Και οι δυο σπέρνουν τρόμο

Δύσκολα τα πράγματα. Η Τρόικα είναι ανήμπορη να καταλάβει ότι τα μέτρα πρέπει να χαλαρώσουν. Είναι ανήμπορη να καταλάβει ότι χρειάζεται κι άλλος χρόνος. Χρειάζεται υπομονή -όχι ανοχή. Αλλά όταν βλέπει ανθρώπους με μηδενικό βαθμό μυωπίας στους οφθαλμούς να λαμβάνουν επιδόματα, τι να σκεφτούν; Όταν βλέπουν τον Μπένι, ο οποίος δεν φέρει κυβερνητικό αξίωμα, να κυκλοφορεί με αλεξίσφαιρη B.M.W. αξίας 750.000 γιούρο τι να πουν; Όταν βλέπουν ότι έπαιρναν εφάπαξ άνθρωποι που δεν είχαν δώσει ούτε μία εισφορά στα ταμεία, τι να υποθέσουν; Την ίδια στιγμή η Χρυσή Αυγή παίζει μπάλα μόνη της. Βγάζει τη μία ανακοίνωση μετά την άλλη. Ποιον να φοβηθεί; Τον Αντωνάκη; Τον Αλέξη; Την Αλέκα; Ας είμαστε σοβαροί. Ανάσα δεν παίρνει το πολιτικό σύστημα. Προσοχή: μην νομίζετε ότι οι ανακοινώσεις λένε ουσιώδη πράγματα. Αυτό έλειπε να στηρίζεται η Χρυσή Αυγή στις ανακοινώσεις που βγάζει. Η αντιπολίτευση του εν λόγω κόμματος πηγάζει από τους πολιτικούς της αντιπάλους. Κάθε φορά που βγαίνει σε τηλεοπτικό παράθυρο ή στον ''αέρα'' ένας Υπουργός της Κυβέρνησης, η Χρυσή Αυγή τσιμπάει ψήφους.

Κι ο Μιχαλολιάκος τρίβει τα χέρια του από ικανοποίηση. Χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα: απλά αφήνει τους άλλους να μιλάνε. Άντε στο τσακίρ κέφι να εκδράμει σε πεζόδρομους που φιλοξενούν πάγκους λαθρομεταναστών. Τα Μ.Μ.Ε, όμως, συνεχίζουν απερίσπαστα το έργο τους. Ήδη από τις εκλογές έχουν φροντίσει να δώσουν στίγμα. Για παράδειγμα, έχουν βαφτίσει το κόμμα, και μάλιστα a priori, φασιστικό και ακροδεξιό -μπορεί όντως να είναι έτσι, αλλά το κοινό και μόνο το κοινό, δηλαδή οι Έλληνες πολίτες, βρίσκεται στην αρμόδια θέση να κρίνει. Η δουλειά του δημοσιογράφου δεν είναι η δημαγωγία. Ούτε να παρουσιάζει επιλεκτικά τα γεγονότα ή την αλήθεια. Πολύ απλά, ο δημοσιογράφος προβάλει μια κατάσταση, όσο πιο αντικειμενικά μπορεί, και κατόπιν αραδιάζει τα δεδομένα στο κοινό. Το κοινό, λοιπόν, είναι αυτό που αποφασίζει. Εντούτοις, το μένος των Μ.Μ.Ε. και των λοιπών πολιτικών κομμάτων κατά της Χρυσής Αυγής δείχνει φόβο και πανικό. Σημαίνει ότι η παράταξη του Μιχαλολιάκου συνιστά υπολογίσιμο πολιτικό μέγεθος. Τρέμουν με την άνοδό της. Αυτό, όμως, που δεν αντιλαμβάνονται είναι ότι για την έκρηξη της Χρυσής Αυγής ευθύνονται εκείνοι -προφανώς ευθύνες αναλογούν και στους Έλληνες πολίτες/ψηφοφόρους για λόγους που έχουμε αναλύσει κατά κόρον. Κι αν θέλουν να αντιστραφεί η κατάσταση, θα πρέπει να αρχίσουν να προβαίνουν σε άξια έργα κι όχι να αναλώνονται σε αερολογίες.

Κι αν η Χρυσή Αυγή σπέρνει τρόμο, το ίδιο ισχύει για τον Γκαγκάτση. Για τον μάγιστρο του 2004. Για τον άνθρωπο που στον τελικό του Euro καθόταν στις εξέδρες του ''Ντα Λουζ'' δίπλα στον Κώστα τον Καραμανλή, με τους Πορτογάλους διοργανωτές να τον αποθανατίζουν και να τον αποκαλούν ''Πρωθυπουργός της Ελλάδας''. Αυτός είναι ο Βασίλης Γκαγκάτσης. Και τι ζητάει; Την Προεδρία της Ε.Π.Ο. Για να το πετύχει αυτό πρέπει να νικήσει στις αρχαιρεσίες της 6ης Οκτωβρίου τον Γιώργο Σαρρή. Δύσκολα πράγματα. Ο Σαρρής έχει πατήσει στις πλάτες του γυμνού βασιλιά. Έστω κι αν η εικόνα του γνώρισε μια μικρή φθορά από την παρουσία του στην Κ.Ε.Δ. Μικρή σημασία έχει, όμως. Το φαβορί παραμένει ο Σαρρής. Εξάλλου, ο Γκαγκάτσης κατεβαίνει ως ''ανεξάρτητος''. Πάνε οι εποχές που είχε στενές επαφές με τον Σωκράτη Κόκκαλη -οι καλές σχέσεις με τον Ολυμπιακό εξακολουθούν να ισχύουν σε μερικό βαθμό. Μολονότι, λοιπόν, ο Γκαγκάτσης δείχνει να μην μπορεί να συναγωνιστεί παρασκηνιακά τον Σαρρή, ο πόλεμος που δέχεται είναι ανελέητος. Κι αυτό σημαίνει ότι είναι υπολογίσιμος αντίπαλος. Σαν τη Χρυσή Αυγή.

Όπως λέει κι ο Κώστας Καίσαρης: «Ο Γκαγκάτσης δεν είναι κανένας χθεσινός. Ξέρει το αντικείμενο καλύτερα από κάθε άλλον. Δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση στο εκατομμύριο να κατεβαίνει στις εκλογές αν ήταν να τις χάσει. Κι αυτό ακριβώς δείχνει ο εναντίον του πόλεμος. Αν ήταν αδύναμος και δεν είχε καμιά τύχη να πάρει τις εκλογές, κανένας δεν θα ασχολιόταν μαζί του». Και ποιος είναι ο αστάθμητος παράγοντας στην όλη υπόθεση; Ο Παναθηναϊκός. Από την μία δεν μπορεί να στηρίξει τον Σαρρή κι από την άλλη δεν είναι δυνατόν να υιοθετήσει την υποψηφιότητα Γκαγκάτση λόγω παρελθοντικών σχέσεων: μάλλον αφήνει τον απόλυτο έλεγχο στον Ολυμπιακό. Εν τέλει, γιατί τόσο ενδιαφέρον για την Προεδρία της Ε.Π.Ο.; Δεν θέλω κουταμάρες. Ο καθένας κοιτάει την πάρτι του. Είτε λέγεται Έλληνας πολίτης, είτε Έλληνας πολιτικός, είτε Ολυμπιακός. Για αυτό κάνουμε συνεχώς βήματα προς τα πίσω.

Υ.Γ.1 Τα 25 μύρια μπήκαν στο λογαριασμό. Αυτό έχει σημασία. Ποια Σάλκε τώρα και ποιο τσου λου; Μέχρι να έρθει η ώρα που ο πρωταθλητής Ελλάδας θα πάψει να περνά απευθείας στους ομίλους. Καταραμένη ανταγωνιστικότητα.

Υ.Γ.2 «Μετά τον Καραπιάλη τέτοιο ταλέντο σαν τον Φετφατζίδη δεν έχω δει. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν παίζει στον Ολυμπιακό, γιατί δεν του δίνονται παιχνίδια-παραστάσεις. Είναι μία εξαιρετική περίπτωση που πρέπει να κοιτάξει τόσο ο Ολυμπιακός, όσο και η Εθνική». Γιατί, ρε Τσιώλη;

Υ.Γ.3 Πήγα Πήλιο και πέρασα τζάμι! Συνεχίζουμε εξίσου δυνατά!

Το αλφάβητο

Υ.Γ.1 Έχω ξεκινήσει να γράφω ένα κείμενο για την δυσκοιλιότητα που επιδεικνύουν ορισμένες ομάδες στην επίθεση. Επειδή δεν το έχω ολοκληρώσει, σκέφτηκα να σας κρατήσω λίγο ακόμα σε αγωνία. Μέχρι τότε, πάρτε, μεταξύ άλλων, μια μικρή γεύση από τον Καρπετόπουλο: «Γιατί ο Φερέιρα ξόδεψε το μισό μπάτζετ για τα μετόπισθεν; Διότι είναι προπονητής και για να έχει ήσυχο το κεφάλι του, θέλει έναν Παναθηναϊκό που να χάνει δύσκολα: σίγουρα θυμάται τις περσινές κολλητές (σχεδόν) ήττες από Λεβαδειακό, Α.Ε.Κ., Π.Α.Ο.Κ., και Ολυμπιακό στον β' γύρο. Αμφιβάλλω αν καλοκαιριάτικα γνώριζε ότι οι μισές ομάδες αποδυναμώθηκαν. Οι προπονητές σκέφτονται πρώτα και πάντα την άμυνα: κάποιος έπρεπε να του εξηγήσει ότι το φετινό πρωτάθλημα έχει πολλές διαφορές από πέρυσι. Αλλά τέτοιος άνθρωπος στον Παναθηναϊκό δεν υπάρχει». Ούτε Γιώργος Καραγκούνης, λέει ο Κάνθαρος, ο οποίος πλέον θα δοκιμάζει τις δυνάμεις του στο πυραυλοκίνητο πρωτάθλημα της Αγγλίας. Τον πιστεύω τον παίχτη.

Υ.Γ.2 Το σενάριο της Κουλουχέριας τραγωδίας ορίζεται κάπως έτσι: «Έκανα προσφυγή κατά της Π.Α.Ε. Άρης στις 22 Νοεμβρίου του 2011. Ήμουν απλήρωτος από το καλοκαίρι του 2011. Κανείς δεν με ρώτησε πώς τα έβγαζα πέρα, αν είχα ανάγκες ή πώς πλήρωνα τα ενοίκιά μου. Όταν ήρθε ο κ. Τσιώλης, μου είπε πως δεν του κάνω, δεν μίλησα. Έβαλα το κεφάλι κάτω, έψαξα να βρω ομάδα, έφερα μια πρόταση, όμως η διοίκηση ήθελε αποζημίωση. Συνέχισα να κάνω μόνος μου προπονήσεις. Έφυγε ο Τσιώλης, ήρθε ο Πρόμπιερζ, ξανά τα ίδια. Με έβαζαν να κάνω προπόνηση πρωινές ώρες ξεχωριστά από την ομάδα. Και πάλι δεν μίλησα. Τους έλεγα ''θα κάνω προσφυγή'' και μου απαντούσαν ''κάνε, δεν θα πάρεις ποτέ τα λεφτά σου''. Τελικά έγινε διακανονισμός σε 10 δόσεις των 30.000 ευρώ. Μου δίνουν μόνο τη μία δόση κι αυτή μέσω τηλεοπτικών και εδώ και τρεις μήνες με αγνοούν και τελικά με θυμούνται μόλις μια μέρα πριν από την εκδίκαση της υπόθεσης. Κι έρχονται τώρα αυτοί οι κύριοι και μου λένε πως εγώ καταστρέφω τον Άρη; Τη στιγμή που οι άνθρωποι έχουν κάνει εγκλήματα, σκορπώντας τόσα χρήματα σε αμέτρητους παίκτες;». Ο Κουλουχέρης πρόσθεσε: «Μίλησα με τον Ζαμπέτα. Η πρότασή του ήταν να πάρω 30 χιλιάδες τώρα, άλλες 20 τον Μάιο και τα υπόλοιπα σε βάθος 3 χρόνων. Δεν το δέχθηκα. Πάνω στη συζήτηση μου λέει πως ''αν καταστραφεί η ομάδα, θα χάσεις κι εσύ τα λεφτά σου''. Η απάντησή μου ήταν πως ''αν διαλυθεί ο Άρης, μπορεί να χάσω τα λεφτά μου, όμως εσένα κι όσους έφεραν την ομάδα σε αυτή την κατάσταση θα σας κυνηγάει όλη η Θεσσαλονίκη''». Άντε τώρα να βρεις άκρη. Κύριε Κόντη, χρειαζόμαστε τα φώτα σας!

Υ.Γ.3 Την σκυτάλη πήρε το Δ.Σ. της Ένωσης Football League- Football League 2, όπου σε φορτισμένη ατμόσφαιρα και με το Πρόεδρο, Σπύρο Καλογιάννη, συνεδρίασε και με την μειοψηφία των Νίκης Βόλου, Α.Ε.Λ., Απόλλων Σμύρνης και Παναχαϊκής πέρασε η απόφαση για την επιστροφή των τριών (Ολυμπιακός Βόλου, Καβάλα, Ηρακλής). Ωστόσο, στην περίπτωση του Ηρακλή δεν συνέβη κάτι τέτοιο, παρά τα όσα ισχυρίζεται η Ε.Π.Ο., αφού η ομάδα της Θεσσαλονίκης υποβιβάστηκε από την Σούπερ Λίγκα στην Football League 2 για τρεις διαφορετικούς λόγους (αδειοδότηση, πλαστογραφία, προσφυγή στα πολιτικά δικαστήρια), έπειτα από απόφαση οργάνων της ίδιας της Ε.Π.Ο. και όχι του κράτους. Εν τέλει, το deal ολοκληρώθηκε με την σύσταση πενταμελούς επιτροπής αποτελούμενη από τον Πρόεδρο Σπύρο Καλογιάννη, τον Α’ αντιπρόεδρο Στέλιο Σφακιανάκη, και τους Σαλευρή (Καλλιθέα), Σάμιο (Δόξα Δράμας) και Ράλλη (Εργοτέλη) που πήγαν στον υφυπουργό Αθλητισμού, Γιάννη Ιωαννίδη. Έτσι, αποφασίστηκε ότι την επόμενη σεζόν θα ανέβουν τέσσερις ομάδες στη Σούπερ Λιγκ και θα υποβιβαστούν στην Football League δύο. Επιπλέον, θα αυξηθεί η χορηγία του Ο.Π.Α.Π. κατά 30% καθώς και η χρηματοδότηση από την Σούπερ Λίγκα κατά 3,6 εκ. ευρώ. Επίσης τέθηκαν και μια σειρά άλλων ζητημάτων (διαιτησία, ΟΠΑΠ, στοίχημα). Παράλληλα, οι φήμες υποδηλώνουν ότι οι Κούγιας και Πηλαδάκης έβγαζαν, εκτός από ανακοινώσεις, και τα ρούχα τους: δεν μπορούν να χωνέψουν ότι η ομάδα ''Άλφα'' και η ομάδα ''Βήτα'' προβιβάστηκαν. Πάλι καλά που το ελληνικό αλφάβητο έχει 24 γράμματα: για όλους τους ενδιαφερόμενους υπάρχει ένα γράμμα. Έστω κι αν το Υπουργείο Παιδείας θέλει να προβεί σε αλλαγές του αλφαβήτου και κατ' επέκταση της ελληνικής γλώσσας.

Υ.Γ.4 Ο Βασίλης Σκουντής γράφει το αυτονόητο: «Ο Πεδουλάκης θα είναι υπό αίρεση, όχι διότι δεν είναι καλός προπονητής, αλλά επειδή από πάνω του θα πλανάται το φάντασμα του Ομπράντοβιτς και το ίδιο ισχύει σε μεγαλύτερο βαθμό και για το νεαρό αφεντικό της ομάδας: ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος στο παρελθόν βρέθηκε απέναντι στον οργανωμένο πυρήνα των οπαδών, που του χρεώνουν κι εκείνο το ατυχέστατο πρωτοσέλιδο "πετάξτε τις φανέλες" στην "Πράσινη" και τώρα διαδέχθηκε τον πατέρα του και τον θείο του, που εκτόξευσαν τον Παναθηναϊκό στη στρατόσφαιρα».

Υ.Γ.5 Μπράβο στην Εθνική. Απέναντι σε υποδεέστερους αντιπάλους έχει το knowhow να παίρνει αποτελέσματα. Αλλά δεν χρειάζεται έπαρση. Συνήθως μετά προσγειωνόμαστε απότομα.

Υ.Γ.6 Θα λείπω το Σου-Κου, και κάτι ψηλά, εκτός Αθηνών. Θα απαντήσω στα σχόλιά σας μόλις επιστρέψω! Καλά να περάσετε!

Υ.Γ.7 Δεν ξέρω πόσες μπάντες μπορούν να γράψουν τέτοια κομμάτια...

Επιστροφή στο Σαλούν

Αν θες να διαπιστώσεις την αξία ενός θεάματος, τσεκάρεις τα τηλεοπτικά δικαιώματα. Για παράδειγμα, στο τσου λου παίρνεις τη χύτρα και λαμβάνεις δεκάδες μύρια. Τα κανάλια πληρώνουν αδρά για να αποκτήσουν το προϊόν και να το πλασάρουν στο κοινό. Και δεν μιλάμε για ένα και δυο τηλεοπτικούς σταθμούς. Κανάλια από όλο τον κόσμο ενδιαφέρονται για το τσου λου. Το ίδιο συμβαίνει και με ορισμένα προηγμένα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Για παράδειγμα, το αγγλικό πρωτάθλημα προβάλλεται στην Αμερική και στην Άπω Ανατολή. Δεν συμβαίνει, όμως, το ίδιο με όλα τα πρωταθλήματα. Φαντάζεστε να πλήρωναν οι Κινέζοι, οι Ιάπωνες και οι Αμερικανοί για να βλέπουν τις προσπάθειες του Καπετάνου απέναντι στον Αρκούδα; Προσωπικά δεν το φαντάζομαι. Και δεν το φαντάζομαι, διότι το ελληνικό ποδόσφαιρο θεωρείται και είναι ένα παρηκμασμένο προϊόν.

Το ίδιο συμβαίνει και με το μπάσκετ. Όχι, δεν εννοώ μόνο το ελληνικό πρωτάθλημα. Πάρτε για παράδειγμα το μπασκετικό τσου λου, την Ευρωλίγκα. Ξέρετε πόσα λεφτά παίρνει μια ομάδα που κατακτά την Ευρωλίγκα; Ψίχουλα. Κάτω από μισό μύριο. Κι αν προσθέσεις τα σέα και τα μέα δεν ξεπερνάς τα τρία μύρια. Τόσα δίνουν για το το συγκεκριμένο προϊόν. Τόσα πληρώνουν. Τόσο θεωρούν ό,τι αξίζει. Κι όμως, κάποτε, υπήρχε μια εποχή που το μπάσκετ βρισκόταν ψηλά στην τηλεοπτική ατζέντα, βρισκόταν ψηλά στις προτιμήσεις των (τηλε)θεατών. Ο Κάνθαρος, ο οποίος ζούσε και ανέπνεε για μπάσκετ, έχει ζήσει τέτοιες εποχές και τις αναπολεί. Τότε που τα γήπεδα, όλα τα γήπεδα, ήταν γεμάτα και έσφυζαν από παλμό. Και οι ομάδες διέθεταν ποιοτικούς ξένους που έκαναν τη διαφορά. Πήγαινες, ρε παιδί μου, να παίξεις στο Σαλούν και έφτυνες το γάλα της μάνας σου. Πώς να κερδίσεις, όταν έχεις απέναντι σου τον μεγάλο, και πάντοτε χαμογελαστό, Αλφόνσο Φορντ; Κι απόψε, ο Φορντ, αυτός ο χαρισματικός σκόρερ, θα ''πατήσει'' για τελευταία φορά το πόδι του στο Σαλούν. Θα είμαι εκεί.

Υ.Γ.1 Όποιος κατάλαβε τους λόγους διαγραφής του Γιάννη Σαουριδη και του Γιάννη Νέγρη από το σύνδεσμο, παρακαλείται να τις καταθέσει. Ένας υπερτυχερός θα κερδίσει μπρελόκ με τον αριθμό μεταγραφών του Γιάννη Κόντη.

Υ.Γ.2 Τα σέβη μου στον Ανέστη Πεταλίδη. Τα σέβη μου στον Πατριάρχη του Άρεως!

Υ.Γ.3 Η αποψινή παρουσία μου στο Σαλούν σημαίνει ότι δεν θα δω την Αρειανάρα με την Μπενφίκα. Δεν πειράζει. Ας γίνει ένα ευχάριστο παιχνίδι.

Υ.Γ.4 Η Εθνική Ελλάδας πέρασε νικηφόρα από τη Λεττονία. Αυτό έχει, υποθέτω, και την  μεγαλύτερη σημασία. Ενδιαφέρεται κανείς για το πως;

Υ.Γ.5 Το ακούσαμε κι αυτό: ο ανεπίσημος αναλυτής του Ολυμπιακού, Ανδρέας Λοβέρδος, προαναγγέλλει την αποχώρησή του από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και την ίδρυση νέας πολιτικής παράταξης. Αναμένουμε με λαχτάρα τις εξελίξεις. Κράτα γερά, Μπένι!

Υ.Γ.6 Χωρίς σχόλια!

Μόνο ο μπακάλης θα την πληρώσει

Ο Άρης και η Α.Ε.Κ. χρωστάνε. Κι ο μπακάλης εδώ απέναντι χρωστάει. Σε εφορίες, σε υπαλλήλους και σε προμηθευτές -όπως οι δυο προαναφερθείσες ομάδες. Έχει αγχωθεί ο άνθρωπος. Δεν ξέρει τι να κάνει. Δικό του το μαγαζί, δικά του και τα χρέη. Δηλαδή, αν είχε κέρδη θα τα μοιραζόταν με άλλον; Όχι, βέβαια. Κι από τη στιγμή που το μαγαζί το τρέχει αυτός, φέρει και την ευθύνη. Αυτός είχε το δικαίωμα υπογραφής. Θέλει π.χ. η εφορία να τον βρει; Βάζει στον υπολογιστή το ονοματεπώνυμό του και το μηχανημα εμφανίζει κοτζάμ φάκελο με τα πεπραγμένα του και το βιογραφικό του. Κι όποτε της κάνει κέφι, πάει και του περνάει βραχιόλια.

Στην Α.Ε.Κ. και στον Άρη, όμως, πρέπει να συνέβαινε το εξής απίστευτο: σε ολόκληρη εταιρία, και μάλιστα ανώνυμη, να μην υπήρχαν υπογραφές. Όλες οι συναλλαγές να γινόντουσαν στο μιλητό. Έστω να έσφιγγαν χέρια ή να έδιναν τον λόγο της τιμής τους. Τώρα τι τιμή μπορεί να έχει ο Αδαμίδης κι ο Αθανασιάδης, ως δικαιούχοι υπογραφής, δεν το γνωρίζω. Τα γούστα του Κόντη, πάντως, είναι ακριβά. Στα εκτός έδρας παιχνίδια, Μερτσέντα νοίκιαζε -με έξοδα της Π.Α.Ε. βεβαίως βεβαίως. Ας μην ξεφεύγουμε, όμως. Είχε δικαίωμα υπογραφής ο Κόντης; Όχι -ήξερε τι έκανε. Έβαλε, όμως, κι αυτός το λιθαράκι του στην κακοδιαχείριση που παρατηρήθηκε -προφανώς τα παιχνίδια των μάνατζερ δεν ενδιαφέρονται για τυχόν σπατάλες εκ μέρους των ομάδων: ο καθείς τηρεί τις δικές του προτεραιότητες. Και τώρα τι συμβαίνει; Διακανονισμοί, προσφυγές, χρέη. Βάζει ο Ζαμπέτας το χέρι στην τσέπη και πιάνει το παπούτσι. Τα ίδια και στην Α.Ε.Κ. Κόβεται το τηλέφωνο και το ρεύμα στις εγκαταστάσεις της Π.Α.Ε. και ταυτόχρονα καταστρώνονται σχέδια για νέο γήπεδο. Ταξιδεύεις σε Ρωσίες και Σαουδικές Αραβίες για να βρεις υποψήφιο επενδυτή, μπας και ανακαλύψεις κανά κορόιδο ή λαμόγιο, για να σου δώσει ψωμάκι να φας, και παράλληλα πας και κλείνεις τον Γκούντγιονσεν για έξι κατοστάρικα. Αυτό θα πει ελληνικό δαιμόνιο. Μιλάμε για σφαγή με το γάντι. Άνευ αναισθητικoύ. Για προμελετημένο έγκλημα. Χωρίς κανένα ελαφρυντικό. Ο Περικλής Στέλλας γράφει: «Και την ίδια στιγμή όλοι εκείνοι που οδήγησαν τον Άρη ξανά στη θέση μηδέν είναι εξαφανισμένοι και το θλιβερό είναι ότι δεν ασχολείται κανείς μαζί τους. Κανείς δεν τους καλεί να λογοδοτήσουν. Ούτε τον Κόντη, ούτε τον Σκόρδα, ούτε τον Γρανούζη, ούτε τον Αθανασιάδη. Επίσης, την ίδια στιγμή ο ανανεωμένος Super 3 που δεν έχει καμία σχέση, λένε, με την παλιά διοίκηση που ευλογούσε τις παλιές διοικήσεις της Π.Α.Ε., δεν παίρνει πρωτοβουλία. Δεν μπορεί όλοι να μένουν στο απυρόβλητο και όλα να θεωρούνται περασμένα-ξεχασμένα».

Τα ίδια ισχύουν και για το ελληνικό κράτος. Η ίδια υπερβολή που χαρακτήριζε μέχρι πρότινος τον Άρη και την Α.Ε.Κ., παρατηρείται στον δυσανάλογα μεγάλο κρατικό μηχανισμό -αλήθεια, ποιος χρωστάει περισσότερα: ο Άρης ή το ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Υπερβολικοί μισθοί, υπερβολικές συντάξεις, υπερβολικά επιδόματα. Για να μην αναφέρω τις μίζες και την πάσης φύσεως σπατάλη. Όπως γράφει ο Κώστας Καίσαρης: «Αν τον Τσοχατζόπουλο τον έχουνε σε μονόκλινο στον Κορυδαλλό, αυτοί που διαχειρίστηκαν εκατομμύρια γιούρo σε Α.Ε.Κ. και Άρη έπρεπε να είναι στο Σινγκ-Σινγκ. Και στην απομόνωση μάλιστα με σιδερένιες μπάλες στα πόδια». Κι όπως σωστά μαντεύετε, όλοι αυτοί που έφεραν τις ομάδες σε αυτό το σημείο κυκλοφορούν ελεύθεροι και ωραίοι. Ουδείς τους αναζητεί. Ούτε αστυνομίες, ούτε εφορίες, ούτε δημοσιογράφοι, ούτε καν οι οπαδοί. Σαν τον Τάκη του Ηρακλή που έδωσε το ρεσιτάλ του και κατόπιν εξαφανίστηκε. Αλλά ας μην πάμε μακριά. Εδώ κοτζάμ Τζέφρυ και πρώην Υπουργοί κυκλοφορούν ελεύθεροι. Έστω και με αστυνομική συνοδεία. Άλλοι πάνε για κανόε-καγιάκ, άλλοι μιλάνε σε διεθνή συνέδρια, άλλοι πάνε σε υπερπολυτελή ξενοδοχεία κι άλλοι γράφουν βιβλία σε άψογα ΠΑ.ΣΟ.Κ. για τις ένδοξες εποχές της μάσας. Και για να σας βγάλω από τον κόπο, να σας πω ότι όλοι αυτοί είχαν δικαίωμα υπογραφής και φέρουν ακόμα το ίδιο ονοματεπώνυμο. Μου φαίνεται ότι μόνο ο μπακάλης της γειτονιάς θα την πληρώσει.

Υ.Γ.1 Ο Φερνάντο Σάντος κάλεσε τον Παναγιώτη  Γλύκο. Λέγεται ότι ο παίχτης, μόλις έμαθε για την κλήση του στην Εθνική, από την χαρά του, και συνάμα την έκπληξή του, πήγε στο γήπεδο της Τούμπας, ανέβηκε σε ένα αερόστατο και πέταξε προς Λισαβόνα για να υποβάλλει τα σέβη του στην γενέτειρα του Σάντος. Με τον Πορτογάλο στο τιμόνι της Εθνικής μέχρι και κι ο τερματοφύλακας της ομάδας που παίζω μουντιαλίτο μπορεί να κληθεί. Κι όπως ξέρουμε, στην Ελλάδα όλα γίνονται. Ποτέ δεν πλήττεις.

Υ.Γ.2 Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο είναι ο αριθμός των τελικών προσπαθειών και κατ' επέκταση η ερμηνεία της στατιστικής στο εν λόγω άθλημα. Πάρτε για παράδειγμα τον Άρη. Σε δυο αγωνιστικές έχει, αν δεν κάνω λάθος, 23 τελικές προσπάθειες. Κι όμως, παραμένει άσφαιρος. Υπάρχει έστω και ένας από εμάς που θεωρεί ότι στη συνέχεια του πρωταθλήματος θα αρχίσει να σκοράρει με συνέπεια επειδή έχει πολλές τελικές; Δεν το νομίζω. Έχουμε αναφερθεί στις νευραλγικές  θέσεις του άξονα. Και η αλήθεια είναι ότι η ομάδα χρειάζεται επειγόντως κάποιον ικανό επιθετικό (Αγκάνθο;) -ίσως χρειάζονται και περισσότερα τακτικά ρίσκα από τον Κατσαβάκη: προφανώς εκείνος γνωρίζει καλύτερα τις ικανότητές του και τις δυνατότητες της ομάδας. Ειδάλλως μας βλέπω πρωταθλητές στις ισοπαλίες.

Υ.Γ.3 Τα κρούσματα απειθαρχίας που παρατηρούνται στον Άρη δεν αποτελούν είδηση. Λογικό και αναμενόμενο είναι. Το παράδοξο θα ήταν να μην υπήρχαν προβλήματα. Να ήταν όλα μέλι γάλα. Αλλά πως μπορείς να κρατάς τις ισορροπίες και να είσαι υπεράνω όλων, όταν οι υπηρεσίες που παρέχεις στους παίχτες σου δεν είναι οι ενδεδειγμένες; Όταν, όμως, δεν υπάρχει στιβαρή διοίκηση και χρήμα, τότε αυτές οι καταστάσεις συνιστούν αναπόφευκτο κομμάτι της σεζόν. Κι αν δεν ρίξουν (και) οι δυο πλευρές νερό στο κρασί τους, μας βλέπω να χάνουμε άλλο ένα ικανό παίχτη (Βελλίδης).

Υ.Γ.4 Συνεχίζουμε εξίσου δυνατά!

Ο Αχιλλέας έγινε Τζέφρυ

Πριν ένα μήνα, και κάτι ψιλά, παρακολούθησα στο κηποθέατρο Παπάγου την τραγωδία ''Ιφιγένεια εν Αυλίδι''. Που να ήξερε ο Ευριπίδης τι τροπή έχει πάρει το Αρχαίο Θέατρο. Που να ήξερε το μέγεθος της μετάλλαξης. Που να ήξερα εγώ ο ίδιος τι θα έβλεπα. Με τον Στέλιο Μάινα να ερμηνεύει τον Αγαμέμνονα, την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη την Κλυταιμνήστρα και κάποιον ηθοποιό ονόματι Στάνκογλου να προσπαθεί να πείσει τον κόσμο ότι είναι ο Αχιλλέας, ενώ, παράλληλα, ένα ''παιδάκι'' υποδυόταν τον Μενέλαο. Και να παρακολουθείς τον Αγαμέμνονα να γράφει σε γραφομηχανή, την Κλυταιμνήστρα να φοράει βραδινή τουαλέτα με πλατφόρμες και τον χορό να σκαρφαλώνει σε σκαλωσιές. Απίστευτα πράγματα. Ήθελα να ήξερα τι σκεφτόταν ο σκηνοθέτης, όταν επιχειρούσε να εξισώσει την τραγωδία του Ευριπίδη με το παρόν. Ήθελε να κάνει τη διαφορά; Ε, λοιπόν, την έκανε. Όμως, οι θερινές επαναλήψεις των αρχαιοελληνικών έργων φανερώνουν την κρίση που βιώνουμε.

Κάποτε, το Αρχαίο Θέατρο θεωρείτο η υπέρτατη καταξίωση. Μοναδικό παράσημο στην θεατρική καριέρα του ηθοποιού. Εξαιρετικό προνόμιο. Με τους συντελεστές να θεωρούν ύψιστη τιμή τη συμμετοχή τους και να νοιώθουν δέος: κάποτε υπήρχαν στάνταρντ -σήμερα υπάρχουν; Και τώρα βλέπεις τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη να ερμηνεύει το ρόλο της Ιοκάστης και να νομίζεις ότι βλέπεις τον Σούπερμαν με άσπρο φόρεμα και μούσια. Και το κοινό να σβήνει τις παραστάσεις από την μνήμη του, μόλις πέσει η αυλαία. Αλλά έτσι είναι. Ο κάθε αστέρας της τηλεόρασης πατάει το σανίδι και έχει το θράσος από πάνω να δηλώνει πόσο πολύ γουστάρει να παίζει θέατρο. Όπως ο κάθε πικραμένος, τροφοδοτούμενος από την δική μας ανεπάρκεια, γίνεται εν μία νυκτί βεντέτα, σταρ, Πρόεδρος, βουλευτής ή Υπουργός. Προσοχή: δεν μιλάμε για το Δελφινάριο του Σεφερλή (φώτο) και το ηλίθιο χιούμορ του, αλλά για Αρχαίο Θέατρο. Για χώρους και ερμηνείες που έχουν τιμήσει με την παρουσία τους, μεταξύ άλλων, η Άννα Συνοδινού, ο Αλέξης Μινωτής, η Κατίνα Παξινού και ο Μάνος Κατράκης.

Ελάχιστοι δείχνουν αυτοσυγκράτηση. Εδώ κοτζάμ Δημήτρης Χορν είχε δηλώσει: «Δεν έχω φωνή για την Επίδαυρο». Κι όμως, με λίγη δόση τύχης μπορεί να παρακολουθήσεις τον Κόκλα και τον Πυρπασόπουλο. Όπως εγώ ''θαύμασα'' τον Στάνκογλου, σε ρόλο Αχιλλέα υπενθυμίζω, στο κηποθέατρο Παπάγου. Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν και στις υπόλοιπες πτυχές της ζωή μας. Βλέπεις έναν μέτριο ποδοσφαιριστή και κάποιοι τον βαφτίζουν παιχταρά. Ακούς live κάποια σκυλιά να τραγουδούν και αναρωτιέσαι μέχρι ποιο σημείο μπορεί να φτάσει η πνευματική (μας) αναξιότητα. Επισκέπτεσαι μια Δημόσια Υπηρεσία και διαπιστώνεις ότι ο διευθυντής είναι λοβοτομημένος. Παρακολουθείς έναν δημοσιογράφο που δεν μπορεί να στελεχώσει μια απλή πρόταση με ορθολογικά επιχειρήματα και παίρνει εκατοντάδες μύρια. Ανοίγεις το χαζοκούτι που λέγεται τηλεόραση και απορείς με το είδος και την οικογένεια των μαϊντανών σε κάθε λογής εκπομπές. Αλλά τι κάθομαι και γράφω τώρα; Εδώ έχει εκλεγεί ο Τζέφρυ Πρωθυπουργός. Και μένα με πείραξε ο Στάνκογλου στο ρόλο του Αχιλλέα; Και ποιο είναι το χειρότερο; Ότι έχουμε συμβιβαστεί με τη μετριότητα και τη σαχλαμάρα. Καιρός να το ξεπεράσουμε.

Υ.Γ.1 Η σωστή απάντηση στο κουίζ της προηγούμενης ανάρτησης είναι οποιαδήποτε από τις προτεινόμενες επιλογές. Ένας είναι ο Θανάσης Παπάζογλου.

Υ.Γ.2 Από τον Κώστα Καίσαρη: «Ο κόσμος, άλλωστε, και δια της ψήφου του έδειξε να έχει δεχθεί τη μοίρα του. Σαν την πουτάνα που δεν μπορεί να απαρνηθεί τον νταβατζή της. Της παίρνει τα λεφτά, της ρίχνει και τίποτα χαστούκια, αλλά αυτή δεν φεύγει από κοντά του με τίποτα. Έτσι και οι ψηφοφόροι. Νταβατζή αλλάζουν κάθε φορά που πάνε στις κάλπες. Ή εν έτη 2012 ανακαλύπτουν τον εθνικισμό και τη Χρυσή Αυγή, ή τον πατριωτισμό του Καμμένου και του Τέρενς Κουίκ».

Υ.Γ.3 Τον τελευταίο καιρό δεν έχω δει ούτε ένα ματς. Ούτε τα ευρωπαϊκά ματς των ελληνικών ομάδων, ούτε το ισπανικό σούπερ καπ, ούτε καν το πρώτο ματς της Αρειανάρας στο πρωτάθλημα. Σας υπόσχομαι ότι θα καλύψω το χαμένο έδαφος. Έχουμε πει, όμως, ότι στις διακοπές επικρατούν άλλες προτεραιότητες και υπερισχύουν διαφορετικά δεδομένα. Και οι φετινές διακοπές επισκίασαν όλες τις προηγούμενες. Τέλος!

Υ.Γ.4 Αισθάνομαι, νοιώθω και βρίσκομαι σε εξαιρετική κατάσταση. Ας ακούσουμε κάτι μπομπάτο!

Οι γάμπες

Μέτα την Σύρο, όπου επαναλαμβάνω πέρασα υπέροχα, γύρισα για ελάχιστες μέρες στη βάση μου, δηλαδή εν Αθήναις, και κατόπιν έφυγα για Μύτικα Αιτωλοακαρνανίας. Εκεί, έκατσα για δυο μέρες και έπειτα οδεύσαμε προς Σπάρτη. Αν σας πω ότι δεν πέρασα και σε αυτά τα μέρη υπέροχα, θα πω ψέμματα. Για την ακρίβεια δεν ήταν (μονάχα) τα μέρη, αλλά κυρίως η παρέα: θυμηθείτε το χαμένο ακουστικό της κυρίας Ξανθούλας. Τέτοια χημεία έχω να δω από τον περιοδικό πίνακα του Μεντελέγιεφ. Όμως, οι διακοπές δεν σταματούν σε αυτό το σημείο. Τουλάχιστον για εμένα. Αύριο, έστω και με διαφορετική παρέα, αναχωρώ για Κομοτηνή και έπειτα οδεύω προς Χαλκιδική. Έτσι, για να νοιώσουμε και λίγο Αρειανάρα στο πετσί μας.

Κι αφού εντάξαμε στην ανάρτηση τα ποδοσφαιρικά, δείτε για λίγο την παραπάνω φωτογραφία. Ας συνδυάσουμε, λοιπόν, το ποδόσφαιρο με την παραλία και τη θάλασσα. Τι σας θυμίζει το ηλιοκαμένο αγόρι;

1. Μονδέλο 
2. Κομμωτής
3. Φίκος
4. Όρθιο ξύλο
5. Κούκλα Barbie

Μέχρι να το βρείτε, επιτρέψτε μου να μετουσιώσω την καλοκαιρινή υπόθεση εργασίας σε πραγματικότητα. Καλή συνέχεια!

Υ.Γ.1 Η σωστή απάντηση θα δημοσιευτεί στην επόμενη ανάρτηση.

Υ.Γ.2 Το μυαλό μου είναι γεμάτο αναρτήσεις. Μόλις επιστρέψω, θα γίνει χαμός. Θα χορτάσουμε ιδέες.

Υ.Γ.3 Σβήνουμε με κάτι δυνατό. Προσοχή στους στίχους!