Λάθη και τακτικός ρεαλισμός

Υ.Γ.1 Το παιχνίδι στο Τορίνο δεν μου άρεσε. Είχε, βέβαια, ένα σασπένς, αλλά αυτό προέκυπτε ως απόρροια των (ατομικών) λαθών, καθώς αρκετοί ποδοσφαιριστές των δυο ομάδων βρέθηκαν σε μέτρια βραδιά. Από την Γιουβέντους ξεχώρισε ο Μοράτα, ο οποίος ήταν συγκινητικός. Από εκεί και πέρα, η μεσαία γραμμή της Γιουβέντους δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Ο Πίρλο δείχνει μια επιμονή στο να επιλέγει τη δύσκολη πάσα. Ο Βιντάλ δεν έχει επανέλθει πλήρως μετά από τον τραυματισμό του. Ο Πογκμπά νομίζει ότι βρίσκεται σε διαγωνισμό επίδειξης ικανοτήτων. Για καλή τους τύχη, αντίστοιχα προβλήματα αντιμετώπιζε και η Ντόρτμουντ. Ο Μχιταριάν βρίσκεται εκτός κλίματος όλη τη σεζόν, οι Γκουντογκάν και Σαχίν δεν είναι κόφτες, ενώ τα ακραία μπακ κι ο τερματοφύλακας βρίσκονται σε κακή φόρμα. Και οι δυο ομάδες είχαν ανοίξει το πλάτος, ειδικά η Γιουβέντους λόγω συστήματος, αλλά παραδόξως δεν υπήρχαν χώροι. Τα αβίαστα λάθη αποτελούσαν τον κανόνα, ενώ εντύπωση μού έκανε ο Κλοπ, ο οποίος φανέρωσε έντονα ψήγματα τακτικής αφέλειας. Δεν θα τον κατηγορήσω για την επιλογή του Ιμόμπιλε, αλλά, όσο και να προσπάθησα, δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί δεν τράβηξε ελαφρώς την ομάδα πίσω μόλις ισοφάρισε ο Ρόις. Αφού έβλεπε ότι δεν υπήρχε η απαιτούμενη εκρηκτικότητα. Το εκτός έδρας γκολ, πάντως, θεωρώ ότι θα αποδειχθεί αποφασιστικό.

Υ.Γ.2 Ποιος περίμενε ότι η Άρσεναλ θα δεχτεί τρία γκολ; Υπέθετα ότι, ελέω Ζαρντίμ, θα έπρεπε να προσπαθήσει αρκετά για να παραβιάσει την εστία της Μονακό, αλλά δεν πίστευα ότι θα παρουσιαστεί τόσο άνευρη. Ναι, η Άρσεναλ είναι soft ομάδα, με πρώτο καλύτερο τον Οζίλ που φαίνεται ότι δεν ταιριάζει στους αγγλικούς ρυθμούς, αλλά, επίσης, παρουσιάστηκε ασύνδετη, ίσως φανέρωσε και κάποια μορφή αλαζονείας. Η Μονακό, εν τω μεταξύ, απέναντι στον Κοκλέν είχε να αντιπαρατάξει τρία και τέσσερα κορμιά. Οι Μονεγάσκοι στα χαρτιά παίζανε 4-3-3, σε φάση επίθεσης 4-4-2, με τον Μουτίνιο να πλαισιώνει τον Μπερμπάτοφ, και, τέλος, σε φάση άμυνας 4-5-1. Οι παίχτες του Ζαρντίμ ακολούθησαν ένα πολύ χαμηλό τέμπο, είχαν ταχύτατες επιστροφές και διαγώνιες αλληλοκαλύψεις, απομόνωσαν τον Ζιρού, ενώ κατάφεραν και έκλεισαν όλους τους χώρους, μην αφήνοντας τις μπαλαδόφατσες της Άρσεναλ (Καθόρλα και Σάντσες) να βρουν κενούς χώρους. Νικητής, λοιπόν, αναδείχτηκε ο τακτικός ρεαλισμός. Και με τον Ζαρντίμ να αναμένεται να εφαρμόσει ένα γνήσιο ποδόσφαιρο αναμονής στον επαναληπτικό, νομίζω ότι οι πιθανότητες πρόκρισης για την Άρσεναλ είναι εξαιρετικά μειωμένες.

Υ.Γ.3 Τι θα κάνει ο Ολυμπιακός; Τα πάντα είναι εις βάρος του. Ψυχολογία δεν έχει, πρέπει οπωσδήποτε να σκοράρει, κάτι που δημιουργεί έξτρα πίεση, ενώ δεν ξέρω την αγωνιστική ετοιμότητα των παιχτών. Αν κρίνω από τα τελευταία παιχνίδια, τότε ας ετοιμαστούμε για μια (ακόμη) άσχημη εμφάνιση. Εκτός αν ο προπονητής ντοπάρει ψυχολογικά τους παίχτες και επέμβει καίρια με τακτικές ενέσεις. Επειδή δεν θεωρώ τον Περέιρα τέτοιου είδους προπονητή, προβλέπω ότι οι παίχτες θα πατήσουν τον χόρτο με αυτόματο πιλότο και, ενδεχομένως, με το ένστικτο αυτοσυντήρησης να κυριαρχεί. Οι παίχτες αντιλαμβάνονται ότι η κατάσταση δεν είναι ιδανική, καταλαβαίνουν ότι υπάρχουν πολλές μουρμούρες, βλέπουν ότι δεν υπάρχει κανένα άλλοθι για την απόδοσή τους και, ίσως, θελήσουν να δείξουν μεγαλύτερο ζήλο. Και κάτι τέτοιο θα φανεί από το πρώτο δεκάλεπτο του παιχνιδιού.

Υ.Γ.4 Διακοπή στο πρωτάθλημα υπήρξε και πριν τέσσερις μήνες, επί, αν θυμάστε, Υπουργείας Ανδριανού. Όσο έλυσε το πρόβλημα της βίας εκείνη η διακοπή, μπορεί να το λύσει και η επόμενη. Τα πράγματα, πάντως, στο δικό μου μυαλό είναι πολύ απλά: αν οι Π.Α.Ε. ήθελαν να εξαλειφθεί η βία, θα είχε γίνει προ πολλού. Ζήτημα μερικών ημερών είναι.

Παλαιά τρικ και ντεμοντέ συστήματα

Χάρηκα με την νίκη της Βασιλείας μέσα στο Λονδίνο. Όχι, δεν έχω κάτι εναντίον της Τσέλσι ή του Μουρίνιο. Αλλά πάντα μου άρεσαν οι νίκες των Δαβίδ απέναντι στους Γολιάθ. Εκεί έγκειται η μαγεία του ποδοσφαίρου. Στο απρόοπτο. Πήραν και μια μίνι εκδίκηση, αν μπορεί κανείς να το θέσει καθ' αυτόν τον τρόπο, για τον περσινό αποκλεισμό στα ημιτελικά του πρώην Ουέφα. Αν, λοιπόν, δεν έπαιζε η Νάπολι με την Ντόρτμουντ, την Βασιλεία θα έβλεπα.

Στο θέμα μας, όμως. Στο Σαν Πάολο βρέθηκαν αντιμέτωπες δυο διαφορετικές ομάδες. Από τη μία πλευρά το μεγαλύτερο αίνιγμα κι από την άλλη η μαρμάγκα. Αμφότερες ξεκίνησαν με το ίδιο σύστημα (4-2-3-1), αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είχαν και την ίδια διάταξη στο χώρο. Για παράδειγμα, ο ρόλος του Λεβαντόφσκι είναι αισθητά διαφορετικός από εκείνον του Χιγκουαΐν. Ο Πολώνος συνηθίζει να βγαίνει εκτός περιοχής, είναι περισσότερο στατικός και παίζει συχνά με πλάτη, ενώ ο φορ της Νάπολι είναι σαφώς πιο κινητικός, παίζει συχνά στο όριο του οφσάιντ και συνήθως εκτελεί μέσα από την περιοχή. Τα ίδια ισχύουν για τα πλάγια μπακ. Αυτά των Ναπολιτάνων είναι ιδιαίτερα επιθετικά (Μάτζιο και Σούνιγκα), δίνοτας μεγάλο πλάτος, ενώ εκείνα των Γερμανών δεν αρέσκονται να παίρνουν μέτρα στον ασβέστη. Μερική εξαίρεση αποτελεί ο κατά συνθήκη δεξιός μπακ, ο Γκροσκρόιτς, ο οποίος προσπαθούσε να βοηθήσει την επιθετική τριάδα, αλλά δεν τα κατάφερε με συνέπεια. Δεν ήταν κι εύκολο. Ο Μχιταριάν ήταν απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα, οι Μπέντερ και Σαχίν είχαν χάσει τη μάχη από τους Μπεχράμι και Ινλέρ, με τον τελευταίο να επωμίζεται και την οργάνωση του παιχνιδιού, ενώ για κάποιο λόγο που αγνοώ η Ντόρτμουντ έπαιξε με πολύ μικρό πλάτος, σχετικά χαμηλό τέμπο και κάπως χαλαρή άμυνα. Στο πρώτο ημίχρονο, λοιπόν, η Νάπολι ήταν σαφώς πιο ορεξάτη, πιο κινητική και σίγουρα πιο ουσιαστική, και η Ντόρμουντ φαινόταν τακτικά μπερδεμένη και κάπως άνευρη.

Η βραδιά, όμως, επιφύλασσε αρκετές εκπλήξεις. Στην αρχή είχαμε την αποβολή του εκδηλωτικού Κλοπ (φώτο), ο οποίος παραδέχτηκε το λάθος του, έπειτα τραυματίστηκε ο Χούμελς, ο οποίος παίζει με την μπάλα κάτω και συχνά την κουβαλάει, και στη συνέχεια ο Βαϊντενφέλερ, μεταμορφώμενος σε Αντώνη Μήνου, ξέχασε ότι απαγορεύεται να πιάνει το τόπι με τα χέρια εκτός περιοχής. Όλα ανάποδα, λοιπόν. Υποθέτω, όμως, ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα. Μολαταύτα, παρά την πίεση των Ιταλών για ένα δεύτερο γκολ, με την άμυνα των γηπεδούχων σε εκείνο το χρονικό σημείο να βρίσκεται πολύ ψηλά, οι παίχτες του Κλοπ άντεξαν. Οι αντιδράσεις τους, βέβαια, στην άμυνα έδειχναν πανικό, κυρίως λόγω της μη ανταπόκρισης του Μπέντερ σε ρόλο σέντερ μπακ, αλλά, επιμένω, άντεξαν. Η κυριαρχία των γηπεδούχων εξαργυρώθηκε με μια στημένη φάση, υπέροχα εκτελεσμένη από τον Ινσίνιε. Η Νάπολι κρατούσε υψηλό τέμπο, διατηρούσε το πλάτος και είχε την κατοχή μπάλας. Όλα συνηγορούσαν σε μια σχετικά εύκολη επικράτηση απέναντι σε έναν ποιοτικό αντίπαλο. Οι Γερμανοί, όμως, είχαν άλλη άποψη. Παρά το γεγονός ότι δεν έχουν εκπαιδευτεί στο να αγωνίζονται με παίχτη λιγότερο, καθώς δεν τους ταιριάζει το ποδόσφαιρο αναμονής και το παιχνίδι χωρίς την μπάλα στα πόδια τους, προσπάθησαν να αντιδράσουν, επιστρατεύοντας ένα παλαιό τρικ του ποδοσφαίρου. Σίγουρα, ο Ρόις φαινόταν βαρυκόκκαλος κι ο Λεβαντόσκι ήταν απομονωμένος, και, ναι, η Νάπολι από ένα σημείο και μετά επέλεξε να ρίξει τον μεταβολισμό και να οπισθοχωρήσει τις γραμμές τις, ώστε να προφυλάξει το αποτέλεσμα, αλλά στο ποδόσφαιρο υπάρχουν στιγμές που τέτοια στοιχεία έχουν μικρή σημασία. Τι έκανε, λοιπόν, η Ντόρτμουντ; Επέλεξε συνειδητά να κρατήσει μεγάλη απόσταση μεταξύ αμυντικής και επιθετικής γραμμής. Το αμυντικό βάθος των Γερμανών φαινόταν ελκυστικό στους γηπεδούχους, οι οποίοι ανέβαιναν, μάλλον με τακτική αφέλεια, ψηλά να πιέσουν. Οι μεσαίες γραμμές σχεδόν εξαφανίστηκαν. Το αποτέλεσμα ήταν με το που έπαιρνε πάσα ο Σαχίν να την εκτοξεύει προς το αντίπαλο τερέν, όπου καιροφυλακτούσαν ακροβολισμένοι οι Λεβαντόφσκι, Ρόις και Ομπαμεγιάνγκ. Το κόλπο, εν πολλοίς, έπιασε, το παιχνίδι απέκτησε εκ νέου ενδιαφέρον και η Νάπολι προς το τέλος του ματς τα χρειάστηκε. Τη νίκη, πάντως, πάντοτε με βάση την εικόνα του παιχνιδιού, την άξιζε.

Δεν την άξιζε, όμως, ο Π.Α.Ο.Κ. Με τον σπίκερ να μάς έχει πρήξει τα τομπολίνια για την άδεια Τούμπα και τους ψηλούς παίχτες της Σαχτιόρ. Με τα γκολ του Π.Α.Ο.Κ. να προέρχονται από δυο στημένες φάσεις. Σκεφτείτε οι Καζάκοι να μην ήταν ψηλοί. Ο σπίκερ δεν θα ήξερε τι να πει κι ο Π.Α.Ο.Κ. θα είχε πετύχει 27 γκολ. Τέλος πάντων. Η τακτική ανάλυση του ματς ήταν πολύ εύκολη. Τόσο εύκολη που μέχρι κι εγώ κατάφερα να την αποκρυπτογραφήσω. Ο προπονητής των φιλοξενουμένων απέδειξε ότι ο τακτικός ρεαλισμός δεν έχει να κάνει με πασέ και ντεμοντέ συστήματα. Το λέω αυτό, διότι κάποτε, όταν ο Παναθηναϊκός αντιμετώπισε εκτός έδρας την Μπάρτσα, ο Νιόμπλιας αρνήθηκε να παρατάξει ένα σχήμα με τρία σέντερ μπακ. Το αποτέλεσμα το ξέρουμε όλοι.  Επομένως, όταν είσαι αδύναμος, όταν γνωρίζεις ότι είσαι αδύναμος, πετάς τρία στόπερ, δίνεις βάθος στην αμυντική γραμμή και προσπαθείς με ελάχιστες φάσεις να κλέψεις το παιχνίδι. Ακόμα και να χάσεις, δεν ξεφτιλίζεσαι. Η Σαχτιόρ, λοιπόν, προσπάθησε ένα παίξει ένα ποδόσφαιρο αναμονής, με διπλή γραμμή άμυνας πίσω από τη σέντρα, περιμένοντας υπομονετικά το λάθος του αντιπάλου, σε επίθεση και άμυνα.

Ο Π.Α.Ο.Κ., πάλι, ήταν απογοήτευση. Δεν κατάλαβα γιατί έπαιζε άμυνα, και μάλιστα χαλαρή άμυνα, στα 2/4 του γηπέδου. Εγκληματική αντίδραση στην κατοχή μπάλας του αντιπάλου. Αν δεν παίξεις επιθετική άμυνα και δεν πιέσεις ψηλά μια άτεχνη ομάδα που πανικοβάλλεται εύκολα, πότε θα το κάνεις; Όταν φας γκολ; Μάλλον, ναι. Αλλά και η ανάπτυξη της ομάδας δεν ήταν ορθολογική. Ο Νίνης έφαγε δυο κλωτσιές και δεν ξαναπλησίασε αντίπαλο, ενώ τα ακραία χαφ συνέκλιναν ανεπιτυχώς προς τον άξονα. Ο μόνος που στάθηκε στο ύψος του ήταν ο Λαζάρ, ο οποίος έσπρωχνε την ομάδα μπροστά και μετατρεπόταν σε κρυφό κυνηγό, και ο Τζαβέλλας που όργωσε την αριστερή πλευρά και έβγαζε φαρμακερές σέντρες. Οι υπόλοιποι παίρνουν ελλειμματικό βαθμό -γιατί δεν ξεκίνησε ο Σαλπιγγίδης; Στο δεύτερο μέρος, κι αφού ο Π.Α.Ο.Κ. δέχτηκε το γκολ, το τέμπο ανέβηκε κάπως, το πλάτος μεγάλωσε και η πίεση γνώρισε ένταση -όμως, είναι φανερό ότι προβληματίζεται να διασπάσει κλειστές άμυνες. Εντούτοις, δεν κατάλαβα γιατί βγήκε ο Λαζάρ, αντί του soft Νίνη, κι ο Τζαβέλλας, ασχέτως της καλής εμφάνισης του Λίνο. Επίσης, δεν κατάλαβα γιατί στην προσπάθεια των γηπεδούχων να κυνηγήσουν το γκολ, υπήρχαν τόσο αργές επιστροφές. Αν οι Καζάκοι ήξεραν λίγο μπάλα και μπορούσαν να πασάρουν σωστά στα οχτώ μέτρα, οι παίχτες του Στέφενς (φώτο) θα έκαναν τεμενάδες στον Αλλάχ και στον Βούδα για το γεγονός ότι η Τούμπα ήταν άδεια από οπαδούς.

Υ.Γ.1 Δεν καταλαβαίνω που αποσκοπεί όλη αυτή η κουβέντα για την Χρυσή Αυγή. Μερικώς υπεύθυνες για την άνοδο της Χρυσής Αυγής, η οποία προήλθε από αντίδραση του κόσμου -από λανθασμένη αντίδραση: δεν διορθώνουμε το λάθος με λάθος-, είναι οι πολιτικές που ακολουθούσαν τόσα χρόνια οι εξέχοντες πολιτικοί και οι συμπεριφορές των Μ.Μ.Ε. που απέκλειαν το κόμμα του Μιχαλολιάκου από κάθε έννοια διαλόγου -διάλογος: εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα. Επομένως, τα πράγματα είναι πολύ απλά. Η Χρυσή Αυγή δεν μπορεί να τεθεί εκτός Βουλής με κανένα νομοσχέδιο. Αυτά είναι αερολογίες και πομφόλυγες. Ούτε μπορεί να αποκλειστεί με φασιστικούς τρόπους από ανθρώπους που το παίζουν αντιφασίστες. Να χαρώ την Δημοκρατία μας. Ο μόνος που μπορεί να βγάλει την Χρυσή Αυγή εκτός Βουλής είναι εκείνος που την έβαλε εξαρχής: ο ελληνικός λαός.

Υ.Γ.2 Η παρακάτω ιστορία είναι αληθινή, πραγματική και αυθεντική. Ο τύπος, λοιπόν, έχει σπαμπάρει το γκομενάκι και πάει, γεμάτος αυτοπεποίθηση, να της μιλήσει:

- Δεν μου λες, είσαι να πάμε τώρα έξω να τη βρούμε στο αλλιώτικο;
- Φίλε, εγώ είμαι από τον Πειραιά.
- Όπα, sorry, δεν το ήξερα!

Υ.Γ.3 Μεγάλη κομματάρα.

...You can be anything you want to be, Just turn yourself into anything you think that you could ever be, Be free with your tempo be free be free, Surrender your ego be free be free to yourself...

Εκεί που κάνουν έρωτα οι αράχνες

Οσάκις έχω παρακολουθήσει την φετινή Τσέλσι, τρίβω τα μάτια μου και απορώ μήπως έχω κάνει λάθος και παρακολουθώ άλλη ομάδα. Προφανώς δεν αναφέρομαι στο θέαμα, καθώς στο λεξιλόγιο στο Μπενίτεθ δεν υπάρχει τέτοια λέξη, αλλά στην τακτική, την οποία θα χαρακτήριζα, με αρκετή επιείκεια, αχαρακτήριστη. Χθες, απέναντι στη διψασμένη Μπενφίκα, προσπαθούσα να διακρίνω τι είδους ποδόσφαιρο έπαιζε. Και, μα τον Χριστό και την Παναγία, δεν μπόρεσα να καταλάβω. Ποδόσφαιρο αναμονής δεν έπαιζε. Εκτός αν πρόκειται για κάποια αντιφατική καινοτομία που επιβάλλει να μαρκάρεις χαλαρά τον αντίπαλο στα 3/4 του γηπέδου. Τότε παραδέχομαι το λάθος μου, δηλώνω άσχετος και πάω πάσο. Μήπως έπαιζε ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας; Δεν θέλω κουταμάρες. Στο ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας δεν δίνεις τόσο βάθος στην αμυντική γραμμή. Εκτός αν ο Τσεχ ένοιωθε μοναξιά και ήθελε παρεούλα. Μπα, δεν νομίζω: οι παίχτες της Μπενφίκα φρόντισαν για αυτό. Λέτε να έπαιξε ποδόσφαιρο κατοχής; Για να παίξεις ποδόσφαιρο κατοχής θες την μπάλα και οι παίχτες την Τσέλσι σπάνια την είχαν. Επιπλέον, δεν είχαν φαντασία. Ένας παίχτης έλειπε, ο Αζάρ, αυτός ο Βέλγος αλητάμπουρας, και αυτομάτως δεν υπήρχε δημιουργικότητα και προσωπική ενέργεια. Παρόλα αυτά, νομίζω ότι δεν έχουμε να κάνουμε με τακτικό ρεαλισμό, αλλά τακτική επιλογή· και μάλλον άστοχη. Σίγουρα, οι Σάλβιο και Γκαϊτάν είναι καλοί παίχτες, αλλά είναι τόσο σοβαρός λόγος για να μην ανεβαίνουν οι Αθπλικουέτα και Κόουλ; Αν και η αλήθεια είναι ότι δυο φορές που ανέβηκε ο Ισπανός μπακ, ψάχναμε να βρούμε που πήγε η μπάλα. Και γιατί ο Λάμπαρντ έπαιζε σαν λίμπερο μπροστά από τα σέντερ μπακ; Τι να κάνει σε αυτή τη θέση; Όσες φορές πήρε μέτρα, λόγω της εγγενής τάσης του να ψάχνει το γκολ με μακρινά σουτ, έδειξε την αξία του. Και τι δουλειά είχε ο Ραμίρεζ ως κρυφός επιθετικός; Έχεις τον Μάτα και τον Όσκαρ, και δίνεις εντολή στον Ραμίρεζ να τρυπάει την αντίπαλη άμυνα από δεξιά; Ακόμα κι όταν ο Γκαϊτάν υποχρεώθηκε να παίξει ως αριστερό μπακ, ο Μπενίτεθ δεν άλλαξε το παραμικρό για να το εκμεταλλευτεί: ουσιαστικά έπαιζε χωρίς δεξιό φτερό. Πάλι καλά που υπήρχε ο Νταβίντ Λουίζ. Έπαιρνε την πρώτη πάσα, οργάνωνε, έστω κι αν το πλάνο πρόκρινε τις βαθιές μπαλιές προς τον Τόρες, έκοβε και, τέλος, γέμιζε με την αφάνα του την άδεια από συμπαίχτες μεσαία γραμμή. 

Μολαταύτα, η Τσέλσι ήταν αυτή που το σήκωσε. Κι αυτό δεν τιμάει και πολύ την Μπενφίκα. Οι παίχτες του Χόρχε Χεσούς έδιναν την εντύπωση ότι όποτε ήθελαν κατασκήνωναν στο τερέν της Τσέλσι και πολιορκούσαν την περιοχή. Μέχρι εκεί, όμως. Καλές οι πασούλες και οι πλαγιοκοπήσεις, αλλά, όταν πατάς περιοχή, και οι Πορτογάλοι πράγματι πάτησαν, χρειάζεσαι αποτελεσματικότητα. Και οι Λουζιτανοί δεν την είχαν. Όπως δεν είχαν υπομονή και καθαρό μυαλό. Θυμηθείτε τα σουτ του Γκαιτάν, ο οποίος έκανε σπουδαία δουλειά στο να συγκλίνει προς τον άξονα και να ταλαιπωρεί τον Ιβάνοβιτς, σε μυστήριο λαϊκού ήρωα. Επίσης, στο πρώτο γκολ που δέχεται, η διάταξη της άμυνας θύμισε τον Ο.Φ.Η. του Μάουρερ και τον Πανιώνιο του Λίνεν. Αμέσως μετά βλέπεις την ψυχολογία του Λουιζάο, ο οποίος έβαλε μπρος τον ανιχνευτή αντίπαλης σάρκας και βουρ στο ψητό. Κι αυτός ο προπονητής πολύ γκαντεμόπαιδο, βρε παιδί μου. Το Σάββατο τρώει γκολ στις καθυστερήσεις και χάνει το πρωτάθλημα. Στον χθεσινό τελικό ποντάρει με τον Ροντρίγκο, αντί του Λίμα, και τού βγαίνει μάπα το καρπούζι. Βλέπει τον Γκαράι, τον άνθρωπο που παρίστανε με άκρατη επιτυχία το αντιαεροπορικό, να τραυματίζεται και τον Ιβάνοβιτς να στέλνει την κεφαλιά εκεί που κάνουν έρωτα οι αράχνες. Νταξ, θα μου πείτε, συμβαίνουν αυτά στο ποδόσφαιρο. Έχουμε πει, εξάλλου, ότι δεν επικρατεί πάντα η ποδοσφαιρική λογική ή δικαιοσύνη. Αλλά η αλήθεια είναι ότι η Μπενφίκα, με σύστημα 4-4-2, ήταν καλύτερα στημένη. Είχε πιο ορθολογική διάταξη και καλύτερη κυκλοφορία, αξιοποιούσε ικανοποιητικά το πλάτος του γηπέδου στο τερέν του αντιπάλου, κυρίως με τον Σάλβιο, και προσπαθούσε φιλότιμα να πιάσει ένα σχετικά υψηλό τέμπο. Απλά έτυχε να έχει σε κακή βραδιά ορισμένα γρανάζια. Για παράδειγμα, δεν πήρε βοήθειες από τα ακραία μπακ, αν και υποθέτω ότι αυτό έγινε συνειδητά, ο Ροντρίγκο δεν υποστήριξε τον τακτικό ρόλο του Καρντόσο ως target man, ενώ δεν φάνηκε ο Πέρεζ, το στήριγμα στη μεσαία γραμμή του ικανού Μάτιτς, αν και κατάφερε να περιορίσει αισθητά τον Μάτα. Ίσως, πάλι, τίποτα από όλα αυτά που γράφω να έχουν σημασία. Ένα ματς είναι, και δη (και) τελικός, όλα θα μπορούσαν να συμβούν. Εκτός αν δεχτούμε, όπως εσχάτως υποστηρίζουν ορισμένοι, ότι η τύχη είναι ικανότητα.

Υ.Γ.1 Η σωστή απάντηση στο κουίζ της προηγούμενης ανάρτησης είναι η Κίντερ Μπολόνια, η οποία στον τελικό του F4 συνάντησε την Α.Ε.Κ. Το βρήκε ο Ιταλός, μάλλον κατά τύχη, και ο Striker, βάσει άριστου συλλογισμού.

Υ.Γ.2 Η μεταγραφή (;) του Φαλκάο στην Μονακό έχει προκαλέσει μεγάλες συζητήσεις. Μία εκ των απόψεων που άκουσα, κάνει λόγο για ποδοσφαιρική σκλαβιά. Και καλά ότι τα παιχνίδια των μάνατζερ αποδεικνύονται ανώτερα από τη θέληση του ποδοσφαιριστή. Συγγνώμη, αλλά (ποδοσφαιρικό) σκλάβο που αμείβεται με δέκα μύρια το χρόνο πρώτη φορά βλέπω...

Υ.Γ.3 Ο Ατρόμητος και τα Γιάννενα, με τις νίκες τους απέναντι σε Π.Α.Ο.Κ. και Αστέρα, έβαλαν, λένε κάποιοι, φωτιά στα  play off! Ε, και; Λευτεριά στον Γιώργο Δώνη!

Το μυδραλιοβόλο του πορνό

Πριν το ματς έκαιγαν τις φανέλες του Μάριο Γκέτσε. Κατά τη διάρκεια ζητοκραύγαζαν με μία ντρίπλα ή πάσα του Γερμανού παίχτη. Και στο τέλος του ματς ξεχάστηκαν, φαντάζομαι, όλα. Με τέτοια εμφάνιση, μέσα σε μια κόλαση που θύμιζε ρωμαϊκή αρένα, δεν γινόταν διαφορετικά. Οι γηπεδούχοι ήταν ορμητικοί. Καταιγιστικοί. Σαν μυδραλιοβόλο. Επέβαλαν πλήρως το ρυθμό τους. Και τι ρυθμός! Διαολεμένος. Εξοντωτικός. Αξιοθαύμαστος. Λίγες ομάδες στην Ευρώπη διαθέτουν επιθετικό transistion game υψηλού επιπέδου. Η Ντόρτμουντ και η Ρεάλ αποτελούν δυο από αυτές. Αλλά για ποια Ρεάλ μιλάμε; Αυτό το πράγμα δεν ήταν Ρεάλ Μαδρίτης. Μπορεί να ήταν Ρεάλ Μούρθια ή Ρεάλ Σαραγόσα, αλλά, επαναλαμβάνω, δεν ήταν Ρεάλ Μαδρίτης.

Απέναντι στη γερμανική ομάδα φαινόταν -και πράγματι ήταν- μία και δύο ταχύτητες πιο κάτω. Άνευρη. Άγευστη. Χωρίς ενέργεια. Εντός και εκτός χόρτου. Ο Τσάμπι Αλόνζο ήταν κάκιστος. Πανάστοχος στις μεταβιβάσεις του, αόρατος στη μεσαία γραμμή και ανήμπορος να μαρκάρει τον Γκέτσε. Κι ο Οζίλ; Αυτός έκανε φάουλ στον αντίπαλο για να πάρει ανάσες. Ο Ράμος, παρά το γεγονός ότι στη Σεβίλλη συχνά αγωνιζόταν ως δεξί μπακ, βρισκόταν εκτός κλίματος, πραγματικότητας και αγώνα. Ποιος να φανταζόταν ότι η απουσία του Αρμπελόα θα αποδεικνυόταν πλήγμα ολκής! Και ποιος να φανταζόταν ότι ο Κοεντράο θα εξέθετε τον προπονητή του σε τέτοιο βαθμό! Την ίδια στιγμή, ο Μουρίνιο ανέθεσε στον Βαράν το μαρκάρισμα του Λεβαντόφσκι. Κι ο Πολωνός, λες και το πήρε πατριωτικά, παρέδωσε δωρεάν μαθήματα τακτικής και εκτελεστικής συμπεριφοράς, συμπαρασύροντας τον προσωπικό του φρουρό, τον Πέπε και τον Ντιέγκο Λόπεθ. Και πες ότι το μαν του μαν δεν εξελίχθηκε σύμφωνα με τα θέλω του Μουρίνιο. Συμβαίνουν αυτά στο ποδόσφαιρο. Όμως, και οι υπόλοιπες επιλογές του Πορτογάλου τεχνικού αποδείχθηκαν άστοχες. Αυτό το πράγμα δεν ήταν στήσιμο. Λάθος η επιλογή του Μόντριτς. Ο Κροάτης είναι ένας εραστής της μπάλας, ένας αρτίστας, αλλά δεν έχει τα τρεξίματα για να κυνηγάει τον αντίπαλο. Διότι, όταν ο αντίπαλος τρέχει, πρέπει να τρέξεις κι εσύ. Επιπλέον, επιλέγοντας τον Μόντριτς στο αρχικό σχήμα, έφερε δεξιά τον Οζίλ. Τι να κάνει ο Οζίλ στον ασβέστη; Hταν φανερό ότι η τοποθέτησή του στα δεξιά της επίθεσης και η εγγενής τάση του ποδοσφαιριστή να συγκλίνει προς τον άξονα, αποδιοργάνωσε το επιθετικό πλάνο και πρόκρινε τις μακρινές μπαλιές προς τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Και ποιος ήταν ο τακτικός ρόλος του Χιγκουαΐν; Άκρως αινιγματικός. Συν τοις άλλοις, ο Κεντίρα, προφανώς λόγω προπονητικών οδηγιών, δεν έπαιρνε μέτρα στον άξονα και αναλώθηκε σε ανελέητο κυνήγι των αντιπάλων. Ως αποτέλεσμα, οι γραμμές ήταν αποκομμένες κι ο Κριστιάνο Ρονάλντο αβοήθητος. Τουλάχιστον είχε άξιο συμπαραστάτη τις πάσες του Χούμελς. Τον απροσπέλαστο, να συμπληρώσω, Χούμελς. Πόσες φορές, άραγε, έχασε εναέρια ή επίγεια μονομαχία;

Η Ντόρτμουντ, λοιπόν, αυτή η γρήγορη και διψασμένη ομάδα, ύψωσε το τετράπτυχο φαντασία-τακτική-δύναμη-ταχύτητα και έλιωσε την Ρεάλ κάτω από τις ερπύστριές της. Δεν ομιλώ για το αποτέλεσμα. Αναφέρομαι αποκλειστικά στην εμφάνιση. Ορισμένες φορές νόμιζες ότι οι Γερμανοί έπαιζαν με παίχτη παραπάνω. Μάλιστα, υπήρχαν στιγμές που αυτό που έβλεπες ξεπερνούσε τα στενά όρια ενός ποδοσφαιρικού αγώνα και εξελισσόταν σε πορνό. Σκληρό για τους Ισπανούς, αισθησιακό για τους Γερμανούς. Και, συγχρόνως, ηδονικό για τους απανταχού ποδοσφαιρόφιλους. Τι έκανε, όμως, ο Κλοπ που φαντάζει τόσο αποδοτικό και, συνάμα, απολαυστικό;

• Μεγάλο πλάτος και άριστη εκμετάλλευση αυτού.
• Υψηλότατο τέμπο, ειδικά στις αρχές των δυο ημιχρόνων.
• Πλείστοι αυτοματισμοί.
• Εξαιρετική μετάβαση από φάση επίθεσης σε φάση άμυνας.
• Ασφυκτική πίεση στα χαφ, με τον Μπέντερ και, κυρίως, τον αλάνθαστο Γκουντογκάν, ο οποίος έκανε κυριολεκτικά τα πάντα και βρισκόταν κυριολεκτικά παντού, να πέφτουν, ιδίως όταν η ομάδα τους έχανε κατοχή, σαν βαμπίρ πάνω σε μπάλα και αντιπάλους.
• Πρέσινγκ στα 2/4 του γηπέδου, μόλις ήθελε η Ντόρτμουντ να ρίξει το μεταβολισμό ή έπαιρνε κατοχή η Ρεάλ.
• Πολύ καλή και γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας σε λίγα τετραγωνικά. Εξαιρείται μερικώς το κεντρικό αμυντικό δίδυμο, το οποίο συνάντησε προβλήματα με ''την μπάλα κάτω''.
• Εξαιρετική συνεργασία μεταξύ των Μπλαστσικόφσκι, Γκέτσε και Ρόις. Ο πρώτος κυβέρνησε (σ)την δεξιά πτέρυγα, ενώ οι Γκέτσε και Ρόις άλλαζαν συνεχώς θέσεις και μπέρδευαν τους αντιπάλους τους. Και οι τρεις αποτέλεσαν θαυμάσιο στήριγμα στον Λεβαντόφσκι.

Τέλος, το κοουτσάρισμα του Κλοπ από το 75' λεπτό και έπειτα, ήταν άκρως ρεαλιστικό. Σταδιακά άρχισε να δίνει χώρο στη Ρεάλ, έκλεισε διαδρόμους και, με την είσοδο του αξιόπιστου Κελ ως απάντηση στις ανούσιες αλλαγές του Μουρίνιο, άλλαξε το σύστημα από 4-2-3-1 σε 4-5-1. Αντί επιλόγου, δηλώνω ότι δεν ξέρω τι θα γίνει στον επαναληπτικό. Το δύσκολο, πάντως, δεν είναι να βάλει η Ρεάλ τρία γκολ. Αλλά να κρατήσει το μηδέν.

Και πάμε στη Βασιλεία, όπου η τοπική ομάδα πολύ θα ήθελε να κάνει κανά χουνέρι στην Τσέλσι. Θα μπορούσε να το πετύχει, καθώς έχει καλή ομάδα, αλλά το γκολ του ορεξάτου Μό(ου)ζες την αποδιοργάνωσε. Βέβαια, δεν ευθύνεται η Τσέλσι για αυτό, αλλά η αδυναμία της Βασιλείας να αντιδράσει σε συνθήκες υψηλής επικινδυνότητας και πίεσης. Η Βασιλεία, βλέπετε, δεν είναι και η καλύτερη ομάδα στο ποδόσφαιρο κατοχής και σίγουρα δεν μπορεί να παίξει με αξιώσεις ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Η Τσέλσι, μετά το γκολ, προέβη σε τακτική οπισθοχώρηση, περιμένοντας τον αντίπαλο και, κυρίως, το σφύριγμα της λήξης. Έβλεπες τους παίχτες του Μπενίτεθ και νόμιζες ότι, αντί για μπάλα, κουβαλούσαν σφουγγαρίστρα και κουβά. Αγγαρεία κετς. Αλλά ποιον να φοβηθούν; Ο Παρκ μπερδευόταν μόνος του, ο Σαλάχ είχε τεράστια προβλήματα με τον Κόουλ, ενώ οι προσωπικές ενέργειες του Στόκερ δεν ήταν αρκετές. Τι να κάνει κι ο Στρέλερ, όταν η μπάλα έφτανε με το ζόρι, και συχνά έπειτα από καραμπόλες, σε αυτόν; Κι όμως, ο πάγκος αντέδρασε, με τις αλλαγές να δίνουν μια φρεσκάδα, μια ανανέωση, μια επιθετική τόνωση και μια ελπίδα επίτευξης του πολυπόθητου γκολ. Ένα γκολ που προήλθε από πέναλτι που θα ζήλευαν όλοι μαζί ο Γιαννακόπουλος, ο Τζόλε, ο Αλεξανδρής κι ο Γκόγκιτς. Και η ποδοσφαιρική δικαιοσύνη ήταν γεγονός! Προς στιγμήν, όμως. Διότι οι φιλοξενούμενοι μέσα σε μόλις πέντε λεπτά έκαναν ό,τι έπρεπε να κάνουν σε ένα 85λεπτο. Κι αυτό δεν τους τιμά και πολύ. Όπως δεν τιμά και μένα που διαφωνώ με όλους εκείνους που λένε ότι η Τσέλσι έκανε εξαιρετικό παιχνίδι.

Υ.Γ.1 Ο μπασκετικός Παναθηναϊκός αποκλείστηκε από την Μπαρτσελόνα. Και πώς να προκριθεί, όταν έχει πετύχει μόλις 53 πόντους, με 1/16 τρίποντα και 19 χαμένα αμυντικά ριμπάουντ; Όμως, ο Έλληνας οπαδός είναι άπιαστος. Δεν τον απασχολούν τα χαμένα ριμπάουντ και τα τρίποντα που κατέληγαν σε μυστήριο λαϊκού ήρωα. Η ψυχοσύνθεσή του αξιοπερίεργη. Μπορεί να φταίει το χορτάρι, το παρκέ, ο αέρας, η λάσπη, η βαρύτητα, η Τρόικα, το φεγγάρι, ακόμα και η διαιτησία. Ναι, η διαιτησία. Αλλά πιο πιθανό είναι να έρθει η ανάπτυξη του Αντώνη Σαμαρά παρά να παραδεχτεί ο Έλληνας οπαδός ότι ο αντίπαλος ήταν ανώτερος.

Υ.Γ.2 «Πόσες αθλητικές εφημερίδες υπάρχουν στην Ελλάδα; Στη Ρωσία υπάρχουν δύο. Δεν θεωρώ ότι αυτή είναι η απαίτηση της αγοράς, να υπάρχουν δεκαπέντε στην Ελλάδα. Υπάρχει ανταγωνισμός και έτσι αναγκάζονται να αναπαράγουν ψέματα. Εγώ έχω έλλειψη της ελληνικής γλώσσας, καμιά φορά αυτό με σώζει. Οι δημοσιογράφοι κινούνται επιφανειακά, χωρίς να θέλουν να ασχοληθούν σε βάθος. Σε αυτό φταίμε και εμείς. Στην εποχή του Ίντερνετ ο τρόπος σκέψης έχει γίνει πιο αποσπασματικός. Σήμερα μεγαλώνει η γενιά του F5. Διαρκώς θέλουμε να κάνουμε refresh, θέλουμε διαρκή ανανέωση, δυστυχώς όμως μας ελκύουν περισσότερο τα αρνητικά πράγματα». Σοφά λόγια από τον Zέρμαν Τσιστιακόφ, τον συνεργάτη του Ιβάν Σαββίδη.

Υ.Γ.3 Ο Φορμίκα του Αστέρα Τρίπολης έπαθε κάταγμα στον αυχένα και ορισμένοι οπαδοί του Π.Α.Ο.Κ. απόρησαν με το timing του τραυματισμού, εκφράζοντας την άποψη ότι αυτό συνέβη επειδή ο Ιβάν Σαββίδης απαίτησε να γίνει ντόπινγκ κοντρόλ για τον ημιτελικό του κυπέλλου. Χωρίς σχόλιο.

Υ.Γ.4 Έπος!

Can't find the words, How much it hurts, Don't know how to cry, But like a burning flame, I feel all the pain...You hurt my soul, But I can't let you go, I can't let you go, 'Cause I love you so, Can't let you go, love you so...

Προπονητικά εγκλήματα και αριθμητικό πλεονέκτημα

Ξεκινάμε με τζαμπιόλι. Λέγαμε, λοιπόν, ότι η Γαλατασαράι μπορεί να κάνει τη ζημιά απέναντι στην Ρεάλ Μαδρίτης. Τρίχες κατσαρές. Με τέτοια αμυντική γραμμή κι ο Αστέρας του Σάκη του Τσιώλη θα την είχε ταράξει στα γκολ. Το κέντρο άμυνας των Τούρκων ήταν επιεικώς απαράδεκτο για επίπεδο τσου λου. Λες και οι δυο κεντρικοί αμυντικοί έπαιζαν πρώτη φορά μαζί. Συν τοις άλλοις, δεν υπήρχε δεξί μπακ, με τη θέση να την καλύπτουν οι διαφημιστικές πινακίδες. Ο Έμπουε, βλέπετε, προφανώς λόγω προπονητικών οδηγιών, μετατρεπόταν σε δεξί χαφ. Μα, θα μου πει κάποιος, υπήρχε αριστερό μπακ; Όχι, δεν υπήρχε. Είναι δυνατόν να παίζεις απέναντι σε μια γρήγορη ομάδα, με γρήγορους παίχτες, που ψάχνουν συνειδητά την αντεπίθεση, με αριστερό μπακ τον Ριέρα; Κι όλα αυτά με τη μεσαία γραμμή σε όλο τον οριζόντιο άξονα να έχει πιο αργές επιστροφές κι από αυτές του Άρη -άντε, να εξαιρέσω τον Σελτσούκ Ινάν. Ειδικά αυτός ο Σνάιντερ ήταν για λύπηση. Κι ο Μέλο νόμιζε ότι συμμετείχε σε αγώνα επίδειξης ικανοτήτων. Το αποτέλεσμα ήταν να παίζει μαν του μαν ο Βαράν τον Ντρογκμπά και να τον χάνει μονάχα μια φορά. Μολαταύτα, ένα γκολ το άξιζαν οι Τούρκοι. Δεν ξέρω, πάντως, τι σκεφτόταν ο Τερίμ, αλλά, κρίνοντας από την τακτική συμπεριφορά των παιχτών του, είναι φανερό ότι πήγε στην Μαδρίτη για να χτυπήσει στα ίσια -κι όχι να κλέψει- το ματς. Όσα βάλουμε κι όσα φάμε, δηλαδή. Ερασιτεχνικό στήσιμο από τον Τούρκο προπονητή -γιατί δεν έπαιξε ποδόσφαιρο αναμονής; Και το χειρότερο είναι ότι έφαγε τρία γκολ από μια μετριότατη Ρεάλ.

Και πάμε στο Μόναχο. Δεν το είδα το παιχνίδι. Είδα μόνο κάτι φάσεις και διάβασα ορισμένα ρεπορτάζ. Κι αυτό που κατάλαβα, όσο επικίνδυνο κι αν είναι να κρίνεις ένα ματς χωρίς να το έχεις δει, είναι ότι (και) ο Κόντε υπέπεσε σε προπονητικό έγκλημα -μπορεί να κάνω και λάθος. Δώστε μου λίγο χρόνο για να σας το εξηγήσω. Παίζεις εκτός έδρας. Αντιμετωπίζεις μια ομάδα που βρίσκεται σε διαολεμένη φόρμα. Γνωρίζεις το στυλ παιχνιδιού του αντιπάλου -δεν είναι μυστικό- και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των αντιπάλων παιχτών. Και απέναντι σε αυτήν την ομάδα, ενώ ξέρεις πολύ καλά ότι θα παίξει με μεγάλο πλάτος, πλαγιοκοπήσεις, όβερλαπ και μπούκες, στήνεις την αμυντική σου γραμμή μονάχα με τρία αργά στόπερ; Στην ευθεία; Χωρίς λίμπερο; Χωρίς ποσοτική κάλυψη, δηλαδή κορμιά, στα άκρα αμύνης; Πάλι καλά που η ιταλική ομάδα έφαγε μόνο δυο γκολ. Αν υπήρχε ποδοσφαιρικός δικαστής, θα είχε κρεμάσει τον Κόντε από τα αυτιά και θα του γαργαλούσε τις πατούσες για παραδειγματισμό. Ερασιτεχνικό στήσιμο κι από τον Ιταλό προπονητή.

Και σβήνουμε με το πρώην Ουέφα. Δεν ξέρω πόσοι από σας θυμάστε ένα εντός έδρας παιχνίδι της Εθνικής Ελλάδας με την αντίστοιχη της Γερμανίας που είχε λήξει 4-2 εις βάρος μας. Με τους Γερμανούς να παίζουν με δέκα -ο αποβληθείς παίχτης, αν θυμάμαι καλά, ήταν ο Ντάισλερ, με το σκορ στο 2-2- και την Εθνική, κατόπιν της αποβολής, να παίζει χειρότερα με παίχτη παραπάνω και μοιραία να δέχεται δυο γκολ. Στη συνέντευξη τύπου είχε βγει ο Δανιήλ, ο τότε προπονητής της Εθνικής, και είχε δηλώσει ότι η ομάδα αποσυντονίστηκε από την αποβολή των Γερμανών. Ομολογώ ότι  εκείνη η δήλωση μου είχε φανεί πολύ αστεία και ιδιαίτερα προκλητική. Κι όμως, έκανα τραγικότατο λάθος -ευτυχώς, καθώς περνούσε ο καιρός, κάτι περισσότερο έμαθα για ποδόσφαιρο. Διότι, όπως κατάλαβα με την πάροδο του χρόνου, ο Δανιήλ ήξερε πολύ καλά τι έλεγε κι ας τον έκραζαν σχεδόν όλοι, μεταξύ των οποίων κι ο γράφων. Πολύ απλά, η Εθνική ομάδα δεν είχε δουλευτεί για να αγωνίζεται με αριθμητικό πλεονέκτημα. [Προσοχή, όμως: η συντριπτική πλειοψηφία των ομάδων που μένουν με παίχτη λιγότερο, γνωρίζουν πως πρέπει να αντεπεξέλθουν (π.χ. κάλυψη τετραγωνικών, πίεση αντιπάλου, επιθετικό πλάνο), αφού οι προπονητές, οι κανονικοί προπονητές, διά στόματος Μουρίνιο, ρίχνουν ειδικό βάρος σε αυτό το θέμα.] Κάτι αντίστοιχο, λοιπόν, έπαθε, κατόπιν της αποβολής του Ονάζι, η Φενερμπαχτσέ, η οποία, αν δεν κέρδιζε το πέναλτι, δεν νομίζω ότι θα πετύχαινε γκολ. Με τα εύσημα να πηγαίνουν στον Τσενάρ Ερκίν, την πρώτη αλλαγή του Τούρκου προπονητή -άργησε χαρακτηριστικά να προβεί σε εξωτερικές και εσωτερικές αλλαγές-, ο οποίος ανέτρεψε το όλο σκηνικό, αναγκάζοντας τους οπαδούς της τουρκικής ομάδας να ζητάνε την κατάκτηση του Europa League. Λέτε;

Υ.Γ.1 Ο Λάμπρος Σκόρδας επανέρχεται στο προσκήνιο. Θα έρθει η στιγμή που θα ασχοληθούμε και με αυτόν και, κατ' επέκταση, με την Αρειανάρα. Επιτρέψτε μου, ωστόσο, να υποβάλλω τα σέβη μου στον Σούλη Παπαδόπουλο. Προσπαθεί να κρατήσει ψηλά το φρόνημα των παιχτών και να συσπειρώσει την ομάδα. Να την αποφορτίσει από την πίεση. Και κάνει και ωραίες δηλώσεις. Ίσως διότι θέλει να μείνει και του χρόνου. Πώς αλλιώς θα κερδίσουμε συμπάθειες; Ε, Σούλη;

Υ.Γ.2 Νταξ, το ξέρουμε ότι ο Τζόι Μπάρτον, ο παίχτης της Μαρσέιγ, δεν την παλεύει κάστανο. Γνωρίζουμε, επίσης, ότι η Μαρσέιγ αποτελεί rival club. Αλλά αυτά που έγραψε στο twitter εις βάρος του Τιάγκο Σίλβα, με αφορμή το ματς της Παρί με την Μπαρτσελόνα και αιτία την υπεράσπιση του Νεϊμάρ εκ μέρους του Τιάγκο Σίλβα, ξεπερνάνε κάθε λογική! Άκου εκεί ότι ο Σίλβα είναι ''υπέρβαρος τρανσέξουαλ''! Κι όπως είναι προφανές, η Παρί κι ο Σίλβα δεν θα το αφήσουν ντούκου το όλο θέμα.

Υ.Γ.3 Με τιμάει που μου την πέφτει με φουλ γκάζια μια 16χρονη κοπέλα, πρώην μαθήτριά μου; Με τιμάει που οι φίλοι μου μού λένε ''χώσου'' (!);

Υ.Γ.4 Αρκετοί τους θεωρούν υπερτιμημένους. Μπορεί και να είναι. Αλλά, δώσε μου τέτοια κομμάτια, και πάρε μου την ψυχή!

Συμπεράσματα και απορίες

Από το ματς του Ολυμπιακού προκύπτουν ορισμένα θλιβερά συμπεράσματα. Σε εξωαγωνιστικό και αγωνιστικό επίπεδο. Ας ξεκινήσουμε με τα εξωαγωνιστικά. Πρώτον, η τραγική διαχείριση των δημοσιογράφων. Κι όταν μιλάω για τραγική διαχείριση, εννοώ την αδικαιολόγητη αβάντα υπέρ του Ολυμπιακού κι όχι πάντα με το κριτήριο της ''φουστανέλας''. Ένας επικοινωνιακός μανδύας που προσπαθεί να μας πείσει για το απίστευτο, προεξοφλεί, με ιδανικό τρόπο θα έλεγα, δονκιχωτικές καταστάσεις και, κατόπιν, καταλήγει στο φιάσκο των ''μετά Χριστόν προφήτων''. Αιώνια θύματα αυτής της νοσηρής συμπεριφοράς είναι οι οπαδοί της ομάδας, ορισμένοι εκ των οποίων δείχνουν να συνέρχονται από τον υπνωτισμό. Αρκεί να ξεκαθαρίσουν μέσα στο κεφάλι τους ''πως ονειρεύονται τον Ολυμπιακό'': θέαμα ή αποτέλεσμα; Να πω κι αυτό πριν το ξεχάσω: το να βγαίνουν διάφοροι και να λένε ότι η Λεβάντε δεν είναι κάτι ιδιαίτερο ως ομάδα, είναι κάπως άκομψο και άκαιρο όταν ο αντίπαλός της έχει αποκλειστεί με τέσσερα γκολ στην κεφάλα. Έτσι δεν είναι, κύριε Γιαννακόπουλε; Δεύτερον, οι δηλώσεις του Βλαχοδήμου -αλλά, εν μέρει, και του Φετφατζίδη. Ενός ποδοσφαιριστή, δηλαδή, που είχε ενεργή συμμετοχή και στα δυο παιχνίδια και έζησε διά ζώσης το πως ήρθαν αυτά τα δυο αποτελέσματα. Είναι προφανές ότι το καράβι του συγκεκριμένου παίχτη δεν αρμενίζει στην πραγματικότητα. Πάλι καλά που οι Κοντρέρας και Κάρολ είχαν άλλη άποψη. Πιο ρεαλιστική.

Τρίτον, η συμπεριφορά των οπαδών των άλλων ομάδων. Να παίζει ελληνική ομάδα στην Ευρώπη και να εύχεσαι να χάσει ή να ξεφτιλιστεί είναι από τα άγραφα. Ό,τι κι αν έχει διαπράξει ο Ολυμπιακός στο ελληνικό πρωτάθλημα, πρέπει να καταλάβουμε πως στην Ευρώπη βράζουμε όλοι στο ίδιο καζάνι: το ελληνικό ποδόσφαιρο χρειάζεται απεγνωσμένα βαθμούς. Εκτός αν θεωρούμε ότι, προκειμένου να επιβιώσουμε στη ''ζούγκλα'', πρέπει να υιοθετήσουμε ανάλογες τακτικές. Τότε, να το κλείσουμε το μαγαζί και να το γυρίσουμε στο καλλιτεχνικό πατινάζ. Επειδή σκοτώνει ο ένας, θα σκοτώνουμε κι εμείς; Έτσι πάει; Παράνοια (μαζί σου Αρειανάρα στα ουράνια). Και, τέλος, ουδείς έχει δικαίωμα να σνομπάρει ευρωπαϊκό αγώνα. Είτε πρόκειται για ελληνικές ομάδες, είτε για οπαδούς, είτε για δημοσιογράφους. Η εμφάνιση του Ολυμπιακού απέναντι στη Λεβάντε θύμιζε καλοκαιρινή προετοιμασία. Η αντίδραση του Ολυμπιακού στο μοναδικό γκολ του αγώνα θύμιζε τις ευχές όλων που θέλανε γρήγορο γκολ. Και δικαιώθηκαν. Απλά το γκολ το έβαλαν οι Ισπανοί.

Αλλά έχουμε και τα αγωνιστικά συμπεράσματα. Ξεκινώ με μια γενική παρατήρηση. Τι ήθελε ο Μίτσελ; Να κυνηγήσει την πρόκριση; Να κερδίσει το παιχνίδι; Να μην χάσει; Να παίξει ωραίο ποδόσφαιρο; Ειλικρινά, όσο και να βασανιζόμουν, δεν μπορούσα να καταλάβω. Επίσης, δεν μπορούσα να καταλάβω ποιος ήταν ο ρόλος του Γκρέκο. Στα χαρτιά έπαιζε έξω αριστερά, στο χόρτο έπαιζε κάτι σαν αριστερό εσωτερικό χαφ και στην πραγματικότητα δεν έπαιζε πουθενά. Κι αυτή η απορία μου δεν είναι πρόσφατη. Εδώ και μήνες προσπαθώ να καταλάβω σε ποια θέση αγωνίζεται και ποια διάταξη λαμβάνει στο χώρο. Το αποτέλεσμα ήταν να εκτεθεί ανεπανόρθωτα ο Λυκογιάννης. Πώς να τα βάλει απέναντι σε υπεράριθμους αντιπάλους, όντας μόνος και αβοήθητος; Τι άλλο δεν μπορούσα να καταλάβω; Το λόγο που ο Ιμπαγάσα καθόταν στον πάγκο. Το ίδιο ισχύει και για την ταχύτητα του Μανωλά. Και γιατί μπήκε ο Φετφατζίδης ως αλλαγή στο δεύτερο 45λεπτο; Νομίζω ότι παίρνω την απάντηση στο τι ήθελε ο Μίτσελ από το ματς. Και σκεφτείτε ότι ο Μίτσελ γνώριζε, υποτίθεται, καλά την Λεβάντε. Όμως, τον Ολυμπιακό τον γνώριζε; Δεν το νομίζω. Με ένα αργό κεντρικό αμυντικό δίδυμο, ένα αμυντικό χαφ (Φέισα) που φαίνεται δυσκίνητο, διστακτικό, αδύναμο και χωρίς ικανότητα για κάθετο ποδόσφαιρο, τον Μασάδο σε έναν ελεύθερο ρόλο που μάλλον τον επέλεξε ο ίδιος, τον Μήτρογλου να εξακολουθεί να αγνοεί τι σημαίνει οφσάιντ και τον Τζιμπούρ, για μία ακόμη φορά, απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα, σε τι μπορεί να ελπίζει κανείς; Ο μόνος που έβγαζε φρεσκάδα ήταν ο άναρχος Βλαχοδήμος -αλλά είπαμε: ζει σε άλλη πραγματικότητα.

Η Λεβάντε, λοιπόν, αμυνόταν με 4-5-1. Ουσιαστικά, ο Μάρτινς ήταν ο μοναδικός που στεκόταν μπροστά από την μπάλα. Και μόλις το ποδόσφαιρο αναμονής κέρδιζε την μπάλα από τους γηπεδούχους -δεν ήταν δύσκολο-, ξεδίπλωναν, χωρίς χρονοτριβή, το κάθετο ποδόσφαιρό τους. Ο Ρίος, αν και δεν βρήκε τον Χολέμπας απέναντί του, όργωνε την αριστερή πλευρά, ο Ρούμπεν κρατούσε άψογα τη θέση του κι ο Μπακέρο έδειχνε στον Μασάδο πως πρέπει να αγωνίζεται κάποιος που έχει ελεύθερο ρόλο. Πιο πίσω, στη μεσαία γραμμή, όλα κυλούσαν ρολόι. Χωρίς να κουραστούν τα χαφ της Λεβάντε, υποχρέωναν τους γηπεδούχους σε λάθη. Προσοχή: αβίαστα λάθη -υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ λάθους και αβίαστου λάθους, και κάποια στιγμή πρέπει να το εξηγήσουμε. Το ίδιο μοτίβο επικρατούσε και στην αμυντική γραμμή. Με στοιχειώδη αλληλοκάλυψη και βασικό ντουμπλάρισμα αντιπάλων, κυρίως μέσα στην περιοχή, δεν προέκυψε το παραμικρό πρόβλημα και ο παραμικρός κίνδυνος. Πώς προσπαθούσε να σπάσει ο Ολυμπιακός την άμυνα των αντιπάλων; Με σέντρες στο πουθενά, ορισμένες προσωπικές ενέργειες που φανέρωναν απόγνωση, ανυπομονησία και έλλειψη ομαδικότητας, και μακρινά σουτ που κατέληγαν σε μυστήριο λαϊκού ήρωα. Και χωρίς πλάτος. Αυτό έδειχνε την αδυναμία/ανικανότητα του Ολυμπιακού να αναπτυχθεί κάθετα, να διασπάσει κλειστές άμυνες, να πάρει την πρωτοβουλία και να πλαγιοκοπήσει. Το μόνο που έκανε ήταν να παίζει ένα ανούσιο ποδόσφαιρο κατοχής, με οριζόντιες πασούλες και χωρίς αυτοματισμούς, και να έχει αργές επιστροφές κάθε φορά που έχανε την μπάλα. Κι όλα αυτά, απέναντι σε μια στατική άμυνα. Γιατί η άμυνα της Λεβάντε ήταν στατική; Διότι η επίθεση του Ολυμπιακού ήταν σαν σουμπότεο. Λες και τα πόδια των παιχτών είχαν βυθιστεί σε τσιμέντο ταχείας πήξης. Όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν καταφέραμε να δούμε πως θα ανταποκρινόταν η Λεβάντε απέναντι σε ισχυρή πίεση και ταχύτητα σκέψης. Τέλος, αντί επιλόγου, έχω ακόμα μια απορία. Υποτίθεται ότι όταν ο προπονητής είναι καινούριος σε μια ομάδα, οι παίχτες προσπαθούν να κάνουν καλή εντύπωση. Προσπαθούν να κερδίσουν την εύνοια του. Για παράδειγμα, να βγάλουν πάθος και ποδοσφαιρικό τσαμπουκά, και να δείξουν αγωνιστική ετοιμότητα. Είδατε εσείς κάτι τέτοιο;

Υ.Γ.1 Για τα χρέη του Άρη, αλλά και της Α.Ε.Κ., είχαμε αναφερθεί στις αρχές Σεπτεμβρίου. Το παρακάτω κείμενο προέρχεται από τον Κώστα Καίσαρη: «Από µόνος του τις έφερνε ο Κόντης όλες αυτές τις καραβιές µε τους ξένους ποδοσφαιριστές; Ο Παναθηναϊκός, όπως και η ΑΕΚ, χρεοκοπήσανε για άλλον λόγο. Υπήρχαν µέτοχοι που βάζανε λεφτά. Τα παρατήσανε και φύγανε και το καράβι βούλιαξε. Στον Άρη δεν υπήρχανε αφεντικά. Διαχείριση κάνανε εκ των ενόντων. Και δεν αφήσανε κολυµπηθρόξυλο. Τον ξεσκίσανε τον Άρη. Τον ξεπατώσανε. Και το χειρότερο απ' όλα: Αυτή η οµερτά που επικρατεί. Κανένας δεν καταγγέλλει κανέναν. Κανένας δεν ζητάει έλεγχο. Και ο ''Σούπερ 3'' στο κόλπο. Με τον Μιχαλήτσιο τα βάζουνε και µε τους ποδοσφαιριστές. Για τη ληστεία, που έχει γίνει όλα αυτά τα χρόνια στον Άρη, ουδείς ασχολείται. Ούτε καν ο Ιωαννίδης, που το παίζει Αρειανός. Να διατάξει έναν έλεγχο για να φανεί πού πήγανε τα λεφτά του Άρη. Τίποτα. Λες και είναι όλοι στο κόλπο. Έτσι ακριβώς µεταφράζεται αυτή η συνωµοσία της σιωπής. Όλοι µαζί τα φάγαµε, καταπώς λέει ο Πάγκαλος και κανείς δεν κατηγορεί κανέναν. Έτσι πάει. Αν δεν πληρώνεις τους ποδοσφαιριστές, αν δεν πληρώνεις την Εφορία κι έχουνε φτάσει τα χρέη σου κοντά στα 20 εκατοµµύρια Γιούρο, κάπου αλλού πηγαίνανε τα λεφτά όλα αυτά τα χρόνια». 

Υ.Γ.2 Φοβερά πράγματα στο Λιόν - Τότεναμ. Ο Πρόεδρος της Λιόν χαρακτήρισε, πριν το ματς στο Ζερλάν, την Τότεναμ ''αγγλικά ροζ μπιφ'', ενώ άφησε υπόνοιες για τον διαιτητή του πρώτου αγώνα, σχολιάζοντας καυστικά: «Δεν θέλω να συνδέσω το γεγονός ότι ήταν Πορτογάλος ο διαιτητής, ίδιας δηλαδή εθνικότητας με τον προπονητή της Τότεναμ». Η συνέχεια δόθηκε σε παμπ της Λυών, όπου οπαδοί της Τότεναμ δέχθηκαν επίθεση από Γάλλους νεοναζί, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι οι Άγγλοι οπαδοί πάθανε τα ίδια και στην Ρώμη, όταν η ομάδα αγωνίζόταν απέναντι στην Λάτσιο. Η διοίκηση της Λυόν, πάντως, έσπευσε να απευθύνει συγγνώμη προς τους οπαδούς της Τότεναμ για τα επεισόδια. Όχι, όμως, και για το ''αγγλικά ροζ μπιφ''.

Υ.Γ.3 People are strange when you're a stranger, Faces look ugly when you're alone, Women seem wicked when you're unwanted, Streets are uneven when you're down...

Οι Βάσκοι αυτονομιστές

Ο Γιορέντε, στο 20' λεπτό, εκμεταλλεύεται, έπειτα από σουτ του Σουσαέτα, την ασταθή απόκρουση του Χίλντεμπραντ και ανοίγει το σκορ. Ο ίδιος παίχτης, στο 73' λεπτό, πηδώντας σαν κουνέλι μέσα από την μικρή περιοχή των Γερμανών, θα ισοφαρίσει τα δυο τέρματα του τεράστιου Ραούλ και θα σημάνει το έναυσμα για την λυσσαλέα αντεπίθεση της Μπιλμπάο. Την ανατροπή της ανατροπής θα ολοκληρώσει ο Ντε Μάρκος κι ο Μουνιαΐν. Ο δρόμος προς την Ρουμανία είναι ανοιχτός. Αν αποκλειστούν και οι έτερες ισπανικές ομάδες, θα δεθούν και τα σκυλιά.

Υ.Γ.1 Από τον Κώστα Καίσαρη: «Στην ΑΕΚ αδιαφορούν, αλλά τουλάχιστον δεν τσακώνονται. Δεν βγάζουν τα μάτια τους. Κι είναι και ζεστός ο Ντέμης μπας και κάνει ρεπετισιόν του 2004 και ξανασώσει την κατάσταση. Στον Παναθηναϊκό, πέρα από γκρίνια και φαγωμάρα, δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. Ούτε μπορεί να γίνει σοβαρή συζήτηση σχετικά με την πρωτοβουλία των παλαιμάχων. Οι παλαίμαχοι στις ομάδες είναι σαν τα γραφεία κηδειών που τη στήνουνε στα νοσοκομεία για τους πεθαμένους. Ποιος θα προλάβει πρώτος να πάρει τη δουλειά. Έτσι και οι παλαίμαχοι στο ποδόσφαιρο. Μόλις μια ομάδα είναι στα πρόθυρα της ληξιαρχικής πράξης θανάτου τρέχουνε να αναλάβουνε. Κι αν στην ΑΕΚ βρέθηκε ο Τροχανάς να τους μαζέψει, στον Παναθηναϊκό βρεθήκανε δύο Τροχανάδες. Μετά τον Αλαφούζο προέκυψε πρωτοβουλία του Αλέξανδρου Λυκουρέζου για να περάσει η ομάδα στα χέρια του λαού της. Στόχος, λέει, να συνεισφέρουν τουλάχιστον 100.000 Παναθηναϊκοί. Όμως, τι να πρωτοπληρώσει ο κόσμος; Την Εφορία; Το χαράτσι της ΔΕΗ;».

Υ.Γ.2 Κόντη, αν η ομάδα δεν πάρει αδειοδότηση, θα ανέβω πάνω και θα σε κρεμάσω από τα αυτιά. Αλλά για να εμφανίζεσαι τόσο σίγουρος, επί καθημερινής βάσεως, κάτι παραπάνω θα ξέρεις. Έτσι, δεν είναι;

Υ.Γ.3 Ο Ritchie Blackmore τον θεωρεί μουσική ιδιοφυία. Κι εγώ το ίδιο. Εσείς; Οι Jehtro Tull, όμως, δεν περιορίζονται στην ύπαρξη του Ian Anderson. Θα ήταν άδικο να μην αναγνωρίσουμε το ταλέντο και την ποιότητα των λοιπών μελών της μπάντας.

Επάρκεια και ανεπάρκεια

Τον τελευταίο καιρό, ακούω συχνά για μια νέα ποδοσφαιρική ασθένεια. Το όνομα αυτής; Μπαρτσελονίτιδα. Η συγκεκριμένη ασθένεια προσβάλει φιλόδοξες, τεχνικές, γρήγορες ομάδες, οι οποίες θεωρούν ότι εν μία νυκτί μετατράπηκαν σε κλώνο της Μπαρτσελόνα. Η αλήθεια είναι ότι η Μπαρτσελονίτιδα δεν συνιστά ασθένεια των ομάδων, όσο των οπαδών και των Μ.Μ.Ε. Ως εκ τούτου, ο μοναδικός ξενιστής της Μπαρτσελονίτιδας είναι η ίδια η Μπαρτσελόνα, η οποία, όμως, θρέφει οπαδούς και δημοσιογράφους. Στην περίπτωση της Μπιλμπάο ουδεμία Μπαρτσελονίτιδα υφίσταται. Μάλιστα, ισχύει το αντίθετο: ο Πέπε είναι αυτός που μιμείται τον Μπιέλσα. Έχουμε πει, λοιπόν, ότι η Μπιλμπάο αποτελεί μια δουλεμένη ομάδα που ακολουθεί κατά γράμμα τις εντολές του προπονητή της και υποτάσσεται χωρίς δεύτερη σκέψη στα θέλω του. Χθες, οι Βάσκοι ήταν ορμητικοί, πειθαρχημένοι, παθιασμένοι, ακούραστοι: ήταν για μια ακόμη φορά εντυπωσιακοί. Προσοχή: αναφέρομαι σε τακτική συνέπεια, σε αγωνιστική παρουσία -το αποτέλεσμα δεν αποτελεί ολόκληρη την πίτα, αλλά κομμάτι αυτής. Έβγαιναν νικητές στις προσωπικές μονομαχίες, είχαν σπουδαίες αλληλοκαλύψεις, έπαιζαν σχεδόν αψεγάδιαστα το μαν του μαν, κάλυπταν υποδειγματικά την αδύνατη πλευρά και εφάρμοζαν ξαφνικά την τριγωνική επίθεση. Το αμυντικό πλάνο υποδείκνυε το συνεχές πρέσινγκ στο τερέν του αντιπάλου και τα κλεψίματα μπάλας, προκειμένου να αποκτηθεί γρήγορα κατοχή. Κι όταν η μπάλα βρισκόταν στα πόδια των γηπεδούχων, τότε συνέβαιναν όμορφα πράγματα.

Η Μπιλμπάο, έχοντας σταθερό τέμπο και αλλάζοντας πάσες με την μία, έπαιζε ''με την μπάλα κάτω'', αρνούμενη πεισματικά να σηκώσει το τόπι στον αέρα. Την μοναδική φορά που το έπραξε, στο 24' λεπτό, ο Αουρτενέτσε, με μια μακρινή μπαλιά, εντόπισε τον Γιορέντε που εκτέλεσε εύστοχα με μονοκόμματο σουτ, βρίσκοντας τον Ντε Χέα σε λάθος βηματισμό. Ωστόσο, η ομάδα ξεδίπλωσε όλα τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά στο τρίλεπτο 12'-14' λεπτό. Η μπάλα ανακτήθηκε κατόπιν έντονης πίεσης, ο Χάβι Μαρτίνεζ έφτιαξε παιχνίδι, ο Ιραόλα συμμετείχε στην επιθετική λειτουργία, ο Γιορέντε (target man) ''έσπασε'' με την μία στον Μουνιαΐν κι ο τελευταίος εκτέλεσε, έστω και στο δοκάρι. Συν τοις άλλοις, οφείλω να αναγνωρίσω την συμβολή των δυο ακραίων αμυντικών. Ο Ιραόλα, ένα πολύ επιθετικό και ικανό δεξί μπακ, έπαιρνε συνεχώς μέτρα στην πλευρά και μαζί με τον Σουσαέτα, ο οποίος σου έδινε την εντύπωση ότι είχε οργώσει το αριστερό άκρο αμύνης της Μάντσεστερ και, μετατρεπόμενος σε δεξί εσωτερικό χαφ, όλο το μήκος του άξονα, τρομοκράτησαν τον αντίπαλο. Το ίδιο ισχύει και για τον Αουρτενέτσε, το αριστερό μπακ, ο οποίος, αν και δεν πήρε αντίστοιχα μέτρα με τον Ιραόλα, συνεργάστηκε άψογα με τον Μουνιαΐν. Ένας Μουνιαΐν που συνέκλινε επιτυχώς προς τον άξονα και πατούσε περιοχή. Σε αυτό το σημείο, βέβαια, πρέπει να πω ότι οι Ιραόλα και Αουρτενέτσε δεν σου έδιναν την εικόνα ακραίων αμυντικών που παίρνουν μέτρα στην πλευρά, αλλά παιχτών που βγαίνουν ως εξτρέμ και δίνουν πλάτος στο γήπεδο. Όπως ακριβώς ο Αμορεμπιέτα έδινε βάθος στην άμυνα της Μπιλμπάο.

Από την άλλη πλευρά, είδαμε μια άχρωμη και άγευστη Μάντσεστερ. Όσο ξενέρωτες ήταν οι μπλε φανέλες που φορούσαν, άλλο τόσο ήταν και η εικόνα της ομάδας στο χόρτο. Ο Σερ Άλεξ επέλεξε να ξεκινήσει τον Ρούνεϊ ως μοναδικό προωθημένο, με τον Κλέβερλι πίσω του και τον Παρκ να αλλάζει πλευρές, ενώ ο Γκιγκς ήταν ξεκάθαρο ότι είχε αναλάβει έναν ελεύθερο ρόλο -οι οριζόντιες κινήσεις του στην αμυντική γραμμή αποσκοπούσαν στο μπέρδεμα του αντιπάλου, αλλά δεν έφεραν ουσιαστικό αποτέλεσμα. Με θλίψη έβλεπα τους Red Devils να έχουν μετατραπεί σε αγγελάκια χωρίς φτερά. Μια ομάδα που διαχρονικά γνωρίζει πως να παίζει στο χώρο και να απεγκλωβίζει την μπάλα σε λίγα τετραγωνικά, δεν μπορούσε να πάρει ανάσα! Οι διαγώνιες αλληλοκαλύψεις δεν εφαρμόστηκαν ποτέ, τα ακραία μπακ, Εβρά και Ράφαελ, αντιμετώπισαν πλείστες δυσκολίες με τις συνεργασίες των παιχτών της Μπιλμπάο, καθώς συχνά είχαν να αντιμετωπίσουν δυο και τρεις αντιπάλους, ενώ ο Έβανς και ο Γιανγκ ήταν φανερά εκτός κλίματος και πραγματικότητας. Ήταν κυριολεκτικά χαμένοι. Ο μόνος που πάλευε, αλλά σύντομα έμεινε από σωματικές και ψυχολογικές δυνάμεις ήταν ο Κάρικ. Όσο για τον Ρούνεΐ, μπορεί να πέτυχε ένα όμορφο τέρμα, ωστόσο δεν υπερβάλλω όταν γράφω ότι στο δεύτερο μέρος ο Άγγλος δεν πρέπει να ακούμπησε μπάλα παραπάνω από τέσσερις φορές. Και στα μέσα του δευτέρου ημιχρόνου, το ''δεν μπορώ'' μετατράπηκε σε ''δεν θέλω''. Ο τσίχλας, παραδεχόμενος την ανωτερότητα του αντιπάλου, προέβη σε αλλαγές που φανέρωναν συντήρηση δυνάμεων και συγκράτηση του σκορ. Σε όλα τα μήκη και πλάτη του γηπέδου, κυριολεκτικά σε όλα τα μήκη και πλάτη, οι Βάσκοι κυριαρχούσαν και ήλεγχαν πλήρως το παιχνίδι. Ακόμα και μετά την αναγκαστική αντικατάσταση του Γιορέντε, δεν επηρεάστηκαν και δεν έχασαν ίχνος της επιθετικότητάς τους: ο Τοκέρο έδειξε φιλότιμο, πάθος και συνιστώσα ενός συστήματος που υπολογίζει όλα τα κομμάτια του. Ωστόσο, κατά την ταπεινή μου γνώμη, το σκορ διατηρήθηκε σε φτωχά επίπεδα. Οι παίχτες του Μπιέλσα φάνηκαν ολίγον αναποτελεσματικοί στην τελική προσπάθεια και σπαταλούσαν τις ευκαιρίες, όπως η κρατική μηχανή το δημόσιο χρήμα. Φτάνοντας στο φινάλε της ρεβάνς, στο θρυλικό Σαν Μαμές, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κι ο Φέργκιουσον ηττήθηκαν κατά κράτος από την Αθλέτικ Μπιλμπάο και τον Μπιέλσα αντίστοιχα. Οι Άγγλοι δέχθηκαν συνολικά πέντε τέρματα από τους Βάσκους -θα μπορούσαν να έχουν δεχθεί άλλα πέντε- και αποχαιρέτισαν πρόωρα (και) το πρώην Ουέφα. Δεν είναι μόνοι. Έχουν παρέα τη Σίτι.

Και πάμε στο Καραΐσκάκη. Η νίκη στο Χάρκοβο, ήρθε έπειτα από ένα ματς αναμονής και ανορθόδοξης άμυνας. Το αποτέλεσμα δικαίωσε την (άστοχη) τακτική επιλογή. 'Εχουμε πει, όμως: άλλο εμφάνιση, άλλο αποτέλεσμα. Αντιθέτως, χθες, ο Ολυμπιακός έπρεπε να παρουσιάσει τα στοιχεία με τα οποία γαλουχήθηκε από τον προπονητή του. Έπρεπε να επιβάλλει το παιχνίδι του. Να επιδείξει τακτικό ρεαλισμό. Και πράγματι, το έπραξε. Η ομάδα ήταν ορμητική και παρέσυρε όποιον Ουκρανό συναντούσε στο πέρασμά της -οι φιλοξενούμενοι δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν/περιορίσουν/κόψουν το υψηλό τέμπο των γηπεδούχων. Ο Ιμπαγάσα κρατούσε την μπαγκέτα, ο Μανιάτης είχε μετατραπεί σε κλώνο του Σάμι Κεντίρα, ο Ορμπάιθ μοίραζε διαγώνια, ο Φουστέρ απειλούσε και προσπαθούσε να παίξει κάθετα και τα ακραία μπακ έπαιρναν μέτρα. Α, κι ο Τζιμπούρ περπατούσε. Όσο για τον Μιραλάς πρέπει να κάτσει να σκεφτεί κάποια πράγματα. Το ίδιο ισχύει και για τον Βαλβέρδε. Είμαι βέβαιος ότι ο Βάσκος δεν είναι διόλου ευχαριστημένος από την τακτική συνέπεια και την ομαδικότητα ορισμένων παιχτών. Τέλος πάντων. Ο Ολυμπιακός, κατόρθωσε να εξαργυρώσει την άκρατη επιθετικότητά του με τον Μαρκάνο, στο 15' λεπτό, έπειτα από σέντρα του δυναμικού Χολέμπα(ς). Είναι προφανές ότι η ομάδα έχει δουλέψει στις σέντρες, τις τοποθετήσεις και τα σκριν μέσα στην αντίπαλη περιοχή. Το αποτέλεσμα; Να εισπράττεις γκολ από ένα (σέντερ) μπακ -ο Μαρκάνο είχε σκοράρει και με τον Άρη. Οι γηπεδούχοι, λοιπόν, στο πρώτο μισάωρο ήταν ορεξάτοι, αποφασισμένοι, έπαιξαν ''με την μπάλα κάτω'' και ξεδίπλωσαν στο γήπεδο όλες τις ομαδικές τους αρετές: πίεση στο τερέν του αντιπάλου, εκμετάλλευση λάθους, ανελέητο κυνηγητό στα χαφ, δυναμισμό, τριγωνικοί συνδυασμοί και θραύση του ηθικού των αντιπάλων. Εντούτοις, φάνηκαν ατομιστές, επιπόλαιοι, ανίκανοι, πείτε το όπως θέλετε, στην τελική προσπάθεια. Για παράδειγμα, το τετ α τετ που χάνει ο Τζιμπούρ οφείλεται αποκλειστικά στον Ράφικ, ενώ ο ίδιος παίχτης, στο Χάρκοβο, είχε σοβαρή κρίση ομαδικότητας -δεν στοχοποιώ τον Αλγερινό: αρκετοί παίχτες φανέρωσαν (μερική) ανικανότητα ή έλλειψη καθαρού μυαλού. Τα χειρότερα, όμως, δεν είχαν έρθει: ήταν ηλίου φαεινότερο ότι η απόδοση της ομάδας δεν θα μπορούσε να διατηρηθεί καθόλη τη διάρκεια του αγώνα σε υψηλά επίπεδα. Δυστυχώς, για τον Ολυμπιακό, η έλλειψη διάρκειας εντάθηκε από τις αναγκαστικές (;) αλλαγές του Ιμπαγάσα και Μανιάτη. Εκτός αν ο Βάσκος υπέθεσε ότι η πρόκριση ήταν τετελεσμένο γεγονός και θέλησε να προφυλάξει -σε αρκετά πρώιμο σημείο του παιχνιδιού- ορισμένους παίχτες. Μην νομίζετε ότι υπερβάλλω: οι προπονητές, λόγω της αναπόφευκτης ανησυχία τους, την πίεση του προγράμματος και τα πλαίσια του rotation, συχνά αναγκάζονται να πάρουν ρίσκα. Κι αν τα ρίσκα στεφθούν με αποτυχία, ο μηχανισμός των ρεπορτάζ βρίσκεται ήδη στημένος. Επομένως, το ντέρμπι της Κυριακής θα φανερώσει την εγκυρότητα του μηχανισμού. Ένα ντέρμπι, στο οποίο ο Ολυμπιακός πάει με τελείως διαφορετική ψυχολογία από αυτή που ήλπιζε και περίμενε.

Μολαταύτα, τα πράγματα στο ποδόσφαιρο, όπως, άλλωστε, και στην ζωή, δεν έρχονται πάντα όπως τα θέλουμε. Χωρίς τον Ιμπαγάσα να κρατάει μπάλα, να απεγκλωβίζει συμπαίχτες και να κάνει παιχνίδι και τον αεικίνητο Μανιάτη, ο οποίος έτρεξε πολλά μέτρα στον άξονα, να κρατά χώρο και να συγκρατεί αντιπάλους, επήλθε αγωνιστική καθίζηση -οι Μακούν και Μοντέστο δεν κατάφεραν σε κανένα σημείο του παιχνιδιού να φρενάρουν τον ρυθμό και τους γρήγορους συνδυασμούς των φιλοξενουμένων, ενώ ο Ορμπάιθ, όντας χωρίς στήριγμα και βοήθειες από τα ακραία μπακ, έμοιαζε σαν ναυαγός χωρίς σωσίβιο. Η ομάδα, μετά το 60' λεπτό, μπούκωσε, απώλεσε τον έλεγχο της μεσαίας γραμμής, έχασε την πρωτοβουλία των κινήσεων, έπαυσε να δέχεται βοήθεια από τους ακραίους και κυριεύτηκε από έναν ανεξήγητο πανικό και άγχος: δημιουργικά και ανασταλτικά υπήρχε σοβαρότατο πρόβλημα. Έχω βαρεθεί να λέω και να γράφω ότι ο Ολυμπιακός, χωρίς την παρουσία του Ιμπαγάσα, χάνει πολύ μεγάλο μέρος της δυναμικότητάς του. Ο Αργεντινός προσθέτει κύρος, δημιουργικότητα, φαντασία και ουσία. Αυτό, όμως, (πρέπει να) αποτελεί δικαιολογία για την εικόνα του Ολυμπιακού στο δεύτερο 45λεπτο; Όχι, βέβαια. Σε καμία περίπτωση. Αλλά είναι προφανές ότι η πίστη στο πλάνο εξανεμίστηκε γρήγορα και ξαφνικά. Από τα μέσα του δευτέρου ημιχρόνου, οι γηπεδούχοι οπισθοχώρησαν αναίτια, χωρίς, υποθέτω, αντίστοιχη οδηγία από τον πάγκο, και μετατράπηκαν σταδιακά σε ρόλο κομπάρσου, ανήμπορου να αντιδράσει -ίσως πίστεψαν ότι η πρόκριση θα ερχόταν, εύκολα ή δύσκολα, και ξεκίνησαν νωρίς τα όνειρα για Ρουμανίες: οι οπαδοί μπορεί να διακατέχονται από υπέρμετρη αισιοδοξία και εν ολίγοις να δικαιολογούνται, οι ποδοσφαιριστές και το τεχνικό επιτελείο, όχι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η παρουσία του Φουστέρ: σε όλο το δεύτερο ημίχρονο δεν πρέπει να ακούμπησε μπάλα πάνω από τρεις φορές. Κι εδώ ακριβώς ανατέλλει η ποδοσφαιρική αφέλεια της Μέταλιστ. Μία ομάδα που έκανε σχεδόν τα πάντα για να απορρίψει την απότομη αγωνιστική μετάπτωση του Ολυμπιακού. Από το 64' λεπτό, λοιπόν, ήρθε η σειρά των Ουκρανών για να θραύσουν το ηθικό του αντιπάλου. Ωστόσο, η μερική ανικανότητα, η ανεξήγητη σιγουριά και η έλλειψη ομαδικότητας, παραλίγο να στερήσουν από τους φιλοξενούμενους την ευκαιρία να διεκδικήσουν την πρόκριση -αν ήμουν οπαδός της Μέταλιστ, θα είχα λιντσάρει με βασανιστικό τρόπο αυτόν τον Ντέβιτς κι ας έβαλε το νικητήριο τέρμα. Εδώ είχαν κερδίσει φάουλ, προς το τέλος του ματς, έξω από την περιοχή του Μέγιερι κι αντί να το εκτελέσουν με συρτή πάσα, ώστε να σπεύσουν προς το σημαιάκι του κόρνερ για να κερδίσουν χρόνο, το εκτέλεσαν απευθείας με σκοπό να βάλουν γκολ! Δεν θα σχολιάσω την απαράδεκτη παράβαση του Μοντέστο και την εξίσου απαράδεκτη εκτέλεση πέναλτι που είδαν τα ματάκια μου, αλλά την ανεπάρκεια του Μέγιερι· ενός τερματοφύλακα, ο οποίος, επειδή αγωνίζεται σε μια ομάδα που ομολογουμένως δέχεται λιγοστές φάσεις σε κάθε αγώνα, συχνά υπερτιμάται από τα Μ.Μ.Ε. και τους οπαδούς. Το αποτέλεσμα; Σε δυο εύκολες φάσεις, και μάλιστα σε πολύ κρίσιμα χρονικά σημεία, που έπρεπε να βγει από την εστία του σαν μαινόμενος ταύρος, παρασέρνοντας συμπαίχτες και αντιπάλους, και να μαζέψει το τόπι, κυριεύτηκε από άγχος και αστάθεια, δήλωσε βροντερό απών και χάρισε απλόχερα την πρόκριση στην Μέταλιστ. Δεν πρόκειται για κάποια είδηση, βέβαια: έχουμε πει ότι ο Ούγγρος δεν εμπνέει σιγουριά και δυστυχώς η άποψη επιβεβαιώθηκε με χείριστο και επίπονο τρόπο. Επιπλέον, τα λάθη του Μέγιερι φανέρωσαν και το μεγαλείο της έλλειψης του Σουηδού ογκόλιθου.

Συγκεφαλαιώνοντας επιλογικά, ένας ποδοσφαιρικός αγώνας, όπως είναι γνωστό, αποτελείται από δυο ημίχρονα. Δυο ποδοσφαιρικοί αγώνες αποτελούνται από τέσσερα ημίχρονα. Απλά μαθηματικά είναι. Ο Ολυμπιακός, στο Χάρκοβο, ήταν μετριότατος, για να μην πω κακός, ενώ στο χθεσινό ματς έπαιξε με φουλ τις μηχανές για περίπου τριάντα λεπτά. Τα υπόλοιπα εξήντα λεπτά τι απέγιναν;  Επομένως, η ομάδα παρουσιάστηκε ανεπαρκής στα τρία από τα τέσσερα ημίχρονα. Δεν υπάρχει, όμως, πρόβλημα. Οι δημοσιογράφοι την βρήκαν την λύση. Πάντα την βρίσκουν. Κι αν δεν υπάρχει, την εφευρίσκουν. Είχαν προετοιμάσει το έδαφος για ενδεχόμενη αποτυχία. Το είχαν προλειάνει. Ναι, είναι οι ίδιοι που έγραφαν για την μεγάλη εμφάνιση του Ολυμπιακού στο Χάρκοβο (ρε, τι πίνετε;)! Προκρίνεται ο Ολυμπιακός; Πήρε την πρόκριση απέναντι σε μια σκληροτράχηλη και δυσκατάβλητη ομάδα. Αποκλείεται ο Ολυμπιακός; Αποκλείστηκε από μια επιθετική και ταλαντούχα ομάδα. Τι ισχύει; Αν κρατάς, βάσει συνολικού σκορ, την πρόκριση στα χέρια σου, αλλά είσαι ανήμπορος να διαχειριστείς ενδεχόμενη επιτυχία και αδυνατείς να αποτελειώσεις και να αποκλείσεις, εντός έδρας, μια αφελέστατη, φλύαρη ομάδα με λανθασμένη αγωνιστική νοοτροπία, τότε δεν αξίζεις την πρόκριση. Δεν υπάρχει χαρακίρι, δεν τίθεται θέμα αυτοκτονίας και δεν υφίσταται, όπως οι περίφημοι κύκλοι της Π.Α.Ε. αφήνουν να εννοηθεί, ζήτημα διαιτησίας. Απλά ήσουν άξιος της μοίρας σου.

Υ.Γ.1 Σφαγή της Λάρισας. Ο επόπτης σήκωσε σημαία για υπόδειξη οφσάιντ. Μετά από εκτέλεση πλάγιου άουτ!!! Κι ο διαιτητής σφύριξε την παράβαση!!! Και δεν συνέβη μόνο αυτή η φάση. Απίστευτα πράγματα!

Υ.Γ.2 Οι Γιαννακόπουλοι και οι Αγγελόπουλοι είναι επιχειρηματίες μεγάλου κύρους και βεληνεκούς. Κι όμως, αποδεικνύονται παράγοντες μικρού εκτοπίσματος και μεγέθους. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί το μπάσκετ έχει πάρει την κατιούσα.

Υ.Γ.3 Τους έχουμε φιλοξενήσει στο παρελθόν. Απολαύστε τους.

Συναρπαστικές μάχες

Όλοι μιλάνε για το θαύμα του Α.Π.Ο.Ε.Λ. Στην πραγματικότητα δεν υφίσταται θαύμα. Όλα, ή έστω τα περισσότερα, έχουν κυλίσει βάσει προγράμματος και σχεδίου. Απλά, επειδή οι περισσότεροι αδυνατούν να το αντιληφθούν ή να το παραδεχτούν, θεωρούν ότι η κυπριακή ομάδα έχει μεγάλο πάτο. Στην πραγματικότητα αυτό που διαθέτει, και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό, ονομάζεται πίστη -ναι, υπάρχουν ομάδες, όσο παράξενο κι αν ακούγεται σε κάποιους, οι οποίες δουλεύουν μεθοδικά με υλικά που ορισμένοι έκριναν ως ανεπαρκή. Δεν θα τοποθετήσω τους οπαδούς σε αυτή την κατηγορία. Οι οπαδοί πρέπει να διακατέχονται από πίστη, ανεξαρτήτως συνθηκών και καταστάσεων. Κι όταν γράφω πίστη δεν εννοώ κάτι Θείο -μην παρεξηγηθούμε. Ο Α.Π.Ο.Ε.Λ. σε τι πιστεύει; Στην ομοιογένεια; Στην άγνοια κινδύνου; Δεν το έχω σπουδάσει ακόμα. Ίσως στον χρόνο. Ας μην ξεχνάμε ότι η συγκεκριμένη ομάδα δουλεύει και δουλεύεται επί 2,5 χρόνια. Εξωπραγματικός χρονικός ορίζοντας για τα δικά μας δεδομένα. Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι δεν υπερεκτιμούν τις δυνατότητές τους. Η ομάδα του Γιοβάνοβιτς δρα σαν τακτικός χαμαιλέοντας. Προσαρμόζεται, ανάλογα με την έδρα, στον εκάστοτε αντίπαλο και προσπαθεί, αναπληρώνοντας την τεχνική ανεπάρκεια με το πάθος, την ομαδικότητα και τον τακτικό ρεαλισμό, να κλέψει το αποτέλεσμα. Και το καταφέρνει με αξιοθαύμαστο τρόπο. Και μάλιστα, παίζοντας ποδόσφαιρο (αναμονής). Με συχνές και ακριβείς αλληλοκαλύψεις, γρήγορες επιστροφές, αντεπιθέσεις, συσπείρωση γραμμών, ελαχιστοποίηση ρίσκων. Αυτό μπορεί, αυτό παίζει. Και ναι, υπάρχει και σκοπιμότητα. Η σκοπιμότητα, όμως, διαθέτει πολλές πτυχές και δεν είναι όλες καταδικαστέες. Δεν ξέρω τι θα συμβεί στην επόμενη σελίδα του ευρωπαϊκού παραμυθιού, αλλά το λέει η καρδούλα τους.

Όπως το έλεγε και η καρδούλα του Μάνσταϊν (στρατιωτική ιδιοφυΐα), ο οποίος, στις 15 Μαρτίου του 1942, παρόμοια εποχή με τη σημερινή, με μια ξαφνική και ορμητική αντεπίθεση, ανακατέλαβε το Χάρκοβο από τους Σοβιετικούς. Το συγκεκριμένο γεγονός πρόσθεσε αρκετούς κόκκους άμμου στην ασθμαίνουσα επιθετική πρωτοβουλία των Γερμανών και έδωσε την δυνατότητα στον Χίτλερ να ποντάρει -ανεπιτυχώς τελικά- στην αρματομαχία του Κουρσκ, τον Ιούλιο του 1943. Η τακτική ισοπαλία στο Κουρσκ, σήμανε στρατηγική ήττα. Ίσως έφταιγε το τερέν του μετώπου και οι καιρικές συνθήκες. Όπως στο Χάρκοβο του 2012. Όπου μας έπρηξαν τα καλαμπαλίκια με το χόρτο και το κρύο. Λες και οι Ουκρανοί έπαιζαν σε άλλο γήπεδο και με διαφορετικές καιρικές συνθήκες. Τέλος πάντων. Αυτό, πάντως, που δεν γνωρίζω είναι το αν οι στρατιώτες του Στρατάρχη Μάνσταϊν είχαν παρόμοια αγωνιστική συμπεριφορά με κάποιους παίχτες του Ολυμπιακού. Υποθέτω πως όχι. Ίσως πρέπει να ρωτήσουμε τον Ορμπάιθ. Ο Βάσκος δεν ανέβαζε την ομάδα ψηλά, δεν έπαιζε κάθετο ποδόσφαιρο και δεν έκοβε. Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπω κόφτη να μην κόβει. Αλλά είναι η πρώτη φορά που βλέπω αμυντικό χαφ να μην ιδρώνει και να μην λερώνει την φανέλα. Ο Φουστέρ, για παράδειγμα, που έπαιζε, υποτίθεται, έξω δεξιά, μοχθούσε στο γήπεδο. Το ίδιο ίσχυε και για τον Μανιάτη που αδυνατούσε να προωθήσει την μπάλα στην εμπροσθοφυλακή, αλλά τουλάχιστον έτρεχε πάνω, κάτω και πλαγίως. Αντίθετα, οι Τζιμπούρ και Μιραλάς έτρεχαν μόνο με την φαντασία τους. Συμπεριφέρονται λες και παίζουν Pro στο Playstation. Προκλητικοί ποδοσφαιριστές. Αν μπορείς να τους αποκαλέσεις τέτοιους. Όσο για τον Μακούν, έχω να του πω ένα μεγάλο μπράβο, διότι καταφέρνει σε κάθε εμφάνισή του να ρεζιλεύει τους δημοσιογράφους που προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι ήρθε ο κλώνος του Φερνάντο Ιέρο. Το ρεζουμέ είναι ότι για να παίξεις ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, χρειάζεσαι απαραίτητα κατοχή μπάλας. Και για να έχεις -σε αυτό το επίπεδο- κατοχή μπάλας, χρειάζεσαι απαραίτητα κάποιον παίχτη που να φέρει τα τεχνικά χαρακτηριστικά του Ιμπαγάσα. Ακόμα καλύτερα τον ίδιο τον Ιμπαγάσα και το κύρος του. Επομένως, η πίστη στο πλάνο, ήτοι το αγωνιστικό σχέδιο, δεν απέδωσε καρπούς. Η απόδειξη έγκειται στο ότι η μοναδική δράση που κόπασε την, έστω και φλύαρη, επιθετικότητα της Μέταλιστ, ήταν το -κόντρα στη ροή του παιχνιδιού- γκολ του Ολυμπιακού κι όχι η  εκ πεποιθήσεως τακτική συμπεριφορά. Μάλιστα ακόμα και μετά την επίτευξη του τέρματος, δεν άλλαξε το οτιδήποτε στο παιχνίδι του Ολυμπιακού. Άκυρο. Άλλαξε η απόδοση του Αβραάμ: κατέστη έτι υψηλότερη. Ως εκ τούτου, ο Αβραάμ είναι ο Μ.Ο.Μ. -ο τίτλος του M.V.P. ανήκει στον Φουστέρ: μπορεί να είχε πιει το φίλτρο της εξαφάνισης, αλλά η ενέργειά του άλλαξε τα δεδομένα του ματς. Και όχι, αρνούμαι να δεχτώ ότι η ομάδα, ελέω Βάσκου, φοβήθηκε την πολυδιαφημισμένη επίθεση των Ουκρανών. Αν ο Βαλβέρδε φοβήθηκε το οτιδήποτε, αυτό ηταν η ομάδα του και τίποτα άλλο. Η εμφάνιση, λοιπόν, κυμάνθηκε σε φτωχά επίπεδα. Η νίκη, όμως, στο Χάρκοβο ήταν σημαντικότατη: όπως η ανακατάληψη της πόλης από τον Μάνσταϊν.

Αντίθετα, η ομάδα του Μπιέλσα, η Π.Α.Ε. με την  αξιοθαύμαστη εταιρική κουλτούρα, η απολαυστική Μπιλμπάο, πιστεύει στην τακτική πληρότητα.  Ο Ιραϊθόθ πρόσθετε σιγουριά κάτω από τα δοκάρια. Ο Σουσαέτα εφορμούσε από τα μετόπισθεν και μετατρεπόταν σε κρυφό κυνηγό. Ο Ιραόλα επέλαυνε από τη δεξιά πτέρυγα. Ο Χάβι Μαρτίνεζ, είτε ως κεντρικός αμυντικός είτε ως αμυντικός χαφ, ενεργούσε ως play maker. Ο Σαν Χοσέ πρόσθετε σθένος στην αμυντική γραμμή. Ο Ντε Μάρκος κινούταν συνεχώς στην πλάτη της άμυνας. Ο Γιορέντε, λειτουργώντας ως target man, ορίστηκε ως ο επίσημος εκτελεστής. Και ο Μουνιαΐν, ένα ταλέντο που βρίθει με ποδοσφαιρικό θράσος, ορμώμενος από την αριστερά πλευρά, μπέρδευε τους αντιπάλους, προσωπικούς και μη. Οι Βάσκοι, λοιπόν, παρουσιάστηκαν εξόχως σοβαροί και προσηλωμένοι. Δεν πρέπει να προξενεί έκπληξη: πρόκειται για πάγια αγωνιστική νοοτροπία της φετινής Μπιλμπάο. Ακόμα και μετά το τέρμα του Ρούνεϊ έδειξε ανεπηρέαστη και αποφασισμένη να απλώσει το παιχνίδι της. Από την άλλη πλευρά, η Μάντσεστερ αμυνόταν αποκλειστικά στο δικό της τερέν, κυνηγούσε την κόντρα και πόνταρε σε κάποιες εμπνεύσεις του Ερνάντεζ. Είμαι βέβαιος ότι ο τσίχλας προβληματίστηκε σφόδρα, ειδικά στο ανασταλτικό κομμάτι: οι παίχτες της Μπιλμπάο έφτιαχναν φάσεις κυριολεκτικά όποτε γούσταραν. Το πρόβλημα των Άγγλων, πλην του επιθετικού οργασμού των φιλοξενουμένων, εντεινόταν κι από την φτωχή απόδοση ορισμένων παιχτών. Ο Ρούνεϊ μπορεί να χρίστηκε σκόρερ, αλλά βρισκόταν φανερά εκτός παιχνιδιού, ο Παρκ δεν πρόλαβε να δει τι χρώμα είχε η μπάλα, τα ακραία μπακ έτρεχαν και δεν έφταναν, ενώ οι Έβανς και Σμόλινγκ παρέταξαν δύναμη, αλλά όχι μυαλό. Συν τοις άλλοις, οι πτέρυγες ήταν εξαφανισμένες: η ομάδα, παρόλο που προτίμησε την κόντρα και ακολουθώντας, έστω και  κάπως μπερδεμένα, το 4-4-2, διέθετε ελάχιστο πλάτος στο γήπεδο. Την φρεσκάδα, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται, την χάριζε ο ποδοσφαιρικά ηλικιωμένος Γκιγκς. (Ανοίγω παρένθεση.) Πραγματική σημαία. Πιθανολογώ ότι ο Γκιγκς υφίσταται τόσα χρόνια στο μηχανισμό του οργανισμού, διότι ο ίδιος ο προπονητής του αποτελεί σημαία της ομάδας. Είναι πολύ σημαντικό για τον εκάστοτε προπονητή να έχει υπό την εξουσία του παίχτες που τους καταλαβαίνει και τον καταλαβαίνουν. Να έχει παίχτες που πλένουν τα δόντια τους με την ίδια οδοντόβουρτσα. Το ίδιο ισχύει και για τον Σκόουλς. (Κλείνω παρένθεση.) Και για να σφυρίξουμε τη λήξη του άρθρου: η Μπιλμπάο, αφού ολοκλήρωσε την ανατροπή του σκορ και έριξε τον μεταβολισμό του παιχνιδιού, πήρε μια μέγιστη, τεράστια νίκη και πλέον, παρά την αναμενόμενη πίεση της Μάντσεστερ στη ρεβάνς, φλερτάρει με κάτι παραπάνω από μια πρόκριση. Αναμένεται συναρπαστικό παιχνίδι στο θρυλικό Σαν Μαμές. Και όχι, δεν εκπλήσσομαι, ούτε από τη νίκη μήτε από την εμφάνιση.

Υ.Γ.1 Πρώτη φορά -και ελπίζω τελευταία- παρατηρώ επαγγελματία τερματοφύλακα να προσπαθεί να αποκρούσει, ή να μπλοκάρει, ή να κλείσει το οπτικό πεδίο του σουταδόρου, γυρνώντας με την πλάτη προς την μπάλα. Αναφέρομαι στον Ουκρανό τερματά της Μέταλιστ. Απίστευτα πράγματα.

Υ.Γ.2 Το σφάλμα (χέρι) του Ντε Μάρκος στις καθυστερήσεις, αναπτέρωσε τις όποιες (λιγοστές;) ελπίδες των Άγγλων. Απαρηγόρητος θα είναι ο Βάσκος. Εγώ, αν βρισκόμουν στη θέση του, θα ήμουν.

Υ.Γ.3 Ό Άρης, προς απογοήτευση πολλών, κέρδισε την υπόθεση Κάμπορα. Κι αντί, όλοι αυτοί που έλεγαν την μαλακία τους, να βγουν να ζητήσουν συγγνώμη, κάθονται και ζητάνε και τα ρέστα. Δεν πιανόμαστε από πουθενά. Είμαστε για λύπηση. Δεν αναφέρω την απόφαση, επειδή με νοιάζει η δικαίωση από το CAS. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι χάθηκε ένας πολύ καλός επιθετικός. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά χάθηκε κι ο αντικαταστάτης του, ο Ρουίζ.

Υ.Γ.4 Τάδε έφη Κώστας Καίσαρης: «Στην Ελλάδα όλοι έχουνε μάθει να υποδύονται ρόλους. Να εμφανίζονται σαν κάτι το διαφορετικό απ' αυτό που είναι στην πραγματικότητα. Σαν τους τραβεστί. Που φοράνε γυναικεία ρούχα, βάζουνε περούκα και κραγιόν, τακούνια και νάιλον κάλτσες και υποδύονται τις γυναίκες. Αυτό ακριβώς γίνεται στα υψηλά κλιμάκια της κοινωνίας. Στην κορυφή της πυραμίδας. Οι πολιτικοί υποδύονται τους σωτήρες της χώρας. Ο Βενιζέλος ότι αγωνίζεται για να σώσει την πατρίδα. Ο Λοβέρδος για την Υγεία κι η Αννούλα του χιονιά χθες για την Παιδεία και σήμερα για την Ανάπτυξη. Για το καλό της Ελλάδας βιάζεται να γίνει πρωθυπουργός ο Σαμαράς. Οι πολιτικοί υποδύονται τους σωτήρες. Οι επιχειρηματίες τους φιλάνθρωπους που κάνουνε δωρεές και φτιάχνουνε εκκλησίες και νοσοκομεία. Οι παράγοντες του ποδοσφαίρου ότι αγωνίζονται για το 50-50. Οι δημοσιογράφοι ότι υπηρετούν την αλήθεια και πάει λέγοντας».

Υ.Γ.5 Τα χρόνια πέρασαν. Στην σκηνή σέρνεται. Με το ζόρι περπατάει. Δεν μπορεί να εκφέρει λόγο. Χρειάζεσαι μεταφραστή για να καταλάβεις τι λέει. Δεν σταματάει, όμως. Συνεχίζει ακάθεκτος. Βρήκε τον αντικαταστάτη του Zakk Wylde, στο πρόσωπο του Έλληνα Gus G, του κιθαρίστα των Firewind. Και βάζει μπρος για νέες κατακτήσεις.

Ευρωπαϊκά παραμύθια

Το έχω γράψει πολλές φορές: είναι ψυχολογικά σημαντικό, όταν παίζεις εκτός έδρας, να ξέρεις ότι και γκολ να δεχτείς δεν αλλάζει κάτι, διότι πάλι ένα τέρμα χρειάζεσαι. Η Ουντινέζε, έχοντας αποτυπώσει την ουσία της παραπάνω άποψης με πυρωμένο σίδερο στο μυαλό της και παίζοντας ως γνήσια ιταλική ομάδα, κατάφερε να πάρει την νίκη και κατ' επέκταση την πρόκριση. Το 0-0 του πρώτου αγώνα κρίνεται ως άκρως ύπουλο αποτέλεσμα κι ως εκ τούτου η διαχείριση του αποψινού ματς έπρεπε να είναι ιδανική -αλλά τι σημαίνει ιδανική; Εν προκειμένω, να εξαργύρωνε νωρίς την επιθετικότητά του και να πετύχαινε ένα γκολ που τόσο πολύ χρειαζόταν -το παιχνίδι αναμονής, ειδικά μέσα στην Τούμπα, δεν του ταιριάζει. Εντούτοις, δεν μπορώ να καταλογίσω ευθύνες στον Μπολόνι. Ο Ρουμάνος, με δεδομένα τα προβλήματα της ομάδας, έχει διατηρήσει την αγωνιστική ετοιμότητα της ομάδας στο έπακρον. Οι Ιταλοί, όμως, είναι πιο ποιοτικοί, πιο μοντέρνοι τακτικά, χτύπησαν τον Π.Α.Ο.Κ. στα ευαίσθητά του σημεία (στημένα, ταχύτητα, τεχνική ανεπάρκεια αμυντικής γραμμής, αντοχή) και μετά περίμεναν απλά τον διαιτητή να σφυρίξει την λήξη. Κατάφεραν, βλέπετε, να πετάξουν δυο γκολ στο πρώτο 15λεπτο και να αποσυντονίσουν πλήρως τον Π.Α.Ο.Κ. Ελπίζω -επιτέλους!- να μάθουμε ότι ένα γκολ από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα: απλά αλλάζει το νούμερο στο μάτριξ του γηπέδου. Παίζει τεράστιο ρόλο πως μπαίνει το γκολ και σε ποιο χρονικό σημείο αυτό επιτυγχάνεται. Οφείλουμε, δηλαδή, να κατανοήσουμε τις ψυχολογικές επιβαρύνσεις και τις αγωνιστικές επιπτώσεις που προκύπτουν -αυτές είναι οι πραγματικές πληγές. Και το κυριότερο: να μάθουμε να τις ξεχωρίζουμε από την τεχνική ή τακτική ανεπάρκεια. Έτσι, όταν ο Κρέσιτς λειτουργεί σαν κλώνος του Τζόρβα, μη μπορώντας να απομακρύνει ικανοποιητικά την μπάλα, ας μην στεκόμαστε αποκλειστικά στην ανωτερότητα της Ουντινέζε. Οι Π.Α.Ο.Κ.τσήδες, πάντως, δεν νομίζω ότι τα έβαψαν μαύρα. Η ομάδα, τηρουμένων των αναλογιών, φλέρταρε με την πρόκριση στους 16, έβγαλε κάποια μύρια, μάζεψε αρκετούς βαθμούς για την ομάδα και τη χώρα, ενώ, παράλληλα, έβγαλε γνήσιο ποδοσφαιρικό τσαμπουκά και αποκόμισε ισχυρές δόσεις ηρωισμού με αποκορύφωμα το ματς του Λονδίνου. Τέλος, το ευρωπαϊκό παραμύθι του ΠΑ.Ο.Κ. ξεχείλιζε από την ελπίδα της πρόκρισης.

Αντίθετα, το ευρωπαϊκό παραμύθι του Ολυμπιακού ξεχειλίζει από την πίστη στο πλάνο. Ο Βαλβέρδε, είτε αντιμετωπίζει την Ελπίδα Σαππών, είτε τον Άρη, είτε την Άρσεναλ, ακολουθεί το δικό του πλάνο. Δεν λογαριάζει τις φυλλάδες, δεν υπολογίζει τα θέλω των οπαδών και -το πιο σημαντικό- αφήνει τον αντίπαλο να προσαρμοστεί πάνω του. Αυτό δείχνει ότι διδάσκει συγκεκριμένο αγωνιστικό σχέδιο, όπως την πίεση στο τερέν του αντιπάλου ή το σχέδιο ανάπτυξης με ''την μπάλα κάτω'', και μεταλαμπαδεύει πνεύμα ανωτερότητας στους παίχτες του. Μοναδική εξαίρεση σε απόλυτο βαθμό, αποτελεί το εντός έδρας ματς του Ολυμπιακού με αντίπαλο την Μαρσέιγ. Ένα ματς, στο οποίο ο ίδιος ο Βαλβέρδε έκρινε ότι ο Ολυμπιακός ήταν ανέτοιμος. Πράγματι ήταν, αλλά σε αυτό φέρει ευθύνη εκείνος και μόνον εκείνος. Όπως ακριβώς ευθύνεται και στα υπόλοιπα παιχνίδια, ευρωπαϊκά και μη, κερδισμένα και μη. Δανείζομαι μια πρόταση που έγραψα για τον Μπολόνι, ώστε να την αποδώσω στον Βαλβέρδε: «Μπορεί να επιμένει σε κάποιες αγωνιστικές συνιστώσες, αλλά δεν πρόκειται για εμμονές: όταν έχω να αντιμετωπίσω έναν κανονικό προπονητή, καταλαβαίνω και αντιλαμβάνομαι ότι αυτό που οι περισσότεροι αποκαλούν ''εμμονή'', μεταφράζεται ως ατέλεια του πλάνου -αλίμονο, αν τα πλάνα και τα σχέδια ήταν χωρίς ατέλειες». Απόψε, λοιπόν, ο Ολυμπιακός του πρώτου ημιχρόνου ήταν ακριβώς αυτό που περιμέναμε: ο Μιραλάς έτρεχε με την μπάλα, ο Τζιμπούρ χωρίς αυτήν, ο Ιμπαγάσα οργάνωνε, τα ακραία μπακ τρέχανε στον ασβέστη και οι κεντρικοί οπισθοφύλακες έκοβαν ότι υπήρχε στην εμβέλειά τους. Κι όταν κάτι έβγαινε εκτός πεδίου δράσης ή βεληνεκούς, τότε ερχόταν ο Κάρολ και το κατέρριπτε. Μην περιμένετε να αποθεώσω τον Ιρλανδό -η υπερβολή είναι δουλειά των δημοσιογράφων και των επαγγελματιών οπαδών. Αν ζητάτε την γνώμη μου, ο Κάρολ, έπραξε αυτό που υποδηλώνει η ιδιότητά του: φύλακας του τέρματος. Το πιο σημαντικό στοιχείο που απελευθέρωσε ο Κάρολ, και μάλιστα άθελα του, λέγεται ηρωισμός. Αυτό ξύπνησε την κερκίδα κι αυτό αφύπνισε τον πάγκο και τους παίχτες στο δεύτερο μέρος. Ο Ολυμπιακός, λοιπόν, προκρίθηκε στους 16 του πρώην Ουέφα και πραγματικά χαίρομαι, διότι τον βλέπω προετοιμασμένο για διάκριση. Για να το πετύχει, όμως, αυτό θα πρέπει να σκοράρει εκτός έδρας, όπως ακριβώς έκανε στο Καζάν. Ας μην ξεχνάμε ότι το μυστικό της Ατλέτικο Μαδρίτης στον δρόμο προς την κούπα, λεγόταν εκτός έδρας γκολ, αποφασιστικότητα και δίψα. Δεν υπονοώ, φυσικά, ότι ο Ολυμπιακός θα πάει για κούπα. Απλά δείχνω το μονοπάτι που περπατά η διάκριση -πρόκειται για σχετική έννοια. Στο χέρι του είναι να την μετατρέψει σε απόλυτη.

Κάπως έτσι, λοιπόν, δημιουργούνται οι ποδοσφαιρικές ιστορίες, γεννιούνται τα ευρωπαϊκά παραμύθια. Δεν σας κρύβω ότι ζηλεύω. Μου λείπει η αναμονή, η προσμονή, η δίψα, η ελπίδα, η ατμόσφαιρα. Δεν πειράζει. Γνωρίζω ότι η υπομονή αποτελεί μέγιστη αρετή, κι ως εκ τούτου θα περιμένω. Θα επιστρέψουμε. Μέχρι τότε, ο Π.Α.Ο.Κ. και ο Ολυμπιακός πρέπει να επανέλθουν στην σκληρή πραγματικότητα του ελληνικού πρωταθλήματος. Για τον μεν Π.Α.Ο.Κ. η προσήλωση θα είναι άμεση, αν και θεωρώ ότι θα συμβεί κάπως απότομα, ενώ για τον δε Ολυμπιακό τα πράγματα είναι πιο σύνθετα και ενδεχομένως προκύψουν επίπονα. Όπως λέει κι ο Λιακόπουλος: «Ο καιρός γαρ εγγύς».

Υ.Γ.1 Ο Χρίστο Στόιτσκοφ, παλαιά δόξα του ποδοσφαίρου και νυν προπονητής της Λίτεξ Λόβετς, με αφορμή το επερχόμενο φιλικό παιχνίδι με τον Άρη, δήλωσε: «Κρίση; Ποια κρίση; Την άκουσα, αλλά δεν τη βλέπω. Σε μια χώρα που υπάρχει οικονομική κρίση, τα πράγματα θεωρώ ότι είναι πολύ διαφορετικά σε όλους τους χώρους. Τα μπουζούκια τα είδα γεμάτα, το κέντρο της πόλης γεμάτο από καταναλωτές, τα μαγαζιά όλα γεμάτα και όλοι οι δρόμοι ήταν γεμάτοι από αυτοκίνητα».

Υ.Γ.2 Στα πλαίσια της σύσκεψης για τον στημένο και αρρωστημένο τελικό κυπέλλου μπάσκετ, έπεσα πάνω στο παραλήρημα του Θανάση Γιαννακόπουλου. Δεν μπορούσα να κρύψω την θλίψη μου. Πραγματικά άθλιος. Πανάθλιος, για την ακρίβεια.

Υ.Γ.3 Ολοκληρώθηκε η γενική συνέλευση της Λέσχης Φίλων Άρη. Έχω την αίσθηση ότι, αντί να απαντηθούν ερωτήματα και να λυθούν απορίες, δημιουργήθηκαν νέα θέματα προς επίλυση. Ο Γιώργος Τότσικας αναφέρει αρκετά από αυτά.

Υ.Γ.4 Κάθε άρθρο του Κώστα Καίσαρη είναι απολαυστικό: «Τα ρούχα του σκίζει ο Λοβέρδος: ''Κανένας απ' αυτούς που ψήφισαν όχι στο µνηµόνιο, δεν πρέπει να µπει στα ψηφοδέλτια''. Τα ίδια και ο πρώην εργατοπατέρας Πρωτόπαπας. Όπως και στη Νέα Δηµοκρατία. Όλοι βάζουν βέτο να µείνουν εκτός ψηφοδελτίων οι αντιµνηµονιακοί και να µην επιστρέψουν. Κι είναι απλό. Μόλις και µετά βίας ξεπερνάει το 20% η Νέα Δηµοκρατία και το 10% το ΠΑΣΟΚ. Σφαγή θα γίνει εκλογές. Ειδικά στο ΠΑΣΟΚ. Τα τρία τέταρτα της σηµερινής κοινοβουλευτικής οµάδας θα µείνουν απ' έξω. Αν, λοιπόν, γυρίσουνε πίσω οι διαγραφέντες, θα βγούνε µε τα µπούνια. Αυτούς θα σταυρώσει ο κόσµος. Με τους µνηµονιακούς υποψηφίους να την έχουν πουτσίσει για τα καλά. Γι' αυτό κι ο Λοβέρδος βράζει φασόλια να µη γυρίσει κανένας πίσω. Δεν είναι θέµα αρχών. Είναι θέµα προσωπικής επιβίωσης».

Υ.Γ.5 Η ονομασία του συγκροτημάτος είναι εμπευσμένη από τον Ιβάν Παβλόφ, γνωστός επιστήμονας για τις έρευνές του στο φαινόμενο των εξαρτημένων αντανακλαστικών, και τα περίφημα σκυλιά του. Το εντυπωσιακό, όμως, είναι άλλο: Για πολλά χρόνια κυκλοφορούσε μια ανυπόστατη φήμη ότι ο τραγουδιστής έχει αυτοκτονήσει, επειδή η φωνή του ακούγεται ως γυναικεία (!). Η φήμη, εν τέλει, αποδείχτηκε αναληθής -ο τραγουδιστής ζει και βασιλεύει. Αυτό που ξέρω είναι ότι η φωνή του είναι μαγευτική και συγκαταλέγεται στις κορυφαίες φωνές που έχουν ακούσει τα αυτιά μου. Ίσως η κορυφαία. Βουαλά.

Με ψηλά το κεφάλι

Άπαντες περιμένουν να έρθουν οι Τρίτες, οι Τετάρτες και οι Πέμπτες. Να ξεχαρμανιάσουν. Να ξεχάσουν ότι ο κατώτατος μισθός έχει πέσει στα τέσσερα κατοστάρικα και να θυμηθούν τι σημαίνει ποδόσφαιρο. Δεν είναι μόνο το θέαμα και η καταφανέσταστη διαφορά ποιότητας. Είναι ότι ξεφεύγουμε από την δίνη της εγχώριας αθλητικής επικαιρότητας. Ξεφεύγουμε από την ακατανόητη εσωστρέφεια και την μίζερη εξωστρέφεια που διέπει την λειτουργία της εκάστοτε ελληνικής ομάδας. Και φυσικά, η Αρειανάρα δεν αποτελεί εξαίρεση. Η χώρα έχει τον Πάγκαλο ως αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και ο Άρης διαθέτεις στις τάξεις του τον Τσαλτίδη ως εκπρόσωπο επικοινωνίας της Π.Α.Ε. Απίστευτα πράγματα.

Στο ελληνικό πρωτάθλημα, λοιπόν, έχουμε το διαιτητόσφαιρο και στο τσου λου το ποδόσφαιρο. Σαφής η διαφορά. Το ίδιο ισχύει και στο πρώην Ουέφα, όπου η αμφιβολία των φαβορί είναι μεγαλύτερη και τα αποτελέσματα πιο αμφίρροπα, χωρίς να διαταράσσεται η ποιότητα των αναμετρήσεων. Τρανό παράδειγμα ο χθεσινός Ολυμπιακός. Ο Βάσκος έστησε σωστά την ομάδα, διέκρινε τις αδυναμίες και την ανετοιμότητα των Ρώσων και με μια μικρή δόση τύχης, πήρε το αποτέλεσμα. Πήρε μια μεγάλη, παλικαρίσια νίκη. Το δήλωσε κι ο Μαρινάκης: «Είστε λιοντάρια και παλικάρια. Παρά τις ακραίες καιρικές συνθήκες και την εχθρική διαιτησία καταφέρατε και αποσπάσατε μία σπουδαία νίκη».

Η εχθρική διαιτησία, λοιπόν, ο συνθετικός χλοοτάπητας και οι χαμηλότατες θερμοκρασίες δεν εμπόδισαν τα παιδιά που δηλώνουν Ολυμπιακοί να πάνε στο σχολείο με ψηλά το κεφάλι. Μετά την παράγκα του Γόντικα, ανατέλλει κι αυτή του Πλατινί, ενός ανθρώπου εμποτισμένου με αντιολυμπιακό μένος, ήδη από τα χρόνια που αγωνιζόταν στην Σεντ Ετιέν. Κι ο Σάββας συνεχίζει αναπόσπαστα το έργο που του ανέθεσε ο Μαρινάκης. Στην Ξάνθη είχε στήσει καραούλι στον διαιτητή και (του) φώναζε με συχνότητα μυδραλιοβόλου: «Ντροπή σου!». Χθες, όμως, ο Σάββας ήταν άψογος. Ούτε στη φυσούνα είχε στήσει καρτέρι μήτε στις κάμερες δήλωσε κάτι εναντίον της παράγκας του Πλατινί. Μέχρι κι ο Μητρόπουλος, για τον οποίο ο ρεπόρτερ του γηπέδου μας πληροφορούσε ότι ζει με πάθος και ένταση το ματς, δεν προέβη σε κάποια ενέργεια. Να πετάξει ένα παπούτσι, βρε αδερφέ. Αλλά, βλέπετε, ο Κάρολ απέκρουσε το πέναλτι και άπαντες επέστρεψαν ευχαριστημένοι. Μην νομίζετε ότι ήθελε να το πιάσει. Στην αρχή είχε άλλον σκοπό. Το δήλωσε και ο Σαργκάνης: «Μπήκε με την εμπειρία του, δεν είναι κανένας πιτσιρικάς με τρακ. Μπήκε αποφασισμένος ν' αποκρούσει το πέναλτι». Αν ήταν, δηλαδή, ο Μέγιερι, ο Καπίνο ή ο Βελλίδης θα έμπαιναν αποφασισμένοι να μην το αποκρούσουν; Θεέ και Κύριε. Στα πέναλτι, εξάλλου, το άγχος μεταφέρεται στον εκτελεστή κι όχι στον τερματοφύλακα.

Ο Ολυμπιακός, λοιπόν, αγωνίστηκε ώριμα και πειθαρχημένα, κέρδισε δίκαια και καθαρά. Ο υπερηχητικός Μανιάτης κάλυπτε την ανεπάρκεια του Μακούν, ο Τζιμπούρ τραβιόταν στη γραμμή και άνοιγε διαδρόμους για τον Φουστέρ, ενώ η αμυντική γραμμή εγκλώβισε τον Βάλντεζ σαν τανάλια. Έχω δηλώσει πολλάκις ότι ο Βάσκος είναι κανονικός προπονητής και αποτελεί έναν λαμπερό φανοστάτη στο μίζερο ελληνικό πρωτάθλημα και στην περίεργη ιδιοσυγκρασία της Π.Α.Ε. Ολυμπιακός. Κάποια στιγμή πρέπει να αναλύσουμε την σημασία του να κάθεται ''ένας κανονικός προπονητής'' στον πάγκο της ομάδας. Θα ήθελα να μείνει και του χρόνου, αλλά, θεωρώ ότι αυτή η μιζέρια και η περιέργεια, δυστυχώς, θα τον στείλουν πίσω στο ισπανικό πρωτάθλημα για να εξαργυρώσει την καλή του ευρωπαϊκή πορεία. Μέχρι τότε η πρόκριση στους οχτώ είναι ανοιχτή και τα σκυλιά δεμένα. Το ίδιο και το πρωτάθλημα για τον Παναθηναϊκό.

Υ.Γ.1 Από τον Κώστα Καίσαρη: «Ο Γιώργος Παπανδρέου, µιλώντας στην κοινοβουλευτική οµάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ήταν συγκλονιστικός: ''Με έβρισαν. Με λοιδόρησαν. Με είπαν προδότη και δοσίλογο''. Τι περίµενε δηλαδή; Να του πούνε µπράβο επειδή έβαλε την Ελλάδα στο Δέλτα Νι Ταυ; [...] Ο Σαµαράς αντίθετα κοιτάει µπροστά. Σχεδόν πανηγυρίζοντας είπε στους βουλευτές του ότι µετά την υπογραφή της δανειακής σύµβασης και την ολοκλήρωση του PSI θα γίνουν αµέσως εκλογές. Κι αυτοί χειροκρόταγαν µετά µανίας. Ότι γινόµαστε κυβέρνηση δηλαδή, εγώ πρωθυπουργός κι εσείς υπουργοί. Για να διαχειριστούν όλοι µαζί τη φτώχεια, την ανέχεια και την πείνα. Τόσο πολύ βιάζονται να κυβερνήσουνε τους ανέργους και τους εξαθλιωµένους. Και ποια είναι η πλάκα. Ο Σαµαράς διέγραψε την Ντόρα επειδή ψήφισε το πρώτο µνηµόνιο και τώρα διαγράφει αυτούς που ψηφίσανε ''όχι'' στο δεύτερο µνηµόνιο. Αυτό πάει να πει πολιτική συνέπεια. Αυτό πάει να πει να έχεις αρχές».

Υ.Γ.2 Είναι προφανές ότι η Μπαρτσελόνα, χωρίς τον Τσάβι στην σύνθεσή της, έχει προβλήματα στην κυκλοφορία. Ναι, το ξέρω ότι ακούγεται οξύμωρο, διότι αναφέρομαι σε μια ομάδα που χθες είχε κατοχή 70% και εξαπλάσιες πάσες από τον αντίπαλό της, αλλά τα στατιστικά στο ποδόσφαιρο μαρτυρούν μονάχα ένα πολύ μικρό κομμάτι της ιστορίας κι όχι όλη την ιστορία. Επίσης, με τον Ματσεράνο στο κέντρο άμυνας, φάνηκε και η διαφορά στον τρόπο ανάπτυξης. Δεν εννοώ ότι είναι καλύτερη ή χειρότερη, απλά διαφορετική λόγω των διαφορετικών τεχνικών χαρακτηριστικών μεταξύ Πικέ και Ματσεράνο. Τέλος, είναι προφανές ότι η ομάδα έχει διαχρονικό πρόβλημα στον αέρα. Σε αυτό δεν ευθύνονται οι αμυντικές αδυναμίες της ομάδας, αλλά κυρίως οι επελάσεις των ακραίων μπακ, συνήθως Ντάνι Άλβες και Αμπιντάλ, οι επιστροφές των οποίων, εκ των πραγμάτων, δεν γίνεται να είναι απόλυτα επιτυχείς.

Υ.Γ.3 Καλή επιτυχία στον Π.Α.Ο.Κ. Την αρχή την έκανε ο Ολυμπιακός και του έδειξε τον δρόμο. Η Ελλάδα χρειάζεται ευρωπαϊκές νίκες για να πάρει τους βαθμούς και, όσο κι αν ακούγεται περίεργο, να ανακτήσει μέρος του χαμένου πρεστίζ ως χώρα. Για τον Π.Α.Ο.Κ., όμως, θα τα πούμε στην επόμενη ανάρτηση.

Υ.Γ.4 Οι πειραματισμοί του Pete Townshend σε όλο τους το μεγαλείο. 

Πουρνάρια, λύκοι και πυρ!

Οι φίλοι του Π.Α.Ο.Κ. είναι ιδιαίτερα θερμοί, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αδυνατούν να μείνουν ήσυχοι, προς τιμήν του Γκάρι Σπιντ, για ένα λεπτό. Για ένα γαμημένο λεπτό. Και τι τραγουδούσαν; Συνθήματα κατά της Βουλής. Ωραίος συγχρονισμός. Τέλος πάντων. Μόλις είδα τις εντεκάδες των δυο ομάδων, σκέφτηκα ότι η αριστερή πλευρά του Π.Α.Ο.Κ., ελέω των απόντων Βιερίνια και Λίνο, θα υπολειτουργήσει, ενώ η δεξιά πλευρά θα έπρεπε να σηκώσει όλο το επιθετικό βάρος. Φαπ στον Κάνθαρο! Ο Φωτάκης έκλεψε την μπάλα και μοίρασε διαγώνια στον Γεωργιάδη, οποίος σημάδεψε με διαβήτη το μπιφτεκοκέφαλο του Σάλπι που άφησε την δεξιά πλευρά και συνέκλινε προς το κέντρο της περιοχής. Και εγένετο γκολ. Σωστή τακτική συμπεριφορά από τον Σάλπι. Ο Γκαλάς πήγε για πουρνάρια. Για την κλάση και την εμπειρία του, κρίνεται Α.Α. (αδικαιολογήτως απών). Η Τότεναμ προσπαθούσε να αντιδράσει και το κατάφερνε με ανορθόδοξο, όμως, τρόπο. Η ομαδικότητα και η τακτική συνέπεια των παιχτών του Μπολόνι, εξανέμιζε οποιοδήποτε τεχνικό πλεονέκτημα των Άγγλων. Επιπλέον, οι Ρόουζ και Τσόρλουκα ήταν εκτός αγώνα, κλίματος και πραγματικότητας. Και ξαφνικά, δέχομαι εκ νέου φαπ! Ο Γκαρσία (επαναστάτης) βγάζει πανέμορφη διαγώνια πάσα, μήκους περίπου δεκαπέντε μέτρων, προς τον Γεωργιάδη, ο οποίος σεντράρει παράλληλα και συρτά προς τον Αθανασιάδη. Τα πουρνάρια εξακολουθούσαν να φαντάζουν ιδανικός προορισμός για την αμυντική γραμμή των ''Πετεινών''. Το 2-0 υπέρ του Π.Α.Ο.Κ. είναι γεγονός. Απίστευτο. Κι όλα αυτά με τους γηπεδούχους σε ρόλο κομπάρσου.

Η αρχική πίεση στα 3/4 του γηπέδου, μετατράπηκε σε μερική συσπείρωση γραμμών και οπισθοχώρηση αυτών κατά δώδεκα (περίπου) μέτρα. Η άμυνα, ωστόσο, παρέμενε πιεστική και τολμώ να πω επιθετική. Όπως οι Σπαρτιάτες οπλίτες που υποχωρούσαν με αξιοθαύμαστη πειθαρχία και κατόπιν (αντ)επιτίθεντο σαν κουτάλα για φακές. Οι παίχτες του Χάρι Ρέντναπ, όντας πλέον τρομοκρατημένοι, φερόντουσαν σαν πρόβατα που τους κυνηγούσαν λύκοι. Δεν μπορούσαν καν, να θέσουν σε κίνηση τους δεδομένους αυτοματισμούς τους. Επιπλέον, το τέμπο είχε χαμηλώσει, με τον Γκαρσία να δίνει το μοτίβο. Ένας Γκαρσία, του οποίου οι αντιδράσεις, όντας πιεζόμενος, είναι αξιοζήλευτες. Μεγάλο προσόν να μην πανικοβάλλεται ο ποδοσφαιριστής και το κυριότερο να μην το δείχνει. Οι Λονδρέζοι, λοιπόν, απέκτησαν κατοχή, καθώς οι Έλληνες (sic!) τους έδωσαν συνειδητά γήπεδο, ωστόσο, παρέμεναν ακίνδυνοι. Οι προσωπικές ενέργειες των ''Πετεινών'', έπεφταν σε αδιέξοδο. Και φτάνουμε στο 36' λεπτό. Ο διαιτητής βλέπει χέρι του Σταφυλίδη, τον οποίο αποβάλλει, δίνοντας μάλιστα και πέναλτι. Αδιανόητα πράγματα. Τι να κάνει; Να το κόψει; Οι γηπεδούχοι μείωσαν το σκορ και αναθάρρησαν. Απέκτησαν ψυχολογία και δικαιολογημένη φλυαρία.

Το ερώτημα που αναδύθηκε, φτάνοντας στην ανάπαυλα (κλισέ), ήταν το εξής: θα μπορούσαν οι παίχτες του Π.Α.Ο.Κ. να αντέξουν στο δεύτερο ημίχρονο, παίζοντας με παίχτη λιγότερο; Ο Σάλπι ήταν αεικίνητος, ο Λαζάρ κάλυπτε πολλά τετραγωνικά κι ο Γκαρσία έτρεχε όσο πιο ποιοτικά μπορούσε. Θα είχαν τις (ψυχικές και σωματικές) δυνάμεις, για να υπομείνουν το δεδομένο σφυροκόπημα των γηπεδούχων; Να τρέχουν, να καλύπτουν, να αλληλοκαλύπτουν και να ντουμπλάρουν αντιπάλους; Το δεύτερο μέρος, λοιπόν, ξεκίνησε όπως τελείωσε το πρώτο. Ο Μπολόνι, προκειμένου να καλύψει το χάσμα του Σταφυλίδη, τοποθέτησε τον Φωτάκη ως αριστερό μπακ, αλλά το κενό στη θέση δέκα ήταν ολοφάνερο. Ο Κλάους γυρνούσε πολλά μέτρα πίσω, (παρα)σέρνοντας μονίμως κάποιον αντίπαλο μαζί του, για να πάρει μπάλα ή να ανοίξει χώρους για τον Γεωργιάδη και τον Σάλπι, όμως, ήταν φανερό ότι το σχήμα ήθελε ένα μικρό ρεκτιφιέ.

Ο Μπολόνι θυσιάζει τον Γεωργιάδη και περνάει στη θέση του τον Σνάουτσερ που λαμβάνει αμέσως πόστο στο αριστερό άκρο αμύνης. Ο Π.Α.Ο.Κ. έψαχνε τις διαγώνιες πάσες και τις συνεργασίες με τους ακραίους, όπως άλλωστε συνέβη στο πρώτο 45έπτο, ώστε να απεγκλωβιστεί από την άμυνα, αλλά ο Μόντριτς ήταν εκείνος που μοίραζε παιχνίδι στις αδύνατες πλευρές και ανάγκαζε την άμυνα του Π.Α.Ο.Κ. σε αδιάκοπο τρέξιμο. Ο Μπέιλ πέρασε στο παιχνίδι (στη θέση του κακού Ρόουζ), ο Ντεφό σκεφτόταν τα πουρνάρια, ο Λίβερμορ κατασκήνωσε στην περιοχή του Χαλκιά και η αμυντική γραμμή των Άγγλων ανέβηκε έως τη σέντρα, αλλά οι φιλοξενούμενοι είχαν την οξυδέρκεια και την ψυχραιμία να απομακρύνουν με αυτοθυσία την μπάλα και να βγαίνουν από την άμυνά τους. Συν τοις άλλοις, δεν προδόθηκαν από τις πτέρυγες, καθώς έστηναν στα ''Σπιρούνια'' συνεχώς παγίδες. Οι Λένον, Πιέναρ και μετέπειτα ο Γουόκερ δεν μπορούσαν να πλαγιοκοπήσουν, δεν έδωσαν το απαιτούμενο πλάτος και προσπάθησαν να συγκλίνουν ανεπιτυχώς προς τον άξονα. Μολαταύτα, οφείλω να δηλώσω ότι η ομάδα του Μπολόνι δεν φάνηκε να έχει εκπαιδευτεί σε καθεστώς αριθμητικής ανισορροπίας. Η απαιτούμενη συσπείρωση προήλθε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, λόγω επιβίωσης και ποδοσφαιρικού ενστίκτου. Δεν διέκρινα ασφαλή έξοδο κινδύνου της μπάλας και τακτικό πλάνο αντεπίθεσης. Ίσως επειδή δεν υπήρχαν. Εντούτοις, κατανοώ πλήρως ότι πρόκειται για αυστηρότατη διαπίστωση και προφανώς δεν μειώνει την υπερπροσπάθεια των παιχτών. Σε καμία περίπτωση. Ο Π.Α.Ο.Κ. κατόρθωσε να βραχυκυκλώσει τους αντιπάλους του σε τέτοιο βαθμό που στο τέλος οι Άγγλοι έκαναν καθυστερήσεις μόνοι τους. Εντυπωσιακό.

Η ελληνική ομάδα (sic!) πέτυχε μια πολύ μεγάλη νίκη, έχουσα πολλαπλά οφέλη, απέναντι σε έναν αντίπαλο που ήταν φορμαρισμένος και ποιοτικότερος. Δεν νομίζω ότι οι Άγγλοι υποτίμησαν τον Π.Α.Ο.Κ. Ο Ρεντναπ, άλλωστε, δήλωσε: «Δεν μπορούσαμε να τους λυγίσουμε». Η αναγνώριση του αντιπάλου συνιστά παράσημο. Ένας Π.Α.Ο.Κ., από τον οποίο ουδείς υστέρησε. Άκυρο. Υπήρχε ένας. Αυτός ο Χαλκιάς είναι δυο μέτρα άντρας και δεν μπορούσε να πιάσει την μπάλα. Δεν μπορούσε να διώξει με το αριστερό πόδι -αντίστοιχα κι ο Γκαρσία με το δεξί. Δεν μπορούσε να καθοδηγήσει την άμυνα. Δεν είχε καθαρό μυαλό, φαινόταν αγχωμένος και δεν ενέπνεε εμπιστοσύνη. Οι συμπαίχτες του, πάντως, παρέμειναν ψύχραιμοι. Κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε στην περιοχή, οι Π.Α.Ο.Κ.τσήδες σκούπιζαν τον ιδρώτα από το μέτωπο τους. Το γεγονός ότι οι  αμυντικοί της ομάδας (π.χ. Σταφυλίδης ή Κοντρέρας)  έσπευδαν να καλύψουν την εστία, δείχνει γνώση επί του θέματος. Ο Κρέσιτς που είναι; Τέλος πάντων. Μετά τη νίκη του Ολυμπιακού ήρθε η άλωση του Λονδίνου. Μακάρι να κερδίσει και η Α.Ε.Κ. Δεν σας κρύβω ότι ζηλεύω. Όχι τόσο τις νίκες, όσο τους ίδιους τους αγώνες. Την ατμόσφαιρα. Την προσμονή. Τη δίψα. Το γόητρο. Θα έρθει πάλι η σειρά μας. Κλείνω με τον Μπολόνι: ο μπαγάσας το πίστευε. Μαγκιά του. Και τώρα μπορείτε να τον αποθεώσετε. Κωλοτούμπες: άρξατε πυρ! 

Υ.Γ.1 Η Αρειανάρα κέρδισε και στην Ολλανδία. Βρίσκεται στην δεύτερη θέση του ομίλου του, έχοντας μάλιστα την καλύτερη άμυνα στο Eurocup, και ατενίζει το εγγύς μέλλον με διαφορετική ψυχολογία. Την Κυριακή παίζουμε με τον Ολυμπιακό. Δεν με νοιάζει το αποτέλεσμα, αλλά η διάθεση που θα δείξουν οι Ινδιάνοι. Πάμε μωρή αρρώστια. Όσο για τα διοικητικά, δεν μπορώ να εκφέρω άποψη, διότι είμαι ακόμα μπερδεμένος. Προσπαθώ να βγάλω μια άκρη. Δεν είναι εύκολο.

Υ.Γ.2 Τι τρέχει με τον Πρίττα; Οι ρεπόρτερ δεν ξέρουν τι συμβαίνει με την περίπτωση του; Ξέρουν, αλλά δεν μιλάνε. Μπάσταρδοι. Το ίδιο και οι δημοσιογράφοι. Και το μόνο που απαντάνε, όταν τους ρωτάς, είναι ''επιλογή προπονητή''. Το ίδιο πάει να γίνει και με τον Καπετάνο. Υποθέτω και με τον Πορτίγια. Κι όλα αυτά συμβαίνουν την ίδια στιγμή που ο Τόχα ξεκινά βασικός. Σκάνδαλο. Ο Κολομβιανός πρέπει να εκσφενδονίζει απειλές ότι θα τους πνίξει με το μαλαπέρδι του. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Ωραίος, πάντως, ο Πολωνός Γκουαρντιόλα. Εκείνος δεν ήταν που έλεγε ότι τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν γρήγορα; Σκεφτείτε να άλλαζαν και γρήγορα. Μήπως τον μπερδεύω με τον Ισπανό Γκουαρντιόλα;

Υ.Γ.3 Το να γκρινιάζει ο Π.Α.Ο. για την επιστροφή Καλόπουλου είναι αναμενόμενο, αλλά όχι και τόσο λογικό. Διότι, ξέρω αρκετές ομάδες, αγωνιζόμενες κατά του Π.Α.Ο., που έχουν γνωρίσει αρκετούς κλώνους του Καλόπουλου. Δεν διέκρινα σε κάποιο από αυτά τα παιχνίδια  παρόμοια ευαισθητοποίηση. Εντούτοις, το έχουμε πει: όταν αδικείσαι με τον ίδιο τρόπο που αδικείς, ουρλιάζεις και μιλάς για σφαγές. Γαμημένη υποκρισία. Και πάμε στον Ολυμπιακό. Το να εκφράζουν κύκλοι της διοίκησης την έντονη δυσαρέσκεια τους για την ανακοίνωση του Παναθηναϊκού είναι προκλητικό. Υποδηλώνει θράσος. Επέστρεψε κι ο Σάββας. Άντε, καλώς να ορίσουν ο Γκαγκάτσης κι ο Θωμάς. Η παράγκα του Γόντικα πρέπει να γκρεμιστεί συθέμελα. Τι μου δείχνουν όλα αυτά; Η απάντηση είναι μία και μοναδική: φόβος. Φόβος μήπως και χαθεί το πρωτάθλημα. Από ποιον; Από μια ομάδα που μέχρι πρότινος ήταν παρατημένη από όλους. Φόβος, λοιπόν, για τον Παναθηναϊκό. Η αλήθεια είναι ότι ο Ολυμπιακός πληρώνει την μεγαλομανία του γυμνού βασιλιά. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Τα υπόλοιπα είναι για λαϊκή κατανάλωση.

Υ.Γ.4 Δεν ξέρω πως το καταφέρνουν. Ειλικρινά δεν ξέρω. Μόνο εκείνοι ξέρουν.