Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2014

Περί άγχους

Στις 30/12/2012 έγραφα: «Η διατήρηση του αυτοελέγχου σε κρίσιμες στιγμές, συνιστά, θεωρώ, μεγάλο προσόν. Η αντιμετώπιση μιας δύσκολης/έκρυθμης/ψυχοφθόρας κατάστασης με τη λογική και την υπομονή, χωρίς ακραία συναισθήματα πανικού, άγχους και θυμού, αποτελεί τον καλύτερο σύμβουλο. Προσοχή, όμως: το γεγονός ότι παραμένω, ή δείχνω, ψύχραιμος και δεν αντιδρώ υπό καθεστώς τρέλας, δεν σημαίνει ότι δεν με νοιάζει, δεν με απασχολεί ή δεν με ενδιαφέρει κάτι. Ούτε ότι δεν προγραμματίζω το μέλλον και δεν κανονίζω τις επόμενες κινήσεις μου. Αλίμονο! Τι έπρεπε να κάνω, δηλαδή; Να φωνάζω και να οδύρομαι ή να πανικοβάλλομαι και να γκρινιάζω; Κι αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο να το αντιληφθεί κάποιος που έχει συνηθίσει να είναι νευρικός, γκρινιάρης και αγχώδης. Βλέπετε, καλώς ή κακώς, η ψυχραιμία -και η υπομονή: άκρως υποτιμημένη αρετή- δεν επιβάλλεται ή μαθαίνεται: κάποιοι την έχουν, κάποιοι δεν την έχουν. Και συνήθως, ένας άνθρωπος που δεν την έχει, ερμηνεύει την ψυχραιμία του άλλου σαν αδιαφορία, οκνηρία, αδράνεια, απάθεια, αμέλεια, αεργία (!!!) κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Πραγματικά πρόκειται για άκρως επιφανειακή, βιαστική, σκληρή και άδικη κριτική -δυστυχώς, προς μεγάλη μου λύπη, πίκρα και στενοχώρια δεν αποτέλεσα εξαίρεση του κανόνα».


Έναν χρόνο μετά, η θεματολογία δεν είχε αλλάξει ιδιαίτερα: «Θυμάμαι, κάποτε, που έδινα ένα μάθημα στο Πανεπιστήμιο. Η ιδιαιτερότητα προσδιοριζόταν στο ότι το μάθημα δινόταν προφορικά. Βρισκόμαστε, λοιπόν, έξω από την αίθουσα και περιμένουμε τον καθηγητή. Ξάφνου, αντιλαμβάνομαι ότι κάτι τσουλάει στραβά. Παγώνω την εικόνα και διαπιστώνω ότι αρκετοί συμφοιτητές μου είχαν λυγίσει, με την κυριολεξία της λέξης, από το άγχος. Μα καλά, σκέφτηκα, αν συμπεριφέρονται έτσι για ένα μάθημα που δίνεται προφορικά, τι θα κάνουν όταν η ζωή τούς παρουσιάσει μεγαλοπρεπώς τα πραγματικά προβλήματα; Οι σκέψεις αυτές διαλύθηκαν βίαια από την παρέμβαση δυο συμφοιτητρίων μου. Με πλησιάζουν και μου λένε: «Δεν διάβασες, ε;». Αναρωτήθηκα, πιστεύω εύλογα, πως σκατά κατέληξαν σε αυτό το συμπέρασμα. Κι όταν εξέφρασα αυτό το ερώτημα προς εκείνες, μου απάντησαν το αμίμητο: ''Μα δεν φαίνεσαι αγχωμένος!''. Δυστυχώς αυτή η κατάσταση με ταλανίζει ακόμα και σήμερα».

Ποιος είναι ο κοινός παρανομαστής των παραπάνω αποσπασμάτων; Οι γυναίκες. Και εξηγούμαι ευθύς αμέσως. Στο μυαλό μιας γυναίκας αν κάποιος είναι χαρούμενος πρέπει να πετάει πυροτεχνήματα και να ουρλιάζει, σαν τον μανάβη της λαϊκής αγοράς (φώτο), από χαρά, αν είναι λυπημένος να ακούει νυχθημερόν το πένθιμο εμβατήριο του Chopin και τους φίλους να του λένε πόσο γαμάτος, αλάνθαστος και σωστός είναι, κι αν είναι αγχωμένος να γκρινιάζει, να κλαίει και να οδύρεται μπας και τον λυπηθούν οι Θεοί του Άγχους, της Ανυπομονησίας και της Γκρίνιας. Οι μεταφραστικοί μηχανισμοί, λοιπόν, του γυναικείου φύλου απαιτούν ολοκληρωτικό ρεκτιφιέ. Μεταφράζουν την υπομονή και την ψυχραιμία, δυο άκρως υποτιμημένες αρετές, ως αδιαφορία, τεμπελιά ή ανοχή. Και αρνούνται να πιστέψουν ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν και διαχειρίζονται καταστάσεις και να δείχνουν αυτοέλεγχο. Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, αυτό ισχύει και για αρκετούς άντρες. Άντρες, δηλαδή, που είτε είναι όντως αδιάφοροι -δηλώνω χωρίς ντροπή και πάθος ότι οι άντρες αυτής της συνομοταξίας χαλάνε την πιάτσα-, είτε είναι απλά νευρικοί/αγχώδεις, είτε δεν μπορούν να τιθασεύσουν δύσκολες/έντονες καταστάσεις που απαιτούν ειδικούς χειρισμούς. Η διαφορά, πάντως, μεταξύ των δύο φύλων έγκειται στο ότι ένας άντρας αναγνωρίζει το πρόβλημα και είναι πιο ευέλικτος στο να πιστέψει στην ύπαρξη υπομονετικών ανθρώπων, και η γυναίκα, ενώ το βλέπει με τα ίδια της τα μάτια, το χλευάζει και το υπονομεύει. Ίσως να φταίει και η πολυπλοκότητα της σκέψης μιας γυναίκας που τα απλά τα μετατρέπει σε σύνθετα. Όπως, επίσης, η συχνή τάση να αποφεύγει την ατομική ευθύνη και να αρέσκεται να κατηγορεί τους άλλους. Τέλος πάντων.

Οδεύοντας προς τον επίλογο, οφείλω να τονίσω ότι το άγχος, πάντοτε εντός οριοθετημένου πλαισίου, μας παρακινεί, σαν καύσιμο δημιουργίας, και μας κρατάει σε εγρήγορση. Το πρόβλημα αναδύεται όταν φτάνουμε στα άκρα. Τι πρέπει να κάνει κάποιος για να μην φτάσει στα άκρα; Ποια είναι η λύση; Ουσιαστικά δεν υφίσταται. Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, η ψυχραιμία και η υπομονή δεν επιβάλλεται ή μαθαίνεται. Δεν υπάρχει κάποιο Πανεπιστήμιο που να διδάσκει υπομονή και ψυχραιμία. Ούτε μπορεί να επιβάλλει κανείς σε κάποιον να είναι ψύχραιμος ή υπομονετικός. Να θυμόμαστε ότι κανείς και τίποτα δεν μπορεί να μας στηρίξει αν εμείς -πρωτίστως!- δεν θέλουμε να στηρίξουμε τον εαυτόν μας. Χρειάζεται, συνεπώς, καλλιέργεια εσωτερικών αντιστάσεων, σωστή ανάγνωση του νοητικού λεξικού και ανάπτυξη δικλείδων ασφαλείας. Κοπιαστική, δηλαδή, και μάλλον χρονοβόρα διαδικασία. Για αυτό και κανείς δεν προτιμά μια τέτοια λύση -όμως, όσοι το επιχειρούν, αυτοί οι ελάχιστοι, δεν το μετανοιώνουν και αναβαθμίζονται προσωπικά. Τι προτείνω, λοιπόν; Δεν θα προβώ σε ευφυολογήματα του στυλ «να μετατρέπετε το άγχος σε θετική ενέργεια» ή «ο πανικός δεν είναι καλός σύμβουλος». Ούτε σε απλοϊκές συμβουλές του τύπου «να τρώτε καλά και να κοιμάστε επαρκώς». Εν κατακλείδι, η συμβουλή που έχω να δώσω είναι να ανακαλύψετε την ψυχοθεραπευτική επίδραση των χόμπι και των ταξιδιών. Από όλα έχει ο μπαξές: χορός, παζλ, ποδόσφαιρο, συλλογή νομισμάτων, ψάρεμα, τρέξιμο, φωτογραφία, σερφ κ.ά. Και όταν λέω ταξίδια, εννοώ ακόμα και μια μονοήμερη εκδρομή, έστω μια δίωρη βόλτα. Μην βαριέστε και μην υποτιμάτε την ψυχολογική και νοητική ανακούφιση που μπορεί να σας προσφέρει ένα όμορφο χόμπι ή μια ωραία απόδραση από την σπαρακτική τριβή της καθημερινότητας και τους φρενήρεις ρυθμούς της πόλης. Τα υπόλοιπα εξαρτώνται από εσάς.

Υ.Γ.1 Μην με κατηγορείτε για το ότι δεν γράφω αναρτήσεις ποδοσφαιρικού περιεχομένου, αλλά δεν βρίσκω κάτι ενδιαφέρον. Κι όπως έχω αναφέρει πολλάκις στο παρελθόν, μην ασχολείστε με φιλικά παιχνίδια!

Υ.Γ.2 Μου είπαν πρόσφατα για ένα παλικάρι που έχει μια γκόμενα εδώ και χρόνια, συζεί μαζί της και πάει και πηδάει άλλες. Αυτό θα πει γνήσιο αρσενικό. Αυτό θα πει ανασφάλεια.

Υ.Γ.3 Νομίζω ότι άπαντες περιμένουν με λαχτάρα τις διακοπές τους. Εύχομαι να περάσετε όλοι όμορφα και να δημιουργήσετε ευχάριστες εμπειρίες/αναμνήσεις. Ο γράφων θα αναχωρήσει στις 9 Αυγούστου για τη μαγευτική Χαλκιδική. Θέλω να πιστεύω ότι μέχρι τότε θα προλάβω να γράψω μια ανάρτηση ακόμα.

Υ.Γ.4 Ο ήλιος, όντας ανυπόμονος, αρχίζει να δύει. Η θάλασσα, αρνούμενη να ξεσηκωθεί, κάθεται εκεί, γαλήνια, δεκτική στα βλέμματα όσων την θαυμάζουν. Με την επιφάνειά της, λεία και επίπεδη,  να διαταράσσεται γλυκά από δυο παιδάκια που ρίχνουν βότσαλα στο νερό. Εσύ; Εσύ κάθεσαι σε μια αναπαυτική ξαπλώστρα. Δίπλα σου βρίσκεται η όμορφη παρέα σου. Ανάμεσά σας επαφίεται μόνο ηρεμία και χαλάρωση. Α! Και ένα κουβαδάκι με πολύ πάγο και λίγες μπύρες. Ξάφνου, εισβάλλει ανώδυνα ο παρακάτω ήχος. Σαν μελωδικό νέκταρ. Κι όλα, έτσι απλά, μετατρέπονται έτι ωραιότερα.

11 σχόλια:

  1. Μονίμως αγχωμένος και εγώ.... κυρίως με τους άλλους. Γιατί αν οι άλλοι λύσουν τα προβλήματα τους θα μπορέσω να χαλαρώσω και εγώ.

    Φίλε Κάνθαρε οι γυναίκες πατούν αναλόγως το γκάζι ή το φρένο στον άξονα της γης, ότι και να λέμε είναι αυτές που κάνουν τη σφαίρα να γυρίζει. Η κοινωνία καλός ή κακός γέμισε με γυναίκες αντράκια και με άντρες, γυναικάκια, όχι πως είναι αυτομάτως κακό αυτό απλώς κάποιες φορές μας φαίνεται παράξενο.

    Όσο για το 4, αγαπημένος προορισμός - όνειρο- η Κούβα, αλλά μέχρι τότε, εγώ βουλιάζω μπροστά από μια οθόνη υπολογιστή, πάλι καλά που στο γραφείο υπάρχει ένα μικρό παράθυρο, για να φεύγει η κάπνα των τσιγάρων.

    Καλά να περάσεις φίλε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ε Ε Εεεεε και τις μπύρες! Μην ξεχνάς τις μπύρες!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Manolo, κι εγώ είμαι αγχωμένος. Αλλά προσπαθώ να το διαχειριστώ. Και νομίζω ότι τα καταφέρνω. Δεν καταλαβαίνω, όμως, τι εννοείς όταν λες ότι οι γυναίκες είναι αυτές που κάνουν τη σφαίρα να γυρίζει. Ποια σφαίρα; Της παράνοιας; Καλά να περνάς κι εσύ!

    Πρόεδρε, ποτέ δεν ξεχνώ τις μπύρες. Απλά το παίζω χαλαρά διότι υπάρχουν και κάποιοι που θα μας πουν αλκοολικούς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μα....στα φιλικά δεν λένε ότι μπαίνουν τα καλύτερα γκολ;;;;
    Επισης, φίλε Κανθαρε, μηπως εισαι λιιίγο απόλυτος; Ναι, ναι..απέναντι στις γυναίκες εννοώ. Μήπως κι εσείς τα αγοράκια έχετε την εσφαλμένη άποψη ότι οι άντρες δεν πρέπει να εκφράζονται γιατί θα τους αποκαλέσπυν γυναικούλες; Οκ, δεν λέω να πηδάς μέχρι το ταβάνι απο τη χαρά σοφ ή να πέφτεις στα τάρταρα απο τη λύπη, αλλά μια στοιχειώδης έκφραση των συναισθημάτων γιατί να είναι αναγκαστικά αρνητική. Δλδ τι; Να μου λες με τον ίδιο τρόπο και τόνο φωνής "είμαι ευτυχισμένος" ή "είμαι λυπημένος";;
    Πώς θα καταλάβω τι εννοείς και αν το εννοείς;;; Οκ, το λες αρα έτσι θα είναι;
    Ε, δεν πάει έτσι...
    Να περάσεις όμορφα. Την ίδια ημερομηνία φεύγουμε προς αντίθετες κατευθύνσεις!!! Τσάοοοοοο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αυτό που λες ότι οι άντρες δεν πρέπει να εκφράζονται γιατί θα τους περάσουν γυναικούλες ισχύει σε ορισμένες περιπτώσεις. Αυτό που λέω για τις γυναίκες με τα πυροτεχνήματα, το πένθιμο εμβατήριο του Chopin και τη γκρίνια ισχύει σε πλείστες περιπτώσεις. Άρα, όχι, μάλλον δεν είμαι απόλυτος, λίγο ή πολύ. Ειδικά όταν έχουμε άγχος και στρες, η γυναίκα το διαφημίσει με τέτοιο τρόπο που το καταλαβαίνουν ακόμα και οι χαζοί. Χωρίς αυτό να τους κάνει έξυπνους. Καλές διακοπές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Νικολας.

    Να εισαι αυθορμητος παιχταρα μου. Και σιγουρος για τον εαυτο σου.
    Μονο ετσι θα σ' εκτιμησουν αυτοι που θελεις να σ' εκτιμησουν. Για τους υπολοιπους-ες (κυριως -ες).... τι να γινει ? ετσι ειναι η ζωη.
    Φαντασου οτι εισαι ο Φαν Γκααλ. Αγερωχο στυλ και σιγουρια. Πιστευει σ' ενα ειδος παιχνιδιου, και θεωρει οτι αυτο ειναι το καλυτερο.
    Με ποιον θα κατσει να πιει τα μπυρονια του και να συζητησει ? Με τον Φελιπαο και τον Καρπουζά ? Στα παπαρια του αυτοι.
    Θα καθησει με τον Πεπ, τον Καρλετο και τον Αρσέν. Αυτοι τον ενδιαφερουν και μ' αυτους θελει να εχει νταραβερια.

    Το να πηδας δεξια κι αριστερα, δειχνει οτι δεν εχεις βρει τη σωστη γυναικα, που θα γεμισει τα κενα σου. Εκτος κι αν εισαι addicted to love.... που ελεγε στα νειατα μου ο Robert Palmer.
    Παντως δεν φταιει σε τιποτα η γυναικα που υπομενει και συγχωρει τα γαμησιατικα σου. Εκτος κι αν γουσταρει ετσι.

    Μολις επεστρεψα απο το Ortley Beach στο Jersey shore. Παπαρια. Σαν τη Χαλκιδικη, πουθενα.

    Καλο χειμωνα και ηθικον, α-κμαι-ο-τα-τον.

    ΥΓ. παρε τα πανω σου παιχταρα μου. Η ζωη μας ειναι λιγη. http://youtu.be/FnyqiXzU2A0

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Νικόλα, ωραίο το παράδειγμα με τον Φαν Χάαλ!

    Να σου πω κάτι; Ώρες ώρες νοιώθω ότι εσείς που δεν με γνωρίζετε προσωπικά, με ξέρετε καλύτερα από αυτούς που με γνωρίζουν.

    Το να πηδάς δεξιά και αριστερά, ενώ συζείς, σημαίνει ότι πάσχεις από ανασφάλεια και χρειάζεσαι επιβεβαίωση. Νταξ, αν είμαι με μια τύπισσα και πηδάω ότι κινείται, κι αυτή το μαθαίνει και μετά με συγχωρεί, δεν φταίει; Και πες ότι γίνεται μια φορά. Αν γίνει παραπάνω από μία; Δεν φταίει;

    Σαν την Χαλκιδική δεν έχει!

    Όχι και καλό χειμώνα! Ακόμα δεν έχουμε πάει διακοπές! Αναχωρώ το Σάββατο. Μου φαίνεται ότι θα τα ξαναπούμε την μεθεπόμενη βδομάδα!

    Τέλος, με τον εαυτόν μου τα έχω μια χαρά. Μάλλον φαίνεται ακατανόητο και αποκρουστικό για κάποιους -και, κυρίως, κάποιες.

    Υ.Γ. Ωραίο τραγούδι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. To τέταρτο υστερόγραφο με έκανε να νομίζω πως έκανες στροφή στην ποίηση. Καλά να περάσεις πάραυτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Κανθαρε γυρισες απο διακοπες φιλε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ποιος θα λομπάρει τον τερματοφύλακα;

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...