποδόσφαιρο και γρήγορη εναλλαγή της μπάλας. Το πρόβλημα παρουσιάζεται, όταν θες να παντρέψεις την ταχύτητα με την ακρίβεια. Για το επίπεδο τεχνικής κατάρτισης των παιχτών των Ιωαννίνων είναι εξαιρετικά δύσκολο. Κι όμως, θα μπορούσαν να πάρουν την ισοπαλία. Δεν κλείστηκαν, δεν πανικοβλήθηκαν και μπορώ να πω με σχετική σιγουριά ότι τακτικά υπήρξαν συνεπείς. Δεν έχουν, όμως, συνηθίσει να παίζουν αρκετά με την μπάλα στα πόδια τους, δηλαδή να έχουν κατοχή, κι ως εκ τούτου λογικό ήταν να βραχυκυκλώνουν στα τελευταία στάδια της επιθετικής ανάπτυξης. Ίσως ο Μπακαγιόκο, αν ξεκινούσε βασικός, να μπορούσε να κάνει τη ζημιά. Ήταν φανερό ότι ο Τζάνης δεν έχει το ειδικό βάρος για να κουβαλήσει την επίθεση της ομάδας του Αναστασιάδη. Αντίθετα, αυτός ο Γεωργίου έδειξε πολύ καλά στοιχεία. Θα τον προσέχω. Το σημείο ορόσημο, κατά την γνώμη μου, εντοπίζεται στο 65' λεπτό. Σε εκείνη τη χρονική στιγμή η αμυντική γραμμή των φιλοξενούμενων ανέβηκε πολύ ψηλά -σχεδόν στη σέντρα- και προσπάθησαν να κυνηγήσουν το γκολ. Εντούτοις, δεν απείλησαν, ωστόσο οι επιστροφές τους ήταν υποδειγματικές. Δεν μπορέσαμε να εκμεταλλευτούμε τα χωράφια που εμφανίστηκαν στην άμυνα του αντιπάλου. Μάλιστα, σε αρκετές περιπτώσεις, εμείς οι ίδιοι σηκώναμε φρένο. Τρανό παράδειγμα ο εξόριστος Καστίγιο. Γιατί γινόταν αυτό; Δεν γνωρίζω. Προπονητική οδηγία; Κούραση; Τεχνική ανεπάρκεια; Τακτική αδυναμία; Άγνωστο.
Το σημαντικό είναι ότι πετύχαμε νωρίς το γκολ και διατηρήσαμε το σκορ, χωρίς να πιεστούμε ιδιαίτερα, έστω κι αν η διαχείριση δεν ήταν ενδεδειγμένη. Το ευτυχές αποτέλεσμα μας αποσυμπιέζει σε υπερθετικό βαθμό και απομακρύνει την γκρίνια, αλλά η αλήθεια είναι ότι η ομάδα δεν εντυπωσίασε. Τουλάχιστον δεν αποσυντονίστηκε. Μελανά σημεία αποτελούν οι αντιδράσεις του Ντίκο που συνεχίζει να είναι επιρρεπής στο λάθος και η έλλειψη αμυντικής προσήλωσης του Μίτσελ. Ωστόσο, οφείλω να αναγνωρίσω ότι ο Βραζιλιάνος είχε πολύ καλή συνεργασία με τον Ούμπιντες και γενικά πρόκειται για ένα παίχτη που τρέχει πολλά χιλιόμετρα στο φτερό και μοχθεί στο γήπεδο. Από την άλλη πλευρά ο Νέτο είχε σωστή τακτική συμπεριφορά και κινήθηκε αρκετά, σε άμυνα και επίθεση, χωρίς την μπάλα. Με λίγα λόγια, ''έπαιξε καλά'', χωρίς να ''παίξει πολύ''. Μακάρι να μπορούσε κι ο Καστίγιο να εντρυφήσει στη συγκεκριμένη νοοτροπία. Μακάρι να βγάλει ποδοσφαιρικό εγωισμό και γνήσιο ποδοσφαιρικό τσαμπουκά. Αν θέλει να κάνει ''μαγκιές'', να φύγει, να πάει αλλού. Και εξετάζουμε τους Man of the Match. Ο πρώτος είναι ο Καζναφέρης. Αν τιθασεύσει λίγο τα πάθη και τις ορμές του, νομίζω ότι θα εξελιχθεί έτι περισσότερο. Χρειάζεται να ωριμάσει ποδοσφαιρικά. Διακρίνω περιθώρια βελτίωσης. Ο δεύτερος είναι ο Φατί. Ο Γάλλος ήταν σχεδόν παντού. Όντας απελευθερωμένος από την απουσία του Τόχα, έκανε τα πάντα στο γήπεδο. Κάλυψε πάρα πολλά χιλιόμετρα στον άξονα, πήρε επιθετικές πρωτοβουλίες, έκανε δυο καλά μακρινά σουτ, έβγαλε την πάσα στον σκόρερ, μοίρασε παιχνίδι διαγώνια και έκοψε μπάλες, όπως ο Κάνθαρος κόβει ξύλα για να ζεσταθεί τις κρύες μέρες του χειμώνα. Η επάνοδος του εξόριστου Παπαστεριανού κρίνεται θετική. Χωρίς να είναι εντυπωσιακός, παρουσίασε αυτά που δεν εμφανίζει ο Τόχα: έβγαλε ενέργεια, έπαιξε κάθετα και κάλυψε τους συμπαίχτες του. Απλά και ουσιαστικά. Σε αυτό το σημείο επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά ότι πρέπει να προκρίνουμε ένα σχήμα με τρία χαφ, ιδιαίτερα στα ματς υψηλής έντασης, πίεσης και επικινδυνότητας, εκ των οποίων ο ένας να επωμιστεί το ρόλο του κόφτη. Ένας ρόλος που ταιριάζει στον εξόριστο Πρίττα (πυραυλοκίνητος). Έχοντας τις σωστές αλληλοκαλύψεις, θα δαγκώνουμε τσιμέντο και θα μασάμε σίδερα.
Και πάμε στους Μιχαλήτσιο - Σεμερτζίδη. Δεν χρειάστηκαν να βάλουν τις δικές τους πινελιές. Η ροή του ματς -το γρήγορο γκολ του Καστίγιο- αρκούσε. Το σημαντικό είναι ότι ο Πολωνός Γκουαρντιόλα απομακρύνθηκε. Επικίνδυνος άνθρωπος. Μαζί του έφυγαν, θαρρώ, και οι πειραματισμοί του Harvard. Γιατί, όμως, ήρθε; Ποιος τον έφερε; Ποιος θα απολογηθεί; Τέλος πάντων. Μπορεί ο καμικάζι Μιχαλήτσιος να διαχειριστεί την υφιστάμενη κατάσταση; Με δεδομένο το περσινό δείγμα γραφής, όχι δεν μπορεί. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι εκείνη την περίοδο επικρατούσαν ιδιάζουσες συνθήκες. Η πιο σωστή κίνηση αρχίζει και τελειώνει στην επιλογή Έλληνα τεχνικού. Ελπίζω να μην είναι ο Λεμονής. Δεν ταιριάζει με την εταιρική κουλτούρα του οργανισμού, όπως ακριβώς δεν ταίριαζε ο Μήτρογλου. Δεν ξεχνώ το πόσο άτιμα φέρθηκε στην Ξάνθη. Εκτός αν η διοίκηση ασκήσει δημόσια αυτοκριτική και κατασταλάξει σε συγκεκριμένη φιλοσοφία, δηλαδή τι είδους προπονητή επιθυμεί. Για να ξέρουμε και τι λέμε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι εξόριστοι επέστρεψαν και -προς το παρόν- δικαιώθηκαν.
Υ.Γ.1 Περί Παπαδήμου: «Την Πρωτοχρονιά πήγε στο Δήμο της Αθήνας που μοιράζανε συσσίτιο στους άστεγους. Σαν να λέμε ότι ένας έμπορος ναρκωτικών πήγε να κάνει επίσκεψη σε κέντρο απεξάρτησης». Από τον Κώστα Καίσαρη.
Υ.Γ.2 Δικαιοσύνη και αξιοκρατία. Έτσι δεν είναι, κύριε Κουλούρη;
Υ.Γ.3 Μου φαίνεται ότι η επιστροφή Κόκε θα παίξει πολύ σοβαρά. Ίδωμεν.
Υ.Γ.4 Το αποτέλεσμα της Δόξας με τον Ολυμπιακό δεν μου προξενεί έκπληξη.
Υ.Γ.5 Σαλιαρέλης is back. Όσο για την Α.Ε.Κ., έχω να πω ότι όποιος θέλει να πάρει την Π.Α.Ε., πρέπει να είναι λαμόγιο ή μπατίρης. Δεν εξηγείται διαφορετικά.
Υ.Γ.6 Οι Helloween, το 1987, κυκλοφορούν το πρώτο μέρος του ''Keeper of the Seven Keys'', στο οποίο εμφανίζεται για πρώτη φορά ο Michael Kiske και για προτελευταία ο Kai Hansen. Το άλμπουμ συγκαταλέγεται στα κλασικά του είδους.
Υ.Γ.1 Ορισμένοι τον λένε γραφικό. Κάποιοι τον χαρακτηρίζουν πιο γραφικό κι από το Πήλιο. Και υπάρχουν κι αυτοί που τον θεωρούν θρησκόληπτο σε βαθμό κακουργήματος. Νομίζω, όμως, ότι οι περισσότεροι συμφωνούν αναφορικά με τις προπονητικές του ικανότητες. Τον θυμάμαι σε Π.Α.Ο.Κ., Ηρακλή και Π.Α.Ο. Και στις τρεις ομάδες είχε κάνει καλή δουλειά και οι περισσότεροι τον αναπολούν με σεβασμό. Θυμάμαι, επίσης, μια δήλωση που είχε κάνει πριν αρκετά χρόνια, σύμφωνα με την οποία δεν έχει το παραμικρό πρόβλημα να δουλέψει στον Άρη. Κι εγώ δεν έχω το παραμικρό πρόβλημα να δουλέψει στον Άρη. Αφού γύρισε από την Κύπρο και επέστρεψε σε γνώριμα λημέρια, όλα είναι πιθανά. Ούτως ή άλλως, το να αντέξεις στα Γιάννενα αποτελεί κατόρθωμα. Με έναν Χριστοβασίλη που εταιρικά αντιπροσωπεύει τον κλασικό Έλληνα παράγοντα, δηλαδή πορεία άνευ σχεδίου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη αναζήτηση προπονητή. Ρε Χριστοβασίλη, τι σχέση έχει ο Ντεμόλ, ο Λεμονής κι ο Αναστασιάδης; Ό,τι να 'ναι. Ευτυχώς, στερείται της λαμογιάς και της μεγαλομανίας που έχει εμποτίσει, δυστυχώς, τους περισσότερους παράγοντες, οι οποίοι νομίζουν ότι η Κυριακή ανήκει σε εκείνους κι όχι στους παίχτες, τους προπονητές και το κοινό. Θλιβερό.
Υ.Γ.2 Η επιστροφή του Αναστασιάδη, λοιπόν, συνιστά σπουδαίο γεγονός που πέρασε στο ντούκου. Διαθέτει ελκυστικό πακέτο: Έλληνας, ικανός, τολμηρός, λεβέντης, δίκαιος, κέρβερος και ατακαδόρος! Από το κλασικό ''δεν μπορεί το παλικάρι'', μέχρι το ''με τη βοήθεια της Παναγιάς''. Στο ματς με την Α.Ε.Κ., προς τέρψιν του Κάνθαρου, έδωσε ισχυρό στίγμα: ''Ήθελα να κάνω τέσσερις αλλαγές στο πρώτο δεκάλεπτο'', είπε στη συνέντευξη τύπου, ενώ κατά τη διάρκεια του ματς, η φράση ''θα τον σκίσω'' ακουγόταν με ρυθμό μυδραλιοβόλου. Κι όλα αυτά, αντιμετωπίζοντας το κομποσχοίνι του Κωστένογλου. Γιατί, όμως, δεν έκανε μεγαλύτερη καριέρα; Οι φήμες υποδηλώνουν ότι μεγάλο ρόλο έπαιξε η κατάσταση της μητέρας του, η οποία μάλιστα απεβίωσε προσφάτως. Για τον άνθρωπο Αναστασιάδη, φαίνεται ότι η οικογένεια μπαίνει στην πρώτη γραμμή. Σωστές προτεραιότητες. Υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα από το ποδόσφαιρο. Ακόμα και για τους επαγγελματίες του χώρου. Τέλος, για να δούμε αν θα επαληθευτεί ο Χριστοβασίλης: «Κάπου χρειαζόμασταν έναν Αναστασιάδη στα αποδυτήρια για να βάλει μια τάξη. Οι Έλληνες τον ήξεραν και σε λίγο καιρό θα τον μάθουν και οι ξένοι. Είναι προπονητής που διαβάζει το ματς. Το κοουτσάρισμά του είναι από τα καλύτερα». Περιμένω με λαχτάρα να μάθω την αντίδραση των ξένων, μόλις τον μάθουν!
Υ.Γ.3 Ο Κώστας Καίσαρης σε μεγάλα κέφια: «Κι αν είναι όμως εξουθενωμένος ο Βενιζέλος με βιβλιάριο καταθέσεων που ξεπερνάει τα τρία εκατομμύρια γιούρο, πώς πρέπει να αισθάνονται οι ένα εκατομμύριο άνεργοι; Αν είναι εξουθενωμένος ο Βενιζέλος, τι να πει ο κοσμάκης που τον βομβαρδίζουν με το ένα χαράτσι μετά το άλλο; Αν είναι εξουθενωμένος ο Βενιζέλος που απειλεί ότι θα κόψει το ρεύμα, τι να πούνε αυτοί που δεν έχουν να πληρώσουνε; Πόσο θρασύς δηλαδή πρέπει να είσαι για να φτύνεις δέκα εκατομμύρια κατάμουτρα; Πόσο υποκριτής πρέπει να είσαι για να τους κοροϊδεύεις μ' αυτόν τον τρόπο; Σαν να συλλάβουνε δηλαδή αύριο έναν βιαστή και να βγει και να πει «σας παρακαλώ, αφήστε με να ξεκουραστώ. Είμαι εξουθενωμένος. Όλη τη νύχτα την πήδαγα. Δεν αντέχω άλλο». Έτσι κι ο Βενιζέλος. Έχει εξουθενωθεί να ''πηδάει'' τον ελληνικό λαό. Όχι τώρα. Όσα χρόνια είναι υπουργός. Κι όταν υπήρχανε λεφτά και τα σκόρπαγε και τώρα που δεν υπάρχουνε και τα μαζεύει. Σε άλλους τα έδινε όμως κι από άλλους τα παίρνει τώρα. Σε άλλους χάριζε χρέη, σε άλλους βάζει φόρους τώρα. Θέμα σύλληψης του Βενιζέλου, βέβαια, ή άλλων πολιτικών για ομαδικό βιασμό 10 εκατομμυρίων Ελλήνων δεν υφίσταται. Ο ίδιος είναι, άλλωστε, που έχει φτιάξει τον νόμο περί ευθύνης υπουργών. Έχει προνοήσει περί τούτου. Το θέμα είναι αν θα νιώσει εξουθενωμένος ο ελληνικός λαός με το να συνεχίζει να ψηφίζει Βενιζέλους».
Υ.Γ.4 Ο Π.Α.Ο.Κ. τα κατάφερε. Τσίμπησε το πονταλάκι, τερμάτισε πρώτος, εισήλθε στους δυνατούς και ατενίζει το ευρωπαϊκό μέλλον με φιλοδοξία. Νοκ άουτ είναι τα παιχνίδια. Όλα πιθανά είναι. Εξίσου πιθανή, όμως, είναι και η φυγή του Μπολόνι. Ίδωμεν.
Υ.Γ.5 Το παρόν ιστολόγιο, στο θέμα του Τσάκα, κράτησε αδιάφορη στάση. Ίσως γράψω ένα κείμενο στις αρχές της επόμενης βδομάδας. Όχι για να το παίξω λεβέντης, αλλά να προσπαθήσω να αναδείξω το μεγαλοπρεπές δούλεμα που τρώμε στην μάπα.
Υ.Γ.6 Δεν υπάρχει άλλη επιλογή: Μεταλλική Εκκλησία και τα μυαλά στα ρουλεμάν. Όποιος είναι τολμηρός, ας ακολουθήσει του συνειρμούς που προκαλεί ο τίτλος της μπάντας και του τραγουδιού.
Όταν βλέπεις τους μισούς παίχτες του Παναιτωλικού να αδυνατούν να στοπάρουν την μπάλα σε πρώτο ή δεύτερο χρόνο, τότε δεν μπορείς να έχεις αξιώσεις από την ομάδα. Επιπλέον, δεν υπήρχαν αλληλοκαλύψεις στον βαθμό που έπρεπε. Για παράδειγμα, ανέβαινε ο Κουτρουμάνος από δεξιά, έχανε την μπάλα και ουδείς έσπευδε να τον καλύψει. Αυτό που σπούδασα από το ματς είναι ότι η όρεξη και η διάθεση δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υποκαταστήσει την ατομική ανεπάρκεια της ομάδας. Κι όλα αυτά απέναντι στον Πανιώνιο που έδειξε καλά στοιχεία. Όχι μόνο ως ομάδα, αλλά κι ως μονάδες. Ο Γουνδουλάκης δείχνει ότι έχει ωριμάσει ποδοσφαιρικά. Έπαιζε κάθετο ποδόσφαιρο και είχε πολύ καλή συνεργασία με τον Κούτσι. Λες και έπαιζαν χρόνια μαζί. Ο Κουμουρτζί έκανε σχεδόν τα πάντα μέσα στο γήπεδο. Έκοβε, δημιουργούσε και εκτελούσε. Ο Όμο δεν βοηθούσε τόσο ανασταλτικά, αλλά απεγκλώβιζε ανώδυνα την μπάλα και άνοιγε γρήγορα το παιχνίδι. Τέλος, ο Ελευθερόπουλος έδειξε ότι κατέχει την θέση του τερματοφύλακα. Δεν είναι απατεώνας. Μάλιστα, στην ηλικία που βρίσκεται, οφείλω να του αποδώσω τιμές. Κι όλα αυτά χωρίς τον ντελικάτο Ριέρα και τον παιχταρά Εστογιανόφ.
Τιμές, όμως, πρέπει να αποδώσω και στον Εργοτέλη. Η ομάδα διατηρεί τον ίδιο προπονητή εδώ και πολλά χρόνια. Στο ελληνικό πρωτάθλημα των άμεσων αποτελεσμάτων υπό τη συνοδεία μηδενικής πίστωσης χρόνου, μια τέτοια κατάσταση είναι άκρως ενδιαφέρουσα και ζηλευτή. Η περίπτωση του Εργοτέλη, όμως, είναι εξαιρετική και για άλλους λόγους. Κάποτε, ο Καραγεωργίου στελέχωνε τα άκρα της άμυνας με τους Ρουμπάκη και Κορδονούρη. Μολαταύτα, η ομάδα δεν υποβιβαζόταν. Πραγματικά εντυπωσιακό κατόρθωμα. Αξιοθαύμαστο. Εκπληκτικό. Πλέον, τη θέση αυτών των δυο παιχτών την έχουν πάρει οι Γιαλούσης και Βίσιο. Και πάλι η ομάδα δεν θα υποβιβαστεί. Ο Καραγεωργίου για τη δεδομένη τεχνική ανεπάρκεια της ομάδας, έχει επιτύχει ικανοποιητική ομοιογένεια. Κι όλα αυτά απέναντι σε έναν Π.Α.Ο.Κ. που χρειαζόταν δέκα συνδετήρες για να ενώσει τις γραμμές του. Αλλά όταν έχεις τον Μπαλάφα τι μπορείς να ελπίζεις από το ματς; Υπενθυμίζω ότι όσοι προπονητές πέρασαν από τον Π.Α.Ο.Κ. δεν υπολόγιζαν τον παίχτη. Έβαλε ένα γκολ με την Καρπάτι και βγήκαν όλοι οι Μακεδονομάχοι να τον αποθεώσουν. Με τον Εργοτέλη σκόραρε εκ νέου από στημένη φάση και έδωσε το προβάδισμα στον Π.Α.Ο.Κ. Ξάφνου, όλες οι λάθος μεταβιβάσεις που έκανε ο παίχτης μηδενίστηκαν. Ο παίχτης εξιλεώθηκε. Και δεν μιλάμε για μια και δυο λάθος πάσες. Έστω, λοιπόν, ότι έπιανες τον συμπαίχτη του που δεχόταν την πάσα. Τον κάρφωνες στο έδαφος με καρφιά μήκους πέντε μέτρων, τον στόλιζες με λαμπάκια που αναβοσβήνουν, του έβαζες τρεις σημαίες με το πρόσωπο του Κόλκα κι όμως ο Μπαλάφας δεν μπορούσε να βρει στόχο. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά περιφερόταν στο γήπεδο σαν τον Κωτσέτσο στην (άγρια) Μύκονο. Απίστευτα πράγματα. Και έχεις από πάνω τους φίλους του Π.Α.Ο.Κ. να αναρωτιούνται πως έχασαν από τον Εργοτέλη. Όταν η -αποτελούμενη από ποδοσφαιράνθρωπους- διοίκηση δεν βγαίνει εδώ και χρόνια να δηλώσει την αλήθεια και σε αφήνει να βαυκαλίζεσαι, τότε μην ρωτάς πολλά. Μην απορείς. Μην εκπλήσσεσαι. Οι οπαδοί νομίζουν ότι πάνε για πρωτάθλημα. Ότι θα κοντράρουν τον Ολυμπιακό. Ουτοπικές καταστάσεις. Φυσικά, μερίδιο ευθύνης έχουν και τα λεγόμενα των δημοσιογράφων που φουσκώνουν τα μυαλά των οπαδών πιο πολύ κι από φαρίνα. Ποια είναι η αλήθεια; Ότι η ομάδα στερείται ποιότητας, ποσότητας και φρεσκάδας. Έβλεπα τον Λαζάρ και νόμιζα ότι έτρεχε με πατερίτσες. Πάλι καλά που έτρεχε και κάποιος: ο Ίβιτς δεν το ρίσκαρε καν. Ο Σέρβος δεν μπορεί να επαναλάβει σε καμία περίπτωση την μαγευτική σεζόν που είχε κάνει πριν δυο χρόνια. Τεράστια κενά στον άξονα. Σε όλο το μήκος του. Κενά στο κέντρο άμυνας, στη μεσαία γραμμή, στην επίθεση και στον αέρα. Δεν είναι τυχαίο ότι μόλις πέρασαν στο παιχνίδι οι Μπέτο και Ολίσε άλλαξε άρδην όλο το σκηνικό. Λες και το ήξερε ο Καραγεωργίου. Όσο για την κόκκινη του Αρίας, θεωρώ ότι και με έντεκα παίχτες, τη νίκη δεν την έπαιρνε ο Π.Α.Ο.Κ. Η ροή του αγώνα αυτό άφηνε να εννοηθεί. Δυστυχώς, για αυτούς, χρησιμοποιείται ήδη ως δικαιολογία. Κι ο Μπολόνι ακόμα φωνάζει ότι θέλει παίχτες. Σε ποσότητα και ποιότητα. Ας κλείσουμε και με τη δεύτερη αλήθεια. Τα πολυμετοχικά λεφτά από τις σκανδαλώδεις μεταγραφές των Μελίσση και Χριστοδουλόπουλου έχουν τελειώσει εδώ και πολύ καιρό. Επιτέλους, πάρτε χαμπάρι ότι κάνατε πρωταθλητισμό με ξένα κόλλυβα.
Και πάμε στον Άρη. Οι οπαδοί θέλουν να ικανοποιήσουν την ακόρεστη δίψα τους. Τις υπέρμετρες φιλοδοξίες τους. Έχουν το κάθε δικαίωμα. Είχαμε πει ότι η ομάδα θα πρέπει να ξεκινήσει με νίκη και καλή εμφάνιση, προκειμένου να γλυκάνει τους οπαδούς. Αντίθετα, τους πίκρανε. Τους έδωσε πάτημα για περαιτέρω γκρίνια. Θυμηθείτε τον τέταρτο παράγοντα. Και γκρινιάζουμε άκομψα. Άστοχα. Άκαιρα. Χωρίς τακτ. Δεν θα σταθώ στο αποτέλεσμα. Είναι πολύ νωρίς για κάτι τέτοιο. Θα σταθώ σε πιο βασικά και ουσιώδη δεδομένα. Έχω αναφέρει πολλάκις την συνύπαρξη των Καστίγιο και Σολτάνι. Ωρολογιακές βόμβες. Ο Σολτάνι την έκανε την μαλακία του. Ο Καστίγιο, αντί να τελέσει την αγωνιστική αποστολή του, φλερτάρει συνεχώς με την κόκκινη κάρτα. Και δεν μας φτάνουν μόνο αυτοί οι δυο, έχουμε και τον Γιάκομπ που το πρώιμο παρελθόν του θυμίζει Παλαιστίνιο έτοιμο για έκρηξη και ανάφλεξη. Ο Τσιώλης θα πρέπει να σταματήσει να δηλώνει ότι θα είμαστε έτοιμοι στους επίσημους αγώνες και να κοιτάξει λίγο να συνετίσει τα ''καλόπαιδα'' που έχουμε μαζέψει. Και επειδή αν δεν το πω θα σκάσω, οφείλω να αναφέρω ότι πλην του πειθαρχικού πρέπει να εξετάσουμε και το αγωνιστικό. Τι σημαίνει αυτό; Πρώτον, ο προπονητής θα πρέπει να αποφασίσει τι σύστημα και διάταξη επιθυμεί. Είχα καταλάβει ότι θα παίζουμε ρόμβο. Ξαφνικά το γυρίσαμε σε 4-4-2 στην ευθεία; Δεύτερον, ο Τόχα δεν πρέπει να παίζει στον Άρη. Προσέξτε: όχι δεν πρέπει να παίζει βασικός. Δεν πρέπει να βρίσκεται στον οργανισμό που λέγεται Άρης. Το παιδί δεν μπορεί. Δεν ξέρω πως αλλιώς δύναμαι να το εξηγήσω και να το καταστήσω σαφές. Άλλωστε, τα έχουμε πει και γράψει ουκ ολίγες φορές. Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για τον Μίτσελ. Φθηνός, φιλότιμος, ευγενικός, μορφωμένος, όμορφος κι ότι άλλο θέλετε. Αλλά κι εγώ περικλείω το εν λόγω πακέτο. Τσιώλη, βάλε με να παίξω στον Άρη. Θα μου πείτε ότι αν αποσυρθούν οι συγκεκριμένοι παίχτες, η ομάδα θα ρολάρει; Όχι, σε απόλυτο βαθμό, αλλά τουλάχιστον θα έχει ξεφορτωθεί δυο ανίκανους παίχτες και θα έχει απελευθερωθεί από την γκρίνια του Κάνθαρου και του κάθε Κάνθαρου. Για να ευλογήσουμε και τα γένια μας, όταν έλεγα ότι αυτοί οι δυο παίχτες είναι ανεπαρκείς, το ημερολόγιο έδειχνε 27/8/10. Κάποιοι συνοπαδοί μου το κατάλαβαν αργά. Πολύ αργά. Αφού με ''στόλισαν''. Και ποιοι να μπουν να παίξουν, ρε Κάνθαρε; Εδώ έγκειται το μεγάλο ερώτημα. Η απάντηση είναι ότι έχουμε ξεμείνει με αυτούς τους δυο. Αυτό είναι το υλικό μας. Το ευοίωνο είναι ότι, έστω και με δέκα παίχτες, δείξαμε ότι είχαμε αποθέματα ενέργειας. Το δυσοίωνο είναι ότι η φυσική κατάσταση ήταν το μόνο ευοίωνο. Ναι, ήμαστε απαράδεκτοι. Για τον Ατρόμητο δεν χρειάζεται να γράψω πολλά. Η πρώτη κηδεία είναι γεγονός. Πιστέψτε με όταν σας λέω ότι θα επακολουθήσουν κι άλλες. Δεν έχασε ο Άρης, κέρδισε ο Ατρόμητος. Η άμυνα έχει δέσει ικανοποιητικά. Απολύτως αναμενόμενο και λογικό από τη στιγμή που έφυγαν οι Μπαζίνσκι και Ολιβέιρα. Το κέντρο μπορεί να είναι σχετικά soft (όπως και πέρυσι), αλλά είναι άκρως δημιουργικό. Οι Επστάιν, Γκαρσία, Τάτος και Σφακιανάκης ξέρουν τα βασικά και έχουν ποδοσφαιρικό μυαλό. Ο Ζουέλα καταπίνει ελέφαντες και χιλιόμετρα. Ο Καραγκούνης είναι σχεδόν βέβαιο ότι στο μέλλον θα παίζει στην Εθνική. Το ίδιο κι ο Σκόνδρας. Η παραφωνία ακούει στο όνομα Μήτρογλου. Ο άνθρωπος είναι ποζεράς. Άσχημος ποζεράς. Άσχετος ποζεράς. Είχα δηλώσει ότι ο Μήτρογλου είναι ο πρώτος επιθετικός που βλέπω στη ζωή μου να κάνει κίνηση πίσω από το σέντερ μπακ. Επιπρόσθετα, επιβεβαίωσα και το ότι δεν ξέρει τι σημαίνει οφσάιντ. Είχε δώσει, άλλωστε, ισχυρό στίγμα από την εποχή του Ολυμπιακού. Απίστευτα πράγματα. Όταν, όμως, όλη η ομάδα παίζει για σένα, τότε είναι αναπόφευκτο να σκοράρεις. Έστω κι αν νομίζεις ότι συμμετέχεις σε πασαρέλα καγκουριών.
Μόλις τέλειωσε η Αρειανάρα φύγαμε σφαίρα για το Ο.Α.Κ.Α. Δεν προλάβαμε το γκολ του τεράστιου Βάσκου, αλλά δεν τα βάψαμε και μαύρα. Μπήκε νωρίς το άτιμο. Οι γηπεδούχοι ήταν ορεξάτοι και ιδιαίτερα ευδιάθετοι. Βέβαια, ο αντίπαλος δεν ήταν υψηλής δυναμικότητας -το διαπιστώσαμε και στο πρώτο ματς απέναντι στον Άρη. Όμως, προς τιμήν του δεν έπαιζε ταμπούρι. Ο Ντεμόλ έδωσε πλάτος και προσπάθησε να κρατήσει τις γραμμές όσο πιο συσπειρωμένες μπορούσε. Αλλά ήταν δύσκολο να επιτευχθεί σε βάθος 90λεπτου. Εντούτοις, ο Μπακαγιόκο το παστέλωσε και προς στιγμήν οι φίλοι του Π.Α.Ο. βρήκαν την ευκαιρία να κράξουν τον Βύντρα. Το τι έχει ακούσει αυτός ο παίχτης δεν περιγράφεται. Φταίνε οι γκέλες; Το ότι θεωρείται παιδί του Τζίγγερ; To ότι οι οπαδοί δεν ξέρουν ποδόσφαιρο μέσα στο κεφάλι τους; Έλα στην Αρειανάρα αγόρι μου. Πάντως, σε γενικές γραμμές έγινε καλό ματς. Μέσα στο γήπεδο μπόρεσα και παρακολούθησα ενδελεχώς ορισμένους παίχτες. Για παράδειγμα τον Τοτσέ. Δεν είναι κακός ποδοσφαιριστής. Την ξέρει την δουλειά του. Χρειάζεται περισσότερη τροφοδότηση. Το ίδιο κι ο Ζέκα, ο οποίος εφάρμοζε ιδανικά τις αλληλοκαλύψεις. Πολυσύνθετος παίχτης. Αντίθετα, ο Κουίνσι κάνει μια ενέργεια και μετά μετατρέπεται σε κλώνο του Κάσπερ. Αφήστε που θέλει και μια μπάλα μόνος του. Ωστόσο, δεν τον αφήνει ο Λέτο. Αυτός ο άνθρωπος είναι από τους πιο εκνευριστικούς παίχτες που έχω παρακολουθήσει στη ζωή μου. Ουδεμία τακτική κυβερνά το παιχνίδι του. Θεωρεί το μαρκάρισμα ποδοσφαιρική ταπείνωση, δεν γνωρίζει την αξία της κίνησης χωρίς την μπάλα, φοράει δύο αριστερά παπούτσια και είναι κουραστικός σε απελπιστικό βαθμό. Ξέρει μπάλα, αλλά όχι ποδόσφαιρο και είμαι απόλυτος σε αυτό. Έχω ετοιμάσει ένα κολοσσιαίο άρθρο περί τούτου. Κι όμως ο κόσμος τον αποθέωνε. Ντρίμπλαρε το δεξί του πόδι κι ο κόσμος φώναζε με πάθος το γνωστό σύνθημα. Απίστευτα πράγματα. Αλλά εδώ δεν μπορούμε να κρίνουμε αντικειμενικά τα πιο απλά πράγματα. Δεν μπορούμε να πράξουμε το αυτονόητο στην ίδια μας τη ζωή. Ο Λέτο και η ''ηγεσία'' του μας πείραξε; Σωστό κι αυτό. Μπροστά στα πραγματικά προβλήματα του καθενός συνιστά πταίσμα και μάλιστα ολκής. Και έρχομαι στο πιο σημαντικό εξαγόμενο στοιχείο. Η ομάδα έχει σοβαρότατο οπαδικό πρόβλημα. Είναι γνωστό, άλλωστε. Πρέπει να είναι από τις πρώτες φορές που βλέπω θύρα οργανωμένων να μην φωνάζει συνθήματα υπέρ την ομάδας τους. Επίσης, είδα ένα μεγάλο πανί, το οποίο ανέφερε τον Ρουσάκη που πέθανε στην μάχη του Ηρακλείου. Τραγικά πράγματα. Τέτοιες καταστάσεις προκρίνουν την βία και ενθαρρύνουν τις συμπλοκές. Κατηγορούμε τους παράγοντες, τις φυλλάδες και την αστυνομία, αλλά αδιαφορούμε προκλητικά για τους εφαρμοστές της βίας: τους οπαδούς. Εκεί αρχίζει και τελειώνει η περηφάνειά σας; Οφείλω να τους πληροφορήσω ότι ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος έληξε το 1945, ο Εμφύλιος τέλειωσε το 1949 και η Χούντα έπεσε το 1974. Εσείς ποιον πολεμάτε;
Υ.Γ.1 Οι περισσότεροι ψηφίσατε τον Κάλβο. Η σωστή απάντηση στο προηγούμενο κουίζ είναι ο Αντού -την βρήκε ο Vaggnamite. Γιατί ρε Φρέντυ;
Υ.Γ.2 Ο Βράνιες είναι έτοιμος να υπογράψει με τον Άρη. Προφανώς, ο παίχτης θα πληρωθεί με γιούρο. Τα έχουμε; Υποθέτω πως όχι. Η οπαδοί ζητάνε ενίσχυση. Θεμιτό και αναμενόμενο. Λογικό; Όχι; Πώς θες να πάρεις παίχτες όταν δεν έχεις διαρκείας, διότι θεωρείς ότι έτσι πας κόντρα στην διοίκηση; Κόντρα στον Άρη πας, όχι στην διοίκηση. Κι όλοι αυτοί που φωνάζουν για ποιοτικές μεταγραφικές ενέσεις, είναι οι ίδιοι που λίγους μήνες μετά θα ουρλιάζουν για την υπέρβαση του προϋπολογισμού. Ο Κάνθαρος εμμένει πεισματικά στις θέσεις του. Υποστηρίζει τον Άρη κι όχι την Π.Α.Ε. Άρης. Εντούτοις, οφείλω να καταθέσω την ακόλουθη ένσταση. Το να έχω μια διοίκηση περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων είναι δεκτό. Το να έχω, όμως, μια διοίκηση περιορισμένων διαχειριστικών ικανοτήτων δεν είναι σε καμία περίπτωση επιθυμητό. Ο Αθανασιάδης ενέδωσε στις κραυγές απελπισίας των οπαδών. Βγες αγόρι μου και πες ότι η σεζόν είναι μεταβατική κι ότι ο Τσιώλης θα μείνει πάση θυσία και του χρόνου. Βγες όσο είναι νωρίς.
Υ.Γ.3 Ο Σηφάκης είναι λεβέντης.
Υ.Γ.4 Ο Ολυμπιακός φιλοξενεί την Μαρσέιγ. Άντε να δούμε. Λυπάμαι που δεν πρόλαβα να ασχοληθώ με τον Ολυμπιακό σε προηγούμενα άρθρα. Θα αναγκαστώ να αναφερθώ σε μεταγενέστερο χρόνο και δεν μου αρέσει να το κάνω αυτό.
Υ.Γ.5 Γιατί ο Ζούρος προτιμάει τον Ξανθόπουλο;
Υ.Γ.6 Σκεφτόμουν τι τραγούδι να βάλω. Εν τέλει, προκρίθηκαν οι Iced Earth. Καλό μας ταξίδι.
