Δεν πρέπει να αλλάξει ο σκοπός

Είναι τρομακτικά εκνευριστικό να παίζεις στην έδρα σου, να προσπαθείς να διασπάσεις την άμυνα του αντιπάλου και να μην μπορείς. Να θες, αλλά να μην μπορείς. Να μην μπορείς να βγάλεις μια κάθετη, να πλαγιοκοπήσεις με συνέπεια, να φορτώσεις με παίχτες την αντίπαλη περιοχή. Κι όλα αυτά με τον αντίπαλο να παίζει άμυνα στο μισό γήπεδο. Να σου δίνει, υποτίθεται, χώρο κι εσύ να παίζεις ένα ανυπόμονο ποδόσφαιρο κατοχής με οριζόντιες πασούλες και μακρινές διαγώνιες μπαλιές. Μολαταύτα, να έχεις ευκαιρίες για να πετύχεις γκολ, αλλά όχι αποτελεσματικότητα -τουλάχιστον, όχι αυτήν που επέδειξε ο αντίπαλος στις φονικές αντεπιθέσεις του: οι σκάουτερ του Άρη δεν διέκριναν την τάση και την ικανότητα του Πλατανιά για κόντρα παιχνίδι; Κι αυτό δεν είναι τυχαίο, από την στιγμή που στηρίζεσαι στις ορέξεις ενός ποδοσφαιριστή κι όχι στο σύνολο.

Στο άρθρο περί σκοπού Κατσαβάκη, έγραφα, μεταξύ άλλων, για βάθος άμυνας και αποτελεσματικότητα επίθεσης. Είναι προφανές ότι απέτυχα παταγωδώς στην αποκρυπτογράφηση των θέλω του Κατσαβάκη. Ο Μάκης, παρασυρόμενος από την αύρα του Χαριλάου και τη δυναμική του Άρη, προσπάθησε να ποντάρει στην επίθεση, όντας σχετικά βέβαιος ότι η άμυνα θα κάνει τη δουλειά της. Όμως, η επιθετική δυσλειτουργία δεν επαρκεί για να μασκαρέψει τις αμυντικές αδυναμίες σε τακτικό και τεχνικό επίπεδο. Κι αν είσαι ο Άρης του 2012, πρέπει να παίζεις άμυνα, προτού παίξεις επίθεση.

Και τι συμβαίνει τώρα; Ο Κατσαβάκης αποτελεί παρελθόν και η Π.Α.Ε. ψάχνει νέο προπονητή. Είμαι πραγματικά περίεργος να ρωτήσω τα μέλη της διοίκησης αν συνομίλησαν ποτέ με τον Κατσαβάκη για το αγωνιστικό στυλ της ομάδας. Για το τι περίμεναν να δουν μέσα στο χόρτο και ποιες ήταν οι προσδοκίες τους. Διότι, όπως έχω αναφέρει επανειλημμένως, το θέμα είναι να μην υποβιβαστούμε -προφανώς αναφέρομαι σε αγωνιστικό επίπεδο. Έστω κι αν αυτό περιλαμβάνει μια εντός έδρας ήττα από τον Πλατανιά. Κι ο Κατσαβάκης αυτό, παρά το μερικώς άστοχο mentality, το γνώριζε. Ο νέος προπονητής θα το γνωρίζει;

Υ.Γ.1 Ο Ολυμπιακός κερδίζει, και οι οπαδοί του κράζουν. Πώς αλλάζει το κλίμα, ε; Λευτεριά στον γυμνό βασιλιά!

Υ.Γ.2 Ο Κατίδης αποτελεί κλασικό παράδειγμα ποδοσφαιριστή που ήρθε σε επαφή με λάθος ανθρώπους -δηλαδή, παράδειγμα προς αποφυγήν. Από τον Άρη, ήδη, είχε δείξει ότι κουβαλάει λανθασμένη νοοτροπία: φαινόταν μέσα στο χόρτο. Και φέτος το καλοκαίρι έφυγε από τον Άρη, για να πάει στην Α.Ε.Κ. Αν αυτή η κίνηση δεν αποκαλύπτει σημάδια παράνοιας, δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να εμφανίζει. Αυτό το παράδειγμα σημαίνει τρία πράγματα. Πρώτον, ότι στην Ελλάδα δεν δουλεύουμε νοητικά και ψυχολογικά με τον νεαρό παίχτη. Δεύτερον, ότι οι γονείς των παιδιών αυτών τυφλώνονται από πιθανά μεγαλεία και συχνά φέρονται εγωιστικά. Και τρίτον, ότι πάντοτε υπάρχουν άνθρωποι, π.χ. μάνατζερ και παράγοντες, που θα φουσκώσουν τα μυαλά ενός ελπιδοφόρου και ικανού παίχτη. Η λύση; Εξωτερικό!

Υ.Γ.3 Χθες είχαμε τρία μεγάλα παιχνίδια: Μπαρτσελόνα - Ρεάλ, Μαρσέιγ - Παρί και Μίλαν - Ίντερ. Τα δυο πρώτα ματς έληξαν 2-2, ενώ το τρίτο, έπειτα από ένα λάθος του Αμπιάτι, έληξε 1-0 υπέρ των φιλοξενούμενων. Όσο για τη σύγκριση Κριστιάνο και Μέσι, που εσχάτως έλαβε εκ νέου μέρος και μονοπωλεί σε κουραστικό βαθμό την κουβέντα, δεν υπάρχει σύγκριση. Ο ένας βρίθει φυσικών χαρισμάτων, αλλά είναι ποζεράς και σου βγάζει μια ένταση στις προσπάθειές του, κι ο άλλος κάνει το δύσκολο να φαίνεται σαν το πιο απλό πράγμα στο κόσμο.

Υ.Γ.4 Διάβασα ότι ο Χρύσανθος Τσαλτίδης δέχτηκε αντικείμενα και εισέπραξε μπινελίκια από Αρειανούς. Ορισμένοι κάνουν λόγο και για ψιλόβροχο. Δεν ξέρω τι πραγματικά συνέβη και δεν συμφωνώ με τέτοιες τακτικές ή συμπεριφορές, αλλά ο εν λόγω δημοσιογράφος έπρεπε να το περιμένει. Και είναι πολύ κρίμα που δεν το είδε να έρχεται: κάπως έτσι φανερώνεται η ανεπάρκειά του και η άγνοια του. Υπομονή, όμως: αν δεν αλλάξει μυαλά, μπορεί να έρθει κι άλλο. Από τους Judas Priest.

Το κυνήγι της μπάλας

Τα πιο δύσκολα παιχνίδια του Ολυμπιακού είναι, όπως λέγεται, τα φιλικά του καλοκαιριού -ο κόσμος είναι αυστηρός κριτής, ανυπόμονος και συχνά ανικανοποίητος με αυτά που βλέπει: ποιος ξεχνάει τις γιούχες στον Κονστάντζο ή τη δυσφορία για το φετινό σχεδιασμό της ομάδας; Κατά τη γνώμη μου, το πιο δύσκολο παιχνίδι του Ολυμπιακού είναι το πως θα πείσει τον κόσμο ότι το πλάνο που ακολουθεί η Π.Α.Ε., είναι το σωστό. Και η αλήθεια είναι ότι το πλάνο δεν είναι κακό. Η πρόσφατη ασθένεια που έχει προσβάλλει τις ελληνικές ομάδες, λέγεται ''ελληνοποίηση''. Κι ο Ολυμπιακός βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να πράξει από επιλογή αυτό που όλοι οι υπόλοιποι πράττουν από αναγκαιότητα -προφανώς υπάρχουν και εξαιρέσεις όπως ο Αστέρας Τρίπολης κι ο Παναθηναϊκός που για διαφορετικούς λόγους ο καθένας δεν ποντάρουν στο ελληνικό στοιχείο. Το πρόβλημα εμφανίζεται στο πως θα εφαρμόσεις αυτό το πλάνο. Πως θα το υλοποιήσεις, προσπαθώντας, παράλληλα, να στελεχώσεις υπεύθυνα το ρόστερ σου και να διατηρήσεις την ανταγωνιστικότητά σου. Και κάπου εδώ έρχεται η φυγή του Βάσκου. Ο Βαλβέρδε, ένας δάσκαλος που υπέγραφε τις επιταγές του σύγχρονου ποδοσφαίρου, έφτιαξε ένα σύνολο που, τουλάχιστον για τα δεδομένα του ελληνικού πρωταθλήματος, έβριθε από τακτική πληρότητα. Αυτό ακριβώς ήταν το στοίχημα της διοίκησης: να βρει έναν προπονητή που θα εφαρμόσει το εταιρικό πλάνο και θα διακατέχεται από παρόμοια φιλοσοφία με τον Βαλβέρδε. Το κέρδισε; Δεν το νομίζω. Αυτός είναι ο λόγος που ο Ζαρντίμ θεωρείται, αισθάνεται και μάλλον είναι αιχμάλωτος του Βάσκου. Προσοχή, όμως: αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα του νέου προπονητή, αλλά της διοίκησης -εκείνη είναι που τον ξεχώρισε, αξιολόγησε, επέλεξε και υπέγραψε. Και έχει και την απαίτηση να πετύχει.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, λοιπόν, κάπως έτσι εξηγείται το γιατί ο Ζαρντίμ δείχνει τακτικά μπερδεμένος -η στρατηγική υπεροχή του Βάσκου έχει χαθεί κι ο νέος προπονητής, αντιλαμβανόμενος ότι του ζητάνε κάτι που δεν μπορεί (ακόμα;) να δώσει, έχει βραχυκυκλώσει. Για αυτό και το στήσιμο της εντεκάδας ή το κοουτσάρισμα είναι λίγο περίεργο: ακόμα ψάχνεται. Είπαμε, όμως, ότι η ευθύνη δεν είναι δικιά του. Χθες, για παράδειγμα, απέναντι στην Άρσεναλ, δεξί μπακ έπαιξε ο Ντιακιτέ. Είναι δυνατόν μια ομάδα που καυχιέται ότι στηρίζεται σε συγκεκριμένο πλάνο, και μάλιστα ομάδα που ακολουθεί πρωταθλητισμό, να μην έχει αναπληρωτικό δεξί μπακ ή να στηρίζεται στον Σιόβα, ο οποίος κάλυψε καλά το χώρο και έτρεξε αρκετά οριζόντια, για την μεσαία γραμμή; Κι όλα αυτά απέναντι σε μια Άρσεναλ που είχε να επιδείξει ταχύτατη μεταφορά μπάλας από την άμυνα στην επίθεση -το λεγόμενο επιθετικό transition game-, μεγάλο πλάτος, πλαγιοκόπηση, ψευτοεννιάρι (Ζερβίνιο) και ικανότητα στο ένας εναντίον ενός -μελανό σημείο της αγγλικής ομάδας αποτελεί η ανασταλτική λειτουργία του άξονα, καθώς παρατηρούνται κενά στα χαφ, το κεντρικό αμυντικό δίδυμο, το οποίο προσθέτει ύψος και δύναμη, αλλά όχι ηρεμία και ακρίβεια, κι ο Μανόνε, ο οποίος παίζει να είναι χειρότερος κι από τον Τζόρβα. Προσοχή: για να εφαρμόσεις το επιθετικό transition game, οι γραμμές πρέπει να τηρούν κάποια απόσταση -εξού και η διάταξη του Ποντόλσκι, του Τσάμπερλεϊν και του ''μαέστρου'' Καθόρλα που λειτουργούσε ως οριζόντιος θερμοστάτης των πλευρών. Ουσιαστικά, αφήνεις τη μπάλα να καλύψει τα μέτρα και να τρέξει για σένα. Το αποτέλεσμα είναι να καλύπτει περισσότερα χιλιόμετρα ο αντίπαλος και αναπόφευκτα να κουράζεται πιο γρήγορα. Επομένως, το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός έτρεξε περισσότερο από την Άρσεναλ δεν πρέπει να προξενεί θετική έκπληξη, όπως διατυμπάνιζαν οι δημοσιογράφοι, ούτε συνιστά κάποιο τακτικό τρικ: απλά οι παίχτες του Ζαρντίμ κυνηγούσαν τη μπάλα. Ακόμα και τα κλεψίματα του Μασάδο ή του Αμπτούν δεν προήλθαν ως αποτέλεσμα ισχυρής πίεσης στα 3/4 του γηπέδου, αλλά από αγνή αφέλεια του αμυντικού διδύμου της ομάδας του Βενγκέρ. Όπως αφέλεια συνιστά η επιλογή του Ζαρντίμ να ξεκινήσει τον Μέγιερι κι όχι τον Κάρολ, που έχει φάει με το κουτάλι τα γήπεδα της Πρέμιερ.

Εν κατακλείδι, δεν πρέπει να παρασυρθούμε από την βελτιωμένη εικόνα του Ολυμπιακού. Αυτή είναι δουλειά των δημοσιογράφων. Διαβάζεις άρθρα και απόψεις και νομίζεις ότι την τριάρα δεν την έριξε η Άρσεναλ, αλλά η ομάδα του Ζαρντίμ. Τέλος πάντων. Ο Ολυμπιακός έχει ακόμα πολλά πράγματα να διορθώσει. Για παράδειγμα, η πίεση στο τερέν του αντιπάλου, η διαγώνια αλληλοκάλυψη και τα κάθετα σπριντ. Και επιτέλους, να αντιληφθεί κάποιος ότι ο Ιμπαγάσα, όταν μπαίνει αλλαγή, τουλάχιστον σε επίπεδο τσου λου, δεν μπορεί να αλλάξει και πολλά πράγματα από τη στιγμή που οι συμπαίχτες του είναι κουρασμένοι από το κυνήγι της μπάλας.

Υ.Γ.1 Αυτό το πράγμα με το να ψάχνουμε απίθανες αιτίες για ένα αποτέλεσμα ή έναν αποκλεισμό, πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει. Κάθε φορά θα φταίει η ατυχία, ο διαιτητής, ο καιρός, το χορτάρι. Κι όμως, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι κάποιες φορές χάνουμε λόγω ανωτερότητας του αντιπάλου.

Υ.Γ.2 Δεν ξέρω τι μύγα τσίμπησε τον Αλαφούζο και έδιωξε τον Κατσουράνη. Επίσης, δεν ξέρω γιατί του το ανακοίνωσε εκ του σύνεγγυς. Θα μπορούσε κάλλιστα να (του) το ανακοινώσει μέσω τουίτερ.

Υ.Γ.3 Όποιος θέλει να γελάσει (και να κλάψει) μπορεί να διαβάσει παλιές δηλώσεις του Τζέφρυ, του Σαμαρά, του Μπένι, του Τσίπρα και σία, και να τις συγκρίνει με πρόσφατες.

Υ.Γ.4 Την Κυριακή έχουμε μεγάλα ευρωπαϊκά ματς. Μακάρι να μπορούσα να τα δω όλα!

Υ.Γ.5 Λέγονται Celtic Frost και έρχονται από την Ελβετία. Και τα σπάνε όλα!

Ο δωδέκατος παίχτης

Στην τελευταία ανάρτηση προσπάθησα να αποκρυπτογραφήσω τις τακτικές πτυχές του αγώνα. Δεν τα κατάφερα. Ο Π.Α.Ο.Κ. δεν έπαιξε ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, αλλά διατηρούσε απλώς την κατοχή. Την ίδια στιγμή, ο Άρης δεν πόνταρε στο ποδόσφαιρο αναμονής, αλλά προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τα αμυντικά κενά του αντιπάλου -το γεγονός ότι ο Άρης δεν είχε κατοχή δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έπαιξε και ποδόσφαιρο αναμονής: το ποδόσφαιρο αναμονής συγκεντρώνει τακτικά στοιχεία που δεν τα έδειξε ο Άρης (π.χ. μικρό πλάτος, διαγώνια αλληλοκάλυψη). Η σκέψη του Κατσαβάκη να κρατήσει (σχετικά) ψηλά τις γραμμές είχε μια λογική, αλλά για να συμβεί αυτό πρέπει να έχεις γρανιτένια άκρα, καλή κυκλοφορία και γρήγορες επιστροφές. Εμείς δεν είχαμε τίποτα από αυτά. Τα δυο εξτρέμ δεν αλληλοκάλυπταν (Γιαννώτας και Σουνάς), προφανώς λόγω εντολών Κατσαβάκη, ο Κοέλιο θύμιζε μια βελτιωμένη έκδοση του Τόχα, ο Νταμαρλής φαινόταν πελαγωμένος στο χώρο κι ο Καζναφέρης μας χάριζε απλόχερα την εικόνα ενός άτακτου και άναρχου ποδοσφαιριστή -το έτερο ακραίο μπακ, ο Ψυχογιός, πάλεψε με νύχια και με δόντια, αλλά είναι φανερό ότι πρόκειται για παίχτη περιορισμένων δυνατοτήτων. Και το πρώτο μέρος τελειώνει με τον Π.Α.Ο.Κ. να σκοράρει με ποσοστά μπάσκετ και με μπομπάτους τρόπους. Ειδικά του γκολ που πέτυχε ο Κλάους δεν πρέπει να το πιστεύει ούτε ο ίδιος: αναφέρομαι στον ίδιο ποδοσφαιριστή που δεν μπορεί να βάλει φάλτσο στην μπάλα και να τελειώσει ένα τετ α τετ.

Και μόλις ξεκινάει το δεύτερο μέρος, σκέφτομαι ότι ο Κατσαβάκης θα αποσύρει τον Καζναφέρη. Φευ! Για κάποιο λόγο που αγνοώ ο παίχτης δεν αντικαταστάθηκε κι ως εκ τούτου παρέμεινε ο δωδέκατος παίχτης του Π.Α.Ο.Κ. κι ο καλύτερος συμπαίχτης του Ρομπέρ. Κανονικά ο παίχτης έπρεπε να έχει γίνει αλλαγή από το πρώτο ημίχρονο, αλλά τέτοια ώρα, τέτοια λόγια. Συν τοις άλλοις, είχαμε τον Καπετάνο που εξακολουθούσε να μην παίρνει όπισθεν μέτρα στον άξονα και να μην μπορεί να παίξει κάθετα. Μολαταύτα, ο Αγκάνθο υπήρξε μόνιμη πηγή κινδύνων για την εστία του Γλύκου (κλισέ). Μακάρι να λάμβανε και συστηματική τροφοδότηση και μακάρι να παίζαμε με τη μπάλα χαμηλά: κάθε φορά που σηκώναμε το τόπι, απογειωνόταν το ταγάρι ο Κουμάλο και έδιωχνε τη μπάλα. Σε αυτό το σημείο επιτρέψτε μου να σημειώσω το εξής: η εικόνα που έδειξαν οι δυο ομάδες στο δεύτερο μέρος ήταν τραγική. Αν είχε κάποιος αϋπνίες και έβλεπε το δεύτερο 45λεπτο θα είχε κοιμηθεί σαν πουλάκι. Κι αν υπήρχε ποδοσφαιρική δικαιοσύνη θα τιμωρούσε και τις δυο ομάδες για κακοποίηση του αθλήματος. Τέλος πάντων. Το θέμα είναι ότι φάγαμε τέσσερα γκολ από μια ομάδα που δεν έδειξε κάτι ιδιαίτερο κι έναν Δώνη που δεν έκανε το παραμικρό από τον πάγκο -τόσο απροετοίμαστοι (και ανίκανοι) ήμαστε. Κι αυτό ουδόλως μας τιμά.

Υ.Γ.1 Φημολογείται ότι στην Τούμπα έλαβαν μέρος θλιβερά σκηνικά. Έτσι πάει. Όταν τα κάνεις είσαι άρχοντας κι όταν στα κάνουν ουρλιάζεις για αδικίες και αφιλοξενίες. Κι αυτό ισχύει για όλους.

Υ.Γ.2 Για το κύπελλο μπάσκετ είχα πει ότι, προκειμένου να παίξουμε με τον Ολυμπιακό, έπρεπε να κερδίσουμε την Κηφισιά. Δεν κερδίσαμε, δεν παίζουμε.

Υ.Γ.3 Με πολύ μεγάλη μου θλίψη παρατηρώ ότι δεν μαθαίνουμε από αυτή την κατάσταση που ορισμένοι ονομάζουν κρίση. Μηδενική διάθεση αυτοκριτικής. Μηδενικά διάθεση να σπεκουλάρουμε τα λάθη μας. Μηδενική διάθεση να αλλάξουμε νοοτροπία. Αρχίζω να πιστεύω ότι χρειαζόμαστε format και reboot.

Υ.Γ.4 Αγνό, αυθεντικό, παραδοσιακό Heavy Metal!

Κανείς δεν κέρδισε πριν τον αγώνα

Στο προσεχές ντέρμπι αναμένω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την τακτική προσέγγιση των δυο προπονητών. Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Ο Δώνης θα παρατάξει την ομάδα με το αγαπημένο του 4-4-2 και θα προσπαθήσει να επιβεβαιώσει το ''νόμο της Τούμπας'' (sic!). Πώς θα γίνει αυτό; Είμαι σίγουρος ότι θα προσπαθήσει να παίξει ποδόσφαιρο κατοχής το οποίο πιθανολογώ ότι θα μετατραπεί σε ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Τι σημαίνει αυτό; Για παράδειγμα, ισχυρό πρέσινγκ στα 3/4 του γηπέδου, σχετικά μεγάλο πλάτος, κίνηση χωρίς μπάλα, κάθετο παιχνίδι, διενέργεια επιθέσεων με πολλούς παίχτες (π.χ. Λίνο, Ρομπέρ, Φωτάκη, Λαζάρ), αξιοποίηση κενών χώρων, εκμετάλλευση των λαθών του αντιπάλου. Ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, λοιπόν, σημαίνει ότι ψάχνω τρόπους, ορθολογικούς τρόπους, να ''χτυπήσω'' τον αντίπαλο. Να τον κουράσω σωματικά και ψυχολογικά. Να τον μπερδέψω τακτικά. Για παράδειγμα, ο Δώνης γουστάρει τις διαγώνιες μακρινές μπαλιές από τα κεντρικά χαφ προς τα επελαύνοντα πλάγια μπακ, πάντοτε με ταυτόχρονη σύγκλιση των εξτρέμ προς τον άξονα, προκειμένου να δημιουργήσει ρήγμα στην αντίπαλη άμυνα είτε με σουτ από το εξτρέμ που συγκλίνει, είτε με σέντρα για τα κεφάλια των επιθετικών -ο Μπολόνι ήθελε η μπάλα να εφάπτεται με το χόρτο: πίστευε ότι ο παίχτης δεν πρέπει να μετατρέπει τη μπάλα σε ρουκέτα, αλλά να διακατέχεται από γρήγορη σκέψη κι όχι μόνο γρήγορα ποδάρια. Και τι θα συμβεί στη μεσαία γραμμή; Θεωρώ ότι η τοποθέτηση του Λαζάρ, ενός καλού χειριστή της μπάλας που εν απουσία του Γκαρσία παίρνει πρώτος μπάλα από την αμυντική γραμμή και επωμίζεται την ανάπτυξη του παιχνιδιού, δεν θα λάβει μέρος τόσο κοντά στα κεντρικά μπακ, αλλά ελαφρώς ψηλότερα και σε διάταξη λοξής φάλαγγας, με τον Κάτσε ελάχιστα μέτρα πιο μπροστά: οι γραμμές θα βρίσκονται ψηλά και λογικά το βάθος στην αμυντική γραμμή θα απουσιάζει -ο Δώνης θα πρέπει να σκεφτεί πως θα υπερκεράσει το βάθος της αμυντικής γραμμής του Άρη. Εν γένει, δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο μανιφέστο για να παίξεις ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, αλλά χρειάζεται τακτική παιδεία, τεχνική επάρκεια και ικανότητα. Κι ο Π.Α.Ο.Κ. διαθέτει αυτά τα στοιχεία σε ανώτερο βαθμό από εμάς.

Πάμε και στην Αρειανάρα. Ας προσπαθήσουμε, φορώντας τα παπούτσια του Κατσαβάκη, να φανούμε ρεαλιστές. Η νίκη επί της Κέρκυρας δίνει στον προπονητή του Άρη ηρεμία. Ψυχολογία. Ηθικό. Συν τοις άλλοις, του δίνει το ''δικαίωμα'', το άλλοθι αν προτιμάτε, να παίξει άμυνα για να κλειδώσει το Χ. Μπορεί ως σκοπός του Κατσαβάκη στη φετινή σεζόν να θεωρείται η αποφυγή του υποβιβασμού, αλλά την Κυριακή το ζητούμενο είναι να μην χάσουμε. Είναι εφικτό; Βεβαίως! Όμως, για να συμβεί κάτι τέτοιο, θα πρέπει ο προπονητής της ομάδας να προβεί σε ουσιαστικές επιλογές: χρειάζεται τακτικός ρεαλισμός. Αυτό σημαίνει ότι πειράματα τύπου ''Καπετάνος έξω δεξιά'', ''Πουλίδο αμυντικό χαφ'' ή ''Παπαστεριανός αριστερό μπακ'' απαγορεύονται. Στο ματς με την Κέρκυρα, έναν αδύναμο αντίπαλο, η ομάδα παρατάχθηκε ακριβώς όπως την φανταζόμουν στην αρχή της χρονιάς: ουσιαστικά έγιναν τα αυτονόητα -στην Τούμπα, όπου θα αντιμετωπίσουμε πιο δυνατό αντίπαλο, θα γίνουν; Με έναν γερό άξονα, πάντοτε για τα δεδομένα του πρωταθλήματος, και ελαφρώς αδύναμες πλευρές. Με έναν παίχτη (Καπετάνος) πίσω από τον λίαν επικίνδυνο Αγκάνθο -ο Ισπανός μου θυμίζει ελαφρώς τον Κάμπορα. Με τον Κοέλιο να επιβλέπει την ανάπτυξη και να μοιράζει διαγώνιες μπαλιές στα εξτρέμ: η ομάδα δεν μπορεί να αναπτυχθεί κάθετα με συνέπεια. Με τον Πουλίδο να λειτουργεί σαν σκούπα τρία μέτρα πίσω από από τον Παπαζαχαρία. Με τα πλάγια μπακ να ανεβάζουν την άμυνα σχετικά ψηλά -υποθέτω ότι την Κυριακή οι επελάσεις αυτών θα περιοριστούν σημαντικά για καλύτερη ανασταλτική λειτουργία, σχετικά μικρό πλάτος και συρρίκνωση γραμμών. Και με ανελέητο τρέξιμο και πίεση στα 2/4 του γηπέδου που θα αντικαθιστούν, θα μασκαρεύουν αν προτιμάτε, έστω σε μερικό βαθμό, την τεχνική ανεπάρκειά μας -ελπίζω διάφοροι παίχτες να φανούν τακτικά συνεπείς και πιο ομαδικοί (π.χ. Γιαννώτας, Καζναφέρης). Και πώς θα αντιμετωπίσουμε το ποδόσφαιρο κατοχής/πρωτοβουλίας που λογικά θα επιδείξει ο Π.Α.Ο.Κ.; Προφανώς με ποδόσφαιρο αναμονής. Αν το πρώτο ημίχρονο κλείσει σύμφωνα με το πλάνο Κατσαβάκη, δηλαδή δεν χρειαστεί να κυνηγάμε το σκορ, είμαι βέβαιος ότι στο δεύτερο μέρος θα προσπαθήσουμε να κλέψουμε το ματς,  εκμεταλλευόμενοι την κούραση του Π.Α.Ο.Κ., την γκρίνια του κόσμου και το άγχος του Δώνη -κάτι αντίστοιχο είχε επιχειρήσει κι ο Μασάδο πέρυσι. Η ομάδα, άλλωστε, έχει γρήγορους παίχτες που μπορούν να τρέξουν με τη μπάλα προς την περιοχή του Π.Α.Ο.Κ. -να σημειωθεί ότι το σύνολο που συγκροτούν οι παίχτες του Άρη δεν είναι αργό στα πόδια, αλλά μάλλον στο μυαλό. Άρα, εκμεταλλευόμενοι τη διάταξη της αντίπαλης αμυντικής γραμμής, αλλά και άμυνας, η οποία λογικά θα βρίσκεται ψηλά, μπορούμε να παίξουμε την κόντρα. Εξάλλου, η αμυντική λειτουργία του Π.Α.Ο.Κ. δεν βρίσκεται στα φόρτε της: οι αριθμοί και η στατιστική δεν λένε πάντα την αλήθεια.

Εν κατακλείδι, ο Άρης πρέπει να ποντάρει στην αναπόφευκτη υποτίμηση από πλευράς Π.Α.Ο.Κ. και να παραμείνει σε τακτική εγρήγορση (π.χ. να εκμεταλλευτεί τις παθογένειες του 4-4-2 και να αλληλοκαλύπτει με ακρίβεια). Θα πρέπει να βγάλουμε ενέργεια και πάθος, αλλά να θυμόμαστε ότι τα ντέρμπι δεν είναι μόνο ποδοσφαιρικός τσαμπουκάς, αλλά και ευφυΐα -την έχουμε; Από την άλλη πλευρά, ο Δώνης θα πρέπει να τιθασεύσει τη χαλαρότητα που μεταδίδουν οι οπαδοί του Π.Α.Ο.Κ. στους παίχτες, σχετικά με το πόσο εύκολο είναι το ματς -το αποτέλεσμα στη Ξάνθη δεν τον βοηθάει ιδιαίτερα: ούτως ή άλλως, ο Π.Α.Ο.Κ. θέλει αποτέλεσμα απέναντι στον Άρη. Μπορεί και να είναι, αλλά ο καθρέφτης είναι το χόρτο. Προσωπικά, δεν γνωρίζω κάποια ομάδα που να κέρδισε πριν τον αγώνα. Γνωρίζω, όμως, τις παρενέργειες από ενδεχόμενη ήττα.

Υ.Γ.1 Τη Δευτέρα έπαιξε ο Παναθηναϊκός με τον Ατρόμητο. Αν άλλαζαν φανέλες οι δυο ομάδες πόσο θα έληγε το ματς; Ποιος θα κέρδιζε;

Υ.Γ.2 «Η δικαιοσύνη είναι σαν τον ιστό της αράχνης. Αν είσαι ζουζούνι σε πιάνει, αν είσαι θηρίο περνάς και δεν σε αγγίζει». Από τον Σωκράτη.

Υ.Γ.3 Αν κάποιος θέλει να γελάσει με τη ψυχή του, μπορεί να διαβάσει/ακούσει δηλώσεις από Ελλήνες πολιτικούς. Πιάνεις το στομάχι σου από τα γέλια. Διπλώνεις για να αντέξεις την ένταση. Τον πόνο. Λες και σε ''κερνάνε'' μπουκέτα.

Υ.Γ.4 Τι να λέμε τώρα; Τα πάντα όλα!

Μια αργή ομάδα

Τι είδους ομάδα είναι ο Παναθηναϊκός; Αυτό μόνο η διοίκηση μπορεί να το απαντήσει: η εκάστοτε διοίκηση είναι αυτή που οφείλει και πρέπει να θεσπίσει ένα εξωαγωνιστικό πλάνο. Τι είδους ομάδα θέλει ο Φερέιρα; Ιδού το ερώτημα. Προσωπικά δεν έχω καταλάβει. Φαίνεται να έχει προκρίνει έναν τύπο ελαστικής άμυνας. Γιατί; Δεν έχει αντιληφθεί ότι το φετινό ελληνικό πρωτάθλημα είναι της πλάκας; Κι αν δεν το έχει πάρει πρέφα, γιατί δεν του το είπε κάποιος; Όπως γράφει ο Αντώνης Πανούτσος: «Με τη μετριότητα των ομάδων, βετεράνοι παίκτες, που μέχρι αυτή τη σεζόν θεωρούνταν καλοί έως μέτριοι, έχουν γίνει ήρωες. Στο χθεσινό ματς ο Μενδρινός όπως και στα προηγούμενα έκανε όλο το παιχνίδι του Πανιωνίου, ενώ ο Σίσιτς όποτε έπαιρνε την μπάλα στην πλάγια γραμμή ήταν η οργή του Θεού». Και στην επίθεση τι γίνεται; Δεν χρειάζεται να είσαι ποδοσφαιρικός επιστήμονας για να καταλάβεις ότι ο Πορτογάλος βρίσκεται σε τακτική σύγχυση. Δεν υπάρχει παίχτης που να μπορεί να παίξει υπεύθυνα το ρόλο του επιτελικού φορ. Ο Λέτο το εφήρμοζε άκρως ικανοποιητικά, βουλώνοντας παράλληλα το στόμα του Κάνθαρου, αλλά η απουσία του έχει μπλοκάρει κυριολεκτικά τον μηχανισμό και το ξεδίπλωμα της επίθεσης. Ο Πετρόπουλος κρίθηκε ανεπαρκής, ο Φορναρόλι φαίνεται βαρυκόκκαλος, ο Τοτσέ δεν τροφοδοτείται ποτέ και ο Χριστοδουλόπουλος δεν μπορεί να παίξει με πλάτη, δεν μπορεί να κρατήσει μπάλα και δεν μπορεί να σπάσει το τόπι στα φτερά. 

Έστω, όμως, ότι ο Λάζαρος, ή έστω κάποιος άλλος από τους προαναφερθέντες, διεκπεραίωνε όλες αυτές τις αποστολές. Σε ποιον να την σπάσει; Σύμφωνα με αυτά που βλέπουμε στο χόρτο, θα μπορούσε να την υποδεχτεί ο Βύντρα κι ο Σπυρόπουλος, οι οποίοι, προφανώς λόγω οδηγιών του Φερέιρα, παίρνουν μέτρα στην πλευρά και εφαρμόζουν με μερικό βαθμό ικανοποίησης το όβερλαπ. Ακόμα, όμως, κι αν το όβερλαπ είναι επιτυχές, δεν υπάρχει παίχτης να βγαίνει από πίσω: ουδείς μετατρέπεται σε κρυφό φορ, όπως ο Κατσουράνης επί Κάτε, ενώ το πρόβλημα εντείνεται όταν ο Φερέιρα δίνει εντολή στα αμυντικά χαφ (Ζέκα και Βιτόλο) να κινηθούν διαγώνια για να καλύψουν τις επελάσεις των ακραίων μπακ. Το αποτέλεσμα; Οι παίχτες να πρέπει να διανύσουν μεγαλύτερη απόσταση κι ως εκ τούτου η αντίπαλη περιοχή να μένει άδεια και η απομόνωση των επιθετικογενών παιχτών να θεωρείται αναπόφευκτη. Και τι συμβαίνει με τους Κουίνσι και Σισοκό; Ο πρώτος χρειάζεται χώρους για να καλύψει μέτρα με την μπάλα, αν και ουσιαστικά παραμένει τακτικά αμέτοχος (π.χ. θεωρεί το μαρκάρισμα ποδοσφαιρική ταπείνωση), ενώ ο δεύτερος έχει την ικανότητα να παίξει κάθετα και στρωτά -προφανώς τα δυο εξτρέμ του Παναθηναϊκού δίνουν πλάτος, αλλά πρέπει να ξέρουμε ότι το πλάτος από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα: αφενός μεν οι οδηγίες του προπονητή παίζουν μεγάλο ρόλο (π.χ. σύγκλιση των παιχτών προς τον άξονα, αλλαγές θέσεων, διενέργεια όβερλαπ ή παιχνίδι με ανάποδο πόδι), αφετέρου δε το κενό μεταξύ των εξτρέμ πρέπει να καλύπτεται, πάντοτε από τα αμυντικά χαφ, με ταχύτητα, δύναμη και ακρίβεια.

Κι αν ο Σισοκό δεν μπορεί να δημιουργήσει; Η μπάλα, με κύριο εκφραστή τον Κατσουράνη, βγάζει φτερά και μετατρέπεται σε ανεμόπτερο -ο παίχτης συμπεριφέρεται αναλόγως και σε αρκετά παιχνίδια της Εθνικής ομάδας, πράγμα που σημαίνει ότι δεν πρόκειται τόσο για πάγια εντολή προπονητή όσο για αδυναμία εκτέλεσης του αγωνιστικού πλάνου: η μπάλα πρέπει κάπως να προωθηθεί στο τερέν του αντιπάλου. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι το κάθετο ποδόσφαιρο έχει αντικατασταθεί από οριζόντιες πασούλες. Η ομάδα δείχνει ασύνδετη, χωρίς συνεργασίες και αυτοματισμούς: δεν βλέπεις ούτε ένα τριγωνάκι που θα απεγκλωβίσει την μπάλα από το φίλιο τερέν ή θα βγάλει κάποιον παίχτη σε πλεονεκτική θέση. Εν τέλει, ποιο είναι το πρόβλημα; Ο Παναθηναϊκός έχει σταματήσει να παίζει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Προσπαθεί να παίξει ένα ποδόσφαιρο κατοχής, θυμίζοντας την Ισπανία στο πρόσφατο Euro, δίχως όμως να έχει τα ξεσπάσματα, την ταχύτητα, την ακρίβεια και την αποτελεσματικότητα των Ισπανών. Επανεξετάζοντας, λοιπόν, το ερώτημα τι είδους ομάδα είναι ο Παναθηναϊκός η απάντηση είναι η εξής: πρόκειται για μια ομάδα που κυκλοφορεί οριζόντια τη μπάλα, επιτίθεται με λίγους παίχτες, στερείται δεδομένων αυτοματισμών και, τέλος, ενώ δεν αποτελείται από αργούς παίχτες, συνιστά ένα αργό σύνολο.

Ο Φερέιρα, επομένως, φερόμενος αρκετά κυνικά, σκέφτηκε να καλύψει τα μετόπισθεν και να κρατήσει τα μπόσικα. Το πέτυχε; Μέχρι στιγμής, όχι. Μην νομίζετε, λοιπόν, ότι η δυσλειτουργική επίθεση μασκαρεύεται από την σωστή λειτουργία της άμυνας. Η αμυντική τακτική, ή καλύτερα το αμυντικό πλάνο, μαθαίνεται γρήγορα, αλλά πολλές φορές παρατηρούνται καθυστέρησεις στην αφομοίωση. Υπάρχει, όμως, πράγματι καθυστέρηση στην αφομοίωση και έλλειψη ομοιογένειας; Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω. Η ομάδα υποκύπτει εύκολα στην πίεση του αντιπάλου, η οποία πολλές φορές χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα χαλαρή, πανικοβάλλεται όταν το παιχνίδι μεταφέρεται στο τερέν της, ενώ, παράλληλα, δείχνει μεγάλη αδυναμία στα σέντερ μπακ. Ο Πίντο είναι πολύ αργός, κι ο Βελάσκεθ προτιμά να μαρκάρει χώρο κι όχι να παίζει μαν του μαν τον αντίπαλο: στην άμυνα το ''μαρκάρω ή καλύπτω το χώρο'', αν δεν συνοδεύεται από κίνηση προς την μπάλα ή τον παίχτη που κατέχει τη μπάλα είναι εγκληματικό. Επιπλέον, ας μην ξεχνάμε την ανικανότητα του Σπυρόπουλου στο μαν του μαν και στην τοποθέτηση. Επομένως, η μερική ανεπάρκεια της αμυντικής γραμμής, κι όχι απαραίτητα της άμυνας, εκθέτει τον Μπουμσόνγκ και τον Καρνέζη. Υπάρχει λύση για αυτό; Ναι, υπάρχει. Να γίνει η άμυνα πιο επιθετική, ενδεχομένως να κλίνει περισσότερο στο μαν του μαν, και το πρέσινγκ να εφαρμόζεται με μεγαλύτερη ακρίβεια και περισσότερη ένταση. Άλλη λύση είναι να τους ντοπάρει ψυχολογικά ο Αλαφούζος με πιασάρικα τουίτς. Τέλος πάντων.

Και φτάνουμε στον επίλογο. Δεν είναι θέμα ποιοτικής ανεπάρκειας, αλλά μάλλον τακτικής αδυναμίας -προφανώς ο Φερέιρα πρέπει να αναθεωρήσει πολλά πράγματα μέσα στο κεφάλι του: ένας ανασχηματισμός στους ρόλους και στη διάταξη των παιχτών στο χώρο κρίνεται απαραίτητος. Εν τέλει, η ομάδα φαίνεται ψυχολογικά καταρρακωμένη, δίχως σοβαρό κίνητρο, ιδιαίτερα χαλαρή και ελαφρώς αγύμναστη. Και όχι, η κατάσταση που επικρατεί στα διοικητικά δεν πρέπει να αποτελεί άλλοθι.

Υ.Γ.1 Από το ιερό τέρας που ακούει στο όνομα Κριστόφ Βαζέχα: «Άμα μπορεί να γυρίσει η οικογένεια Βαρδινογιάννη, θα ήταν η καλύτερη λύση. Μπορεί όμως; Δεν ξέρω...». Είπαμε ότι τον Τζίγγερ θα τον βρίζουν ακόμα. Αυτή τη φορά, όμως, επειδή δεν επιστρέφει.

Υ.Γ.2 Ο Άρης με την διαφαινόμενη υπαγωγή του στο άρθρο 99 κήρυξε και επίσημα πτώχευση. Ελπίζω να αλλάξουμε και μυαλά.

Υ.Γ.3 Κομματάρα!

Και οι δυο σπέρνουν τρόμο

Δύσκολα τα πράγματα. Η Τρόικα είναι ανήμπορη να καταλάβει ότι τα μέτρα πρέπει να χαλαρώσουν. Είναι ανήμπορη να καταλάβει ότι χρειάζεται κι άλλος χρόνος. Χρειάζεται υπομονή -όχι ανοχή. Αλλά όταν βλέπει ανθρώπους με μηδενικό βαθμό μυωπίας στους οφθαλμούς να λαμβάνουν επιδόματα, τι να σκεφτούν; Όταν βλέπουν τον Μπένι, ο οποίος δεν φέρει κυβερνητικό αξίωμα, να κυκλοφορεί με αλεξίσφαιρη B.M.W. αξίας 750.000 γιούρο τι να πουν; Όταν βλέπουν ότι έπαιρναν εφάπαξ άνθρωποι που δεν είχαν δώσει ούτε μία εισφορά στα ταμεία, τι να υποθέσουν; Την ίδια στιγμή η Χρυσή Αυγή παίζει μπάλα μόνη της. Βγάζει τη μία ανακοίνωση μετά την άλλη. Ποιον να φοβηθεί; Τον Αντωνάκη; Τον Αλέξη; Την Αλέκα; Ας είμαστε σοβαροί. Ανάσα δεν παίρνει το πολιτικό σύστημα. Προσοχή: μην νομίζετε ότι οι ανακοινώσεις λένε ουσιώδη πράγματα. Αυτό έλειπε να στηρίζεται η Χρυσή Αυγή στις ανακοινώσεις που βγάζει. Η αντιπολίτευση του εν λόγω κόμματος πηγάζει από τους πολιτικούς της αντιπάλους. Κάθε φορά που βγαίνει σε τηλεοπτικό παράθυρο ή στον ''αέρα'' ένας Υπουργός της Κυβέρνησης, η Χρυσή Αυγή τσιμπάει ψήφους.

Κι ο Μιχαλολιάκος τρίβει τα χέρια του από ικανοποίηση. Χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα: απλά αφήνει τους άλλους να μιλάνε. Άντε στο τσακίρ κέφι να εκδράμει σε πεζόδρομους που φιλοξενούν πάγκους λαθρομεταναστών. Τα Μ.Μ.Ε, όμως, συνεχίζουν απερίσπαστα το έργο τους. Ήδη από τις εκλογές έχουν φροντίσει να δώσουν στίγμα. Για παράδειγμα, έχουν βαφτίσει το κόμμα, και μάλιστα a priori, φασιστικό και ακροδεξιό -μπορεί όντως να είναι έτσι, αλλά το κοινό και μόνο το κοινό, δηλαδή οι Έλληνες πολίτες, βρίσκεται στην αρμόδια θέση να κρίνει. Η δουλειά του δημοσιογράφου δεν είναι η δημαγωγία. Ούτε να παρουσιάζει επιλεκτικά τα γεγονότα ή την αλήθεια. Πολύ απλά, ο δημοσιογράφος προβάλει μια κατάσταση, όσο πιο αντικειμενικά μπορεί, και κατόπιν αραδιάζει τα δεδομένα στο κοινό. Το κοινό, λοιπόν, είναι αυτό που αποφασίζει. Εντούτοις, το μένος των Μ.Μ.Ε. και των λοιπών πολιτικών κομμάτων κατά της Χρυσής Αυγής δείχνει φόβο και πανικό. Σημαίνει ότι η παράταξη του Μιχαλολιάκου συνιστά υπολογίσιμο πολιτικό μέγεθος. Τρέμουν με την άνοδό της. Αυτό, όμως, που δεν αντιλαμβάνονται είναι ότι για την έκρηξη της Χρυσής Αυγής ευθύνονται εκείνοι -προφανώς ευθύνες αναλογούν και στους Έλληνες πολίτες/ψηφοφόρους για λόγους που έχουμε αναλύσει κατά κόρον. Κι αν θέλουν να αντιστραφεί η κατάσταση, θα πρέπει να αρχίσουν να προβαίνουν σε άξια έργα κι όχι να αναλώνονται σε αερολογίες.

Κι αν η Χρυσή Αυγή σπέρνει τρόμο, το ίδιο ισχύει για τον Γκαγκάτση. Για τον μάγιστρο του 2004. Για τον άνθρωπο που στον τελικό του Euro καθόταν στις εξέδρες του ''Ντα Λουζ'' δίπλα στον Κώστα τον Καραμανλή, με τους Πορτογάλους διοργανωτές να τον αποθανατίζουν και να τον αποκαλούν ''Πρωθυπουργός της Ελλάδας''. Αυτός είναι ο Βασίλης Γκαγκάτσης. Και τι ζητάει; Την Προεδρία της Ε.Π.Ο. Για να το πετύχει αυτό πρέπει να νικήσει στις αρχαιρεσίες της 6ης Οκτωβρίου τον Γιώργο Σαρρή. Δύσκολα πράγματα. Ο Σαρρής έχει πατήσει στις πλάτες του γυμνού βασιλιά. Έστω κι αν η εικόνα του γνώρισε μια μικρή φθορά από την παρουσία του στην Κ.Ε.Δ. Μικρή σημασία έχει, όμως. Το φαβορί παραμένει ο Σαρρής. Εξάλλου, ο Γκαγκάτσης κατεβαίνει ως ''ανεξάρτητος''. Πάνε οι εποχές που είχε στενές επαφές με τον Σωκράτη Κόκκαλη -οι καλές σχέσεις με τον Ολυμπιακό εξακολουθούν να ισχύουν σε μερικό βαθμό. Μολονότι, λοιπόν, ο Γκαγκάτσης δείχνει να μην μπορεί να συναγωνιστεί παρασκηνιακά τον Σαρρή, ο πόλεμος που δέχεται είναι ανελέητος. Κι αυτό σημαίνει ότι είναι υπολογίσιμος αντίπαλος. Σαν τη Χρυσή Αυγή.

Όπως λέει κι ο Κώστας Καίσαρης: «Ο Γκαγκάτσης δεν είναι κανένας χθεσινός. Ξέρει το αντικείμενο καλύτερα από κάθε άλλον. Δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση στο εκατομμύριο να κατεβαίνει στις εκλογές αν ήταν να τις χάσει. Κι αυτό ακριβώς δείχνει ο εναντίον του πόλεμος. Αν ήταν αδύναμος και δεν είχε καμιά τύχη να πάρει τις εκλογές, κανένας δεν θα ασχολιόταν μαζί του». Και ποιος είναι ο αστάθμητος παράγοντας στην όλη υπόθεση; Ο Παναθηναϊκός. Από την μία δεν μπορεί να στηρίξει τον Σαρρή κι από την άλλη δεν είναι δυνατόν να υιοθετήσει την υποψηφιότητα Γκαγκάτση λόγω παρελθοντικών σχέσεων: μάλλον αφήνει τον απόλυτο έλεγχο στον Ολυμπιακό. Εν τέλει, γιατί τόσο ενδιαφέρον για την Προεδρία της Ε.Π.Ο.; Δεν θέλω κουταμάρες. Ο καθένας κοιτάει την πάρτι του. Είτε λέγεται Έλληνας πολίτης, είτε Έλληνας πολιτικός, είτε Ολυμπιακός. Για αυτό κάνουμε συνεχώς βήματα προς τα πίσω.

Υ.Γ.1 Τα 25 μύρια μπήκαν στο λογαριασμό. Αυτό έχει σημασία. Ποια Σάλκε τώρα και ποιο τσου λου; Μέχρι να έρθει η ώρα που ο πρωταθλητής Ελλάδας θα πάψει να περνά απευθείας στους ομίλους. Καταραμένη ανταγωνιστικότητα.

Υ.Γ.2 «Μετά τον Καραπιάλη τέτοιο ταλέντο σαν τον Φετφατζίδη δεν έχω δει. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν παίζει στον Ολυμπιακό, γιατί δεν του δίνονται παιχνίδια-παραστάσεις. Είναι μία εξαιρετική περίπτωση που πρέπει να κοιτάξει τόσο ο Ολυμπιακός, όσο και η Εθνική». Γιατί, ρε Τσιώλη;

Υ.Γ.3 Πήγα Πήλιο και πέρασα τζάμι! Συνεχίζουμε εξίσου δυνατά!