Τα όνειρα αλλάζουν

Πήγα στη Σύρο για πέντε μέρες και πέρασα υπέροχα! Τέλεια! Ανεπανάληπτα! Η μόνη μας έγνοια ήταν ποια παραλία θα επισκεφτούμε και ποιο ουζερί θα ισοπεδώσουμε. Τίποτα άλλο. Χωρίς να με ενδιαφέρει τι δήλωσε ο Κατσαβάκης κι ο Μαύρος. Ούτε τι είδους ομάδα προσπαθεί να φτιάξει ο Ζαρντίμ ή τι συμβαίνει με την ''Αλαφούζια εισφορά'' (sic!). Το να σε απασχολούν τέτοια ζητήματα στις διακοπές σημαίνει ότι είσαι παρανοϊκός. Και φυσικά, δεν έδωσα δεκάρα τσακιστή για τους πολιτικάντες που κυβερνούν αυτή τη χώρα. Εξάλλου, δεν μπορώ να έχω ουσιαστικές απαιτήσεις από τέτοιους ανθρώπους. Που βγαίνουν στις κάμερες και δηλώνουν ότι υπάρχουν λύσεις. Δεν ήξερα ότι ο ρόλος της πολιτικής ηγεσίας ταυτίζεται με εκείνον του ρεπόρτερ. Να βγαίνει ο Μπένι και να λέει «Θα βγούμε από την κρίση», σαν να πρόκειται για δυο εγκληματίες που τους έχουν στριμώξει οι μπάτσοι στην γωνία και να λέει ο ένας στον άλλον «Μην ανησυχείς, θα την σκαπουλάρουμε». Κι αν ο ένας εγκληματίας είναι ο Μπένι, ποιος είναι ο άλλος; Σοφή ερώτηση. Ποια είναι η απάντηση; Ο ελληνικός λαός, ο οποίος εδώ και σαράντα ολόκληρα χρόνια εξαπατεί τον ίδιο του τον εαυτό, θεωρεί το κράτος ως χείριστο εχθρό και κρατά δέσμιο το κοινό συμφέρον. Και τώρα που βάζει το χέρι στην τσέπη και πιάνει το παπούτσι, πάει να διορθώσει το λάθος με λάθος, ψηφίζοντας τον Αλέξη και την Χρυσή Αυγή. Αυτά είναι τα όνειρα του ελληνικού λαού;

Μια στιγμή, όμως. Ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι ο τεράστιος Μπένι και ο στριμωγμένος εγκληματίας της ιστοριούλας μας το πάνε στο μιλητό. Δεν προτείνουν λύσεις. Ούτε τις υλοποιούν. Απλά λένε ότι υπάρχουν. Σαν τον Ντίνο Ηλιόπουλο στην ταινία ''Ο Ατσίδας'', όπου προσπαθεί να στρίψει διά του αρραβώνος (φώτο). Και έχεις τον Στουρνάρα, τον οποίο συμπαθώ ιδιαίτερα, να προσπαθεί να σκαπουλάρει ένα και δυο δις για να πληρώσει τους τροϊκανούς τόκους, χρησιμοποιώντας τον ποιο εύκολο τρόπο. Ποιος είναι αυτός; Τσεκουρώνω λεφτά από μισθωτούς και συνταξιούχους, κόβω επιδόματα, αυξάνω φόρους, τέλη και δασμούς. Κοτζάμ Υπουργός Οικονομικών, δηλαδή, να αναλαμβάνει μια αποστολή που, έτσι όπως τσουλάει, μπορεί να εκπληρωθεί από τον χασάπη ή τον φούρναρη της γειτονιάς. Αυξάνω την τιμή του κρέατος ή του ψωμιού για να αντικαταστήσω την χρόνια ροπή προς την συνεχή σπατάλη και την ανυπαρξία σχεδίου. Πόσο βιώσιμο είναι αυτό; Για παράδειγμα, τι κάνουμε με την ανεργία; Προσελκύουμε ξένους επενδυτές; Μειώνουμε τη γραφειοκρατία και τη φορολογία για τις επιχειρήσεις; Κάνουμε τακτικούς εφόδους για να εξετάσουμε πόσοι δουλεύουν με μαύρα; Προσπαθούμε να δουλέψουμε νοητικά, ώστε να πείσουμε την νεολαία, αλλά και τους γονείς, ότι δεν είναι κακό και ντροπή να δουλέψουν ως αγρότες, τεχνίτες, σερβιτόροι και σκουπιδιάρηδες; Όχι, όχι, όχι κι όχι. Απλώς ενδυναμώνουμε, ενισχύουμε την υπόσταση των ταμείων ανεργίας. Και τι συμβαίνει με την Παιδεία και την Υγεία; Τα σχολεία δεν έχουν βιβλία και τα νοσοκομεία γάζες. Ποια είναι η λύση; Να δίνονται φωτοτυπίες στους μαθητές και οι νοσοκόμες να μετράνε με χάρακα το μήκος της γάζας που θα κόψουν. Και έρχονται χειρότερα. Αυτά είναι τα όνειρα του κράτους;

Εν πάση περιπτώσει, στη Σύρο, όπως έγραψα και στην εισαγωγή, πέρασα υπέροχα, τέλεια και ανεπανάληπτα! Και, γυρνώντας στην Αθήνα, διαπίστωσα ότι όλα, έστω τα περισσότερα, είχαν μείνει απαράλλαχτα. Η αθλητική και η πολιτική επικαιρότητα είχε μείνει στάσιμη. Όλο τα ίδια και τα ίδια. Καμία καινοτομία, καμία αλλαγή. Ούτε καν στις εκφράσεις ή στο λόγο των δημοσιογράφων και των πολιτικών. Πάλι καλά που υπάρχουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες και η Χρύση Αυγή και διατηρούν μια καίουσα φλόγα. Με τους Εγγλέζους, οι οποίοι μας είχαν ξετινάξει το 2004, να νομίζουν ότι οι Αγώνες διοργανώνονται σε άλλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα και τη Χρυσή Αυγή να προσπαθεί να φτάσει στον προορισμό της από λάθος μονοπάτια. Τελικά, αυτά είναι τα όνειρα μας; Ελπίζω να μπορέσουμε να αποδεσμεύσουμε την σκέψη μας από την σκοπιμότητα και να φανούμε πνευματικά διαυγείς. Ελπίζω να αποκρυσταλλώσουμε τις απόψεις μας, ώστε να φερόμαστε ως άνθρωποι κι όχι σαν άνθρωποι. Να αλλάξουν τα όνειρα μας. Να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι.

Υ.Γ.1 Λευτεριά στο χαμένο ακουστικό της κυρίας Ξανθούλας! Πέρασα υπέροχα! Αχ, αυτή η παρέα!

Υ.Γ.2 Ο Παναθηναϊκός προκρίθηκε στην επόμενη φάση με δυο νίκες και τσίμπησε βαθμούς και πολύ χρήμα. Πίκρα ο Μαρινάκης, έστω κι αν θα γλυκαθεί από την μεταγραφή (;) του Μασάδο. Άλλη μια απόδειξη ότι στο ποδόσφαιρο βασιλεύουν οι μάνατζερ. Τέλος.

Υ.Γ.3 Άσπρο κολάν, παρδαλή μπαντάνα, μοβ πέτσινο μπουφανάκι και διχτυωτό μπλουζάκι. Πραγματικός εξολοθρευτής της στυλιστικής άποψης!

Μικρά Αρειανάκια!

Υ.Γ.1 Μικρά Αρειανάκια!

Υ.Γ.2 Δεν ξέρω πόσοι από εσάς έχετε σκοπό να παρακολουθήσετε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά προσωπικά θα απέχω της όλης διαδικασίας. Τα Ολυμπιακά ιδεώδη τα θυμόμαστε όποτε μας συμφέρει, η ντόπα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της διαδικασίας, η εμπορευματοποίηση της μαζικής κουλτούρας έχει παγιωθεί κι ο Ζαγκ Ρογκ χαιδεύει τα αυτάκια του εκάστοτε διοργανωτή. Καλή (τηλε)θέαση.

Υ.Γ.3 Ο Μπάμπης Χριστόγλου λέει ότι ο Ολυμπιακός στα φιλικά παιχνίδια παίζει μπαλάρα. Άντε τώρα να πάρεις στα σοβαρά αυτόν τον άνθρωπο που δηλώνει δημοσιογράφος και να του εξηγήσεις τη διαφορά μεταξύ φιλικών και επισήμων παιχνιδιών...

Υ.Γ.4 Οφείλω να υποβάλλω τα σέβη μου, έστω και καθυστερημένα, στον Παπουτσάκη του Εργοτέλη. Πρέπει να ήταν καλός άνθρωπος.

Υ.Γ.5 Η Παρί πήρε τον Σίλβα για να δέσει η άμυνα. Υποθέτω ότι θα παίζει δίπλα στον Σα(κ)χό, ο οποίος την περσινή χρονιά φάνηκε ολίγον ασταθής και δεν γνώρισε την απαιτούμενη εξέλιξη. Πήρε, όμως, και το Σουηδό μυτόγκα. Ο λόγος; Για να διασπά τις κλειστές άμυνες που θα συναντά η Παρί. Υποθέτοντας ότι η Παρί, τουλάχιστον στο γαλλικό πρωτάθλημα, θα προξενεί φόβο και θα παίρνει την πρωτοβουλία, οι αντίπαλοι της θα παραχωρούν χώρο και θα προσπαθούν να παίξουν την κόντρα. Κι ο Ζλάταν, όταν το παιχνίδι μεταφέρεται στο τερέν του αντιπάλου, αποδίδει ικανοποιητικά -αντίθετα, στα ματς υψηλής επικινδυνότητας και έντασης βραχυκυκλώνει. Εντούτοις, το γαλλικό πρωτάθλημα δεν είναι Καμπιονάτο. Ελπίζω ο Αντσελότι να το έχει καταλάβει.

Υ.Γ.6 Γκαρσόν, πιάσε δυο Stone Cold Crazy!

Ο Μοχάμεντ ξέβαψε

Έχω αναφέρει πολλάκις την εννοιολογική μετάλλαξη των λέξεων. Η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, συμβαίνει σε ιδιαίτερα μεγάλο εύρος. Πού οδηγεί η εννοιολογική μετάλλαξη; Σε εννοιολογική σύγχυση και άρση του αυτονόητου -το να αποθεώνεις, να οραματίζεσαι και να είσαι ανήμπορος να πράξεις το αυτονόητο, υποδηλώνει παθογένεια: φαίνεται ότι αυτό το καταραμένο αυτονόητο είναι πολύ ενοχλητικό. Το αποτέλεσμα; Να φτάνεις στο σημείο να πείσεις τον συνομιλητή σου ότι ο ουρανός είναι μπλε και ο ήλιος κίτρινος. Λες και υπάρχουν άνθρωποι που ως παιδιά ζωγράφιζαν τον ουρανό πράσινο και τον ήλιο μαύρο. Μεγαλώνοντας, όμως, δεν ξέρεις τι μπορεί να σου συμβεί. Οι οφθαλμοί του μυαλού σου μπορεί να αρχίσουν να βλέπουν διαφορετικά τα πράγματα. Το σίγουρο είναι ότι στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, δεν πλήττεις ποτέ. Με τους δημοσιογράφους να προβαίνουν σε επιλεκτική παρουσίαση γεγονότων ή καταστάσεων. Να σφυρηλατούν απόψεις και γνώμες σε ανθρώπους που δεν διαθέτουν κριτική σκέψη. Και τους πολιτικούς να προσπαθούν, πάντοτε προκλητικά, να εκμαιεύσουν ψήφους και να κερδίσουν εντυπώσεις.

Ξεκινάμε με το πρώτο παράδειγμα. Τις προάλλες, έλαβε μέρος ο ραδιομαραθώνιος του ποδοσφαιρικού Άρη. Εξαιρώντας τα Μ.Μ.Ε. της Βόρειας Ελλάδας, νομίζω ότι ούτε ένα αθλητικό site των Αθηνών δεν ανέφερε το γεγονός. Μα, θα μου πείτε ότι πρόκειται για ζήτημα ήσσονος σημασίας. Προς χάριν της κουβέντας θα το δεχτώ. Κάποιος Αρειανός, όμως, που αναγνωρίζει τον ουρανό με πράσινο χρώμα και τον ήλιο με μαύρο, θα μπορούσε να μιλήσει για ρατσισμό κατά του Άρη; Ίσως. Ας ανεβάσουμε το επίπεδο δυσκολίας. 

Η WIND ετοίμασε μια διαφήμιση, στα πλαίσια της κοινωνικής εταιρικής ευθύνης, στην οποία παρουσιάζεται ο χάρτης της Ελλάδας. Το παράδοξο στην όλη υπόθεση είναι ότι ο χάρτης δεν συμπεριλάμβανε, μεταξύ άλλων, τον Έβρο, την Κέρκυρα, την Χίο, την Λήμνο, τα Δωδεκάνησα και τις Κυκλάδες (φώτο) -σε ανάλογη πράξη έχει υποπέσει η VODAFONE, όταν παρουσίαζε την Κρήτη ως ανεξάρτητη χώρα: είναι προφανές ότι τα συγκεκριμένα μηνύματα που περνάνε από αυτές τις εταιρίες διόλου τυχαία είναι. Μπορείτε να μου πείτε πόσοι ασχολήθηκαν με αυτό το γεγονός; Ας παίξουμε, λοιπόν. Είδατε κάποιον πολιτικό να θίγει το ζήτημα; Κάποιον από το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης; Έστω κάποιον παρουσιαστή ή δημοσιογράφο; Προσωπικά, δεν είδα κανέναν -ευτυχώς, χιλιάδες Έλληνες διαμαρτυρήθηκαν εντόνως, με αποτέλεσμα η εταιρία να ζητήσει έγγραφη συγνώμη. Και πείτε μου τώρα με το χέρι στην καρδιά: θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε το διαφημιστικό μήνυμα ρατσιστικό προς τους Έλληνες;

Συνεχίζουμε. Πρόσφατα η WIND πλάσαρε τη διαφήμιση με τον Πίου. Όλοι την είδαμε και όλοι γελάσαμε. Όλοι παραδεχτήκαμε ότι πρόκειται για άκρως χιουμοριστική διαφήμιση. Με πρωταγωνιστή έναν υποτιθέμενο Αφρικανό που καθαρίζει παρμπρίζ -διακρίνετε ίχνος ρατσισμού στην συγκεκριμένη διαφήμιση; Στην Αθήνα, άραγε, πόσους λαθρομετανάστες συναντάμε να καθαρίζουν τζάμια αυτοκινήτων; Σαν την ταινία με τον Λάμπρο Κωσταντάρα που γύρισε, έπειτα από μακρόχρονη παραμονή στην Αφρική, στην Ελλάδα, φέρνοντας μαζί του έναν μαύρο υπηρέτη ονόματι Χουσεΐν. Ή εκείνη με τον Κώστα Βουτσά στο ρόλο του οικιακού βοηθού, όπου ενσάρκωνε τον Μοχάμεντ. Φαίνεται ότι η Ελλάδα του 2012 είναι πολύ πίσω σε σχέση με την Ελλάδα του 1970.

Και φτάνουμε στην αποθέωση. Στη χώρα που ο κάθε πολιτικός λέει και κάνει ό,τι γουστάρει, χωρίς να υπολογίζει έγγραφους ή άγραφους κανόνες και χωρίς να γνωρίζει οποιαδήποτε τιμωρία, ξαφνικά, προχθές, ντάλα καλοκαίρι, και ενώ δεν υπήρχαν ιδιαίτερες ειδήσεις ή νέα, μετατράπηκε σε σκάνδαλο, με το έτσι θέλω παρακαλώ, ένα tweet της Βούλας Παπαχρήστου. Η αντίδραση της Ε.Ο.Ε. άμεση -αντίθετα, ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ. τήρησε σιγή ιχθύος: έχει αποκτήσει, διά πυρός και σιδήρου, την αρετή της υπομονής. Και καλά ότι μπορεί να κόβονται μισθοί και συντάξεις, μπορεί να καλπάζει η ανεργία, μπορεί οι αυτοκτονίες να βαράνε limit up, αλλά σε τέτοια θέματα (ρατσισμού;!;) η εκάστοτε ηγεσία είναι άτεγκτη. Αμείλικτη. Απηνής. Με τον Ισίδωρο Κούβελο, να βγάζει ανακοίνωση και να επικαλείται τα Ολυμπιακά ιδεώδη -μήπως εννοούσε την ντόπα και το εμπορικό πανηγύρι; Πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο που είχε μεταφέρει ένα μύριο εκτός Ελλάδας και έκανε τον Κινέζο για το πόθεν αίσχες. Τότε, είχε δηλώσει: «Έχω δημοσιοποιήσει κάθε ευρώ και δραχμή και δεν επιτρέπω σε κανένα να σπιλώνει το ήθος και την πολιτική μου σταδιοδρομία». Αλλά έτσι πάει. Στην Ελλάδα, ο κρινόμενος, πάντοτε σύμφωνα με τις δηλώσεις του, είναι νομοταγής και ηθικός, αλλά, όταν έρθει η στιγμή να κρίνει ο ίδιος ένα συνάνθρωπό του, τον αποκλείει με συνοπτικές και συνάμα ''δημοκρατικές'' διαδικασίες από τους Ολυμπιακούς Αγώνες που με τόσο κόπο και μόχθο έφτασε -δεν ήξερα ότι η εκπροσώπηση της χώρας σου στους Ολυμπιακούς Αγώνες εξαρτάται από το πόσο καλός χιουμορίστας είναι κανείς ή τις προσωπικές απόψεις του καθενός. Και μάλιστα, χωρίς καν να κληθεί η πρωταθλήτρια σε απολογία. Κι όλα αυτά γιατί; Για ένα ατυχές συμβάν. Για ένα κακόγουστο αστείο, το οποίο μπορείς να το λες με τους φίλους σου, αλλά δεν μπορείς να το γράφεις δημόσια -κατηγορήστε την για αποτυχημένη σάτυρα και τέλος.

Και η στάση του πολιτικού κόσμου; Θλιβερή -μερική εξαίρεση αποτελεί η στάση της Χρυσής Αυγής και των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, αλλά θεωρώ ότι τα κίνητρά τους πρέπει να ελεγχθούν. Η ΔΗΜ.ΑΡ. έσπευσε να βγάλει καταδικαστική ανακοίνωση, λες και όποιο κόμμα δημοσίευε πρώτο την αστοχία του κέρδιζε δέκα ψήφους μπόνους για τις επόμενες εκλογές. Λέτε να έβγαλε επικριτική απόφαση και κατά της WIND για το χάρτη που απεικόνιζε την Ελλάδα με μονάχα πέντε νησιά; Έστω να γράψει ένα αποθεωτικό κείμενο υπέρ του Πίου ή του υπηρέτη του Λάμπρου Κωσταντάρα στην σχετική ταινία. Όχι, βέβαια. Αλλά θα πρέπει να ξέρουμε ότι η χειρότερη μορφή ρατσισμού είναι ο ντεμέκ αντιρατσισμός. Ποια ήταν η στάση των δημοσιογράφων; Λέτε να μετέδωσαν την είδηση μόνο οι ρεπόρτερ της Α.Ε.Κ., καθώς η πρωταθλήτρια του τριπλούν αγωνίζεται στη συγκεκριμένη ομάδα; Λέτε να ασχολήθηκαν μαζί της, όπως στην περίπτωση του ραδιομαραθωνίου του ποδοσφαιρικού Άρη, μόνο τα τοπικά Μ.Μ.Ε.; Εννοείται πως όχι! Μυρίστηκαν αίμα και βιάστηκαν να εξαργυρώσουν την ''είδηση''. Όχι μόνο δημοσίευσαν το περιστατικό, αλλά πρόφτασαν να βαφτίσουν και το tweet ρατσιστικό -αίνιγμα προς δυνατούς λύτες: αν πράγματι έγραφε κάποιο ρατσιστικό μήνυμα, πώς θα το αποκαλούσαν οι δημοσιογράφοι;

Συνεπώς, καταλήγω σε ορισμένες παρατηρήσεις και κατόπιν σας αφήνω στην ησυχία σας. Πρώτον, ο πανικός είναι κακός σύμβουλος. Δεύτερος, η θεοποίηση του φαίνεσθαι μας οδηγεί σε λάθος μονοπάτια: τα ξένα πρακτορεία ειδήσεων αναπαρήγαγαν φασόν την ''είδηση'' -δηλαδή, στα μάτια των ξένων καταπολεμήσαμε τον ρατσισμό; Τρίτον, δεν ξέρουμε τι σημαίνουν οι λέξεις ''είδηση'', ''ρατσισμός'', ''Δημοκρατία'' και ''ήθος''. Τέταρτον, ο ουρανός δεν είναι πάντα μπλε. Κάποιοι τον βλέπουν πράσινο. Το ίδιο ισχύει και για τον ήλιο: προσωπικά τον βλέπω κίτρινο, αλλά ορισμένοι τον αντιλαμβάνονται με μαύρη απόχρωση και αρνούνται πεισματικά να δουν κατάματα την αλήθεια. Το σίγουρο είναι ότι τον υπηρέτη του Λάμπρου Κωσταντάρα, τον Χουσεΐν, τον ενσάρκωνε λευκός ηθοποιός. Απλά εκείνος δεν ξέβαψε, όπως ο Μοχάμεντ. Ξεβάψαμε, όμως, όλοι εμείς.

Υ.Γ.1 Ο Κώστας Βουτσάς περνά ρατσιστικά μηνύματα.

Ο άξονας

Είχα σκοπό να ανοίξω μια κουβέντα περί χρεών. Θα συγκρατηθώ και θα θίξω το ζήτημα κάποια άλλη στιγμή. Σε προγενέστερη ανάρτηση είπαμε δυο λόγια για το σκοπό του Κατσαβάκη. Στην τρέχουσα ανάρτηση θα μιλήσουμε για τον νέο Άρη που (ανα)συγκροτείται στην Ιταλία. Ποια είναι, άραγε, τα χαρακτηριστικά της ομάδας; Ας τολμήσω μια εκτίμηση. Εν αρχή, η ομάδα, η κάθε ομάδα, χρειάζεται ισχυρό άξονα -προσοχή: όταν στο ποδόσφαιρο λέμε ''άξονας'', δεν εννοούμε την μεσαία γραμμή, αλλά την νοητή ευθεία που εκτείνεται από την μία περιοχή στην άλλη. Και σε τι κατάσταση βρίσκεται ο άξονας του Άρη; Ρητορικό το ερώτημα. Ποιοι θα παίξουν κεντρικά μπακ, ποιοι θα παίξουν αμυντικά χαφ, ποιοι θα παίξουν κορυφή; Άγνωστο. Δικαιούμαστε τρεις μεταγραφές άνω των 24 ετών κι ως εκ τούτου θεωρώ απολύτως βέβαιο ότι οι σχετικές μεταγραφές θα κληθούν να καλύψουν τις νευραλγικές θέσεις του άξονα. Δεν έχω ιδέα ποιοι θα είναι αυτοί, αλλά ξέρω ότι οι κινήσεις πρέπει να είναι γρήγορες και εύστοχες: δεν έχουμε περιθώρια λάθους. Χρειαζόμαστε, δηλαδή, ένα σέντερ μπακ, ένα αμυντικό χαφ και έναν επιθετικό. Προς το παρόν η ομάδα απέκτησε, όπως προβλέπει ο κανονισμός, παίχτες κάτω των 24 χρονών. Τα κριτήρια επιλογής; Πολύ απλά. Να έχουν πολλά παιχνίδια στα πόδια τους, να είναι φιλόδοξοι, διψασμένοι και το κυριότερο: να μπορέσουν να αντιληφθούν και να αναγνωρίσουν την ευκαιρία που τους παρουσιάζεται.

Συνεπώς, τη δεδομένη στιγμή, παρά τις απαραίτητες ενέσεις ποιότητας σε κρίσιμες θέσεις, ο Άρης συνιστά μια αμιγώς ελληνική ομάδα, που σφύζει από νιάτα και δίψα για διάκριση. Ο ελληνικός χαρακτήρας προσδίδει ομοιογένεια και επικοινωνία. Τα νιάτα φανερώνουν ενθουσιασμό και ενέργεια. Η δίψα για διάκριση βγάζει ενέργεια, φιλοδοξία και προσήλωση. Όμως, χρειάζεται προσοχή. Τα νιάτα συμπορεύονται με λάθη και απειρία, ενώ η δίψα για διάκριση από υπέρμετρο εγωισμό: δεν θα ήθελα να μασκαρέψουμε ενδεχόμενη ανικανότητα σε απειρία. Θα πρέπει να προετοιμαστούμε νοητικά για αυτά που πρόκειται να δούμε στο χόρτο, εκτός αν ο Κατσαβάκης πραγματοποιήσει κανά θαύμα. Αναφέρομαι σε εμφανίσεις κι όχι αποτελέσματα: για πολλοστή φορά τονίζω ότι οφείλουμε να διαχωρίσουμε τις δυο έννοιες μέσα στο μυαλό μας.

Το θετικό είναι ότι σε αυτή την κατάσταση δεν βρίσκεται μόνο ο Άρης. Έχουμε αρκετούς συνταξιδιώτες. Αυτό υποδηλώνει μεγάλο ενδιαφέρον και αμφίρροπα αποτελέσματα. Εντούτοις, ο Άρης δεν πρέπει να παραμελήσει το αγωνιστικό: οι ζητούμενοι παίχτες του άξονα πρέπει να είναι γνώστες του ελληνικού πρωταθλήματος και να μην προέρχονται από τις ατζέντες των μάνατζερ. Οφείλει να βρει τον ιδανικό παρτενέρ του Παπαζαχαρία, ο οποίος να έχει σωστές τοποθετήσεις, να είναι εγκεφαλικός, να προσθέτει σκληράδα και να μπορεί να παίξει με την μπάλα κάτω -η τεχνική ανεπάρκεια του άξονα πρέπει να θεωρείται δεδομένη, αλλά ελπίζω ότι τουλάχιστον το ένα σέντερ μπακ να μπορεί να παίξει κάθετα και να μην πανικοβάλλεται. Οφείλει να βρει ένα αμυντικό χαφ, ράτσας ροτβάιλερ, που να βοηθάει την αμυντική τετράδα, να πασάρει καλά σε οριζόντιο επίπεδο, να κερδίζει τις μονομαχίες, σε αέρα και έδαφος, να μην χάνει εύκολα τη μπάλα και να είναι καλός αθλητής. Τέλος, οφείλει να βρει έναν επιθετικό που να διακρίνεται από υψηλή αποτελεσματικότητα, να παίζει, αν είναι δυνατόν, με πλάτη, και να τρέχει μέχρι να πεθάνει ο Χαϊλάντερ. Με λίγα λόγια, χρειαζόμαστε ποδοσφαιριστές που να εναρμονίζονται με τα θέλω του Κατσαβάκη, δηλαδή τον αμυντικογενή χαρακτήρα με τον οποίο θα σφυρηλατηθεί η ομάδα, να καθοδηγούν τους νεαρούς παίχτες σε σωστά μονοπάτια και, τέλος, ''να βγουν μπροστά'', όταν οι περιστάσεις το επιβάλλουν. Ελπίζω να τα καταφέρουμε.

Υ.Γ.1 Από τον Αντώνη Καρπετόπουλο: «Από την Πάρμα μπορεί να φύγει ο Τζιοβίνκο επιστρέφοντας στη Γιουβέντους: του Νίνη του εύχομαι να μην αρχίσουν οι Ιταλοί να τον συγκρίνουν με τον δαιμόνιο κοντό, γιατί αλίμονό του».

Υ.Γ.2 Οι προβλέψεις και οι εκτιμήσεις του Αλαφούζου για τις εισφορές των Παναθηναϊκών θυμίζουν κρατικό προϋπολογισμό. Μα, καλά, αυτοί οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν μαθηματικά;

Υ.Γ.3 Μια χαρά παίχτες έχει η Α.Ε.Κ. Ποιος τόλμησε να πει ότι η ομάδα δεν συμπληρώνει εντεκάδα; Ο Μαύρος φουνταριστός, ο Κωστής κρυφός κυνηγός, ο Τσιάρτας play maker κι ο Βλάχος στα χαφ. Τέσσερις θέσεις καπαρωμένες.

Υ.Γ.4 Ο Joe Satriani σας εύχεται καλό καλοκαίρι!

Το χαμένο ακουστικό της κυρίας Ξανθούλας

Προσοχή: ακολουθεί αυθόρμητη ανάρτηση. Και αρετουσάριστη. Μετατρέπομαι, λοιπόν, σε παιδάκι δέκα χρονών και ξεκινάω να γράφω την έκθεσή μου. Σαν το σκέφτομαι και γράφω. Ακριβώς σαν το σκέφτομαι και γράφω. Για πάμε. Τις καλύτερες μου διακοπές τις έχω περάσει στην Χαλκιδική. Με το ημερολόγιο να γράφει Σεπτέμβριος του 2009.

Εκ πρώτης όψεως, όμως, δεν ήταν τα πάντα ρόδινα. Η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου είχε φύγει. Οι παραλίες ήταν άδειες. Οι πρώτες βροχές είχαν κάνει την εμφάνισή τους. Η θερμοκρασία είχε πέσει αισθητά. Και, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, είχαμε και την κυρία Ξανθούλα από το διπλανό διαμέρισμα να έχει χάσει το ακουστικό της κι ως εκ τούτου να βάζει στη διαπασών την τηλεόραση. Χωρίς να υπάρχει πρόμπλεμ στην ώρα. Το ρολόι να γράφει τέσσερις το πρωί, τα κουνούπια να κάνουν επιδρομή κι εσύ να ακούς από την τηλεόραση της κυρίας Ξανθούλας πως αναπαράγονται οι φώκιες. Αλλά η παρέα που είχα ήταν τόσο υπέροχη και δεν με ένοιαζε τίποτα από όλα αυτά που περιέγραψα παραπάνω. Ό,τι θέλαμε, κάναμε. Πάντα με στυλ και φινέτσα. Δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο όμορφα περνούσα(με). Δεν είμαι, βλέπετε, τόσο καλός στον γραπτό λόγο. Εξάλλου, στις εκθέσεις ο βαθμός σπάνια υπερέβαινε το 14. Όμως, ούτε στον προφορικό λόγο είμαι καλός. Τέλος πάντων.

Γενικά, δεν ενοχλούμαι ιδιαίτερα από όσους καταφέρονται λεκτικά εναντίον μου. Υπάρχουν, όμως, ορισμένες εξαιρέσεις. Για παράδειγμα, όταν το πλάσμα που αγάπησα, μου είπε ότι οι γονείς μου δεν με έμαθαν να αγαπώ. Πρέπει να είναι μακράν ό,τι χειρότερο μου έχει πει ανθρώπινο ον. Δεν κρατάω κακία, όμως. Μια άλλη ατάκα που με έχει ενοχλήσει, προήλθε, πριν αρκετά χρόνια είναι η αλήθεια, από τον πάλαι ποτέ καλύτερό μου φίλο. Τι μου είπε; Ότι δεν θέλει να πάει διακοπές μαζί μου. Εντούτοις, το είπε εν βρασμώ ψυχής, αλλά το βάρος της δήλωσης με πλάκωσε. Σίγουρα, θα αναρωτιέστε το γιατί. Η απάντηση είναι πολύ απλή. Θα έχετε ακούσει, φαντάζομαι, τον θυμόσοφο λαό να λέει ότι ο χαρακτήρας του ανθρώπου φαίνεται στα χαρτιά και στο ποτό. Συμφωνώ μέχρι κεραίας, αλλά οφείλω να συμπληρώσω ότι φαίνεται και στις διακοπές. Ο δυσκοίλιος στις διακοπές βγάζει μάτι. Ο δυσπροσάρμοστος φωνάζει από μακριά. Το ίδιο και ο παρτάκιας. Ο μίζερος. Ο τσιγκούνης. Ο βρομιάρης. Αυτά τα πράγματα δεν κρύβονται. Είναι τελείως διαφορετικό, όντας στην πόλη, να βγαίνεις με κάποιον για καφέ ή να τον συναντάς έξω από τον κινηματογράφο και τελείως διαφορετικό να μένετε στο ίδιο δωμάτιο ενός νησιού για πέντε μέρες. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Να ζείτε, να αναπνέετε και να λειτουργείτε από κοινού σε λίγα τετραγωνικά. Και να διακατέχεστε όλοι από την ευθυμία των διακοπών: η χαλάρωση είναι αναπόφευκτη, πράγμα που σημαίνει ότι ο καθένας θέλει να κάνει αυτό που γουστάρει. Συνεπώς, στις διακοπές πάντα ανακαλύπτεις νέες πτυχές στον χαρακτήρα του κάθε συνταξιδιώτη. Ε, λοιπόν, όταν μου είπε ότι δεν ήθελε να πάει διακοπές μαζί μου, κατάλαβα ότι εγώ είμαι ο δυσκοίλιος κι ο δυσπροσάρμοστος. Ευτυχώς, κατάλαβα λάθος.

Πολλοί από εσάς θα σκέφτεστε ότι γράφω βλακείες. Ίσως να είναι κι έτσι. Αλλά είναι δικές μου βλακείες. Αρκετοί θα αναρωτιέστε τι σχέση έχει η δεύτερη παράγραφος με την τρίτη. Καμία. Τουλάχιστον φαινομενικά. Ίσως για αυτό η φιλόλογος μου έβαζε μέτριους βαθμούς. Όμως, εξ αρχής σας προειδοποίησα ότι η ακόλουθη ανάρτηση είναι αυθόρμητη και αρετουσάριστη. Μολαταύτα, μπορείς να προβείς σε ορισμένα συμπεράσματα. Μπορείς να εξάγεις κάποια πράγματα. Για παράδειγμα, οι διακοπές δεν είναι τόσο απλή υπόθεση. Πρέπει να έχεις χημεία με την υπόλοιπη παρέα. Είτε πρόκειται για γκόμενα, είτε για φίλους, είτε για συγγενείς. Αν ταιριάζουν τα χνώτα σας, τότε δεν κολλάτε ούτε στο λιγοστό κόσμο, ούτε στον βροχερό καιρό, ούτε στο κρύο, ούτε καν στο χαμένο ακουστικό της κυρίας Ξανθούλας. Κάνετε τα μαγικά σας και περνάτε υπέροχα. Κι αυτό ακριβώς σας εύχομαι. Καλό καλοκαίρι!

Υ.Γ.1 Συνεχίζουμε καλοκαιρινά!

Η ανακάλυψη

Ο Κολόμβος ανακάλυψε την Αμερική. Ο Φλέμινγκ την πενικιλίνη. Ο Ανδρόνικος τον τάφο του Φιλίππου. Ο Γαβαλάς το ελληνικό lifestyle. Ο Τσίπρας την αντιπολίτευση. Και οι Έλληνες, εν έτει 2012, ανακάλυψαν το ταλέντο της Εθνικής Νέων. Οι δημοσιογράφοι βρήκαν νέο πεδίο ενασχόλησης, η πλειονότητα των φιλάθλων αναλώνεται σε αόριστες παρατηρήσεις, οι παλαίμαχοι (ξανα)βγαίνουν τσάρκα στην επικαιρότητα για να επιδοκιμάσουν την πορεία της Εθνικής Νέων, η Ε.Π.Ο. βαυκαλίζεται ότι όλα βαίνουν καλώς, και το καράβι εξακολουθεί να αρμενίζει στραβά. Στενοχωριέμαι με τέτοιες επιτυχίες. Ειλικρινά σας μιλάω. Καταλαβαίνω ότι το τρέχον καλοκαίρι είναι ρέστο από μεταγραφικά σενάρια. Το ξέρω ότι φέτος τα αεροδρόμια δεν θα γνωρίσουν δόξες. Το γνωρίζω ότι τον Αύγουστο δεν θα πέσουν τα τσιμέντα. Συνεπώς, οι εφημερίδες κάτι έπρεπε να γράψουν. Κάτι έπρεπε να διαφημίσουν. Κάπως έπρεπε να χρησιμοποιήσουν τη μέθοδο της υπερβολής. Και, ξαφνικά, όλοι έμαθαν π.χ. τον Γιαννώτα ή τον Μαυρία. Δεν τους παρακολούθησαν μέσα στη σεζόν. Όχι, βέβαια. Έβγαλαν συμπεράσματα από αυτά που διάβασαν και από το ένα και μοναδικό ματς που έδειξε το πρώτο κρατικό κανάλι της ελληνικής τηλεόρασης (κλισέ). Εδώ δεν ήξεραν καν την σύνθεση της ελληνικής ομάδας. Δεν ήξεραν ποιος είναι προπονητής.

Εντούτοις, ο σημερινός κόσμος χαρακτηρίζεται σαν ένα χωριό. Με ένα κλικ έχεις μάθει τα πάντα. Που κάνει καγιάκ ο Τζέφρυ, σε ποια ευρωπαϊκή πόλη ψάχνει δουλειά η Διαμαντοπούλου, πόσα γιούρο έχει λαμβάνειν ο επαγγελματίας βουλευτής που ακούει στο όνομα Γιακουμάτος, πότε τουίταρε για τελευταία φορά ο Αλαφούζος, που πήγε διακοπές η Κοκκίνου και ο Μπόγρης, ποιον αντίπαλο απέκλεισε η Εθνική Νέων, με ποιον διασταυρώνεται στην επόμενη φάση, πόσες συμμετοχές είχε ο Μπουγαΐδης στην Α.Ε.Κ., ποιος παίζει έξω δεξιά και τα λοιπά. Αυτό που ξεχνάμε, όμως, είναι ότι πρόκειται για παιδιά. Και σε αυτή τη χώρα, όταν γνωρίζεις αποθεωτική αντιμετώπιση, το να πάρουν τα μυαλά σου αέρα είναι σιγουράκι. Πόσω μάλλον όταν είσαι 18 χρονών. Το αποτέλεσμα; Γίνεσαι βεντέτα, πριν γίνεις ποδοσφαιριστής. Να υποστηρίξω ότι οι παίχτες στερούνται ταλέντου και ικανοτήτων; Ψέμματα θα πω. Υπάρχει potential. Δεν λείπει το ταλέντο και η ικανότητα από τους Έλληνες ποδοσφαιριστές. Μέλλον έχουν; Ιδού η απορία.

Για να ωριμάσεις, πρωτίστως ως άνθρωπος και έπειτα ως ποδοσφαιριστής, δεν αρκούν μονάχα αυτά τα εφόδια. Απαιτείται νοητική και σωματική προετοιμασία. Ανταγωνισμός. Εμπιστοσύνη. Αξιοποίηση. Και το κυριότερο: να πατάς με τα δυο σου πόδια στο έδαφος κι όχι να πετάς στον ουρανό -η συμβολή των γονέων κρίνεται αποφασιστική. Οι εφημερίδες δεν βοηθούν ιδιαίτερα σε αυτό το σημείο -ωστόσο δεν νομίζω ότι ενδιαφέρονται ιδιαίτερα: το μόνο που τους νοιάζει είναι το πως θα γεμίσουν το χρόνο τους. Μήπως θα ήταν καλύτερα, για όλους μας, αν απαγορευόταν η οποιαδήποτε αναφορά σε ελπιδοφόρους παίχτες; Ενδεχομένως -δόξα και τιμή στους παίχτες που έφυγαν στο εξωτερικό. Αυτό που ξέρω, όμως, είναι ότι η στροφή στους νεαρούς ποδοσφαιριστές αν δεν γίνει με σχέδιο, υπομονή και ανθρώπους με όρεξη και γνώσεις, θα προκαλέσει μία ακόμη καταστροφή. Και η βίαιη, ελέω κρίσης, ενσωμάτωση αυτών των παιδιών, και μάλιστα σε πρωταγωνιστικό ρόλο, σε ομάδες που μέχρι πρότινος πλήρωναν υπερβολικά ποσά σε ξένους παίχτες, δεν μας τιμά ιδιαίτερα και δεν αντιπροσωπεύει κάποιο σχέδιο. Τέλος πάντων. Καλή τύχη με τη νέα μας ανακάλυψη.

Υ.Γ.1 Από τον Αντώνη Καρπετόπουλο: «Σε όλα σχεδόν τα ρόστερ των εθνικών ομάδων που έφτασαν σε επιτυχίες σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ υπάρχουν πάντα δυο-τρεις καθοριστικοί παίκτες που έρχονται από τον Άρη: ήταν ο Γκάλης, ο Γιαννάκης και ο Φιλίππου, ο Χαριστέας και ο Δέλλας, ο Παπανικολάου κι ένα σωρό άλλοι μικροί στις μικρές εθνικές του μπάσκετ, και τώρα ο Κατίδης, ο Γιαννιώτας και ο από μηχανής τελευταίος θεός Διούδης».

Υ.Γ.2 Ο Άρης έχει εννιά προσφυγές. Ο Π.Α.Ο.Κ. πληρώνει στο μιλητό, έχει γίνει μάστερ στους διακανονισμούς και ζει εδώ και χρόνια στον πλανήτη των παγωμένων χρεών και της διοίκησης πρωτοδικείου. Η Α.Ε.Κ. καταστρώνει ισολογισμούς, υπολογίζοντας τα λεφτά που αναμένεται να κερδίσει, υποτίθεται, από την εκδίκαση της υπόθεσης ''Ψωμιάδης'', και ψάχνει τρόπο να χτίζει νέο γήπεδο, ενόσω δεν έχει λεφτά να πληρώσει τον Ο.Τ.Ε. Στον Π.Α.Ο., διά στόματος Καραγκούνη, έχουν να πληρωθούν από τον περασμένο Σεπτέμβριο, ενώ το εστιατόριο της Παιανίας έχει μετατραπεί σε μια εναλλακτική έκδοση της La Pasteria: ένα πακέτο μακαρόνια το βρίσκεις και κάτω από μισό ευρώ. Ποια είναι η κοινή συνισταμένη όλων αυτών των μεγάλων ομάδων; Χρωστάνε. Στο κράτος, σε παίχτες, σε τεχνικά τιμ, σε υπαλλήλους, σε προμηθευτές.  Την ίδια στιγμή η Ρέιντζερς υποβιβάστηκε στην 4η κατηγορία της Σκωτίας. Βρείτε τις ομοιότητες.

Υ.Γ.3 «Το πάθος θα ‘ναι το πρώτο που θα μας χαρακτηρίζει σαν ομάδα, με ατέλειωτο τρέξιμο και πρέσινγκ σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη του γηπέδου». Τάδε έφη Μάκης Κατσαβάκης. Να δω ατελείωτο τρέξιμο και πρέσινγκ σε όλα τα μήκη και πλάτη του γηπέδου και θα είμαι ένα ευτυχισμένος Αρειανός.

Υ.Γ.4 Πάμε για κάτι ανάλαφρο. Κάντε πράξη την δική σας καλοκαιρινή υπόθεση εργασίας και αφεθείτε στους ήχους των παραλιόπαιδων.