Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014

Μοιάζει πιο γήινη

Η Μπάρτσα, λένε ορισμένοι, έχει αλλάξει αγωνιστικό στυλ. Ακολουθεί διαφορετική τακτική. Ισχύει, αλλά σε μερικό βαθμό. Σίγουρα, οι παίχτες της ομάδας σουτάρουν περισσότερο, διεξάγουν λιγότερα κάθετα σπριντ και φαίνεται να μην φρενάρουν τον ρυθμό/τέμπο με απόλυτη πειθαρχία. Αλλά, ακόμα κι έτσι, όλα τα παραπάνω στοιχεία παραμένουν σε υψηλό(τατο) επίπεδο. Αυτό που, επί της ουσίας, έχει αλλάξει, είναι η συμπεριφορά της στη διαχείριση του σκορ. Μόλις σκοράρει, κλειδώνει. Επιστρατεύεται σκοπιμότητα, οι γραμμές συρρικνώνονται και εμφανίζεται μια τάση για αντεπιθέσεις. Μην φανταστείτε ότι αυτά λαμβάνουν μέρος σε υπερθετικό βαθμό, αλλά για την Μπαρτσελόνα που έχουμε θαυμάσει τα τελευταία χρόνια, μια τέτοια αλλαγή συμπεριφοράς είναι αξιοσημείωτη και -προφανώς!- πιστώνεται στον Τάτα Μαρτίνο. Αυτά ως προς την εισαγωγή.


Στην έδρα της Ρεάλ Σοσιεδάδ, λοιπόν, στο Ανοέτα, η Μπάρτσα αδυνατούσε να διασπάσει την πολυπρόσωπη άμυνα των Βάσκων. Και δεν μπορούσε να τη διασπάσει, διότι φαινόταν να παίζει ένα ποδόσφαιρο κατοχής, αρνούμενη να πάρει την πρωτοβουλία, σαν να προσπαθεί να ροκανίσει τον χρόνο και να κουράσει τον αντίπαλο με συνεχές passing game. Ναι, οι γηπεδούχοι έπαιζαν τριπλή άμυνα ζώνης, με την πρώτη ζώνη να βρίσκεται μπροστά από την μπάλα, μόλις αυτή περνούσε τη σέντρα. Με αυτόν τον τρόπο, οι Βάσκοι είχαν ήδη ακροβολισμένους παίχτες, έτοιμους να τρέξουν στο ανοιχτό γήπεδο με ή χωρίς την μπάλα. Και για αυτό η Μπάρτσα φαινόταν κάπως διστακτική στο να ανοίξει ξαφνικά το πλάτος και να αυξήσει το τέμπο. Κοινώς, έδειχνε, νομίζω, σημάδια φόβου. Κι αυτή, τελικά, είναι θνητή. Γήινη. Με σάρκα και οστά. Το ίδιο ισχύει και για τους Βέλα, Γκριεζμάν και Κανάλες, οι οποίοι αποτέλεσαν την αιχμή του δόρατος για τους γηπεδούχους και ζάλιζαν τους αντιπάλους τους. Όμως, το έλεγε η καρδούλα τους. Η απάντηση της Μπάρτσα, εντούτοις, άμεση. Μόλις ο Βαλντές μάζεψε την μπάλα από τα δίχτυα του, η ομάδα, σαν να άναψε ένα λαμπάκι, έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα: μετουσίωσε την κατοχή σε πρωτοβουλία, έβγαλε συνδυασμούς σε ελάχιστα τετραγωνικά και, μοιραία, σκόραρε. Μία φάση που θύμισε Μπαρτσελόνα. Το ματς, επομένως, ξεκινούσε από την αρχή. Ένα οι Βάσκοι, ένα και οι Καταλανοί. Οι παίχτες της Σοσιεδάδ, πάντως, δεν πτοήθηκαν. Εξακολουθούσαν να προωθούνται στο τερέν των φιλοξενούμενων, πηγαίνοντας κόντρα στον τακτικό ρεαλισμό, αλλά και στην συμβατική σοφία που επιβάλλει έναν συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού απέναντι στην Μπάρτσα, και, πράγματι, προκάλεσαν πολλαπλά προβλήματα σε όλο το πλάτος της αμυντικής γραμμής του αντιπάλου. Σε σημείο πανικού. Με εμφατικό τρόπο. Ως αντίποινα, υποθέτω, για τον αποκλεισμό από τον ημιτελικό του Κυπελλου Ισπανίας. Όμως, τι φταίει; Το rotation του Τάτα Μαρτίνεθ; Η ικανότητα της επιθετικής τριπλέτας της Σοσιεδάδ; Η επιλογή του να παίζεις με ψευτοεννιάρι; Η μη χρησιμοποίηση του Τσάβι; Η ορμητικότητα των γηπεδούχων; Η κούραση, σωματική και ψυχολογική, των Καταλανών; Η αποφασιστικότητα και το κίνητρο των Βάσκων; Το χρόνιο ντεφορμάρισμα του Πικέ και, εσχάτως, του Μέσι; Δεν ξέρω. 

Αυτό που ξέρω είναι ότι το πρόβλημα ξεκινούσε από την συνολική άμυνα. Και εξηγούμαι ευθύς αμέσως. Κάποτε, μόλις οι Καταλανοί έχαναν την μπάλα, έπεφταν σαν βαμπίρ στον αντίπαλο και την ανακτούσαν σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Άμεσα. Χωρίς να δείχνουν έλεος. Πλέον, η άμυνα που εφαρμόζεται δεν είναι επιθετική και, το κυριότερο, δεν φαίνεται να είναι ομαδική. Σαν να βλέπεις μαν του μαν στο μπάσκετ. Ο προπονητής ξέχασε, φαίνεται, ότι η άμυνα που παίζει η ομάδα στο τερέν του αντιπάλου είναι πιο αποτελεσματική, και πιο ανώδυνη, από αυτή που παίζει στο τερέν της. Η Σοσιεδάδ, λοιπόν, με το που κέρδιζε την μπάλα, κάτι λογικό και αναμενόμενο ελέω της ανυπομονησίας των φιλοξενούμενων, έριχνε βαθιές μπαλιές, σαν οβίδες από κανόνι, στους ακροβολισμένους παίχτες που περίμεναν καρτερικά να χτυπήσουν σαν κόμπρες στην αντεπίθεση. Και, πράγματι, χτυπούσαν. Με ταχύτητα. Πείσμα. Συνέπεια. Οι μακρινές μπαλιές στην πλάτη της άμυνας, η οποία ποτέ δεν επέλεξε να παίξει με βάθος, ταλαιπώρησαν υπέρ το δέον την Μπαρτσελόνα. Οι επιστροφές ήταν πολύ αργές, οι αντιδράσεις νωχελικές, και η ομάδα έδειξε αδυναμία στην εφαρμογή του τεχνητού οφσάιντ. Οι Βάσκοι, πάλι, ήταν ασυγκράτητοι. Έπαιζαν στο όριο του οφσάιντ, διενεργούσαν κάθετα σπριντ, έτρεχαν σαν σκυλιά, έβγαζαν σεντρούλες στο δεύτερο δοκάρι, και, όποτε χρειαζόταν, έκαναν και επίδειξη ικανοτήτων. Σας θυμίζει κάτι;

Υ.Γ.1 Από τον Αντώνη Πανούτσο: «Μόνο σαν δικαιολογία μπορεί να ακουστεί από την πλευρά του Φερνάντο Σάντος η δήλωση του Επιλεκτικά Κρυπτώμενου Γιώργου Σαρρή για να το αν θα παραμείνει στην Εθνική. ''Πρέπει να περιμένουμε περίπου 10 μέρες. Θέλω να μείνει, η διάθεσή του είναι να μείνει κι αυτό που τον προβλημάτιζε είναι το αν τον ικανοποιεί η εργασία σε μια Εθνική ομάδα ή πρέπει να επιστρέψει στην καθημερινότητα του συλλόγου. Είναι ένας εργατικός άνθρωπος και θέλει να δουλεύει καθημερινά'', είπε ο Ε.Κ. μετά την επιστροφή του από την Ελβετία. Και λέω κι εγώ με το φτωχό μου το μυαλό: ''Τέσσερα χρόνια είναι ο Φερνάντο στην Εθνική. Αν σε τέσσερα χρόνια δεν κατέληξε αν αντέχει να δουλεύει σε Εθνική ή αν χρειάζεται  την καθημερινότητα της ομάδας, χρειάζεται τις 10 μέρες για να το αποφασίσει;''. Μην τρελαθούμε δηλαδή. Κάποιος έχει στο περίμενε τον Σάντος κι αυτός έχει στο περίμενε την Ε.Π.Ο.».

Υ.Γ.2 Έχασε η Α.Ε.Κ. από την Θύελλα Ραφήνας. Ε, και; Χέστηκε η φοράδα στο αλώνι.

Υ.Γ.3 Ο Βελλής, ο Πρόεδρος του Απόλλωνα Αθηνών, τα είπε. Ακούει κανείς;

Υ.Γ.4 Ο Καρπετόπουλος ισχυρίζεται ότι το όριο της παραμονής είναι οι 35 βαθμοί. Μπορεί και να είναι. Θυμίζω, εντούτοις, ότι πέφτουν απευθείας οι δυο τελευταίοι, ενώ ο τρίτος δίνει μπαράζ με ομάδα της Β' Εθνικής -με ό,τι αυτό συνεπάγεται-, κι ότι το όριο παραμονής αυξάνεται όσο κερδίζουν οι ομάδες που βρίσκονται στη ζώνη του υποβιβασμού.

Υ.Γ.5 Με τιμάει που την Παρασκευή, λίγο πριν φύγω για να παίξω 8x8, άκουγα Σάκη Ρουβά για ψυχολογική ντόπα; Με τιμάει που το κόλπο έπιασε, καταγράφοντας μία αρχοντική, επιβλητική εμφάνιση;

7 σχόλια:

  1. Χάρης

    Η Μπαρτσελόνα που ξέραμε "πέθανε" και ο Μαρτίνο κάνει την καλύτερη διαχείριση που μπορεί. Η καρδιά της ομάδας, το δίδυμο Ινιέστα-Τσάβι, τα έχει "φτύσει". Μεγάλη η κλάση τους, αλλά πλέον έχουν πέσει πολύ (ελέω της χρόνιας καταπόνησης των συνεχόμενων αγώνων με την Μπάρτσα και την Εθνική) και παίζουν περισσότερο με το μυαλό παρά μπορούν να τρέξουν. Ο Πουγιόλ στα 35 του έχει τελειώσει (με τους τραυματισμούς να τον αποτελειώνουν) και απλώς δεν το έχει πάρει χαμπάρι ακόμα. Ο Βαλντές είναι φευγάτος, όπως έφυγε και ο παικταράς Τιάγκο Αλκάνταρα. Ο Ντάνι Άλβες είναι άγνωστο αν θα μείνει ή θα φύγει. Παίκτες σαν τον Μασεράνο και τον Σονγκ κατάντησαν ανέκδοτο και να παίζουν στην άμυνα ή να μένουν στον πάγκο. Από κει και πέρα, μένουν ο Μέσσι με τον Φάμπρεγας, τον Τζόρντι Άλμπα, τον Μπουσκέτς και σε μικρότερο βαθμό τον Πικέ, τον Πέδρο, τον Αλέξις Σάντσες και τον Νεϋμάρ να εγγυηθούν το μέλλον της ομάδας. Το ανησυχητικό είναι ότι οι νεαροί παίκτες από την Μασία τύπου Τέγιο, ασχέτως του πόσο ικανοί ή ανίκανοι είναι, θέλουν να φύγουν αντί να μείνουν, και αυτό είναι απορίας άξιο - ή μάλλον, αναμενόμενο, αφού τους καπελώνουν με μεταγραφάρες, αντίθετα με το παραμύθι της αυτάρκους Μπαρτσελόνα. Για φέτος το πρωτάθλημα πιστεύω στο τέλος θα το πάρει η Ρεάλ, έστω και οριακά. Του χρόνου όμως τί ομάδα θα δούμε από την Μπαρτσελόνα? Πιστεύω ακόμα χειρότερη, ειδικά αν ξανακάνουν την μαλακία και πάρουν άλλον έναν επιθετικό τύπου Νεϋμάρ και αφήσουν τις άλλες γραμμές γυμνές. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τί επίδραση θα έχει τους προσεχείς μήνες στην ομάδα η έρευνα περί φοροδιαφυγής στην υπόθεση Νεϋμάρ.

    Αν κάποιος έχει τον Σάντος στο περίμενε, θαρρώ ότι είναι ο Crazy Ivan. Ο Σαββίδης. Αν του πει ο Ρώσος "έλα στον ΠΑΟΚ", ο Φερνάντο έφυγε από την Εθνική πριν ακουστεί το "α" από το "έλα". Εδώ που τα λέμε, δεν ξέρω πόσα από τα αιτήματα του Σάντος προς την ΕΠΟ σχετικά με το συνολικό πλάνο των Εθνικών ομάδων (ομάδες εφήβων και παίδων που να παίζουν το ίδιο σύστημα με τους μεγάλους, παιδομαζώματα από την επαρχία, κλπ) ικανοποιήθηκαν, ώστε να μείνει με τον Σαρρή. Αλλά όταν υπάρχει σκάνδαλο με τις κάρτες υγείας των ποδοσφαιριστών και ποιός ξέρει τί άλλο, μάλλον η φυγή του Φερνάντο είναι απόλυτα αναμενόμενη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χάρης

      Ο Πρόεδρος του Απόλλωνα, ο Βελλής, λέει χύμα και δημοσίως αυτά που λέμε όλοι μεταξύ μας ιδιωτικά, περί Παράγκας του Ολυμπιακού, περίεργων διαιτητών και ακόμα πιο περίεργων ομάδων-δορυφόρων. Μια χαρά τα λέει και αυτό τον τιμά. Όμως επικοινωνιακά δείχνει γραφικός, επειδή κι άλλοι έχουν ουρλιάξει πριν απ' αυτόν (με πρώτο και καλύτερο τον Παναθηναϊκό του Τζίγγερ) και ο κόσμος τους βαρέθηκε. Συν το ότι ουρλιάζει ενώ έχασε από τον Πανιώνιο. Δεν είδα το ματς για να μπορώ να κρίνω την διαιτησία του αγώνα, αλλά το πέναλτυ που έδωσε ο Αμπάρκιολης ήταν υπερβολικό, και σ' αυτό ευθύνεται ο αμυντικός του Απόλλωνα που άπλωσε το χέρι και όχι ο επιθετικός του Πανιωνίου που έπεσε κάτω λες και τον πυροβόλησαν. Τέλος πάντων, η ουσία είναι ότι ο Βελλής είναι μόνος και έρημος στο κομμάτι της ειλικρίνειας προς τον κόσμο. Όλοι οι άλλοι πότε ουρλιάζουν (όταν είναι από κάτω), πότε κάνουν μούγκα (όταν τους συμφέρει). Κανείς άλλος δεν έχει δείξει πραγματική συνέπεια ως προς το να κατακρίνει τις αδικίες, όποιον και να αφορούν. Δυστυχώς, το ελληνικό ποδόσφαιρο στο σύνολό του είναι πλέον μια οργανωμένη Μαφία που κυριαρχείται από την αλητεία και το Στοίχημα, και όχι ένας ανταγωνιστικός χώρος. Πόσο μάλλον ένας χώρος που θα προάγει τον αθλητισμό και τα αντίστοιχα ιδεώδη.

      Διαγραφή
  2. Χάρη, αυτό που μου κάνει εντύπωση με την Μπάρτσα, είναι η μεταγραφική πολιτική. Είναι πολύ περίεργο να πονάς σε συγκεκριμένες θέσεις και να μην ενισχύεσαι. Όπως, επίσης, είναι πολύ περίεργο να πουλάς με χαρακτηριστική ευκολία παίχτες που μπορούν να βοηθήσουν και να πάρουν χρόνο συμμετοχής. Καταλαβαίνω σε μέγιστο βαθμό ότι υπάρχει σωματική και ψυχολογική κούραση, καθώς δεν είναι εύκολο να αγωνίζεσαι σε τοπ επίπεδο επί συναπτά έτη, με τον κορεσμό να υπερτερεί του κινήτρου, αλλά, επαναλαμβάνω, η μεταγραφική πολιτική είναι περίεργη. Ακόμα και η μεταγραφή του Νεϊμάρ, δεν είμαι σίγουρος ότι χρειαζόταν. Και προφανώς εννοώ τους αγωνιστικούς λόγους.

    Το πρωτάθλημα δεν ξέρω ποιος από τους τρεις θα το πάρει. Έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, η Ρεάλ έχει το momentum υπέρ της και μάλλον τηρεί ένα ελαφρύ προβάδισμα. Θα δούμε.

    Δεν ξέρω αν ο Σαββίδης εμπλέκεται στην υπόθεση Σάντος. Αυτό που ξέρω είναι ότι ο Ιβάν είναι σαν ανεμοδούρα. Οι κινήσεις του στο ποδοσφαιρικό τμήμα δεν έχουν καμιά συνοχή. Κοιμάται, ξυπνάει και, ανάλογα το όνειρο που είδε, παίρνει αποφάσεις. Έτσι κάνω κι εγώ τον Πρόεδρο. Και με μεγαλύτερη επιτυχία.

    Για τον Βελλή έχω γράψει τι μου έχει πει ένας γείτονας που γνωρίζει προσωπικά τον Πρόεδρο. Ότι μια φορά σε μια συνεδρίαση ψήφισε το αντίθετο από τον Ολυμπιακό και την επόμενη μέρα τον πήρε ο Μαρινάκης και του λέει ''αν συνεχίσεις έτσι, πέφτεις''. Και επειδή κάτι μου λέει ότι ο Βελλής έτσι θα συνεχίσει, τον βλέπω να πέφτει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σωστό το κείμενο σου, αλλά πιστεύω πως σε μεγάλο βαθμό η ομάδα έχει επηρεαστεί από την διοίκηση του Σάντρο Ροσέλ, κάτι που δεν πρόκειται να αλλάξει μέχρι τις επόμενες εκλογές, ακόμα και αν εχει παραιτηθεί. Πέρα από αυτό, ο Μαρτίνο έχει ένα καλό και επιτέλους βάζει τους παίκτες να σουτάρουν από μακρία. Κλείνοντας, πιστεύω πως ή πρέπει να αλλάξει σύστημα ή να σταματήσει να καταργεί θέσεις και να κάνει αλχημείες στην επίθεση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπορεί και να ευθύνεται ο Ροσέλ. Δεν το αποκλείω. Ουσιαστικά, για να γίνουν πράξη αυτά που θέλει ο Μαρτίνο, πρέπει, παίρνω το ρίσκο να πω, να αλλάξει το υλικό.

      Διαγραφή
  4. Νικολας.

    Ο Τατα Μαρτινο δεν κανει για την Μπαρτσα, με βαση τους παιχτες που διαθετει η ομαδα. Ολος ο κορμος και το αγωνιστικο στυλ, ειναι προιον του Πεπ.
    Ο Μαρτινο απ' οσο τον θυμαμαι στον παγκο της Παραγουαης, παιζει κλειστα στην αμυνα, απο τημεση και κατω και περιμενει τον αντιπαλο για να χτυπησει στην κοντρα.
    Οσο εχει αυτους τους παιχτες, δεν μπορει να βγαλει την αγωνιστικη φιλοσοφια του.
    Σα να θελεις να κανεις μια γαματη πινα κολαδα, και να εχεις μονο ουισκι στην καβα σου. Αδυνατον.

    Μου θυμιζει τη Μιλαν του Αριγκο Σακκι, που εκανε πλακα στους αντιπαλους της, την περιοδο 1988-91. Με το που εφυγς ο Σακκι, ο καβαλιερε πηρε Σαβισεβιτς, Γουεα, Ντεσαιγι, και καποιους αλλους παιχταραδες, αλλά ο Καπελο που αντικατεστησε τον Σακκι, επαιζε ταμπουρι μπολ. Πηρε μεν του τσουλου το 94 στην Αθηνα κοντρα στην Μπαρτσα, αλλά σαν κλεφτης στην κοντρα, κι οχι αρχοντικα σαν τον Σακκι.
    Μπορει δηλαδη και η Μπαρτσα να παρει του τσουλου με τον Τατα, αλλά την υπερομαδα και το χαρμα οφθαλμων, που παρουσιασε ο Πεπ, δεν το εχει ο Μαρτινο.

    Την περασμενη Πεμπτη μετα τον αγωνα του ΠΑΟΚ, επιασα να δω την Σαλτσμπουργκ με τον Αγιαξ. Αιτια ηταν μια συγυρισμενη τριαρα, σε φιλικο επιπεδο, που ειχαν ριξει οι Αυστριακοι στην Μπαγιερν, πριν απο ενα μηνα.
    Οποιος δεν εχει δει τη Σαλτσμπουργκ να παιζει, δεν μπορει να καταλαβει το ποδοσφαιρο του αυριο.

    Σημερα το βραδυ στις 10:00, θα βαλω τα παπουτσια μου και θα διδαξω τη χαρη της ''ποδιας''. Τι Μεσσι και Νευμαρ ? Εχω το κοπυραιτ λεμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Νικόλα, συμφωνώ κι εγώ ότι η Μπάρτσα αποτελεί προϊόν του Πεπ. Κι αυτό το προϊόν είναι πολύ δύσκολο να αντιγραφεί. Αν επιχειρηθεί, το πιο πιθανό είναι να προκύψει ένα κακέκτυπο. Και συμφωνώ ότι με αυτό το υλικό δεν μπορείς να παίξεις ποδόσφαιρο αναμονής. Εκτός αν ο προπονητής είναι δάσκαλος. Κι ο Μαρτίνο μπορεί να είναι πρακτικός και ρεαλιστής, αλλά δεν τον κόβω για δάσκαλο. Και προφανώς δεν μπορεί να παρουσιάσει το υπερθέαμα του Γκουαρντιόλα!

    Για Σάλτσμπουργκ, με τα λίγα που έχω ακούσει, δεν μπορώ να διαφωνήσω, έστω κι αν δεν είμαι πλήρως ενημερωμένος. Θα προσπαθήσω να την παρακολουθήσω πιο στενά.

    Να διδιάξεις! Δίδαξα κι εγώ απόψε. Χάσαμε με 7-6, αλλά βρίσκομαι σε διαολεμένη κατάσταση. Σούλη, βάλε με στα χαφ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ποιος θα λομπάρει τον τερματοφύλακα;

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...