Πριν δύο χρόνια είχα γράψει ένα άρθρο για την μεταγραφική περίοδο που δεσπόζει κάθε καλοκαίρι. Είχα, μάλιστα, συγκρίνει τους δημοσιογράφους με τον Αίσωπο, με τους πρώτους να κερδίζουν κατά κράτος τη μάχη του μεγαλύτερου παραμυθά. Αφού ξεπεράσω το γεγονός ότι από τη συγγραφή εκείνου του άρθρου έχουν περάσει -πότε πέρασαν;- δύο χρόνια, ευθαρσώς δηλώνω ότι όσο η Ελλάδα βυθίζεται στην κρίση τόσο περισσότερα δημοσιεύματα με ψέμματα και υπερβολές θα βλέπουν τα ματάκια μας.
Το ποδόσφαιρο, φυσικά, δεν αποτελεί εξαίρεση. Και κάτι τέτοιο δεν είναι παράλογο. Αντιλαμβάνομαι πλήρως ότι ο εθισμός του οπαδού γίνεται πεδίο εκμετάλλευσης από τους δημοσιογραφίσκους, εντούτοις, κι αυτό καλό είναι να μην το ξεχνάμε, η κρίση -δεν αναφέρομαι στην οικονομική συνιστώσα: η κρίση στην Ελλάδα είναι πρωτίστως αξιακή- δημιουργεί ψυχολογική φθορά και, κατ' επέκταση, την ανάγκη να δραπετεύσεις από την άψυχη ρουτίνα της καθημερινότητας και τα δυσεπίλυτα προβλήματα που αναδύονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Κάπως έτσι, απλά και όμορφα, αποφασίζει ένας Έλληνας δημοσιογράφος να (ανα)δημοσιεύσει ένα κείμενο αναφορικά με φημολογούμενο ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού για τον Ροναλντίνιο και υποβολή πρότασης 30 μυρίων προς τον Βραζιλιάνο. Ο δημοσιογράφος έκρινε σωστό ότι ο κόσμος έπρεπε να μάθει για τη συγκεκριμένη «είδηση». Δεκτό και θεμιτό. Το πρόβλημα, όμως, επικεντρώνεται στις αντιδράσεις των φίλων του Παναθηναϊκού -στη θέση του Παναθηναϊκού βάλτε όποια ομάδα θέλετε-, αρκετοί εκ των οποίων προσπαθούν ήδη να βρουν τη θέση του Βραζιλιάνου στην εντεκάδα της ομάδας.
Οι Έλληνες οπαδοί, βλέπετε, ενθουσιάζονται (παν)εύκολα. Ακούνε και διαβάζουν ανεδαφικά δημοσιεύματα για τον Ροναλντίνιο και βρέχουν το βρακάκι τους, λες και τους ζήτησε ραντεβού η Kate Upton (φώτο). Σαν τα μικρά παιδάκια που πάνε στο τσίρκο και βλέπουν για πρώτη φορά στη ζωή τους ταχυδακτυλουργούς και κλόουν. Κάποια στιγμή, όμως, μετά την τρίτη ή τέταρτη φορά, έστω την πέμπτη, το μικρό παιδάκι θα βαρεθεί να βλέπει ελέφαντες να στέκονται στα δύο πόδια και ακροβάτες να πηδάνε από το ένα σχοινί στο άλλο: μοιραίο είναι να πάψει να ενθουσιάζεται με το συγκεκριμένο θέαμα. Για τον Έλληνα οπαδό, όμως, δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Κάθε μεταγραφική περίοδος είναι σαν την πρώτη φορά. Είναι μοναδική. Λες και τα προηγούμενα καλοκαίρια δεν προϋπήρχαν ψευδή μεταγραφικά σενάρια, ανυπόστατες υπερβολές και φύτευση φρούδων ελπίδων. Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι ο Έλληνας είναι απαίδευτος. Κι ο οπαδός δεν αποτελεί εξαίρεση. Μακάρι με την υφιστάμενη κρίση να καταλάβουν όλοι ότι θα πρέπει να ξεριζώσουμε, από επιλογή κι όχι από ανάγκη, τους υπάρχοντες νοητικούς μηχανισμούς που διέπουν τις αντιδράσεις και την ψυχοσύνθεσή μας. Μέχρι να γίνει αυτό, θα βομβαρδιζόμαστε με «Ροναλντίνιους» σε παν επίπεδο (κοινωνικό, πολιτικό, αθλητικό κ.ά) και θα γουστάρουμε κιόλας.
Υ.Γ.1Σε τι νόμισμα θα πληρωθεί ο κόσμος στην επόμενη μισθοδοσία; Δραχμές; Ευρώ; Λάδι; Καρπούζια;
Υ.Γ.2 Βρισκόμουν ανάμεσα σε δυο επιλογές. Κυριάρχησαν και οι δυο!
Με ένα λιτό άρθρο, και μπαίνοντας κατευθείαν στο ψητό, θα καταθέσω τα συμπεράσματά μου από τον αγώνα μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού:
Οι λακαμάδες/αλήτες στην κερκίδα κάνουν ό,τι γουστάρουν. Από τη στιγμή που έφυγε ο Βαρδινογιάννης, η ομάδα απελευθερώθηκε από τα δεσμά της και άνοιξε τα φτερά της. Έτσι δεν είναι, κύριε Αλαφούζο;
Ακόμα και οι μεγάλοι παίχτες κάνουν λάθη μέσα στο γήπεδο. Δεν θα τους κρεμάσουμε. Συμβαίνουν αυτά στο ποδόσφαιρο. Το θέμα είναι τι κάνεις μετά το λάθος. Πως αντιδράς. Αυτό εξαρτάται από τα ψυχολογικά σου αποθέματα και την προσωπικότητά σου. Και βλέποντας τον Μαζουακού μετά το αυτογκόλ, τολμώ να πω ότι ένα φοβισμένο γατάκι έχει περισσότερα κότσια.
Θα αναφερθώ για μία ακόμη φορά στον Μήτρογλου. Ο άνθρωπος δεν γνωρίζει ποδόσφαιρο. Δεν ξέρει που να σταθεί, δεν ξέρει τη σημασία της κίνησης άνευ μπάλας, δεν ξέρει τι σημαίνει οφσάιντ, δεν ξέρει τι σημαίνει άμυνα. Στον Ατρόμητο και στον Πανιώνιο βελτίωσε την τεχνική του και τα τελειώματά του, αλλά έκτοτε έχει μείνει κυριολεκτικά στάσιμος. Δεν ξέρω αν θα μείνει ή θα φύγει από τον Ολυμπιακό, αλλά η ομάδα χρειάζεται επειγόντως σέντερ φορ.
Πόσο μέτριος είναι αυτός ο Τριανταφυλλόπουλος; Για να παίζει σε ντέρμπι υψηλής έντασης, δηλαδή σε αγώνα που απαιτείται ποδοσφαιρικός τσαμπουκάς, δεν είναι άσχημος. Μόλις πιεστεί, μετατρέπει την μπάλα σε ρουκέτα, ρίχνει και καμιά κλωτσιά αν χρειαστεί, κι όλα καλά. Στα ματς που δεν είναι ντέρμπι; Τι κάνεις; Λες ότι ο ποδοσφαιριστής «κράτησε τη θέση του» και ησυχάζεις.
Η εμφάνιση του Πέτριτς, ακόμα και οι εκλάμψεις του Πράνιτς, φανερώνει με μεγαλοπρέπεια την χαμηλή ποιοτική στάθμη του ελληνικού πρωταθλήματος. Το ίδιο ισχύει και για τον Παναθηναϊκό που βρίσκεται τρεις βαθμούς από την κορυφή. Λυπάμαι για αυτά που γράφω, αλλά ορισμένες φορές η ανταγωνιστικότητα/πρωταθλητισμός προκύπτει μέσα από την ανυπαρξία ανταγωνισμού.
Η αμυντική γραμμή του Παναθηναϊκού είχε πολύ καλή απόδοση. Ο Σίλντενφελντ έχει κουμπώσει με τον Ταυλαρίδη. Ο πρώτος έβγαινε πρώτος στην μπάλα, ενώ ο δεύτερος, παίζοντας ένα είδος λίμπερο, κυριάρχησε στον αέρα και σπάνια έχανε μονομαχία. Το κεντρικό αμυντικό δίδυμο, λοιπόν, τηρώντας μια διάταξη λοξής φάλαγγας, έστησε ένα τοίχος μπροστά από τα κεντρικά χαφ του Ολυμπιακού. Η αμυντική γραμμή του Ολυμπιακού, πάλι, ήταν...
...για κλάμματα, με αποτέλεσμα μεγάλη μερίδα φίλων του Ολυμπιακού να αναπολεί τον Μποτία. Αν το κεντρικό αμυντικό δίδυμο ανεβάσει τη γραμμή ψηλά, οι επιστροφές λαμβάνουν μέρος σε αργή κίνηση. Τα κεντρικά χαφ δεν καλύπτουν διαγώνια, οι επιθετικογενείς παίχτες δεν μαρκάρουν ποτέ και τα ακραία μπακ συχνά εκτίθενται αμυντικά με τις κούρσες τους. Αν, αντίθετα, το κεντρικό αμυντικό δίδυμο μείνει κοντά στην περιοχή του Ρομπέρτο, τότε ανακύπτουν άλλου είδους προβλήματα. Οι δυο κεντρικοί αμυντικοί δεν μπορούν να παίξουν με την μπάλα κάτω, ενώ δεν υπάρχει το «τρικ» που έκανε ο Βαλβέρδε με τον Ιμπαγάσα να κατεβαίνει κάτω από τη σέντρα για να πάρει την πρώτη πάσα και να επωμιστεί την οργάνωση. Αυτό δίνει τη δυνατότητα στον αντίπαλο να πιέσει στο τερέν του Ολυμπιακού και να τον εξαναγκάσει σε λάθη. Κι αυτό ακριβώς έκανε ο Παναθηναϊκός. Πίεσε μπροστά, έκλεψε μπάλες, κέρδισε μονομαχίες. Ακόμα και η είσοδος του Ατζαγκούν στο παιχνίδι αυτή τη λογική είχε. Το στήσιμο, εν γένει, του Αναστασίου ήταν άκρως ικανοποιητικό.
Όχι, δεν είναι μπαλαδόφατσα. Αλλά τείνει να εισέλθει στην κατηγορία που ανήκουν παίχτες όπως ο Βαγκέλι, ο Πάντος, ο Νεμπεγλέρας κι ο Γεωργέας. 'Εκανε επίθεση ο Παναθηναϊκός και έβλεπες τον Ζέκα στο σημαιάκι του κόρνερ να ταλαιπωρεί τον Μαζουακού. Στη συνέχεια, τον έβλεπες να μετατρέπεται σε δεξί εσωτερικό χαφ. Λίγο αργότερα έπαιζε δίπλα στον Σίντεφελντ. Και στην επόμενη φάση έτρεχε πάλι στον ασβέστη προς το σημαιάκι του κόρνερ. Τέτοια εργαλεία, τέτοιοι στρατιώτες, είναι πάντα χρήσιμοι σε μια ομάδα. Υπερχρήσιμοι, για την ακρίβεια.
Όσοι ήλπιζαν ότι ο Ολυμπιακός θα αλλάξει με τον ερχομό του Περέιρα είχαν απόλυτο δίκιο. Μόνο που άλλαξε προς το χειρότερο. Έτσι δείχνουν τα τελευταία παιχνίδια. Το πρώτο πράγμα που σκέφτονται οι Πορτογάλοι προπονητές, από τον Μασάδο του Άρη, τον Ρουί Κόστα της Εθνικής Πορτογαλίας και τον Μουρίνιο της Τσέλσι, είναι να μην δεχτούν γκολ. Κι όταν κατεβαίνεις για να μην δεχτείς γκολ, να κρατήσεις το μηδέν στην άμυνα, σπάνια το πετυχαίνεις.
Το να βγαίνει ο Μαρινάκης και να δηλώνει στις κάμερες «κτηνωδία και ξεφτίλα» μου θυμίζει τον Αντώνη Σαμαρά που σαν αντιπολίτευση, πριν κάποια χρόνια, έσπευσε να μετατραπεί σε ένθερμος αντιμνημονιακός.
Αυτά.
Υ.Γ.1 Η Ντόρτμουντ πέτυχε, και μάλιστα με σβηστές τις μηχανές, την τρίτη συνεχόμενη νίκη της. Αναμένω με γνήσιο ενδιαφέρον το παιχνίδι απέναντι στην Γιουβέντους!
Υ.Γ.2 Παρακολούθησα τα παιχνίδια των τριών πρωτοπόρων του ισπανικού πρωταθλήματος. Η Μπαρτσελόνα είχε κατοχή μπάλας, διενεργούσε κάθετα σπριντ, αλλά, για κάποιο λόγο που αγνοώ, ήταν τρομερά ανυπόμονη στην τελική προσπάθεια. Μάλλον φταίει το γεγονός ότι η ομάδα δεν έχει σχεδιαστεί για να κυνηγάει το σκορ. Ίσως, πάλι, η Μάλαγα έκανε αυτό που πρέπει να κάνει όποιος αντιμετωπίζει την Μπάρτσα: έπαιξε ποδόσφαιρο. Και πάμε στην Μαδρίτη, όπου η Ατλέτικο κέρδισε πολύ εύκολα την Αλμερία, με τους παίχτες του Σιμεόνε να συνεργάζονται ωραία, να δίνουν μεγάλος πλάτος στο γήπεδο και να μην αφήνουν τον αντίπαλο να πάρει ανάσα. Αυτό το 4-4-2, με τον Γκριζμάν σε ελεύθερο ρόλο πίσω από τον Μάντζουκιτς, τους Σικέιρα και Χουαφράν να παίρνουν συνεχώς μέτρα στον ασβέστη, τον Γκοντίν σε αντιαεροπορικό ρόλο σε άμυνα και επίθεση, και τον Τουράν να κάνει ταναπού την αριστερή πτέρυγα του αντιπάλου, έχει ενδιαφέρον. Κι όλα αυτά χωρίς τον Κόκε. Τέλος, η Ρεάλ Μαδρίτης, για μία ακόμη φορά, δεν μου άρεσε. Νταξ, είχε φάσεις, αλλά ο αντίπαλος έχει τραγική άμυνα και κάκιστη κυκλοφορία. Όσον αφορά τον Κριστιάνο Ρονάλντο, έχω να πω ότι είχα να δω τόσες βουτιές από την εποχή του Γιαννακόπουλου και του Τζόλε. Κρίμα.
Υ.Γ.3 Guns N' Roses και Terminator. Τρομερός συνδυασμός.
Λέγαμε ότι ο Μήτρογλου στο τελευταίο ματς του Ολυμπιακού ήταν περικυκλωμένος από τρία σέντερ μπακ. Νταξ, όμως, έπαιζε με την Γιουβέντους και ένοιωθε την καυτή ανάσα των Κιελίνι, Μπονούτσι και Ογκμπόνα. Υπάρχει, άρα, ένα άλλοθι. Στο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό τι άλλοθι υπάρχει; Τι θα σκεφτούν, άραγε, οι ρεπόρτερ του Ολυμπιακού για να δικαιολογήσουν την εμφάνισή του; Την απάντηση, υποθέτω, θα την δώσει ο Νικολακόπουλος -και δεν αστειεύομαι. Έβλεπες, λοιπόν, τον Μήτρογλου να μην μπορεί να στρίψει, να μην μπορεί να σπριντάρει, να μην μπορεί να κοντρολάρει, να μην μπορεί να κινηθεί, με ή χωρίς την μπάλα, και σε έπιανε θλίψη. Η αποθέωση, όμως, έρχεται στη φάση που βγαίνει τετ-α-τετ με τον Στιλ. Μπορεί να μην έχει επιτάχυνση, ταχύτητα ή ντρίπλα, αλλά η πιρουέτα που επιχειρεί, και μάλιστα σε δεύτερο χρόνο, είναι εντυπωσιακή. Το ίδιο και η γκριμάτσα (φώτο) μετά το χαμένο πέναλτι.
Σε ανάλογη κλίμακα, εντούτοις, κυμάνθηκε και η παρουσία του Αμπιντάλ. Δεν θέλω να στενοχωρήσω τους φίλους του Ολυμπιακού, αλλά αυτό το πράγμα που βλέπουμε δεν έχει σχέση με τις εμφανίσεις του σε Λιλ, Λιόν και Μπαρτσελόνα. Αδυνατεί να συνεργαστεί με τον παρτενέρ του στο κέντρο της άμυνας, δεν επικοινωνεί με τον Ρομπέρτο, δείχνει να μην έχει φρεσκάδα και του λείπει τελείως η στοιχειώδης σοβαρότητα που πρέπει να διέπει έναν παίχτη της αμυντικής γραμμής. Ας μην στεκόμαστε, όμως, μονάχα στον Αμπιντάλ, αλλά ας επεκταθούμε λίγο περισσότερο. Έχω την αμυδρά εντύπωση ότι αν το κεντρικό αμυντικό δίδυμο ανέβει (λίγο πιο) ψηλά, θα προκύψουν σοβαρά προβλήματα στην πλάτη της άμυνας. Και δεν αναφέρομαι στην περίπτωση που έχει να αντιμετωπίσει μεγαθήρια. Λίγη άγνοια κινδύνου να έχεις, όπως ο Εργοτέλης, και προξενείς έντονη εφίδρωση στον Μίτσελ. Αυτό, βέβαια, το γνωρίζει ο προπονητής του Ολυμπιακού, αλλά δεν μπορεί να στήνει την ομάδα στο ελληνικό πρωτάθλημα όπως στα ευρωπαϊκά ματς, δηλαδή να περιμένει τον αντίπαλο στο μισό γήπεδο και να ψάχνει την κόντρα: θα τον πάρει ο Σάββας στο κυνήγι και θα έχει και δίκιο. Όπως, επίσης, γνωρίζει πως όταν ο αντίπαλος ασκήσει έντονη πίεση στην περιοχή του Ρομπέρτο, όπως στα παιχνίδια με Ατλέτικο και Γιουβέντους, τότε κάνει την εμφάνισή του ο πανικός. Χθες, πάντως, μάθαμε ότι ακόμα κι αν ο αντίπαλος, ο οποίος θα ήθελε την ισοφάριση, δεν έχει τα φόντα να περικυκλώσει την περιοχή του Ολυμπιακού, πάλι εμφανίζεται ο πανικός. Κι αυτό είναι κακό σημάδι. Ίσως να ευθύνεται το γεγονός ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί την ταμπέλα του σούπερ φαβορί τα τρία τελευταία χρόνια που αντιμετωπίζει τον Παναθηναϊκό εντός έδρας.
Κι εδώ αναδύεται το εξής ερώτημα: ποια ήταν η τακτική του Αναστασίου; Να το θέσω αλλιώς. Τι ήθελε να αποκομίσει από το ματς; Επιθετική άμυνα δεν έπαιζε. Όρεξη για να κλέψει μπάλες δεν διέκρινα. Διάθεση για να βγει στην κόντρα δεν είχε -άρα απορρίπτεται το ποδόσφαιρο αναμονής. Τι ήθελε, επομένως; Η αίσθησή μου είναι ότι προσπάθησε να συγκρατήσει το σκορ σε χαμηλά επίπεδα και να φύγει απ΄οτο γήπεδο με μια ανώδυνη ήττα -κι αν καθόταν το Χ, ακόμα καλύτερα. Η ομάδα, ειδικά από την στιγμή που δεν σπαταλούσε δυνάμεις στην επίθεση, μπόρεσε να αμυνθεί σχετικά ικανοποιητικά σε λίγα τετραγωνικά και να «καταστρέψει», κατά κάποιον τρόπο, το παιχνίδι του αντιπάλου. Κι όμως, αν έψαχνε το γκολ, θεωρώ ότι θα μπορούσε να το πετύχει, αλλά πιθανολογώ ότι φοβήθηκε τον Ολυμπιακό περισσότερο από όσο έπρεπε. Έναν Ολυμπιακό που δείχνει να έχει σοβαρά προβλήματα όταν προσπαθεί να παίξει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Και μπορεί αυτό στην Ευρώπη να του ταιριάζει και να παίρνει μεμονωμένες νίκες, αλλά στην Ελλάδα αντιπροσωπεύει απώλεια βαθμών. Και η Παναγιά δεν αστειεύεται.
Υ.Γ.1 Θα το ξαναγράψω για να το εμπεδώσουμε. Το πρωτάθλημά μας είναι χειρότερο από αυτό που νομίζει ο μέσος φίλαθλος/οπαδός. Και εννοώ αποκλειστικά από πλευράς ποιότητας. Αυτό, δηλαδή, που βλέπουμε στο χόρτο. Μην το πάμε σε παραγοντιλίκια και παρασκήνια.
Υ.Γ.2 Δεν ξέρω τι όνειρο είδε ο Λουίς Ενρίκε και ξεκίνησε τον Σουάρες στην βασική εντεκάδα. Πιθανολογώ ότι πίσω από αυτήν την επιλογή κρύβονται χορηγίες, διαφημίσεις και συμβόλαια. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Ούτε κατάλαβα γιατί έβαλε τον Ματσεράνο δίπλα στον Πικέ. Νόμιζα ότι είχε τελειώσει αυτό το αστείο. Το ξέρω ότι ο Ματιέ μπορεί να καλύψει και την αριστερή πλευρά, αλλά όχι απέναντι σε μια ομάδα που απλώνει το παιχνίδι της σε όλο το πλάτος του γηπέδου, τρέχει σαν άλογο κούρσας στο ανοιχτό γήπεδο και έχει το καλύτερο επιθετικό transition game στον πλανήτη. Επίσης, δεν μπορώ να καταλάβω που αποσκοπούν όλα αυτά που ακούγονται για τον Μέσι. Τι να κάνει ο άνθρωπος; Να πάρει την μπάλα και να περάσει όλη την Ρεάλ; Η άμυνα της Μπαρτσελόνα, πάντοτε για το επίπεδό της, ήταν κάκιστη. Το ίδιο και η κυκλοφορία της μπάλας. Πού ήταν τα κάθετα σπριντ; Πού ήταν οι κάθετες πάσες; Και για μία ακόμα φορά είδαμε μια ομάδα, την Ρεάλ, να έχει την πρωτοβουλία, αλλά να μην έχει κατοχή. Εντυπωσιακό.
Υ.Γ.3 Μην περιμένετε να γράψω άρθρο για τον Άρη. Μου αρέσει να γράφω για ομάδες, όχι μπουρδέλα.
Τρία ματς φωτιά, λοιπόν. Να καίνε. Να τσουρουφλίζουν. Το πρώτο, αυτό με τον Πανιώνιο, το πήραμε. Τα επόμενα ματς, με Βέροια και Πλατανιά, είναι εξίσου κομβικά. Αν κερδίσεις, συνεχίζεις. Αν χάσεις, χάθηκες. Όπως και να έχει, πάντως, πρόκειται για ψυχοφθόρα διαδικασία. Ο Πανιώνιος λοιπόν, διαγράφηκε από τη λίστα. Επιτυχώς, να προσθέσω. Αλλάζουμε, πλέον, σελίδα στο καλεντάρι. Κοιτάμε τον επόμενο αντίπαλο. Ποιος είναι αυτός; Η Βέροια. Μπορείς να κερδίσεις την Βέροια. Φυσικά! Μπορείς να χάσεις από την Βέροια; Βεβαίως! Ο φετινός Άρης, βλέπετε, είναι συνεπής με την ασυνέπειά του. Το ευτυχές είναι ότι η Αρειανάρα δείχνει -επιτέλους!- σημάδια ομάδας. Κι αυτό το γράφω ανεξαρτήτως σκορ και βαθμολογιών. Τέλος, θα ήθελα να προσθέσω ότι αυτή η εμμονή με τον Άρη πρέπει να σταματήσει. Δεν γίνεται όταν χάνει να είναι ομάδα Γ' Εθνικής, κι όταν κερδίζει να είναι παράρτημα. Αποφασίστε τι ισχύει και, όταν καταλήξετε σε κάποιο πόρισμα, ενημερώστε κι εμάς τους αδαείς.
Υ.Γ.1 Τα ξαναγράφω μπας και τα εμπεδώσουμε: 1) Ο Π.Α.Ο.Κ. είναι δημιούργημα των δημοσιογράφων. 2) Αν ο Δώνης έκανε αυτά που κάνει ο Στέφενς, θα τον είχαν κρεμάσει από τα δοκάρια. 3) Στον Π.Α.Ο.Κ. ισχύει «ο νόμος του Ιβάν», τα υπόλοιπα είναι τρίχες κατσαρές 4) Τα λεφτά δεν αγοράζουν εταιρικά σχέδια.
Υ.Γ.2 Ο Γκαλέτι στον Ο.Φ.Η., άσχετα αν το σώμα του δεν άντεξε, ο Ντούντου στον Ο.Φ.Η., ο Νούνιες στον Ο.Φ.Η. Ζήτω οι μάνατζερς!
Υ.Γ.3 Μια φορά επαναστάτης, πάντα επαναστάτης. Πανόπουλε, πάρε πίσω τον Πάμπλο τον Γκαρσία!
Υ.Γ.4 Αν δεν κάνω λάθος, αυτό ήταν το πρώτο τραγούδι που άκουσα από τους W.A.S.P.
Γιατί ο Άρης, κι όχι μόνο, έχει φτάσει σε αυτό το οριακό σημείο; Την απάντηση δίνει, εν πολλοίς, ο Γιάτσεκ Γκμοχ: «Ο Άρης έχει φοβερές ακαδημίες. Παρακολουθούσα από παλιά τα τμήματα
υποδομής και έμενα έκπληκτος από αυτό που έβλεπα. Υπάρχει πολύ ποιότητα
και μέλλον σε αυτά τα παιδιά την οποία πρέπει να εκμεταλλευτεί η ομάδα.
Πρέπει στις ομάδες να σταματήσει η κυριαρχία των μάνατζερ. Οι μάνατζερ έφεραν το ελληνικό πρωτάθλημα στην σημερινή του
κατάσταση. Το ποδόσφαιρο την δεκαετία του 80’ και 90’ ήταν πολύ δυνατό,
όμως από τότε που ενεπλάκησαν οι μάνατζερ έχει πάρει την κατηφόρα. Οι
ατζέντηδες σερβίρουν κατεψυγμένο κρέας!». Οι μάνατζερ, όμως, βρήκαν και τα έκαναν. Ειδικά στον Άρη. Τέλος πάντων. Ας μην μιλήσω.
Τα κατάλοιπα του κατεψυγμένου κρέατος, λοιπόν, τέθηκαν αντιμέτωπα με τον Παναθηναϊκό του Αλαφούζου. Οι δυο ομάδες συνιστούν ενδιαφέρουσες περιπτώσεις. Και τηρούν αρκετά κοινά στοιχεία.Νταξ, υπάρχουν και ορισμένες διαφορές. Ο Αλαφούζος παρακαλάει να τον αδικήσουν, ενώ ο Άρης παρακαλάει να τον βγάλουν από το χειρουργείο. Και ο Μιλίνκοβιτς στηρίζει δημόσια τους παίχτες, ενώ ο Αναστασίου στην πρώτη ευκαιρία τούς δίνει στα λιοντάρια για πρωινό. Αυτό θα πει προπονητής. Τέλος, το μεγαλύτερο πρόβλημα του Παναθηναϊκού είναι οι οπαδοί, ενώ εκείνοι του Άρη βγάζουν επίσημη ανακοίνωση για το γεγονός ότι δεν δόθηκαν εισιτήρια στον αντίπαλο. Και ξέρουν να χειροκροτούν, γνήσια, με πάθος, τον αντίπαλο -γερό και σιδερένιο να είναι το παλικάρι!- που πηγαίνει με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο. Τώρα που το ξανασκέφτομαι μάλλον οι διαφορές είναι περισσότερες από τις ομοιότητες.
Τι μας έδειξαν αγωνιστικά/τακτικά οι δυο ομάδες; Σχεδόν τίποτα. Ή, για να είμαι ακριβέστερος, μας έδειξαν πολλά, αλλά, κυρίως, αρνητικά. Απλά να πω ότι τα λάθη που παρακολούθησα, κι από τις δυο ομάδες, είναι για σεμινάριο. Για χρυσό μετάλλιο. Και τολμώ να πω ότι τέτοια λάθη δεν βλέπω ούτε στο 9x9 που παίζω κάθε Παρασκευή. Όπου το επίπεδο, να προσθέσω, είναι μάλλον χαμηλό -όμως, κι αυτό του πρωταθλήματος τι είναι; Επί της ευκαιρίας, επιτρέψτε μου να προβώ σε μια διευκρίνιση που ήθελα να κάνω εδώ και πολύ καιρό. Όταν λέμε ''λάθη'' στο ποδόσφαιρο, εννοούμε, εν πολλοίς, τα αβίαστα λάθη. Για παράδειγμα, όταν έχω την μπάλα στα πόδια μου, βλέπω την κάθετη κίνηση ενός παίχτη και του πασάρω στον κενό χώρο, δεν ευθύνεται κάποιος που την μπαλιά την κόβει ικανοποιητικά ο αμυντικός ή την προλαβαίνει ο αντίπαλος τερματοφύλακας. Δεν υπάρχει λάθος σε μια τέτοια περίπτωση. Η κίνηση χωρίς την μπάλα, η πάσα, ο τακτικός έλεγχος και το κίνητρο ήταν αυτά που έπρεπε. Το ίδιο, όμως, ισχύει και για την αντίδραση του αμυντικού ή του τερματοφύλακα. Η ικανότητα, δηλαδή, του αντιπάλου να σταματήσει μια σωστή προσπάθειά/ενέργειά σου, δεν αντιπροσωπεύει (αβίαστο) λάθος και δεν υπεισέρχεται στην ανάλογη σφαίρα. Όταν, όμως, βλέπεις τον ανενόχλητο Μέντεζ να πασάρει στις διαφημιστικές πινακίδες, τον Μπεργκ να μην μπορεί να κάνει μόνος του κοντρόλ, τον Κύργια να μετατρέπει την μπάλα σε βλήμα αεροβόλου με τον πλησιέστερο αντίπαλο να βρίσκεται στα δέκα μέτρα, τον Νταμαρλή να κάνει το ένα δύο με τον αντίπαλο και τον Πουλίδο να δίνει έξοχη ασίστ στον Κλωναρίδη, τότε, ναι, μιλάμε για (αβίαστο) λάθος. Και συχνά τα αβίαστα λάθη χαρακτηρίζονται -δικαίως- τραγικά και άθλια. Να πω, επίσης, ότι, όταν ο πιο έμπειρος παίχτης και ένας εκ των ικανοτέρων της ομάδας υποπίπτει σε τέτοια λάθη (Πουλίδο), ερασιτεχνικού επιπέδου, καθώς είχε συμμετοχή και στα δυο γκολ που δεχτήκαμε, σε συνδυασμό με το poor finishing του Αγκάνθο, δεν μπορώ να περιμένω πολλά από ένα τέτοιο ματς. Δεν γίνεται να έχω απαιτήσεις.
Τέλος, ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας. Κάπως παιχνιδιάρικη. Ενδεχομένως και αφελή. Έστω, λοιπόν, ότι βρισκόμαστε στη σεζόν 2008-2009. Πόσοι από αυτούς τους παίχτες θα αγωνιζόντουσαν στον Άρη και στον Π.Α.Ο. εκείνης της περιόδου; Ας ξεκινήσουμε με τον φιλοξενούμενο. Ο Καπίνο; Ο Νάνο; ο Μέντεζ; Ο Λαγός; Ο Ντίνας; Δεν θέλω κουταμάρες. Στον Άρη ποιος από τους τωρινούς παίχτες θα αγωνιζόταν; Ο Παπαδόπουλος; Ο Μαργαρίτης; Ο Έλσνερ; Ο Κύργιας; Ο Ίμπεχ; Πλάκα κάνουμε; Ας είμαστε σοβαροί. Και το χειρότερο είναι, χωρίς ίχνος ασέβειας προς τον Μιλίνκοβιτς, ότι ο Αναστόπουλος έκλεισε στον Πλατανιά.
Υ.Γ.1 Ακούω σχόλια, με ιδιαίτερη ανυπομονησία, για τη νέα, ανανεωμένη εμφάνιση του blog!
Υ.Γ.2 Από τον Αντώνη Καρπετόπουλο: «Η εύκολη νίκη της Μπαρτσελόνα κόντρα στη Μίλαν δεν ωραιοποίησε την
εικόνα της. Οι Καταλανοί παραμένουν ελαφρώς υποτονικοί, μολονότι οι
νίκες τους είναι ανάλογες με τις περσινές. Ο Μέσι γύρισε στο γκολ, ο
Νέιμαρ αναμφίβολα βοηθάει, όμως συνολικά η Μπάρτσα παίζει πιο αργά και
με λιγότερη ένταση. Είναι αυτό αποτέλεσμα της κούρασης των βασικών της;
Παρακολουθούμε την παρακμή της εντυπωσιακής ομάδας του Γκουαρντιόλα; Ή
είναι μία στοχευμένη επιλογή του Μαρτίνο για να τρέχει η ομάδα από τον
Μάρτιο και μετά;»
Υ.Γ.3 Θα προσπαθήσω να γράψω ένα άρθρο για την Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά μην το δέσετε κόμπο! Το εγχείρημα του Αντσελότι είναι πραγματικά ενδιαφέρον. Αλλά οι μεταπτώσεις στις εμφανίσεις τής ομάδας και η ασταθής άμυνα προκαλούν μερική έκπληξη και εγείρουν ερωτήματα.
Υ.Γ.4 Ο Αλεσάντρο Νέστα δήλωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση. Τα σέβη μου στον Ιταλό. Σπουδαίος (κεντρικός) αμυντικός. Ένας από τους καλύτερους που έχω παρακολουθήσει.
Υ.Γ.5 Pour Some Suger On Me!!!
...Take a bottle, shake it up, Break the bubble, break it up, Pour some sugar on me, Ooh, in the name of love, Pour some sugar on me, C'mon fire me up, Pour your sugar on me, Oh, I can't get enough, I'm hot, sticky sweet, From my head to my feet...
Μεγάλη υπόθεση τα ντέρμπι. Δίνουν άλλη γεύση στο ποδόσφαιρο. Προσθέτουν αλατοπίπερο, ρε παιδί μου. Από όλες τις απόψεις. Χθες λοιπόν, είχαμε τρία μεγάλα ματς. Στο ταπεινό ελληνικό πρωτάθλημα ξεχώρισε το παιχνίδι Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός. Με τα αποδυτήρια των φιλοξενουμένων να μυρίζουν βανίλια και φρούτα του δάσους. Για να μάθει ο κυρ-Σάββας να δηλώνει ότι βρωμάνε και ζέχνουν. Κακοήθειες. Μέχρι κι ο Δημόκριτος (!), το Εθνικό Κέντρο Έρευνας Φυσικών Επιστημών, απεφάνθη ότι τα αποδυτήρια βρίσκονται σε άριστη κατάσταση. Σαν γκόμενα μυρίζουν μετά από αφρόλουτρο στην μπανιέρα. Όσο για το σκορ, δεν χρειάζεται να σταθούμε ιδιαίτερα. Όποιος και να νικούσε, τίποτα δεν θα άλλαζε. Ούτε οι στόχοι των δυο ομάδων, ούτε η βαθμολογική θέση, ούτε η ψυχολογία. Ο Ολυμπιακός αγωνίζεται με αντίπαλο τον εαυτό του κι ο Παναθηναϊκός, ελέω Αλαφούζου, ασχολείται περισσότερο με παραποδοσφαιρικά.
Στην Αγγλία είχαμε το Άρσεναλ-Λίβερπουλ. Με τον Αρσέν να βρίσκεται καβάλα στο άλογο και τους φίλους της ομάδας να κάνουν τουμπεκί. Τι να πουν; Ποιον να κατηγορήσουν; Πέταξε ο Καθόρλα κι ο Ράμσεϊ από μία κανονιά έκαστος και τάβλα η Λίβερπουλ. Με τον προπονητή των φιλοξενουμένων να παίζει με τρία σέντερ μπακ. Είδατε τι κάνει η καταραμένη μόδα; Μέχρι και τα συστήματα του ποδοσφαίρου επηρεάζει. Η αλήθεια, πάντως, είναι ότι αυτός ο Οζίλ (φώτο) ταίριαξε γάντι με τον Αρτέτα, τον Καθόρλα και τον Ράμσεϊ. Αν είχε έναν κέρβερο αμυντικό και έναν μπομπάτο επιθετικό θα έλεγα ότι, με δεδομένη την αστάθεια των ανταγωνιστών της, θα μπορούσε να κάνει το κάτι παραπάνω.
Και πάμε στην Ιταλία. Με την αγαπημένη μου Φιορεντίνα, πραγματικά διψασμένη ομάδα, να αλώνει το Μιλάνο. Είχαμε πει ότι η φετινή Μίλαν δεν αποτελεί αίνιγμα. Χωρίς μεταγραφική ενίσχυση, σχετικά κορεσμένη και με τον Αλέγκρι υπό συνεχή αμφισβήτηση, δεν μπορεί να ελπίζει σε πολλά. Δύσκολα θα τα πάει καλύτερα από πέρυσι, ενώ, αν συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο, με δεδομένη την αγωνιστική άνοδο αρκετών αντιπάλων, κινδυνεύει να μείνει εκτός Ευρώπης. Τουλάχιστον υπάρχει η ενδιαφέρουσα περίπτωση του Κακά και του Μπαλοτέλι. Ο πρώτος διεξάγει φιλότιμες προσπάθειες αναγέννησης, κι ο δεύτερος καλό είναι να πάει εθελοντής στο ψυχιατρείο. Η Φιορεντίνα, αντίθετα, έχει πλάνο, πάθος, όρεξη και ικανότητα. Αφήστε που οι φήμες λένε ότι στο Μιλάνο παρατάχθηκε μόνο με ένα αμυντικό χαφ. Ναι, σωστά μαντέψατε. Τον Αμπροζίνι. Τον ίδιο παίχτη που έδιωξε η Μίλαν το καλοκαίρι.
Ντέρμπι, ωστόσο, δεν έχουμε μόνο στο ποδόσφαιρο. Έχουμε και στην πολιτική. Ανάμεσα στην Χρυσή Αυγή και στις σκοτεινές δυνάμεις της αριστεράς. Μετά και τη χθεσινή στροφή, το σκορ βρίσκεται στο 2-1 εις βάρος της Χρυσής Αυγής. Με την αριστερά να χάνει και πέναλτι. Και τους δημοσιογράφους να βλέπουν την ίδια φάση και να την ερμηνεύουν διαφορετικά. Επιλεκτικά. Να ακούνε το ίδιο τραγούδι και να το μεταφράζουν κατά το δοκούν. Όταν γίνεται παράβαση υπέρ της Χρυσής Αυγής, κλείνουν τα μάτια. Όταν, όμως, υπάρχει υποψία αδικίας εις βάρος της αριστεράς, γίνεται χαμός. Τύφλα να έχει ο Κούγιας, ο Πανόπουλος κι ο Αλαφούζος. Το ποδόσφαιρο μπροστά σε αυτά που βιώνουμε σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο είναι αγνό και αθώο. Όπως γράφει ο Κώστας Καίσαρης: «Η χειρότερη Super League, η χειρότερη ΕΠΟ είναι χίλιες φορές καλύτερες
από το Κοινοβούλιο και τα κόμματα. Δώσε σ' αυτόν τον μπαχλά τον Καμμένο
τον Λεβαδειακό. Στο τοπικό της Λιβαδειάς θα τον έχει ρίξει μέσα σε τρία
χρόνια. Αυτό το ζουλάπι ο Κομπότης, όμως, κρατάει μια ομάδα που οι
οπαδοί της δεν γεμίζουνε σινεμά στη Super League. Δώσε τον ΠΑΟΚ στο
Βενιζέλο. Αν οι Μπατατουδογούμενοι τον έχουνε βάλει μέσα και χρωστάει
στην Ελλάδα τριάντα εκατομμύρια γιούρο, με τον Βενιζέλο το χρέος θα είχε
φτάσει τριάντα δις. Ή μήπως έχει το ποδόσφαιρο Παναγιώτη Ψωμιάδη; Υπήρχε περίπτωση να ήταν
πρόεδρος σε ομάδα; Ούτε στη Χαλάστρα. Αμέσως θα τον είχανε πάρει στο
κυνήγι. Ο υπερήφανος λαός της Μακεδονίας, όμως, τον έχει κορόνα στο
κεφάλι του. Βουλευτή, δήμαρχο, νομάρχη, περιφερειάρχη. Τι να λέμε τώρα;
Ο,τι και να κάνουνε οι παράγοντες, μπροστά στα σαΐνια της πολιτικής δεν
φτουράνε. Φωνάζουνε στην ΑΕΚ για τα είκοσι εκατομμύρια του Ψωμιάδη. Πού
να φτουρίσουνε αυτά τα ψιλολόγια μπροστά στις αρπαχτές του
Τσοχατζόπουλου;». Και για να κλείσουμε το θέμα, παραδέχομαι ότι ποτέ μου δεν κατάλαβα από που πηγάζει αυτή η ανεξήγητη αβάντα προς την αριστερά, αλλά κάποιες νοητικές και ιστορικές συγχύσεις πρέπει επιτέλους να εξομαλυνθούν.
Υ.Γ.1 Οι φήμες υποδηλώνουν ότι ο Ζανέτι, αυτός ο βιονικός τύπος, ο άνθρωπος που δεν γερνάει ποτέ, είναι στα πρόθυρα να επιστρέψει στα γήπεδα μετά τον σοβαρό τραυματισμό στον αχίλλειο τένοντα! Μακάρι!
Υ.Γ.2 Διαβάζω τα ρεπορτάζ του Άρη και νομίζω ότι βλέπω σκηνές επικών ταινιών του Χόλιγουντ. Το θάρρος, η πίστη, η δύναμη, ο εγωισμός και το πάθος πάνε και έρχονται. Ούτε ο Μπεν Χουρ να ήταν.
Υ.Γ.3 Ο Κώστας Καίσαρης σε μεγάλα κέφια: «Στην αρχή της σεζόν ο Καραγεωργίου στη Skoda, τώρα στη Λιβαδειά και
αύριο κάπου αλλού. Πέρυσι ο Δερµιτζάκης στον Πανθρακικό, φέτος στον ΟΦΗ
κι ενδεχόµενα αύριο ξανά µανά στον Πανθρακικό. Πέρυσι ο Χατζηνικολάου ξεκίνησε στον Πλατανιά, φέτος στον Άρη. Πέρυσι ο
Παντελίδης είχε ξεκινήσει στον Πανθρακικό, φέτος στον ΠΑΣ. Πέρυσι ο
Χάβος στη Βέροια, φέτος στον Παναιτωλικό. Πέρυσι ο Πετράκης τελείωσε
στον ΟΦΗ, φέτος ξεκίνησε στον Πλατανιά. Πέρυσι ο Μάντζιος είχε ξεκινήσει
στην Κέρκυρα, φέτος στον Πανθρακικό. Νορµάλ. Απόλυτα φυσιολογικό για το
ελληνικό ποδόσφαιρο όλο αυτό το αλισβερίσι. Το τίµιο και σωστό, πάντως,
όλοι αυτοί Αρβανιτίδηδες, Πουλινάκηδες κ.λπ. να κάνουν στην αρχή της
σεζόν κλήρωση. Και να µαζεύονται όλοι µαζί, να βάζουνε σε µια σακούλα τα
ονόµατα των προπονητών, να τραβάνε κλήρους κι όποιος κάτσει στον
καθένα».
Υ.Γ.4 Ο Κάνθαρος, χωρίς να συντρέχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος, μάλλον το αντίθετο, βρίσκεται σε ιδανική ψυχολογία! Πάμε λίγο δυνατά.
You won't hear me, But you'll feel me, Without warning, something's dawning, listen, Then within your senses, You'll know you're defenseless, How your heart beats, when you run for cover, You can't retreat, I spy like no other, Then we race together, We can ride forever, Wrapped in horse-power, driving into fury, Changing gear I pull you tighter to me...We hold each other closer, as we shift to overdrive, And everything goes rushing by, with every nerve alive, We move so fast it seems as though we've taken to the sky, Love machines in harmony, we hear the engines cry, I'm your turbo lover, Tell me there's no other, I'm your turbo lover, Better run for cover, On and on we're charging to the place so many seek, In perfect synchronicity of which so many speak, We feel so close to heaven in this roaring heavy load, And then in sheer abandonment, we shatter and explode...
Χθες πήγα γήπεδο. Ένας φίλος είχε μια πρόσκληση για το ματς του Παναθηναϊκού με την Βέροια. Κι ακόμα και τώρα, πολλές ώρες μετά το σφύριγμα της λήξης, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί, εν τέλει, πήγα. Νταξ, μας αρέσει το ποδόσφαιρο, αλλά αυτό το πράγμα δεν ήταν ποδόσφαιρο. Ονομάστε το Γιώργο, Αζόρ, Σίρλεϋ, αλλά όχι ποδόσφαιρο. Κι αυτό ισχύει και για τις δυο ομάδες. Αφήστε που στο γήπεδο είσαι περικυκλωμένος από τη μαλακία. Δεν γλιτώνεις από πουθενά. Είσαι καταδικασμένος να ακούς τον κάθε wanna be προπονητή να πετάει την εύστοχη αστοχία του. Να γίνεται η φάση πενήντα και εξήντα μέτρα μακριά σου και να φωνάζει ο άλλος, πάντοτε με πάθος και σάλια να εκτοξεύονται από το στόμα του, χέρι, κόρνερ, φάουλ, πέναλτι, οφσάιντ και δεν συμμαζεύεται. Για να μην αναφέρω τα μπουκάλια που εκτοξευόντουσαν σε σφυρίγματα που δεν άρεσαν στους οπαδούς. Φαίνεται ότι όποιος ρίχνει το μπουκάλι πιο μακριά, κερδίζει εισιτήριο για τον επόμενο αγώνα. Αν πετύχεις και κάποιον, κι όχι απαραίτητα αντίπαλο, παίρνεις εισιτήριο διαρκείας. Κι αν απλά προσπαθήσεις, αλλά δεν έχεις τα φόντα να πετάξεις μακριά ή εύστοχα το μπουκάλι, λαμβάνεις απλά μια φωτογραφία του Αλαφούζου (φώτο) με πράσινο καπελάκι σε διαστάσεις 10x15 και ένα πινέλο για το χειμερινό φρεσκάρισμα της βαφής στους τοίχους της Λεωφόρου. Και εκτονώνεσαι, δηλαδή, και παίρνεις και δώρα. Και στον επόμενο αγώνα ξαναπροσπαθείς για καλύτερα αποτελέσματα. Λες και υπάρχει περίπτωση να διακοπεί το ματς. Μόνο στο Χαριλάου γίνεται αυτό. Πουθενά αλλού. Όμως, αν ο ψυχισμός σου αποζητάει απεγνωσμένα την εκτόνωση, γιατί να πας στο γήπεδο; Πάρε μπουκάλια, κάρφωσε στον τοίχο του σπιτιού σου μια αφίσα του Μαρινάκη και πέτα τα με δύναμη μέχρι να πάθεις τενοντίτιδα. Τέλος πάντων. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ο λόγος που πήγα στο γήπεδο ήταν μάλλον η πρόσκληση. Αν έπρεπε να πληρώσω λεφτά για να δω αυτό το πράγμα, θα έπρεπε να γίνω εθελοντής ασθενής στο τρελοκομείο.
Να πω και δυο λόγια για τον αγώνα. Το μόνο που έδειξε ο Παναθηναϊκός ήταν διάθεση. Τίποτα άλλο. Φαίνεται ότι ο Αναστασίου προσπαθεί να περάσει μια ολλανδική φιλοσοφία στην ομάδα, αλλά αυτό δεν γίνεται όταν έχεις ποδοσφαιριστές που δεν μπορούν να κάνουν κοντρόλ, να αλληλοκαλύψουν ή να πράξουν το αυτονόητο. Αρχικά, λοιπόν, φάνηκε διάθεση. Για μαρκάρισμα, για πρέσινγκ, για κάθετο ποδόσφαιρο, για παιχνίδι με την μπάλα κάτω. Τολμώ να πω και για πρωτοβουλία. Τι έδειξε πραγματικά στο χόρτο; Μια ανυπόμονη ομάδα που είχε ανούσια και άκαρπη κατοχή, που έπαιζε οριζόντιο ποδόσφαιρο, έκανε εύκολα το λάθος, τακτικά και τεχνικά, και δεν μπορούσε να υποτάξει την πίεση. Και έχεις τον Μπαϊράμι, ο οποίος μάλλον ήταν σε άλλο γήπεδο, να δηλώνει ότι το σκορ θα έπρεπε να είναι 3-0 από το ημίχρονο. Μα, αγαπητέ Μπαϊράμι, για να σκοράρεις τρεις φορές σε ένα ημίχρονο πρέπει να δημιουργήσεις φάσεις ή, έστω, να πατήσεις περιοχή. Λέτε να έχουν δίκιο οι περίφημοι κύκλοι της Π.Α.Ε. Παναθηναϊκός, που μπορεί να είναι και τετράγωνα ή τρίγωνα, οι οποίοι κάνουν λόγο για αλλοίωση αποτελέσματος; Αν έχεις εμμονή με τα tweets, πολύ πιθανό. Όπως εμμονή έχουν οι δημοσιογράφοι με την σαχλαμάρα, την υπερβολή και το ψέμα. Να διαβάζεις άρθρα που αναφέρονται στο ματς και να σκέφτεσαι σαν κυανοπώγωνας μήπως έκατσες και παρακολούθησες λάθος αγώνα. Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρη έκθεση για αυτό το θέμα με αντιπροσωπευτικά παραδείγματα που θα ξεβράκωναν δημοσιογράφους και δημοσιογράφους, αλλά και μόνο στη σκέψη βαριέμαι αφόρητα. Θέλω να πιστεύω ότι το blog έχει προσελκύσει κοινό υψηλού επιπέδου που καταλαβαίνει πλήρως τι εννοώ.
Τέλος, θα ήταν άκομψο να μην αναφέρω κάτι για την Βέροια. Σεβάστηκε πολύ τον Παναθηναϊκό κι αυτό φαίνεται από την μηδαμινή διάθεση να παίξει την κόντρα. Η ομάδα άνοιξε κάπως το παιχνίδι της, σε πλάτος και τέμπο, μόλις δέχτηκε το γκολ και μόνο τότε: μετά την ισοφάριση κλείστηκε εκ νέου, και οικειοθελώς, στο τερέν της. Ο Γαϊτάνος επέλεξε να δώσει μεγάλο βάθος στην άμυνά του, ιδίως στην αμυντική γραμμή, έδωσε εντολή να γίνεται φάουλ όσες φορές η άμυνα ήταν ανοργάνωτη και προφανώς ενθάρρυνε τους ποδοσφαιριστές τους να μετατρέπουν την μπάλα σε εναέρια ρουκέτα κάθε φορά που ένοιωθαν την παραμικρή όχληση. Επίσης, ήξερε ότι ο αντίπαλος δεν έχει παίχτες που μπορούν να κάνουν μια μπούκα ή μια προσωπική ενέργεια, με αποτέλεσμα το αμυντικό πλάνο να εκτελείται χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα, καθώς δεν χρειάστηκαν σπουδαίες αλληλοκαλύψεις ή προσωπικά μαρκαρίσματα. Το σχέδιο, εν πολλοίς, στέφθηκε με επιτυχία: η ομάδα έθεσε έναν στόχο και τον ακολούθησε με θρησκευτική ευλάβεια. Ο Παναθηναϊκός δεν μπορούσε να διασπάσει την άμυνα της Βέροιας, η Βέροια δεν έδειχνε ιδιαίτερη διάθεση να κυνηγήσει κάτι περισσότερο από το Χ, αν και κατά τη γνώμη μου θα μπορούσε, κι όλοι έμειναν ευχαριστημένοι. Κι όπως λένε οι κακές γλώσσες, η ομάδα του Γαϊτάνου δεν γλίτωσε την γκέλα και σκόνταψε βαθμολογικά. Ή, αν προτιμάτε, όπως λένε τα δημοσιογραφικά κλισέ, ο Παναθηναϊκός απέσπασε ισοπαλία από την Βέροια. Έχουν κι αυτά την πλάκα τους.
Τι εισέπραξα από το συγκεκριμένο ματς; Πρώτον, η Λεωφόρος, ενώ δεν μπορεί να υποκαταστήσει τις δεδομένες ανεπάρκειες του Παναθηναϊκού, συνιστά μια ποδοσφαιρική έδρα που δίνει στους παίχτες της ομάδας διάθεση και κίνητρο. Ίσως επειδή ο Φορέας βρίσκεται πιο κοντά στον αγωνιστικό χώρο. Δεύτερον, το σημαντικότερο πρόβλημα της ομάδας, όπως έχουμε πει πολλάκις, είναι οπαδικό: η ομάδα έχει ανάγκη τους γνήσιους Παναθηναϊκούς. Τρίτον, η Βέροια απέδειξε ότι σε έναν μαραθώνιο, δηλαδή σε ένα πρωτάθλημα πολλών αγωνιστικών, το να παίζεις εκτός έδρας για να κρατήσεις το μηδέν έχει μια λογική και ένα ικανοποιητικό ποσοστό επιτυχίας. Να είστε σίγουροι ότι θα τσιμπήσει κι άλλους βαθμούς. Γιατί; Διότι η ποιότητα του ελληνικού ποδοσφαίρου έχει πέσει κατακόρυφα σε παν επίπεδο.
Υ.Γ.2 Ο
Φετφατζίδης είναι πολύ τυχερός ποδοσφαιριστής. Κι αυτό διότι κάθεται
στον πάγκο. Με τους προπονητές του Ολυμπιακού να μην τον προτιμούν και
να μην τον εμπιστεύονται. Ούτε συνεννοημένοι να ήταν. Τυχαίο, πάντως,
δεν είναι. Σε καμία περίπτωση. Αν κάποιος, λοιπόν, του έδινε φανέλα
βασικού, λυπάμαι που το λέω έτσι ωμά, αλλά ο παίχτης θα ξεφτιλιζόταν. Δυστυχώς,
όμως, για τον ίδιο έχει στηθεί ένας μηχανισμός προπαγάνδας που του έχει
κολλήσει τη στάμπα του πολύ ταλαντούχου και αδικημένου παίχτη, με
αποτέλεσμα οι οπαδοί της ομάδας, αλλά και πολύ ποδοσφαιρόφιλοι, να
νομίζουν ότι έχουν στην ομάδα τους έναν κλώνο του Χατζηπαναγή (!) που
κοστίζει έξι (!), οχτώ (!) και δέκα (!) εκατομμύρια (ευρώ). Καταραμένη άγνοια!
Άλλο ένα παράδειγμα που δείχνει ότι φτάσαμε στην τωρινή κρίση, επειδή
δεν έχουμε σωστή κρίση. Και σκάει, όπως λέγεται, η πρόταση της Τζένοα.
Μια ιταλική ομάδα, δηλαδή, που αγωνίζεται σε ένα πολύ σκληρό, απαιτητικό
και ιδιαίτερο πρωτάθλημα. Μια λίγκα για κάπως hard core ποδοσφαιριστές.
Δεν επιβιώνει οποιος κι όποιος. Σκεφτείτε, επομένως, τον Φετφατζίδη να
αγωνίζεται στο ιταλικό πρωτάθλημα. Η χαρά του αντίπαλου μπακ θα είναι. Η
περαιτέρω καταστροφή του θα είναι βέβαιη. Τέλος πάντων. Άρα, αν είσαι η
Π.Α.Ε. Ολυμπιακός τι κάνεις; Τον πουλάς ή τον κρατάς; Αν τον πουλήσεις,
παίρνεις 4 μύρια (!) από έναν παίχτη που στην πραγματικότητα δεν αξίζει
ούτε μισό. Ο παίχτης, βέβαια, δεν θα αντέξει ούτε έξι μήνες στην
Ιταλία, αλλά αυτό είναι άλλο καπέλο. Το πιο πιθανό, εξάλλου, αν πάει
στην Ιταλία, είναι να επιστρέψει στην Ελλάδα, μάλλλον σε μια μικρομεσαία
ομάδα, όπου λογικά ο μηχανισμός προπαγάνδας θα βρίσκεται ακόμα σε εγρήγορση.
Αν τον κρατήσεις, ενθαρρύνοντας παράλληλα μια νέα προσφορά για τον
παίχτη, θα προβείς σε μια κίνηση προς τέρψιν των οπαδών και θα κερδίσεις
πόντους στην εκτίμηση του κόσμου, καθώς, όπως είπαμε, οι περισσότεροι
τον θεωρουν μεγάλο ταλέντο, έστω και σε ηλικία 23 χρονών. Αλλά αυτά δεν (πρέπει να) προβληματίζουν μια
ανώνυμη εταιρία. Οι ελληνικές ομάδες πρέπει να μετατραπούν σε feeder
club για την Ευρώπη, χωρίς να τους νοιάζει τίποτε άλλο. Να δημιουργούν,
να εκπαιδεύουν και να ωριμάζουν νέους ποδοσφαιριστές, ώστε να τους
πουλούν σε όσον τον δυνατόν ικανοποιητικές τιμές (π.χ. Άντερλεχτ), ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να επιστρατευτούν μάνατζερ για να δώσουν υπεραξία στους παίχτες. Έστω
κι αν οι πωλήσεις αυτές πραγματοποιούνται σε ομάδες που μάλλον δεν έχουν
ιδέα από scouting. Αυτό είναι δικό τους πρόβλημα. Συγχρόνως, οι
ελληνικές ομάδες πρέπει να ποντάρουν σε ξένους παίχτες με υψηλή
μεταπωλητική αξία (π.χ. Πόρτο). Για να συμβούν, όμως, αυτά τα πράγματα
πρέπει να υπάρχει πλάνο, εταιρικό και αγωνιστικό. Οργάνωση. Πολιτική.
Στο ελληνικό πρωτάθλημα, οι ελληνικές ομάδες δεν έχουν τίποτα από αυτά.
Κι αν κάτι γίνει σωστά μάλλον συμβαίνει κατά τύχη. Και αποθεώνεται κι
από πάνω. Αυτά.
Υ.Γ.3 Ο Χατζηνικολάου, ο προπονητής του Άρη, δήλωσε: «Αυτοί που αγαπούν πραγματικά τον Αρη, έχουν υπομονή». Ωραία ατάκα. Μόνο που τέτοιες δηλώσεις πυροδοτούν τον ψυχισμό των οπαδών και τον οδηγούν σε χειρότερη γκρίνια. Πιο άκομψη. Διότι το να μιλάς στους Αρειανούς για υπομονή, ειδικά στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο, είναι σαν να λες ότι η σοκολατίνα δεν έχει σοκολάτα. Τέλος πάντων. Πάντως, αν θέλουμε να πιάσουμε το πλήρες νόημα, ας αφαιρέσουμε ''τον Άρη'' από τη φράση του Χατζηνικολάου: «Αυτοί που αγαπούν πραγματικά, έχουν υπομονή». Τώρα, μάλιστα.
Υ.Γ.4 Υπάρχει περίπτωση να πάω αύριο στο Περιστέρι για να παρακολουθήσω τον Άρη. Τελικά δεν μαθαίνω με τίποτα.
Ένας από του πιο γνωστούς μυθοποιούς είναι ο Αίσωπος. Παραμυθάς ολκής. Οι ιστορίες του χαρακτηρίζονται σύντομες, απλές, κατανοητές. Και διδακτικές σε υπερθετικό βαθμό. Σαν παραβολές. Και πάντοτε διασκεδαστικές. Με πρωταγωνιστές όμορφα ζωάκια που μιλούν και συμπεριφέρονται σαν άνθρωποι. Εξάλλου, έτσι πρέπει να είναι τα παραμύθια. Να διατηρούν μια παιδική αθωότητα, ενόσω κινούνται στην ελκυστική σφαίρα της φαντασίας, και να καταλήγουν σε ηθικά διδάγματα. Όμως, δεν είναι όλα τα παραμύθια ψυχαγωγικά. Ούτε απευθύνονται απόλυτα σε παιδιά. Επίσης, δεν προκύπτουν πάντα ηθικά διδάγματα και, τέλος, ορισμένοι τα χρησιμοποιούν για παραπλανητικούς σκοπούς. Προς τι αυτή η σύντομη εισαγωγή; Για να σας αποδείξω ότι υπάρχουν και μεγαλύτεροι παραμυθάδες από τον Αίσωπο.
Ο Καρλ Μαρξ, λοιπόν, ισχυριζόταν ότι η θρησκεία αποτελεί το όπιο του λαού. Κι εγώ ισχυρίζομαι ότι οι μεταγραφές αποτελούν το όπιο του οπαδού. Δεν παίζει ρόλο που η ομάδα που υποστηρίζει δεν διαθέτει λεφτά. Να κόψει το λαιμό της και να βρει. Δεν παίζει ρόλο που τα κίνητρα των μεταγραφών θα είναι αξιοπερίεργα. Σιγά τα ωά. Αφού δεν θα ασχοληθεί και κανείς με αυτά. Δεν παίζει ρόλο αν θα εξαϋλώσουν τις αγωνιστικές αναπηρίες της ομάδας ή αν υπηρετούν το μακρόπνοο σχεδιασμό. Το κοινό θέλει μεταγραφές. Τελεία και παύλα. Αν δεν γίνουν, κράζουν. Αν γίνουν και δεν ικανοποιήσουν, πάλι κράζουν. Εξάλλου, αυτός είναι ο ρόλος του οπαδού: να γκρινιάζει και να απαιτεί. Σαν τις γυναίκες. Μονά-ζυγά δικά τους. Κι αυτό που φοβούνται οι Πρόεδροι των ελληνικών Π.Α.Ε. είναι η οργή των οπαδών. Ελάχιστοι γλίτωσαν από δαύτους. Με το πιο πρόσφατο παράδειγμα να είναι ο Τζίγγερ. Για αυτό ορισμένοι τους έχουν στα όπα όπα. Πασάδες. Όπως ο Κόκκαλης παλαιότερα. Κι ας υποτιμούν αρκετοί εξ αυτών τη δύναμη που έχουν. Όπως, π.χ., ο Σαββίδης. Ο οποίος δεν έχει ιδέα που ήρθε και μάλλον δεν θα έχει ιδέα πως να φύγει αν στραβώσουν τα πράγματα. Ξεφύγαμε, όμως. Λέγαμε για τις μεταγραφές. Καλοκαίρι χωρίς μεταγραφές, δεν υπάρχει. Το ένα συμπληρώνει το άλλο. Συμπληρωματικά αγαθά, όπως μαθαίναμε στα οικονομικά. Το να έχουμε μπει στο καλοκαίρι και να μην υπάρχει έξαρση στη
μεταγραφολογία είναι σαν να τρως αχνιστά μύδια που δεν έχουν αχνιστεί. Διαστροφή; Μπορεί. Χόμπι; Ίσως. Αλλά έτσι είναι η κατάσταση. Φήμες επί φημών και παπαριά επί παπαριάς.
Όπως την εποχή που συμμετείχα στο πιο cult Forum της ελληνικής επικράτειας, εκείνο του Metropolis Radio. Με το κάθε ένα από τα μέλη να γράφει την προσωπική του άποψη για τον επόμενο σταθμό του τάδε παίχτη ή να μοιράζεται inside info, ή ''inside info'', με τους υπολοίπους. Και την επόμενη μέρα να βλέπεις στις εφημερίδες -κυρίως στη MetroSport, αλλά όχι μόνο- να αναγράφονται τα ίδια ακριβώς ονόματα. Εκτός αν ο δημοσιογράφος είχε φάει πολύ πεπόνι το προηγούμενο βράδυ, με αποτέλεσμα να βλέπει όνειρα και εφιάλτες. Σαν τον
Κάνθαρο που είχε ονειρευτεί στον ύπνο του ότι έπαιζε μπάλα στην
Παναχαϊκή και κατόπιν πήρε μεταγραφή στην Ρόμα. Το όνειρο του Κάνθαρου, όμως, ήταν ακριβώς αυτό: όνειρο. Αυτά που ονειρεύονται οι δημοσιογράφοι, πάντοτε στον ξύπνιο τους, τα πλασάρουν σαν υπαρκτή πραγματικότητα. Με δόση αλήθειας. Και επέρχεται τρέλα. Παράνοια (μαζί σου Αρειανάρα στα ουράνια). Δεν γλιτώνεις το ζουρλομανδύα. Να ακούς ονόματα που ανήκουν σε μεγάλες ομάδες και δεσμεύονται με συμβόλαιο ή είναι ελεύθεροι και έχουν υψηλότατο κασέ. Αλλά αυτά, φαίνεται, είναι ζητήματα ήσσονος σημασίας. Για αυτό και κάθε τέτοιο δημοσίευμα πάντοτε αναφέρει με μικρά γράμματα, όπως στα συμβόλαια, ότι ''η συγκεκριμένη περίπτωση είναι πολύ δύσκολη''. Να υπάρχει και η πισινή, δηλαδή. Αλλά κάθε δημοσιογράφος που σέβεται τον εαυτό του δεν κολλάει σε τέτοιες λεπτομέρειες. Υπάρχει, όμως, και η ανάποδη πλευρά. Να βαφτίζεται το κάθε σαπάκι παιχταράς. Κι ο δημοσιογράφος να αναλύει το βιογραφικό του παίχτη και να αποθεώνει τα πιο απίστευτα πράγματα. Για παράδειγμα, το παρατσούκλι που συνοδεύει τον ποδοσφαιριστή. Με το ελληνικό πρωτάθλημα να μετατρέπεται σε ζούγκλα, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Με πρωταγωνιστές τα ζωάκια που χρησιμοποιούσε ο Αίσωπος. Καρχαρίες και κόμπρες. Γύπες και λύκοι. Κουνούπια και σκυλιά. Από όλα έχει ο μπαξές. Τύφλα να έχουν οι παλιατζήδες στο Μοναστηράκι. Ή να ανιχνεύει αποθεωτικά βιντεάκια από το youtube που αναδεικνύουν την ποιότητα, ή ''ποιότητα'', του παίχτη. Αν θέλετε μπορώ να σας φτιάξω ένα βιντεάκι από την ένδοξη καριέρα του Κάνθαρου. Να το βλέπετε και να τρίβετε τα μάτια σας. Ποιος Ζιντάν και ποιος Χατζηπαναγής; Μια χαψιά τους κάνω.
Αλλά, όταν ακούς μεταγραφικά σενάρια από τον Απρίλιο και τον Μάιο, καταλαβαίνεις τι πρόκειται να επακολουθήσει τους επόμενους μήνες. Μιλάμε για συνειδητά ψέμματα. Χωρίς ντροπές. Και, αρκετές φορές, δίχως αναισθητικό. Εκμεταλλευόμενοι τον εθισμό των οπαδών, πλασάρουν διαρκώς ονόματα, αφήνουν να αιωρούνται ανυπόστατες υπόνοιες και συντηρούν στην επικαιρότητα ανέφικτους μεταγραφικούς στόχους. Όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν υπάρχει και κάποια μεγάλη αθλητική διοργάνωση για να αποπροσανατολιστούμε ευχάριστα. Να ξεχαρμανιάσουμε. Τα Mundial και τα Euro είναι τις ζυγές χρονιές. Τις μονές, όπως είναι η φετινή, δεν υπάρχει τίποτα. Ετοιμαστείτε, λοιπόν, για τους μεγαλύτερους παραμυθάδες και τα μεγαλύτερα παραμύθια. Ποιος Αίσωπος και τρίχες κατσαρές;
Υ.Γ.1 Μου φαίνεται ότι έχουμε ξεχάσει πως απόψε αγωνίζεται η Εθνική. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους φιλάθλους. Επίσης, μου φαίνεται ότι έχουμε ξεχάσει τη σημαντικότητα του αγώνα. Το ματς δεν θα το παρακολουθήσω, καθώς παίζω μουντιαλίτο, αλλά θα πρέπει να θυμόμαστε ότι οι συναντήσεις των Εθνικών συγκροτημάτων που πραγματοποιούνται στο τέλος της σεζόν, πάντα κρύβουν κινδύνους για τα υποτιθέμενα φαβορί.
Υ.Γ.2 Ορίστε το ποτενσιόμετρο στα ύψη και σπάστε τα όλα!
...A little beauty, I love you madly, Come on home with me, I know you're hot, I know what you've got, You know I want to shake your tree, Come on honey, touch me right there, Come on honey, don't you get scared, Come on honey, let me get you in the sack, You know The Chase Is Better Than The Catch, All right! Let me hear ya! I can't hear ya!
Λέγαμε, λοιπόν, ότι οι γυναίκες είναι σαν τους οπαδούς. Όμως, έρχονται στιγμές που οι διαφωνίες, οι έριδες, οι πίκρες και οι ανασφάλειες πρέπει να μπουν στην άκρη. Έρχονται στιγμές που πρέπει να δείξεις την αγάπη σου. Και μπορεί μια γυναίκα συχνά να επιλέγει το δρόμο της άτακτης φυγής, της ατέρμονης γκρίνιας ή ''στο κρατώ μανιάτικο μέχρι να σκουριάσει ο Robocop'', αλλά ο οπαδός δεν έχει τέτοιες ανησυχίες. Δεν πρέπει να έχει τέτοιες ανησυχίες. Όταν χρειάζεται να βρίσκεται κοντά στην ομάδα, είναι πάντα εκεί. Δίπλα της. Με το ενδεχόμενο να μην κυλήσουν όλα ευχάριστα. Αλλά με την πίστη και την ελπίδα να ξεχειλίζουν -εσχάτως και την υπομονή: κι αυτό είναι απρόσμενα ευχάριστο.
Λέγαμε, επίσης, ότι το ποδόσφαιρο, πέρα από την αισθητική απόλαυση και τις τακτικές αναλύσεις, κρύβει έντονο συναίσθημα. Αυθεντικό. Γνήσιο. Αληθινό. Και κάποια ματς, δεν τα ξεχνάς ποτέ. Και να θες, δεν μπορείς. Ασχέτως εμφάνισης και αποτελέσματος. Χωρίς να παίζει ρόλο αν στο γκαζόν βρίσκεται ο Λόντσαρ, ο Χαβίτο ή ο Τριανταφυλλάκος. Ούτε αν στον πάγκο κάθεται ο Διαμαντόπουλος, ο Κούπερ ή ο Σούλης. Δεν σε ενδιαφέρουν αυτά τα πράγματα. Το μόνο που σε νοιάζει είναι να είσαι εκεί. Πιστός φρουρός. Άγρυπνος. Υπεύθυνος. Διότι σε αυτά τα ματς παίζεις και εσύ μπάλα. Σε αυτά τα ματς νοιώθεις κι εσύ την πίεση. Το άγχος. Αντιλαμβάνεσαι κι εσύ τις δυσκολίες. Τις αντιξοότητες. Και είσαι έτοιμος να τις αντιμετωπίσεις.
Όπως τις αντιμετώπισε ο Άρης. Το σύστημα του οποίου, πάντοτε ανοιχτό και δεκτικό σε επιρροές πάσης φύσεως, κατάφερε να τιθασεύσει την πίεση και να αφουγκραστεί τη θετική αύρα του κόσμου.Δεν συμβαίνει πάντοτε. Ορισμένες φορές γυρνάει μπούμερανγκ -προφανώς εννοώ τα μεθεόρτια του αγώνα Α.Ε.Κ. - Πανθρακικού ή το αμαρτωλό παρελθόν των Αρειανών (βλέπε Άρης - Ηρακλής). Αλλά, όταν γίνεται πραγματικότητα, τότε τα πράγματα προκύπτουν πολύ δύσκολα για τον αντίπαλο. Και το συναίσθημα των οπαδών απογειώνεται. Ιδίως όταν έχει σφυρηλατηθεί διά πυρός και σιδήρου. Το ίδιο, όμως, ισχύει για τους παίχτες και τον προπονητή. Άλλωστε, πρόκειται για ανθρώπους. Με πάθη. Αισθήματα. Αλλά και ένστικτα. Δεν είναι ρομπότ. Και, όπως δείχνουν τα πράγματα, αντιλαμβάνονται πλήρως τις ευθύνες τους. Κι αυτό, χωρίς να δείχνω το παραμικρό ενδιαφέρον σε αποτελέσματα και στατιστική, με ευχαριστεί αφάνταστα. Ωστόσο, δεν μπορώ να πω το ίδιο για εκείνους που επιμένουν να συκοφαντούν και να λασπολογούν. Το λένε οι ίδιοι για τον εαυτόν τους.
Υ.Γ.1 Ο κόσμος του Ολυμπιακού περίμενε να δει τριάρες και τεσσάρες επί του αντιπάλου του. Μα, αν είναι δυνατόν! Αυτοί έχουν ξεπεράσει τα ανεκτά και επιτρεπτά όρια υπεροψίας. Λες και δεν έχουν δει την ομάδα τους να αγωνίζεται. Λες και δεν ξέρουν ότι σε τέτοια ματς αρκεί και το μισό μηδέν. Άντε, καλές αποδοκιμασίες. Στα των ανελκυστήρων, πάντως, ο κόσμος του Ολυμπιακού πρέπει να αποδώσει τα εύσημα στην Π.Α.Ε. Ειδάλλως, αυτός ο Αλαφούζος θα γκρεμίσει το τουίτερ!
Υ.Γ.3 Λυπάμαι και στενοχωριέμαι για την Α.Ε.Κ. Αλλά, ας το θυμόμαστε, δεν φταίει ο Μπουγαΐδης κι ο Δέλλας ή ο Λίνεν. Ούτε ο διαιτητής που διέκοψε το ματς. Πόσω μάλλον ο Άρης! Κατηγορήστε όσο θέλετε τον Άρη και, αν σας κάνει να νοιώσετε καλύτερα,
ισχυριστείτε ότι ανέβηκε σε άρματα τρίτων και πείτε ότι ήταν οργανωμένο σχέδιο
εξόντωσης της Α.Ε.Κ. Αλλά, όταν καταλαγιάσει η σκόνη και κοπάσει ο θόρυβος, όταν κάνει την εμφάνισή της η νηφαλιότητα, τότε θα γίνει αντιληπτό ποιοι είναι οι υπαίτιοι και ποιοι βάζουν αυτογκόλ. Τώρα, καθώς συνιστά πάγιο χαρακτηριστικό της σύγχυσης να οδηγεί τους ανθρώπους σε σύγχιση, το κυνήγι φαντασμάτων δικαιολογείται εν μέρει. Και εννοείται ότι σε τέτοιες καταστάσεις δεν χωρούν καζούρες -εκτός αν είσαι εμπαθής και βλάκας. Δεν χτυπάς τον άλλον, ενόσω βρίσκεται στο έδαφος και διπλώνει από τον πόνο. Εξάλλου, έχω βρεθεί στην ίδια θέση και μπορώ να καταλάβω πλήρως την ψυχοσύνθεσή του υγιούς κόσμου της ομάδας. Τέλος, τις φήμες για αγορά Α.Φ.Μ. (Απόλλων Σμύρνης;) και εμπλοκή του Μελισσανίδη στα της Π.Α.Ε., τις αφήνω στην κρίση σας.
Υ.Γ.4 Ο Γιώργος Παπανδρέου, πρώην Πρωθυπουργός της Ελλάδος, γνωστός και ως Τζέφρυ, δήλωσε ότι αυτός κι ο Ομπάμα ανέλαβαν ''οικονομίες κουρέλια'', όπως χαρακτηριστικά είπε. Προσπερνώ την ατυχή έμπνευση, πραγματικά άστοχη, να αναφέρει τον Ομπάμα και τις Η.Π.Α. ως συγκριτικό παράδειγμα, και ερωτώ: είναι δυνατόν να μην είχε ιδέα για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας; Τότε γιατί, πίσω από την πλάτη όλων, ενέταξε τη χώρα στο Δ.Ν.Τ.; Και γιατί, την ίδια στιγμή, έλεγε ''λεφτά υπάρχουν''; Τόσο πολύ βιαζόταν να γίνει Πρωθυπουργός μιας χρεοκοπημένης χώρας; Τουλάχιστον έκανε κι ένα καλό που, εν τέλει, προέκυψε σε κακό. Με την έκδηλη ανεπάρκειά του να κάνει θραύση, ισοπέδωσε το δίπολο Ν.Δ. - ΠΑ.ΣΟ.Κ. και έστειλε τη ''μεγάλη δημοκρατική παράταξη'' από το 42% στο 7%, μόνο και μόνο για να ανατείλει ένας νέος δικομματισμός και να εκτοξεύσει το ΣΥ.ΡΙΖ.Α σε κόμμα εξουσίας. Ατυχής έμπνευση κι αυτή.
Υ.Γ.5 Ο περισσότερος κόσμος μπορεί να γουστάρει το ''Θύμα των Αλλαγών'', και πολύ καλά κάνει, αλλά την παράσταση κλέβoυν τα δυο τραγούδια που ακολουθούν. Δύο σε ένα. Σαν τα σαμπουάν.
Το ποδόσφαιρο είναι ένα γοητευτικό και ιδιαίτερο άθλημα. Μπορείς να το παρακολουθήσεις ανέμελα, με παρέα ή χωρίς, φλερτάροντας με ξανθιές μπύρες ή τρώγοντας πίτσες και σουβλάκια. Μπορείς να αποκρυπτογραφήσεις τις τακτικές συγκινήσεις και τη λογική που κρύβεται από πίσω του. Όμως, πέρα από τις αισθητική απόλαυση, την τακτική και το -συχνά αμφίρροπο- αποτέλεσμα, υπάρχουν και κάποια άλλα στοιχεία που το κάνουν ενδιαφέρον. Κι αυτό συνήθως εξαρτάται από την ομάδα που υποστηρίζεις.
Και, χωρίς ίχνος υποτίμησης προς τις λοιπές ομάδες που στελεχώνουν το ελληνικό ποδόσφαιρο, ο Άρης συνιστά μια άκρως ενδιαφέρουσα περίπτωση: συνιστά μια μεγάλη ομάδα. Κι ας έχει να κατακτήσει τίτλο 43 ολόκληρα χρόνια. Η λειψυδρία τίτλων, βλέπετε, δεν αρκεί για να στερήσει από τον κόσμο το πάθος, την πίστη και την ελπίδα. Κι αυτά τα πράγματα, δεν περιγράφονται με λόγια. Η λεκτική φυλακή είναι πολύ μικρή για να το αποτυπώσεις. Και, φυσικά, αν δεν είσαι Αρειανός ή, έστω, άνθρωπος με ψυχραιμία, συναίσθημα και λογική, δεν μπορείς να το καταλάβεις. Να το αντιληφθείς. Να το κατανοήσεις. Κι όπως έχουμε πει, ό,τι δεν καταλαβαίνουμε το κοροϊδεύουμε. Το χλευάζουμε. Το υποβαθμίζουμε. Αλλά έτσι είναι ο κόσμος του ποδοσφαίρου. Μονολιθικός και απρόσωπος. Άδικος και υπερβολικός. Αλλά σπάνια ρομαντικός. Και ο κόσμος του Άρη μπορεί να έχει υποπέσει σε σωρεία λαθών και να μην αποτελεί το τέλειο είδος οπαδών στον πλανήτη του ποδοσφαίρου, αλλά όταν έρχεται η ώρα να στηρίξει ανιδιοτελώς την ομάδα, χωρίς πάντοτε η ίδια η ομάδα να στηρίζει εκείνον, τότε τα λόγια περιττεύουν και αντικαθίστανται από τη μαγική σιωπή που ηχούν οι εικόνες.
Χθες, λοιπόν, στο Περιστέρι, διεξήχθη ένα κομβικό ματς για το αύριο του Άρη. Όχι, δεν είναι από τους αγώνες που φλερτάρεις με ξανθιές μπύρες ή αναλύεις τις τακτικές των προπονητών. Είναι ένα από εκείνα τα ματς που σε καθηλώνουν. Που, καθώς τα παρακολουθείς, σου δημιουργούν άπειρες νοητές εικόνες και ακόμα περισσότερα συναισθήματα. Που, ασχέτως το αποτέλεσμα του αγώνα, δεν τα ξεχνάς ποτέ. Είναι ένα από εκείνα τα ματς που διακρίνεις, για μια ακόμα φορά, ότι το πάθος, η πίστη και η ελπίδα αποτελούν ανεξάντλητα στοιχεία. Ξεχυλίζουν. Το ρεπερτόριο ήταν πλούσιο. Από συνθήματα μέχρι κλάμματα. Κι ας ισχυρίζονται ορισμένοι, διαρρηγνύοντας τα ιμάτια τους, ότι οι άντρες δεν (πρέπει να) κλαίνε. Ποιος διαδίδει τέτοια ψεύδη; Μια χαρά κλαίνε οι άντρες. Αυτό δείχνει ότι έχουν όρια, στόχους και γνώση. Ποιος δεν έχει κλάψει για μια αγάπη που έχασε; Για μια αποτυχία ή επιτυχία; Υπάρχουν, βέβαια, και οι αναίσθητοι, αυτοί οι οποίοι δεν πιστεύουν σε τίποτα, που χαλάνε την πιάτσα. Και οι παίχτες του Άρη απέδειξαν εμπράκτως ότι δεν είναι αναίσθητοι -μερική εξαίρεση αποτελεί ο Αγκάνθο. Η δική μας κοσμοθεωρία το γνώριζε εκ των προτέρων. Για τους υπόλοιπους που μιλούν εκ μέρους της συνομωσιολογίας και του παρασκηνίου, δεν ξέρω.
Υ.Γ.1 Τις προηγούμενες ημέρες είχαμε μπαράζ δηλώσεων από πρώην και νυν διοικούντες. Το χρυσό βατόμουρο πάει στον Γιάννη Ψηφίδη, τέως Πρόεδρο της Π.Α.Ε. Άρης: «Λένε ότι είμαι λαμόγιο και με κατηγορούν οι Σουπεράδες που έχουν αποδείξει ότι είναι οι χειρότεροι οπαδοί αυτή της
χώρας». Και συνεχίζει: «Ο Άρης είναι θύμα των ίδιων των Αρειανών.
Δεν έχουμε διάθεση να φύγουμε με τέτοιες προϋποθέσεις. Έχουμε και μία
αξιοπρέπεια. Δεν είναι τρόπος αυτός. Εγώ δεν δέχομαι τέτοια πράγματα».Η απάντηση από τον Super 3 ήρθε μέσω του επίσημου σάιτ:«Εμείς, ''οι χειρότεροι οπαδοί'', θα πάμε Περιστέρι. Εσείς, κύριε Ψηφίδη, θα περάσετε καμιά
βόλτα;».
Υ.Γ.2 Το Σάββατο αντιμετωπίσαμε την Δράμα. Το πρώτο κλου του αγώνα ήταν το,
αλά A.C. Green, κούρεμα του Χαντ. Με γύρισε σε άλλες εποχές. Δεύτερον, η
ευστοχία μας στα σουτ τριών πόντων. Νταξ, δεν υπήρχε. Τρίτον, να
υποβάλλω τα σέβη μου στον Ασημακόπουλο, ο οποίος στα 36 του χρόνια έχει
στατιστικά καριέρας που αποτυπώνονται στο παρκέ. Τρίτον, με
πιάνει θλίψη όταν διαπιστώνω ότι η επόμενη μεγάλη εξαφάνιση, μετά από
εκείνη των αυθεντικών σέντερ, θα είναι στη θέση του play maker. Όπως με
πιάνει θλίψη όταν βλέπω να κατεβάζει την μπάλα ο Καραποστόλου κι ο
Βεργίνης. Τέταρτον, αυτός ο Βεζένκοφ με έχει εντυπωσιάσει. Πολύ
ουσιαστικός, πολύ ώριμος, πολύ αθόρυβος. Και το κυριότερο; Σε αντίθεση
με τον Παπανικολάου και, ειδικά, τον Χρυσικόπουλο, δεν παίζει σαν
φοβισμένο γατάκι. Το σίγουρο είναι ότι η Κ.Α.Ε. δεν θα έχει πρόβλημα να
κρατήσει τα γραφεία της.
Υ.Γ.3 Πάντοτε, όταν πεθαίνει κάποιος, βγαίνει στην επιφάνεια η μία όψη του νομίσματος. Και καλά από σεβασμό και τιμή. Λες και οι κακές πράξεις διαγράφονται. Σαν να μην έγιναν ποτέ. Κι αυτό το μοτίβο παρουσιάζεται για όλους, ανεξαρτήτως κοινωνικού στάτους και πλούτου. Λέτε ο Πέτρος Θεοδωρίδης να αποτελεί εξαίρεση; Είναι πιθανόν. Καλό του ταξίδι.
Υ.Γ.4 Γιατί δεν το παίζουν στις live εμφανίσεις τους;
Πραγματικά λυπάμαι με το επίπεδο του οπαδικού κοινού της Ελλάδας. Και, για να είμαι ακριβέστερος, ή μάλλον ειλικρινής, λυπάμαι με το επίπεδο το δικό μου. Διότι σπαταλώ το χρόνο μου, αντί να πάω για τρέξιμο, να βγω για καμιά μπύρα ή να ακούσω μουσική, για να κάτσω να διαβάσω τα ρεπορτάζ και τα σχόλια του αγώνα με τον Λεβαδειακό, και τραβάω τις κωλότριχές μου. Κι όχι μόνο τις τραβάω, αλλά τις βγάζω κιόλας. Γιατί τέτοια εμπάθεια με τον Άρη, και τον κάθε Άρη; Γιατί πρέπει να ανακαλύπτουμε παντού συνωμοσίες; Γιατί πρέπει να εφευρίσκουμε συνεχώς δολοπλοκίες; Τα πιστεύουμε πραγματικά ή απλά τα γράφουμε για να τα γράψουμε; Τέλος πάντων.
Ας πω δυο λόγια για το παιχνίδι. Όποιος παρακολούθησε το ματς, μη γνωρίζοντας τη βαθμολογική θέση των δυο ομάδων, θα νόμιζε ότι ο Άρης κυνηγάει την είσοδο στα play off κι ο Λεβαδειακός τη σωτηρία. Κι όμως, οι ρόλοι είναι αντεστραμμένοι. Αυτό, όμως, δεν εμπόδισε τον Άρη να κερδίσει 4-0. Η έκταση του σκορ δεν με ενδιαφέρει -το μηδέν στην άμυνα είναι απείρως σημαντικότερο. Και ευτυχώς δεν ενδιαφέρει και τον Σούλη. Ο Άρης χρειαζόταν, εδώ και πολύ καιρό, έναν λογικό τρελό στον πάγκο κι ο Σούλης μας δίνει ακριβώς αυτό που πρέπει. Όχι, δεν είναι προπονηταράς. Αλλά είναι έμπειρος, σφυρηλατημένος στο σκληρό και υποτιμημένο πρωτάθλημα της Β΄Εθνικής, ορισμένες φορές κυνικός, συχνά εκρηκτικός και γνωρίζει τα βασικά. Και το σημαντικότερο: του παρουσιάζεται η ευκαιρία να κάτσει στον πάγκο μιας μεγάλης ομάδας. Είμαι σίγουρος ότι δεν θέλει να την αφήσει να πάει χαμένη. Για αυτό ακριβώς περιμένω ανάλογο πάθος, τρέξιμο και πίστη καθ' όλη τη διάρκεια των εναπομεινάντων αγώνων. Κι ας μην τα καταφέρουμε -δεν θα τα βάψουμε και μαύρα. Αν είναι να πέσουμε, ας πέσουμε μαχόμενοι.
Έστω κι αν έχουμε φτάσει σε ένα οριακό σημείο. Και γράφω ''οριακό'', διότι, ενώ κρατούσαμε την τύχη στα χέρια μας, πλέον εξαρτιόμαστε κι από τα αποτελέσματα των άλλων ομάδων -προσοχή: υπενθυμίζω ότι δεν πρέπει να περιμένουμε δώρα από κανέναν. Για παράδειγμα, ο Π.Α.Ο.Κ., την 28η αγωνιστική, αγωνίζεται στην Τούμπα με την Βέροια. Αν η κατάσταση στην βαθμολογία είναι μπερδεμένη, δηλαδή η Βέροια χρειάζεται επειγόντως βαθμούς, τι θα πράξει ο Π.Α.Ο.Κ.; Η προϊστορία μας δίνει την απάντηση. Επίσης, η αποψινή ήττα του Λεβαδειακού σχεδόν υποχρεώνει τον Παράσχο να ψάξει βαθμούς για να μην μπλέξει σε περιπέτειες. Και οι ομάδες που καλείται να αντιμετωπίσει τις επόμενες δυο αγωνιστικές είναι ο Ο.Φ.Η. και η Α.Ε.Κ. Επομένως, δεν αρκεί να κερδίζουμε μόνο εμείς, αλλά να χάνουν οι υπόλοιπες ομάδες που μάχονται για την παραμονή. Και να μην ξεχνάμε ότι, έτσι όπως τα κάναμε, μειονεκτούμε στη συντριπτική πλειοψηφία των ισοβαθμιών. Το ενδιαφέρον στο πρωτάθλημα συνεχίζεται.
Υ.Γ.1 Εντυπωσιακό παιχνίδι στο Λίβερπουλ. Η ομώνυμη ομάδα κέρδισε την Τότεναμ, ανατρέποντας την ανατροπή, παρέμεινε σε τροχιά Ευρώπης και έδωσε πνοή στους οπαδούς της. Προσωπικά, πάντως, αναμένω την αντίδραση της Τότεναμ απέναντι στην Ίντερ. Όπως και της Μπάρτσα απέναντι στην Μίλαν.
Υ.Γ.2 Δεν μπορούσα να καταλάβω όλη αυτήν την παρανοϊκή τρέλα αναφορικά με το τι θα κάνει ο Λίνεν στο Καραϊσκάκη και το πως θα παρουσιαστεί η ομάδα. Να χτυπήσει το ματς έλεγε ο ένας, να ρισκάρει έλεγε ο άλλος. Να πιέσει ψηλά έλεγε ο δείνα, να κρατήσει το σκορ έλεγε ο τάδε. Στη φάση που βρίσκεται η Α.Ε.Κ. δεν υπήρχαν πολλές επιλογές: μια αξιοπρεπής ήττα θα ήταν ό,τι καλύτερο.
Υ.Γ.3 Φέτος δεν έχω καταφέρει να παρακολουθήσω την Αθλέτικ Μπιλμπάο. Δυστυχώς δεν έχω άπειρο χρόνο και δεν διαθέτω δέκα ζευγάρια μάτια για να βλέπω όσες ομάδες με ενδιαφέρουν. Πάντως, κέρδισε την Βαλένθια, εντός έδρας, και απομακρύνθηκε από την ζώνη υποβιβασμού. Φαίνεται ότι η πώληση του Χάβι Μαρτίνεθ, ο παροπλισμός του Γιορέντε, η απειρία του Μουνιαΐν και η κάκιστη αμυντική λειτουργία έχουν συμβάλλει τα μέγιστα στην αγωνιστική πτώση των Βάσκων.
Υ.Γ.4 Υπογράψαμε τον Σούλη Παπαδόπουλο ως προπονητή, κάναμε πρόταση στον Βασίλη Δημητριάδη για να αναλάβει γενικός αρχηγός στην ομάδα και αποκτήσαμε τον πρώην διαιτητή Λάζαρο Πολατιάν (!) ως team manager. Αυτά είναι. (Πάλι καλά που κάτι κινείται. Ή μήπως όχι;)
Υ.Γ.5 Ίσως γράψω ένα κοινωνικό άρθρο με αφορμή τις απόκριες -εν τω μεταξύ, ακόμα δεν έχω δημοσιεύσει αυτό που σας έχω πει ότι έχω ετοιμάσει. Μέχρι τότε, ακούμε Helloween.
Όταν λέμε ποδόσφαιρο, εννοούμε τακτική. Και η τακτική, σε αντίθεση με την στρατηγική, είναι κάτι ιδιαίτερα ευμετάβλητο. Θέλω να πω ότι μπορεί να αλλάξει γρήγορα και ξαφνικά, ανάλογα με τις ανάγκες και τη ροή του αγώνα. Αρκεί να μπορεί να διακρίνει ο προπονητής τις μεταβλητές που απαιτούν διόρθωση. Όταν λέμε διαχείριση παιχνιδιού, εννοούμε δυο πράγματα. Πρώτον, στήσιμο και, δεύτερον, κοουτσάρισμα. Το στήσιμο είναι σχετικά εύκολο, διότι συμβαίνει πριν το ματς, άρα υπάρχει χρόνος για μελέτη, και μπορεί, εν πολλοίς, να διορθωθεί, ακόμα και σε πρώιμο στάδιο του παιχνιδιού. Κι όταν λέμε στήσιμο, εννοούμε κατάρτιση εντεκάδας, μοίρασμα ρόλων, επιλογή συστήματος και ορθή διάταξη. Το κοουτσάρισμα, δηλαδή οι επεμβάσεις ενός προπονητή κατά τη διάρκεια του ματς, είναι σαφώς πιο δύσκολο. Χρειάζεται γνώση (π.χ. αντιπάλου), γνώσεις (π.χ. πως να παίζεις ελαστική άμυνα, να βγαίνεις στην κόντρα ή να διαχειρίζεσαι την αδύνατη πλευρά), οξυδέρκεια (π.χ. να μπορείς να διακρίνεις τις ατέλειες του στησίματος και να προβλέπεις καταστάσεις), τόλμη (π.χ. να κάνεις μια αλλαγή σε πρώιμο στάδιο ή ανάληψη υπολογισμένων ρίσκων), πίστη (π.χ. στον εαυτό του και στο ρόστερ) και, τέλος, τύχη. Κι όταν λέω τύχη, εννοώ να πάρεις κάτι από εκεί που δεν το περιμένεις. Όπως ο Καλαϊτζίδης πήρε από τον Καλτσά δυο γκολ-το ίδιο κι ο Μιχαλήτσιος.
Ο Μιχαλήτσιος, λοιπόν, είναι καλός στο στήσιμο -αλλά, συνήθως, όλοι οι προπονητές είναι καλοί στο στήσιμο: είναι εκείνο που σε βοηθάει να κοουτσάρεις καλύτερα, αρκεί να είσαι σε θέση να διακρίνεις τις ατέλειες του αγωνιστικού πλάνου και να τολμήσεις. Όμως, την ίδια στιγμή, στο κοουτσάρισμα είναι χειρότερος κι από μένα. Λες και η ομάδα δεν έχει προπονητή στον πάγκο. Εκτός αν νομίζουμε ότι κάποιος μπορεί να είναι προπονητής κατ' όνομα ή φυσική παρουσία. Κι αυτό δεν το γράφω ελαφρά τη καρδία ή εν θερμώ. Ούτε υποδύομαι τον γκουρού του ποδοσφαίρου. Απλά καταγράφω, για μια ακόμη φορά, αυτό που διαπιστώνουν, για πολλοστή φορά, τα ματάκια μου. Κι ο Μιχαλήτσιος μπορεί να είναι ένας πιστός στρατιώτης του Άρεως, μπορεί να αυτοαποκαλείται καμικάζι, μπορεί να γνωρίζει πρόσωπα και καταστάσεις, μπορεί να μασάει την τσίχλα καλύτερα κι από τον Σερ Άλεξ, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να υποδύεται τον προπονητή. Στο ματς με την Βέροια, εκτός από φοβισμένος, ήταν κυριολεκτικά άφαντος. Το ίδιο κι ο Τάτος.
Έλεγαν ορισμένοι για την ενέργεια του Φάμπρι να αντικαταστήσει, σχετικά νωρίς, στο εντός έδρας με τον Ο.Φ.Η., τον Φουρλάνο με τον Ζέκα. Ότι, τάχα μου, το πήρε βαρέως ο Φουρλάνος. Τρίχες κατσαρές. Αν οι προπονητής έκρινε ότι έτσι έπρεπε να γίνει, καλώς έγινε. Ο Φάμπρι διέκρινε -σωστά- την ανεπάρκεια του Φουρλάνου, τόλμησε και, εν τέλει, δικαιώθηκε από την εμφάνιση και το αποτέλεσμα. Ο Μιχαλήτσιος τι έκανε; Δεν έβλεπε ότι ο Τάτος ήταν τραγικά ανύπαρκτος; Δεν έβλεπε ότι βρισκόταν υπό στενή παρακολούθηση; Δύο και τρεις παίχτες έπεφταν, κυριολεκτικά σαν σκυλιά, πάνω του. Δεν έβλεπε ότι ήταν πολύ soft για το συγκεκριμένο παιχνίδι; Δεν έβλεπε ότι δεν μάρκαρε αποτελεσματικά; Δεν έβλεπε ότι η παρουσία του, λόγω της υπέρμετρης εξάρτησης του Άρη από τον παίχτη και της εύστοχης στόχευσης από το τεχνικό τιμ της Βέροιας, εγκλώβιζε όλη την ανάπτυξη, μπλόκαρε την ανασταλτική λειτουργία και παρέλυε τις επιστροφές της ομάδας; Κατά την ταπεινή μου γνώμη, λοιπόν, ο Τάτος έπρεπε να έχει αντικατασταθεί από το πρώτο τέταρτο. Έκρινε ο προπονητής ότι ήταν νωρίς; Να τον άλλαζε στο ημίχρονο. Δεν ήθελε ούτε τότε; Να τον άλλαζε αμέσως μετά το γκολ του Αγγελούδη, στο 50΄λεπτό, και να αλλάξει τη διάταξη, βάζοντας στο χόρτο τον πιο hardcore Κοτσαρίδη. Γιατί; Για να προσθέσει σκοπιμότητα, να προκρίνει συνειδητά τις αντεπιθέσεις, να προστατεύσει τα μετόπισθεν, να καλύψει τις πλευρές, να δώσει βάθος στην άμυνα, να μπερδέψει τακτικά τον αντίπαλο, να βραχυκυκλώσει την αμυντική τακτική του Καλαϊτζίδη και να διαφυλάξει το αποτέλεσμα. Δεν έκανε τίποτα από αυτά. Αντίθετα, τον άφησε μέσα στο γήπεδο, προς τέρψιν του προπονητή της Βέροιας, για 89' ολόκληρα λεπτά. Μα, θα μου πει κάποιος, μόνο ο Τάτος δεν έπαιξε καλά; Όχι, βέβαια! Κι ο Γιαννώτας, με βάση τις βασικές αρχές του ποδοσφαίρου, έπρεπε να βγει, αλλά τουλάχιστον έβγαλε πάθος και έφθειρε τους αντιπάλους. Κι ο Διαμαντάκος έπρεπε να βγει -δεν γνωρίζει πως να συμπεριφέρεται ως επιθετικός περιοχής ή περιφερειακός επιθετικός-, αλλά τουλάχιστον, μετά την εσωτερική αλλαγή που προκλήθηκε ως απόρροια του τραυματισμού του Ψυχογιού, μάρκαρε, κάλυπτε και έτρεχε. Κι ο Παπαζαχαρίας έπρεπε να βγει, διότι δεν ξέρει προς τα που να στρίψει και έδιωχνε την μπάλα λες και ήταν χειροβομβίδα. Κι ο Ζαραδούκας που ήθελε αντιεμετικά. Κι ο Καζναφέρηςπου ήταν απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα. Εντούτοις, μου φαίνεται ότι αυτός που έπρεπε να βγει αλλαγή είναι ο Μιχαλήτσιος. Αφού πρώτα θα έστελνε στον πάγκο τον Τάτο.
Ναι, το ξέρω ότι το ρόστερ είναι περιορισμένων δυνατοτήτων. Ναι, το ξέρω ότι οι παίχτες στερούνται τακτικής παιδείας και τεχνικής επάρκειας. Και δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό, αρκεί να μην είναι αδιάφοροι. Και κανείς δεν μπορεί να τους προσάψει τέτοια κατηγορία. Αλλά, όταν το περιορισμένης ποιότητας ρόστερ συνοδεύεται με προπονητική ανυπαρξία, τότε μιλάμε για Λειψία. Όταν τα παραπάνω συνοδεύονται με διοικητική ανυπαρξία, τότε μιλάμε για Βατερλώ. Και κάπου στο παρασκήνιο, υπάρχει ο Κατσαβάκης, σαν άλλος φον Μπλύχερ (φώτο), να χαμογελάει ειρωνικά και περιπαικτικά.
Υ.Γ.1 Άκουσα κάτι φήμες που υποδηλώνουν ότι οι ενέργειες της διοίκησης για την αδειοδότηση της επόμενης χρονιάς είναι μηδαμινές. Ασχέτως τι θα συμβεί στο εγγύς μέλλον, δηλαδή αν θα μείνουμε ή θα πέσουμε, η διοίκηση έχει αποδείξει περίτρανα ότι είναι περιορισμένης ευθύνης και διαχειριστικής ικανότητας (π.χ. υπομονή, μηχανισμοί αντίδρασης, απόδοση ευθυνών, επικοινωνιακή πολιτική). Ό,τι και να συμβεί, ας πάψουμε να κυνηγάμε φαντάσματα, ψεύτικα ή αληθινά, ας σταματήσουμε να επικαλούμαστε το ''μεγαλείου του κόσμου'', ας βάλουμε ένα στοπ στην ''υπέρμετρη περηφάνεια'' κι ας επικεντρωθούμε για μια φορά στα λάθη μας. Το ξέρω ότι ζητάω παράλογα πράγματα, αλλά τις περισσότερες φορές η λογική πηγάζει από τον παραλογισμό. Κι αυτό, διότι απουσιάζει το αυτονόητο.
Υ.Γ.2 Είμαι περίεργος να δω ποιο θα είναι το αγωνιστικό πλάνο της Μάντσεστερ απέναντι στην Ρεάλ. Υποθέτω ότι θα δώσει χώρο στους Μαδριλένους, ίσως και την πρωτοβουλία, και θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί τη διάταξη της αντίπαλης αμυντικής γραμμής. Η Ρεάλ, εξάλλου, δεν γουστάρει να παίζει σε λίγα τετραγωνικά και, όταν αυτό συμβαίνει, δεν γίνεται πάντοτε ορθολογικά. Προτιμά να τρέχει στο ανοιχτό γήπεδο και διαθέτει παίχτες που μπορούν να τρέξουν με την μπάλα στα πόδια. Όμως, το σκορ είναι κάπως ύπουλο και χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Η Ρεάλ, ακόμα και να δεχτεί πρώτη γκολ στο Ολντ Τράφορντ, πάλι ένα γκολ θα χρειάζεται. Κι όταν ψάχνει το γκολ, συνήθως συμβαίνει γρήγορα, ξαφνικά και με πλείστους τρόπους (π.χ. ψηλό παιχνίδι, σουτ, στημένα). Αντίθετα, ο Σερ Άλεξ πρέπει να αποφασίσει αν θα κυνηγήσει το γκολ για να αναγκάσει την Ρεάλ να ανοιχτεί άτακτα. Εξαρτάται από την ένταση της πίστης που έχει στο ρόστερ του. Ο τσίχλας, πάντως, σε αυτό το ματς, έχει να λύσει περισσότερους τακτικούς γρίφους από ό,τι ο Μουρίνιο. Δεν θα εκπλαγώ αν δούμε ένα παιχνίδι κόπια σαν αυτό της Μαδρίτης.
Στο πρώτο ημίχρονο πήραν πρωτοβουλίες οι Μαυρίας και Μαρίνος, δηλαδή η αριστερά πλευρά του Παναθηναϊκού. Στο δεύτερο ημίχρονο το βάρος έπεσε στον Σισοκό και στον Σεϊταρίδη, δηλαδή στη δεξιά πτέρυγα. Όμως, η αγωνιστική μεταμόρφωση ήρθε από τον άξονα. Ο Φάμπρι διέκρινε σωστά την ανεπάρκεια του Φουρλάνου και τον αντικατέστησε, στο 37΄λεπτό, με τον Ζέκα, ο οποίος μάρκαρε σωστά στον χώρο, πίεζε ψηλά και έσπαγε τις μπάλες διαγώνια προς τις πλευρές. Σε συνδυασμό με τον Σο του δευτέρου ημιχρόνου και το αδιάκοπο τρέξιμο του Βιτόλο, η ομάδα πήρε μέτρα και απέκτησε αυτοπεποίθηση. Ο Ζέκα, λοιπόν, χωρίς να κάνει κάτι extravagant, απλά τα βασικά, λειτούργησε σαν θερμοστάτης μεταξύ των δυο πλευρών. Κι αν η ομάδα δεν ήταν τόσο φλύαρη και τόσο δεκτική στην επίδειξη ικανοτήτων (βλέπε Σισοκό), θα μπορούσε να πετύχει κι άλλα γκολ. Και ελπίζω κάποια στιγμή να σταματήσουν τα αστεία για τον Τοτσέ: χωρίς να παίρνει βοήθειες, μοχθεί στο γήπεδο, γνωρίζει τα της θέσης του και βγάζει τίμια το ψωμί του. Από την άλλη πλευρά, ο Κουτσιανικούλης αγωνιζόταν ως κρυφός επιθετικός, ο Βερόν προσπαθούσε να παίξει κάθετα κι ο Παπάζογλου μαχόταν να τραβήξει παίχτες για να ανοίξει διαδρόμους, αλλά ουδείς από τα χαφ πατούσε περιοχή και οι μακρινές μπαλιές προς το τερέν του Παναθηναϊκού, εν πολλοίς, δεν είχαν τύχη, ενώ, στην άμυνα, δεν υπήρχαν σωστές αλληλοκαλύψεις: τα ακραία μπακ δεινοπάθησαν στο ένας εναντίον ενός. Και κάτι ακόμα: αρνούμαι να πιστέψω ότι αν καθόταν ο Αναστόπουλος στον πάγκο, θα έτρωγε ο Ο.Φ.Η. τρία γκολ. Ο Αναστόπουλος δούλεψε σκληρά επί 1,5 χρόνο και είναι κρίμα να χαθεί αυτή η μαγιά σε μόλις λίγες αγωνιστικές.
Επόμενη στάση: Βαρκελώνη. Ο Αλέξις το κατέχει το τόπι, αλλά είναι ξεκάθαρο ότι δεν έχει προσαρμοστεί στο παιχνίδι της Μπαρτσελόνα -εν μέρει κι ο Βίγια: δεν με ξεγελάει το γκολ που πέτυχε. Του αρέσει να τρέχει στο ανοιχτό γήπεδο και να κρατά την μπάλα στα πόδια του, αλλά με την Μπάρτσα σπάνια συναντά κανείς μια τέτοια κατάσταση: οι Καταλανοί φρενάρουν συνειδητά το ρυθμό και οι αντίπαλοι συρρικνώνουν υπερβολικά τις γραμμές τους. Ακριβώς ότι έγινε και με την Σεβίλλη. Οι γραμμές των φιλοξενούμενων είχαν συμπιεστεί σχεδόν στο 1/4 του γηπέδου. Χωρίς υπερβολή. Κι αυτό το μοτίβο ίσχυε από το πρώτο 5λεπτό του αγώνα. Ειδικά στις αρχές του δεύτερου μέρους, χρονικό διάστημα κατά το οποίο η Σεβίλλη προηγείτο στο σκορ, η άμυνα, προκειμένου να αντέξει την ασφυκτική πίεση των Καταλανών, προσδιοριζόταν σε ένα ξεκάθαρο 4-4-2 με διπλή ζώνη άμυνας, ακόμα και τριπλή: δηλαδή άμυνα πίσω από σέντρα και μπάλα. Ναι, τα μέτρα που έπρεπε να διανύσουν για να αμυνθούν ήταν σχετικά λίγα. Αλλά η απόσταση που έπρεπε να καλύψουν για να βγουν μπροστά ήταν τεράστια. Πόσο να αντέξουν σε βάθος 90λέπτου; Εν τω μεταξύ, οι μακρινές μπαλιές δεν είχαν νόημα, αφού οι επιστροφές των γηπεδούχων ήταν άριστες και το τερέν της Μπάρτσα άδειο από Σεβιγιάνους. Το μόνο που μπορούσαν να κάνουν, ώστε να ελπίζουν σε κάτι καλό, ήταν passing game με χαμηλές, κοντινές μπαλιές και πολύ τρέξιμο, δηλαδή να εφαρμόσουν, όσο πληρέστερα μπορούσαν, ένα επιθετικό transition game. Κι αυτό έκαναν. Με πληθώρα ψυχικών και σωματικών αποθεμάτων. Αλλά μέχρι να το κάνουν, έχασαν το προβάδισμα, τρώγοντας δυο γκολ σε 14' λεπτά, και σπατάλησαν υπερπολύτιμο χρόνο. Το ρεζουμέ είναι ότι γηπεδούχοι πήραν το τρίποντο, κάνοντας συντήρηση δυνάμεων, έστω κι αν υπήρχαν ορισμένα τακτικά λαθάκια. Για παράδειγμα, κακές ομαδικές αντιδράσεις στο ψηλό παιχνίδι (βλέπε γκολ Σεβίλλης), μέτρια απόδοση του 4-3-3 με ψευτοεννιάρι (δεν έβγαιναν παίχτες από πίσω), περιορισμένη εκμετάλλευση του έξτρα παίχτη που έμενε ξεμαρκάριστος από το ντουμπλάρισμα πάνω στον Μέσι (Βίγια) και τακτικά ανισόρροπο πλάτος στο πρώτο μέρος (διορθώθηκε με την είσοδο του Τέγιο αντί του Αλέξις). Κι όλα αυτά απέναντι σε έναν άξιο αντίπαλο που μόχθησε στο γήπεδο κι έπεσε ηρωικά.
Και σβήνουμε με το Ολυμπιακός - Άρης. Το λογικό θα ήταν ένα ξέσπασμα του Ολυμπιακού -αλλά όχι απαραίτητα και το αναμενόμενο: οι τελευταίες εμφανίσεις δεν έπειθαν ούτε τον πιο φανατικό οπαδό. Κι όταν λέω ξέσπασμα, εννοώ ηγετική εμφάνιση. Τελικά, η εμφάνιση δεν ήταν ηγετική, αλλά τουλάχιστον στο πρώτο μέρος η ομάδα έδειξε διάθεση, ορμή, νεύρο και όρεξη: θα μπορούσε να πετύχει και άλλο γκολ -στο δεύτερο μέρος η απόδοση του Άρη ανέβηκε κατακόρυφα, συμπαρασύροντας σε άνοδο τη δυσαρέσκεια του λιγοστού κόσμου που βρέθηκε στο γήπεδο. Κι αν για τον Ολυμπιακό το ματς είχε κάποια ουσία, για τον Άρη ήταν αδιάφορο. Αυτό που έπρεπε να κάνει ο Μιχαλήτσιος ήταν να ελαχιστοποιήσει τις απώλειες (π.χ. τραυματίες και κάρτες) και να αποτρέψει έναν διασυρμό. Και τα κατάφερε καλά. Το παιχνίδι επιλέχθηκε για να εκτίσει ο Αγκάνθο μέρος της ποινής του. Δεν ρίσκαρε με τον Κοέλιο, που αισθάνθηκε ενοχλήσεις πριν το ματς, για να τον έχει μάχιμο στο επόμενο παιχνίδι. Έδωσε εντολή για προσεκτικά μαρκαρίσματα, καθώς γνωρίζει την ''ευαισθησία'' ορισμένων. Κι όχι μόνον αυτό, αλλά πειραματίστηκε και λίγο -ελπίζω να πειραματιζόταν και με τα μυαλά του Γιαννώτα. Λες και ήταν παιδί που βουτάει το κεφτεδάκι στην κόκα κόλα για να δει τι γεύση αποκτά. Χρησιμοποίησε τον Ηρακλή ως δεξί μπακ για να του τονώσει την ψυχολογία,
το ηθικό και την αυτοπεποίθηση, και κατόπιν στο ημίχρονο τον άλλαξε
-σωστά- με τον Αγγελούδη για να τονώσει λίγο και την επίθεση. Τοποθέτησε, στο πρώτο μέρος, τον Καζναφέρη ως αριστερό χαφ, σε μια ομολογουμένως άτυχη έμπνευση. 'Εβαλε αμυντικό χαφ τον Τριανταφυλλάκο, στη θέση του χαμένου Κοτσαρίδη, με σαφή οδηγία να προωθείται μπροστά. Ποιον θα φοβόταν, εξάλλου; Τον Φέισα; Ας είμαστε σοβαροί. Έστω κι αν η αλλαγή δεν του βγήκε. Έδωσε ξεκάθαρα έναν τελείως ελεύθερο ρόλο στον Τάτο -ήθελε να κλείσει στόματα-, ο οποίος είχε την άδεια να κάνει ό,τι θέλει μέσα στο γήπεδο, όπως ορισμένες περιττές ενέργειες. Ακόμα και να μην μαρκάρει ή, για να το θέσω καλύτερα, να μαρκάρουν δυο παίχτες για εκείνον. Προσοχή: δεν παρεξηγώ επ' ουδενί τη χρησιμότητα και την ικανότητά του, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι υπεράνω κριτικής. Τέλος πάντων. Συνεπώς, ο Μιχαλήτσιος άνοιξε το καλεντάρι, είδε ότι παίζει στο Καραϊσκάκη και γύρισε σελίδα -οι παίχτες απαγορεύεται να γυρίζουν σελίδα. Ο Άρης δεν διαθέτει τα απαραίτητα εφόδια για να κοντράρει τον Ολυμπιακό εκτός έδρας -έστω κι αν το δεύτερο ημίχρονο (μας) έδωσε κενές υποσχέσεις. Προέχει, βλέπετε, η Βέροια. Σε εκείνο το ματς θα πέσουν κορμιά. Κι ας ελπίσουμε να μην είναι τα δικά μας.
Υ.Γ.1 Πολύ μεγάλη νίκη της Παρί επί της Μαρσέιγ, με τον Μπέκαμ να ντεμπουτάρει. Με αυτό το αποτέλεσμα η Παρί κάνει επίδειξη δύναμης, ανακτά μέρος της χαμένης ψυχολογίας της και θέτει σοβαρότατη υποψηφιότητα για το κατσαρόλι. Το μόνο που έχει να φοβηθεί είναι η υπεροψία της.
Υ.Γ.2 Αυτό το αστείο με τα λεπτά των καθυστερήσεων πρέπει να τελειώσει. Γελάει ο κόσμος. Δώστε τα λεπτά που πρέπει ή μην τα δίνετε καθόλου.
Έχει σχέση ο Παναθηναϊκός του καλοκαιριού με τον τωρινό; Απαντώ μόνος μου: ουδεμία. Άλλος προπονητής, άλλοι παίχτες, άλλοι στόχοι. Μόνο η διοίκηση έμεινε ίδια -και δεν εννοώ τον Αλαφούζο ή ορισμένα μέλη. Τι σημαίνει αυτό; Ότι παραμένει η νοσηρότητα. Όλοι οι άλλοι, με την καλή ή την ανάποδη, αποτελούν παρελθόν. Αρχίζω να αναρωτιέμαι αν το να πηγαίνουν οι οργανωμένοι στο γήπεδο, έχει πλέον νόημα για αυτούς. Χωρίς τον Τζίγγερ, τον Βύντρα και τον Σπυρόπουλο, ποιον θα βρίζουνε; Λέτε να αρχίσουν να φωνάζουν συνθήματα υπέρ του Παναθηναϊκού; Όλα είναι πιθανά. Εδώ ο Λοβέρδος δήλωσε ότι πρέπει επιτέλους να βγει ένα κόμμα και να πει την
αλήθεια στους Έλληνες (!), ενώ ο Μπένι υποστήριξε, με αφορμή την
παραίτηση του Πάπα, ότι μακάρι να υπήρχαν παραιτήσεις (και) στην Ελλάδα
(!). Και ερωτώ: με τέτοια μυαλά και τέτοιες αντιφατικές συμπεριφορές
υπάρχει περίπτωση να σωθεί αυτή η χώρα; Με τέτοια μυαλά και τέτοιες αντιφατικές συμπεριφορές υπάρχει περίπτωση να σωθεί ο Παναθηναϊκός; Τέλος πάντων.
Ας μιλήσουμε και λίγο για το αγωνιστικό. Οι μεταγραφές του χειμώνα προσδίδουν ένα είδος μυστηρίου στην εντεκάδα. Βέβαια, θα μου πείτε ότι ο ίδιος ο Παναθηναϊκός αποτελεί μυστήριο από μόνος του. Δεν διαφωνώ. Για παράδειγμα, πάει και κερδίζει μέσα στο Περιστέρι και μετά χάνει από την Ξάνθη του Ουζουνίδη. Το θέμα είναι ότι για να κερδίσει πρέπει να είναι καλύτερος από τον αντίπαλο. Πάνε οι εποχές που με μισή εμφάνιση, ή άλλους τρόπους, έπαιρνε (το) αποτέλεσμα. Κι αυτό λέει πολλά για την αγωνιστική κατάσταση και ετοιμότητα της ομάδας. Λέει πολλά για την μετάπτωση του πρεστίζ της. Για το υλικό της. Μολαταύτα, αυτά πλέον αποτελούν δεδομένα. Σταθερές. Δεν γίνεται να μην τα υπολογίζεις. Όπως δεν γίνεται να μην υπολογίζεις τη μέτρια αμυντική λειτουργία και τη φτωχή επιθετική συγκομιδή. Όταν σε 21 ματς έχεις βάλει 22 γκολ και έχει δεχτεί άλλα τόσα, τι σόι συμπεράσματα μπορείς να εξάγεις και τι μπορείς να περιμένεις; Και στο αμυντικό κομμάτι, υπενθυμίζω, δεν εμπεριέχεται δόση ατυχίας. Πρόκειται περί ανικανότητας. Έχουμε πει, εξάλλου, ότι η άμυνα είναι δουλειά. Και στο φετινό Παναθηναϊκό, κανείς δεν δούλεψε σε αυτόν τον τομέα. Τα ίδια ακριβώς ισχύουν και για τον Άρη. Κι αν στον Παναθηναϊκό ορισμένα από τα γκολ που έχει δεχθεί, οφείλονται στην τεχνική ανεπάρκεια της αμυντικής γραμμής, στον Άρη, τα αμυντικά λάθη τακτικής αποτελούν πιο συχνό φαινόμενο κι από τα σαρδάμ του Τζέφρυ: πρόκειται για λάθη ερασιτεχνικού επιπέδου. Και μπορεί η επίθεση της ομάδας να χαρακτηρίζεται υποφερτή έως ικανοποιητική, έστω κι αν εξαρτάται σε μέγιστο βαθμό από τον Αγκάνθο, αλλά έπρεπε να καταλάβουμε, ήδη από το καλοκαίρι, ότι ο Άρης του 2012, πριν παίξει επίθεση, πρέπει να παίζει άμυνα. Όπως, επίσης, έπρεπε να καταλάβουμε ότι ο σκοπός της φετινή περιόδου ήταν, είναι και θα είναι ένας και μοναδικός. Κι ο Κατσαβάκης γνώριζε πως να τον εκπληρώσει. Οι διάδοχοί του αμφιβάλλω.
Bottom line: αύριο κοντράρονται δυο προβληματικές ομάδες που προσπαθούν να βγουν πρώτες στο ''ποιος θα αλλάξει περισσότερους προπονητές μέσα στη σεζόν''. Οι προπονήσεις του Παναθηναϊκού έχουν μετατραπεί σε μεταγλωττισμένη σαπουνόνερα και η επικοινωνιακή πολιτική της εταιρίας παραμένει κάκιστη, ενώ στον Άρη κατηγορούν -δικαίως- τη διαιτησία και την Ε.Π.Ο., αλλά αρνούνται πεισματικά να σπεκουλάρουν τα διοικητικά τους λάθη και διστάζουν προκλητικά να γευτούν (αυθεντικό) τιραμισού. Το πρωτάθλημα, όμως, έχει ακόμα δρόμο: ένα δρόμο που βαδίζουμε ολομόναχοι, χωρίς να περιμένουμε δώρα και εκπλήξεις από αγνώστους. Και με ορατό ενδεχόμενο ότι η σωτηρία έρχεται, μάλλον, στους 30 βαθμούς, το συγκεκριμένο ματς αποκτά πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Και θα αποκτήσει έτι μεγαλύτερο, αν το κερδίσουμε.
Υ.Γ.1 Η Δ.Ο.Ε. θέλει να καταργήσει το αγώνισμα της πάλης από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μα, πόσο ανιστόρητοι είναι οι ''αθάνατοι'' της εκτελεστικής επιτροπής της Δ.Ο.Ε.; Το να αδυνατούν να συλλάβουν ότι η πάλη είναι κάτι παραπάνω από ένα αγώνισμα, είναι εξαιρετικά θλιβερό. Ακόμα και για αυτά τα αδηφάγα πλάσματα που έχουν εξισώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες με εμπορικό πανηγύρι. Κρίμα.
Υ.Γ.2 Διαβάζω ότι ο Ολυμπιακός προέβη σε επίσημη καταγγελία στην U.E.F.A. για τη διαιτησία του αγώνα στο Λεβάντε. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, πρόκειται για ανυπέρβλητη αλαζονεία και ''διδαχή ήθους'', χωρίς ίχνος ντροπής. Και τώρα, πείτε μου, με το χέρι στην καρδιά: υπάρχει περίπτωση να σωθεί το ελληνικό ποδόσφαιρο;
Υ.Γ.3 Παρακολούθησα το Α.Ε.Κ. - Π.Α.Ο.Κ. Το να βλέπω μια στοίβα παγάκια να λιώνουν θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον. Κι αυτό το αστείο με το να πλημμυρίζουν τα γήπεδα, μετά από ένα τέταρτο βροχής, πρέπει να τελειώσει.
Υ.Γ.4 Μπράβο στον Ελευθερόπουλο, που δούλεψε υπό αντίξοες συνθήκες, για το έργο και την υπομονή που επέδειξε και μπράβο και στους παίχτες που τον στήριξαν μετά την παραίτησή του. Δυστυχώς, δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τους οπαδούς του Πανιωνίου.
Υ.Γ.5 Δεν το χορταίνω!
In the shadow of night, I see the full moon rise, Telling me what's in store, My heart starts aching, My body started shaking, And I can't take no more, no, no, Now I just wanna get close to you, And taste your love so sweet, And I just wanna make love to you, Feel your body heat...
Η στατιστική υποδηλώνει ότι έχουμε φάει τα περισσότερα γκολ στο
πρωτάθλημα. Κι όμως, λέει ψέμματα! Κι αυτό, διότι δεν παίζει απόλυτο ρόλο
πόσα γκολ τρως. Για παράδειγμα, παίζει ρόλο και πόσα γκολ βάζεις. Αν
βάζεις παραπάνω από αυτά που δέχεσαι, παίρνεις το παιχνίδι. Απλά μαθηματικά
είναι. Ισχύει αυτό στην περίπτωσή μας; Ας είμαστε σοβαροί. Επίσης,
παίζει ρόλο πως τρως τα γκολ. Αυτό δεν το δείχνει η στατιστική. Και η
αλήθεια είναι ότι πολλά από τα γκολ που έχουμε φάει είναι της πλάκας. Ερασιτεχνικού επιπέδου.
Ο Αλκαράθ, ο οποίος την Κυριακή αντί του Δώνη θα αντιμετωπίσει τον Μουρίνιο, τι έκανε για αυτό; Σχεδόν τίποτα. Πρόσθεσε λίγη σκοπιμότητα, αλλά έχουμε πει ότι η σκοπιμότητα βγαίνει σε πολλές μορφές και δεν είναι όλες καταδικαστέες. Από κει και πέρα, ένας προπονητής που γνωρίζει εκ των έσω ότι η ομάδα έχει πρόβλημα στην αμυντική τακτική, προσπαθεί να την θωρακίσει, αρχικά με ποσότητα παιχτών (π.χ. μήκος στον άξονα ή αμυντικό βάθος) και κατόπιν με ρεαλιστικές τακτικές ενέσεις που αφομοιώνονται εν καιρώ -έχουμε πει ότι η άμυνα είναι δουλειά και η επίθεση ταλέντο. Συνέβη αυτό το πράγμα στον Άρη; Όχι. Άρχισε να μιμείται τα πειράματα του Πολωνού Γκουαρντιόλα, απαξιώνοντας συγκεκριμένους παίχτες και προβαίνοντας σε αμφιλεγόμενα ''τακτικά'' τρικ. Θεέ και Κύριε. Άντε, ας ευχηθούμε όλοι στον Κοέλιο να παίξει και τερματοφύλακας. Έστω φουνταριστός. Δεν φταίει, όμως, ο Αλκαράθ για αυτό. Η διοίκηση είναι αυτή που άρχισε τους πειραματισμούς με την πρόσληψη του Ισπανού. Ερασιτεχνικού επιπέδου κι αυτή.
Και πάμε στον αγώνα της Κυριακής. Στον πάγκο θα κάθεται ένας καμικάζι (φώτο). Έχει δείξει, στο μακρινό και πρόσφατο παρελθόν, ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί υφιστάμενες καταστάσεις, αλλά πόσο χειρότερα μπορεί να τα πάει από τους φετινούς προκατόχους του; Το καλό είναι ότι πρόκειται για γνώστη της Αρειανής πραγματικότητας -κι όχι για κάποιον τυχάρπαστο Ίβηρα που αγνοεί τις ιδιαιτέροτητες της ομάδας και του ελληνικού ποδοσφαίρου. Και είναι πρακτικός. Ρεαλιστής. Έστω κι αν δεν είναι καθόλου καλός στο κοουτσάρισμα ή φοβάται την ανάληψη ρίσκων -αλλά οι τωρινές καταστάσεις μάλλον δεν προκρίνουν τα ρίσκα: πρέπει να πάμε στα σίγουρα κι ελπίζω ο Μιχαλήτσιος να το έχει καταλάβει αυτό. Επομένως, υποθέτω, και θέλω να πιστεύω, ότι θα παρουσιαστούμε εξαιρετικά συμπαγείς -αν και υπάρχουν ενστάσεις επ' αυτού: θα καταλάβετε αργότερα γιατί. Πιθανολογώ ότι θα παίξουμε ένα είδος ελαστικής άμυνας που σταδιακά, και ανάλογα με την εξέλιξη του ματς, θα μετατραπεί σε πρέσινγκ στα 2/4 του γηπέδου. Τι σύστημα θα παίξουμε; Μάλλον κάποια παραλλαγή του 4-3-3 -κι όχι 4-4-2. Ο Αγκάνθο στην κορυφή, στις πτέρυγες Γιαννώτας και Σουνάς (ή Διαμαντάκος;) και ο Τάτος σε έναν ελεύθερο ρόλο. Το πρόβλημα σε αυτήν την τετράδα είναι ο Γιαννώτας. Όπως γράφει ο Παντελής Ζουμπούλης: «Αποδεικνύεται ότι ο μικρός δεν είναι έτοιμος να διαχειριστεί τις
ευθύνες που του φόρτωσαν φέτος, αλλά τις αποδέχτηκε ο ίδιος». Κι ο Κάνθαρος προσθέτει ότι ο εν λόγω παίχτης έχει γίνει βεντέτα, η οποία πέφτει εύκολα από πλευρικούς ανέμους, πριν ακόμα γίνει ποδοσφαιριστής. Τέλος πάντων. Το βέβαιο είναι ότι ο Αγκάνθο κι ο Τάτος θα επιτηρούνται στενά, ενδεχομένως από κάποιον μαντουμανίστα. Αυτό σημαίνει ότι θα υπάρχουν χώροι στις πτέρυγες, καθώς το βάρος της αμυντικής προσπάθειας του Δώνη θα πέσει στον άξονα, ενώ, επίσης, ανοίγεται πεδίο δράσης για κάποιον παίχτη που θα έρχεται από πίσω, θα παίρνει μέτρα και θα μετατρέπεται σε κρυφό επιθετικό (Τριανταφυλλάκος;). Άρα, περιμένω να πλαγιοκοπήσουμε, να παίξουμε το όβερλαπ (με Ζαραδούκα και Καζναφέρη) και να ποντάρουμε στο ένας εναντίον ενός. Στα κεντρικά χαφ, η απουσία του Παπαστεριανού αποτελεί πλήγμα. Πρόκειται για δυναμικό παίχτη που γνωρίζει τι εστί ανασταλτική λειτουργία -δυστυχώς γνωρίζει μόνο αυτό. Δεν μπορώ να ξέρω αν ο soft Κοέλιο κι ο αινιγματικός Οικονομόπουλος (ή ο Τριανταφυλλάκος;) θα μπορέσουν να κρατήσουν τα ηνία της μεσαίας γραμμής -ή την μπάλα. Θα το δούμε στην πράξη. Πάντως, αυτό που θέλω από τα δυο κεντρικά χαφ είναι να καλύπτουν διαγώνια και, αν είναι δυνατόν, να μετατρέπεται ένας εκ των δύο (μάλλον εκείνος που θα αναλάβει ρόλο σύρτη μπροστά από αμυντικό κεντρικό δίδυμο) σε κεντρικό μπακ -για την ανάπτυξη, η οποία συνήθως γίνεται με οριζόντιες πασούλες ή γιόμες, δεν περιμένω θαύματα: πάντως, θεωρώ ότι κουτσά στραβά θα φτάνει η μπάλα στο τερέν του αντιπάλου. Τέλος, ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στην αμυντική γραμμή. Η επιστροφή του Πουλίδο σουλουπώνει την άμυνα, προσθέτει αμυντικό βάθος και προσφέρει σιγουριά στον Γιαννίτση. Ας ελπίσουμε ότι θα αποτρέψει και τα γκολ της πλάκας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν (απο)κλείσεις τον Κλάους και τον εξωθήσεις εκτός περιοχής, τον έχεις απενεργοποιήσει σε μέγιστο βαθμό, καθώς οι βοήθειες που παίρνει από πίσω είναι ελάχιστες. Ο Έλληνας επιθετικός (κλισέ) δεν μπορεί να παίξει ικανοποιητικά με πλάτη, δεν έχει ιδιαίτερες δημιουργικές ικανότητες και δεν διαθέτει έκρηξη: ουσιαστικά, χωρίς να το θέλει, εκθέτει το 4-3-3 του Δώνη. Αν, εν τέλει, ο προπονητής του Π.Α.Ο.Κ. προκρίνει αυτό το σύστημα.
Εντούτοις, το μεγαλύτερο όπλο του Π.Α.Ο.Κ., και συγχρόνως η μεγαλύτερη ανησυχία του Μιχαλήτσιου, είναι η ισοπαλία του Άρη με την Κέρκυρα. Το γεγονός ότι ο Άρης δεν κέρδισε σχεδόν τον
υποχρεώνει να ρισκάρει με τον Π.Α.Ο.Κ. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ενδέχεται να δούμε απίστευτα πράγματα: ελπίζω τα ρεπορτάζ που διαβάζω και ακούω να είναι αναληθή. Η γνώμη μου είναι ότι δεν πρέπει να παρασυρθούμε. Αν το παιχνίδι ανοίξει εκ μέρους μας, θα βαρεθούμε να μαζεύουμε την μπάλα από τα δίχτυα ή, έστω, ο αντίπαλος θα πάρει ένα ξεκούραστο Χ. Κι όπως γράφει ο Καρπετόπουλος: «Μια νέα απώλεια βαθμών εντός έδρας
θα πνίξει τους Σαλονικιούς (σ.σ. εννοεί τον Άρη) στο άγχος: αν είχαν νικήσει στην Κέρκυρα, το
κυριακάτικο ματς δεν θα ήταν τόσο καθοριστικό, όπως μοιάζει τώρα». Άρα, τι κάνουμε;Οι κλειστές άμυνες προβληματίζουν σφόδρα τον Π.Α.Ο.Κ. και τον υποχρεώνουν να παίξει ένα αργό και ανούσιο ποδόσφαιρο κατοχής, καθώς αδυνατεί να παίξει με αξιώσεις κάθετα, να πλαγιοκοπήσει με συνέπεια ή να εκμεταλλευτεί την αδύναμη πλευρά του αντιπάλου. Το mentality του Δώνη θα φανεί από τη θέση του Κατσουράνη. Αν ο τεχνικός του Π.Α.Ο.Κ. τον τοποθετήσει στην άμυνα, σημαίνει ότι φοβάται την ταχύτητα ορισμένων παιχτών του αντιπάλου (π.χ. Γιαννώτας Διαμαντάκος, Σουνάς), τη δημιουργικότητα του Τάτου και την εκτελεστική δεινότητα του Αγκάνθο -άρα, θα φυλάει τον κώλο του. Επίσης, σημαίνει ότι οι επιλογές που έκανε ο Δώνης το καλοκαίρι για το κέντρο αμύνης, ήταν πανάστοχες -και το γράφω εγώ, διότι εκείνος αποκλείεται να το παραδεχτεί. Αν, λοιπόν, τον πετάξει στην μεσαία γραμμή, δείχνει ότι υποτιμά τα ατομικά χαρακτηριστικά ορισμένων αντιπάλων και ποντάρει στην καλή κυκλοφορία, στην ανάληψη πρωτοβουλίας και στην ασύνδετη άμυνα/αδύναμη αμυντική γραμμή του αντιπάλου. Η ταπεινή μου γνώμη υποδηλώνει ότι ο Κατσουράνης θα παίξει στην άμυνα κι ο Δώνης θα προστατεύσει τα μετόπισθεν. Κι αυτό, διότι δεν νοιώθει σίγουρος με αυτό το ρόστερ για κάτι παραπάνω -δεν ισχύει μόνο για το παιχνίδι με τον Άρη. Εξάλλου, γνωρίζει κι ο ίδιος ότι αυτήν τη φορά δεν θα υπάρχει δωδέκατος παίχτης. Η επιθυμία του για ικανά εξτρέμ, κινητικούς επιθετικούς και πολυσύνθετα αμυντικά χαφ είναι κάτι παραπάνω από σίγουρη, προκειμένου να εφαρμόσει το 4-4-2, αλλά στο Χαριλάου, κι όχι μόνο, θα πρέπει να παίξει με τα όπλα που διαθέτει -επίσης, θα πρέπει να τιθασεύει τα νεύρα του και να είναι εξαιρετικά προσεκτικός στις μεθεόρτιες δηλώσεις του. Τέλος, οι χειμερινές μεταγραφές του Π.Α.Ο.Κ. προσθέτουν ένα είδος μυστηρίου στο τι εντεκάδα θα παρουσιαστεί στο χόρτο. Ας ελπίσουμε ότι ο Άρης θα εξιχνιάσει τα μυστήρια και θα λύσει τους τακτικούς γρίφους του αντιπάλου, χωρίς να επηρεαστεί από την ψυχολογική πίεση που του ασκεί η βαθμολογία και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα του ντέρμπι.
Υ.Γ.1 Από τον Κώστα Καίσαρη: «Αφού μετά τον Τζίγγερ έφυγε και ο Βύντρα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να πηγαίνει η ''Θύρα 13'' στο γήπεδο». Και συνεχίζει ο ίδιος δημοσιογράφος:«Τι κάνεις για να μπορέσεις να τη σκαπουλάρεις και να μείνεις στην
κατηγορία; Αλλάζεις στις είκοσι μέχρι τώρα αγωνιστικές τέσσερις
προπονητές και ψάχνεις τώρα για τον πέμπτο; Καλύτερα να το κλείσεις το
μαγαζί και να πεις ''πέφτω μόνος μου''. Πάει στράφι, δηλαδή, και η
γιγαντιαία προσπάθεια του Γιάννη Ιωαννίδη. Να βρίσκει άκρες στο γραφείο
του πρωθυπουργού, για να μη δώσει το ''παρών'' το Δημόσιο στο δικαστήριο
για το άρθρο 99. Να την πέφτει στον Σαρρή, για να πάει πάσο η ΕΠΟ. Να
χτυπάει την πόρτα του Βαγγέλη για να δώσει δανεικούς Τάτο, Διαμαντάκο
και Ζαραδούκα. Και αυτοί οι σουρουκλεμάδες αλλάζουν τους προπονητές για
πλάκα. Αυτό που απομένει είναι να αναλάβει ο Ιωαννίδης πρόεδρος. Και
γιατί όχι; Ασυμβίβαστο δεν υπάρχει. Και θα είναι και φερ, μάλιστα. Αντί
να τα κάνει όλα αυτά ο Ιωαννίδης εξωθεσμικά και στο παρασκήνιο, να βγει
μπροστά ως Μακεδόνας που είναι και να πάρει απάνω του τη σωτηρία του
Άρη».
Υ.Γ.2 Διαβάζω τα άρθρα του Κόλκα και πραγματικά ντρέπομαι για λογαριασμό του. Είναι ασυναγώνιστος. Μέγας Π.Α.Ο.Κ.άρχης, τρανός προπαγανδιστής και προκλητικά προκλητικός. Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος έχει ζήτηση, έχει επισκεψιμότητα, έχει πέραση. Πρόκειται για το αντίπαλο δέος του Χρύσανθου Τσαλτίδη, με τον οποίο δεν έχουν κυριολεκτικά να χωρίσουν τίποτα. Αποτελεί πλέον ακλόνητο γεγονός: η δημοσιογραφία -δεν εννοώ μόνο την αθλητική- πνέει τα λοίσθια.
Υ.Γ.3 Για τις χειμερινές μεταγραφές του Παναθηναϊκού, με αφορμή τις μεταγραφές του Άρη πριν δυο χρόνια, έχουμε πει ότι το χειμώνα έχει κρύο και ψέμματα. Όσον αφορά την επικοινωνιακή πολιτική των ''πρασίνων'' (κλισέ), νομίζω τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους.
Υ.Γ.4 Είμαι εθισμένος στο χάος. Το ίδιο και οι Megadeth.