Σάββατο, 11 Ιουνίου 2016

Πρεμιέρα!

Ένας από τους λόγους που λατρεύω διοργανώσεις τύπου EURO είναι η νηφαλιότητα με την οποία σχολιάζει το κοινό. Θέλω να πω ότι, απαλλαγμένοι από οπαδικές παρωπίδες, εμμονές και κολλήματα, βλέπεις μια άπλετη αντικειμενικότητα που σπάνια συναντάς στους Έλληνες φιλάθλους, ακόμα και οπαδούς. Αυτό σημαίνει ότι η αντικειμενικότητα δεν είναι σαν τον Bigfoot: υφίσταται κανονικότατα, αλλά αρκετοί «ξεχνάνε» να την επιστρατεύσουν. Ίσως, εν τέλει, να έχουν δίκιο όσοι κάνουν λόγο για αποκλειστική ύπαρξη συμφερόντων και εγωισμού. Τέλος πάντων.


Πρεμιέρα, λοιπόν. Άγχος η Γαλλία, ανεμελιά η Ρουμανία. Ας ξεκινήσω από τους τυπικά φιλοξενούμενους, διότι δεν κατάλαβα τι ήθελα να πετύχουν οι διοργανωτές. Ο Ιορντανέσκου δεν είναι αφελής. Γνωρίζει ότι η Γαλλία συνιστά μια ομάδα εκλάμψεων και διαθέτει μονάδες που μπορεί να σου κάνουν τη ζημιά σε αόριστη χρονική στιγμή. Ως εκ τούτου, φαίνεται λογική η απόφαση να παίξει άμυνα πίσω από τη σέντρα, κλείνοντας διαδρόμους, καλύπτοντας διαγώνια και προσπαθώντας να χτυπήσει στην κόντρα. Νομίζω ότι το πλάνο του Ρουμάνου προπονητή ήταν ορθολογικό. Με αφετηρία τον Κίρικες, ο οποίος έκοβε, κουβαλούσε μπάλα και κατεύθυνε την άμυνα, οι Ρουμάνοι έριξαν τον μεταβολισμό του παιχνιδιού, δεν δίστασαν με πρωτεργάτες τους Ρατ και Σαπουνάρου να ανοίξουν το πλάτος σε φάση (αντε)επίθεσης και, εφαρμόζοντας με τους Στάνκου και Αντόνε σε καίριες στιγμές ένα είδος ελαστικής άμυνας στο τερέν του αντιπάλου, εκμεταλλεύτηκαν σε μεγάλο βαθμό την αδυναμία της αμυντικής τετράδας. Ακόμα και το long ball παιχνίδι που πρόκρινε ο Ιορντανέσκου ήταν σωστό: οι Γάλλοι ανέβαζαν ψηλά τις γραμμές τους, οι Ρουμάνοι έκλεβαν την μπάλα και, κατόπιν, την εκτόξευαν μπροστά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την μερική αξιοποίηση των ακροβολισμένων παιχτών που είχε η Ρουμανία μπροστά για να βγει στην κόντρα και στο γεγονός ότι οι Γάλλοι έπρεπε να σπαταλήσουν περισσότερες δυνάμεις για να επιστρέψουν στην άμυνα.

Ο Ντεσάν, όμως, είχε την τύχη να διαθέτει δυο παίχτες σε μεγάλη βραδιά. Ο Καντέ, αυτό το σκυλί του πολέμου, ήταν κυρίαρχος στην μεσαία γραμμή. Χωρίς ίχνος υπερβολής, έχω την εντύπωση ότι ήταν αλάνθαστος. Ήξερε πότε και που να τρέξει, γνώριζε πότε και που να πασάρει. Άρχοντας στον χώρο ευθύνης του. Από εκεί και πέρα, ο Παγιέ (φώτο) ήταν απόλαυση. Τρομερός στο ένας εναντίον ενός, με κοφτερές σέντρες και creativity στο παιχνίδι του, αποτελούσε μόνιμη πηγή κινδύνων για την αντίπαλη άμυνα. Επομένως, είχαμε Κάντε στην άμυνα, Παγιέ στην επίθεση και μετά το χάος. Οι υπόλοιποι παίχτες κινήθηκαν σε ρηχά νερά. Ο Γκριεζμάν, αν και δραστήριος, αν και στο παρελθόν έχει παίξει στα φτερά, φαίνεται ότι του ταιριάζει καλύτερα ο ρόλος πίσω από τον επιθετικό. Ο Ματουιντί, αν και γνώριζε τη διάταξη, δεν έγινε ποτέ ο κρυφός φορ που μας έχει συνηθίσει στην Παρί και περιορίστηκε σε μια μέτρια βραδιά, ενώ ο Πογκμπά -ναι, δεν θα σταματήσω να το λέω- μου φαίνεται ένας υπερτιμημένος ποδοσφαιριστής που αρέσκεται να αναλώνεται σε επίδειξη ικανοτήτων. Όσον αφορά την αμυντική τετράδα, τα σχόλια είναι περιττά. Ο Εβρά έχασε κάθε μονομαχία, έκανε ανόητα μαρκαρίσματα και απέδειξε ότι η εμπειρία ίσως να μην παίζει και τόσο μεγάλο ρόλο. Ο Σανιά ήταν απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα, ενώ το κεντρικό αμυντικό δίδυμο δεν ενέπνεε καμία εμπιστοσύνη. Θεωρώ ότι αν βρισκόντουσαν στην αποστολή οι Βαράν και Σακχό, οι Ραμί και Κονσιελνί δεν θα έβλεπαν ενδεκάδα στο EURO. Τέλος, ακόμα κι ο Ζιρού, ο οποίος στο σύστημα του Ντεσάν είναι υπερχρήσιμος, φαινόταν εγκλωβισμένος, χωρίς βοήθειες και με αρκετά νεύρα.

Εν κατακλείδι, οι πειθαρχημένοι Ρουμάνοι μπλόκαραν το προβλέψιμο σύνολο των Γάλλων, αλλά δεν κατάφεραν να περιορίσουν τις απρόβλεπτες μονάδες τους. Όσο στενά και να μαρκάρεις έναν παίχτη, όσα σχέδια και να έχεις καταστρώσει για να τον εγκλωβίσεις, υπάρχουν φορές που η ικανότητα, η ποδοσφαιρική ευφυΐα ή η φόρμα ενός παίχτη αποδεικνύεται ανίκητη. Τι περισσότερο θα μπορούσε να κάνει ο Ιορντανέσκου; Βλέποντας ότι η Γαλλία διαθέτει μια ανούσια κατοχή και στηριζόμενη μονάχα σε ομαδικές εκλάμψεις και ατομικές ενέργειες, θα μπορούσε, προϊόντος χρόνου, να πιέσει περισσότερο την ασταθή αμυντική γραμμή των Γάλλων και, αντί να πάει για το Χ, να κλέψει το παιχνίδι. Θα μπορούσε, με άλλα λόγια, να τους φοβηθεί λιγότερο. Όπως και να έχει, παρακολουθήσαμε ένα καλό παιχνίδι και μακάρι να συνεχίσουμε έτσι!

Υ.Γ.1 Να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Το ποδόσφαιρο δεν είναι μπάσκετ. Κάθε επαφή δεν είναι φάουλ. Πόσω μάλλον όταν ο τερματοφύλακας σε μια διεκδίκηση μπορεί να χρησιμοποιήσει και τα χέρια του.

Υ.Γ.2 Συνεχίζουμε δυνατά!

4 σχόλια:

  1. Διοργανώσεις/Εορτές τύπου EURO/MUDIAL, αν κι εγώ τις λατρεύω, δεν αποτελούν... Ελληνικό φιλαθλοοπαδόμετρο καλής διαγωγής, πολλώ δε μάλλον όταν στη διοργάνωση δεν συμμετέχει η Εθνική μας της οποιας οι οπαδοί (άλλης ποιότητας και επιπέδου) δεν οι ίδιοι του Ελληνικού πρωταθλήματος. Το τι συμβαίνει βέβαια στα σοκάκια του Παρισιού και των άλλων Γαλλικών πόλεων όπου διεξάγεται του EURO 2016, μεταξύ "πολυεθνικών οπαδικών τρωκτικών", είναι μια άλλη συζήτηση.
    Οι Έλληνες οπαδοί λοιπόν εξακολουθούν να είναι με το δάκτυλο στη σκανδάλη, έτοιμοι να σκοτωθούν όχι μόνο μια μέρα ντέρμπυ ΟΣΦΠ-ΠΑΟ, αλλά και μετά από κάποιο el classico ή ενός Λιβερπουλ-Μάντσεστερ Γ. Ακόμα-ακόμα και μετά από ένα Μποκα-Ρίβερ. Δεν δίνω λοιπόν εύσημα στους ομοεθνείς φιλάθλους/οπαδούς μας. Η νηφαλιότητα και η αντικειμενικότητα κρινεται στα δύσκολα! Συμμερίζομαι τις ευγενείς σκέψεις σου και επιθυμίες, ωστόσο δεν τις βλέπω στην πράξη.

    Υ.Γ.1: Επίσης καιρός είναι πια να ξεκαθαρίσουμε και κυρίως να δεχτούμε ότι η έννοια του φάουλ είναι ίδια εντός και εκτός περιοχής.
    Ότι είναι φάουλ εκτός είναι πέναλτυ εντός.
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το ότι δεν συμμετέχει η Εθνική ίσως είναι και καλό. Απλώς χαλαρώνουμε και παρακολουθούμε τόπι. Επιμένω, πάντως, ότι σε τέτοιες διοργανώσεις επικρατεί αντικειμενικότητα, τουλάχιστον σε αισθητά μεγαλύτερο βαθμό από το συνηθισμένο.

    Η νηφαλιότητα και η αντικειμενικότητα προφανώς και κρίνεται στα δύσκολα. Εμείς, όμως, ακόμα και στα εύκολα δυσκολευόμαστε.

    Τέλος, κατά την ταπεινή μου γνώμη, και συμφωνώντας μαζί σου, δεν πρέπει να γίνεται διαχωρισμός για το αν το φάουλ γίνεται εκτός ή εντός περιοχής. Αν είναι φάουλ το σφυρίζεις, είτε είναι εντός είτε εκτός περιοχής. Ας πρόσεχε ο αντίπαλος. Κι όσον αφορά αυτό που έγραψα, ναι, να προστατεύσουμε τον τερματοφύλακα, αλλά να μην ξεχνάμε ότι έχει και το πλεονέκτημα των χεριών του. Με αυτό το σκεπτικό, είναι κάπως παράλογο κάθε επαφή στον τερματοφύλακα να δίνεται φάουλ υπέρ του. Δεν παίζουμε μπάσκετ.

    Καλή συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μη δημοσιεύσεις αυτό το σχόλιο αλλά:
      1. Άπάντησα εν νέου στο δικό σου σχόλιο και δεν το βλέπω να έχει αναρτηθεί το δίκο μου. Υπάρχει κάποιο πρόβλημα;
      2. Καλό είναι να ξέρω το όνομά σου.
      Καλό βράδυ!
      Απόψε Ισλανδία!... :)

      Διαγραφή
  3. Νομίζω ότι συμφωνούμε εκτός από το τελευταίο σχετικά με την κάθε επαφή στον τερματοφύλακα.
    Επιμένω. ΟΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ.
    Είναι δεν είναι παράλογος μέχρι να αλλάξει πρέπει να τηρείται. Κάτι σαν το καταστατικό, τον εκλογικό νόμο, το Σύνταγμα. Η λογική της εφαρμογής είναι ίδια. Η χαλάρωση φέρνει την ανωμαλία, την διαμαρτυρία, τον θυμό την έκρηξη, τη βία...

    Το ίδιο θα πω και για την μη αποβολή του παίκτη που μαρκάρει από πίσω. Το ίδιο και για την πέρα των 5 δευτερολέπτων διατήρηση της κατοχής της μπάλας από τον τερματοφύλακα.
    Το ίδιο και για την ανόητη συνήθεια του διαιτητή να δίνει κάρτα στο δεύτερο φάουλ του ίδιου παίχτη. Πράγμα που οι χαμηλού IQ ποδοσφαιριστές (το 99,9%) μπορεί να νομίζουν ότι αυτό λέει ο κανονισμός!

    Κάποτε ο Στηβ Γιαντζόγλου διαμαρτυρόμενος με ευγένια USA, μετά από ήττα της ομάδος του είχε πει για την διαιτησία. "Η διατησία πρέπει να αποκτήσει στιλ" εννοώντας ότι τα σφυρίγματα πρέπει να είναι ίδια σε ίδιες περιπτώσεις παραβίασης του κανονισμού και όχι κατά το δοκούν. Και αυτό το διασφαλίζει η τήρησή του.

    Μπορώ να πω κι άλλα πολλά που με ενοχλούν στο ποδόσφαιρο αλλά δεν είναι της παρούσης. Στην πορεία μπορεί να μας δοθεί την ευκαιρία να τα συζητήσουμε.

    Χαιρετώ!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ποιος θα λομπάρει τον τερματοφύλακα;

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...