To deja vu του Μουσσολίνι

Παρακολούθησα τις προάλλες τον Υπουργό Οικονομικών της Πορτογαλίας. Έδινε συνέντευξη τύπου σχετικά με τα (οικονομικά) μέτρα που πήρε η ιβηρική χώρα και την επόμενη δόση που θα λάβει από την Τρόικα. Και ξαφνικά μου ήρθε deja vu. Νόμιζα ότι έβλεπα τον Τζέφρυ. Τον Παπακωνσταντίνου. Τον Μπένι. Τον Παπαδήμο. Τον Στουρνάρα. Τον Σαμαρά. Κι αυτοί λέγανε, ή λένε ακόμα, ακριβώς τα ίδια πράγματα -λέτε να έχουν και Πορτογάλους κλώνους του Τσίπρα; Χωρίς να υπάρχει η παραμικρή αναφορά στην ουσία. Ακριβώς όπως γίνεται στην Ελλάδα. Η συζήτηση εξακολουθεί να περιφέρεται και να εξαντλείται στα του χρέους και το πότε θα πάρουμε την επόμενη δόση.

Λες και είμαστε πρεζάκια που ψάχνουν απεγνωσμένα το επόμενο φιξάρισμα. Φαίνεται ότι η βούλησή μας επαφίεται, συμβαδίζει αν προτιμάτε, στις ορέξεις των εμπόρων που μας προμηθεύουν τη δόση, π.χ. επιμήκυνση, κούρεμα. Ενίοτε ακούς και καμιά κουβέντα για ανάπτυξη. Μόνο που δεν μας λένε τι ανάπτυξη θέλουν. Με ποιότητα; Με δικλείδες ασφαλείας; Με θέσπιση ορθολογικών ορίων; Με ηθική συγκρότηση; Με κάθε κόστος; Κατά την ταπεινή μου άποψη, όταν ο Σαμαράς βγαίνει στις κάμερες και κάνει λόγο για ανάπτυξη, εννοεί εκείνη που ανταποκρίνεται στις τριτοκοσμικές χώρες. Με ότι αυτό συνεπάγεται. Μα, ρε παιδιά, ποιος λογικός επιχειρηματίας θα έρθει να επενδύσει στην Ελλάδα; Ποιος θα έρθει σε μια χώρα που παραποιεί την ίδια της την ιστορία; Που καταλαμβάνεται από σαθρές κοινωνικές δομές και φθαρμένες αξίες. Που διαθέτει αναξιόπιστο πολιτικό σύστημα και έχει ανάγει την Δικαιοσύνη σε κουτσομπολιό. Που αρνείται πεισματικά να προβεί στις λεγόμενες διαρθρωτικές αλλαγές, ελέω του περίφημου πολιτικού κόστους, που θέτει η Τρόικα και βρίθει από ανεξήγητες εξάρσεις γραφειοκρατίας -ας μην ξεχνάμε και το πολιτικό κόστος της Μέρκελ στην Γερμανία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Εν των μεταξύ, στη Βουλή, η οποία έχει καταστεί πραγματικός θίασος δεύτερης και τρίτης διαλογής, και στα παράθυρα των δελτίων ''ειδήσεων'' οι συμμετέχοντες παίζουν παιχνίδια λέξεων. Ένα κράμα σκραμπλ και κρυπτόλεξου. Σαν τον επινοητικό Μουσσολίνι (φώτο), ο οποίος λίγο πριν την έκρηξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, κήρυξε την Ιταλία ως ''μη εμπόλεμος'', επειδή τον ενοχλούσε ο όρος ''ουδετερότητα'' -θεωρούσε ότι ταπεινωνόταν το κύρος της χώρας ως μεγάλη δύναμη. Και πες τότε ότι ήταν πραγματικά δύσκολοι καιροί. Τώρα, τι γίνεται; Στην Ελλάδα ασχολούμαστε με τον επιθετικό προσδιορισμό της χρεοκοπίας -μακάρι να γνωρίζαμε ότι έχουμε χρεοκοπήσει, και μάλιστα προ πολλού, πολιτικά, κοινωνικά, πνευματικά και ηθικά. Τακτική και άτακτη (χρεοκοπία), λοιπόν. Λες και πρόκειται για καμιά μαθητριούλα του Γυμνασίου. Αλήθεια, τι νοιάζει τον Έλληνα πολίτη ο επιθετικός προσδιορισμός μιας ενδεχόμενης χρεοκοπίας; Η ουσία είναι που (πρέπει να) τον ενδιαφέρει και δεν μιλάει κανείς για αυτή -προσωπικά, δεν βρίσκω κάποια γοητεία ή ενδιαφέρον στα ανούσια πράγματα. Ποιος αναφέρεται, άραγε, σε Υγεία, Παιδεία, Δικαιοσύνη, Μεταφορές, Εθνική Άμυνα και Εξωτερική Πολιτική; Νιώθεις ότι όλοι αυτοί οι τομείς έχουν μείνει στάσιμοι και έχουν παραμεληθεί του κερατά. Και σε τελική ανάλυση, τι σημασία έχει αν το χρέος καταστεί βιώσιμο, όπως όλοι εύχονται, ενόσω η ανεργία, η εγκληματικότητα, η χαζομάρα και η άγνοια καλπάζουν στα ύψη; Ρητορικό το ερώτημα.

Υ.Γ.1 Από τον Αντώνη Καρπετόπουλο: «Το εκπληκτικό γκολ του Μεξές έφερε ξανά στην επικαιρότητα το παλιό ΠΑΟΚτσήδικο ανέκδοτο. Παίζει, λένε, ο Άρης με τη Ρόμα και αρχηγοί είναι ο Μεξές με τον Κολτσίδα. Κατά το πρωτόκολλο, ανταλλάσσουν λάβαρα. ''Μεξές'', του λέει ο Γάλλος και του δίνει το χέρι. ''Φυσικά και σε ξέρω. Εσύ με ξες;'', τον ρωτάει ο Κολτσίδας…».

Υ.Γ.2 Το επόμενο άρθρο θεωρώ ότι θα σας προβληματίσει -θέλω να πιστεύω ενδελεχώς. Μην το χάσετε.

Υ.Γ.3 Οι μεγάλες μπάντες διαθέτουν και άσημα, υποτιμημένα κομμάτια. Οι Judas Priest δεν αποτελούν εξαίρεση. Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, σας παρουσιάζω τον ''Πυρετό''. Οι Tipton, Downing και Halford σε μεγάλα κέφια. Σπουδαία μουσική, σπουδαίοι στίχοι.

Το κλείσμο των διαδρόμων

Το να ισχυρίζεται κάποιος ότι ο Ολυμπιακός θα πήγαινε για νίκη μέσα στην Γερμανία, είναι απλά αστείο. Κατέβηκε αποκλειστικά για να μην χάσει, δίχως μάλιστα να δείξει την παραμικρή διάθεση να βγει μπροστά και να κυνηγήσει ένα τέρμα. Ο Ζαρντίμ ευχόταν να λήξει το παιχνίδι 0-0, αλλά ζητούσε πολλά. Πάρα πολλά. Με αμυντικογενή τακτική, περίεργη διάταξη, κακή ανάπτυξη και πολλά λάθη, σε τακτικό και τεχνικό επίπεδο, δεν υπήρχε εναλλακτικό αποτέλεσμα, όσο κι αν ούρλιαζε ο σπίκερ ότι ο Ολυμπιακός είχε κλείσει τους διαδρόμους. Σκεφτείτε να μην τους είχε κλείσει. Τέλος πάντων. 

Διαπιστώνοντας το τακτικό mentality του Ολυμπιακού, σκέφτηκα ότι ήταν καταδικασμένος για κακή εμφάνιση και ενδεχόμενη ήττα. Δεν έπεσα έξω. Με τους ακραίους παίχτες, πλην Τοροσίδη, να μην μπορούν να μαρκάρουν χώρο και να είναι αδύναμοι στο ένας εναντίον ενός, δεν φρενάρεις τον ρυθμό. Πάλι καλά που η τριάδα της μεσαίας γραμμής έτρεχε οριζόντια/διαγώνια και κάλυπτε ορισμένα κενά στα άκρα. Μια τριάδα που δεν βοήθησε επιθετικά σε κανένα σημείο του παιχνιδιού. Αναιμική ανάπτυξη και μηδενική δημιουργία. Αλλά όταν βλέπεις τον Μοντεστό να παίρνει την δεύτερη πάσα για να επωμιστεί την οργάνωση και τον Μανιάτη να προσπαθεί να παίξει κάθετα, καταλαβαίνεις που πάει η δουλειά. Το αποτέλεσμα ήταν να παρατηρείς ημιτελείς/ανούσιες ατομικές προσπάθειες από τον Μασάδο και τον Αμπτούν, αλλά όχι ομαδικό παιχνίδι. Συν τοις άλλοις, η διάταξη της τριάδας και τα τεχνικά χαρακτηριστικά αυτής, απομόνωσαν τον Μήτρογλου. Εντούτοις, πρέπει να φανούμε οξυδερκείς: ο Έλληνας φορ (κλισέ) είναι μέτριος επιθετικός. Όταν τον σπρώχνεις εκτός περιοχής, τον απενεργοποιείς πλήρως, καθώς δεν βλέπει γήπεδο, δεν μπορεί να πασάρει, δεν μπορεί να ντριμπλάρει και δεν έχει ταχύτητα, άρα δεν μπορεί να δημιουργήσει: το αμυντικό δίδυμο της Σάλκε είχε πολύ εύκολο έργο. Αφήστε που ακόμα δεν έχει μάθει τι σημαίνει οφσάιντ.

Ας επανέλθουμε, όμως, στο κλείσιμο των διαδρόμων. Η ομάδα του Ζαρντίμ εφάρμοσε συνειδητά ένα είδος ελαστικής άμυνας. Η ελαστική άμυνα είναι μια καλή επιλογή για μια soft ομάδα που θέλει να πιέσει χαλαρά στο τερέν του αντιπάλου, να παραχωρήσει σταδιακά χώρο, να ρίξει τον μεταβολισμό του παιχνιδιού, να κλέψει μπάλες, ενόσω το τόπι βρίσκεται στο δικό σου τερέν, και να παίξει την κόντρα. Δεν περιλαμβάνει πολλά φάουλ και δεν απαιτεί τρομακτικό τρέξιμο. Η εξήγηση είναι απλή. Αν κάνεις φάουλ, ειδικά περιμετρικά της περιοχής σου, ωθείς συνεχώς τον αντίπαλο προς την εστία σου κι αυτό ο Ολυμπιακός δεν το ήθελε σε καμία περίπτωση, ενώ, αν η αλληλοκάλυψη κατά την μετάβαση της φάσης άμυνας από το τερέν του αντιπάλου στο δικό σου, γίνει σωστά, το τρέξιμο εμπεριέχει ποιότητα και ουσία, καθυστερώντας, παράλληλα, την ανάπτυξη του αντιπάλου. Μολαταύτα, ο Ολυμπιακός, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων που προήλθαν από ατομικά λάθη της άμυνας της Σάλκε, δεν μπόρεσε να παίξει αποτελεσματικά την ελαστική άμυνα. Κι αυτό, όχι μόνο διότι δεν έριξε το τέμπο του παιχνιδιού και έτρεξε περισσότερο από τον αντίπαλό του, αλλά επειδή δεν έδειξε την παραμικρή διάθεση για αντεπίθεση, έστω κι αν ο προπονητής των Γερμανών επέλεξε να παρατάξει ψηλά την αμυντική του γραμμή και να προκρίνει το μαν του μαν.

Στο δεύτερο μέρος οι ρόλοι ξεδιαλύθηκαν σε απόλυτο βαθμό. Η Σάλκε φούλαρε τις μηχανές και κυνήγησε το γκολ, ενώ ο Ολυμπιακός προσπαθούσε να βρει αντίδοτο στο ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας και στο ταχύτατο transition game των γηπεδούχων. Η ελαστική άμυνα καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από πίεση στο 1/4 του γηπέδου, ενώ η μπάλα μεταμορφωνόταν σε ρουκέτα κάθε φορά που έπεφτε στα πόδια των φιλοξενούμενων. Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε πόσες φορές πέρασε ο Ολυμπιακός την σέντρα, πριν δεχτεί το γκολ, και πόσα δευτερόλεπτα κατόρθωνε να κρατήσει την μπάλα στην κατοχή του -κι όσες φορές την περνούσε, οι επιστροφές των παιχτών ήταν πολύ αργές για επίπεδο τσου λου: υπήρχαν στιγμές που η επίθεση της Σάλκε εκδηλωνόταν σε μερικά δευτερόλεπτα (!). Η ποδοσφαιρική δικαιοσύνη, όμως, επικράτησε με το πνίξιμο του Κάρολ. Ευτυχώς, σε εκείνο το σημείο ο σπίκερ έλιωσε την καραμέλα των κλεισμένων διαδρόμων και αποφάσισε να παραδεχτεί ότι η γερμανική ομάδα ήλεγχε το παιχνίδι και είχε ευκαιρίες. Πάλι καλά. Πάντως, ορθώς το έθεσε ο Χουμπ Στέφενς, πριν το ματς: «Η απόδοση της Σάλκε θα καθορίσει το αποτέλεσμα του αγώνα». Και ευτυχώς για την ψυχική μας υγεία, δικαιώθηκε.

Υ.Γ.1 Ζητώ συγγνώμη για την απουσία μου, αλλά δεν είχα ίντερνετ! Για την ακρίβεια δεν είχα καν σταθερό τηλέφωνο! Καλώς σας βρήκα!

Υ.Γ.2 Ο Κάνθαρος δεν βρίσκεται και στα καλύτερά του. Ας δώσω καλύτερα την μπαγκέτα στους UFO. Θα τα πουν καλύτερα από εμένα.

Στοίχημα και πολυλογίες

Αν κάποιοι πρέπει να αισθάνονται χαρούμενοι από την συνέντευξη Σαββίδη αυτοί δεν πρέπει να είναι οι Π.Α.Ο.Κ.τσήδες, αλλά οι Έλληνες πολίτες. Σε τελική ανάλυση, πιο πολλά είπε, πάντοτε υπό τη συνοδεία έξοχων πολιτικών πινελιών, για τους Ρώσους που θέλουν να επενδύσουν στη χώρα μας και λιγότερα για το τι θα γίνει στον Π.Α.Ο.Κ. Τέλος πάντων. Ας αφήσουμε την εξωτερική πολιτική και το ελληνικό χρέος κι ας περιοριστούμε στα του Π.Α.Ο.Κ.

Ξεκινώ με ορισμένα ερωτήματα, διότι είδα αρκετές ανακρίβειες. Είναι φίλαθλος/οπαδός του Π.Α.Ο.Κ.; Ας είμαστε σοβαροί. Ένας Ρώσος επιχειρηματίας είναι που θέλει, μέσω της ομάδας, να επενδύσει στην Ελλάδα. Για παράδειγμα, αναμένεται δυναμικό μπάσιμο στην Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης, ενώ, παράλληλα, έντονο είναι το ενδιαφέρον για το Λιμένα Θεσσαλονίκης και τον κλάδο της ενέργειας. Επομένως, οι φωνές που κάνουν λόγο για αυθεντικό Π.Α.Ο.Κ.τσιλίκι πνίγονται πάραυτα -μην σας ξεγελάει η φώτο. Έστω κι αν ο Ιβάν Σαββίδης θέλησε να δώσει μια οπαδική νότα ηρωισμού στη συνέντευξή του: προφανώς αυτό συνέβη για ευνόητους λόγους -κάτι ανάλογο, και μάλιστα σε αισθητά υψηλότερο βαθμό, είχε πράξει ο Μαρινάκης στην πρώτη του συνέντευξη. Είναι απατεώνας; Όχι, βέβαια. Ένας απατεώνας δεν περιμένει έξι χρόνια για τις κατάλληλες συνθήκες, προκειμένου να εισέλθει σε μια ανώνυμη εταιρία. Και προφανώς δεν είναι καψούρης με το ελληνικό ποδόσφαιρο. Αν ήταν, όλα αυτά  τα χρόνια θα είχε αναλάβει κάποια άλλη ομάδα.

Το θέμα, όμως, είναι να βοηθήσει τον Π.Α.Ο.Κ., και κατ' επέκταση το ελληνικό ποδόσφαιρο, να ξεφύγει από τον επαγγελματικό ερασιτεχνισμό που διέπει αρκετές δομές του. Και για να το κάνει αυτό χρειάζεται πλάνο. Σοβαρότητα, πάντως, δεν του λείπει. Ούτε φαίνεται ιδιαίτερα παιχνιδιάρης, σπάταλος ή τσαπατσούλης. Αυτό είναι πολύ κακό. Σίγουρα θα αναρωτιέστε το γιατί. Μα, ο Έλληνας οπαδός δεν γουστάρει τους ατσαλάκωτους -θεωρώ ότι δεν χρειάζεται να αναφέρω παραδείγματα. Επίσης, ο Έλληνας οπαδός δεν χαρακτηρίζεται από υπομονή: ένα συστατικό που περιέχεται στην ετικέτα κάθε πλάνου και σχεδίου. Η υπομονή συνιστά ένα απαραίτητο εφόδιο που σφυρηλατεί χαρακτήρες, αλλά, δυστυχώς, συχνά παρερμηνεύεται ως ανοχή. Και οι οπαδοί του Π.Α.Ο.Κ. δεν έχουν υπομονή -το ίδιο ισχύει για τους Αρειανούς: θυμηθείτε τους παράγοντες του Άρη, το κέικ της υπομονής, το (αυθεντικό) τιραμισού και το τετράγωνο της μελιτζάνας. Ήδη, λοιπόν, έχουν ξεκινήσει την πλάση μεγάλων ονείρων. Έρχονται δεύτεροι, όμως. Οι δημοσιογράφοι του Π.Α.Ο.Κ. είναι εκείνοι που ύψωσαν πρώτοι την σημαία της μεγαλομανίας -προσοχή: δεν αναφέρομαι για ενθουσιασμό, έστω και άκρατο, αλλά για πρόωρη, ανεδαφική και αδικαιολόγητη αλαζονεία. Λίγες ώρες, λοιπόν, μετά την αναμενόμενη συνέντευξη, έσπευσαν να γράψουν το αποθεωτικό κείμενό τους, συνοδευόμενο από τις απαραίτητες αγωνιστικές απειλές προς τις άλλες ομάδες, και άρχισαν να σκέφτονται μεγαλεία. Σκεφτείτε τι έχει να γίνει, όταν ο Σαββίδης διοργανώσει και δεύτερη συνέντευξη τύπου. 

Κι εδώ ακριβώς ανατέλλει το δυσεπίλυτο πρόβλημα. Το μεγάλο στοίχημα του Σαββίδη, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν είναι να φτιάξει γήπεδο, να ξεχρεώσει, να φέρει μεγάλα ονόματα ή να ισοπεδώσει το κατεστημένο του Ολυμπιακού. Το μεγάλο στοίχημα, που πρέπει πάση θυσία να κερδίσει, είναι να μην απορροφηθεί από το σύστημα του Π.Α.Ο.Κ. -για να συμβεί αυτό, θα πρέπει πρώτα να αντιληφθεί τι έχει να αντιμετωπίσει. Ένα σύστημα που μαστίζεται από νοσηρές αντιλήψεις. Που βρίθει από φρούδες ελπίδες. Που υποστηρίζεται από ένα εξαιρετικά οργανωμένο δίκτυο προπαγάνδας. Κι όταν λέω σύστημα, εννοώ τους δημοσιογραφίσκους που με πολύ κόπο έχουν εισέλθει στο πάνθεον της μιζέριας και της υπερβολής, τους οπαδούς που, για κάποιο λόγο που αγνοώ, ονειρεύονται εκδίκηση από το κατεστημένο της Αθήνας και τις παραγοντικές βδέλες που μονίμως επιδείκνυαν μια ανεξήγητη εσωστρέφεια και ρουφούσαν το μεδούλι των οπαδών. Όταν, λοιπόν, συνειδητοποιήσει το στοίχημα και κατόπιν το κερδίσει, τότε και μόνο τότε θα μπορέσει να φτιάξει γήπεδο, να αποπληρώσει τα παγωμένα χρέη, να φέρει παίχτες και να διεκδικήσει επί ίσοις όροις τον τίτλο του πρωταθλητή. Γιατί; Μόνο τότε θα κερδίσει χρόνο για να εφαρμόσει στο ακέραιο το επιχειρηματικό του πλάνο. Διότι, κι αυτό αποτελεί πλέον κανόνα, οι οπαδοί και οι δημοσιογράφοι, μέσα στην ιδιοτέλειά τους και στην έπαρσή τους, συχνά ξεχνάνε ότι η εκάστοτε ομάδα, η οποία υπενθυμίζω ότι δεν τους ανήκει σε καμία περίπτωση, συνιστά ανώνυμη εταιρία (με κεφάλαια, ισολογισμούς, διοικητικό συμβούλιο, μετοχές κ.ά.), η οποία, προκειμένου να καταστεί βιώσιμη επιχείρηση, χρειάζεται απαραιτήτως εταιρικό πλάνο.

Εν κατακλείδι, ο ιδιοκτήτης του Π.Α.Ο.Κ. τοποθέτησε ψηλά τον πήχη: υποσχέθηκε πολλά, είπε περισσότερα και άφησε πλείστα υπονοούμενα. Τι θα συμβεί; Δεν μπορώ να το ξέρω. Με βάση την προϊστορία, όμως, το πιο πιθανό ενδεχόμενο είναι να φύγει νύχτα, όπως τόσοι και τόσοι επενδυτές από τις ομάδες της πόλης. Η προϊστορία, όμως, δεν επαναλαμβάνεται πάντα, αρκεί να υπάρχει η εξής προϋπόθεση: ότι ο οργανισμός του Π.Α.Ο.Κ., και του κάθε Π.Α.Ο.Κ., έχει μάθει από τα λάθη του. Και για αυτό δεν είμαι και τόσο σίγουρος.

Υ.Γ.1 Πριν σπεύσουν ορισμένοι και με κατηγορήσουν άδικα για εμπάθεια και παρόμοιους ατυχείς χαρακτηρισμούς, οφείλω να πω ότι ο Σαββίδης πρέπει και θέλω να πετύχει. Και, παρά το γεγονός ότι θα μπορούσα να απαριθμήσω αρκετούς λόγους, αρκεί ένας. Άνοδος του Π.Α.Ο.Κ. θα συμπαρασύρει, αργά ή γρήγορα, σε πρόοδο τον Άρη. Αυτό, ξέρετε, λέγεται ανταγωνισμός. Μια τόσο άγνωστη έννοια στην Ελλάδα.

Υ.Γ.2 Αγωνιζόμαστε με τον Παναθηναϊκό εκτός έδρας. Τι μπορούμε να περιμένουμε από ένα τέτοιο παιχνίδι;

Υ.Γ.3 Αυτό το πράγμα με το Facebook και το Twitter πρέπει να σταματήσει. Ο κάθε διάσημος (ηθοποιός, τραγουδιστής, πολιτικός, αθλητής κ.ά.), ή ''διάσημος'', εκτοξεύει την παπαριά του και κατόπιν σπεύδουν όλοι, πάντοτε μέσω πληκτρολογίου, να τον αποθεώσουν ή να τον κράξουν.

Υ.Γ.4 Καλή απόλαυση!

Ζήτω ο κλεφτοπόλεμος!

Αν πάρεις το ρόστερ της Εθνικής και το εξετάσεις ενδελεχώς, δεν θα βρεις λαβράκια, ούτε παιχταράδες, ούτε ταλεντάρες. Αλλά, αν ενώσεις τις τελείες των παιχτών, θα διαπιστώσεις μια θελκτική ομοιογένεια. Κι αυτό ακριβώς το συστατικό είναι η δύναμη της Εθνικής. Ένα συστατικό που τείνει να αλλοιωθεί από τις επιλογές Σάντος σε πρόσωπα και τακτικές. Μολαταύτα, ο Σάντος, χθες, στην Μπρατισλάβα, θυμήθηκε το καφέ μπουφανάκι που φορούσε στον πάγκο του Π.Α.Ο.Κ. Κι όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, τα πράγματα γίνονται δύσκολα για τους αντιπάλους. Θα ήθελα, όμως, να ήξερα τι σκέφτονται οι ρεπόρτερ, όταν, σχολιάζοντας την εντεκάδα της Εθνικής, προβαίνουν στην παρατήρηση ότι η ομάδα θα δείξει αμιγώς επιθετική διάθεση, επειδή ξεκινάει με τέσσερις, άντε πέντε επιθετικογενείς ποδοσφαιριστές (Σαμαράς, Γκέκας, Σάλπι, Νίνης και στο τσακίρ κέφι Κατσουράνης), Συγγνώμη, ρε παιδιά, αλλά αυτό τι σημαίνει; Ότι αν ξεκινήσουμε με οχτώ επιθετικούς θα σαρώσουμε τον αντίπαλο; Δυστυχώς, για μια ακόμη φορά, συμπεραίνω ότι οι ρεπόρτερ και οι δημοσιογράφοι δεν μπορούν να καταλάβουν ότι η εντεκάδα μια ομάδας, άρα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των παιχτών, είναι συνυφασμένη, μεταξύ άλλων, με τον αντίπαλο, την τακτική, τη διάταξη και τις σκέψεις ενός προπονητή. Κι όταν καταλήγουν, με περίσσεια ευκολία, σε τόσο αυθαίρετα συμπεράσματα με αποδέκτη την Εθνική Ελλάδας, καταλαβαίνετε τι συμβαίνει με τους συλλόγους. Τι παπατζιλίκι πέφτει και τι ασχετοσύνη υπάρχει. Τέλος πάντων. Το ρεζουμέ είναι ότι αναπληρώσαμε σε μερικό βαθμό το εντός έδρας Χ με την Βοσνία, πράγμα που σημαίνει ότι πάμε να τα δώσουμε όλα στο επερχόμενο ματς με τους Βόσνιους. Ζήτω ο κλεφτοπόλεμος!

Υ.Γ.1 Υποθέτω πως αντιλαμβανόμαστε ότι οι θλάσεις δεν αποτελούν τυχαίο τραυματισμό. Ειδικά όταν βλέπεις αρκετούς παίχτες να πέφτουν σαν μύγες. Λίγο να έχεις ασχοληθεί με αθλητισμό, το γνωρίζεις.

Υ.Γ.2 Ο σύλλογος πτωχεύει συνεχώς. Και δεν εννοώ οικονομικά. Λες και πρόκειται για συνωμοσία. Για πλεκτάνη. Καλό ταξίδι, Παναγιώτη. Καλή αντάμωση με τον Αλκέτα και τον Ανέστη.

Υ.Γ.3 Η μπασκετική Αρειανάρα δεν τα κατάφερε. Ένα νεκρό πεντάλεπτο στο τρίτο δεκάλεπτο έφερε την ήττα. Αλλά δεν πτοούμαστε. Μακάρι να έμενα Σαλονίκη και να έδινα συνεχώς το παρόν στο Παλέ!

Υ.Γ.4 Εξαιρετικά αφιερωμένα στον τρισμέγιστο Μπαλαντέρ!

Πάμε για κλεφτοπόλεμο

Aν ο Γκέκας έβαζε το γκολ, θα βλέπαμε διαφορετικό παιχνίδι. Δεν το έβαλε, όμως. Εξάλλου, με τα αν δεν πας μπροστά. Πρέπει να πορεύεσαι με βάση τα υπάρχοντα δεδομένα. Και τα τωρινά δεδομένα υποδεικνύουν ότι πρέπει να κερδίσουμε τους Σλοβάκους. Σε περίπτωση που δεν επικρατήσουμε, δεν θα ευθύνεται για την βαθμολογική μας κατάσταση το αποτέλεσμα με τους Σλοβάκους, αλλά η εντός έδρας ισοπαλία με τη Βοσνία -με βάση τη ποδοσφαιρική λογική το αποτέλεσμα με τους Βόσνιους θα μας κοστίσει. Στα πλαίσια των προκριματικών, δηλαδή στους ομίλους, όταν παίζεις στην έδρα σου, έχεις την υποχρέωση να κερδίζεις: πώς αλλιώς θα προκριθείς; Και να κερδίζεις πειστικά. Δεν τίθεται μοναδικά θέμα των τριών βαθμών, αλλά επίδειξη δύναμης και ανωτερότητας. Να ξέρει ο αντίπαλος ότι θα περάσει δύσκολα. Ότι θα τον κυριεύσει φόβος. 

Και η αλήθεια είναι ότι η εμφάνιση στο Καραϊσκάκη δεν φανέρωσε τέτοια σημάδια. Με μηδαμινή τάση για κάθετο ποδόσφαιρο (εξαιρούνται Σαμαράς και Φορτούνης), με ελάχιστο ρίσκο, με λίγες τελικές προσπάθειες, με αρκετή διάθεση για κατοχή μπάλας αλλά όχι πρωτοβουλία, με υπερβολικό σεβασμό στον αντίπαλο, με ελαφρώς μειωμένη ομοιογένεια (ένεκα των άστοχων επιλογών του Σάντος σε πρόσωπα και τακτική) και με σχετικά μικρό πλάτος (δεν ανέβαιναν τα ακραία μπακ και τα ακραία χαφ συχνά συνέκλιναν προς τον άξονα), δεν νομίζω ότι τρομάζεις τον αντίπαλο -όποιος και να είναι αυτός. Με λίγα λόγια, ο Σάντος κατέβηκε για να μην χάσει -το ίδιο έπραξε κι ο αντίπαλος προπονητής, αλλά για διαφορετικούς λόγους: και καλά έκανε. Λίγη σημασία, όμως, έχουν όλα αυτά. Το ζητούμενο είναι να κερδίσουμε τους Σλοβάκους. Πώς θα γίνει αυτό; Με κλεφτοπόλεμο!

Υ.Γ.1 Αυτός ο Σάντος θα μας τρελάνει. Όποτε πρέπει να παίξει επίθεση, παίζει άμυνα κι όποτε πρέπει να καλύψει τα μπόσικα, ξαμολάει τα σκυλιά του πολέμου να τρέξουν άτακτα και άναρχα στην αλάνα. Εκτός αν οι παίχτες τον γράφουν και κάνουν του κεφαλιού τους.

Υ.Γ.2 Από τον Καρπετόπουλο: «Ο νέος πρόεδρος της ΕΠΟ δεν είναι ένας άνθρωπος που αγαπάει τις συγκρούσεις: αυτό είναι και καλό και κακό. Καλό γιατί το ποδόσφαιρό μας δεν αντέχει άλλο παραγοντισμό: χρειάζεται ανθρώπους χαμηλών τόνων με σχέδιο και διάθεση και όχι σόουμαν. Κακό γιατί χωρίς συγκρούσεις δύσκολα αλλάζεις νοοτροπίες χρόνων: η Ομοσπονδία έχει κι ένα ρυθμιστικό ρόλο κι αν τον αποποιηθεί, το πράγμα γίνεται ζούγκλα». Απλά να υπενθυμίσω ότι κι ο Πιλάβιος δεν αγαπούσε τις συγκρούσεις. Ίσως για αυτό ο Γκαγκάτσης έσπερνε τρόμο.

Υ.Γ.3 Προσεχώς θα υπάρχει κείμενο για τον Σαββίδη. Θα το είχα ήδη γράψει, αλλά προηγούνται τα της Εθνικής.

Υ.Γ.4 Το σκάνδαλο που ξέσπασε με τον Λανς Άρμστρονγκ, δεν πρέπει να μας ρίχνει από τα σύννεφα. Αλλά θα πρέπει επιτέλους να αποφασίσουμε τι είδος πρωταθλητισμό θέλει το κοινό. Κι όταν λέω κοινό, εννοώ αθλητικές ηγεσίες, παράγοντες, προπονητές, αθλητές, θεατές, δημοσιογράφους.

Υ.Γ.5 Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτό το κομμάτι με ανεβάζει τρελά!

Δεν ήρθε ο Darth Vader

Χαμός στο ίσωμα. Ο Γιώργος Τράγκας, ένας δημοσιογράφος που θεωρεί ως ακλόνητο επιχείρημα τα ντεσιμπέλ της φωνής του, παρομοίασε την Μέρκελ σαν δεύτερη Χίτλερ (!). Το Π.Α.ΜΕ. έκλεισε την πλατεία Ομονοίας και διοργάνωσε πορείες. Ο Παύλος Χαϊκάλης, πρώην ηθοποιός και νυν βουλευτής, ως γνήσιος ''Ανεξάρτητος Έλληνας'', επιχείρησε μια αποτυχημένη σάτιρα, ποστάροντας στο τουίτερ μια φωτογραφία που εμφανίζει ένα εξτραβαγκάν πέος με σαφή υπονοούμενα για την Γερμανίδα Καγκελάριο. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., διά στόματος Αλέξη Τσίπρα, όντας προφανώς επηρρεασμένος από το παγκοσμίως γνωστό κίνημα του Μερκελισμού που έχει πλήξει την Ευρώπη, δήλωσε ότι η μαντάμ Μέρκελ (sic!) έρχεται να στηρίξει τους Μερκελιστές, φωτογραφίζοντας τους Σαμαρά και Βενιζέλο. Η Χρυσή Αυγή εξέδωσε ανακοίνωση που τονίζει ότι η άφιξη της Μέρκελ πραγματοποιείται για την εξασφάλιση γερμανικών κεφαλαίων και συμφερόντων. Την ίδια στιγμή, μεγάλη μερίδα πολιτών, για μια ακόμη φορά πρέπει να προσθέσω, υποδύεται, πάντοτε μέσω ενός πληκτρολογίου και με μηδενική διάθεση αυτοκριτικής, τους αγανακτισμένους.  Κι όλα αυτά με αφορμή τον ερχομό της Μέρκελ.

Κι έρχομαι ο καψερός και ρωτάω: η Μέρκελ τι (μας) φταίει; Αυτή έπαιρνε συντάξεις από νεκρούς; Αυτή παρίστανε την τυφλή και την ανάπηρη για να τσακώνει άκυρα επιδόματα από το Ι.Κ.Α.; Αυτή λάμβανε εφάπαξ χωρίς να έχει προβεί σε ανάλογες εισφορές στα ταμεία; Αυτή έπαιρνε αγροτικές επιδοτήσεις και τις σπαταλούσε σε βενζίνες για την Μερτσέντα και σε λελούδια για τις πίστες; Αυτή μοίραζε υπερβολικούς μισθούς, υπερβολικές συντάξεις και υπερβολικά επιδόματα στους Έλληνες; Αυτή ψήφιζε, επί σαράντα ολόκληρα χρόνια παρακαλώ, τα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες οικογένειες, τα ίδια κόμματα και τις ίδιες πολιτικές; Όχι, βέβαια. Απλά, η Μέρκελ έρχεται να παραλάβει τον λογαριασμό από το ελληνικό τραπέζι, το οποίο, παρά το γεγονός ότι έτρωγε συνειδητά τον αγλέορα, δεν έχει λεφτά να πληρώσει και μάλιστα παριστάνει, έστω μερικώς, το θύμα.

Οπότε, όχι. Δε νομίζω να (μας) φταίει η Μέρκελ -μάλλον το κακό μας το κεφάλι ευθύνεται για την πάσης φύσεως κατάντια μας και δη την αξιακή κρίση που βιώνουμε εντόνως. Μήπως φταίει το Μνημόνιο; Έχω γράψει κατά κόρον ότι το Μνημόνιο (πρέπει να) λογίζεται ως απόρροια της υφιστάμενης κατάστασης κι όχι ως αίτιο. Τι περιλαμβάνει, άραγε; Πού προσανατολίζεται; Ας αναφέρω ενδεικτικά τα εξής: μείωση δημοσίων δαπανών, συγχωνεύσεις δημοσίων φορέων, ιδιωτικοποιήσεις, πάταξη φοροδιαφυγής, διαρθρωτικές αλλαγές σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, απολύσεις, αξιολόγηση προσωπικού κ.ά. Και ερωτώ: τι από όλα αυτά έχει λάβει μέρος στη χώρα μας; Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ίσως ο τελευταίος αυθεντικός πολιτικός που έχει απομείνει σε αυτόν τον τόπο, δίνει την απάντηση: «Η κυβέρνηση, νομίζω, κάνει ένα λάθος. Ενώ η Τρόικα επιμένει σε διαρθρωτικές αλλαγές, δεν γίνονται, με αποτέλεσμα για να εξευρεθούν τα χρήματα κόβονται μισθοί και συντάξεις». Και ποιο είναι το αποτέλεσμα; Το Μνημόνιο να θεωρείται απεχθές, απόβλητο, αποδοκιμαζόμενο και ανεπιθύμητο. Κι όμως, το Μνημόνιο, καλώς ή κακώς, με βάση τα πεπραγμένα των Ελλήνων ψηφοφόρων, πολιτών και πολιτικών, είναι απαραίτητο.

Αντί επιλόγου, θα ήθελα να απευθύνω δυο ερωτήσεις, πιστεύω εύλογες, προς πάντα ενδιαφερόμενο. Γνωρίζουμε πότε διενεργήθηκαν οι τελευταίες εκλογές; Γνωρίζουμε το αποτέλεσμα αυτών;  Αν ναι, τότε επιτρέψτε μου να επαναφέρω το θέμα επί τάπητος: γιατί φταίει η Μέρκελ; Πότε θα αναλάβει -επιτέλους!- τις ευθύνες του ο ελληνικός λαός; Και γιατί μας έπιασε τέτοιος πανικός και οίστρος στο άκουσμα του ερχομού της Γερμανίδας Καγκελάριου; Ποιον περιμέναμε να υποδεχτούμε; Τον Darth Vader (φώτο);

Υ.Γ.1 Την Παρασκευή η Εθνική Ελλάδος αντιμετωπίζει την Βοσνία. Όποιος νομίζει ότι θα περάσουμε εύκολο βράδυ πλανάται πλάνην οικτράν.

Υ.Γ.2 Απίστευτα πράγματα από τον Κούγια στην Παναχαϊκή! Παραθέτω αυτούσια την επίσημη ανακοίνωση του συλλόγου: «Η ΠΑΕ Παναχαϊκή ανακοινώνει την λύση της συνεργασίας με τον Ηλία Σολάκη. Ο Ηλίας Σολάκης αποδείχτηκε μια από τις πιο αποτυχημένες μεταγραφές και επιβεβαίωσε την άποψη του πρώην μεγαλομετόχου ότι τα μεγάλης ηλικίας ποδοσφαιρικά ονόματα δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Ο Ηλίας Σολάκης κόστισε χωρίς να προσφέρει τίποτα στην ΠΑΕ Παναχαϊκή σε δύσκολους καιρούς 22.000 ευρώ και δημιουργούσε συνεχώς προβλήματα προβάλλοντας φτηνές δικαιολογίες στην αδυναμία του να προσφέρει. Η ΠΑΕ Παναχαϊκή έχει αποφασίσει προ 45 ημερών την αποχώρηση του, λόγω επεισοδίου πριν τον φιλικό αγώνα με τον Φωκικό που είχε δημιουργήσει βρίζοντας τους κ. Παπακώστα και κ. Μίχο γιατί τον ενοχλούσαν οι προπονήσεις στο γήπεδο της Λακκόπετρας και ότι το κρεβάτι που του αγόρασε η ΠΑΕ Παναχαϊκή δεν ήταν καλή ποιότητας». Η απάντηση/αντίδραση του παίχτη ήρθε μέσω Facebook: «Επιτέλους το ΜΑΡΤΥΡΙΟ έλαβε ΤΕΛΟΣ».

Υ.Γ.3 Έπος!