Τον λύγισε η αύρα

Αρκετοί, ή μάλλον πολλοί, υποστήριζαν ότι σε περίπτωση που η Μπάρτσα δεν προκρινόταν, θα ερχόταν η απομυθοποίηση. Η αποκαθήλωση. Τρίχες κατσαρές. Το μόνο που θα ερχόταν ονομάζεται εμπάθεια. Και μάλιστα αδικαιολόγητη. Ανούσια. Χωρίς υπόσταση. Εντούτοις, έχουμε πει πολλάκις ότι ο οργανισμός της Μπάρτσα είναι κάτι ακαταλαβίστικο για τους περισσότερους. Αντί να χαρούν για τις όμορφες στιγμές που μας έχει χαρίσει αυτή η ομάδα, αγωνιούν να χάσει για να σπεύσουν να κράξουν και να γίνουν ''μάντεις κακών''. Και ερωτώ: πόσοι από αυτούς θεωρούνται (γνήσιοι) ποδοσφαιρόφιλοι; Τέλος πάντων.

Το χθεσινό ματς με την Μίλαν έκρυβε τακτικές συγκινήσεις. Ο πρώτος τακτικός γρίφος, τον οποίο έπρεπε να λύσει η Μπάρτσα, και συγχρόνως ένα πραγματικό αίνιγμα για τον Αλέγκρι, ήταν τι είδους άμυνα θα παίξει η Μίλαν. Κι όταν λέμε Μίλαν, εννοούμε μια ομάδα με πολύ βαριά φανέλα. Στο Μιλάνο, οι Ιταλοί, κατάφεραν να παίξουν μια άμυνα παλαιάς κοπής. Θέλω να πω ότι θυμήθηκαν τις ρίζες τους. Ηρωικό παιχνίδι, πολύ τρέξιμο, άριστες αλληλοκαλύψεις. Ποιος το περίμενε; Μάλλον ελάχιστοι. Το ζητούμενο, επομένως, ήταν το εξής: τι είδους ποδόσφαιρο θα έπαιζε η Μίλαν και τι διάταξη θα είχαν οι παίχτες της. Ο δεύτερος τακτικός γρίφος άνηκε στον Ρόουρα: τι σύστημα θα επέλεγε και πως θα διαχειριζόταν τον κίνδυνο να δεχτεί εντός έδρας γκολ. Εν τέλει, και οι δυο ομάδες πρόκριναν το 4-3-3 -υπήρχαν φήμες ότι ο Ρόουρα θα έπαιζε με τρία σέντερ μπακ. Προσοχή, όμως: η διάταξη των ομάδων ήταν τελείως διαφορετική. Ας ξεκινήσουμε με τους φιλοξενούμενους. Ο Αλέγκρι έδωσε εντολή για άμυνα πίσω από μπάλα και σέντρα. Όταν ο αντίπαλος είχε κατοχή, σχεδόν πάντα δηλαδή, στηνόντουσαν τρεις ζώνες άμυνας, με το σύστημα να μετατρέπεται σε ένα ιδιότυπο 4-4-2. Οι γραμμές ήταν πολύ κοντά, ενώ η διάθεση για κόντρα επίθεση βρισκόταν στα τάρταρα. Υποθέτω ότι η σκέψη του Αλέγκρι ήταν να περιμένει να εξασθενήσει η αρχική ορμητικότητα της Μπάρτσα. Το μόνο πρόβλημα είναι αυτό σπάνια συμβαίνει. Εξάλλου, με μια πολύ soft και νεανική επιθετική τριάδα, και τον Φλαμινί αντί του σκληροτράχηλου Μουντάρι (ή του Νοτσερίνο), η Μπάρτσα δεν είχε πρόβλημα να κυκλοφορεί το τόπι και να παίρνει την πρωτοβουλία. Τα πράγματα άλλαξαν για την Μίλαν, με το σκορ ήδη 1-0 εις βάρος της, μετά το πρώτο 20λεπτο, σχεδόν στο 23' λεπτό. Οι γραμμές άνοιξαν κατά τρία μέτρα, η άμυνα ξεκινούσε ακριβώς στη σέντρα και πάντα δυο εκ των τριών επιθετικών βρισκόντουσαν μπροστά από την μπάλα. Ακριβώς σε εκείνο το χρονικό σημείο η Μίλαν πρόκρινε το ποδόσφαιρο αναμονής, δηλαδή άρχισε αργά και σταθερά να σκέφτεται, πλην της άμυνας, την επίθεση. Ίσως κατάλαβε ότι το μόνο μαξιλάρι ασφαλείας που θα μπορούσε να έχει, ήταν ένα εκτός έδρας γκολ. Και πράγματι θα μπορούσε να το πετύχει, στο 39' λεπτό, με το δοκάρι του Νιανγκ. Κι όμως, παρά τις τακτικές ενέσεις και το δοκάρι, η ομάδα παρέμενε πολύ αργή σε σκέψη και πόδια.

Από την άλλη πλευρά, τολμώ να πω ότι η διάταξη της Μπάρτσα ήταν πολύ περίεργη και, συνάμα, ελκυστική. Ο Ρόουρα άφησε -σωστά- εκτός τον Σάντσες (ντεφορμέ) και τον Φάμπρεγας (αργός για το τέμπο της ομάδας), τοποθέτησε πιο κοντά στον άξονα τον Ινιέστα, αντί για έξω αριστερά, άφησε τον Μέσι να αγωνίζεται ως ψετοεννιάρι και έδωσε εντολή στα δυο ακραία μπακ να ανεβαίνουν τρία, τέσσερα και πέντε μέτρα πάνω από την σέντρα. Ουσιαστικά, το 4-3-3 μετατρεπόταν σε ένα 2-8-0 (!). Σε καταστάσεις που η Μίλαν κέρδιζε την μπάλα και προσπαθούσε να βγει μπροστά, ο Μπούσκετς μετατρεπόταν σε τρίτο σέντερ μπακ, ο Ματσεράνο επιστράτευε σκληράδα, οι Ντάνι Άλβες και Άλμπα επέστρεφαν με κινηματογραφική ταχύτητα, ενώ ο πολυπληθής άξονας της ομάδας, κάθε φορά που χανόταν η μπάλα, έσφιγγε κυριολεκτικά σαν πύθωνας τους παίχτες της ιταλικής ομάδας. Για να καταλάβετε τι εννοώ, ο Μοντολίβο, αν δεν κάνω λάθος, ακούμπησε πρώτη φορά μπάλα στο 28΄λεπτό. Επίσης, ο τρόπος που οι Καταλανοί απεγκλώβιζαν την μπάλα από την περιοχή τους και το τερέν τους ήταν αξιοθαύμαστος. Αν θυμάμαι καλά, πρέπει να έγινε μόνο ένα λάθος, σε αντίθεση με τους αμυντικούς της Μίλαν, ειδικά τον Κονστάν, ο οποίος κάθε φορά που έδιωχνε την μπάλα την έστελνε σε πόδια αντιπάλων. Ναι, το τριγωνάκι Μέσι-Τσάβι-Ινιέστα πήρε φωτιά. Τα όβερλαπ, κυρίως από την πλευρά του Ντάνι Άλβες, αποτελούσαν αδιαμφισβήτητο γεγονός. Τα κάθετα σπριντ και οι κάθετες πάσες, επίσης. Το μυστικό, όμως, της απόλυτης κυριαρχίας ήταν ο μηχανισμός αντίδρασης κάθε φορά που η ομάδα έχανε την μπάλα. Υπήρχαν πλείστες περιπτώσεις που ανακτούσε κατοχή, ύστερα από δυο και τρία δευτερόλεπτα! Για να πετύχεις κάτι τέτοιο, πρέπει να είσαι προσηλωμένος σε υπερθετικό βαθμό. Κι αυτό ίσχυε από όλους τους παίχτες της ομάδος. Τέλος, η Μπάρτσα απέδειξε ότι, όταν θέλει, μπορεί να παίξει και άμυνα ή, αν προτιμάτε, να προσθέσει σκοπιμότητα. Ένα τέταρτο μετά το τρίτο γκολ, το οποίο πέτυχε ο Βίγια, δηλαδή περίπου στο 70' λεπτό, παραχώρησε συνειδητά χώρο στην Μίλαν, οπισθοχώρησε αισθητά τις γραμμές της και εφάρμοσε άψογα το τεχνητό οφσάιντ. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά, σε αντίθεση με την προσφιλή της συνήθεια να κόβει τον ρυθμό, έψαξε τις αντεπιθέσεις.

H ''ξοφλημένη'' Μπαρτσελόνα, λοιπόν, προς απογοήτευση πολλών, ανέτρεψε, με εμφατική εμφάνιση, το σκορ του πρώτου αγώνα και πήρε την πρόκριση. Έχουμε πει ότι αυτή η ομάδα καταφέρνει με τον τρόπο της, διοχετεύοντας μια αύρα, σχεδόν μαγική, να απογοητεύει τον αντίπαλο. Να τον εξουθενώνει. Να τον ισοπεδώνει ψυχολογικά. Να του στερεί την πίστη ότι μπορεί να καταφέρει κάτι καλό. Εν προκειμένω, φαίνεται ότι ο Αλέγκρι έπεσε θύμα αυτής της αύρας. Το στήσιμό του, ακόμη και το κοουτσάρισμά του, φανέρωνε φόβο, από τον οποίο δεν μπόρεσε ποτέ να συνέλθει. Κι ας ισχυριζόταν, μετά το ματς, ότι αυτός και οι παίχτες του το είχαν πιστέψει.

Υ.Γ.1 Κάποιο λάθος πρέπει να έγινε. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Εκτός αν είμαι μεγαλύτερος βλάκας από όσο νομίζω. Διάβαζα κάτι άρθρα και κάτι ρεπορτάζ, πραγματικά του κώλου, αναφορικά με το πρωτάθλημα που κέρδισε ο Ολυμπιακός. Κι αν δεν ήξερα καλύτερα, θα νόμιζα ότι το πρωτάθλημα το κατέκτησε ο Μίτσελ κι όχι ο Ζαρντίμ. Θα νόμιζα ότι το πρωτάθλημα το κατέκτησε η Μπαρτσελόνα της Ελλάδος -χωρίς εισαγωγικά- κι όχι ο Ολυμπιακός. Για να ξέρουμε και τι λέμε.

Υ.Γ.2 Μπαρτσελόνα και Γαλατά, λοιπόν. Περιμένουμε να δούμε τις άλλες δυο ομάδες που θα κάνουν παρέα στις υπόλοιπες.

Υ.Γ.3 Run Through the Jungle!

Ας πέσουμε μαχόμενοι

Πραγματικά λυπάμαι με το επίπεδο του οπαδικού κοινού της Ελλάδας. Και, για να είμαι ακριβέστερος, ή μάλλον ειλικρινής, λυπάμαι με το επίπεδο το δικό μου. Διότι σπαταλώ το χρόνο μου, αντί να πάω για τρέξιμο, να βγω για καμιά μπύρα ή να ακούσω μουσική, για να κάτσω να διαβάσω τα ρεπορτάζ και τα σχόλια του αγώνα με τον Λεβαδειακό, και τραβάω τις κωλότριχές μου. Κι όχι μόνο τις τραβάω, αλλά τις βγάζω κιόλας. Γιατί τέτοια εμπάθεια με τον Άρη, και τον κάθε Άρη; Γιατί πρέπει να ανακαλύπτουμε παντού συνωμοσίες; Γιατί πρέπει να εφευρίσκουμε συνεχώς δολοπλοκίες; Τα πιστεύουμε πραγματικά ή απλά τα γράφουμε για να τα γράψουμε; Τέλος πάντων.

Ας πω δυο λόγια για το παιχνίδι. Όποιος παρακολούθησε το ματς, μη γνωρίζοντας τη βαθμολογική θέση των δυο ομάδων, θα νόμιζε ότι ο Άρης κυνηγάει την είσοδο στα play off κι ο Λεβαδειακός τη σωτηρία. Κι όμως, οι ρόλοι είναι αντεστραμμένοι. Αυτό, όμως, δεν εμπόδισε τον Άρη να κερδίσει 4-0. Η έκταση του σκορ δεν με ενδιαφέρει -το μηδέν στην άμυνα είναι απείρως σημαντικότερο. Και ευτυχώς δεν ενδιαφέρει και τον Σούλη. Ο Άρης χρειαζόταν, εδώ και πολύ καιρό, έναν λογικό τρελό στον πάγκο κι ο Σούλης μας δίνει ακριβώς αυτό που πρέπει. Όχι, δεν είναι προπονηταράς. Αλλά είναι έμπειρος, σφυρηλατημένος στο σκληρό και υποτιμημένο πρωτάθλημα της Β΄Εθνικής, ορισμένες φορές κυνικός, συχνά εκρηκτικός και γνωρίζει τα βασικά. Και το σημαντικότερο: του παρουσιάζεται η ευκαιρία να κάτσει στον πάγκο μιας μεγάλης ομάδας. Είμαι σίγουρος ότι δεν θέλει να την αφήσει να πάει χαμένη. Για αυτό ακριβώς περιμένω ανάλογο πάθος, τρέξιμο και πίστη καθ' όλη τη διάρκεια των εναπομεινάντων αγώνων. Κι ας μην τα καταφέρουμε -δεν θα τα βάψουμε και μαύρα. Αν είναι να πέσουμε, ας πέσουμε μαχόμενοι.

Έστω κι αν έχουμε φτάσει σε ένα οριακό σημείο. Και γράφω ''οριακό'', διότι, ενώ κρατούσαμε την τύχη στα χέρια μας, πλέον εξαρτιόμαστε κι από τα αποτελέσματα των άλλων ομάδων -προσοχή: υπενθυμίζω ότι δεν πρέπει να περιμένουμε δώρα από κανέναν. Για παράδειγμα, ο Π.Α.Ο.Κ., την 28η αγωνιστική, αγωνίζεται στην Τούμπα με την Βέροια. Αν η κατάσταση στην βαθμολογία είναι μπερδεμένη, δηλαδή η Βέροια χρειάζεται επειγόντως βαθμούς, τι θα πράξει ο Π.Α.Ο.Κ.; Η προϊστορία μας δίνει την απάντηση. Επίσης, η αποψινή ήττα του Λεβαδειακού σχεδόν υποχρεώνει τον Παράσχο να ψάξει βαθμούς για να μην μπλέξει σε περιπέτειες. Και οι ομάδες που καλείται να αντιμετωπίσει τις επόμενες δυο αγωνιστικές είναι ο Ο.Φ.Η. και η Α.Ε.Κ. Επομένως, δεν αρκεί να κερδίζουμε μόνο εμείς, αλλά να χάνουν οι υπόλοιπες ομάδες που μάχονται για την παραμονή. Και να μην ξεχνάμε ότι, έτσι όπως τα κάναμε, μειονεκτούμε στη συντριπτική πλειοψηφία των ισοβαθμιών. Το ενδιαφέρον στο πρωτάθλημα συνεχίζεται.

Υ.Γ.1 Εντυπωσιακό παιχνίδι στο Λίβερπουλ. Η ομώνυμη ομάδα κέρδισε την Τότεναμ, ανατρέποντας την ανατροπή, παρέμεινε σε τροχιά Ευρώπης και έδωσε πνοή στους οπαδούς της. Προσωπικά, πάντως, αναμένω την αντίδραση της Τότεναμ απέναντι στην Ίντερ. Όπως και της Μπάρτσα απέναντι στην Μίλαν.

Υ.Γ.2 Δεν μπορούσα να καταλάβω όλη αυτήν την παρανοϊκή τρέλα αναφορικά με το τι θα κάνει ο Λίνεν στο Καραϊσκάκη και το πως θα παρουσιαστεί η ομάδα. Να χτυπήσει το ματς έλεγε ο ένας, να ρισκάρει έλεγε ο άλλος. Να πιέσει ψηλά έλεγε ο δείνα, να κρατήσει το σκορ έλεγε ο τάδε. Στη φάση που βρίσκεται η Α.Ε.Κ. δεν υπήρχαν πολλές επιλογές: μια αξιοπρεπής ήττα θα ήταν ό,τι καλύτερο.

Υ.Γ.3 Φέτος δεν έχω καταφέρει να παρακολουθήσω την Αθλέτικ Μπιλμπάο. Δυστυχώς δεν έχω άπειρο χρόνο και δεν διαθέτω δέκα ζευγάρια μάτια για να βλέπω όσες ομάδες με ενδιαφέρουν. Πάντως, κέρδισε την Βαλένθια, εντός έδρας, και απομακρύνθηκε από την ζώνη υποβιβασμού. Φαίνεται ότι η πώληση του Χάβι Μαρτίνεθ, ο παροπλισμός του Γιορέντε, η απειρία του Μουνιαΐν και η κάκιστη αμυντική λειτουργία έχουν συμβάλλει τα μέγιστα στην αγωνιστική πτώση των Βάσκων.

Υ.Γ.4 Υπογράψαμε τον Σούλη Παπαδόπουλο ως προπονητή, κάναμε πρόταση στον Βασίλη Δημητριάδη για να αναλάβει γενικός αρχηγός στην ομάδα και αποκτήσαμε τον πρώην διαιτητή Λάζαρο Πολατιάν (!) ως team manager. Αυτά είναι. (Πάλι καλά που κάτι κινείται. Ή μήπως όχι;)

Υ.Γ.5 Ίσως γράψω ένα κοινωνικό άρθρο με αφορμή τις απόκριες -εν τω μεταξύ, ακόμα δεν έχω δημοσιεύσει αυτό που σας έχω πει ότι έχω ετοιμάσει. Μέχρι τότε, ακούμε Helloween.

Ακολουθούν οι υπόλοιποι

Υ.Γ.1 Αυτή η ανούσια, αναίτια και υπερβολική αποθέωση του Μουρίνιο υποτιμά την νοημοσύνη μου. Αν η Ρεάλ έπιανε καλή απόδοση τι θα ακούγαμε και θα διαβάζαμε για τον Πορτογάλο; Στο τέλος θα μας πείσουν ότι στην Ρεάλ δεν αγωνίζονται ποδοσφαιριστές. Τερματοφύλακας ο Μουρίνιο, δεξί μπακ ο Μουρίνιο, σέντερ μπακ ο Μουρίνιο, αμυντικό χαφ ο Μουρίνιο και πάει λέγοντας. Άντε κι ο Κριστιάνο να παίζει σε μια εκ των δυο πλευρών. Επισκιάζεται εσκεμμένα η Ρεάλ Μαδρίτης από τον προκλητικά αντιφατικό Μουρίνιο. Και πάνω από την Ρεάλ δεν είναι κανείς. Η ''Βασίλισσα της Ευρώπης'', είναι μεγαλύτερο μέγεθος από τον Πορτογάλο αλαζόνα. Αυτό δεν αλλάζει. Κι ας κατακτήσει η αφεντιά του 100 τσου λου.

Υ.Γ.2 Η Ντόρτμουντ αποτελεί αξιοζήλευτο οργανισμό. Πριν λίγα χρόνια ήταν πνιγμένη στα χρέη, και τώρα κάνουν ρεκόρ εσόδων. Κι όταν πορεύεσαι βάσει ορθολογικού εταιρικού πλάνου, τότε τα αποτελέσματα φαίνονται και στο γρασίδι. 

Υ.Γ.3 Ο Αντσελότι συνεχίζει τα πειράματα στην εντεκάδα, αλλά, ως γνήσιος Ιταλός, έχει το knowhow να κρατάει αποτελέσματα και να πείθει τους ποδοσφαιριστές του για την ορθότητα του εγχειρήματος. Αν και έχω παράπονα από τον προπονητή της Παρί, η καλύτερη επιλογή των Αράβων θα είναι να τον κρατήσουν και του χρόνου. Για να δούμε αν θα δικαιωθεί ο Ιταλός, όταν δηλώνει ότι θα φτιάξει κάτι καλό στο Παρίσι.

Υ.Γ.4 Για την Γιουβέντους δεν έχω να πω πολλά. Κι αυτό, διότι δεν την έχω παρακολουθήσει ιδιαίτερα τη φετινή σεζόν. Όποιος γνωρίζει, ας καταθέσει την άποψή του. Εξάλλου, την παράσταση δεν την έκλεψε η Γιουβέντους. Ούτε η Σέλτικ. Ούτε ο διαιτητής. Ούτε το φεγγάρι. Την παράσταση την έκλεψε ο Σαμαράς. Ο μόνος που μετατρέπει το χόρτο σε πασαρέλα. Τα φλας των φωτογράφων πήραν φωτιά. Ξέρετε τι είναι να στέκεσαι μπροστά από τον καθρέφτη δυο ώρες για να φτιάξεις μαλλί και μούσι; Πεθαίνεις από την ορθοστασία. Και να έχεις και αγώνα μετά. Αυτό θα πει κούραση.

Υ.Γ.5 Μεγάλα παιχνίδια και στο πρώην Ουέφα. Αμφίρροπα. Άντε να κάνεις πρόβλεψη για το ποιος θα περάσει στον επόμενο γύρο -ή ποιος θα κατακτήσει τη διοργάνωση. Πρόκειται για άκρως υποτιμημένη διοργάνωση.

Υ.Γ.6 Έμαθα ότι ο Μιχαλήτσιος παραιτήθηκε. Μην νομίζετε ότι το ήθελε. Εξαναγκάστηκε, λέει, σε παραίτηση. Σιγά, με πήραν τα ζουμιά. Ποιος θα τον αντικαταστήσει; Ακούγεται ο Λεμονής. Την άποψή μου για τον συγκεκριμένο την γνωρίζετε. Άντε. καλό μας βράδυ.

Υ.Γ.7 Καλώς ορίσατε στο Ηλεκτρικό Τσίρκο!

Λειψία και Βατερλώ

Όταν λέμε ποδόσφαιρο, εννοούμε τακτική. Και η τακτική, σε αντίθεση με την στρατηγική, είναι κάτι ιδιαίτερα ευμετάβλητο. Θέλω να πω ότι μπορεί να αλλάξει γρήγορα και ξαφνικά, ανάλογα με τις ανάγκες και τη ροή του αγώνα. Αρκεί να μπορεί να διακρίνει ο προπονητής τις μεταβλητές που απαιτούν διόρθωση. Όταν λέμε διαχείριση παιχνιδιού, εννοούμε δυο πράγματα. Πρώτον, στήσιμο και, δεύτερον, κοουτσάρισμα. Το στήσιμο είναι σχετικά εύκολο, διότι συμβαίνει πριν το ματς, άρα υπάρχει χρόνος για μελέτη, και μπορεί, εν πολλοίς, να διορθωθεί, ακόμα και σε πρώιμο στάδιο του παιχνιδιού. Κι όταν λέμε στήσιμο, εννοούμε κατάρτιση εντεκάδας, μοίρασμα ρόλων, επιλογή συστήματος και ορθή διάταξη. Το κοουτσάρισμα, δηλαδή οι επεμβάσεις ενός προπονητή κατά τη διάρκεια του ματς, είναι σαφώς πιο δύσκολο. Χρειάζεται γνώση (π.χ. αντιπάλου), γνώσεις (π.χ. πως να παίζεις ελαστική άμυνα, να βγαίνεις στην κόντρα ή να διαχειρίζεσαι την αδύνατη πλευρά), οξυδέρκεια (π.χ. να μπορείς να διακρίνεις τις ατέλειες του στησίματος και να προβλέπεις καταστάσεις), τόλμη (π.χ. να κάνεις μια αλλαγή σε πρώιμο στάδιο ή ανάληψη υπολογισμένων ρίσκων), πίστη (π.χ. στον εαυτό του και στο ρόστερ) και, τέλος, τύχη. Κι όταν λέω τύχη, εννοώ να πάρεις κάτι από εκεί που δεν το περιμένεις. Όπως ο Καλαϊτζίδης πήρε από τον Καλτσά δυο γκολ -το ίδιο κι ο Μιχαλήτσιος.

Ο Μιχαλήτσιος, λοιπόν, είναι καλός στο στήσιμο -αλλά, συνήθως, όλοι οι προπονητές είναι καλοί στο στήσιμο: είναι εκείνο που σε βοηθάει να κοουτσάρεις καλύτερα, αρκεί να είσαι σε θέση να διακρίνεις τις ατέλειες του αγωνιστικού πλάνου και να τολμήσεις. Όμως, την ίδια στιγμή, στο κοουτσάρισμα είναι χειρότερος κι από μένα. Λες και η ομάδα δεν έχει προπονητή στον πάγκο. Εκτός αν νομίζουμε ότι κάποιος μπορεί να είναι προπονητής κατ' όνομα ή φυσική παρουσία. Κι αυτό δεν το γράφω ελαφρά τη καρδία ή εν θερμώ. Ούτε υποδύομαι τον γκουρού του ποδοσφαίρου. Απλά καταγράφω, για μια ακόμη φορά, αυτό που διαπιστώνουν, για πολλοστή φορά, τα ματάκια μου. Κι ο Μιχαλήτσιος μπορεί να είναι ένας πιστός στρατιώτης του Άρεως, μπορεί να αυτοαποκαλείται καμικάζι, μπορεί να γνωρίζει πρόσωπα και καταστάσεις, μπορεί να μασάει την τσίχλα καλύτερα κι από τον Σερ Άλεξ, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να υποδύεται τον προπονητή. Στο ματς με την Βέροια, εκτός από φοβισμένος, ήταν κυριολεκτικά άφαντος. Το ίδιο κι ο Τάτος.

Έλεγαν ορισμένοι για την ενέργεια του Φάμπρι να αντικαταστήσει, σχετικά νωρίς, στο εντός έδρας με τον Ο.Φ.Η., τον Φουρλάνο με τον Ζέκα. Ότι, τάχα μου, το πήρε βαρέως ο Φουρλάνος. Τρίχες κατσαρές. Αν οι προπονητής έκρινε ότι έτσι έπρεπε να γίνει, καλώς έγινε. Ο Φάμπρι διέκρινε -σωστά- την ανεπάρκεια του Φουρλάνου, τόλμησε και, εν τέλει, δικαιώθηκε από την εμφάνιση και το αποτέλεσμα. Ο Μιχαλήτσιος τι έκανε; Δεν έβλεπε ότι ο Τάτος ήταν τραγικά ανύπαρκτος; Δεν έβλεπε ότι βρισκόταν υπό στενή παρακολούθηση; Δύο και τρεις παίχτες έπεφταν, κυριολεκτικά σαν σκυλιά, πάνω του. Δεν έβλεπε ότι ήταν πολύ soft για το συγκεκριμένο παιχνίδι; Δεν έβλεπε ότι δεν μάρκαρε αποτελεσματικά; Δεν έβλεπε ότι η παρουσία του, λόγω της υπέρμετρης εξάρτησης του Άρη από τον παίχτη και της εύστοχης στόχευσης από το τεχνικό τιμ της Βέροιας, εγκλώβιζε όλη την ανάπτυξη, μπλόκαρε την ανασταλτική λειτουργία και παρέλυε τις επιστροφές της ομάδας; Κατά την ταπεινή μου γνώμη, λοιπόν, ο Τάτος έπρεπε να έχει αντικατασταθεί από το πρώτο τέταρτο. Έκρινε ο προπονητής ότι ήταν νωρίς; Να τον άλλαζε στο ημίχρονο. Δεν ήθελε ούτε τότε; Να τον άλλαζε αμέσως μετά το γκολ του Αγγελούδη, στο 50΄λεπτό, και να αλλάξει τη διάταξη, βάζοντας στο χόρτο τον πιο hardcore Κοτσαρίδη. Γιατί; Για να προσθέσει σκοπιμότητα, να προκρίνει συνειδητά τις αντεπιθέσεις, να προστατεύσει τα μετόπισθεν, να καλύψει τις πλευρές, να δώσει βάθος στην άμυνα, να μπερδέψει τακτικά τον αντίπαλο, να βραχυκυκλώσει την αμυντική τακτική του Καλαϊτζίδη και να διαφυλάξει το αποτέλεσμα. Δεν έκανε τίποτα από αυτά. Αντίθετα, τον άφησε μέσα στο γήπεδο, προς τέρψιν του προπονητή της Βέροιας, για 89' ολόκληρα λεπτά. Μα, θα μου πει κάποιος, μόνο ο Τάτος δεν έπαιξε καλά; Όχι, βέβαια! Κι ο Γιαννώτας, με βάση τις βασικές αρχές του ποδοσφαίρου, έπρεπε να βγει, αλλά τουλάχιστον έβγαλε πάθος και έφθειρε τους αντιπάλους. Κι ο Διαμαντάκος έπρεπε να βγει -δεν γνωρίζει πως να συμπεριφέρεται ως επιθετικός περιοχής ή περιφερειακός επιθετικός-, αλλά τουλάχιστον, μετά την εσωτερική αλλαγή που προκλήθηκε ως απόρροια του τραυματισμού του Ψυχογιού, μάρκαρε, κάλυπτε και έτρεχε. Κι ο Παπαζαχαρίας έπρεπε να βγει, διότι δεν ξέρει προς τα που να στρίψει και έδιωχνε την μπάλα λες και ήταν χειροβομβίδα. Κι ο Ζαραδούκας που ήθελε αντιεμετικά. Κι ο Καζναφέρης που ήταν απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα. Εντούτοις, μου φαίνεται ότι αυτός που έπρεπε να βγει αλλαγή είναι ο Μιχαλήτσιος. Αφού πρώτα θα έστελνε στον πάγκο τον Τάτο.

Ναι, το ξέρω ότι το ρόστερ είναι περιορισμένων δυνατοτήτων. Ναι, το ξέρω ότι οι παίχτες στερούνται τακτικής παιδείας και τεχνικής επάρκειας. Και δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό, αρκεί να μην είναι αδιάφοροι. Και κανείς δεν μπορεί να τους προσάψει τέτοια κατηγορία. Αλλά, όταν το περιορισμένης ποιότητας ρόστερ συνοδεύεται με προπονητική ανυπαρξία, τότε μιλάμε για Λειψία. Όταν τα παραπάνω συνοδεύονται με διοικητική ανυπαρξία, τότε μιλάμε για Βατερλώ. Και κάπου στο παρασκήνιο, υπάρχει ο Κατσαβάκης, σαν άλλος φον Μπλύχερ (φώτο), να χαμογελάει ειρωνικά και περιπαικτικά.

Υ.Γ.1 Άκουσα κάτι φήμες που υποδηλώνουν ότι οι ενέργειες της διοίκησης για την αδειοδότηση της επόμενης χρονιάς είναι μηδαμινές. Ασχέτως τι θα συμβεί στο εγγύς μέλλον, δηλαδή αν θα μείνουμε ή θα πέσουμε, η διοίκηση έχει αποδείξει περίτρανα ότι είναι περιορισμένης ευθύνης και διαχειριστικής ικανότητας (π.χ. υπομονή, μηχανισμοί αντίδρασης, απόδοση ευθυνών, επικοινωνιακή πολιτική). Ό,τι και να συμβεί, ας πάψουμε να κυνηγάμε φαντάσματα, ψεύτικα ή αληθινά, ας σταματήσουμε να επικαλούμαστε το ''μεγαλείου του κόσμου'', ας βάλουμε ένα στοπ στην ''υπέρμετρη περηφάνεια'' κι ας επικεντρωθούμε για μια φορά στα λάθη μας. Το ξέρω ότι ζητάω παράλογα πράγματα, αλλά τις περισσότερες φορές η λογική πηγάζει από τον παραλογισμό. Κι αυτό, διότι απουσιάζει το αυτονόητο.

Υ.Γ.2 Είμαι περίεργος να δω ποιο θα είναι το αγωνιστικό πλάνο της Μάντσεστερ απέναντι στην Ρεάλ. Υποθέτω ότι θα δώσει χώρο στους Μαδριλένους, ίσως και την πρωτοβουλία, και θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί τη διάταξη της αντίπαλης αμυντικής γραμμής. Η Ρεάλ, εξάλλου, δεν γουστάρει να παίζει σε λίγα τετραγωνικά και, όταν αυτό συμβαίνει, δεν γίνεται πάντοτε ορθολογικά. Προτιμά να τρέχει στο ανοιχτό γήπεδο και διαθέτει παίχτες που μπορούν να τρέξουν με την μπάλα στα πόδια. Όμως, το σκορ είναι κάπως ύπουλο και χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Η Ρεάλ, ακόμα και να δεχτεί πρώτη γκολ στο Ολντ Τράφορντ, πάλι ένα γκολ θα χρειάζεται. Κι όταν ψάχνει το γκολ, συνήθως συμβαίνει γρήγορα, ξαφνικά και με πλείστους τρόπους (π.χ. ψηλό παιχνίδι, σουτ, στημένα). Αντίθετα, ο Σερ Άλεξ πρέπει να αποφασίσει αν θα κυνηγήσει το γκολ για να αναγκάσει την Ρεάλ να ανοιχτεί άτακτα. Εξαρτάται από την ένταση της πίστης που έχει στο ρόστερ του. Ο τσίχλας, πάντως, σε αυτό το ματς, έχει να λύσει περισσότερους τακτικούς γρίφους από ό,τι ο Μουρίνιο. Δεν θα εκπλαγώ αν δούμε ένα παιχνίδι κόπια σαν αυτό της Μαδρίτης.

Υ.Γ.3 Μεγάλη κομματάρα!

Η αποθέωση του μηδενισμού

Δεν ξέρω πολλές ομάδες που δεν θα άλλαζαν τον προπονητή στην περίπτωση κατά την οποία ο τελευταίος έπασχε από σοβαρό πρόβλημα υγείας. Δεν ξέρω πολλές ομάδες που θα αποφάσιζαν να στηρίξουν ποικιλοτρόπως αυτόν τον προπονητή και δεν θα τον έστελναν για βρούβες. Δεν ξέρω πολλές ομάδες που θα έβαζαν το βοηθό -του βοηθού- προπονητή να κάτσει στον πάγκο και να τεθεί, μεταξύ άλλων, αντιμέτωπος με την Μίλαν και την Ρεάλ, με κίνδυνο να τεθεί η ομάδα εκτός τσου λου και ισπανικού κυπέλλου. Και δεν ξέρω πολλές τέτοιες ομάδες, διότι δεν υπάρχουν. Εκτός από την Μπαρτσελόνα. Και ουδείς συνειδητοποιεί τη σημασία μια τέτοιας ενέργειας. Για δυο λόγους. Πρώτον, η Μπάρτσα δείχνει ένα ανθρώπινο πρόσωπο. Δυστυχώς, όμως, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων είναι πολύ ''ρηχοί'' -αρχικά είχα χρησιμοποιήσει άλλη λέξη- για να αντιληφθεί ανθρωπιές πάσης φύσεως και προέλευσης. Δεύτερον, ο περισσότερος κόσμος αγνοεί τι σημαίνει να έχεις έναν προπονητή στον πάγκο σου. Θυμάμαι κάτι συζητήσεις καφενειακού επιπέδου που έλεγαν ξεκάθαρα ότι η Μπαρτσελόνα δεν χρειάζεται προπονητή. Ότι όποιος και να καθίσει στον πάγκο θα κερδίζει τους αγώνες με περίσσεια ευκολία. Θα ήθελα να δω όλους αυτούς που υποστηρίζουν τέτοιες απόψεις να κοουτσάρουν ένα παιχνίδι των Καταλανών. Θα είχε πολύ πλάκα. Αλλά αυτό είναι το επίπεδό μας. Αυτή είναι η άγνοια μας.

Και για αυτό λατρεύουν κάποιοι να μισούν την Μπάρτσα. Διότι το σύστημά της, όσο εξωπραγματικό και να δείχνει, είναι πραγματικό. Είναι ανθρώπινο. Αληθινό. Δηλαδή ακαταλαβίστικο για ορισμένους. Βέβαια, δεν ισχύει το ίδιο για τους οπαδούς και τη διοίκηση που στηρίζουν έμπρακτα την ομάδα: ούτε γιούχες, ούτε απειλές, ούτε ανακοινώσεις, ούτε κινήσεις πανικού. Αυτά τα κάνουν οι Έλληνες οπαδοί και οι κλώνοι του Αλαφούζου. Πού και πώς να καταλάβουν όλοι αυτοί τι σημαίνει να λειτουργείς υπό το κράτος ενός κοινού κώδικα; Εν πάση περιπτώσει. Και -προφανώς!- δεν πρόκειται για playstation και τρίχες κατσαρές: αυτά συνιστούν ανόητα ευφυολογήματα των δημοσιογράφων. Και μόλις, λοιπόν, αυτό το σύστημα γνωρίσει την ήττα, μια ήττα, σπεύδουν όλοι να την κατηγορήσουν για βαρετό ποδόσφαιρο, για κορεσμένους παίχτες και ξεπερασμένη φιλοσοφία. Την έχουν στήσει στη γωνία σαν αδηφάγα αρπακτικά και περιμένουν το timing για ανηλεή επίθεση. Δίχως χρονοτριβή. Χωρίς αναισθητικό. Άνευ ηθικών αναστολών. Λες και οι Καταλανοί έχουν υπογράψει σύμβαση αορίστου χρόνου με την επιτυχία. Λες και οι παίχτες είναι ρομπότ. Λες και δεν έχουν δικαίωμα να χάσουν. Και δεν μιλάμε για αντιπάλους του κώλου. Από Μίλαν και Ρεάλ έχασαν. Το αποτέλεσμα; Να κράζεις -δεν πρόκειται για κριτική- την Μπαρτσελόνα, η οποία βρίσκεται στην κορυφή επί συναπτά έτη, και να αποθεώνεις τον Μουρίνιο για τη νίκη του. Ναι, είναι ο ίδιος, αυτός ο αλαζόνας Πορτογάλος, που οι φήμες οργιάζουν ότι το καλοκαίρι θα αποτελεί παρελθόν. Και τώρα, αυτοί που τον έκραζαν, σχεδόν ουρλιάζοντας, για το μπάχαλο στα αποδυτήρια και την τρίτη θέση στη βαθμολογία του πρωταθλήματος, τον αποθεώνουν. Επειδή κέρδισε ένα ματς: κι ας ονομαζόταν ο αντίπαλος Μπαρτσελόνα -μα, δεν καταλαβαίνουν ότι με την συμπεριφορά τους υποτιμούν και εκθέτουν την Ρεάλ; Για αυτό υποστηρίζω ότι γουστάρουμε εφήμερες επιτυχίες και υποκριτικές συμπεριφορές. Και νταξ, το να βλέπεις Ισπανούς οπαδούς της Ρεάλ και Ισπανούς οπαδούς της Μπαρτσελόνα να τσακώνονται μεταξύ τους, είναι κάπως αναμενόμενο. Το να βλέπεις, όμως, Έλληνες οπαδούς να υποστηρίζουν με μένος την Ρεάλ Μαδρίτης, και την κάθε Ρεάλ Μαδρίτης, και να βγάζουν κόμπλεξ με την Μπαρτσελόνα, και την κάθε Μπαρτσελόνα, είναι από τα άγραφα. Αντί να βγάζουμε ανάλογο πάθος για την πατρίδα μας, την εργασία μας, τους φίλους μας και την γκόμενά μας, το διοχετεύουμε στον Μέσι που ''ξεβρακώθηκε από τον Μουρίνιο'', στον Τσάβι που ''έχει ξεμείνει από ιδέες'', στον Κριστιάνο που ''τους γλεντάει όλους'' και στον Πουγιόλ που ''δεν μπορεί να στρίψει''. Μα, πόσο εύκολα ξεχνάμε! Πόσο γρήγορα εναλλασσόμαστε από την αποθέωση στο κράξιμο και τούμπαλιν! Και με τι πειθαρχία! Πραγματικά αξιοθαύμαστη. Αυστηρή. Σχεδόν στρατιωτική.

Εν κατακλείδι, δεν θα απαξιώσω την Μπαρτσελόνα. Δεν θα την μηδενίσω. Ούτε θα την στήσω στον τοίχο. Αυτά αποτελούν τερτίπια άλλων. Καταννοώ ότι περνάει ντεφορμάρισμα, αλλά θα δείξω υπομονή: οι παίχτες και οι προπονητές άνθρωποι είναι. Και θα δείξω υπομονή, διότι αναγνωρίζω ότι αποτελεί μέγιστη -και άκρως υποτιμημένη- αρετή. Έτσι, όταν έρθει η ώρα, θα μπορέσω να κρίνω την Μπάρτσα δίκαια, χωρίς εμπάθειες -το ίδιο ισχύει για την Ρεάλ, και την κάθε Ρεάλ. Δεν είναι δυνατόν να σβήσουν ολόκληρα χρόνια παραμονής σε υψηλότατο επίπεδο, επειδή τη δεδομένη χρονική στιγμή έχει κάνει αγωνιστική κοιλιά. Κι αυτό θα υποστηρίζω και μετά τα επερχόμενα ματς με την Ρεάλ και την Μίλαν, ασχέτως αποτελεσμάτων και εμφανίσεων. Διότι το να ''προβλέπεις'', έπειτα από δυο ήττες (!), ότι ο κύκλος αυτής της ομάδας έκλεισε, είναι σαν να λες ότι οι Μαδριλένοι βρίσκονται στην τρίτη θέση της Primera, επειδή ο Μουρίνιο πάσχει από υψοφοβία.

Υ.Γ.1 Είχα σκοπό να ανεβάσω ένα μικρό κείμενο κοινωνικού χαρακτήρα. Αντί αυτού, επέλεξα συνειδητά να υποχρεώσω τον εαυτό μου να γράψει για το αυτονόητο. Και ντρέπομαι για αυτό. 

Υ.Γ.2 Θα βρίσκομαι εκτός Ελλάδας για το Σαββατοκύριακο. Υπόσχομαι ότι θα απαντήσω, πάντοτε με χαρά και ευχαρίστηση, σε όλα τα σχόλια, μόλις επιστρέψω! Καλή άνοιξη!

Υ.Γ.3 Από τον Κώστα Καίσαρη: «Αν ένας βουλευτής δεν ψηφίσει στη Βουλή ό,τι λέει το κόμμα, διαγράφεται. Αν είναι υπόδικος για κακούργημα, όχι».

Υ.Γ.4 Δεν είδα το ματς στα Γιάννενα. Όμως, άκουσα ότι είχε ενδιαφέρον. Δεν έχω ιδέα τι συνέβη, αλλά ένα πουλάκι που του αρέσει να βλέπει τα ελληνικά ματς με αγγλικό σπικάζ, μου είπε ότι ο Άγγλος σπίκερ τράβαγε τα μαλλιά του με τον αγωνιστικό χώρο και τις διαιτητικές αποφάσεις. Για τον αγωνιστικό χώρο το πιστεύω χωρίς δισταγμό: το συγκεκριμένο χωράφι δεν είναι γήπεδο. Για τα υπόλοιπα, μόνο εικασίες μπορώ να κάνω.

Υ.Γ.5 Για να μην σας κουράσω, διάλεξα τη μικρή version. Αλλά για να μην σας αφήσω και παραπονεμένους, τσόνταρα λίγο Slayer. Έτσι, για να γουστάρουμε.

Η αλλαγή, οι ήρωες και το καλεντάρι

Στο πρώτο ημίχρονο πήραν πρωτοβουλίες οι Μαυρίας και Μαρίνος, δηλαδή η αριστερά πλευρά του Παναθηναϊκού. Στο δεύτερο ημίχρονο το βάρος έπεσε στον Σισοκό και στον Σεϊταρίδη, δηλαδή στη δεξιά πτέρυγα. Όμως, η αγωνιστική μεταμόρφωση ήρθε από τον άξονα. Ο Φάμπρι διέκρινε σωστά την ανεπάρκεια του Φουρλάνου και τον αντικατέστησε, στο 37΄λεπτό, με τον Ζέκα, ο οποίος μάρκαρε σωστά στον χώρο, πίεζε ψηλά και έσπαγε τις μπάλες διαγώνια προς τις πλευρές. Σε συνδυασμό με τον Σο του δευτέρου ημιχρόνου και το αδιάκοπο τρέξιμο του Βιτόλο, η ομάδα πήρε μέτρα και απέκτησε αυτοπεποίθηση. Ο Ζέκα, λοιπόν, χωρίς να κάνει κάτι extravagant, απλά τα βασικά, λειτούργησε σαν θερμοστάτης μεταξύ των δυο πλευρών. Κι αν η ομάδα δεν ήταν τόσο φλύαρη και τόσο δεκτική στην επίδειξη ικανοτήτων (βλέπε Σισοκό), θα μπορούσε να πετύχει κι άλλα γκολ. Και ελπίζω κάποια στιγμή να σταματήσουν τα αστεία για τον Τοτσέ: χωρίς να παίρνει βοήθειες, μοχθεί στο γήπεδο, γνωρίζει τα της θέσης του και βγάζει τίμια το ψωμί του. Από την άλλη πλευρά, ο Κουτσιανικούλης αγωνιζόταν ως κρυφός επιθετικός, ο Βερόν προσπαθούσε να παίξει κάθετα κι ο Παπάζογλου μαχόταν να τραβήξει παίχτες για να ανοίξει διαδρόμους, αλλά ουδείς από τα χαφ πατούσε περιοχή και οι μακρινές μπαλιές προς το τερέν του Παναθηναϊκού, εν πολλοίς, δεν είχαν τύχη, ενώ, στην άμυνα, δεν υπήρχαν σωστές αλληλοκαλύψεις: τα ακραία μπακ δεινοπάθησαν στο ένας εναντίον ενός. Και κάτι ακόμα: αρνούμαι να πιστέψω ότι αν καθόταν ο Αναστόπουλος στον πάγκο, θα έτρωγε ο Ο.Φ.Η. τρία γκολ. Ο Αναστόπουλος δούλεψε σκληρά επί 1,5 χρόνο και είναι κρίμα να χαθεί αυτή η μαγιά σε μόλις λίγες αγωνιστικές.

Επόμενη στάση: Βαρκελώνη. Ο Αλέξις το κατέχει το τόπι, αλλά είναι ξεκάθαρο ότι δεν έχει προσαρμοστεί στο παιχνίδι της Μπαρτσελόνα -εν μέρει κι ο Βίγια: δεν με ξεγελάει το γκολ που πέτυχε. Του αρέσει να τρέχει στο ανοιχτό γήπεδο και να κρατά την μπάλα στα πόδια του, αλλά με την Μπάρτσα σπάνια συναντά κανείς μια τέτοια κατάσταση: οι Καταλανοί φρενάρουν συνειδητά το ρυθμό και οι αντίπαλοι συρρικνώνουν υπερβολικά τις γραμμές τους. Ακριβώς ότι έγινε και με την Σεβίλλη. Οι γραμμές των φιλοξενούμενων είχαν συμπιεστεί σχεδόν στο 1/4 του γηπέδου. Χωρίς υπερβολή. Κι αυτό το μοτίβο ίσχυε από το πρώτο 5λεπτό του αγώνα. Ειδικά στις αρχές του δεύτερου μέρους, χρονικό διάστημα κατά το οποίο η Σεβίλλη προηγείτο στο σκορ, η άμυνα, προκειμένου να αντέξει την ασφυκτική πίεση των Καταλανών, προσδιοριζόταν σε ένα ξεκάθαρο 4-4-2 με διπλή ζώνη άμυνας, ακόμα και τριπλή: δηλαδή άμυνα πίσω από σέντρα και μπάλα. Ναι, τα μέτρα που έπρεπε να διανύσουν για να αμυνθούν ήταν σχετικά λίγα. Αλλά η απόσταση που έπρεπε να καλύψουν για να βγουν μπροστά ήταν τεράστια. Πόσο να αντέξουν σε βάθος 90λέπτου;  Εν τω μεταξύ, οι μακρινές μπαλιές δεν είχαν νόημα, αφού οι επιστροφές των γηπεδούχων ήταν άριστες και το τερέν της Μπάρτσα άδειο από Σεβιγιάνους. Το μόνο που μπορούσαν να κάνουν, ώστε να ελπίζουν σε κάτι καλό, ήταν passing game με χαμηλές, κοντινές μπαλιές και πολύ τρέξιμο, δηλαδή να εφαρμόσουν, όσο πληρέστερα μπορούσαν, ένα επιθετικό transition game. Κι αυτό έκαναν. Με πληθώρα ψυχικών και σωματικών αποθεμάτων. Αλλά μέχρι να το κάνουν, έχασαν το προβάδισμα, τρώγοντας δυο γκολ σε 14' λεπτά, και σπατάλησαν υπερπολύτιμο χρόνο. Το ρεζουμέ είναι ότι γηπεδούχοι πήραν το τρίποντο, κάνοντας συντήρηση δυνάμεων, έστω κι αν υπήρχαν ορισμένα τακτικά λαθάκια. Για παράδειγμα, κακές ομαδικές αντιδράσεις στο ψηλό παιχνίδι (βλέπε γκολ Σεβίλλης), μέτρια απόδοση του 4-3-3 με ψευτοεννιάρι (δεν έβγαιναν παίχτες από πίσω), περιορισμένη εκμετάλλευση του έξτρα παίχτη που έμενε ξεμαρκάριστος από το ντουμπλάρισμα πάνω στον Μέσι (Βίγια) και τακτικά ανισόρροπο πλάτος στο πρώτο μέρος (διορθώθηκε με την είσοδο του Τέγιο αντί του Αλέξις). Κι όλα αυτά απέναντι σε έναν άξιο αντίπαλο που μόχθησε στο γήπεδο κι έπεσε ηρωικά.

Και σβήνουμε με το Ολυμπιακός - Άρης. Το λογικό θα ήταν ένα ξέσπασμα του Ολυμπιακού -αλλά όχι απαραίτητα και το αναμενόμενο: οι τελευταίες εμφανίσεις δεν έπειθαν ούτε τον πιο φανατικό οπαδό. Κι όταν λέω ξέσπασμα, εννοώ ηγετική εμφάνιση. Τελικά, η εμφάνιση δεν ήταν ηγετική, αλλά τουλάχιστον στο πρώτο μέρος η ομάδα έδειξε διάθεση, ορμή, νεύρο και όρεξη: θα μπορούσε να πετύχει και άλλο γκολ -στο δεύτερο μέρος η απόδοση του Άρη ανέβηκε κατακόρυφα, συμπαρασύροντας σε άνοδο τη δυσαρέσκεια του λιγοστού κόσμου που βρέθηκε στο γήπεδο. Κι αν για τον Ολυμπιακό το ματς είχε κάποια ουσία, για τον Άρη ήταν αδιάφορο. Αυτό που έπρεπε να κάνει ο Μιχαλήτσιος ήταν να ελαχιστοποιήσει τις απώλειες (π.χ. τραυματίες και κάρτες) και να αποτρέψει έναν διασυρμό. Και τα κατάφερε καλά. Το παιχνίδι επιλέχθηκε για να εκτίσει ο Αγκάνθο μέρος της ποινής του. Δεν ρίσκαρε με τον Κοέλιο, που αισθάνθηκε ενοχλήσεις πριν το ματς, για να τον έχει μάχιμο στο επόμενο παιχνίδι. Έδωσε εντολή για προσεκτικά μαρκαρίσματα, καθώς γνωρίζει την ''ευαισθησία'' ορισμένων. Κι όχι μόνον αυτό, αλλά πειραματίστηκε και λίγο -ελπίζω να πειραματιζόταν και με τα μυαλά του Γιαννώτα. Λες και ήταν παιδί που βουτάει το κεφτεδάκι στην κόκα κόλα για να δει τι γεύση αποκτά. Χρησιμοποίησε τον Ηρακλή ως δεξί μπακ για να του τονώσει την ψυχολογία, το ηθικό και την αυτοπεποίθηση, και κατόπιν στο ημίχρονο τον άλλαξε -σωστά- με τον Αγγελούδη για να τονώσει λίγο και την επίθεση. Τοποθέτησε, στο πρώτο μέρος, τον Καζναφέρη ως αριστερό χαφ, σε μια ομολογουμένως άτυχη έμπνευση. 'Εβαλε αμυντικό χαφ τον Τριανταφυλλάκο, στη θέση του χαμένου Κοτσαρίδη, με σαφή οδηγία να προωθείται μπροστά. Ποιον θα φοβόταν, εξάλλου; Τον Φέισα; Ας είμαστε σοβαροί. Έστω κι αν η αλλαγή δεν του βγήκε. Έδωσε ξεκάθαρα έναν τελείως ελεύθερο ρόλο στον Τάτο -ήθελε να κλείσει στόματα-, ο οποίος είχε την άδεια να κάνει ό,τι θέλει μέσα στο γήπεδο, όπως ορισμένες περιττές ενέργειες. Ακόμα και να μην μαρκάρει ή, για να το θέσω καλύτερα, να μαρκάρουν δυο παίχτες για εκείνον. Προσοχή: δεν παρεξηγώ επ' ουδενί τη χρησιμότητα και την ικανότητά του, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι υπεράνω κριτικής. Τέλος πάντων. Συνεπώς, ο Μιχαλήτσιος άνοιξε το καλεντάρι, είδε ότι παίζει στο Καραϊσκάκη και γύρισε σελίδα -οι παίχτες απαγορεύεται να γυρίζουν σελίδα. Ο Άρης δεν διαθέτει τα απαραίτητα εφόδια για να κοντράρει τον Ολυμπιακό εκτός έδρας -έστω κι αν το δεύτερο ημίχρονο (μας) έδωσε κενές υποσχέσεις. Προέχει, βλέπετε, η Βέροια. Σε εκείνο το ματς θα πέσουν κορμιά. Κι ας ελπίσουμε να μην είναι τα δικά μας.

Υ.Γ.1 Πολύ μεγάλη νίκη της Παρί επί της Μαρσέιγ, με τον Μπέκαμ να ντεμπουτάρει. Με αυτό το αποτέλεσμα η Παρί κάνει επίδειξη δύναμης, ανακτά μέρος της χαμένης ψυχολογίας της και θέτει σοβαρότατη υποψηφιότητα για το κατσαρόλι. Το μόνο που έχει να φοβηθεί είναι η υπεροψία της.

Υ.Γ.2 Αυτό το αστείο με τα λεπτά των καθυστερήσεων πρέπει να τελειώσει. Γελάει ο κόσμος. Δώστε τα λεπτά που πρέπει ή μην τα δίνετε καθόλου.

Υ.Γ.3 Έξοχη μουσική, έξοχοι στίχοι, έξοχο αποτέλεσμα.