Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2013

Ρεαλισμός και επιλογή

Ας μιλήσουμε λίγο για τακτική. Κι όπως πάντα, μια καλή τακτική επηρεάζεται άμεσα από τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των παιχτών και τα θέλω του προπονητή. Αν το αγωνιστικό πλάνο συμβαδίζει με τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των παιχτών, τότε κλίνουμε προς τον τακτικό ρεαλισμό. Αν, όμως, επαφίεται στα θέλω του προπονητή, τότε αναφερόμαστε σε τακτική επιλογή. Βέβαια, υπάρχουν και οι αστάθμητοι παράγοντες που οδηγούν έναν προπονητή σε τακτική αναγκαιότητα (π.χ. αποβολή, τραυματισμός) -αν και η τακτική αναγκαιότητα συχνά μεταφράζεται -κι όχι αδίκως- ως τακτική επιλογή. 

Ένας μεγάλος προπονητής προκρίνει την τακτική επιλογή. Τι σημαίνει αυτό; Ότι διδάσκει ένα συγκεκριμένο σύστημα (ουσιαστικά προσαρμόζει τους παίχτες στο σύστημα), κανονίζει με ακρίβεια την διάταξη των παιχτών στο χώρο και καλύπτει εκ των προτέρων, δηλαδή από την προπόνηση ή τα αποδυτήρια, ενδεχόμενη εξέλιξη που λαμβάνει μέρος στο γήπεδο (π.χ. να προηγηθεί στο σκορ ή να μείνει με δέκα παίχτες). Κι αυτό συμβαίνει, διότι τέτοιοι προπονητές θέλουν να παίζουν ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Και τι σημαίνει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας; Θα το θέσω άκρως συνοπτικά: να αφήνεις τον αντίπαλο να προσαρμόζεται πάνω σου. Για παράδειγμα, τέτοιοι προπονητές είναι ο Σερ Άλεξ και ο Μουρίνιο. Αλλά κι εδώ, στην Ελλάδα, θαυμάσαμε έναν τέτοιο προπονητή: τον Βαλβέρδε. Βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τέτοιου είδους προπονητές απαιτούν παίχτες με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, μεγάλα μπάτζετ και αρκετή στήριξη για να υλοποιήσουν τα σχέδιά τους -προφανώς τους ασκείται και μεγάλη πίεση. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τον Βενγκέρ να κάθεται στον πάγκο της Κέρκυρας και να θέλει να επιβάλλει τα θέλω του. Θα τα πήγαινε χειρότερα κι από τον Νίκο Νιόμπλια.


Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν και εκείνοι που είναι πιο ρεαλιστές και πιο πρακτικοί. Συνήθως, αυτού του είδους οι προπονητές, δεν προτιμούν τα ρίσκα. Δείχνουν μια προτίμηση στο ποδόσφαιρο αναμονής. Δεν έχουν πρόβλημα να αναθεωρήσουν το σύστημα -ουσιαστικά να ταιριάξουν το σύστημα στο υπάρχον ρόστερ-, να αξιοποιήσουν όλους τους διαθέσιμους παίχτες, να μοιράζουν ελεύθερους ρόλους ή να προσθέσουν σκοπιμότητα. Επίσης, είναι ιδιαίτερα εφευρετικοί και δείχνουν μια τάση στο να κατευθύνουν τους παίχτες τους, αφού ψάχνουν τρόπους να προσαρμοστούν στην πρωτοβουλία του αντιπάλου και -γιατί όχι- να τρυπήσουν την αγωνιστική του πανοπλία. Τέτοιος προπονητής, λόγου χάρη, είναι ο Χόντγκσον. Από το ελληνικό πρωτάθλημα θα μπορούσαμε να διαλέξουμε τον Αναστόπουλο. 

Προφανώς υπάρχουν και προπονητές που είναι πολύ δύσκολο να τους κατατάξεις σε μία από τις δύο κατηγορίες. Αυτό συμβαίνει διότι, είτε ένας προπονητής επιλεγεί τη μέση λύση μεταξύ τακτικού ρεαλισμού και τακτικής επιλογής (π.χ. Αντσελότι ή Αναστασιάδης), είτε ποντάρει υπερβολικά σε συγκεκριμένα τακτικά στοιχεία (π.χ. κατενάτσιο), είτε είναι μπερδεμένος ή, όπως λέγεται, έχει εμμονές. Σαν τον Αλκαράθ του Άρη (φώτο). Προσοχή, όμως: το άρθρο δεν στοχεύει σε μια δριμεία επίθεση προς τον Ισπανό τεχνικό. Αυτό έλειπε! Είμαι σίγουρος πως κάνει ό,τι μπορεί με το ρόστερ που διαθέτει. Ούτε έχω πρόβλημα με τους ποδοσφαιριστές του Άρη, αρκεί να μην είναι αδιάφοροι. Και είμαι σίγουρος ό,τι ουδείς εξ ημών μπορεί να τους απαγγείλει τέτοια κατηγορία.

Ξεκινώ, λοιπόν, από την αμυντική ανισορροπία. Είναι προφανές ότι υπάρχει κακή διαχείριση της αδύναμης πλευράς. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε πλείστους παράγοντες, π.χ. άστοχη προπονητική οδηγία, αργές επιστροφές, κακή αλληλοκάλυψη, έλλειψη αμυντικής προσήλωσης κ.ά. Στην περίπτωση μας, και επειδή δεν γνωρίζω τι οδηγίες δίνει ο Αλκαράθ στους παίχτες, πρόκειται περί αργών επιστροφών (ιδίως των ακραίων μπακ), κακής διαγώνιας αλληλοκάλυψης (από τα αμυντικά χαφ) και έλλειψη αμυντικής προσήλωσης (π.χ. Παπαζαχαρίας). Κι όπως προσέξατε, ουσιαστικά αναφέρομαι στην τακτική παιδεία των παιχτών. Διότι υπάρχει και η τεχνική (αν)επάρκεια. Για παράδειγμα, ο Γιαννίτσης, όσο φιλότιμος και να είναι, δεν μπορεί να δώσει πάσα στα πέντε μέτρα. Κυριολεκτικά. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει πρόβλημα στην δεύτερη πάσα, και κατ' επέκταση στην ανάπτυξη, καθώς ο κεντρικός αμυντικός δεν μπορεί να παίξει με την μπάλα κάτω.


Έστω, όμως, ότι η μπάλα δεν μετατρέπεται σε ρουκέτα ή δεν χάνεται, και φτάνει στα κεντρικά χαφ. Τι θα συμβεί; Θα αρχίσουν οι οριζόντιες πασούλες -εξαιρείται μερικώς ο Κοέλιο, ο οποίος έχει δείξει ότι μπορεί να μοιράσει την μπάλα διαγώνια. Τα κεντρικά χαφ, δηλαδή, δεν μπορούν να δημιουργήσουν και δεν μπορούν να παίξουν κάθετα -εντούτοις, στο τελευταίο ματς, με τον Πανιώνιο, ο Οικονομόπουλος δεν κρύφτηκε, ζήτησε μπάλα και φανέρωσε τάση για κάθετο παιχνίδι. Σε μια τέτοια περίπτωση, αυτό θα σήμαινε πλαγιοκόπηση από τα εξτρέμ ή επέλαση των ακραίων μπακ, προκειμένου να γίνει το όβερλαπ. Το βλέπουμε αυτό στον Άρη; Ο Γιαννώτας θέλει μια μπάλα δική του και πέφτει από πλευρικούς ανέμους, ο Καζναφέρης είναι επιπόλαιος και ερωτοτροπεί με κάρτες κι ο Μαργαρίτης ξεχνάει ότι είναι πλάγιος μπακ -ο Καραγιάννης κι ο Σουνάς προσπαθούν υπέρ το δέον και δείχνουν να έχουν potential, αλλά η βάναυση αξιοποίησή τους είναι πολύ πιθανό να τους κάψει τη γούνα. Κι όταν χαθεί η μπάλα, τι συμβαίνει; Έχουμε γρήγορες επιστροφές; Πόσες κόντρες, άραγε, έχουμε δεχθεί από τους αντιπάλους μας; Τουλάχιστον στα τελευταία ματς έχουμε βελτιωθεί σε αυτόν τον τομέα. Κι αυτό, διότι έχουμε προσθέσει σκοπιμότητα στο παιχνίδι μας.

Και κλείνουμε με την επιθετική γραμμή, όπου θα σταθώ στην επιβλητική παρουσία του Αγκάνθο. Ο ρόλος του ως target man είναι σημαντικότατος. Επίσης, είναι εκτελεστής, αλλά και δημιουργός, καθώς, αν και δεν πρέπει να είναι αυτή η αποστολή του, μπορεί να παίξει σχετικά καλά με πλάτη, να κρατήσει μπάλα και να σπάσει το τόπι στους συμπαίχτες του που κάνουν κίνηση. Ωστόσο, είναι φανερό ότι ο Άρης είναι μερικώς (;) εξαρτημένος από την παρουσία του Αγκάνθο. Το ευοίωνο είναι ότι το πρωτάθλημα είναι χαμηλής ταχύτητας και ποιότητας. Οι περισσότεροι αντίπαλοι παίζουν συντηρητικά, έχουν προβληματικές άμυνες, επιτίθενται με τέσσερις παίχτες και βγάζουν κόντρα με δύο κορμιά. Επομένως, οι πειραματισμοί του Αλκαράθ ίσως δεν έχουν και τόση σημασία. Ας μην ξεχνάμε, επίσης, ότι αυτό που εμείς αποκαλούμε εμμονή, στην πραγματικότητα μεταφράζεται ως ατέλεια ή ψεγάδι στο αγωνιστικό πλάνο. Ελπίζω, τουλάχιστον, να μην υπάρχουν εσκεμμένα φαινόμενα παραμερισμού ορισμένων παιχτών και να υιοθετήσουμε ένα σύστημα που αρμόζει στους παίχτες. Διότι το 4-4-2 σε αυτόν τον Άρη, δεν ταιριάζει.

Υ.Γ.1 Δεν θα εκπλαγώ αν ο Αλαφούζος διώξει τον εαυτό του και στη θέση του Προέδρου τοποθετήσει τον Λυριτζή και τον Οικονόμου. Έστω τον Πορτοσάλτε. Για τον Αλαφούζο, όμως, θα τα πούμε σύντομα.

Υ.Γ.2 Οι Def Leppard κυκλοφορούν, το 1987, το ''Hysteria''. Το αποτέλεσμα; Πραγματική υστερία!

Out of touch out of reach yeah, You could try to get closer to me, I'm in love I'm in deep yeah, Hypnotized I'm shakin' to my knees, I gotta know tonight, If you're alone tonight, Can't stop this feelin', Can't stop this fire...

6 σχόλια:

  1. Στο συστημα εντάσσονται κοι οι μονίμως κινδυνοφόρες έξοδοι του Βελλίδη;Αμαν,αδερφέ,τρεμει η ψυχή μου,καθε φορά που ο άνθρωπος κανει έξοδο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. VAD, έχω γράψει εδώ και αρκετό καιρό ότι ο Βελλίδης δεν ήταν έτοιμος για την θέση του πρώτου τερματοφύλακα. Ήθελε τουλάχιστον μια αγωνιστική σεζόν ακόμα. Κι όταν γράφω έτοιμος, εννοώ νοητικά. Για αυτό λέω και ξαναλέω ότι η βίαιη αξιοποίηση και η απροσδόκητη στήριξη της ομάδας, σε βαθμό σανίδας σωστήριας, από τα νέα παιδιά μπορεί να αποβεί μοιραία για τους ίδιους τους παίχτες και, φυσικά, τον Άρη.

    Υ.Γ. Δυο μειονέκτηματα έχει ο Βελλίδης: εξόδους και επικοινωνία με τους αμυντικούς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τί προτείνεις; 4-5-1, μέ τόν 5ο στό κέντρο νά παίζει καθαρά λίμπερο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Cummulus, τι προτείνω; Έλα ντε! Σε αυτό το υποβαθμισμένο πρωτάθλημα, όπου αρκετές ομάδες είναι σχετικά ισοδύναμες, δεν μπορώ να καταλάβω τι σύστημα ταιριάζει στην ομάδα. Για αυτό και γράφω ότι οι πειραματισμοί του Αλκαράθ ίσως δεν έχουν και τόση σημασία. Εξάλλου, όπως δείχνουν τα πράγματα, η παραμονή θα κριθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό από δυο παιχνίδια: με την ΑΕΚ στο Χαριλάου και την Κέρκυρα στο ομώνυμο νησί.

    Το σίγουρο είναι ότι ο Άρης του 2012-2013 πρέπει να παίζει αποτελεσματική άμυνα πριν βγει στην επίθεση. Και να προσθέσει σκοπιμότητα. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο αριθμός των γκολ που έχουμε δεχτεί, αλλά το πως τα δεχόμαστε. Η στατιστική αποκρύπτει τον τρόπο, αλλά ο προπονητής οφείλει να διδάξει τους παίχτες κάποια βασικά πράγματα αμυντικής τακτικής που δεν υποκαθίστανται από συστήματα και διατάξεις. Και μέσα στο χειμώνα είναι δύσκολα τέτοια πράγματα.

    Πολλές καλημέρες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Χάρης

    Ένας προπονητής κάνει ό,τι νομίζει. Είτε συμβιβάζεται με το ρόστερ και το αξιοποιεί όσο μπορεί καλύτερα, είτε επιβάλλει τα θέλω του σταδιακά στους υπάρχοντες παίκτες και σε συνδυασμό με καλές μεταγραφές φτιάχνει ομάδα που να παίζει ποδόσφαιρο. Στην πρώτη κατηγορία που περιγράφω θα έβαζα τον Ότο Ρεχάγκελ. Αυτά που έκανε ο άνθρωπος στην καριέρα του (επιθετικό ποδόσφαιρο με την Βέρντερ Βρέμης πριν 20 χρόνια, πρωτάθλημα με την Καϊζερσλάουτερν με το που ανέβηκε στην Μπουντεσλίγκα, και φυσικά την μετατροπή ενός σκορποχωρίου σε Εθνική Ομάδα Ελλάδος και σε Πρωταθλητές Ευρώπης, με σταθερή πορεία έκτοτε) δεν υπάρχουν πουθενά, ούτε ήταν μονοδιάστατος προπονητής. Στην δεύτερη κατηγορία είναι ο Βαλβέρδε. Ο Βάσκος έκανε πράξη όσα υποσχέθηκε, όταν τόσοι και τόσοι υποσχέθηκαν μπαλάρα και δεν έκαναν τίποτα. Κυρίως, έφερε έναν άλλο αέρα στον Ολυμπιακό, όπου η ήττα και η ισοπαλία είναι μέσα στο παιχνίδι, δεν υπάρχει μόνο η νίκη. Όχι σαν τους διάφορους Ολυμπιακάρες όπου κατά την γνώμη τους απαγορεύεται όχι μόνο η ισοπαλία και η ήττα, αλλά και το να περάσει ο αντίπαλος την σέντρα ή να σηκώσει κεφάλι. Έχουμε ξεχάσει ότι το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι όπου πολλά μπορούν να συμβούν (γι' αυτό άλλωστε είναι συναρπαστικό και δημοφιλές) και δυστυχώς πολλοί προσπαθούν να το ελέγξουν και να το ασφαλίσουν απ' όλες τις μεριές. Είτε τους λένε Γιώργο, είτε Δημήτρη, είτε Σωκράτη, είτε Θωμά, είτε Βασίλη, είτε Νικόλα, είτε Μάκη, είτε Βαγγέλη, είτε Αχιλλέα.

    Όσον αφορά τον Αλαφούζο, ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω τις μεθόδους του και τα κίνητρά του που ασχολείται (στο τσάμπα βεβαίως) με τον Παναθηναϊκό. Καταλαβαίνω ότι δεν έχει η ΠΑΕ να πληρώνει τα συμβόλαια του Λέτο, του Μπουμσόνγκ, του Κατσουράνη, του Βύντρα, και λοιπών. Βγες και πες ότι "πρέπει να φύγουν τα παιδιά γιατί δεν έχουμε να τους πληρώσουμε". Αντ' αυτού, τους ξεφτιλίζει και τους λασπολογεί ότι στήνουν παιχνίδια. Αν και στον κόσμο του ποδοσφαίρου δεν είναι να βάζεις το χέρι στην φωτιά για κανέναν, μου φαίνεται υπερβολή. Χώρια ότι κάνει μαλακίες ο άνθρωπος και γίνεται η τελευταία ιστορία με τον Μπουμσόνγκ, όπου του βάζει και όρους για να φύγει (του πληρώνει όλη την υπόλοιπη σαιζόν, με τον όρο ότι αν βρει ομάδα θα επιστρέψει την μισή αποζημίωση, και ο Γάλλος αντιδρά και παλουκώνεται στην Παιανία), ενώ θα έπρεπε κανονικά ο παίκτης (ως οφειλόμενος) να θέτει τους όρους της νέας συμφωνίας (για την διακοπή της παλαιάς).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Χάρη, ο Ρεχάγκελ πράγματι ανήκει στην κατηγορία που γράφεις. Ρεαλιστής και πρακτικός, ορισμένες φορές κυνικός και ολίγον πειραματιστής. Μας έδειχνε ό,τι είχε υποσχεθεί. Τι μαγικές στιγμές μας χάρισε το 2004. Το πιστεύεις ότι μιλάμε για πριν εννιά χρόνια!;!

    Από την άλλη πλευρά, ο Βάσκος έπαιξε μοντέρνο ποδόσφαιρο. Με πίεση στο τερέν του αντιπάλου, κοντινές πάσες, κάθευο ποδόσφαιρο κ.ά. Με λίγα λόγια, ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Κάτι σπάνιο για το ελληνικό πρωτάθλημα.

    Οι παράγοντες και οι δημοσιογράφοι πρέπει να υποστούν ισχυρή νοητική επεξεργασία, προκειμένου να δώσουν στον κόσμο να καταλάβει ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο μπίζνα, οπαδικές παρωπίδες ή καφριλίκι. Ελπίζω κάποια στιγμή να καταλάβουν ότι τα οφέλη σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι υψηλότερα από ό,τι τώρα.

    Για τον Αλαφούζο έχω σκοπό να γράψω σύντομα: ίσως το επόμενό μου άρθρο να αναφέρεται σε αυτόν. Μου έχει έρθει ωραία ιδέα. Τουλάχιστον έτσι πιστεύω. Έχει την πλάκα του, πάντως: να βλέπεις έναν άνθρωπο, που πήγε πρώτη φορά γήπεδο στα 60 του, να ισοπεδώνει την κοινή λογική,πάντοτε με την πλάτη των οργανωμένων, έστω κι αν αυτή αφορά το ποδόσφαιρο. Η αντιμετώπιση προς τους παίχτες είναι χειρότερη κι από ερασιτεχνικό επίπεδο. Κι όλα αυτά, ενώ γίνονται, λένε, προσπάθειες να έρθει ο Σισέ. Να είναι πληρωμένος ο Σισέ και οι υπόλοιποι να υπογράφουν διακανονισμούς. Κυριολεκτικά ό,τι να 'ναι.

    Να έχεις ένα όμορφο Σαββατόβραδο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ποιος θα λομπάρει τον τερματοφύλακα;

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...