Όνειρα, ανεμοδούρες, βροχές, προθέρμανση και Μπιέλσα!

Ο Κατσαβάκης γνωρίζει άριστα πως να καλύπτει χώρους και ανταποκρίνεται ικανοποιητικά χωρίς κατοχή μπάλας. Οι ομάδες του έχουν πολύ καλή αμυντική συμπεριφορά, αλλά στερούνται επιθετικών ικανοτήτων. Αγωνίζεται με δέκα παίχτες πίσω από σέντρα και μπάλα και κατόπιν, περίπου στο 60' λεπτό, αν το σκορ βρίσκεται ακόμα σε εύθραυστη ισορροπία, ενσωματώνει στο παιχνίδι του τις αντεπιθέσεις, παρά την ποιοτική ανεπάρκεια του ρόστερ, προκειμένου να κλέψει το ματς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το εντός έδρας ματς με αντίπαλο τον Ολυμπιακό. Είναι προφανές ότι η Δόξα, στο χθεσινό ματς, παρουσίασε πιο επιθετικό πρόσωπο. Αυτό δείχνει ότι ο Κατσαβάκης πίστεψε την νίκη. Καλά έκανε. Ουδείς μπορεί να στερήσει το όνειρο. Ίσως ο πρόσφατος αγώνας μεταξύ των δυο ομάδων να ενίσχυσε την πίστη του. Στην πράξη, ωστόσο, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ομαλά. Ο Άρης εκμεταλλεύτηκε τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του Καστίγιο, που προσέδιδε κινητικότητα στην επίθεση, φόρτωσε την δεξιά πλευρά της Δόξας και δημιούργησε κραχτές ευκαιρίες, έστω κι αν δεν έπαιξε ποδόσφαιρο κατοχής ή, αν θέλετε, πρωτοβουλίας. Κι όπως υποδηλώνει ο άγραφος κανόνας του ποδοσφαίρου: «Εκείνος που χάνει τις ευκαιρίες, τρώει τα γκολ». Ευτυχώς, για εμάς, κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Σε αυτό το σημείο οφείλω να αναφέρω την πολύ καλή παρουσία του Ακόστα. Σε αντίθεση με το προηγούμενο ματς που έπαιζε ως αριστερό εσωτερικό χαφ, πήρε μέτρα, πάτησε περιοχή, έδειξε ορμητική διάθεση και συνέβαλε στην καλή επιθετική λειτουργία. Είναι πιθανό να είχε λάβει διαφορετικές εντολές από τον πάγκο. Επιπλέον, δεν αμέλησε τα ανασταλτικά του καθήκοντα και κάλυπτε σε επαρκή βαθμό τον Μίτσελ. Ένας Μίτσελ που είναι ''καθαρός'' παίχτης, τρεχαλατζής, φιλότιμος, αλλά έχει μετριότατη αμυντική συμπεριφορά και είναι ιδιαίτερα αδύναμος στο ένας εναντίον ενός. Τέλος, όσο έχουμε μαθηματικές πιθανότητες, ελπίζουμε. Μπροστά μας βρίσκονται ακόμα δώδεκα παιχνίδια που σημαίνει ότι υπάρχουν 36 διαθέσιμοι βαθμοί. Ας προσπαθήσουμε να μαζέψουμε όσους περισσότερους μπορούμε. Μπορείς να σκοτώσεις των ονειροπόλο, αλλά όχι το όνειρο. Η έξοδος στην Ευρώπη κρίνεται απαραίτητη για την βιωσιμότητα της ομάδας. Κι αν είναι δυνατόν, χωρίς να απολεσθεί η όποια ανταγωνιστικότητά μας.

Και πάμε στον Π.Α.Ο.Κ. Ή μάλλον στον Κόλκα. Τα γραπτά του είναι ισάξια με αυτά που έγραφε ο Κάνθαρος όταν ήταν πέντε χρονών. Είναι τρομερό -σε θλιβερό βαθμό- να παρατηρείς σε βάθος χρόνου πως μεταλλάσσονται. Κι όταν λέω βάθος χρόνου, μην νομίζετε ότι αναφέρομαι σε έτη. Όχι, βέβαια. Για τον Σέρτζιο Κονσεϊσάο χρειάστηκε μόνο μια μέρα (!). Για τον Ζαγοράκη έχει αφιερώσει περισσότερο χρόνο. Τα κείμενα που αφορούν τον Πρόεδρο του Π.Α.Ο.Κ. λαμβάνουν αποθεωτικό, συμβουλευτικό, στηρικτικό, κριτικό ακόμα και εμπαθή χαρακτήρα. Για παράδειγμα, όταν είχε βουίξει η Θεσσαλονίκη ότι ο Κόλκας τα έχει συμφωνήσει με τους Φλωρίδη και Σαχπατζίδη, ο ''έγκυρος'' δημοσιογράφος του Π.Α.Ο.Κ., πραγματοποιούσε ανελέητη αντιπολίτευση στην διοίκηση της ομάδας. Μόλις οι Φλωρίδης και Σαχπατζίδης έφυγαν για την Κόπα Καμπάνα, τα κείμενα του απέκτησαν έναν αποθεωτικό χαρακτήρα. Πλέον, έχουμε περάσει στο συμβουλευτικό στάδιο με μερικές πινελιές εμπάθειας να κάνουν την εμφάνισή τους. Τελευταίο του θύμα ο Μπολόνι. Κάποτε ήταν με το ένα πόδι εκτός Π.Α.Ο.Κ., επειδή ''δεν καταλάβαινε την δομή και τα θέλω της ομάδας'', και τώρα ο Ρουμάνος τεχνικός ''τα κάνει όλα και συμφέρει''. Τα γραπτά του είναι ασύνδετα, χωρίς συνέπεια και διακρίνονται από επιλεκτική διατύπωση αληθειών και ορισμένων μπηχτών προς πάσα κατεύθυνση. Ο Κόλκας, λοιπόν, αποτελεί μια γνήσια ανεμοδούρα. Όπου φυσάει ο άνεμος.

Σειρά έχει ο Ολυμπιακός. Είδα μόνο το πρώτο 45λεπτο κι ως εκ τούτου δεν δύναμαι να προβώ σε οποιαδήποτε τακτική διαπίστωση. Μπορώ, όμως, να εκφράσω  μια απορία και μια παρατήρηση. Η απορία είναι σύντομη: αυτοί οι περίφημοι ''κύκλοι της διοίκησης'' ποιοι είναι; Τον τελευταίο καιρό πρέπει να το έχω ακούσει πάνω από πέντε φορές. Ονόματα δεν έχουν αυτοί οι κύκλοι; Τέλος πάντων. Και περνάμε στην παρατήρηση. Έστω ότι είσαι ο Σάββας Θεοδωρίδης. Κάθεσαι στον καναπέ του σπιτιού σου, αράζεις με τον ''Γαύρο'' αγκαλιά και χτυπάει το τηλέφωνό σου. Το σηκώνεις και μαζί του σηκώνεσαι κι εσύ από τον καναπέ σε στάση προσοχής. Στην άλλη γραμμή είναι ο Μαρινάκης. Με το που ακούς την μελιστάλαχτη φωνή του, βρέχεις το βρακάκι σου. Καθώς μιλάτε, σε προσκαλεί στην επική μάχη κατά της ''παράγκας του Γόντικα''. Με το που το ακούς, βρέχεις και το παντελονάκι σου. Και για να δείξεις την ευγνωμοσύνη και τη χαρά σου, όπου βρεθείς κι όπου σταθείς, μιλάς για τα ''διαιτητικά εγκλήματα'' κατά του Ολυμπιακού.

Και πάμε στο Ο.Α.Κ.Α. Κυριολεκτικά πήγαμε στο Ο.Α.Κ.Α. Βρίσκω μεγάλο ενδιαφέρον να παρακολουθώ τις προθερμάνσεις των ομάδων. Μπορεί να σας φαίνεται περίεργο και υπερβολικό, αλλά μπορείς να προβείς σε πλήθος συμπερασμάτων. 'Εβλεπα, λοιπόν, τον Κατσουράνη και (χαμο)γελούσα χαριτωμένα. Μεγάλος παραμυθάς. Πιο εντατική προθέρμανση έκανε ο πιτσιρικάς που πηδούσε το πλεξιγκλάς για να βρει τα φιλαράκια του. Ο τραυματισμός του ήταν τυχαίος; Μπορεί. Τέλος πάντων. Να πω και δυο κουβέντες για την οπαδική συμπεριφορά. Δεν αναφέρομαι μόνο στους φίλους του Π.Α.Ο. -η μπάλα τους παίρνει όλους. Μπορεί να φταίω εγώ, μπορεί να έχω μεγαλώσει, μπορεί να μην καταλαβαίνω όσα πρέπει, αλλά το γήπεδο είναι η αποθέωση της μαλακίας. Είσαι από παντού περικυκλωμένος. Το τι ακούγεται είναι για σεμινάριο παπαριάς. Θα το αναλύσουμε κάποια στιγμή. Ο Π.Α.Ο., λοιπόν, είχε μεγάλο πλάτος, με τα ακραία μπακ να ανεβαίνουν σχεδόν στη σέντρα, τον Κατσουράνη να βρίσκεται πέντε μέτρα πιο ψηλά από τον Σιμάο και τον Λέτο να έχει ξεκάθαρα έναν ελεύθερο ρόλο. Ο Ατρόμητος προσπάθησε να εφαρμόσει το παιχνίδι του, αλλά δεν έδειχνε επικίνδυνος. Μόλις, μάλιστα, τραυματίστηκε ο Κατσουράνης, κατέστη φανερό ότι ο Δώνης κοιτούσε τον κώλο του (το ντουμπλάρισμα στον Λέτο έβγαζε μάτια). Οι γηπεδούχοι, χωρίς τον δημιουργικό μέσο είχαν πρόβλημα στην ανάπτυξη, μολαταύτα βρήκαν στο πρόσωπο του Σιμάο τον ηγέτη της μεσαίας γραμμής. Πραγματικά ανέλπιστο. Ένας Σιμάο που στην προθέρμανση έκανε πλασέ με το εσωτερικό του γόνατου και κου(ν)τεπιέ με τον αστράγαλο. Στο δεύτερο μέρος, ο Βιτόλο έτρεχε οριζόντια, απωθώντας από την περιοχή τους επιθετικογενείς παίχτες του αντιπάλου, ο Ζέκα -ελέω Φερέιρα- ανέλαβε τα ηνία του άξονα και ανέβασε αισθητά την απόδοσή του, οι ατομικές ενέργειες έλαβαν υψηλή προτεραιότητα κι ο Κουίνσι το παστέλωσε. Και μόλις ο Π.Α.Ο. πήρε προβάδισμα, οπισθοχώρησε περίπου δέκα μέτρα, δίνοντας χώρο στον αντίπαλο που δεν μπορούσε να εκμεταλλευτεί. Και για να μην το ξεχάσω: το γήπεδο ανακοίνωσε ότι M.V.P. ήταν ο Κουίνσι. Δίκιο έχει. Ο M.O.M, όμως, ήταν από κοινού οι Σιμάο και Ζέκα.

Τελευταίος αγώνας της ημέρας: Ρεάλ - Μπιλμπάο. Το τελικό σκορ ήρθε 4-1 υπέρ των γηπεδούχων, αλλά επιτρέψτε μου να γράψω δυο λόγια για τους Βάσκους. Δεν συνηθίζεται να υπάρχει αναφορά στον ηττημένο, πόσω μάλλον όταν δέχεται τεσσάρα, έστω και πλασματική, αλλά το συγκρότημα του Μπιέλσα είναι αυτό που λέμε ''ομάδα''. Δουλεμένη ομάδα. Τι σημαίνει, όμως, ο όρος ''δουλεμένη ομάδα''; Σημαίνει ξεκάθαρο αγωνιστικό πλάνο. Πειθαρχημένο σύστημα. Αλληλοκαλύψεις. Αυτοματισμούς. Πολύ καλή φυσική κατάσταση. Κανονικό προπονητή στον πάγκο. Παίχτες που λειτουργούν υπό το κράτος ενός κοινού κώδικα. Όπως ακριβώς και η Μπαρτσελόνα. Σημαίνει ότι χαίρεσαι να την παρακολουθείς. Σας προτρέπω να της δώσετε την προσοχή που της αρμόζει. Όπως υποστηρίζει κι ο Σωτηρακόπουλος: «Στην Αθλέτικ Μπιλμπάο, φέτος, ο Αργεντινός τεχνικός χρησιμοποιεί πότε 3-3-2-2 ή 3-3-1-3 εντός έδρας μετατρέποντας και πάλι το «Σαν Μαμές» σε αληθινό κάστρο. Όπως γράφουν οι ισπανικές εφημερίδες, ο Μπιέλσα κατάφερε να αλλάξει τη νοοτροπία παικτών αλλά και οπαδών της Αθλέτικ, επειδή το στυλ του είναι πραγματικά επιθετικό χωρίς να εγκαταλείπει την τακτική πληρότητα!». Όσο για τον Μουρίνιο, ήτο αναμενόμενο ότι εκτός από τους δαίμονές του, θα είχε να αντιμετωπίσει τις γιούχες του κοινού και τις τριβές στο εσωτερικό της ομάδας. Οι παίχτες της Ρεάλ λένε το αυτονόητο: «Δεν γίνεται κάθε φορά που αγωνιζόμαστε με την Μπαρτσελόνα να παίζουμε άμυνα». Όμως, το αυτονόητο, αλλάζει, μεταλλάσσεται, εννοείται, ανάλογα με τα βιώματα του καθενός. Κι ο Μουρίνιο έχει διαφορετικά βιώματα. Όπως είπε κι ο Ράμος στον προπονητή του: «Όχι, αλλά ανάλογα με τις συνθήκες του παιχνιδιού, κάποιες φορές αλλάζουν τα ατομικά μαρκαρίσματα. Αλλά, αφού εσείς δεν φορέσατε ποτέ σας κοντό παντελονάκι, δεν γνωρίζετε ότι αυτά συμβαίνουν μέσα στο γήπεδο!».

Υ.Γ.1 Καστίγιο, σε παρακαλώ να πασάρεις περισσότερο. Γίνε πιο ουσιαστικός. Παίξε ποδόσφαιρο. Εντάξει, αγόρι μου; 

Υ.Γ.2 Οι φήμες λένε ότι ο Μουρίνιο φεύγει το καλοκαίρι. Οι ίδιες φήμες επιμένουν ότι το Παρίσι τον περιμένει με ανοιχτές αγκάλες, ενώ την ίδια στιγμή η αυθεντική Μάντσεστερ ψάχνει τον διάδοχο του Σερ Άλεξ.

Υ.Γ.3 Οι περισσότεροι εξ ημών ψάχνουμε το νόημα της ζωής. Ο Ιταλός τενόρος το ανακάλυψε στα 2:42 λεπτά. Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, σας παρουσιάζω τον Λουτσιάνο Παβαρότι. Αφιερωμένο στην Αστροφεγγιά.

Η τρύπα του όζοντος κι ο Μπομπ ο Σφουγγαράκης

Συνέχεια από το εντός έδρας ματς με τον Ολυμπιακό. Είναι προφανές ότι κάποιοι πρέπει να επανεξετάσουν τον ορισμό της τεχνικής ποινής, των φάουλ και των αντιαθλητικών φάουλ. Όπως, επίσης, είναι προφανές ότι η επιλεκτική εφαρμογή των κανονισμών διαιωνίζει τις γκρίνιες και τις ανισότητες. Δεν θα αναφερθώ περαιτέρω στο συγκεκριμένο ζήτημα. Νομίζω ότι οι περισσότεροι συνέλαβαν πλήρως το νόημα. Οφείλω, όμως, να σχολιάσω τον ''ηρωισμό'' του Τσαλδάρη. Γιατί αγόρι μου δεν τιθασεύεις τις αγωνιστικές ορμές σου; Γιατί χαντακώνεις μια καλή παρουσία εκ μέρους σου; Γιατί προτιμάς αψυχολόγητες ενέργειες; Συνεχίζουμε με τα καταραμένα ριμπάουντ. Υπάρχουν στιγμές που πρέπει να πάρουμε το (αμυντικό) ριμπάουντ. Κι όταν γράφω ''πρέπει'', εννοώ ότι η κατοχή μπάλας είναι ζωτικής σημασίας. Φευ! Για μια ακόμη φορά χάσαμε τα κρίσιμα ριμπάουντ. Κρίμα. Η άμυνα είχε μεγαλύτερα κενά κι από την τρύπα του όζοντος. Επιπρόσθετα δεν υπήρχε ομαδικότητα. Τέλος, είχαμε τον τραυματισμό του Μπόγρη από το τάκλιν του Ντικούδη. Η απώλεια του Μπόγρη έδωσε περισσότερο χρόνο συμμετοχής σε Κρούσιτς και Τσαϊρέλη. Θα προσπαθήσω να το καταστήσω όσο πιο σαφές μπορώ. Ο Κρούσιτς δεν υπάρχει. Ο Τσαϊρέλης προσπαθεί ο κακομοίρης, αλλά δεν το έχει. Αμφότεροι χάνονται στις περιστροφές, στις αλλαγές των σκριν και δεν μπορούν να ''σκεπάσουν'' τα καλάθια. Ευτυχώς υπάρχει ο Μάλντροου που κι αυτός δεν ξέρει μπάσκετ, αλλά είναι πιο αθλητικός, πιο κινητικός και μοιράζει τάπες όπως ο Άγιος Βασίλης μοιράζει δώρα. Το ματς, πάντως, ήταν γεμάτο ένταση και ανατροπές. Με χόρτασε. Κι ας χάσαμε. Εξάλλου, σε μια αναμέτρηση μεταξύ δυο αντιπάλων, ο ένας θα στεφθεί νικητής κι άλλος θα γεμίσει απογοήτευση. Συνεχίζουμε. Οι Ινδιάνοι δεν τα παρατάνε.

Και πάμε στο Χαριλάου. Ο Πρόμπιερζ είχε δώσει εντολή στον Τόχα να φτιάχνει παιχνίδι από πίσω. Το ξέρω ότι ακούγεται -και είναι- οξύμωρο, αλλά τα ματάκια μου αυτό είδανε. Ελάχιστα μέτρα μεταξύ των κεντρικών αμυντικών και του Τόχα. Η πρώτη πάσα, λοιπόν, πήγαινε στον Κολομβιανό που προσπαθούσε να οργανώσει με οριζόντιες πάσες. Σωστά διαβάσατε: με οριζόντιες πάσες. Τέλος πάντων. Αυτό που κατάλαβα είναι ότι ο Κατίδης δεν λειτουργεί σωστά ανασταλτικά. Βγάζει υπέρμετρο πάθος, αλλά όχι ουσία. Και η θέση του αμυντικού χαφ, όπως όλοι γνωρίζουμε, απαιτεί ουσιαστικές ενέργειες. Δεν κατηγορώ τον παίχτη. Εξάλλου, τον πάω τον Κατίδη. Ωστόσο, είναι φανερό ότι δεν πρέπει να έχουμε υψηλές απαιτήσεις από τα μικρά Αρειανάκια. Η προώθηση και η αξιοποίηση αυτών πρέπει να εφαρμόζεται κατόπιν ορθολογικού σχεδίου κι όχι εξαναγκασμού. Ας εξετάσουμε και τις πτέρυγες. Η δεξιά πλευρά λειτουργούσε ικανοποιητικά. Ο Κανακούδης, το αριστερό μπακ της Δόξας, τα βρήκε σκούρα με τις συνεργασίες των Κασναφέρη και Νέτο. Αντίθετα, από την άλλη πλευρά διέκρινα διάθεση και κινητικότητα από τον Ούμπιντες. Ο Αργεντινός είναι ποιοτικός παίχτης. Όσο για το αριστερό άκρο αμύνης, μετά από πάρα πολύ καιρό είδα τον αριστερό κεντρικό οπισθοφύλακα να καλύπτει τον Μίτσελ. Δεν ξέρω πως προέκυψε. Μπορεί να είχε δώσει εντολή ο Πρόμπιερζ. Ίσως ο Λαζαρίδης θυμήθηκε την αμυντική τακτική του Κούπερ. Άγνωστο. Η ουσία είναι ότι οι πτέρυγες κρατούσαν. Αυτό που θύμιζε τον Μπομπ τον Σφουγγαράκη ήταν η μεσαία γραμμή. Ο Κατίδης ήταν μέτριος στα ανασταλτικά του καθήκοντα, ο Τόχα είχε επωμιστεί οργανωτικό (!) ρόλο, παραμελώντας τα αμυντικά του καθήκοντα, ενώ οι Νέτο και Ούμπιντες από δεξιά και αριστερά αντίστοιχα δεν έδιναν ανάσες στα κεντρικά χαφ, υποθέτω λόγω προπονητικών οδηγιών. Για να δώσουμε μια πλήρη εξήγηση, ας προσθέσουμε και την δυσλειτουργία του Σολτάνι. Ο κλώνος του Σαμίρ Γκούντα είναι ντελικάτος και αδυνατεί να αντεπεξέλθει σε συνθήκες έντασης και δύναμης. Συνυπολογίζουμε και το γεγονός της τακτικής του ασυνέπειας και δένει το γλυκό.

Πώς, όμως, παρουσιάστηκε η Δόξα; Η ομάδα του Κατσαβάκη είχε αμυντικούς προσανατολισμούς και σαφή αμυντικογενή διάταξη. Για να το καταλάβετε καλύτερα, ο μόνος που έπαιζε μπροστά από την μπάλα, σε συνθήκες άμυνας, ήταν ο Βάντερσον που κι αυτός πολλές φορές κατέβαινε περίπου τέσσερα μέτρα κάτω από τη σέντρα. Επιπλέον, ο Κουμπρόγλου από δεξιά κι ο Σικαλιάς από αριστερά λειτουργούσαν περισσότερο ως μπακ παρά ως χαφ. Και φτάνουμε στο 13' λεπτό. Ο Νέτο εκτοξεύει μια φαλτσαριστή σέντρα κι ο Ούμπιντες το παστελώνει. Το γκολ έδωσε νέο χρώμα στον αγώνα. Η Δόξα ανέβασε τις γραμμές, άνοιξε το πλάτος και προσπάθησε να πιέσει ψηλά. Το εγχείρημα, λαμβάνοντας υπόψη την βίαιη εφαρμογή του, διακρίθηκε από σχετική επιτυχία. Έργο Κατσαβάκη. Ποια ήταν η αντίδρασή μας; Το έγραψα παραπάνω: Μπομπ ο Σφουγγαράκης! Το αποτέλεσμα ήταν μια ωραία ατομική προσπάθεια του Βάντερσον και μια φωτοβολίδα του Λίμα. Πάλι καλά που υπήρχε κι ο Ντίκο, ο οποίος έβγαινε πρώτος στην μπάλα. Εν τω μεταξύ, ο Πρόμπιερζ προέβη σε εσωτερικές αλλαγές προσώπων. Ο Νέτο πέρασε στον άξονα, ο Κατίδης αριστερά κι ο Ούμπιντες δεξιά. Για τις αλλαγές, όμως, τα είπαμε σε προηγούμενο άρθρο. Το μοναδικό θετικό ήρθε από τον Ούμπιντες που κέρδισε την δεύτερη κίτρινη κάρτα του Κανακούδη και κατ' επέκταση την αποβολή του. Το πρώτο μέρος έληξε με την Δόξα να δείχνει διατεθειμένη να πουλήσει ακριβά το τομάρι της.

Το δεύτερο μέρος έκρυβε εκπλήξεις. Ο Άρης παρουσιάστηκε αποφασισμένος και μπήκε στο γήπεδο για να τελειώσει το ματς. Σε διάστημα δέκα λεπτών είχαμε τρεις κλασικές ευκαιρίες που δεν εκμεταλλευτήκαμε. Δεν καταφέραμε να εξαργυρώσουμε το ορμητικό ξεκίνημα. Έχει ξανασυμβεί και πρέπει να μπει ένα τέλος σε αυτή την κατάσταση. Από την άλλη πλευρά του λόφου, η Δόξα, παίζοντας με δέκα παίχτες, δεν μπορούσε να πιέσει με συνέπεια και αδυνατούσε να ακολουθήσει το ρυθμό των γηπεδούχων. Ο Βάντερσον βρισκόταν απελπιστικά μόνος και συχνά κλεισμένος από δυο και τρεις αντιπάλους, ενώ ο Αραβίδης, ο οποίος στο πρώτο μέρος αγωνιζόταν πίσω από τον Βάντερσον, κλήθηκε να καλύψει με τον Σικαλιά την αριστερή πτέρυγα. Τουλάχιστον ο Βέρτσος πρόσθετε πάθος, ο Τριποτσέρης ύψος κι ο Σέρεμετ ασφάλεια. Κάτι είναι κι αυτό. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι η Δόξα είναι soft ομάδα. Οι παίχτες της έχαναν τις προσωπικές μονομαχίες, δεν μπορούσαν να λάβουν σωστές τοποθετήσεις και διακρίνονται από έκδηλη τεχνική ανεπάρκεια. Επιπλέον, στερείται ενός επιθετικού που θα υποδύεται τον κεφαλοσφαιριστή για να σπάει μπάλες. Αυτα, όμως, συνιστούσαν προβλήματα της Δόξας, όχι του Άρη. Ένας Άρης που είχε συντριπτική κατοχή και πολύ καλή κυκλοφορία. Κι ως γνωστόν, η μπάλα τρέχει πιο γρήγορα από τον παίχτη. Η κούραση των φιλοξενούμενων έμοιαζε προδικασμένη. Όπως, επίσης, προδικασμένη έμοιαζε και η αγωνιστική καθίζηση των γηπεδούχων. Μετά το 65' λεπτό επαναπαυτήκαμε και πίναμε τσίπουρα. Ευτυχώς, ο Καπετάνος πέτυχε το 2-0. Πολύ εύκολα θα μπορούσαμε να είχαμε βρεθεί προ τετελεσμένων γεγονότων. Ο Πολωνός Γκουαντιόλα, πάντως, δεν κολλάει. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου ημιχρόνου, πείραζε τη διάταξη και άλλαζε πρόσωπα, όπως ένας μπέμπης παίζει με την πολύχρωμη κουδουνίστρα του. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι Ούμπιντες και Νέτο. Ο πρώτος ξεκίνησε ως αριστερό χαφ, μετατοπίστηκε δεξιά και τέλειωσε το ματς ως επιτελικός μέσος. Ο δεύτερος ξεκίνησε ως δεξί χαφ, μετατοπίστηκε στη μεσαία γραμμή και τέλειωσε το ματς ως δεξί μπακ. Το κουτσάρισμα του Πολωνού με συνεπήρε τόσο πολύ που μέχρι κι εγώ μετατοπίστηκα. Από τον καναπέ βρέθηκα στο πάτωμα. Αυτά είναι.

Εν κατακλείδι, το παιχνίδι ήταν must win. Έπρεπε να πάρουμε τους τρεις βαθμούς και να πραγματοποιήσουμε πειστική εμφάνιση. Κάπου το χάσαμε στην ''πειστική εμφάνιση''. Τουλάχιστον εκπληρώσαμε το χρέος μας και γλιτώσαμε από την ανίατη ασθένεια της καταστροφολογίας. Πετύχαμε την δεύτερη συνεχόμενη νίκη, πήραμε ψυχολογική ένεση και ατενίζουμε το εγγύς μέλλον υπό διαφορετικό πρίσμα. Η Δόξα, όσο φιλότιμο διαθέτει, άλλη τόση ποιότητα της λείπει. Δεν θα αντέξει σε βάθος χρόνου. Ήδη δεν αντέχει. Νομίζω ότι είναι το πρώτο φαβορί για υποβιβασμό. Η ομάδα χρειάζεται ποιοτική ενίσχυση κι ο Κατσαβάκης βρίσκεται ενώπιον μια ισχυρής πρόκλησης. Πάντως, είμαι βέβαιος ότι δεν θα παρατήσει τα όπλα. Θα το παλέψει μέχρι την τελευταία αγωνιστική.

Υ.Γ.1 Το περιβραχιόνιο άλλαξες πολλές φορές μπράτσα. Το είχε φορέσει, να φανταστείτε, μέχρι και ο Καστίγιο. Θεέ και Κύριε. Άλλο ένα δείγμα της αναμπουμπούλας που μας διακρίνει. Ελπίζω, όμως, ο νέος χρόνος να μας βρει με νέα μυαλά. Πραγματοποιήθηκε, κατόπιν πρωτοβουλίας του Πρόμπιερζ, νέα ψηφοφορία για το περιβραχιόνιο και νικητής προέκυψε ο Νίκος Λαζαρίδης.  Σωστή απόφαση από τον Πολωνό. Επίσης, από ό,τι μαθαίνω, έδειξε την στήριξή του στον Βελλίδη και την πίστη του στον Κατίδη. Μακάρι να κατασταλλάξει σε ένα συγκεκριμένο σχέδιο, αγωνιστικό και μη. Και φυσικά, ελπίζω αυτό το σχέδιο να μην περιλαμβάνει τον Τόχα. Το μεγάλο ερώτημα που ανατέλλει στο μυαλό μου είναι το εξής: πώς θα παρουσιαστεί τη νέα χρονιά ο Άρης; Θα παίξει το ποδόσφαιρο του Πολωνού ή ο Πολωνός θα παιξει το ποδόσφαιρο που μπορεί να παίξει ο Άρης; Οψόμεθα. Επιπρόσθετα, η ομάδα πρέπει να πορευτεί ως έχει. Όπως στρώσαμε θα κοιμηθούμε. Ούτε μία μεταγραφή. Ούτε μία. Λευτεριά στον Πρίττα!

Υ.Γ.2 Πολιτικός κρατούμενος κι ο Εφραίμ. Έτσι πάει. Οι λαμογιές στην Ελλάδα πρέπει να εφαρμόζονται με παρθενογένεση. Έστω να τις εκπληρώνουν τα μυστήρια πλάσματα του Λιακόπουλου. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Υ.Γ.3 Για τον νέο χρόνο θα τα πούμε... του χρόνου! Εξάλλου, ακόμα γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα! Να είστε όλοι καλά!

Υ.Γ.4 Λέγονται Heart και διακρίνονται από την παρουσία δυο αδερφών, των Nancy και Ann Wilson. Τις έχουμε ξανασυναντήσει στο μακρινό παρελθόν, ωστόσο, υπό διαφορετικές συνθήκες. Το τραγούδι που ακολουθεί, αποτελεί ένα από τα πιο μεταλλικά κομμάτια της μπάντας.