Έτσι στήθηκαν

Στις αρχές Σεπτεμβρίου έγραφα για τα χρέη του Άρη και της Α.Ε.Κ. Για τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει οι παράγοντες της ομάδας. Πριν συνεχίσω, να υπενθυμίσω ότι ουδείς από αυτούς τους παράγοντες έχει κληθεί από την Δικαιοσύνη. Με τους οπαδικούς δημοσιογράφους να κάνουν τουμπεκί και την επόμενη φουρνιά παραγόντων να αποποιείται την απόδοση ευθυνών. Μόνο οι οπαδοί ζητούν τα αυτονόητα. Εντούτοις, έχουμε αναφέρει ότι το αυτονόητο είναι πολύ ενοχλητικό. Τέλος πάντων.

Στο τραπέζι, όμως, δεν έχουμε μόνο την απόδοση ευθυνών. Οι εξελίξεις τρέχουν. Οι ομάδες έπρεπε να σχεδιαστούν. Να αποκτηθούν παίχτες και προπονητές, ώστε να παρουσιαστούν όσο πιο ανταγωνιστικές γίνεται. Και σε αυτό το σημείο, ο Άρης και η Α.Ε.Κ. μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό. Η στήριξη σε Έλληνες παίχτες, και μάλιστα νεαρούς, ήταν μια βάναυση, βίαιη αναγκαιότητα, η οποία υπό προϋποθέσεις μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφή της ομάδας, αλλά και των παιχτών. Το ίδιο ισχύει και για τους έμπειρους ποδοσφαιριστές που απέμειναν στα ρόστερ των ομάδων. Τους παρουσιάστηκε μια μεγάλη ευκαιρία να ''βγουν μπροστά''. Δηλαδή να πάρουν πρωτοβουλίες, να αποδείξουν ότι μπορούν να καθοδηγήσουν τους υπολοίπους και να ανεβάσουν την απόδοση αυτών. Δυστυχώς, και για τις δυο ομάδες, κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να ισχύει, τουλάχιστον για τους Έλληνες παίχτες. Για παράδειγμα, στον Άρη, ο Παπαζαχαρίας αποδεικνύεται ανεπαρκής, ο Καπετάνος έχει γίνει συνώνυμο της προσπάθειας, ο Παπαστεριανός γκρινιάζει κι ο Καζναφέρης φλερτάρει σε κάθε ματς με την κόκκινη κάρτα. Τουλάχιστον ο Κοέλιο, ο Πουλίδο και, κυρίως, ο Αγκάνθο μας δίνουν το κάτι παραπάνω -θυμηθείτε τι λέγαμε για τον άξονα του Άρη. Αντίθετα, στην Α.Ε.Κ., νομίζω ότι μονάχα ο Γκερέιρο μπορεί να λειτουργήσει σαν λαμπερός φανοστάτης, άντε κι ο φιλότιμος Κοντοές: οι δυο τερματοφύλακες είναι ασταθείς, ο Λαγός δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά και ο Ρίκκα ακόμα προσπαθεί να βρει τα πατήματά του. Υπάρχουν, όμως, δυο βασικές διαφορές μεταξύ των δυο ομάδων. Πρώτον, ο Κατσαβάκης, με τον οποίο ξεκίνησε η σεζόν για τον Άρη, δεν έκανε τα λάθη του Τσιάρτα και του Βλάχου. Δεύτερον, ο Άρης είχε και ορισμένα παιδιά από τις ακαδημίες στα οποία μπορούσε, τουλάχιστον στα χαρτιά, να στηριχτεί (π.χ. Γιαννώτας, Οικονομόπουλος, Σουνάς, Διούδης), συν τον Τριανταφυλλάκο. Η Α.Ε.Κ. είχε μόνον τον Φούντα, τον οποίο πρόσφατα έκραξε ο Λίνεν, και απέκτησε στο τέλος του καλοκαιριού τον προβληματικό Κατίδη από τον Άρη. Και μια διαφορά bonus: ο Άρης ξέρει ότι πρέπει να στηριχτεί στις δικές του δυνάμεις, ενώ η Α.Ε.Κ. ονειρεύεται εισροή χρημάτων από την περιβόητη υπόθεση Ψωμιάδη και εσχάτως από τον ζεν πρεμιέ Βιντιάδη.

Συνεπώς, ο σχεδιασμός των δυο ομάδων ήταν βιαστικός, άτσαλος και βραχύπνοος -τα λάθη των προηγουμένων ετών πληρώνονται. Αλλά, έτσι στήθηκαν. Εν προκειμένω, στη φάση που βρίσκεται ο Άρης και η Α.Ε.Κ., και με την ψυχολογία που έχουν οι παίχτες και το τεχνικό τιμ, πρέπει να υπάρχει αποκλειστικό ενδιαφέρον στα αποτελέσματα κι όχι στις εμφανίσεις. Στην υφιστάμενη κατάσταση μόνο αυτά έχουν σημασία. Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να περιμένουμε θέαμα και δεν πρέπει να υπολογίζεται το τακτικό κόστος που πρέπει να επιβληθεί για την συγκομιδή βαθμών (π.χ. κλειστό παιχνίδι, μηδενική πρωτοβουλία κινήσεων, οπισθοχώρηση γραμμών, καθυστερήσεις, άμυνα στο μισό γήπεδο, ποδόσφαιρο αναμονής και αντεπιθέσεις ακόμα και στα εντός έδρας παιχνίδια). Κλείνοντας πρέπει να πω και κάτι ακόμα. Έστω και με αυτά τα ρόστερ, έστω και σε αυτήν την κατάσταση ο Άρης και -ακόμα περισσότερο- η Α.Ε.Κ. διαθέτουν ειδικό βάρος. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει και αυξημένη πίεση -έστω κι αν διατηρεί τους παίχτες σε εγρήγορση. Ωστόσο, για την τρέχουσα σεζόν, οι δυο ομάδες, θα πρέπει να ξεχάσουν τα κιλά της φανέλας και να βάλουν μπόλικη σκοπιμότητα και πάθος στο παιχνίδι τους: σε ένα ποδοσφαιρικό μαραθώνιο, όπως είναι το πρωτάθλημα, δεν παίζουν μπάλα οι φανέλες και τα ονόματα. Τέλος, αν έπαιρνες τα ρόστερ του Άρη και, κυρίως, της Α.Ε.Κ., και τα έντυνες με στολές του Πανθρακικού και της Κέρκυρας αντίστοιχα, θα είχαν πέσει από το καλοκαίρι και δεν θα το γνώριζαν. Τώρα, πάει και έρχεται.

Υ.Γ.1 Η σωστή απάντηση στο κουίζ της προηγούμενης ανάρτησης είναι ο Ξαβιέ Μακντάνιελ. Και η ομάδα που διέλυσε ο Σακίλ με τους Μάτζικ, ήταν οι Μπόστον Σέλτικς. Κι αν δεν με απατάει η μνήμη μου, τότε στην Βοστόνη αγωνιζόταν κι ο Ντομινίκ.

Υ.Γ.2 Η ήττα από την Καλλιθέα δεν σημαίνει τίποτα απολύτως -αν και τα γκολ που δεχόμαστε είναι αστεία: τα λάθη της αμυντικής γραμμής πρέπει κάπως, κάπου, κάποτε να σταματήσουν. Και μπράβο στον Αλκαράθ που κατάλαβε ότι το κύπελλο αποτελεί ζήτημα ήσσονος σημασίας.

Υ.Γ.3 Ολοκληρώθηκε η ανάρτηση των Χριστουγέννων. Να είναι καλά ο συγγραφικός οίστρος. Ελπίζω να την βρείτε όμορφη. Τουλάχιστον είναι αυθεντική.

Υ.Γ.4 Όχι άλλα αποθεωτικά κείμενα για τον Μαυρία. Δεν αντέχω άλλο! Μαυρία, παιδί μου, κλείσε αυτιά και μάτια, δούλεψε σκληρά και με την πρώτη ευκαιρία φύγε στο εξωτερικό για να σωθείς.

 Υ.Γ.5 Δεν μπορώ να γνωρίζω τους πραγματικούς λόγους που ο Αλαφούζος έδιωξε τον Κατσουράνη. Αλλά ξέρω ότι η μεταγραφή του εν λόγω ποδοσφαιριστή στον Π.Α.Ο.Κ. αποτελεί σπουδαία προσθήκη. Και δεν αναφέρομαι στο βαρύ βιογραφικό που φέρει. Μόνο και μόνο ότι θέλει να αποδείξει πως δεν είναι τελειωμένος, αρκεί. Το μοναδικό αίνιγμα περιορίζεται στο που θα παίξει. Αν παίξει σέντερ μπακ, όπως λέγεται, τότε είναι σαν να παραδέχεται ο Δώνης τις άστοχες επιλογές του για το κέντρο αμύνης -συν τοις άλλοις, ο παίχτης, κατά την γνώμη μου, δεν μπορεί να παίξει σέντερ μπακ. Και για τον Δώνη κάτι τέτοιο είναι αρκετά απίθανο. Αν παίξει κόφτης, τότε νομίζω ότι ο Κάτσε θα πρέπει να αγοράσει κινητή μονάδα νεφρού. Βλέπετε, ο Κατσουράνης έχει την κακιά συνήθεια να μαρκάρει με το δάχτυλο, δηλαδή να δείχνει στους συμπαίχτες του ποιον να μαρκάρουν -αναγνωρίζω, όμως, ότι ο παίχτης διαθέτει ικανοποιητική τοποθέτηση. Αν ρωτάτε την άποψή μου, η καταλληλότερη θέση για τον Κατσουράνη είναι εκείνη που τον είχε βάλει ο Κάτε. Άστον να βγαίνει σαν κρυφός φορ και, που ξέρεις, μπορεί να βρεθεί λύση στο επιθετικό πρόβλημα του Π.Α.Ο.Κ.

Υ.Γ.6 Το νέο φορολογικό σύστημα αποτελεί ένα θαυμάσιο μέτρο για να μάθει κανείς πως πρέπει να φοροδιαφεύγει. Μπράβο στους φωστήρες της Κυβέρνησης. Επίσης, οφείλω να εκφράσω και μια εύλογη, πιστεύω, απορία: πώς σκατά γίνεται κορυφαία, κι όχι μόνο, ονόματα του πολιτικού στίβου να έχουν τέτοιες περιουσίες; Μας κοροϊδεύουν κυριολεκτικά μέσα στα μούτρα μας. Μιλάμε για επέμβαση με το γάντι. Χωρίς αναισθητικό.

Υ.Γ.7 Νταξ, χωρίς σχόλια.

Ο ανυποψίαστος

Βρισκόμαστε στα μέσα της ναϊντίλας. Το ελληνικό μπάσκετ βρίσκεται σε έξαρση. Για την ακρίβεια, επρόκειτο για το δεύτερο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου, μετά το N.B.A. Ξένοι παίχτες υψηλού και υψηλότατου επιπέδου προτιμούν την Ελλάδα, και στελεχώνουν σχεδόν όλες τις ομάδες του πρωταθλήματος. Κάποιος από αυτούς πρωταγωνιστεί στην παρακάτω ιστορία. Ένας τεράστιος μαύρος τύπος, λοιπόν, εισβάλλει στα McDonalds και καταβροχθίζει πέντε Βig Mac σε πέντε λεπτά (!), ενώ 15 πιτσιρίκια γύρω του περιμένουν αυτόγραφα. «Ξέρετε ποιος είμαι;» ρωτά γεμάτος έκπληξη ο καλαθοσφαιριστής; «Ναι! Σας διέλυσε πέρσι ο Σακίλ στα playoffs με τους Μάτζικ…», απαντάει κάποιος μικρός θαυμαστής. Ποιος ήταν ο ανυποψίαστος παίχτης που προφανώς πήγαινε γυρεύοντας;

1. Τζεφ Μαλόουν (Β.Α.Ο.)
2. Ξαβιέ Μακντάνιελ (Ηρακλής)
3. Ντομινίκ Ουίλκινς (Παναθηναϊκός)
4. Χάρολντ Έλις (Άρης)
5. Θερλ Μπέιλι (Πανιώνιος)

Καλή επιτυχία.

Υ.Γ.1 Η σωστή απάντηση θα δημοσιευτεί στην επόμενη ανάρτηση.

Υ.Γ.2 Τελικά ο Μέσι το έσπασε το ρεκόρ. Αλλού, όμως, είναι τα ωραία. Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει τι συμβαίνει με τον Φαλκάο; Πόσο παιχτούρα είναι αυτός ο επιθετικός;

Υ.Γ.3 Η Αρειανάρα έπαιξε καλά στο πρώτο ημίχρονο. Αλλά, όπως έχουμε πει επανειλημμένως, δεν μπορεί να διαχειριστεί το προβάδισμα και να υποτάξει την πίεση. Τον βαθμό, πάντως, τον τσιμπήσαμε. Κάτι είναι κι αυτό. Ας ελπίσουμε ότι θα βελτιώσουμε την άμυνα της αμυντικής γραμμής και θα αξιοποιήσουμε την έδρα μας. Η συνέχεια προμηνύεται δύσκολη.

Υ.Γ.4 Μεγάλο παιχνίδι στο Μάντσεστερ. Πρέπει να ξέρουμε ότι τα λεφτά δεν προσθέτουν κιλά στην φανέλα. Πάντως, ακούγονται πολλά για το μέλλον του Μαντσίνι. Ρε, αυτός έχει περάσει το προπονητηλίκι για πασαρέλα!

Υ..Γ.5 Το ντέρμπι τέλειωσε. Δεν ασχολήθηκα καθόλου με το συγκεκριμένο παιχνίδι -προφανώς, όποιος επιθυμεί μπορεί να εκφράσει απλόχερα την δική του διάσταση. Αντίθετα, πήγα κινηματογράφο, όπου παρακολούθησα, με περιέργεια είναι η αλήθεια, το ''Cloud Atlas''. Δεν απογοητεύθηκα. Μάλιστα, μπορώ να πω ότι προβληματίστηκα. Μπορεί να κρατάει τρεις ώρες, αλλά αξίζει. Περνάει πάμπολλα μηνύματα, αρκεί να μπορούμε να τα συλλάβουμε και να τα επεξεργαστούμε. Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Την σύλληψη και την επεξεργασία εννοώ.

Υ.Γ.6 Από το Noble Savage. Και, φυσικά, τους Virgin Steele!

You're an angel of desire, With your blonde hair, And your pouting hungry eyes...Tonight I'm yours, Come take me if you want me, I'll do anything, To keep you satisfied...The night was made for love, Oh sweet babe, We're gonna make love all night, Tonight!...I know you wanna rock me, I know you wanna scream.

Τα σοβαρά ζητήματα

Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός. Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός. Δεν έχω όρεξη να ασχοληθώ με τα ευρωπαϊκά τους παιχνίδια. Ούτε με το ντέρμπι της Κυριακής. Η κάθε ομάδα έχει το δικό της επιτελείο, τον δικό της στρατό που ασχολείται με αυτά τα πράγματα. Εγώ δεν φτάνω ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι. Αν κάποιοι θέλουν να βλέπουν τεράστιες εμφανίσεις και τρομερούς εχθρούς εκεί που δεν υπάρχουν, με γεια τους, με χαρά τους. Και κάτι τελευταίο: όταν μια ομάδα χάνει ή δεν προκρίνεται, μπορεί να σημαίνει ότι απλά δεν ήταν τόσο καλή. Ας μην τα ρίχνουμε όλα στην ατυχία. Περνάμε, λοιπόν, σε σοβαρά ζητήματα.

Ας πάμε στο πολυπολιτισμικό Λονδίνο και στην Τσέλσι. Ο Αμπράμοβιτς, ο οποίος, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν ξέρει τι σχήμα έχει η μπάλα, είχε φέρει τον Βίλας Μπόας. Έναν μαθητευόμενο μάγο. Και μάλιστα τον χρυσοπλήρωσε. Η συνέχεια αναμενόμενη. Απόλυση και αποζημίωση. Ο αντικαταστάτης του ήταν ο Ντι Ματέο. Ένας πολύ καλός γνώστης της ομάδας, των αποδυτηρίων και των απαιτήσεων του κοινού. Ο Πρόεδρας τον εμπιστεύτηκε -ουσιαστικά δεν είχε άλλη επιλογή- κι εκείνος κατάφερε να του πάρει μέχρι και το τσου λου! Προσοχή: δεν εξετάζω πως το πήρε κι αν το άξιζε -απλά σημειώνω την επιτυχία. Ο Αμπράμοβιτς, λοιπόν, για λόγους που μόνον εκείνος γνωρίζει, και παρά το γεγονός ότι ακούστηκαν διάφορα ονόματα για τον πάγκο (π.χ. Καπέλο), αποφάσισε να επιβραβεύσει τον Ντι Ματέο, δίνοντας του τα ηνία της ομάδας και την επόμενη σεζόν. Ας μην ξεχνάμε τη συμπάθεια των οπαδών προς το πρόσωπο του Ιταλού, καθώς και την στήριξη των παιχτών -προφανώς τα στοιχεία αυτά έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην επιλογή του Πρόεδρα. Έχουμε πει, όμως, ότι είναι διαφορετικό πράγμα να διαχειρίζεσαι μια ήδη έτοιμη ομάδα από το να την στήνεις μόνος σου. Κι ενώ ο ενθουσιασμός στην αρχή της σεζόν βρισκόταν σε υψηλά επίπεδα, καθώς κυλούσε η σεζόν, ήρθε η απογοήτευση του Ρώσου μεγιστάνα (κλισέ). Η νέα του επιλογή ονομάζεται Ράφα Μπενίτεθ -οι φήμες λένε ότι διακαής πόθος του Αμπράμοβιτς είναι ο Γκουαρντιόλα, τον οποίο περιμένει το καλοκαίρι. Ένας προπονητής -αναφέρομαι στον Μπενίτεθ- που έκανε τρομερό λάθος να διαδεχτεί τον Μουρίνιο στην Ίντερ. Και φτάνουμε στο παρόν. Να παίζει η Τσέλσι εντός έδρας με την Νόρτζελαντ για το τσου λου και να κερδίζει με 6-1. Αυτό, όμως, δεν αποτελεί είδηση. Η είδηση έρχεται από την συμπεριφορά των οπαδών προς το πρόσωπο του Μπενίτεθ, καθώς με την έξοδό του από την φυσούνα άρχισαν οι γιούχες, και τα πανό υπέρ του Ντι Ματέο. Ειλικρινά, όσα χρόνια παρακολουθώ συνειδητά ποδόσφαιρο, δεν θυμάμαι παρόμοιο περιστατικό.

Κι από το Λονδίνο, στο Παρίσι. Στην Πόλη του Φωτός, που θα έλεγε κι ο συμπαθέστατος Αλέξης Κωστάλας (φώτο). Έχω αναφερθεί πολλάκις στην αναγκαιότητα συγκρότησης εταιρικού πλάνου. Με την Παρί να μην αποτελεί εξαίρεση. Οι Άραβες ιδιοκτήτες της ομάδας έχουν μεγάλα όνειρα για την ομάδα -δεν αμφιβάλλω. Αλλά είναι φανερό ότι βιάζονται. Κι όποιος βιάζεται, προβαίνει σε απρόσεχτα λάθη και σε μη υπολογισμένα ρίσκα. Ένα από αυτά ήταν η απόλυση του πρακτικού Κομπουαρέ, ο οποίος για ορισμένους δεν συμβάδιζε με την γκλαμουριά του Παρισιού και των Αράβων, και η αντικατάστασή του από τον Αντσελότι. Ο Ιταλός είναι φανερά μπερδεμένος. Έχω την εντύπωση ότι υποτίμησε το πρωτάθλημα και υπερτίμησε τον εαυτό του. Διεξάγει ακόμα πειραματισμούς στην άμυνα, προσπαθεί να μεταβάλλει τον επιθετικογενή χαρακτήρα της ομάδας, στηρίζεται μονάχα στον Σουηδό μυτόγκα για να διασπάσει κλειστές άμυνες και γενικώς βλέπω ότι επιδιώκει να την ''ιταλικοποιήσει''. Μα, γίνονται αυτά τα πράγματα; Πώς είναι δυνατόν να καλουπώσεις παίχτες όπως τους Μενέζ, Νένε, Λαβέτσι, Μάξουελ και Παστόρε; Με αυτά και με αυτά, τα έχει βρει σκούρα στο γαλλικό πρωτάθλημα, καθώς δεν μπορεί να βρει ισχυρό αντίδοτο στις κλειστές άμυνες των αντιπάλων και στις φονικές αντεπιθέσεις τους. Το μόνο που τον σώζει μέχρι στιγμής είναι το κύρος του, η πρόκριση στην επόμενη φάση του τσου λου και το ενδυματολογικό του γούστο. Να μας πει, όμως, ο κύριος Αντσελότι πόσο χρόνο χρειάζεται ακόμα, για να βρει η ομάδα μια σταθερή σταθερότητα.

Και κλείνουμε με Βαρκελώνη. Την παραμυθένια πόλη του Γκαουντί. Ο Βιλανόβα διαχειρίζεται καλά την υφιστάμενη κατάσταση. Είναι προφανές ότι η ομάδα λειτουργεί με κεκτημένη ταχύτητα από την εποχή Γκουαρντιόλα, αλλά αυτό δεν πρέπει να μειώνει την συμβολή του νυν προπονητή. Πράγματι, υπήρχαν ορισμένα προβλήματα στην αρχή της σεζόν, π.χ. στην άμυνα, στα κάθετα σπριντ και στις κάθετες πάσες, αλλά τον τελευταίο καιρό θεωρώ ότι έχουν επανέλθει σε επίπεδα Μπαρτσελόνα. Έχω την εντύπωση ότι αν δεν ξέραμε ότι στον πάγκο κάθεται ο Βιλανόβα, θα νομίζαμε ότι ακόμα βρίσκεται ο Γκουαρντιόλα. Μέχρι και οι αδυναμίες της ομάδας είναι ίδιες, π.χ. στο ψηλό παιχνίδι και στις στημένες φάσεις. Βέβαια, αυτό δεν ξέρω ακόμα αν είναι καλό ή κακό. Ο χρόνος θα δείξει. Όπως ο χρόνος θα δείξει τι θα συμβεί με τον Μέσι. Θα το σπάσει το ρεκόρ του Γκερτ Μίλερ; Θεωρώ απίθανο το ενδεχόμενο να μην τον ενδιαφέρει. Προφανώς και θέλει να το σπάσει. Αλλά όχι εις βάρος της ομάδας. Ο Μέσι είναι ο απόλυτος αντι-σταρ του αθλήματος. Και νομίζω πως αν δεν είχε τραυματιστεί στο ματς με την Μπενφίκα, θα ήταν βέβαιο ότι θα το έσπαγε. Τώρα, η υπόθεση πήρε μια πιο ενδιαφέρουσα τροπή. Απλά το σπάσιμο του ρεκόρ θα καθυστερήσει λίγο ακόμα.

Υ.Γ.1 Ο Αλκαράθ δήλωσε ότι δεν έχει μαγικό ραβδάκι. Εγώ το ξέρω. Εκείνοι που τον φέρανε, το ξέρουν;

Υ.Γ.2 Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος αποχωρεί από τον μπασκετικό Παναθηναϊκό, καταλογίζοντας ως υπεύθυνο τον θείο Θανάση. Ε, και; Το ελληνικό μπάσκετ ήδη πνέει τα λοίσθια.

Υ.Γ.3 Πληθαίνουν οι φήμες για επιστροφή της οικογένειας Βαρδινογιάννη στον Παναθηναϊκό. Λέτε;

Υ.Γ.4 To 2010, οι Accept επιστρέφουν μετά από 14 ολόκληρα χρόνια. Και το αποτέλεσμα είναι άκρως ικανοποιητικό.

Εμάς, ποιος θα μας βοηθήσει;

Τον τελευταίο καιρό διαβάζω ένα βιβλίο του Ιβάν Μαΐσκι, με τίτλο ''Ποιος βοήθησε τον Χίτλερ;''. Ο Ιβάν Μαΐσκι ήταν πρεσβευτής της Σοβιετικής Ένωσης στο Λονδίνο από το 1932 έως το 1943. Από τη θέση αυτή πήρε μέρος στα μεγάλα διεθνή γεγονότα της εποχής. Στο βιβλίο του καταγγέλλει την κοντόφθαλμη πολιτική των Άγγλων, Γάλλων και Αμερικανών, οι οποίοι προσπάθησαν να ενεργήσουν βάσει συναισθήματος κι όχι συμφέροντος. Μια πολιτική κατευνασμού που ενθάρρυνε τον Χίτλερ και οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Όμως, ποιο ήταν το συναίσθημα; Το μίσος που έτρεφαν οι ηγεσίες των προαναφερθέντων χωρών, σύμφωνα με τον Μαΐσκι, προς την Σοβιετική Ένωση. Το εντυπωσιακό στο βιβλίο είναι ότι καθόλη τη διάρκεια της ανάγνωσης δεν έχω αντιληφθεί την παραμικρή μορφή αυτοκριτικής από τον πρεσβευτή, είτε για τις πράξεις του είτε για τη Σοβιετική Ένωση. Λες και η εξωτερική πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης ήταν πλήρως φιλειρηνική, αλάνθαστη ή έβριθε με συνέπεια. Λες και οι Σοβιετικοί δεν έπαιζαν παιχνίδια σε διπλό ταμπλό.

Τα ίδια συμβαίνουν και τώρα. Βλέπεις τον Βενιζέλο και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. να επιτίθενται στην Χρυσή Αυγή. Να προσπαθούν να την πετάξουν εκτός Βουλής. Χωρίς να μπορούν να αντιληφθούν ότι τα έργα τους θα φέρουν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Κάθε φορά που οι βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ., κι όχι μόνο, ανοίγουν το στόμα τους κατά της Χρυσής Αυγής, το κόμμα του Μιχαλολιάκου ανεβάζει τα ποσοστά του. Αντί να στρώσουν τον κώλο τους κάτω και να κάτσουν να βρουν τι πηγαίνει στραβά στην πολιτική του κόμματος, αυτοί προσπαθούν να εκμαιεύσουν ψήφους, σκοτώνοντας, τουλάχιστον έτσι θεωρούν, τον γάιδαρο του γείτονα. Το χειρότερο είναι ότι στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. συνεχίζουν να νομίζουν, λόγω πολιτικής αδράνειας και χαζομάρας, ότι αποτελούν ακόμα μεγάλο κόμμα. Κι αν ο ελληνικός λαός χρειάστηκε 40 ολόκληρα χρόνια για να καταλάβει το παπατζιλίκι, τρέμω στο πόσο χρόνο θα χρειαστεί ο Μπένι. Πάλι καλά που ο Λοβέρδος είναι έτη φωτός ''μπροστά'' από τους υπολοίπους. Και σε τελική ανάλυση, ο μόνος που μπορεί να βγάλει την Χρυσή Αυγή εκτός Βουλής είναι αυτός που την έβαλε σε πρώτη φάση: ο ελληνικός λαός.

Τα ίδια βλέπεις και στον Άρη. Ναι, υπήρχε αλλοίωση αποτελέσματος με τον Ατρόμητο. Ας ανοίξουμε και ένα Τουίτερ για να ουρλιάζουμε κατά των διαιτητών, όπως κάνει ο Αλαφούζος. Λες και θα κερδίσουμε κάτι από αυτό. Αφού είμαστε αδύναμοι αγωνιστικά, διοικητικά και οικονομικά. Αφού έχουμε επιλέξει εδώ και πολλά χρόνια να απέχουμε συνειδητά από το παρασκήνιο. Μόνο μία λύση υπάρχει: να εντοπίσουμε τα λάθη μας, να πάψουμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας και να νοικοκυρευτούμε. Εκτός αν θεωρούμε, όπως ο Μαΐσκι για την εξωτερική πολιτική της χώρας του, ότι είμαστε αλάνθαστοι και πολύ απλά μας κυνηγάνε λόγω (ταξικού) μίσους. Και επιτέλους, ας σταματήσουμε να κατηγορούμε τους παίχτες. Τόσο μπορούν, τόσο παίζουν. Εκτός αν διαπιστώνεται πρόβλημα νοοτροπίας στον κάθε νεαρό ποδοσφαιριστή που ξεπήδησε από τις ακαδημίες. Και η αλήθεια είναι ότι σε αυτό το κομμάτι μάλλον δεν έχει γίνει καλή δουλειά.

Υ.Γ.1 Πόσοι από εσάς πιστεύουν ότι δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα;

Υ.Γ.2 O Πανόπουλος ξαναέφερε τον Ουζουνίδη. Εμείς γιατί να μην ξαναφέρουμε τον Κατσαβάκη;

Υ.Γ.3 Απίστευτα πράγματα συνέβησαν στην Ολλανδία. Σε ένα παιχνίδι νέων, παίχτες 15 και 16 χρονών (!) ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου έναν επόπτη. Φτου φτου, μακριά από εμάς.

Υ.Γ.4 Στο μπάσκετ δεν τα καταφέραμε απέναντι σε μια ανώτερη ομάδα. Πρέπει να καταλάβουμε πως πρέπει να συμβιβαστούμε με το παρόν κι όχι να ζούμε με τα μεγαλεία του παρελθόντος. Και αρκετά με αυτήν την μιζέρια. Βαρέθηκα.

Υ.Γ.5 Το καλοκαίρι πετούσα ψηλά, και τώρα έλιωσαν τα φτερά μου. Σαν τον Ίκαρο.

Ο καθρέφτης και το καύσιμο της αγάπης

Συχνά αναρωτιέμαι τι είναι η αγάπη. Από πού πηγάζει; Τι μας ωθεί σε αυτήν; Πόσο επιλεκτικά δηλώνει παρούσα ή απούσα; Ποια κίνητρα μας παρακινούν και τι κριτήρια πρέπει να ικανοποιούνται; Και, τέλος, γιατί ορισμένοι άνθρωποι δεν αγαπούν και πώς γίνεται να πάψεις να αγαπάς κάτι ή κάποιον που κάποτε λάτρευες ή έλεγες ότι λάτρευες; Αυτές οι απορίες προέρχονται από έναν άνθρωπο που ελπίζει να πραγματοποιήσει σύντομα το ταξίδι της αγάπης. Ας σημειωθεί ότι δεν δένομαι εύκολα με ανθρώπους, αλλά όταν αυτό συμβαίνει, προφανώς από επιλογή κι όχι ανάγκη, σημαίνει ότι έχω διαπιστώσει κάτι ελκυστικό, σαγηνευτικό, γοητευτικό και ενδιαφέρον στο πρόσωπο με το οποίο θέλω να έρθω κοντά. Μολαταύτα, ομολογώ ότι γνωρίζω άκρως ελάχιστα: κάθε φορά που νομίζω ότι μαθαίνω κάτι, διαπιστώνω ότι βρίσκομαι ακόμα στην πρώτη πίστα. Δηλώνω, με τύψεις και ντροπή, ότι πάσχω, μεταξύ άλλων, στο να αποκαλύπτω και να εκδηλώνω, κυρίως λεκτικώς, τα θετικά συναισθήματα που μου προκαλεί η άλλη πλευρά, ενώ, παράλληλα, θα πρέπει να χαλαρώσω τις άμυνές μου, να μην προσπαθώ να τα ερμηνεύσω όλα με τη λογική και να είμαι πιο διαλλακτικός/προσεκτικός σε ζητήματα που απαιτούν λεπτούς χειρισμούς. Και για αυτό υπόσχομαι εκ νέου ότι θα προσπαθήσω σκληρά, όσο δύσκολο, επίπονο ή χρονοβόρο κι αν είναι, να βελτιωθώ έτι περισσότερο.

Προσοχή, όμως: τα ερωτήματα της πρώτης παραγράφου δεν αναφέρονται μονάχα σε ανθρώπους ή έμβια όντα. Για παράδειγμα, αγαπώ την Αρειανάρα και μάλιστα ανιδιοτελώς -κάποια στιγμή θα αναφερθώ εκτενώς σε αυτό το ζήτημα. Επίσης, αγαπώ το κρεβάτι μου και τα μαξιλάρια μου. Έχω δεθεί μαζί τους. Κάθε βράδυ που πέφτω για ύπνο, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα κρεβάτια και μαξιλάρια που με έχουν φιλοξενήσει, γίνομαι δεκτός με τυμπανοκρουσίες και κόκκινα χαλιά. Σας φαίνεται υπερβολικό; Ανώμαλο; Οξύμωρο; Μπορεί και να είναι. Αλλά πώς δείχνεις την αγάπη σου στο κρεβάτι και στα μαξιλάρια; Πώς δείχνεις την αγάπη σου στο καλό σου αυτοκινητάκι το οποίο, αν και 16 ετών, σε βγάζει πάντοτε ασπροπρόσωπο; Υποθέτω ότι ο μόνος τρόπος είναι να τα προσέχεις. Να τα φροντίζεις. Να μην τα κακομεταχειρίζεσαι. Κι ας μην το αντιλαμβάνονται συνειδητά, όπως ένας άνθρωπος ή ένα ζώο. Υπάρχει, όμως, μια σημαντική λεπτομέρεια: το κρεβάτι, τα μαξιλάρια και το αυτοκίνητο δεν (μπορούν να) προβάλλουν απαιτήσεις, παράλογες ή λογικές. Δεν διαπραγματεύονται. Άρα, εκ των πραγμάτων, σε ισχυρή και έκδηλη αντίθεση με ό,τι συμβαίνει με τις πάσης φύσεως ανθρώπινες σχέσεις, δεν παρατηρούνται περιθώρια για συμβιβασμούς, αμοιβαίες υποχωρήσεις, συμφωνίες, επανορθώσεις ή αποκαταστάσεις -άρα, δεν οικοδομείται μια αμφίδρομη σχέση αγάπης. Υπάρχουν απλά για να μας εξυπηρετούν. Και γνωρίζουν μόνο μια μορφή αλληλεπίδρασης, αντίδρασης αν προτιμάτε: παύουν να μας εξυπηρετούν όταν σταματήσουμε να τους δίνουμε τη δέουσα σημασία ή έστω όταν γνωρίσουν την ανηλεή φθορά του χρόνου. Όπως γίνεται αντιληπτό, μια τέτοια κατάσταση εντοπίζεται και στις ανθρώπινες σχέσεις. Όταν αδιαφορείς προκλητικά για κάποιον, θα σταματήσει να σου δείχνει ενδιαφέρον, ενώ μπροστά στον παράγοντα ''χρόνο'' όλοι υποκλινόμαστε. Πρόκειται περί φυσικής αλληλουχίας. Ίσως έτσι εξηγείται το πως μπορεί κάποιος να πάψει να αγαπά. Αλλά, αν δεν αδιαφορείς; Αν νοιάζεσαι; Πώς γίνεται ο άλλος να πατήσει φρένο, λες και τα αισθήματα είναι διακόπτης που τον πατάς και ξαφνικά σκοτεινιάζει; Πολύ δύσκολη ερώτηση. Προσωπικά, όντας ένας νάνος της γνώσης, αλλά και των γνώσεων, έστω κι αν διεξάγω υπεύθυνη προσπάθεια, αδυνατώ να δώσω ουσιαστική απάντηση. Αλλά είμαι σίγουρος ότι αρκετοί από εμάς έχουμε βιώσει, συχνά με επώδυνο τρόπο, μια τέτοια κατάσταση. Ως εκ τούτου, οι προσωπικές μας σκέψεις μπορούν να εκφράσουν και να περιγράψουν την κατάσταση πιο εύστοχα, και πιο δυσβάσταχτα, από ό,τι τα λόγια: η λεκτική φυλακή των σκέψεών μας είναι πολύ μικρή για να αποτυπώσει το μεγαλείο των συναισθημάτων μας.

Ο άνθρωποι ζητούν, λοιπόν. Απαιτούν. Διαπραγματεύονται. Δρουν. Αντιδρούν. Έχουν, άλλωστε, το κάθε δικαίωμα. Συνιστούν ένα ανοιχτό και δυναμικό σύστημα που ταλανίζεται, μεταξύ άλλων, από πάθη, αδυναμίες, συναισθήματα, φοβίες, ανασφάλειες και απωθημένα, τα οποία εκδηλώνονται ποικιλοτρόπως -ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε την προσωπικότητα των άλλων: δεν θα χάσουμε. Μάλιστα, πλείστες φορές, τα ανωτέρω στοιχεία που μας καταδυναστεύουν (;), θεωρούμε, πολλάκις λανθασμένα, ότι αντικατοπτρίζονται στον άνθρωπο που μας ενδιαφέρει. Συν τοις άλλοις, το να προσπαθείς επισταμένα να υποτάξεις την άλλη πλευρά στα θέλω σου, δημιουργεί κραδασμούς που απορροφούνται μονάχα με συμβιβασμούς, κατανόηση και αμοιβαίες υποχωρήσεις μεταξύ των δυο πλευρών. Αλήθεια, όμως, πώς μπορείς να συμβιβαστείς με κάποιον που δηλώνει ασυμβίβαστος; Δεν είναι δυνατόν να απαιτείς από τον άλλον πράγματα, κι εσύ από την μεριά σου να μην πράττεις το παραμικρό -να μην θες να πράξεις το παραμικρό: αυτό είναι το χείριστο όλων. Οι κλυδωνισμοί, λοιπόν, στις ανθρώπινες σχέσεις επέρχονται επειδή δεν αντέχουμε να βλέπουμε στους άλλους, όπως νομίζουμε, τον ίδιο μας τον εαυτό με τα ελαττώματα και τις ατέλειές του -κι όμως, προσπαθούμε να αλλάξουμε τον άλλον σύμφωνα με τα θέλω μας! Πληγώνοντας, δηλαδή, τους άλλους, έστω ασυνείδητα, πληγώνουμε ουσιαστικά ένα δικό μας κομμάτι που βλέπουμε πάνω τους, ή νομίζουμε ότι βλέπουμε, και λατρεύουμε να μισούμε -η  πρόταση έρχεται σε αντιδιαστολή με την ισχύουσα άποψη που υποδηλώνει ότι πληγώνουμε τους άλλους, συνειδητά αυτή τη φορά, για να νοιώθουμε εμείς καλά. Και η πικρή αλήθεια είναι ότι προτιμούμε να σπάσουμε τον καθρέφτη μας, ή έστω ένα μεγάλο κομμάτι του, παρά να προσπαθήσουμε να συμφιλιωθούμε με αυτόν και να προετοιμαστούμε για νοητική επεξεργασία και ποιοτική βελτίωση.

Η ανθρώπινη μηχανή, επομένως, όπως γίνεται κατανοητό, τροφοδοτείται από ένα σημαντικότατο καύσιμο: τον εγωισμό -πρόκειται για άκρως απαραίτητο εφόδιο που στελεχώνει το είναι μας, αλλά μόνο όταν προσδιορίζεται εντός οριοθετημένου πλαισίου. Εντούτοις, βλέπεις ανθρώπους που έχουν ξεπεράσει το ανεκτό όριο του εγωισμού, να έχουν την απαίτηση να αγαπήσουν, και κυρίως να αγαπηθούν, δίχως να είναι διατιθέμενοι να προβούν σε συμβιβασμούς πάσης φύσεως: το μόνο που πετυχαίνουν είναι να υψώσουν ένα δυσθεώρητο φράγμα και να προκαλούν συνεχώς την άλλη πλευρά να το υπερπηδήσει. Μάταια, όμως. Μάλιστα, πολλές φορές η συμπεριφορά αυτή γυρνάει μπούμερανγκ: η άλλη πλευρά, αφού δεν μπορεί να υπερπηδήσει το φράγμα, δημιουργεί ένα δικό της -ας μην ξεχνάμε, πρώτος και καλύτερος εγώ ο ίδιος, ότι οι άνθρωποι δεν είναι τέλειοι· δεν γίνεται να είναι τέλειοι. Η αποκατάσταση, όμως, δεν είναι αδύνατη. Τίποτα δεν έχει κριθεί: συχνά το γκρέμισμα των φραγμάτων είναι πιο εύκολο από την ανέγερση αυτών και συνάμα αναζωογονητικό, εποικοδομητικό, τονωτικό για την εκάστοτε ανθρώπινη σχέση -μια σχέση δεν είναι αγώνας για να δούμε πόσα δίκια και πόσα άδικα έχει η κάθε πλευρά. Για μια στιγμή, όμως: για ποιον λόγο (θέλουμε να) αγαπάμε; Για να νοιώθουμε εμείς, μέσω του προσώπου που μας αφορά, καλά. Να νοιώθουμε όμορφα. Χαρούμενα. Για να ικανοποιούμε, δηλαδή, τον εγωισμό μας. Δεν υπάρχει κάτι κακό σε αυτό. Ούτε είναι ηθικά απρεπές. Τουναντίον, είναι απόλυτα φυσιολογικό, ομαλό, θεμιτό και υγιές. Αρκεί να μην εγκλωβιζόμαστε στην υπέρμετρη φιλαυτία μας. Μακάρι να μπορούσαμε να την εκτοπίσουμε και να την επαναφέρουμε εντός πλαισίου. Προσωπικά, εγώ, ως Κωστής, θα κάνω ότι καλύτερο μπορώ. Και θα τα καταφέρω.

Y.Γ.1 Ευχαριστώ τους φίλους μου που όταν τους χρειάζομαι είναι πάντα εκεί για να μου συμπαρασταθούν.

Υ.Γ.2 Οι Manowar εύχονται σε όλους καλό μήνα!

Ο πραγματικός φταίχτης

 Η ανάρτηση που ακολουθεί, αναφέρεται στο προ μηνός ματς του Παναθηναϊκού με τον Άρη και δημοσιεύεται αυτούσια, όπως ακριβώς την είχα γράψει τότε. Ο λόγος που την δημοσιεύω τώρα είναι ότι όλο αυτό το διάστημα δεν είχα ίντερνετ και, επιπλέον, θα είχε ενδιαφέρον να συγκρίνουμε το τότε με το τώρα.

Έγραφα ότι ο Φερέιρα θα πρέπει να αναθεωρήσει πολλά μέσα στο κεφάλι του. Επίσης, έχω αναφερθεί κατά κόρον στην σημασία του αγωνιστικού πλάνου. Τι σημαίνει αγωνιστικό πλάνο; Όπως ένας σκηνοθέτης επιλέγει να δώσει στον κάθε ηθοποιό τον ρόλο που του ταιριάζει σε σχέση με το σενάριο, έτσι και ο προπονητής πρέπει να βρει την ιδανική θέση στο χόρτο για τον κάθε παίχτη και τον ιδανικό σκοπό για το σύνολο. Προχθές, είδαμε δυο τελείως διαφορετικές ομάδες να προσπαθούν να εφαρμόσουν τα αγωνιστικά τους πλάνα. Ο μεν Παναθηναϊκός επαλήθευσε για μια ακόμη φορά τη φετινή ιστορία: ποδόσφαιρο κατοχής και έχει ο Θεός (του Πολέμου). Όποιος νομίζει ότι η κατοχή είναι σημαντική στο ποδόσφαιρο, πλανάται πλάνην οικτράν και -συγγνώμη που θα το θέσω ωμά- είναι άσχετος ή δημοσιογράφος. Η κατοχή είναι σημαντική μόνο όταν γνωρίζεις πως να την αξιοποιήσεις. Και αυτός ο Παναθηναϊκός δεν έχει ιδέα -το ίδιο ισχύει για τη διαχείριση του σκορ. Μα, θα ήθελα να ήξερα: πώς θα αντιμετωπίσει την Λάτσιο στο προσεχές ματς; Ξέρετε τι είναι να παρατηρείς μια ομάδα επί 90' λεπτά και στο τέλος του αγώνα να μην καταλαβαίνεις το σύστημα και τις διατάξεις των παιχτών; Πάρτε όποιον παίχτη του Παναθηναϊκού θέλετε και πείτε μου ποιος ήταν ο ρόλος του στο γήπεδο -εξαιρείται ο Τοτσέ, ο οποίος, ενώ δείχνει να γνωρίζει τον ρόλο του, είναι απελπιστικά μόνος: πιέζει χωρίς βοήθειες και τροφοδοτείται μάλλον καταλάθος. Εξηγήστε μου, διότι εγώ δεν μπορώ. Το ερώτημα, όμως, που ανατέλλει μέσα στο μυαλό μου είναι κάπως διαφορετικό: ποιος πραγματικά ευθύνεται για την αγωνιστική κατάσταση της ομάδας; Η απάντηση στην συνέχεια.

Από την άλλη πλευρά, είδαμε έναν Άρη που έβριθε με τακτικό ρεαλισμό -ουσιαστικά, εφαρμόσαμε ό,τι δεν είδαμε στην Τούμπα, δηλαδή παίξαμε ποδόσφαιρο αναμονής. Το προπονητικό δίδυμο παρέταξε τρία χαφ στο κέντρο που μπλόκαραν, και μάλιστα εύκολα, την ανάπτυξη του Παναθηναϊκού -τώρα, για ποια ανάπτυξη μιλάμε όταν ο Βιτόλο παίρνει την πρώτη πάσα και επωμίζεται το ξεδίπλωμα του παιχνιδιού, δεν ξέρω. Ο Άρης είχε παραχωρήσει συνειδητά χώρο στον αντίπαλο, είχε σχετικά μικρό πλάτος, έπαιζε επιθετική άμυνα στο μισό τερέν, είχε θαυμάσια διαγώνια αλληλοκάλυψη, έπαιξε ικανοποιητικά το μαν του μαν, παρουσίασε, με κυριότατο εκφραστή τον Πουλίδο, αμυντικό βάθος και εμφάνισε ποδοσφαιρικό τσαμπουκά. Σε αυτό το σημείο επιτρέψτε μου ορισμένες παρατηρήσεις. Πρώτον, τα ακραία χαφ του Άρη πολλές φορές άφηναν τη θέση τους, προφανώς λόγω προπονητικών οδηγιών, και κυνηγούσαν οριζόντια τα αντίπαλα σέντερ μπακ. Το αποτέλεσμα αυτού του κυνηγητού ήταν η εμφάνιση πανικού στο αντίπαλο αμυντικό κεντρικό δίδυμο. Δεύτερον, κάποιος πρέπει να μιλήσει στον Καζναφέρη. Σε κάθε αγώνα θέτει υπεύθυνη υποψηφιότητα για απευθείας αποβολή. Κι αν δεν κάνει τάκλιν στον αντίπαλο, κάνει στα νεύρα μας. Τρίτον, ήταν φανερό ότι η ομάδα πήρε μέτρα μετά το 30' λεπτό. Η αγωνιστική κατάσταση και η ετοιμότητα του αντιπάλου βρισκόντουσαν σε χαμηλά επίπεδα κι ως εκ τούτου το προπονητικό δίδυμο έκρινε επιβεβλημένο να ψάξει το γκολ. Και καλά έκανε. Όσο για τον Αγκάνθο, είχα γράψει ότι (μου) θυμίζει Κάμπορα. Γράψτε άκυρο: είναι καλύτερος από τον Αργεντινό -το επιθετικό πλάνο της ομάδας είναι σίγουρα μονοδιάστατο, αλλά ο τακτικός του ρόλος, ως target man κι όχι μόνο, είναι σημαντικότατος.

Και φτάνουμε στον επίλογο, όπου θα σας χαρίσω απλόχερα την απάντηση στο ερώτημα της πρώτης παραγράφου. Επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά ότι μια Π.Α.Ε. αποτελεί ένα δυναμικό σύστημα. Δεν είναι αποστειρωμένος οργανισμός. Δέχεται ερεθίσματα, επηρεάζεται και διακατέχεται από πάθη. Και, συνήθως, σχεδόν πάντα δηλαδή, αυτά προέρχονται από την αλληλεπίδραση της Π.Α.Ε. με τους οπαδούς και ειδικά με εκείνους που αρέσκονται να αυτοηρωποιούνται –προφανώς οι οργανωμένοι φέρουν μέγιστες ευθύνες, αλλά υπάρχουν στιγμές που οι μη οργανωμένοι φέρονται χειρότερα, ακόμα κι από τον ίδιο τον φορέα. Αναφέρομαι σε αυτούς που διαδήλωναν κατά του Τζίγγερ. Σε αυτούς που υπερηφανεύονται ότι τον έδιωξαν. Σε αυτούς που ήταν ανήμποροι να καταλάβουν το παπατζιλίκι της πολυμετοχικότητας. Σε αυτούς που διασκέδαζαν με τα τερτίπια του Τσάκα. Σε αυτούς που έφεραν τον Αλαφούζο, ο οποίος επωμίζεται εξ ολοκλήρου το αποτυχημένο πείραμα της ''Αλαφούζιας εισφοράς''. Σε αυτούς που έχουν αρχίσει να μετανιώνουν για τη φυγή του Τζίγγερ: μετά το ματς με τον Άρη, άκουσα/διάβασα αρκετές φορές την φράση: «Τζίγγερ, αγόρασε» (!) -άραγε, θα πληθαίνουν οι φωνές; Οι οπαδοί, λοιπόν, ευθύνονται για την σημερινή κατάντια του Παναθηναϊκού. Και το χειρότερο είναι ότι ακόμα δεν το έχουν πάρει πρέφα. Και επειδή οι δημοσιογράφοι δεν θέλουν συνειδητά να κατηγορήσουν για κανέναν απολύτως λόγο τους οπαδούς (ή τον τουιτάρχη Αλαφούζο), στρέφουν τα βέλη τους στον Φερέιρα. Ένας Φερέιρα που από μυρουδιάς, όταν μας πρωτοσυστήθηκε, μετατράπηκε εντός τριών μηνών, σε μάγιστρο και ξαφνικά, φέτος, μετενσαρκώθηκε εκ νέου σε σαπάκι. Για μια στιγμή, όμως: αφού η ''πηγή όλων των κακών'' έφυγε, καθώς δεν μπορούσε να παλέψει το παρασκήνιο, γιατί η ομάδα δεν ανοίγει τα φτερά της; Ο Φερέιρα δεν την αφήνει;

Υ.Γ.1 Λέγεται ότι ο Φερέιρα είχε ξελογιάσει τον Αλαφούζο με τις γνώσεις του σε θέματα τακτικής. Αν είσαι πρωτοεμφανιζόμενος στο ποδόσφαιρο και πας γήπεδο για πρώτη φορά στα εξήντα σου, όντως μένεις έκπληκτος από τις τακτικές αναλύσεις κάποιου έμπειρου προπονητή -το δέχομαι χωρίς αντίρρηση. Οι οργανωμένοι, όμως, από τι είχαν γοητευτεί και δεν έκραζαν τον Φερέιρα; Κι αφού δεν τον έκραζαν, τι έφταιγε κατά την γνώμη τους; Η αυτοκριτική, πάντως, θα τους φανεί λίαν εποικοδομητική. Επίσης, είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς, παρά τα βιαστικά και άστοχα άρθρα των δημοσιογράφων, ότι ο Ρότσα θα φέρει την άνοιξη;

Υ.Γ.2 Το παιχνίδι το είδα με αγγλικό σπικάζ. Κάθε φορά που παρακολουθώ παιχνίδια με αγγλική περιγραφή, το απολαμβάνω. Ειδικά στη φάση του πέναλτι που αναρωτιέται ο σπίκερ αν ο διαιτητής είναι τυφλός...

Υ.Γ3 Είχα προαναγγείλει τη δημοσίευση μια ανάρτησης που περιέχει ορισμένους προβληματισμούς. Δικούς μου προβληματισμούς. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια μορφή αυτοκριτικής. Ένοιωθα ότι έπρεπε να την υποστώ. Και πολύ σωστά έκανα! Η ανάρτηση, λοιπόν, είναι έτοιμη. Υπόσχομαι ότι θα την δημοσιεύσω, εκτός απροόπτου, την επόμενη φορά. Να είστε συντονισμένοι. Μέχρι τότε, ας απολαύσουμε το παρακάτω τραγούδι!