Ο ορισμός της τακτικής πληρότητας

Στην Εθνική Χιλής τον λάτρεψαν. Στο Μπιλμπάο τον αγάπησαν. Στην Μαρσέιγ, η οποία χθες φιλοδώρησε με έξι γκολ την Τουλούζ, επένδυσαν πάνω του, καθώς, σύμφωνα με τον Πρόεδρο της ομάδας, ήταν ο μόνος τρόπος για να χτυπήσουν την Παρί και, κατά δεύτερο λόγο, την Λιόν. Ο Μπιέλσα, πάντως, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, έχει καταστεί συνώνυμος της τακτικής πληρότητας. Ο άνθρωπος είναι ένας δάσκαλος του ποδοσφαίρου. Ασυμβίβαστος, με πίστη στις δυνατότητές του και υπερασπιστής των ιδεών του που αφορούν το ποδόσφαιρο. Δίκαιος, αυθόρμητος, δεν θέλει να αναμειγνύεται κανείς στην δουλειά του. Ευτυχώς για τον ίδιο που δεν ανέλαβε την Εθνική Ελλάδος. Τέτοιοι προπονητές, βλέπετε, χρειάζονται τις ανάλογες εγγυήσεις -όμως, κάντε λίγο υπομονή: σε μεταγενέστερο επίπεδο θα συζητήσουμε για την Εθνική και την πρόσληψη Μαρκαριάν.

Ο Μπιέλσα, λοιπόν, όταν θέλει να προστατεύσει τους παίχτες του, δεν έχει κανένα πρόβλημα να το κάνει και, παράλληλα, δεν αποφεύγει την ατομική ευθύνη. Συν τοις άλλοις, δεν διστάζει να προβεί σε δηλώσεις που δυσχεραίνουν τη θέση του. Δεν μασάει τα λόγια του.  Για παράδειγμα, δεν φοβήθηκε να προβεί σε δηλώσεις κατά της μεταγραφικής πολιτικής της διοίκησης της Μαρσέιγ, ένα περιστατικό που έλαβε μέρος στις αρχές Σεπτεμβρίου. Αν τσεκάρετε προσεκτικά την πρώτη φωτογραφία θα δείτε μια κυρία με facepalm. Αυτή η κυρία είναι η υπεύθυνη του γραφείου τύπου της Μαρσέιγ. Γιατί αντέδρασε έτσι; Παραθέτω ένα απόσπασμα από τις δηλώσεις του Αργεντινού προπονητή: «Το πρόσημο της μεταγραφικής περιόδου είναι αρνητικό. Έμαθα για την πώληση του Λούκας Μέντες την τελευταία στιγμή. Έμαθα ότι πήραμε τον Ντόρια, όταν έφτασε για τις ιατρικές εξετάσεις. Ήμουν αντίθετος με την μεταγραφή του. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες τους οποίους εξετάζω πριν δώσω τη συγκατάθεσή μου για την απόκτηση ενός παίκτη και για τον Ντόρια δεν πρόλαβα να τους αναλύσω, ώστε να δώσω το ΟΚ. Ο Πρόεδρος μού είχε υποσχεθεί ότι δε θα παίρναμε ξένους παίκτες, καθώς το τμήμα scouting δεν είχε τη δυνατότητα να αναλύσει σωστά παίκτες που δεν παίζουν στην Γαλλία. Κανένας παίκτης δεν αποκτήθηκε μετά από δική μου εισήγηση. Πρότεινα 12 παίκτες, από τους οποίους δεν αποκτήθηκε ούτε ένας. Το αρχικό πρότζεκτ δεν μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Θα δουλέψω με τους παίκτες που έχω και είμαι χαρούμενος να το κάνω. Θα συνεχίσω τη δουλειά μου με αισιοδοξία, όμως ο τρόπος που λειτουργεί ο σύλλογος με έχει απογοητεύσει». Κι αυτό ακριβώς έκανε.

Κοντράρει στα ίσια την Λιόν και τη μισητή Παρί και, αν είχε ξεκινήσει καλύτερα τον δεύτερο γύρο, ίσως θα ξέραμε από τώρα ποιος θα είναι ο επόμενος πρωταθλητής. Έστω κι αν οι φήμες οργιάζουν ότι δεν θα ανανεωθεί το συμβόλαιό του. Αφορμή ο μέτριος δεύτερος γύρος, αιτία η ειλικρίνειά του. Θιασώτης των συστημάτων και, κυρίως, των διατάξεων με τρία σέντερ μπακ, δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει τέσσερις αμυντικούς, τοποθετώντας ακόμα και τον Μορέλ, ένα επιθετικογενές αριστερό μπακ, στο κέντρο της άμυνας, ενώ κατάφερε να αναγεννήσει τον Ζινιάκ. Δουλευταράς, μέγιστος ψυχολόγος, καταφέρνει να αποκομίζει το 101% από τους παίχτες του. Αντισυμβατικός ρεαλιστής και παραδοσιακός πειραματιστής, πιστεύει ότι ποδοσφαιριστής γίνεσαι, δεν γεννιέσαι. Κάπως έτσι, εν ολίγοις, σκιαγραφείται το προφίλ του Μαρσέλο Μπιέλσα. Κι εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να κάτσω πάνω σε ένα ψυγειάκι και να τον παρακολουθώ. Όπως ακριβώς ο ίδιος παρακολουθεί ποδόσφαιρο (φώτο).

Υ.Γ.1 Τις προάλλες πήγα να φάω σε ένα κινέζικο εστιατόριο. Κάποια στιγμή, κάπως ξαφνικά, ανοίγει η πόρτα και μπαίνει μέσα η Τσίλα. Δεν ξέρω αν τη θυμάστε την εν λόγω κυρία. Νομίζω ότι είχε λάβει μέρος -κάπου, κάπως, κάποτε- σε κάποιο reality. Εντυπωσιακή γυναίκα, οφείλω να ομολογήσω. Το ίδιο και η κόρη της. Λίγη ώρα μετά, ανοίγει πάλι η πόρτα και μπαίνει ο Παύλος Χαϊκάλης, ο οποίος μαζί με την κυρία που τον συνόδευε κάτσανε ακριβώς στο διπλανό τραπέζι. Δεν θα σχολιάσω την εξυπηρέτηση του καταστήματος που τον κέρασε μπουκάλι κρασί και εξαιρετικά γλυκά, αλλά τα λόγια του Χαϊκάλη προς τον μετρ του καταστήματος, όταν άρχισαν να μιλάνε για πολιτικά. Η απάντηση του επαγγελματία ηθοποιού και νυν βουλευτή; «Υπομονή, κάντε λίγη υπομονή και θα δείτε, όλα θα φτιάξουν».

Υ.Γ.2 Τακτική πληρότητα ο Μπιέλσα, μουσική ολοκλήρωση οι Jethro Tull. Δεν μπορώ να τους περιγράψω με λόγια. Απλά εξαιρετικοί. Εάν κάποιος με ρωτούσε ποια είναι η αγαπημένη μου μπάντα, θα απαντούσα άμεσα, χωρίς δισταγμό, Jethro Tull. Στο πλαίσιο, λοιπόν, της προώθησης του album ''Α'', το 1980, οι Jethro Tull ανοίγουν τη συναυλία με ένα άκρως υποτιμημένο τραγούδι, το ''Black Friday'', το οποίο σε πολλές live περιπτώσεις συνδύαζαν με το ''Locomotice Breath''. In his prime o Ian Anderson στο συγκεκριμένο live, φαντασμαγορικό ρομπότ ο Martin Barre, σταθερή αξία ο Dave Pegg, αλλά την παράσταση κλέβει ο εκρηκτικός Mark Craney και, κυρίως, ο βιρτουόζος Eddie Jobson. Η μουσική ιδιοφυία που ακούει στο όνομα Ian Anderson είχε/έχει μια τρομερή ικανότητα στο να επιλέγει top-class μουσικούς. Αυτή τη φορά, όμως, ξεπέρασε τα όρια του. Μην το χάσετε!

Μαθαίνει γρήγορα

Την ώρα που η Μαρσέιγ δεν μπορεί να κερδίσει την Νις εντός έδρας, ψάχνοντας προπονητή και τεχνικό διευθυντή για το καλοκαίρι, η Παρί, το κατ΄εξοχήν rival club των Μασσαλών, καταρρίπτει την συμβατική σοφία που διέπει τις νεόπλουτες ομάδες. Δείχνει ότι τα σωστά είναι περισσότερα από τα λάθη, και προβαίνει στην ομαλή υλοποίηση του πλάνου. Κι αυτό το γράφει κάποιος που παρακολουθεί την Παρί μια ντουζίνα χρόνια και έχει κατακρίνει την πολιτική της ομάδας ουκ ολίγες φορές. Αλλά και οι πρωτευουσιάνοι μού έδιναν δικαιώματα. Ειδικά τα τελευταία χρόνια. Για παράδειγμα, άκυρες αγορές ποδοσφαιριστών (π.χ. Μπίσεβατς), περίεργες πωλήσεις (π.χ. Σακχό) και βιαστικές απολύσεις προπονητών (π.χ. Κομπουαρέ). Παρόλα αυτά, φαίνεται ότι η Παρί μαθαίνει. Και μαθαίνει γρήγορα. Προσαρμόζεται στις απαιτήσεις των νέων προοπτικών που ανοίγονται μπροστά της (π.χ. τσου λου και επίδειξη δύναμης στο γαλλικό πρωτάθλημα), αντιλαμβάνεται τις ανάγκες της (εξάπλωση του brand name) και αρχίζει να ωριμάζει. Όσοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό, μπορούν να εξετάσουν παραδείγματα άλλων ομάδων που ξαφνικά βρέθηκαν με πακτωλό χρημάτων στο πορτοφόλι τους. Κι έχουμε πει ότι όλα τα λεφτά του σύμπαντος να διαθέτεις, χωρίς εταιρικό πλάνο δεν θα πετύχεις τους στόχους σου.

Μετά την απόλυση, λοιπόν, του σταθερότατου Κομπουαρέ, ο οποίος έκανε πολύ καλή δουλειά σε επίπεδο αποδυτηρίων και τακτικής, οι Άραβες έφεραν τον Αντσελότι. Ο Ιταλός προπονητής είχε υποσχεθεί ότι θα παρουσιάσει ένα ελκυστικό σύνολο και ζήτησε από το κοινό υπομονή. Πράγματι, ύστερα από ένα χαμένο πρωτάθλημα, αμέτρητα πειράματα, αλλά και αρκετό χρονικό διάστημα, σχεδόν ενός έτους, η ομάδα άρχιζε να ρολάρει. Και στα ματς απέναντι στην Μπαρτσελόνα, στα προημιτελικά του θεσμού, την οποία παραλίγο να αποκλείσει, έδειξε από τι είναι φτιαγμένη. Και το κυριότερο: δεν φοβήθηκε. Ειρήσθω εν παρόδω, στα προημιτελικά προκρίθηκε και φέτος. Όχι, μην βιάζεστε, δεν πρόκειται για σύμπτωση. Είπαμε, η Παρί κινείται, πλέον, στα σωστά μονοπάτια. Ακόμα και η επιθυμία του Αντσελότι για τακτική ιταλικοποίηση της ομάδας δεν μπόρεσε να σταθεί εμπόδιο. Όμως, τι είδους ιταλικοποίηση ποθούσε ο Αντσελότι; Αφού σχεδόν όλη η εντεκάδα της Παρί προέρχεται από την Ιταλία! Γνώριζαν, δηλαδή, τις βασικές αρχές που διέπουν μία τέτοια φιλοσοφία. Κι όμως, αν θέλουν να ανεβάσουν ταχύτητα, την ανεβάζουν. Αν θέλουν να κυκλοφορήσουν την μπάλα, την κυκλοφορούν. Αν θέλουν να ανοίξουν το πλάτος, το ανοίγουν. Αν θέλουν να προσθέσουν σκοπιμότητα, προσθέτουν. Επιλογές υπάρχουν. Κι ο Μπλαν, ο αντικαταστάτης του Αντσελότι, ένας πρακτικός προπονητής που υπέγραψε αυστηρώς για έναν χρόνο, διαχειρίζεται καλά την υφιστάμενη κατάσταση. Δυσκολεύτηκε λίγο με τη συνύπαρξη των Ζλάταν και Καβάνι στην ίδια εντεκάδα, πράγμα που σημαίνει ότι ο Παστόρε μένει στον πάγκο, αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί προπονητές στον ποδοσφαιρικό πλανήτη που θα έλυναν εύκολα και ανώδυνα τον συγκεκριμένο τακτικό γρίφο.

Το ρεζουμέ είναι ότι η Παρί αρχίζει και σταθεροποιείται στη συνείδηση του κοινού. Κι αρχίζει και φτιάχνει σταθερό κορμό. Έχει τον Ζλάταν (φώτο) για να διασπά τις κλειστές άμυνες, τον Ματουιντί να τρέχει σαν σκύλος και να μετατρέπεται σε κρυφό επιθετικό, και τον Τιάγκο Σίλβα να επιβλέπει την άμυνα, με τον Σιρίγκου να προσδίδει ασφάλεια κάτω από τα δοκάρια. Γερός άξονας, δηλαδή. Την ίδια στιγμή, η ομάδα προχωρά σε ενέσεις ποιότητας, υπογράφοντας τον Καμπάιγ, δίνοντας, έτσι, και βάθος στον πάγκο. Είναι γνωστή, άλλωστε, η επιθυμία των Αράβων να προσελκύσουν ποιοτικούς γηγενείς ποδοσφαιριστές. Εξού και το έντονο ενδιαφέρον για τον Πογκμπά. Τέλος, έχουμε και ανανεώσεις. Ο Σουηδός μυτόγκας, ο Μότα, ο Ματουιντί κι ο Μάξουελ δεν το κουνάνε από το Παρίσι. Το ίδιο και το ενδιαφέρον μου.

Υ.Γ.1 Ποιος είδε τον Ζορζ Γουεά και δεν τον φοβήθηκε. Λάβρος εμφανίστηκε κατά των ποδοσφαιριστών της Μίλαν, μετά τον αποκλεισμό από την αρμάδα του Σιμεόνε. Τι είπε; Ιδού: «Το πρόβλημα είναι οι ποδοσφαιριστές που έχουν το κεφάλι στα πόδια και τα πόδια στο κεφάλι. Έχει δίκιο ο Μπόμπαν όταν λέει ότι οι σημερινοί ποδοσφαιριστές έχουν το μυαλό τους στα λεφτά, τα αυτοκίνητα και τις γυναίκες. Αν οι ποδοσφαιριστές δεν ξέρουν πώς να παίζουν ποδόσφαιρο, ας πάνε στα σπίτια τους να παίζουν στο PS4. Εκεί μπορεί να είναι καλοί». Θυμάστε, μόλις πρόσφατα, τι λέγαμε;

Υ.Γ.2 Για το θέμα του Σάντος στην Εθνική ομάδα, ο Αλέφαντος διατείνεται τα εξής: «Για εμένα θα στοιχίσει στην Εθνική αυτή η ιστορία με τον Σάντος και τον Π.Α.Ο.Κ. Θα χαθεί η πειθαρχία στην Εθνική, οι παίκτες θα τον βλέπουν σαν περαστικό τον Σάντος, και θα αρχίσουν οι κακές σκέψεις, τα παράπονα, ότι λειτουργεί πλέον επηρεασμένος από τον Π.Α.Ο.Κ. και άλλα τέτοια. Εγώ αν ήμουν πρόεδρος της Ε.Π.Ο. και μου έριχνε τέτοια πόρτα ο προπονητής, θα τον έδιωχνα επί τόπου και θα πήγαινα με άλλον προπονητή στην προετοιμασία της ομάδας για το Μουντιάλ». Νταξ, ο Αλέφας συνήθως είναι παρορμητικός και πιο γραφικός από το Πήλιο, αλλά στην προκειμένη περίπτωση είμαι μαζί του. Και συνεχίζουμε, στο ίδιο κλίμα, με τον Αλέξη Σπυρόπουλο: «Ο Φερνάντο Σάντος, μετά το Μουντιάλ, αποχωρεί. Είναι από τα πράγματα, που υπάρχουν ''μες στη ζωή'' του ποδοσφαίρου. Το 2010, και τότε μετά από Μουντιάλ, αποχώρησε ο Ότο. Η διαφορά έγκειται στο ότι ο Πιλάβιος ήταν τυχερός, να έχει στη διπλανή πόρτα την έτοιμη λύση που από μακρυά φαινόταν πως εξασφάλιζε την ομαλή μετάβαση. Δεν έγινε, καν, σίριαλ. Πατ-κιουτ, μονομιάς όλα τα κομμάτια μπήκαν στη θέση τους. Ο Σαρρής, δεν βλέπω να είναι τόσο τυχερός». Και, συμπληρώνοντας τον Σπυρόπουλο, δεν θα είναι τυχερός με υπαιιτότητα δική του. Συνειδητά. Αρκεί να παρακολουθήσει κανείς τα ονόματα προπονητών που διαρρέουν στα Μ.Μ.Ε. Προφανώς για να κόψουν αντιδράσεις. Πάντως, για να είμαστε ειλικρινείς, από αυτά που διέρευσαν ένα, μόνο, όνομα αξίζει. Αυτό του Μαρτσέλο Μπιέλσα. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι πρόκειται για έξυπνο άνθρωπο.

Υ.Γ.3 Κάποιοι υποστηρίζουν, δηλαδή τα φερέφωνα της Π.Α.Ε. Π.Α.Ο.Κ. και οι όψιμοι γλείφτες του Σαββίδη, ότι ο Στέφενς δεν ήταν έτοιμος για τον Π.Α.Ο.Κ. Λάθος. Ο Π.Α.Ο.Κ. δεν ήταν έτοιμος για τον Στέφενς. Τα είχαμε γράψει ήδη από την πρώτη στιγμή που ο Σαββίδης προσέλαβε τον Ολλανδό. Όποιος θέλει, μπορεί να τα βρει. Τα γραπτά μένουν. Εξάλλου, το πόσο άσχετος είναι ο Στέφενς το καταλάβαμε από το πόσες μέρες έμεινε άνεργος.

Υ.Γ.4 Επικό κομμάτι!

Συμβαίνουν κι αυτά

Στην αρχή έχασε τον Τιάγκο Σίλβα με τραυματισμό. Συμβαίνουν κι αυτά. Αλλά δεν υπήρχε θέμα: ο Καμαρά τα πήγε περίφημα ως αντικαταστάτης. Έπειτα, έχασε και το προβάδισμα. Αυτό, με βάση την ροή του αγώνα, δεν πρέπει να προξενεί έκπληξη. Η ομάδα προηγήθηκε νωρίς με τον Ζλάταν, μόλις στο 5' λεπτό, και, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, οπισθοχώρησε. Ίσως να φταίει η ιταλικοποίηση του Αντσελότι. Ξεχνάμε, όμως, ότι σχεδόν ολόκληρη η εντεκάδα της Παρί προέρχεται από την Ιταλία! Η άμυνα, λοιπόν, πιέστηκε, η Μονακό έφτιαξε δυο καλές φάσεις και, εν τέλει, ισοφάρισε με τον Φαλκάο. Ο Κολομβιανός πέτυχε ένα παλικαρίσιο γκολ που μόνο τα γνήσια εννιάρια μπορούν να πετύχουν. Φαίνεται, όμως, ότι η Παρί δεν αντιδρά καλά όταν δεν έχει την μπάλα στα πόδια της -τότε για ποια ιταλικοποίηση μιλάμε; Ήταν εμφανές ότι οι Παριζιάνοι δεν είχαν τακτική συνοχή, φαινόντουσαν αγωνιστικά ανέτοιμοι και είχαν μεγάλες αποστάσεις μεταξύ των γραμμών, προφανώς λόγω αργών επιστροφών.

Το ''τρικ'' του Μπλαν με τον Καβάνι, δηλαδή η τοποθέτηση του Ουρουγουανού στο δεξί άκρο της επίθεσης, δεν φέρνει αποτέλεσμα. Ο Γάλλος προπονητής θα πρέπει να επαναθεωρήσει κάποια πράγματα μέσα στο μυαλό του. Ο Καβάνι, λοιπόν, λόγω εγγενούς τάσης, συνέκλινε προς τον άξονα και πατούσε περιοχή. Το κενό του καλυπτόταν από τον Βαν ντερ Βιλ, αλλά ήταν ηλίου φαεινότερο ότι φοβόταν να πάρει πρωτοβουλίες, καθώς γνώριζε ότι ο μόνος που θα μπορούσε να τον καλύψει ήταν ο Βεράτι, ο οποίος μάλλον είχε πάρει εντολές για δημιουργία, ή ο Μότα, όντας το μοναδικό αμυντικό χαφ στην ενδεκάδα. Πάλι καλά που ο Κουρζαβά, το αριστερό μπακ της Μονακό, δεν πήρε μέτρα στον ασβέστη. Τέλος πάντων. Όταν ο Καβάνι ερχόταν στην κορυφή, ο Σουηδός αγωνιζόταν λίγο πιο πίσω, με κύριο σκοπό να ανοίξει χώρους και να δημιουργήσει. Ούτε το ένα δεν έκανε μήτε το άλλο. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά σε δυο περιπτώσεις που θα μπορούσε να κάνει το απλό και να σκοράρει, προτίμησε το εξεζητημένο. Το αποτέλεσμα; Τα σκάτωσε. Πάντως, το κούτελό του είχε σταγόνες ιδρώτα. Συμβαίνουν κι αυτά. Με λίγα λόγια, η συμβίωση των Ζλάταν και Καβάνι αποδεικνύεται τακτικό σταυρόλεξο μεγάλης δυσκολίας. Κι όλα αυτά με τον Παστόρε στον πάγκο. Επομένως, πώς αναπτυσσόταν η Παρί; Προβλέψιμα. Και το εννοώ με την κακή έννοια. Το πλάτος ήταν μονόπλευρο, καθώς από την αριστερή πτέρυγα, ελέω Μάξουελ και Λαβέτσι, ξεκινούσαν όλες οι επιθέσεις, ενώ ο Ματουιντί δεν μπόρεσε να παίξει ως κρυφό φορ. Όσες φορές ο Βεράτι πήρε μπάλα και έπαιξε κάθετα, οι Μονεγάσκοι τα βρήκαν σκούρα, αλλά αυτό το μοτίβο δεν επικράτησε.

Η κατάσταση άλλαξε στο δεύτερο μέρος, με την Μονακό εμφανώς οπισθοχωρημένη, ειδικά από το 55' λεπτό και έπειτα, και χωρίς να παίζει τρομακτική άμυνα, όπου η Παρί πήρε την κατοχή και προσπάθησε -ανεπιτυχώς- να πάρει την πρωτοβουλία. Οι Μονεγάσκοι απεγκλώβιζαν εύκολα την μπάλα, αλλά δεν είχαν ιδιαίτερη διάθεση να παίξουν την κόντρα. Τρανή απόδειξη το γεγονός ότι ο Φαλκάο τροφοδοτήθηκε μονάχα δυο φορές. Ο Ρανιέρι, λοιπόν, έδωσε εντολή για ποδόσφαιρο αναμονής, ποντάροντας στις εμπνεύσεις του ξεκούραστου Ροντρίγκεζ και στην καλή εμφάνιση του Καράσκο, τη στιγμή που ο Μπλαν έκανε αλλαγές σε πρόσωπα, αλλά όχι σε θέσεις. Ο Μόουρα κι ο Μενέζ πρόσθεσαν κινητικότητα, αλλά όχι ουσία, άσχετα αν η Παρί έφτιαξε κάποιες φάσεις, έστω κάπως ανορθόδοξα, με την Μονακό να παίρνει μάλλον εύκολα το βαθμό. Συμβαίνουν κι αυτά. Αρκεί να μη γίνει συνήθεια.

Υ.Γ.1 Ο Λαζάρ, μετά τις δηλώσεις του για τον τελικό του πρώην Ουέφα, έκανε λόγο για πρωτάθλημα και κύπελλο. Αυτό θα πει προσγειωμένος ποδοσφαιριστής.

Υ.Γ.2 Όλα έχουν ένα όριο. Μια ημερομηνία λήξης. Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα. Ακόμα και η κατοχή της Μπαρτσελόνα. Μπορεί να έριξε τέσσερα γκολ στην Βαγιεκάνο, και μάλιστα με σβηστές τις μηχανές, αλλά, σύμφωνα με τα στατιστικά του αγώνα, η κατοχή ήταν 49% έναντι 51% του αντιπάλου! Κάτι τέτοιο, δηλαδή ο αντίπαλος να έχει μεγαλύτερα ποσοστά κατοχής, είχε να συμβεί 5,5 χρόνια ή, αν προτιμάτε, 315 παιχνίδια. Αν και ορισμένα sites, όπως και η ισπανική λίγκα, καταθέτουν διαφορετική άποψη, με την κατοχή μπάλας να φτάνει το 52% υπέρ των Καταλανών.

Υ.Γ.3 Διαβάζω ότι ο Ιβάν Σαββίδης δεν έχει πρόθεση να τιμωρήσει τον Κάτσε. Αυτό θα πει μεγαλοψυχία. Τεράστιος πολυλογάς ο Σαββίδης. Σαν τον Τσίπρα. Από υποσχέσεις με το στόμα πάμε καλά. Στις πράξεις τι γίνεται;

Υ.Γ.4 Ο Τόνι Πάρκερ (γνήσιος παιχταράς) συναντήθηκε με τον Γενικό Γραμματέα της F.I.B.A. Europe, Καμίλ Νόβακ, για να ζητήσει την άποψη του σχετικά με το Ευρωμπάσκετ. Ο Τόνι τού είπε ότι χαίρεται πολύ που συμμετέχει, αλλά θα ήθελε ένα ρεπό ανάμεσα στα κρίσιμα ματς. Του εκμυστηρεύθηκε και κάτι άλλο: ότι επειδή συμμετέχει ανελλιπώς στην εθνική ομάδα -αυτό είναι το έβδομο Ευρωμπάσκετ της καριέρας του- η πρώην σύζυγος του, Εύα Λονγκόρια, τον ρωτούσε πάντοτε γιατί χαραμίζει τα καλοκαίρια του, χωρίς να πληρώνεται. «Αυτό ήταν ένα μεγάλο πρόβλημα, αλλά το έλυσα» είπε ο Πάρκερ. Ο Νόβακ τον ρώτησε πως το έλυσε και ο Πάρκερ του απάντησε γελώντας: «Αντί να χωρίσω με την Εθνική, χώρισα με τη γυναίκα μου»!

Υ.Γ.5 Η Νάπολι, μετά τη νίκη της επί της Ντόρτμουντ, σκούπισε και την Μίλαν. Εκτός έδρας, παρακαλώ. Και οι οπαδοί της πλέουν σε πελάγη ευτυχίας!

Υ.Γ.6 Με τιμάει που, αντί να παρακολουθήσω Αρειανάρα, αποφάσισα να ασχοληθώ με κηπευτικές δουλειές και να πλύνω το αμαξάκι μου;

Υ.Γ.7 Τείνω να πιστέψω ότι η ευγένεια είναι μειονέκτημα. Δεν πειράζει. Θυμίστε μου να το προσθέσω στα ήδη υπάρχοντα ελαττώματά μου.

Υ.Γ.8 Let it be Love!

Η γρήγορη μετάβαση του brand name

Ο Σάντος δήλωσε ότι θέλει να φύγει. Στην Εθνική Ελλάδος έμεινε, λέει, για άλλα δυο χρόνια με απόφαση καρδιάς κι όχι λογικής. Θα παραβλέψω τις οικονομικές παραμέτρους που ορίζουν το συμβόλαιό του και θα το δεχτώ. Επίσης, είπε ότι του έλειψε η καθημερινή τριβή των πάγκων. Να το δεχτώ κι αυτό. Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι αν έμεινε με απόφαση καρδιάς, λογικής ή χρημάτων. Ούτε γιατί θέλει να φύγει. Το πρόβλημα είναι ποιος θα τον αντικαταστήσει. Οι φήμες λένε ότι η Ε.Π.Ο. θα βολιδοσκοπήσει τις προθέσεις του Μπάγεβιτς, ενώ κάποιοι τολμηροί, μεταξύ των οποίων κι ο γράφων, θεωρούν ότι θα πρέπει να κάτσει κάποιος Έλληνας, με επικρατέστερο τον υποτιμημένο Αναστόπουλο. By the way, που λένε και στο χωριό μου, έχουμε και ένα φιλικό με τους Ελβετούς. Δεν θα ασχοληθώ τακτικά με το παιχνίδι. Εξάλλου, ο Σάντος άλλα λέει κι άλλα κάνει. Θα σταθώ σε μέρος των δηλώσεων του προπονητή της Εθνικής Ελβετίας, Ότμαρ Χίτσφελντ, ο οποίος υποστήριξε: «Η Ελλάδα είναι μια ομάδα που παίζει πάντα καλά στην άμυνα και ξεχωρίζει σε αυτό τον τομέα. Ο κ. Σάντος είναι λάτρης της πειθαρχίας. Είναι μια ομάδα που παίζει δυνατά και μπορεί να αλλάξει γρήγορα από την άμυνα στην επίθεση και από την επίθεση στην άμυνα». Κι έρχομαι ο καψερός και ρωτάω: μπορεί ο κύριος Χίτσφελντ να μας πει πότε διέκρινε στην Εθνική Ελλάδος γρήγορη μετάβαση από την άμυνα στην επίθεση; Εκτός αν είμαι πιο άσχετος από όσο νομίζω και αγνοώ πλήρως τη σημασία του όρου ''επιθετικό transition game''. 

Και πάμε στην Γαλλία και συγκεκριμένα στην Παρί. Έχουμε αναφέρει πλείστες φορές ότι το χρήμα από μόνο του δεν αρκεί. Χρειάζεται σχέδιο. Εταιρικό σχέδιο. Βέβαια, όταν διαθέτεις την οικονομική δύναμη της Παρί, θεωρείς ότι όλα αγοράζονται. Μέχρι και τα εταιρικά σχέδια. Δεν είναι ακριβώς έτσι. Δεν αρκεί να έχεις το χρήμα, αλλά πρέπει να το ξοδεύεις και σωστά. Να το επενδύεις. Ειδάλλως, θα προβαίνεις σε ανούσιες και άσκοπες σπατάλες. Ας πάρουμε, για παράδειγμα, την Μάντσεστερ Σίτι. Τα ποσά που έχει ξοδέψει, π.χ. για μεταγραφές, είναι τρομακτικά. Το ίδιο ισχύει και για τον Ρομάν Αμπράμοβιτς, ο οποίος ακόμα και τώρα, δέκα χρόνια μετά την αγορά της εταιρίας από τον Κεν Μπέιτς, δείχνει να μην έχει μάθει τι σημαίνει εγκράτεια και υπομονή. Παρατηρώ, όμως, ότι η Παρί έχει μια ιδιαιτερότητα: το γαλλικό πρωτάθλημα δεν έχει το πρεστίζ της Πρέμιερ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται (τηλεοπτικά δικαιώματα, χορηγίες, προβολή κ.ά.). Και η μεταγραφή του Μπέκαμ έγινε ακριβώς για αυτόν το λόγο. Για να φέρει λάμψη στο Παρίσι. Να γίνει η ομάδα πιο αναγνωρίσιμη, να αποκτήσει πιο ισχυρό brand name. Δεν μπορώ να προβλέψω αν θα αξιοποιηθεί αγωνιστικά.

Εντούτοις, ο Μπέκαμ αδικείται στις συζητήσεις για την ποδοσφαιρική του επάρκεια. Η υστερία, βλέπετε, σχετικά με το lifestyle που ακολουθούσε, τον επισκίαζε. Προσωπικά, ανέκαθεν τον θεωρούσα υψηλότατης ποιότητας ποδοσφαιριστή. Πάντα ήταν παίχτης του προπονητή, αν και τα Μ.Μ.Ε. το απέκρυβαν επιμελώς, απόλυτος επαγγελματίας και σκύλος μέσα στο γήπεδο. Ήξερε μπάλα και γνώριζε ποδόσφαιρο. Και το πιο σημαντικό: κατάφερε να υποτάξει την πίεση ενός τεράστιου επικοινωνιακού μηχανισμού. Η αντοχή που έχει επιδείξει, σε μακροχρόνιο επίπεδο, και οι αντιστάσεις που έχει καλλιεργήσει αποτελούν αξιοθαύμαστο επίτευγμα. Είναι προφανές ότι η μεταγραφή του στην Παρί αποτελεί προϊόν μάρκετινγκ και δημοσίων σχέσεων, αλλά αυτό δεν μειώνει, επ' ουδενί, την αξία και την ιστορία του 37χρονου Εγγλέζου (sic!). Και είμαι περίεργος να δω σε τι κατάσταση βρίσκεται. Ο Βενγκέρ, πάντως, που τον παρατηρούσε μέχρι πρότινος στις προπονήσεις της Άρσεναλ, έμεινε με το στόμα ανοιχτό.

Υ.Γ.1 Όταν κερδίζει ο Π.Α.Ο.Κ., οφείλεται στον κόσμο, και εσχάτως στον Σαββίδη· όταν χάνει ο Π.Α.Ο.Κ., φταίει ο Δώνης. Όσον αφορά τον ''επαναστάτη'', ο οπαδός σε ό,τι έχει να κάνει με τα είδωλά του είναι πιο φανατικός κι από τον Ηλία Κασιδιάρη. Κι ας καπελώνεται ο προπονητής. Το εντυπωσιακό, πάντως, είναι το πόσο γρήγορα ενεργοποιήθηκαν, μάλλον άδικα και για λάθος λόγους, οι επικοινωνιακοί μηχανισμοί εις βάρος του Δώνη. Ούτε υπολογισμένο να ήταν. Ή μήπως ήταν; Μπα, αποκλείεται. Δραάττωμαι της ευκαιρίας, λοιπόν, και υπενθυμίζω το στοίχημα του Σαββίδη.

Υ.Γ.2 Δεν έχασε ο Ολυμπιακός, κέρδισε ο Ατρόμητος. Από θέαμα, πάντως, το οποίο ζητούσαν επισταμένα οι φίλοι του Ολυμπιακού, δεν υπήρχε πρόβλημα. Δεν πρέπει να υπάρχει παράπονο. Πέντε γκολ, δοκάρια, πέναλτι, ανατροπές στο σκορ. Χαμός στο ίσωμα. Καλώς έφυγε ο Ζαρντίμ και ήρθε ο Αντώνης. Το θέαμα επέστρεψε -κι ας μην ήταν μονόπλευρο από πλευράς Ολυμπιακού: ακόμα καλύτερα. Το κοινό που βρέθηκε στο Καραϊσκάκη πρέπει να έμεινε ευχαριστημένο. Να έφυγε ικανοποιημένο. Και ο κόσμος που είχε κόψει το γήπεδο επί Ζαρντίμ, αναμένεται να επιστρέψει με χορό και με τραγούδι. Και για να σοβαρευτώ: με αυτά που είδε ο Μίτσελ, μην απορήσετε αν ακολουθήσει ακριβώς την τακτική του Ζαρντίμ.

Υ.Γ.3 Με αφορμή την σύλληψη των τεσσάρων ''αναρχικών'' με τα Καλάσνικοφ, τα μεθεόρτια αυτής και την αντίδραση της κοινής γνώμης, θα μπορούσα να γράψω ένα κείμενο, πάντοτε με τσαχπινιά και στυλ, για να σας χαρίσω απλόχερα τη δική μου διάσταση των πραγμάτων. Δεν μπορώ να το κάνω, όμως. Έχω βαρεθεί να γράφω τα αυτονόητα. Ντρέπομαι όταν αυτό συμβαίνει. Ειλικρινά σας μιλάω.

Υ.Γ.4 The Chain!

Τα σοβαρά ζητήματα

Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός. Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός. Δεν έχω όρεξη να ασχοληθώ με τα ευρωπαϊκά τους παιχνίδια. Ούτε με το ντέρμπι της Κυριακής. Η κάθε ομάδα έχει το δικό της επιτελείο, τον δικό της στρατό που ασχολείται με αυτά τα πράγματα. Εγώ δεν φτάνω ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι. Αν κάποιοι θέλουν να βλέπουν τεράστιες εμφανίσεις και τρομερούς εχθρούς εκεί που δεν υπάρχουν, με γεια τους, με χαρά τους. Και κάτι τελευταίο: όταν μια ομάδα χάνει ή δεν προκρίνεται, μπορεί να σημαίνει ότι απλά δεν ήταν τόσο καλή. Ας μην τα ρίχνουμε όλα στην ατυχία. Περνάμε, λοιπόν, σε σοβαρά ζητήματα.

Ας πάμε στο πολυπολιτισμικό Λονδίνο και στην Τσέλσι. Ο Αμπράμοβιτς, ο οποίος, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν ξέρει τι σχήμα έχει η μπάλα, είχε φέρει τον Βίλας Μπόας. Έναν μαθητευόμενο μάγο. Και μάλιστα τον χρυσοπλήρωσε. Η συνέχεια αναμενόμενη. Απόλυση και αποζημίωση. Ο αντικαταστάτης του ήταν ο Ντι Ματέο. Ένας πολύ καλός γνώστης της ομάδας, των αποδυτηρίων και των απαιτήσεων του κοινού. Ο Πρόεδρας τον εμπιστεύτηκε -ουσιαστικά δεν είχε άλλη επιλογή- κι εκείνος κατάφερε να του πάρει μέχρι και το τσου λου! Προσοχή: δεν εξετάζω πως το πήρε κι αν το άξιζε -απλά σημειώνω την επιτυχία. Ο Αμπράμοβιτς, λοιπόν, για λόγους που μόνον εκείνος γνωρίζει, και παρά το γεγονός ότι ακούστηκαν διάφορα ονόματα για τον πάγκο (π.χ. Καπέλο), αποφάσισε να επιβραβεύσει τον Ντι Ματέο, δίνοντας του τα ηνία της ομάδας και την επόμενη σεζόν. Ας μην ξεχνάμε τη συμπάθεια των οπαδών προς το πρόσωπο του Ιταλού, καθώς και την στήριξη των παιχτών -προφανώς τα στοιχεία αυτά έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην επιλογή του Πρόεδρα. Έχουμε πει, όμως, ότι είναι διαφορετικό πράγμα να διαχειρίζεσαι μια ήδη έτοιμη ομάδα από το να την στήνεις μόνος σου. Κι ενώ ο ενθουσιασμός στην αρχή της σεζόν βρισκόταν σε υψηλά επίπεδα, καθώς κυλούσε η σεζόν, ήρθε η απογοήτευση του Ρώσου μεγιστάνα (κλισέ). Η νέα του επιλογή ονομάζεται Ράφα Μπενίτεθ -οι φήμες λένε ότι διακαής πόθος του Αμπράμοβιτς είναι ο Γκουαρντιόλα, τον οποίο περιμένει το καλοκαίρι. Ένας προπονητής -αναφέρομαι στον Μπενίτεθ- που έκανε τρομερό λάθος να διαδεχτεί τον Μουρίνιο στην Ίντερ. Και φτάνουμε στο παρόν. Να παίζει η Τσέλσι εντός έδρας με την Νόρτζελαντ για το τσου λου και να κερδίζει με 6-1. Αυτό, όμως, δεν αποτελεί είδηση. Η είδηση έρχεται από την συμπεριφορά των οπαδών προς το πρόσωπο του Μπενίτεθ, καθώς με την έξοδό του από την φυσούνα άρχισαν οι γιούχες, και τα πανό υπέρ του Ντι Ματέο. Ειλικρινά, όσα χρόνια παρακολουθώ συνειδητά ποδόσφαιρο, δεν θυμάμαι παρόμοιο περιστατικό.

Κι από το Λονδίνο, στο Παρίσι. Στην Πόλη του Φωτός, που θα έλεγε κι ο συμπαθέστατος Αλέξης Κωστάλας (φώτο). Έχω αναφερθεί πολλάκις στην αναγκαιότητα συγκρότησης εταιρικού πλάνου. Με την Παρί να μην αποτελεί εξαίρεση. Οι Άραβες ιδιοκτήτες της ομάδας έχουν μεγάλα όνειρα για την ομάδα -δεν αμφιβάλλω. Αλλά είναι φανερό ότι βιάζονται. Κι όποιος βιάζεται, προβαίνει σε απρόσεχτα λάθη και σε μη υπολογισμένα ρίσκα. Ένα από αυτά ήταν η απόλυση του πρακτικού Κομπουαρέ, ο οποίος για ορισμένους δεν συμβάδιζε με την γκλαμουριά του Παρισιού και των Αράβων, και η αντικατάστασή του από τον Αντσελότι. Ο Ιταλός είναι φανερά μπερδεμένος. Έχω την εντύπωση ότι υποτίμησε το πρωτάθλημα και υπερτίμησε τον εαυτό του. Διεξάγει ακόμα πειραματισμούς στην άμυνα, προσπαθεί να μεταβάλλει τον επιθετικογενή χαρακτήρα της ομάδας, στηρίζεται μονάχα στον Σουηδό μυτόγκα για να διασπάσει κλειστές άμυνες και γενικώς βλέπω ότι επιδιώκει να την ''ιταλικοποιήσει''. Μα, γίνονται αυτά τα πράγματα; Πώς είναι δυνατόν να καλουπώσεις παίχτες όπως τους Μενέζ, Νένε, Λαβέτσι, Μάξουελ και Παστόρε; Με αυτά και με αυτά, τα έχει βρει σκούρα στο γαλλικό πρωτάθλημα, καθώς δεν μπορεί να βρει ισχυρό αντίδοτο στις κλειστές άμυνες των αντιπάλων και στις φονικές αντεπιθέσεις τους. Το μόνο που τον σώζει μέχρι στιγμής είναι το κύρος του, η πρόκριση στην επόμενη φάση του τσου λου και το ενδυματολογικό του γούστο. Να μας πει, όμως, ο κύριος Αντσελότι πόσο χρόνο χρειάζεται ακόμα, για να βρει η ομάδα μια σταθερή σταθερότητα.

Και κλείνουμε με Βαρκελώνη. Την παραμυθένια πόλη του Γκαουντί. Ο Βιλανόβα διαχειρίζεται καλά την υφιστάμενη κατάσταση. Είναι προφανές ότι η ομάδα λειτουργεί με κεκτημένη ταχύτητα από την εποχή Γκουαρντιόλα, αλλά αυτό δεν πρέπει να μειώνει την συμβολή του νυν προπονητή. Πράγματι, υπήρχαν ορισμένα προβλήματα στην αρχή της σεζόν, π.χ. στην άμυνα, στα κάθετα σπριντ και στις κάθετες πάσες, αλλά τον τελευταίο καιρό θεωρώ ότι έχουν επανέλθει σε επίπεδα Μπαρτσελόνα. Έχω την εντύπωση ότι αν δεν ξέραμε ότι στον πάγκο κάθεται ο Βιλανόβα, θα νομίζαμε ότι ακόμα βρίσκεται ο Γκουαρντιόλα. Μέχρι και οι αδυναμίες της ομάδας είναι ίδιες, π.χ. στο ψηλό παιχνίδι και στις στημένες φάσεις. Βέβαια, αυτό δεν ξέρω ακόμα αν είναι καλό ή κακό. Ο χρόνος θα δείξει. Όπως ο χρόνος θα δείξει τι θα συμβεί με τον Μέσι. Θα το σπάσει το ρεκόρ του Γκερτ Μίλερ; Θεωρώ απίθανο το ενδεχόμενο να μην τον ενδιαφέρει. Προφανώς και θέλει να το σπάσει. Αλλά όχι εις βάρος της ομάδας. Ο Μέσι είναι ο απόλυτος αντι-σταρ του αθλήματος. Και νομίζω πως αν δεν είχε τραυματιστεί στο ματς με την Μπενφίκα, θα ήταν βέβαιο ότι θα το έσπαγε. Τώρα, η υπόθεση πήρε μια πιο ενδιαφέρουσα τροπή. Απλά το σπάσιμο του ρεκόρ θα καθυστερήσει λίγο ακόμα.

Υ.Γ.1 Ο Αλκαράθ δήλωσε ότι δεν έχει μαγικό ραβδάκι. Εγώ το ξέρω. Εκείνοι που τον φέρανε, το ξέρουν;

Υ.Γ.2 Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος αποχωρεί από τον μπασκετικό Παναθηναϊκό, καταλογίζοντας ως υπεύθυνο τον θείο Θανάση. Ε, και; Το ελληνικό μπάσκετ ήδη πνέει τα λοίσθια.

Υ.Γ.3 Πληθαίνουν οι φήμες για επιστροφή της οικογένειας Βαρδινογιάννη στον Παναθηναϊκό. Λέτε;

Υ.Γ.4 To 2010, οι Accept επιστρέφουν μετά από 14 ολόκληρα χρόνια. Και το αποτέλεσμα είναι άκρως ικανοποιητικό.

Δείγματα πραγματικού ποδοσφαίρου

Ο προπονητής της Βαλένθια, Ουνάι Έμερι, προτίμησε, σε αντίθεση με τα ποδοσφαιρικά χαρακτηριστικά της ομάδας, να ακολουθήσει μια αμυντικογενή τακτική, ένα ποδόσφαιρο αναμονής θα έλεγα, και να παίξει την κόντρα. Το αποτέλεσμα, αλλά και η εμφάνιση, τον δικαίωσαν. Οι φιλοξενούμενοι παρατάχθηκαν με ''κοντά τις γραμμές'', μικρό πλάτος και μοναδικό προωθημένο τον Σολδάδο. Απεγκλώβιζαν ανώδυνα την μπάλα από την περιοχή τους και με όπλο το πολύ καλό passing game, κούραζαν τους αντιπάλους τους και έριχναν τον μεταβολισμό του παιχνιδιού. Προσοχή: επαναλαμβάνω ότι το τακτικό πλάνο υιοθετούσε το passing game, ήτοι κοντές και συρτές πάσες, κι όχι ατομιστίες ή μακρινές μπαλιές. Ωστόσο, η Βαλένθια δεν ήταν επικίνδυνη: αφενός μεν οι παίχτες του Έμερι δεν έδειχναν ιδιαίτερη διάθεση για επίθεση, αφετέρου δε το αμυντικό transition game των γηπεδούχων βρισκόταν σε ικανοποιητικά επίπεδα -κομβικό σημείο έπαιξαν τα αρκετά φάουλ εις βάρος της Βαλένθια, προφανώς για να κόψει τον ρυθμό της Μπιλμπάο. Από την άλλη πλευρά, οι Βάσκοι είχαν μια χλιαρή πρωτοβουλία, αναπτυσσόντουσαν κάθετα, έπαιρναν βοήθεια από τους ακραίους, αλλά είχαν πρόβλημα στην δημιουργία ξεκάθαρων φάσεων: ήταν φανερό ότι οι απουσίες των Γιορέντε και Τοκέρο στοίχισαν, με τους Ντε Μάρκος και Σουσαέτα να αδυνατούν να ανταποκριθούν εναλλάξ σε ρόλο target man. Όλα, επομένως, έδειχναν ότι το πρώτο ημίχρονο θα έληγε ισόπαλο, χωρίς τέρματα (κλισέ). Φευ! Ο Σαν Χοσέ, βλέπετε, είχε αντίθετη άποψη. Υποθέτω ότι δεν έφαγε όλο το φαγητό του κι ως εκ τούτου η πάσα που επιχείρησε προς τον τερματοφύλακα δεν έφτασε ποτέ: ο Σολδάδο τρούπωσε, τσίμπησε, ντρίμπλαρε και πλάσαρε. Κι όλα αυτά με τον Πάμπλο Ερνάντεζ, όντας ανίκανος να κινηθεί με ή χωρίς την μπάλα, να μένει απλή αναφορά στο φύλλο αγώνος.

Το δεύτερο μέρος αποδείχτηκε ακόμη χειρότερο για τους γηπεδούχους. Εντούτοις, παρά την ψυχολογική κατάπτωση από το λάθος του Σαν Χοσέ, στο ξεκίνημα του ημιχρόνου και για περίπου δέκα λεπτά, οι παίχτες του Μπιέλσα πίεσαν έντονα τους Τοπάλ και Παρέχο στα χαφ, πήραν μέτρα και πάτησαν περιοχή, έχοντας τον Μουνιαίν ως κύριο εκφραστή. Και ξαφνικά, οι ''Νυχτερίδες'', στο 57' λεπτό, πάλι με τον Σολδάδο, κόντρα στη ροή του ματς, διπλασίασαν τα τέρματά τους. Από εκείνο το σημείο και έπειτα, η Βαλένθια, έχοντας την ψυχολογία του προβαδίσματος και την ασφάλεια των δυο τερμάτων, ανέβασε τις γραμμές της και άρχισε να σφίγγει τον κλοιό -ο καλύτερος τρόπος άμυνας λέγεται κυκλοφορία μπάλας. Η συγκεκριμένη δράση εντάθηκε έτι περισσότερο μετά την αποβολή του ιδιαίτερα δραστήριου Ιραόλα στο 66' λεπτό. Η πρωτοβουλία των κινήσεων εκ μέρους της Βαλένθια, επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά την ποιότητα του Χάβι Μαρτίνεζ. Με σωστές τοποθετήσεις, έξυπνες πάσες και γρήγορες επεμβάσεις κουμάνταρε την αμυντική λειτουργία και έδειξε ότι μπορεί να διαχειριστεί την πίεση, αλλά ήταν φύσει αδύνατο να καλύψει σε βάθος τα κενά του άξονα -η απόδοση των Ιτουράσπε, Ερέρα, Ντε Μάρκος και Σουσαέτα κυμάνθηκε σε φτωχά επίπεδα. Και το παιχνίδι έληξε με τον Σαν Χοσέ να χαρίζει άλλο ένα γκολ στον Σολδάδο· αυτή τη φορά με πέναλτι. Ο Έμερι ήταν ευχαριστημένος. Όπως δήλωσε κι ο ίδιος: «Είχαμε πολύ υπομονή μέχρι να πάρουμε τον έλεγχο του παιχνιδιού. Η αποβολή του Ιραόλα μας βοήθησε να κυριαρχήσουμε στο γήπεδο. [...] Αυτή η νίκη μας δίνει πραγματικά μια ώθηση αυτοπεποίθησης». Η Βαλένθια, λοιπόν, είχε ελαφρώς μικρότερη κατοχή μπάλας, αλλά εκμεταλλεύτηκε τα λάθη του Σαν Χοσέ, αξιοποίησε τις απουσίες των Γιορέντε και Τοκέρο και δημιούργησε περισσότερες φάσεις: το ποδόσφαιρο αναμονής βγήκε νικητής.

Κι από το Σαν Μαμές πάμε στη Λίλλη, όπου η τοπική ομάδα, η Λιλ, τέθηκε αντιμέτωπη με τη Βαλενσιέν. Το πλάνο του Ρούντι Γκαρσία στα εντός έδρας ματς είναι πολύ απλό: τοποθετεί τον Μαβουμπά μπροστά από τα κεντρικά μπακ και δίνει εντολή να φτάνει η μπάλα στον Αζάρ. Το πρώτο τρικ έχει ως αποτέλεσμα την ασφάλεια των ευάλωτων Μπεριά και Σετζού και την απελευθέρωση του Πεντρετί και του Μπαλμόν. Ο μεν Πεντρετί επιβλέπει την οργάνωση και την ανάπτυξη της ομάδας, ο δε Μπαλμόν τρέχει σαν μαινόμενος ταύρος στον άξονα και ισοπεδώνει τα πάντα όλα. Μέχρι και κρυφός επιθετικός μετατρέπεται. Το δεύτερο τρικ συνεπάγεται την προώθηση των ακραίων μπακ. Πράγματι οι Ντεμπουσί και Ντινιέ έτρεξαν παράλληλα με τον ασβέστη, άλωσαν τον χώρο ευθύνης τους και πλαγιοκόπησαν τον αντίπαλο. Και κάπου εδώ φτάνουμε στον Αζάρ, ο οποίος στα χαρτιά έπαιζε έξω δεξιά. Ο Βέλγος είναι soft παίχτης, αλλά τεχνίτης, γρήγορος, εκρηκτικός, ντριμπλέρ, ασισταδόρος, διεμβολιστής. Δοκιμάζει τα ποδάρια του και του αρέσει να αλλάζει πλευρές. Αυτό ακριβώς έκανε και χθες. Κάθε φορά, λοιπόν, που άλλαζε πλευρά, ο Ντε Μέλο συνέκλινε προς τον άξονα για να πατήσει περιοχή και το απέναντι ακραίο μπακ ανέβαινε για να εξισορροπήσει το ομολογουμένως μεγάλο πλάτος, να ασκήσει θεωρητικό πρέσινγκ στην αμυντική γραμμή της Βαλενσιέν και να διαχειριστεί την αδύνατη πλευρά. Κι όταν οι φιλοξενούμενοι σήκωναν την μπάλα στον αέρα, θέλοντας να βγουν στην κόντρα, τότε ερχόταν ο Μαβουμπά και, είτε λειτουργώντας σαν σύρτης είτε ως τρίτο σέντερ μπακ, καθάριζε τη φάση. Η ουσία είναι οι πρωταθλητές έπαιξαν ακριβώς ως πρωταθλητές: σάρωσαν τον αντίπαλο και έσπειραν τον πανικό στην άμυνα του Πενετό. Κυριάρχησαν στην μεσαία γραμμή, είχαν μεγάλη κατοχή, ήταν πανίσχυροι στον αέρα και νικητές στις προσωπικές μονομαχίες. To 4-0 ήταν αναμενόμενο και λογικό. Ακόμα και με τις εξωτερικές αλλαγές του Γκαρσία, η ομάδα δεν έχασε ίχνος της ορμητικότητάς της: η Λιλ ήταν επιθετική καθόλη την διάρκεια του ματς. Όσοι είδαν το παιχνίδι, πρέπει να έμειναν λίαν ευχαριστημένοι. Το ίδιο κι ο Μαντσίνι που παρακολουθούσε από τις κερκίδες του γηπέδου τον Αζάρ.

Υ.Γ.1 Για το Άρης - Ο.Φ.Η. μην περιμένετε ανάρτηση. Στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος. Εντούτοις, έχω αναφέρει πολλάκις ότι στο τρέχον χρονικό σημείο, σημασία έχουν τα αποτελέσματα κι όχι οι εμφανίσεις. Οι Κόντης και Αθανασιάδης το γνωρίζουν καλύτερα -πού είναι τα λεφτά, κύριοι; Οφείλω, όμως, να εστιάσω στην περίπτωση του Γιαννώτα. Έχω αναφερθεί στο πρόσφατο παρελθόν για το συγκεκριμένο θέμα και ελπίζω να μην με απασχολήσει εκ νέου. Δεν ξέρω ποιος έχει αναλάβει την προστασία του και ποιος υποδύεται τον μέντορά του, αλλά είναι προφανές ότι κάτι δεν τσουλάει καλά. Ο ποδοσφαιριστής διαθέτει ορισμένες δυνατότητες και ξεκάθαρο potential, αλλά πρέπει να δουλέψει (και) νοητικά. Το σύστημα του Άρη δεν έχει ανάγκη τους ψευτοτσαμπουκάδες και τις μαγκιές του κώλου, αλλά γνήσιο ποδοσφαιρικό τσαμπουκά και αγωνιστικό πάθος. Όπως οι πολίτες της Ελλάδας χρειάζονται κρίση, λογική και ήθος.

Υ.Γ.2 Ξέσπασε ο Χρήστος Ταπούτος μετά το τέλος του αγώνα με το Μαρούσι. Και δικαίως. Με αφορμή την μετάβαση της αποστολής του Άρη με λεωφορείο προς την Αθήνα, δήλωσε: «Ελπίζουμε να μην μας ζητηθεί να πάμε κολυμπώντας στη Ρόδο, αν αντιμετωπίσουμε στα πλέι οφ τον Κολοσσό!».

Υ.Γ.3 Από το πρώτο στούντιο άλμπουμ, ''το Alice in Hell'', των Καναδών Annihilator, που κυκλοφόρησε το 1987, ακούμε και απολαμβάνουμε το ομώνυμο τραγούδι. Ο Jeff Waters είχε κέφια.

Άγιος Βασίλης, F-16 και μαοϊστικό λιοντάρι

Ο Πανιώνιος δεν είναι κακή ομάδα. Τουλάχιστον στον βαθμό που του προσάπτουν. Και φυσικά το ματς δεν ήταν εύκολο. Άλλαξε προπονητή, συσπειρώθηκε και ατενίζει το μέλλον με διαφορετική ψυχολογία. Κι ας αποτελεί παρελθόν ο Εστογιανόφ (παιχταράς). Δεν νομίζω, πάντως, ότι πέσαμε στην παγίδα του ''διαλυμένου'' Πανιωνίου. Πολύ απλά ο αντίπαλος ήταν πιο ομοιογενής και πιο αποτελεσματικός. Έχω δηλώσει ότι χρειαζόμαστε ακόμα -τουλάχιστον- ένα μήνα. Το ρολάρισμα θα έρθει, ασχέτως αν στον πάγκο κάθεται ο καλύτερος Έλληνας προπονητής ή ο Πολωνός Γκουαρντιόλα. Πριν ξεκινήσω, οφείλω να αναφέρω ότι, πρέπει να σταματήσει η θριαμβολογία που κυριεύει τον Γιαννώτα. Ο παίχτης έχει παίξει δυο ματς. Όχι είκοσι ματς. Ούτε εκατό. Δύο. Το καταλαβαίνετε; Έλεος πια. Βυθιζόμαστε στην υπερβολή και για να σωθούμε, πιανόμαστε από σανίδες υπερβολής. Και προφανώς δεν αναφέρομαι μόνο στους Αρειανούς. Μακάρι να αναφερόμουν μόνο σε αυτούς. Και πάμε στο τρακάρισμα του Ντίκο. Δεν ξέρω την ένταση του ατυχήματος, αλλά είναι προφανές ότι τα ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκαν ήταν του κώλου. Τι υποδήλωναν; Απουσία δυο βδομάδων. Και μετά από ακριβώς μια μέρα συμπεριλήφθηκε στην αποστολή και μάλιστα ξεκίνησε βασικός. Απίστευτα πράγματα. Τέλος πάντων. Απέναντι, λοιπόν, σε έναν ενθουσιασμένο Πανιώνιο, έπρεπε να καταλάβουμε το κέντρο και να χτυπήσουμε σαν κόμπρες στην κόντρα. Δεν το καταφέραμε.

Ο Καζναφέρης διακατέχεται από υπέρμετρο πάθος, το οποίο δεν μπορεί σε απόλυτο βαθμό να αναπληρώσει και να υπερκαλύψει την τακτική του ανεπάρκεια. Χάθηκε στις αλληλοκαλύψεις και δεν πήρε αρκετά μέτρα στην πλευρά. Ο Φατί κλήθηκε να τον καλύψει -δυστυχώς. Από την άλλη πλευρά ο Μίτσελ βρέθηκε σε αξιοπερίεργη βραδιά. Στο πρώτο γκολ δεν παίζει σωστά το τεχνητό οφσάιντ -δείγμα σαφούς έλλειψης αμυντικής προσήλωσης. Οι Εγγλέζοι το ονομάζουν defensive awareness. Το δεύτερο γκολ το δεχόμαστε από την πλευρά του. Να είναι καλά ο Τόχα που εκθέτει όλη την άμυνα. Μπορεί ο Μίτσελ κι ο κάθε Μίτσελ να διορθώνει συνεχώς τα λάθη του Τόχα; Είναι φύσει αδύνατο. Επομένως, από που προήλθε το γκολ; Από τον άξονα. Όπως και το πρώτο. Πρόκειται για σημαντική διαπίστωση, καθώς σπάνια συναντάμε προβλήματα από τον άξονα. Ο Μίτσελ, όμως, πρέπει να σημειώσω ότι, κέρδισε πολλές μονομαχίες και είχε ικανοποιητικές επιστροφές, παρά την έλλειψη στηρίγματος από τον Σολτάνι. Ένας Σολτάνι που δεν διαθέτει την απαιτούμενη τακτική παιδεία και δεν μπορεί να αντεπεξέλθει ικανοποιητικά στη θέση του αριστερού εξτρέμ. Ως κρυφός επιθετικός λειτουργεί σαφώς καλύτερα. Επιπλέον, ο Μίτσελ δεν έπαιρνε βοήθειες ούτε από τον Τόχα, παρά μόνο από τον εαυτό του. Ο Κολομβιανός, μετά την έκλαμψη που είχε στο ματς με τον Ολυμπιακό, επανήλθε στα γνωστά επίπεδα. Δεν μπορεί, δεν μπορεί και δεν μπορεί. Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου. Δεν ξέρω πως αλλιώς μπορώ να το καταστήσω σαφές. Κόβει την ομάδα στα δύο. Ρε, τον αντίπαλο κόψε! Επιπρόσθετα, αναγκάζει τον Φατί να τρέχει σαν τον Βέγγο (τεράστιος) και αναπόφευκτα τον συμπαρασύρει σε μετριότητα. Ο Τόχα, τελικά, αντικαταστάθηκε από τον Κατίδη στο 65' λεπτό. Τσάμπα αλλαγή. Για μια ακόμη φορά. Θα είχε τρομακτικό ενδιαφέρον να μετρήσουμε πόσες φορές έχει βγει αλλαγή, έχοντας ξεκινήσει στη βασική εντεκάδα. Ως εκ τούτου, ο Πανιώνιος πήρε το κέντρο και με μπροστάρη τον Σκέμπρι, ύψωσε την κυανέρυθρη σημαία. Άξιος συμπαραστάτης του Μαλτέζου ο Σάμαρης που έπαιξε και για τον Κουμορτζί -είχε μέτρια απόδοση. Ο Σκέμπρι έτρεχε, πάσαρε, δημιουργούσε και σκόραρε. Ουσιαστικά. Πειθαρχημένα. Ακριβώς το αντίθετο από τον Καστίγιο. Ο Νέρι αποτελεί το θεωρητικό βαρόμετρο του Άρη. Το πρακτικό βαρόμετρο αντανακλά στην παρουσία του Φατί, για τον οποίο είπαμε ότι δεν μπορεί να καλύπτει τριάντα και σαράντα μέτρα μόνος του. Σαν τις γερμανικές μεραρχίες, οι οποίες στο ανατολικό μέτωπο, το 1944, κάλυπταν με λίγες χιλιάδες άνδρες, ένα χωρικό διάστημα πενήντα, εκατό, ακόμα και διακοσίων χιλιομέτρων. Η αγωνιστική άνοδος, λοιπόν, του Νέρι κρίνεται επιβεβλημένη. Κάποιοι κάνουν λόγο για απόλυση του παίχτη. Είναι ξεκάθαρο, πάντως, ότι ο Καστίγιο δεν μπορεί να πάρει την ομάδα στις πλάτες του. Περιμένουμε τον (καλό) Καστίγιο, όπως τα παιδάκια τον Άγιο Βασίλη. Κι αν είσαι καλό παιδί, ο Άγιος Βασίλης έρχεται. Ο Καστίγιο είναι καλό παιδί; Ρητορικό το ερώτημα. Και καλύτερα να κόψει τις μαλακίες, διότι θα τον πάρει και θα τον σηκώσει. Απαράδεκτη συμπεριφορά. Τον επόμενο αγώνα (πρέπει) να τον δει από την εξέδρα. Κι ας παίρνει μισό μύριο.

Και πάμε στον Τσέζαρεκ. Ο Κροάτης δεν είναι τόσο άσχετος, όσο φωνάζουν οι συνοπαδοί μου. Βρίσκεται στις φάσεις, παίρνει καλή τοποθέτηση και είναι διψασμένος, αλλά έχει ένα μικρό πρόβλημα στο τελείωμα. Εντούτοις, παρά την αξιοζήλευτη εκτίναξη του Ελευθερόπουλου, το στρούμφισε στο 73' λεπτό και έδωσε νέο ενδιαφέρον στο ματς. Ο Άρης, έχοντας τραυματίες τους Καζναφέρη και Κατίδη, πάλεψε στα τελευταίο 20λεπτο και κυνήγησε την ισοπαλία. Εντούτοις, μπορεί κάποιος να μου πει που βρισκόταν στα υπόλοιπα εβδομήντα λεπτά του παιχνιδιού; Γιατί δεν κάναμε παιχνίδι από την πλευρά του Γιόνσον; Γιατί δεν εκμεταλλευτήκαμε τα γρήγορα ποδάρια των ακραίων μας; Γιατί παίζει ο Τόχα στην Αρειανάρα; Όσο για τον Τριανταφυλλάκο, νταξ, το ρίσκο του Πολωνού δεν βγήκε. Δεν χάλασε κι ο κόσμος. Δεν θα τον κρεμάσουμε. Να πω και δυο κουβέντες για τον Βελλίδη. Έχει δείξει πάρα πολύ καλά στοιχεία, αλλά επαναλαμβάνω ότι δεν μπορεί να αντέξει το ψυχολογικό βάρος του πρώτου τερματά. Πρέπει να συνεχίσει και να συνεχίσουμε τη δουλειά. Ωστόσο, δεν μπορώ να παραγνωρίσω ότι για μια ακόμη φορά συγκαταλέγεται στους κορυφαίους. Δώστε έμφαση στο ''για μια ακόμη φορά''. Πρόκειται για σημαντική διαπίστωση. Από την μια χαίρομαι για τον παίχτη κι από την άλλη λυπάμαι για την ομάδα. Και κλείνω με τα γκολ του Πανιωνίου. Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο Ριέρα προσδίδει απρόβλεπτη επιθετικότητα στην ομάδα. Ουσιαστικά και τα δυο γκολ ξεκινούν από τον Ισπανό. Ο παίχτης, ο οποίος στα χαρτιά έπαιζε δεξιά, ήταν ιδιαίτερα κινητικός στον οριζόντιο άξονα, έπαιξε ως μοντέρνος περιφερειακός επιθετικός και προξένησε αρκετά προβλήματα. Ελευθερία κινήσεων του έδωσαν οι χαμένες μονομαχίες που είχαμε στη μεσαία γραμμή. Τον έπιανε κανείς μαν του μαν; Δεν περιμένω απάντηση. Στο πρώτο γκολ, λοιπόν, η φάση εξελίχθηκε τόσο γρήγορα που νόμιζα ότι κάποιος έριξε υγρό τσιμέντο ταχείας πήξης στα πόδια και στο μυαλό των παιχτών μας. Όμορφο τέρμα. Στο δεύτερο γκολ, ειδική μνεία αξίζει ο Κούκι, ο οποίος, ενώ φαίνεται άχαρος και άτεχνος, γνωρίζει πολύ καλά τα βασικά της θέσης. Είναι ικανότατος στην κίνηση χωρίς μπάλα, σουτάρει με την μία, έχει αξιόλογο τελείωμα και φαίνεται και καλό παιδί. Συνεργασία και ομαδικότητα οι Πανιώνιοι, ανομοιογένεια και έλλειψη επικοινωνίας οι Αρειανοί.  Και ανεβαίνουμε Σαλονίκη.

Δεν ξέρω αν ο Μπολόνι περιμένει να πάρει αποτέλεσμα στο Λονδίνο. Το White Heart Lane, η έδρα της της Τότεναμ, είναι κατηφορικό γήπεδο. Ακριβώς το αντίθετο της σαββατιάτικης Τούμπας. Ο Π.Α.Ο.Κ. είχε συντριπτική κατοχή, πενταπλάσιες πάσες, αλλά εγκλωβίστηκε στην τακτική του προπονητή του, στα F-16 της Κέρκυρας και στον Οσμάν. Ο Μπολόνι προσπάθησε να παίξει από τα άκρα, αλλά δεν πετύχαιναν οι συνεργασίες και δεν μπορούσε, όταν έβγαιναν οι σέντρες, να συρρικνώσει ξαφνικά το πλάτος. Σέντρες; Ναι, σέντρες. Πολλές σέντρες. Για ποιον ρε παιδιά; Τον Παπάζογλου που βάζει το κεφάλι σαν φοίνικας; Τον Κλάους που ναι μεν χώνεται στις φάσεις, αλλά δεν είναι κεφαλοσφαιριστής; Τον Σάλπι που ίσως έχει ψυχολογικά, αλλά σίγουρα όχι ύψος; Τον Γεωργιάδη που ώρες ώρες δείχνει ότι φοβάται και τον ίσκιο του; Τον Βιερίνια που άλλαζε πλευρές λες και ήταν λεπρός; Το ίδιο λάθος το έχει ξανακάνει ο Π.Α.Ο.Κ., επί Δερμιτζάκη, αν θυμάμαι καλά, που αγωνιζόντουσαν ως επιθετικοί Σάλπι, Βιερίνια και Ελ Ζαρ και παίζανε με σεντρούλες. Δυστυχώς, για τον Μπολόνι, ο άξονας απαιτεί ενέσεις ποιότητας. Η ομάδα θέλει τουρμπάτο επιθετικό. Ο Κοντρέρας (κλώνος του Χάρρυ Κλυνν) τα πήγε αρκετά καλά και είχε πληθωρική παρουσία ως αμυντικό χαφ, αλλά ο Μπαλάφας δεν μπορεί. Δεν έχει πάσα, δεν έχει ψυχραιμία, δεν ξέρει μπάλα. Μόνο κεφάλι διαθέτει και φιλότιμο. Επιπλέον, αυτός ο Σπαντάτσιο, που μάλιστα διαμαρτυρόταν κιόλας επειδή δεν αγωνίζεται συχνά, δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά. Πού είναι ο Ίβιτς με εκείνη την θαυμάσια σεζόν που κατέγραψε πριν δυο χρόνια; Είναι ξεκάθαρο, κατά την γνώμη μου, πως ο Μπολόνι στο συγκεκριμένο ματς, το οποίο πίστευε ότι θα κέρδιζε εύκολα ή δύσκολα, είχε σκοπό να ξεδιπλώσει κάποιες σκέψεις του και να τις αποτυπώσει στο χόρτο. Για παράδειγμα, ο Κοντρέρας ως αμυντικό χαφ, ο Φωτάκης ως δεξί μπακ, κι ο Αθανασιάδης ως δεξί χαφ. Περί αλλαγής θέσεως, όμως, ενός ποδοσφαιριστή, θα τα πούμε σε ανύποπτη στιγμή. Έκανα και ρίμα. Περίπου.

Υπήρχε, όμως, και αντίπαλος. Τα F-16 που ανέφερα παραπάνω λέγονται Μαϊστόροβιτς και Γκαλίνοβιτς. Ο πρώτος κυριάρχησε στον αέρα κι ο δεύτερος κατέρριπτε ότι έφτανε στις γροθιές του. Είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις ότι ο τερματοφύλακας της ομάδας σου θα βγει και θα ισοπεδώσει συμπαίχτες και αντιπάλους. Ο επιθετικός το σκέφτεται διπλά πριν πηδήξει για τη διεκδίκηση της μπάλας. Ο κορυφαίος, όμως, του γηπέδου, κατά την γνώμη μου, ήταν ο Οσμάν. Μονοδιάστατο αμυντικό χαφ με ξεκάθαρο σκοπό να καταστρέψει το παιχνίδι του αντιπάλου. Και το κατέστρεψε ιδανικά, τρέχοντας αμέτρητα χιλιόμετρα στον άξονα. Επίσης, έδειξε διάθεση να πάρει μέτρα, αλλά δεν πήρε όσα θα ήθελε ή έστω όσα μπορούσε. Οι λόγοι (υποθέτω ότι) είναι δύο: κούραση και προπονητικές οδηγίες. Άκυρο. Τρεις είναι οι λόγοι. Αν έπαιρνε μέτρα ο Οσμάν, ο Χαμπλ θα έκανε πάρτι. Ποιος είναι ο Χαμπλ; Ο παρτενέρ του Οσμάν. Και τι έκανε; Μα, το είπα προηγουμένως: πάρτι! Υποθέτω ότι ο Ισπανός προπονητής της Κέρκυρας είχε δώσει σαφή εντολή για φάουλ στο χώρο της μεσαίας γραμμής, προκειμένου να κόβεται ο ρυθμός του αγώνα. Ο Χαμπλ το παραξήλωσε. Υπερβάλλων ζήλος. Έκανε ό,τι μπορούσε για να αποσυντονίσει τον Π.Α.Ο.Κ., αλλά και την ομάδα του. Τα φάουλ, βλέπετε, τα έκανε λίγα μέτρα έξω από τη μεγάλη περιοχή του Γκαλίνοβιτς. Και ήταν πολλά τα άτιμα. Τουλάχιστον, προσπάθησε επιθετικά. Όπως κι ο Αγρίτης που έπαιζε συνεχώς στο όριο του οφσάιντ. Η Κέρκυρα έψαχνε εμφανώς την κόντρα, κυρίως με μακρινές μπαλιές, αλλά όσο περνούσαν τα λεπτά, τόσο περισσότερο μαζευόταν στο καβούκι της. Η απόδοση της Κέρκυρας, χωρίς την μπάλα στα πόδια της, ήταν αξιοζήλευτη για την ποιότητα της ομάδας. Το μοναδικό λάθος ήταν ότι οι παίχτες της μαζευόντουσαν σαν σαρδέλες στην περιοχή τους κι ως εκ τούτου η μπάλα, μόλις την απέκρουαν, κατέληγε πάντα σε Π.Α.Ο.Κ.τσήδες. Η Κέρκυρα, λοιπόν, δεν μάζευε τα ριμπάουντ, αλλά πήρε, μάλλον δίκαια, το Χ. Έκλεισε τους διαδρόμους στη μεσαία γραμμή, σήκωσε τα F-16 και μόλις έβαλε σε λειτουργία την σκοπιμότητα, το αποτέλεσμα κλείδωσε. Ο Π.Α.Ο.Κ. προσπάθησε, προσπάθησε και προσπάθησε. Εντούτοις, θυμάμαι ελάχιστες ευκαιρίες. Δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει την δεδομένη υπεροχή του και να την μετουσιώσει σε γκολ. Ο Μπολόνι είναι (κανονικός) προπονητής και χρειάζεται στήριξη, αλλά πολύ φοβάμαι ότι τα εξωαγωνιστικά προβλήματα του Π.Α.Ο.Κ. θα επηρεάσουν την απόδοση του ιδίου και κατ' επέκταση της ομάδας. Δεδομένου και των τάσεων φυγής που έχει δείξει στην καριέρα του, νομίζω ότι ο χρόνος κυλάει αντίστροφα. Και πάμε στη Γαλλία.

Η Μαρσέιγ έχει δώσει προτεραιότητα στην Ευρώπη. Επ' αυτού, υποθέτω ότι ο Ντεσάμπ, ένας πρακτικός και ρεαλιστής προπονητής, ήρθε σε συνεννόηση με την διοίκηση του συλλόγου. Βλέπετε, η Μαρσέιγ, έχει οικονομικά βάρη -ανακαινίζει το γήπεδό της- και χρειάζεται ενέσεις ρευστού. Το αποτέλεσμα στο Καραϊσκάκη σήμανε το έναυσμα και έπεισε τους Γάλλους για την ορθότητα του ρίσκου που ακούει στο όνομα ''Ευρώπη''. Ενδεχομένως να οδήγησε και σε υποτίμηση του Ολυμπιακού. Το επιθυμητό αποτέλεσμα στο επερχόμενο ματς με την Ντόρντουντ (ελπίζουν ότι) θα φέρει θετική ψυχολογία, ενθουσιασμό, χρήμα και απελευθέρωση από τα δεσμά της Ευρώπης. Εδώ, όμως, έχουμε να αντιμετώπισουμε διαφορετικές παραμέτρους.  Το ματς με την Παρί είναι κάτι περισσότερο από ένα ντέρμπι. Είναι πόλεμος. Σύμφωνα με τον Μάο Τσε Τουνγκ: «Η στρατηγική λέει να μισείς τον εχθρό σου, αλλά η τακτική λέει να τον παίρνεις στα σοβαρά». Αυτό έκανε ο Ντεσάμπ. Εξού και η νωχελική απόδοση της Μαρσέιγ στο πρόσφατο ματς με τον Ολυμπιακό. Οι παίχτες της έπαιζαν λες και ήταν τσακωμένοι μεταξύ τους. Εξού και η αντίδραση της γαλλικής ομάδας μετά το γκολ του Ολυμπιακού. Ο Ντεσάμπ πίστευε ότι δεν θα έχανε. Το μεγαλύτερο ρίσκο που πήρε ήταν η ελαχιστοποίηση των ρίσκων. Δεν δίστασε να το πάρει και απέτυχε. Καλά να πάθει. Ο Βαλβέρδε κοίταξε την δουλειά του και σωστά έπραξε. Η διαχείριση του Ντεσάμπ δεν μειώνει τη μεγάλη -σε παν επίπεδο- νίκη του Ολυμπιακού. Σε καμία περίπτωση. Όπως και δεν υποβαθμίζει την ένταση του ντέρμπι με την Παρί. Μια Παρί που την προηγούμενη αγωνιστική γνώρισε εντός έδρας ήττα από τη Νανσί. Έκπληξη ή μήπως όχι; Αν εξετάσεις το παιχνίδι μεμονωμένα, ναι, είναι έκπληξη. Επειδή, όμως, ένα πρωτάθλημα χαρακτηρίζεται από αλλοπρόσαλλη συνέχεια, όχι, δεν συνιστά έκπληξη. Το κίνητρο για επικράτηση στο Le Classique, επισκιάζει τα πάντα ή έστω τα πλείστα. Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι θεωρείτε πως είμαι υπερβολικός. Έχοντας δει αρκετά ματς μεταξύ των δυο ομάδων, σας πληροφορώ ότι ουδόλως είμαι υπερβολικός. Αντίθετα, μάλλον, είμαι φειδωλός.

Ο Ντεσάμπ, λοιπόν, ξεκίνησε με όλα του τα όπλα. Εξαιρείται ο Ζινιάκ που τα έκανε όλα ταναπού και δύσκολα θα ξαναδεί αποστολή. Έβαλε τον Λούτσο, ώστε να λειτουργήσει ως το αντίπαλο δέος του Παστόρε. Τοποθέτησε στα άκρα της άμυνας τα γρήγορα ποδάρια των Μορέλ και Αθπιλικουέτα, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τους Μενέζ και Νένε αντίστοιχα. Έταξε, στη μεσαία γραμμή, ως παρτενέρ του Ντιαρά,  τον Εμπιά, προκειμένου να παραθέσει μαχητικότητα, πάθος και κλωτσιά. Και η Παρί είχε αλλαγές. Ο Κομπουαρέ (τσιχλάκιας) προτίμησε τον -περισσότερο πειθαρχημένο- Ζαλέ, αντί του Σεαρά και τον πολεμιστή Λουγκάνο, έναντι των Καμαρά και Μπίσεβατς. Ορθώς δεν ξεκίνησε ο Σέρβος. Μου θυμίζει μια άσχημη εκδοχή του Σαριέγκι. Για να καταλάβουμε το πως εκτυλίχθηκε ο αγώνας ας αναφέρουμε κάποια πραγματάκια. Το πρώτο φάουλ σφυρίχτηκε στο δεύτερο δευτερόλεπτο (!). Ναι, σωστά διαβάσατε. Το πρώτο γκολ μπήκε στο 9' λεπτό. Ουσιαστικά ήταν η πρώτη επίσκεψη των γηπεδούχων στα καρέ του αντιπάλου (κλισέ). Η πρώτη κίτρινη κάρτα δόθηκε στο 12' λεπτό. Ο πρώτος τσαμπουκάς συνέβη στο 19' λεπτό. Οι γηπεδούχοι φανέρωσαν τάσεις για ισχυρό πρέσινγκ στα 2/4 του γηπέδου, αλλά η μετάβαση Παριζιάνων και μπάλας από τη φίλια περιοχή στη αντίπαλη, το λεγόμενο transition game, εφαρμόζεται ταχύτατα. Αυτή η κατάσταση συνέχισε να ισχύει ακόμα και μετά το γκολ του Ρεμί -κατόπιν τραυματίστηκε και αντικαταστάθηκε κλαίγοντας. Η Παρί (συνηθίζει να) δίνει, ελέω του επιθετικού τριγώνου Μενέζ-Νένε-Παστόρε, υψηλό τέμπο στο παιχνίδι της και εμφανίζει μεγάλο πλάτος στο χόρτο. Η αμυντική της τακτική επικεντρώνεται στα κλεψίματα, προκειμένου να βγει γρήγορα στην κόντρα και να πιάσει απροετοίμαστο τον αντίπαλο. Το πρώτο μέρος, δηλαδή, κύλισε με την Μαρσέιγ να είναι (υπερ)ευχαριστημένη με το γκολ και την Παρί να πέφτει πάνω σε ανθρώπινες ασπίδες και δοκάρια. Ήταν αναμενόμενο το ψυχολογικό φορτίο του προβαδίσματος, να αναγκάσει τους Μαρσεγέζους σε ολιγόμετρη οπισθοχώρηση.

Το δεύτερο ημίχρονο έκρυβε εκπλήξεις. Η Μαρσέιγ, προφανώς λόγω προπονητικών οδηγιών, αύξησε  την ένταση στα μαρκαρίσματα, ντούμπλαρε συνεχώς τους αντιπάλους και ανέβασε περίπου πέντε μέτρα τις γραμμές της. Πολλά φάουλ από πλευράς γηπεδούχων, αφενός μεν για να κόψουν τον ρυθμό, αφετέρου δε για να εκνευρίσουν τους αντιπάλους. -εν πολλοίς, το πέτυχαν με τον Νένε. Ο Κομπουαρέ, στην προσπάθειά του να βρει λύσεις, βγάζει τον Γκαμέιρο -ακούμπησε ελάχιστες φορές μπάλα- και βάζει τον φινετσάτο Μποντμέρ. Ομολογώ ότι δεν κατάλαβα την αλλαγή, αλλά ήταν δεδομένο ότι κάτι έπρεπε να αλλάξει. Και άλλαξε. Εις βάρος της Παρί. Ο Ντεσάμπ, σε μια κίνηση τακτικής, στο 64' λεπτό, βγάζει τον Λούτσο, που από την στιγμή που η ομάδα προηγούταν στο σκορ δεν θεωρείτο απαραίτητος, και πετάει στο χόρτο τον Σεϊρού. Οι προθέσεις του Ντεσάμπ ήταν πασιφανείς. Ήθελε να κατεβάσει κάποια μέτρα τον Ντιαρά, δίνοντας του ρόλο ''σκούπα'' μπροστά από τα σέντερ μπακ, προκειμένου να μπλοκάρει διαδρόμους, να δώσει την καθοδήγηση του άξονα στον ξεκούραστο Σεϊρού και να παίξει την κόντρα με αιχμές τα αδελφάκια Αγιού και τον Αλμαφιτανό. Ο τελευταίος, ακριβώς ένα λεπτό μετά την αλλαγή, έκανε το 2-0. Η ισχυρή πίεση των Φωκέων στους Ματουιντί και Σισοκό είχε ουσιαστικό αποτέλεσμα. Κι όλα αυτά με τον Παστόρε να μοιάζει σαν μπριζόλα που προσφέρεται σε πεινασμένο λιοντάρι. Ο Εμπιά έριξε πολλή δουλειά και κλωτσιά. Οι γηπεδούχοι, μετά το γκολ, χαλύβδωσαν έτι περισσότερο, ενώ οι Πρωτευουσιάνοι ήταν αποδιοργανωμένοι. Το 3-0, με σκόρερ τον Αντρέ Αγιού, ήταν το επιστέγασμα της δίψας που έδειξαν οι παίχτες του Ντεσάμπ. Η Παρί έχει κερδίσει Τουλούζ, Μονπελιέ και Λιόν, αλλά στο Βελοντρόμ μπήκε άνω τελεία. Μια νίκη στην έδρα της Μαρσέιγ θα συνιστούσε επίδειξη δύναμης, ωστόσο με τέτοιες εμφανίσεις δεν μπορείς να ελπίζεις σε πολλά. Ο Κομπουαρέ, παρά το γεγονός ότι κάνει καλή δουλειά και έχει την ομάδα δεύτερη, εργάζεται σε ένα πλαίσιο έντονης αμφισβήτησης. Η προπονητολογία δεν τον αφήνει σε ηρεμία. Θεωρώ ότι η θητεία του στην ομάδα έχει οριοθετημένη ημερομηνία λήξης. Θα φροντίσει ο Λεονάρντο για αυτό. Από την άλλη πλευρά, η Μαρσέιγ τσαλάκωσε το πρεστίζ του αντιπάλου και πέτυχε μια επιβλητική νίκη με πειθαρχημένη εμφάνιση και μαχητικό πνεύμα. Ωστόσο, η Παρί άξιζε ένα γκολ. Οι γηπεδούχοι, απέναντι στην ταχύτητα και στην τεχνική κατάρτιση των αντιπάλων τους, αντιπαρέταξαν δύναμη και πάθος. Είχε δίκιο ο Μάο.

Υ.Γ.1 Πόλη: Θεσσαλονίκη. Ομάδα: Άρης. Η ανεπίσημη και επίσημη αντιπολίτευση του ποδοσφαιρικού σωματείου φαίνεται ότι ταυτίζονται. Κάτι μου λέει ότι δεν θα έχουμε το τέλος των παραμυθιών. Κι ας θυμίζει παραμύθι η όλη υπόθεση. Το πράγμα αρχίζει και ξεφεύγει επικίνδυνα. Πού βρίσκονται οι δικλείδες ασφαλείας; Ποιος είναι ο κυμματοθραύστης; Εν τέλει, ποιος είναι ο εχθρός;

Υ.Γ.2 Emalaith. Από τους Virgin Steele.

Σχέδια και σχέδια

Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια που ακούω και διαβάζω κάθε μέρα στην αθλητική επικαιρότητα. Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Όταν δεν υπάρχει λογική και κυρίως θέληση, τότε δεν υπάρχει γιατρειά. Ας το πάρουμε απόφαση ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο στερείται ισχυρών θεμελίων. Μέχρι να ξηλωθεί το οικοδόμημα ας αλλάξουμε άθλημα. Ο Κάνθαρος, για παράδειγμα, δοκιμάζει τις δυνάμεις του στο σκουός. Μπορώ να πω ότι τα πάω αρκετά καλά. Καλύτερα από ότι περίμενα. Τέλος πάντων. Στην τρέχουσα ανάρτηση θα μιλήσουμε σε χαλαρό ύφος για ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο και συγκεκριμένα θα επικεντρωθούμε στην Άρσεναλ και στην Παρί (ομαδάρα). 

Την Άρσεναλ την έχω συνδυάσει με τον Βενγκέρ. Πρόκειται για έναν άνθρωπο με σαφές και ξεκάθαρο εταιρικό πλάνο που καθορίζει και οριοθετεί το αγωνιστικό σχέδιο που εφαρμόζει εδώ και αρκετά χρόνια. Το σκάουτινγκ είναι υποδειγματικό. Η ανάπτυξη και η ποδοσφαιρική ωρίμανση των παιχτών είναι εξαιρετική. Οι πορείες της ομάδας είναι αξιόλογες και εμπλουτισμένες με το στοιχείο της διάρκειας και της συνέπειας. Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος τη φετινή σεζόν τα έχει βρει σκούρα. Ο Φάμπρεγας κι ο Νασρί έφυγαν. Το ξεκίνημα στην Πρέμιερ δεν είναι καλό. Υπάρχουν πολλοί τραυματισμοί και αρκετές τιμωρίες. Ο ίδιος ο Βενγκέρ είναι τιμωρημένος από την Ουέφα. Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι οι απώλειες βασικών μονάδων, το ξεκίνημα στην Πρέμιερ, οι τιμωρίες και οι τραυματισμοί. Είναι η αμφισβήτηση και εσχάτως η γκρίνια. Αυτό είναι το χειρότερο. Το χείριστο μπορεί να προκύψει από το αποτέλεσμα του αυριανού αγώνα με την καλοδουλεμένη Ουντινέζε. Θεωρώ ότι θα τη βρει τη λύση ο Βενγκέρ. Πάντα την έβρισκε. Κι ας έχει να αντιμετωπίσει τη Μάντσεστερ του τσίχλα, την Τσέλσι του Ρομάν, τη Σίτι των Αράβων, τη Λίβερπουλ του Κένι και εσχάτως την διψασμένη Τότεναμ. Κάποια στιγμή οι πολύτιμες μονάδες θα αναπληρωθούν, τα αποτελέσματα θα έρθουν, οι τραυματισμοί θα πάψουν και οι τιμωρίες θα λήξουν. Έχει στη διάθεσή του ένα αρκετά μεγάλο ποσό για μεταγραφές, το οποίο λογικά θα διοχετεύσει στην γαλλική αγορά.

Εντούτοις, η γαλλική αγορά δεν προσφέρεται μόνο για τον Αρσέν. Αν η Παρί θέλει να μεγαλουργήσει θα πρέπει να θεσπίσει ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα και να ζητήσει από τον κόσμο υπομονή για τουλάχιστον ένα χρόνο. Οι ακριβές μεταγραφές από μόνες τους δεν φέρουν την ουσία μήτε την καταξίωση, παρά μόνο προκαλούν ντόρο. Στη Γαλλία υπάρχουν άφθονα ταλέντα. Η Παρί μπορεί να τα τσιμπήσει και να φτιάξει μια ομάδα που θα κυριαρχεί στο Σαμπιονά, όπως είχε κάνει κάποτε η Λιόν. Παρακολουθώ την ομάδα τα τελευταία χρόνια και ο μόνος χαρακτηρισμός που μπορώ να της προσάψω είναι ένας: σταθερή αστάθεια. Την Κυριακή έπαιξε με την Βαλενσιέν και την κέρδισε, έστω και δύσκολα. Η ομάδα είναι ορμητική, έχει ταχεία ανάπτυξη, πιάνει διαολεμένο ρυθμό με τον Νένε και τον Μενέζ, ενώ στην κορυφή δεσπόζει ο μικρός δαίμονας που ακούει στο όνομα Γκαμέιρο. Στα χαφ ο Ματουιντί προσπαθεί να κόψει ότι κόβεται, αλλά οι βοήθειες που παίρνει είναι ελάχιστες. Ο ντελικάτος Μποντμέρ παίζει πιο μπροστά. Ο Σαντόμ είναι φιλότιμος, αλλά κι εγώ φιλότιμος είμαι. Τα ακραία μπακ Τιενέ και Σεαρά έχουν επιθετικές αρετές, αλλά σοβαρές αμυντικές αδυναμίες. Ωραία και καλά τα όβερλαπ, αλλά θα πρέπει να γυρνάς και στην θέση σου, ειδικά από τη στιγμή που ο Μπίσεβατς και παραδόξως ο Σα(κ)χό δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη στο κέντρο άμυνας. Η Παρί πρέπει να βασιστεί στα αξιόλογα φυτώριά της και να στραφεί σε διψασμένα και ταλαντούχα Γαλλάκια, πλαισιωμένα με μπαλαδόφατσες (π.χ. Παστόρε, Νένε) και έμπειρους παίχτες (π.χ. Καμαρά). Ωστόσο, δεν νομίζω ότι οι Άραβες μπήκαν για να φέρνουν νεαρούς Γάλλους ή ότι ο Λεονάρντο θα τους πείσει για κάτι τέτοιο. Δεν πειράζει. Θα μάθουν. Όλα θα γίνουν εν καιρώ.

Υ.Γ.1 Είχαν σκοπό να ανεβάσω ένα άρθρο για την ποδοσφαιρική Αρειανάρα, αλλά περιμένω να δω τι θα γίνει με την έναρξη του πρωταθλήματος. Οι τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι θα υπάρξει αναβολή.

Υ.Γ.2 Τα σέβη μου στο Δημήτρη Παπανικολάου. Καλός παίχτης. 

Υ.Γ.3 Τόσο δύσκολο είναι ρε παιδιά να καταλάβουμε τις διαφορές στις σημασίες των λέξεων; Άλλο επίσημο, άλλο φιλικό. Δεν πειράζει. Αποθεώστε. Κράξτε. Μέση λύση δεν υπάρχει. Οι ρεπόρτερ του Ολυμπιακού το ξέρουν καλά το παιχνίδι. Θα ξεχάσουμε κι αυτά που ξέρουμε.

Υ.Γ.4 Θα μας τρελάνει ο Τζέφρυ. Ήθελα να ήξερα τα κίνητρα όλων αυτών που τον ψήφισαν. Τι θα σκέφτονται, άραγε, όταν τον βλέπουν αμέριμνο να κάνει μπάνια και να πηγαίνει για ελαφρύ τρέξιμο; Στο ναρκομανή δεν του πλασάρεις διαφημίσεις με ναρκωτικά. Στον καψούρη δεν του δείχνεις φωτογραφίες με αγαπημένα ζευγάρια. Στον φτωχό δεν του σερβίρεις τηλεοπτικές σειρές με πλούτη, μεγαλεία και δόξες. Στον άνθρωπο που δεν πάει διακοπές, δεν του λες με στόμφο ότι ο Πρωθυπουργός της χώρας, ονόματι Τζέφρυ, διακοπάρει σε πολυτελέστατα ξενοδοχεία και κάνει κανό. Όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν βρίσκεται και μια τορπίλη για να φωνάξουμε όλοι μαζί: «Βυθίσατε Τζέφρυ!».

Υ.Γ.5 Οι Virgin Steele κυκλοφορούν το δέκατο στούντιο άλμπουμ με τίτλο The House of Atreus Act II. Το παρακάτω κομμάτι αποτελεί ένα από τα καλύτερα τραγούδια του άλμπουμ. Ελπίζω να σας άρεσε.