Οι δυο μονομάχοι του ρινγκ

Από τη μία πλευρά του ρινγκ έχουμε μια νεόπλουτη ομάδα που φημίζεται για το επιθετικό transition game. Η μετάβαση της μπάλας από τη φάση άμυνας στην επίθεση μπορεί να λάβει μέρος πολύ γρήγορα. Και στην επίθεση περιμένει ένας επιθετικός περιοχής με μεγάλη μύτη που, συχνά-πυκνά, βγαίνει έξω από αυτή για να πάρει αέρα. Δεν το κάνει για να ανοίξει διαδρόμους, μην μπερδεύεστε, αλλά για να πάρει την μπάλα στα πόδια του. Είναι, βλέπετε, φουλ ερωτευμένος με την στρογγυλή θεά σε βαθμό παρεξήγησης. Το ίδιο και με τις άστοχες δηλώσεις. Ας επιστρέψουμε, όμως, στα της άμυνας. Κάτω από τα δοκάρια κάθεται ένας από τους καλύτερους Ευρωπαίους τερματοφύλακες. Σωστά μαντέψατε: Ιταλός είναι. Αυτή η χώρα τηρεί μεγάλη παράδοση στους τερματοφύλακες. Μπροστά του στέκεται μια ιδιότυπη αμυντική γραμμή. Τα δυο σέντερ μπακ, ψηλά και δυνατά, δεν αστειεύονται: τρομάζουν μέχρι και τον τηλεθεατή. Αλλά στερούνται ταχύτητας, όταν τίθενται αντιμέτωποι με παίχτες που είναι γρήγοροι σε πόδια και, κυρίως, μυαλό. Τουλάχιστον τα δυο ακραία μπακ είναι επιθετικά και γρήγορα. Συχνά μετατρέπονται σε χαφ. Και από επιστροφές; Καταραμένη άμυνα! Πάλι καλά που υπάρχει ένας σκύλος στη μεσαία γραμμή και τρέχει για όλους. Και στην επίθεση; Μόνον αυτός ο περίεργος τύπος υπάρχει; Όχι, βέβαια. Αν έχεις παίχτες που αρέσκονται να τρέχουν στο ανοιχτό γήπεδο, τι κάνεις; Τι σόι κοντρολαρισμένο ποδόσφαιρο να παίξεις; Τους αλλάζεις το (επιθετικό) mentality ή τους αφήνεις να τρέχουν με την μπάλα; Τους καλουπώνεις και προσπαθείς να τους μετατρέψεις σε κάτι που δεν θα γίνουν ποτέ ή τους ενθαρρύνεις να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους; Εξάλλου, έχουμε πει ότι η σκοπιμότητα έχει πολλές μορφές και δεν είναι όλες καταδικαστέες.

Ας μην ξεχνάμε ότι από την άλλη πλευρά του ρινγκ κάθεται μια ομάδα που παίζει ποδόσφαιρο -έστω κι αν κάποιοι αδαείς το βαφτίζουν playstation ή συνώνυμο της βαρεμάρας: εκατέρωθεν υπερβολές. Και έχουμε πει, ουκ ολίγες φορές, ότι για να κερδίσεις μια ομάδα που παίζει ποδόσφαιρο, πρέπει να παίξεις κι εσύ ποδόσφαιρο. Όμως, για να το κάνεις αυτό, θα πρέπει να έχεις και την μπάλα στα πόδια σου. Αλλά, μισό λεπτό. Πώς θα συμβεί αυτό; Πώς θα τους πάρεις την μπάλα; Η συχνότητα αλλαγής στις πάσες αγγίζουν εκπληκτικά νούμερα. Υπερβολικά. Απλησίαστα. Και τι πάσες! Τριγωνάκια, διαγώνιες μπαλιές στο δεύτερο δοκάρι, κάθετο ποδόσφαιρο. Κι όλες, ή σχεδόν όλες, εφάπτονται με το χόρτο. Μέχρι και ο τερματοφύλακας παίζει με την μπάλα κάτω. Κι από ακρίβεια; Πυρηνικός αντιδραστήρας. Αν έχεις, λοιπόν, παίχτες που γουστάρουν να παίζουν σε λίγα τετραγωνικά και να φρενάρουν συνειδητά τον ρυθμό, τι κάνεις; Απλά τους θαυμάζεις. Μην ξεχνάμε ότι αυτό το σύνολο αποτελείται από σταρ που λάμπουν από αντισταριλίκι. Πώς αντιμετωπίζεις τέτοιους ανθρώπους; Πώς αντικρούεις κάποιον που προτιμά την απλότητα; Ποιο είναι το τρωτό τους σημείο; Ποια είναι η αδυναμία τους; Να αμύνεσαι πίσω από μπάλα και σέντρα, απαρνούμενος τη φύση σου, και να ελπίζεις ότι θα τους θέσεις έναν άλυτο τακτικό γρίφο; Μάλλον, όχι. Διότι, όσο δύσκολος κι αν είναι ο γρίφος, δεν παραμένει άλυτος για πάντα. Ο εκάστοτε αντίπαλος, βέβαια, μπορεί να ρισκάρει. Όμως, πιο πιθανό είναι, καθώς κυλάει ο χρόνος, να απογοητευτεί. Να πέσει θύμα αυτής της περίεργης, σχεδόν μαγικής αύρας και να μείνει από ψυχολογικές μπαταρίες. Εκτός αν βρεθεί αντίδοτο στην απρόβλεπτα προβλέψιμη επίθεσή τους και στη λυσσαλέα άμυνά τους. Κι αυτό σπάνια συμβαίνει.

Υ.Γ.1 Η Ρεάλ Μαδρίτης, αφού ξεπέρασε το δύσκολο εμπόδιο της Μάντσεστερ, έπεσε σε μια φαινομενικά εύκολη κλήρωση. Όμως, την Ρεάλ του Μουρίνιο πρέπει να την φοβάσαι στα εύκολα κι όχι στα δύσκολα. Στα παιχνίδια υψηλής επικινδυνότητας και έντασης θα εμποτιστεί η ομάδα με πάθος και σκοπιμότητα, ίσως και να τσαλακωθεί το προφίλ της, αλλά στα εύκολα πάντα εμφανίζεται η αλαζονεία και οι κενοί χώροι. Προς τέρψιν του αντιπάλου, φυσικά. Και οι διψασμένοι Τούρκοι, αν αντέξουν τη δεδομένη πίεση που θα τους ασκηθεί στο πρώτο μέρος, έχουν την ποιότητα να κάνουν τη ζημιά.

Υ.Γ.2 Έριξα μια ματιά στο αποτέλεσμα της Μπάγερν με το Αμβούργο. Γιατί; Διότι συνήθως οι ομάδες που παίζουν τσου λου, έχουν την τάση να αφαιρούνται κάπως από το πρωτάθλημα. Να χάνουν τη συγκέντρωσή τους και, κατ' επέκταση, να χάνουν βαθμούς. Ε, ήμουν περίεργος να δω αν πράγματι η Μπάγερν έχασε βαθμούς. Βλέπω, λοιπόν, το αποτέλεσμα και σκέφτηκα ότι δικαιώθηκα. Φευ! Έκανα λάθος στην ανάγνωση! Το ''9'' μου φάνηκε σαν ''0''! Κι αν κρίνω από τις δηλώσεις του Χάινκες, τι ίδιο λάθος έκανε κι αυτός. Ίσως διότι η Γιουβέντους δεν είναι Αμβούργο.

Υ.Γ.3 Για τον Άρη θα τα πούμε άλλη φορά. Σε μια ακόμη, φαντάζομαι, αυτονόητη ανάρτηση.

Υ.Γ.4 Πριν 29 ολόκληρα χρόνια, το 1984, κυκλοφόρησε το ένατο στούντιο άλμπουμ των Judas Priest, με τίτλο ''Defenders of the Faith''. Με μια λέξη: εξαιρετικό! Ας πάρουμε μια γεύση.

Η χώρα του πασαλείμματος

Στην Ιταλία συζητούν για μείωση των ομάδων στην πρώτη κατηγορία του ιταλικού ποδοσφαίρου. Στην Ελλάδα θέλουν να τις αυξήσουν -για την ακρίβεια, το θέμα έχει κλείσει επίσημα ήδη από τα τέλη Σεπτεμβρίου. Μισό λεπτό, όμως. Είμαστε πιο έξυπνοι από τους Ιταλούς; Σας παρακαλώ. Δεν θέλω κουταμάρες. Η χώρα του πασαλείμματος είμαστε. Και να πω ότι κάποιος έφερε αντίρρηση; Ουδείς, ουδεμία, ουδέν. Από τις Π.Α.Ε. μόνον ο Παναθηναϊκός, σε μια στιγμή νηφαλιότητας, έδωσε αρνητική ψήφο. Οι δημοσιογράφοι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν ενδιαφέρονται για το καλό του ποδοσφαίρου, όπως ακριβώς δεν ενδιαφέρονται οι πολίτες αυτού του τόπου για το κοινό συμφέρον. Ο κύριος Μώραλης, ο Πρόεδρος της Super League, έχει κερδίσει επάξια τη θέση του στο πάνθεον του ''μιλάω χωρίς σκονάκι''. Λαλίστατος, αλλά από ουσία; Μηδέν εις το πηλίκιον, που έλεγε κι ο Τζέφρυ. Ο Πρόεδρος της Ε.Π.Ο., Γιώργος Σαρρής, είναι σαν τον Γιάννη Πάριο: εμφανίζεται στην πίστα για περιορισμένο χρονικό διάστημα και μετά ξεκούραση. Και, τέλος, ο Υφυπουργός Αθλητισμού, Γιάννης Ιωαννίδης (φώτο), έχει μπερδέψει κάποια πράγματα. Όπως στην περίπτωση ασυλίας του Κασιδιάρη που μπέρδεψε το ''ναι'' με το ''όχι''. Δικαιολογημένα ο άνθρωπος. Με τόσες εμφανίσεις σε γιορτές και σε κοπές πιτών, έχει κουραστεί. Ένα μυαλό έχει. Δεν είναι υπολογιστής. Αλλά νομίζω ότι ακόμα και με ένα μυαλό έπρεπε να έχει καταλάβει, και μάλιστα προ πολλού, ότι δεν πρέπει να υποδύεται ούτε τον Υπουργό Θεσσαλονίκης, ούτε τον Υπουργό του Άρη, ούτε τον Υπουργό Πρωταθλητισμού. Ξέφυγα, όμως. Ίσως φταίει η άνοιξη.

Λέγαμε για την επικείμενη αύξηση των ομάδων. Ποια είναι η άποψή μου; Ότι, αντί να αυξηθούν, πρέπει να μειωθούν. Η μόνη διέξοδος είναι να γίνουμε Σκωτία. Να έχουμε, για παράδειγμα, δέκα ομάδες που θα παίζουν μεταξύ τους τέσσερις φορές τον χρόνο. Ο λόγος; Να γίνει πιο ανταγωνιστικό το προϊόν. Πιο ελκυστικό. Πιο προσιτό. Έτσι, θα υπάρχουν μέσα στη σεζόν περισσότερα ντέρμπι, άρα και περισσότερα έσοδα από εισιτήρια, χορηγούς, μπουτίκ και λοιπά. Ποια θα είναι τα κριτήρια; Πρώτον, τα εισιτήρια που κόβει η κάθε ομάδα. Η Κέρκυρα, για παράδειγμα, μαζεύει σε κάθε ματς 500 νοματαίους. Ο Αστέρας Εξαρχείων, ο οποίος, σύμφωνα με τον Αλέφαντο, ήταν η πρώτη ομάδα στον πλανήτη Γη που έπαιξε ένα σύστημα με τρία σέντερ μπακ, πιο πολύ κόσμο μαζεύει στα δικά του ματς. Κι ας αγωνίζεται στο ερασιτεχνικό. Κι αν μια ομάδα είναι υγιής και κερδίσει την άνοδο, αλλά δεν πιάνει τον απαραίτητο μέσο όρο στα τίκετς; Προφανώς θα υπάρχουν και εξαιρέσεις, αλλά ίσως θα πρέπει να πέσει στο τραπέζι και το χαρτί των συγχωνεύσεων. Δεύτερον, η καταλληλότητα των γηπέδων. Τις προάλλες, έπεσε (!) στο ''Γεντί Κουλέ'' ολόκληρος πυλώνας (!). Μα, τι είναι οι πυλώνες και πέφτουν τόσο εύκολα; Το ηθικό των Ελλήνων ή ο πύργος του Jenga; Αλλά, νταξ, πήρε θέση η Ε.Π.Ο. και, με μια λιτή ανακοίνωση, το θέμα έκλεισε. Ο πυλώνας είναι σαν να μην έπεσε ποτέ. Επίσης, πρέπει επιτέλους στα Γιάννενα να πάρουν μια γενναία απόφαση: να αποσυρθούν από το ποδόσφαιρο και να το γυρίσουν στην καλλιέργεια τσουκνίδας. Για να τρώνε και καμιά τσουκνιδόπιτα. Διότι ποδόσφαιρο σε αυτό το γήπεδο, δεν παίζεται. Τρίτον, η μοιρασιά των τηλεοπτικών. Από τη στιγμή που οι ομάδες θα είναι λιγότερες, θα υπάρξει μεγαλύτερο μερίδιο για την κάθε Π.Α.Ε. Απλά μαθηματικά είναι. Άρα περισσότερο χρήμα για επενδύσεις (π.χ. αγορά ποδοσφαιριστών, ανάπτυξη φυτωρίων, κατασκευές υποδομών κ.ά.). Τέταρτον, αν θέλουμε να γίνουμε Σκωτία, θα πρέπει -επιτέλους!- να προκρίνουμε την απόλυτη Δικαιοσύνη, την αξιοπιστία και την αξιοκρατία. Διότι, την τελευταία φορά που τσέκαρα, η Rangers υποβιβάστηκε στην 4η εθνική για χρέη και ατασθαλίες. Αντίθετα, στην Ελλάδα, όταν χρωστάς, είσαι βασιλικότερος του Βασιλέως.

Αλλά το πασάλειμμα δεν αφορά μόνο την αύξηση των ομάδων και την απονομή Δικαιοσύνης. Στα play off ενδέχεται να αγωνιστούν ομάδες που δεν θα έχουν δικαίωμα συμμετοχής στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Αλλά και εδώ τηρείται σιγή ιχθύος και ασυρμάτου. Ουδείς ασχολείται. Το ίδιο και με την ανεργία. Όμως, δεν υπάρχει πρόβλημα. Όπως η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν πεθαίνει και το πασάλειμμα. Αντί να βρούμε ουσιαστικούς τρόπους αντιμετώπισης της ανεργίας (π.χ. μείωση γραφειοκρατίας, διαμόρφωση εκπαιδευτικού συστήματος, πάταξη ''μαύρης'' εργασίας, προσέλκυση πολυεθνικών εταιριών, ακόμα και μείωση του δραστικού χρόνου εργασίας), προτιμούμε να στηριζόμαστε μονολιθικά στα ταμεία ανεργίας. Και έχεις, επιπλέον, τον Τσίπρα, αυτό το άφθαρτο αγόρι, που έλεγε, πάντοτε με στόμφο, ότι θα διπλασιάσει τον χρόνο παραμονής στα ταμεία ανεργίας και θα αυξήσει το επίδομα στα οχτώ κατοστάρικα. Και το κόμμα αυτού του ανθρώπου βγαίνει πρώτο στις δημοσκοπήσεις. Και ερωτώ: υπάρχει περίπτωση να σωθεί αυτή η χώρα; Εν τέλει, τι κάνουμε με την ανεργία; Κοροϊδεύουμε τον κόσμο και του δίνουμε, μέσω των περίφημων προγραμμάτων του Ο.Α.Ε.Δ., εργασία (ή ''εργασία'') για λίγους μήνες. Για να πούμε ότι ντεμέκ καταπολεμήσαμε την ανεργία. Ότι η Ελλάδα καλπάζει προς την πολυπόθητη ανάπτυξη. Και, τέλος, να πάει ο Στουρνάρας με ορισμένα νούμερα στην Κομισιόν και στο Δ.Ν.Τ. και να πει περήφανα: «Ορίστε, κύριοι, έπεσε ο δείκτης ανεργίας». Και έρχομαι και ρωτάω: έχει προβλεφθεί το τι θα συμβεί κατόπιν της δεδομένης λήξης των συμβάσεων; Ένας πολιτικός μπορεί να απαντήσει σε αυτή την ερώτηση; Δεν το νομίζω.

Εξάλλου, αναφέρθηκε πρόσφατα ότι οι πολιτικοί είναι για τα εύκολα. Για καμιά τζίφρα, για κανά φλερτ με το φακό, στο τσακίρ κέφι για κανά εικονικό καυγά με κάποιον άλλον πολιτικό ή δημοσιογράφο. Έτσι κι ο Ιωαννίδης. Μπορεί να τάχθηκε υπέρ της αύξησης των ομάδων, για να ανεβάσει τον Ηρακλή ή να σώσει την Α.Ε.Κ. και τον Άρη, δηλαδή να αρπάξει ψήφους, αλλά στα δύσκολα, τζίφος -όμως, ήθελα να ήξερα, γιατί δεν ρωτάει ένας δημοσιογράφος τον Γιάννη Ιωαννίδη ποιο είναι το σκεπτικό πίσω από αυτή την απόφαση; Μόλις αρχίσουν τα ζόρια, λοιπόν, κάνουν τουμπεκί και αρχίσουν τα σενάρια επιπέδου Σπίλμπεργκ. Κι αν τα σενάρια έχουν μπαγιατέψει, γίνονται κλώνοι του Βασιλάκη Καΐλα (φώτο). Ότι αυτοί δεν φέρουν ευθύνες και ότι φταίνε οι άλλοι. Η άτιμη η κοινωνία και οι προκάτοχοί τους που τα ρήμαξαν όλα. Και ξεχυλίζουν πάντα με περηφάνεια. Όπως στον Άρη που του φταίει η διαιτησία, η Ε.Π.Ο. και ορισμένοι ''αόρατοι εχθροί'' που θέλουν το κακό του, αλλά ποτέ αυτοί που κάνουν κουμάντο στην ομάδα. Και δεν εννοώ μόνο τις εκάστοτε διοικήσεις.

Και το πασάλειμμα συνεχίζεται. Κοτζάμ Υπουργός Εργασίας βγήκε και δήλωσε ότι δίνονται συντάξεις, χωρίς να υπάρχει Α.Φ.Μ. Καταλαβαίνετε το μέγεθος της παράνοιας; Και δεν μιλάμε για μία και δύο, αλλά για 176.000 συντάξεις. Παρόλα αυτά, προτιμούμε να πετσοκόψουμε μισθούς και συντάξεις -η πιο εύκολη λύση-, βάζοντας έναν Υπουργό Οικονομικών να κάνει μια δουλειά που θα μπορούσε να φέρει εις πέρας ένας χασάπης ή ένας φούρναρης, παρά να θεσπίσουμε ελεγκτικούς μηχανισμούς, να κυνηγήσουμε την φοροδιαφυγή, να τιμωρήσουμε την παρανομία και να δημεύσουμε τις περιουσίες των μεγαλο-απατεώνων. Αλλά τι κάθομαι και γράφω; Εδώ, η Βουλή, αφού μετατράπηκε σε stand up comedy, πάει να βάλει λουκέτο. Ο Έλληνας πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του, θεωρεί την Βουλή σαν το καφενείο της γειτονιάς. Πάμε, στήνουμε ένα πηγαδάκι, λέμε κανά ανέκδοτο για να περάσει η ώρα, ρίχνουμε καμιά πρέφα στο κυλικείο και επιστρέφουμε σπίτι για να φάμε σουπιές με σπανάκι και κρεμ μπρουλέ. Η νέα μόδα υποδηλώνει ότι η πολιτική ασκείται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτό θα πει ανάπτυξη. Πρόοδος. Εκσυγχρονισμός. Όπως ο κοινός θνητός δημιουργεί ένα ωραιοποιημένο προφίλ και πλασάρει μια εξιδανικευμένη εικόνα του εαυτού του, έτσι κι ο Έλληνας πολιτικός μετράει πόσα Like έχει στη κάθε εύστοχη αστοχία που αναρτά. Για αυτό τους ψήφισε ο ελληνικός λαός; Τότε να ψηφίσουν και τον φίλο μου τον Μπάμπη που ξημεροβραδιάζεται 26 ώρες το 24ωρο στο Facebook. Όπως ο Έλληνας πολίτης φτιασιδώνεται μέσω του Facebook, έτσι κι ο Έλληνας πολιτικός νομίζει ότι λύνει τα προβλήματα της χώρας. Πασάλειμμα κι εδώ. Ορισμένοι, μάλιστα, όπως ο Άδωνις, ο Τατσόπουλος (αλήτης) κι ο Καμμένος, έχουν ξεπεράσει ακόμα και τον Αλαφούζο σε tweets.

Αντί επιλόγου, επαναλαμβάνω, για πολλοστή φορά, ότι δαιμονοποιούμε το είναι και θεοποιούμε το φαίνεσθαι. Κι αυτό που δεν καταλαβαίνουμε, αυτό που δεν θέλουμε να καταλάβουμε, είναι ότι το σημερινό φαίνεσθαι διαμορφώνει το αυριανό είναι. Και κάπως έτσι, κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, γίναμε η χώρα του πασαλείμματος. Καιρός να βάλουμε ένα στοπ στα κενά δώρα με το ωραίο περιτύλιγμα, να εξαϋλώσουμε τις πομφόλυγες, να αποδεσμεύσουμε τη σκέψη μας από την σκοπιμότητα και να αρχίσουμε τα έργα. Τα νοητικά έργα. Κι ας αφήσουμε τα πασαλείμματα για τη ζαχαροπλαστική.

Υ.Γ.1 Να πω και δυο λόγια για το ματς του Άρη με τον Πανθρακικό. Πρώτον, αν δεν κερδίσουμε, χάνουμε πολλά περισσότερα από την κατηγορία. Δεύτερον, διακρίνω ψήγματα αδικαιολόγητης αλαζονείας από τον Super 3, αναφορικά με το προσεχές ματς. Ότι και καλά το ματς είναι άσσος από εδώ μέχρι το Χαριλάου. Μπορεί να είναι κι έτσι. Το σίγουρο είναι ότι δεν μαθαίνουμε με τίποτα. Με τίποτα, όμως. Η εγκράτεια παραμένει άγνωστο προσόν. Τρίτον, γιατί οι αγώνες της τρέχουσας αγωνιστικής δεν γίνονται την ίδια ώρα; Θα παίζει η Βέροια και η Α.Ε.Κ. την Κυριακή, ενόσω γνωρίζουν το αποτέλεσμα του Άρη με τον Πανθρακικό; Κοροϊδευόμαστε; Κι εδώ πασάλειμμα;

Υ.Γ.2 Νταξ, τι να λέμε τώρα;

Ρεαλιστές και ονειροπόλοι

Λέγαμε, λοιπόν, ότι χρειάζεται, μεταξύ άλλων, ρεαλισμός και όνειρα. Για να απελευθερούμε από την ψυχολογική φθορά που μας καταδυναστεύει. Για να αποδεσμευτούμε. Να δραπετεύσουμε. Όπως ο Δαίδαλος και ο Ίκαρος δραπέτευσαν από το λαβύρινθο που τους είχε φυλακίσει ο Μίνωας, ύστερα από τη βοήθεια του Δαιδάλου προς τη γυναίκα του Μίνωα, την Πασιφάη.

Ο Δαίδαλος, όντας έγκλειστος στο λαβύρινθο, μηχανευόταν τρόπους για να αποδράσει, παρέα με το γιο του, από το νησί της Κρήτης. Το προφανές ήταν η διαφυγή διά θαλάσσης. Αλλά κάτι τέτοιο φάνταζε αδύνατο, λόγω της μινωικής ναυτικής δύναμης. Έτσι, καθώς χάζευε το μπλε του ουρανού, άρχισε να οργανώνει μέσα στο μυαλό του μια εναέρια απόδραση. Θα κατασκεύαζε φτερά! Χρησιμοποιώντας κλαριά λυγαριάς και πούπουλα, έφτιαξε, ως άριστος εφευρέτης και μηχανικός, δυο μεγάλα ζεύγη φτερών. Για να συγκολλήσει τα κλαριά και τα πούπουλα μεταξύ τους, χρησιμοποίησε κερί. Και, για αυτόν ακριβώς το λόγο, προειδοποίησε τον Ίκαρο να μην πετάξει πολύ ψηλά, για να μην λιώσουν τα φτερά του από τις ακτίνες του ηλίου. Και εγένετο απογείωση! Καθώς απομακρυνόντουσαν από την Κρήτη, ο Ίκαρος, όντας ενθουσιασμένος και απερίσκεπτος, αμέλησε τη συμβουλή του πατέρα του και πέταξε ψηλά για να ''αγγίξει'' τον ήλιο. Τότε, όπως ακριβώς είχε προβλέψει ο Δαίδαλος, συνέβη το μοιραίο: το κερί από τα φτερά έλιωσε, ο Ίκαρος έπεσε στη θάλασσα και, μοιραία, πνίγηκε.

Σε αυτόν τον κόσμο, λοιπόν, υπάρχουν ονειροπόλοι και ρεαλιστές. Νομίζεις ότι οι ρεαλιστές θα βρουν τους ρεαλιστές και οι ονειροπόλοι τους ονειροπόλους. Όμως, τις περισσότερες φορές, δεν είναι έτσι. Οι ονειροπόλοι, βλέπετε, χρειάζονται τους ρεαλιστές για να μην λιώσουν τα φτερά τους από τον ήλιο. Και οι ρεαλιστές, χωρίς τους ονειροπόλους, ίσως να μην πετούσαν ποτέ. Ο κόσμος, επομένως, χρειάζεται όνειρα και ρεαλισμό. Όχι γκρίνια και πεσιμισμό. Ούτε χαζομάρα και υποκρισία. Για παράδειγμα, στο ποδόσφαιρο έχουμε τραγικό πρωτάθλημα γιατί έχουμε τραγικούς οπαδούς. Ακριβώς ό,τι συμβαίνει και στον πολιτικό στίβο: έχουμε τραγικούς πολιτικούς γιατί έχουμε τραγικούς ψηφοφόρους. (Και στις δυο περιπτώσεις έχουμε τους δημοσιογράφους σε ρόλο μπαλαντέρ.) Ας πάψουμε να αποφεύγουμε την ατομική ευθύνη. Καιρός να αρχίσουμε τη νοητική προσπάθεια. Το πλήρωμα του χρόνου έφτασε.

Υ.Γ.1 Το ξέρω ότι άρθρα τέτοιας θεματολογίας περνάνε στο ντούκου και λαμβάνουν, τουλάχιστον από μεγάλη μερίδα του κόσμου, χλευαστικό χαρακτήρα, αλλά το νόημα που κρύβεται είναι ίσως η μόνη μας ελπίδα για να ορθοποδήσουμε.

Υ.Γ.2 Προχθές, ημέρα Δευτέρα, με αφορμή τους χαιρετισμούς του Κατίδη, πήρα μέρος, δίχως να το θέλω, σε μια συζήτηση περί ''φασισμού και ρατσισμού''. Οι παρατηρήσεις μου είναι οι εξής. Πρώτον, έχει πολύ ενδιαφέρον να ακούς έναν ψηφοφόρο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να μιλάει για (λαθρο)μετανάστες, φασισμό και ρατσισμό. Σας εγγυώμαι ότι δεν έπληξα. Δεύτερον, είναι φανερό ότι αγνοούμε βασικές αρχές σε συγκεκριμένες έννοιες. Για παράδειγμα, φασισμός και ναζισμός τηρούν ορισμένα κοινά σημεία, αλλά, επί της ουσίας, συνιστούν δυο διαφορετικές έννοιες -θεωρώ περιττό να αναφερθώ περαιτέρω επί του θέματος. Τρίτον, έχω αναφέρει αρκετές φορές ότι η χειρότερη μορφή ρατσισμού είναι ο αντιρατσισμός. Και, δυστυχώς, θεωρώ τον Έλληνα αντιρατσιστή ολκής. Και καλά να σπεύσουμε να ξορκίσουμε τον ρατσιστή -εντός και εκτός εισαγωγικών- για να μην θεωρηθούμε εμείς οι ίδιοι ρατσιστές. Για το θεαθήναι, όμως. Για τα μάτια του κόσμου. Ότι ντεμέκ δεν υιοθετούμε τέτοιες απόψεις. Ενώ, στην πραγματικότητα, επιχειρούμε απέλπιδα προσπάθεια να αποποιηθούμε των ευθυνών μας. Τέλος πάντων. Τέταρτον, ο πανικός δεν είναι καλός σύμβουλος. Μας οδηγεί σε λάθος μονοπάτια και σε υπερβολικές αντιδράσεις. Μα, ήθελα να ήξερα, πόσο υποτιμημένες αρετές είναι η ψυχραιμία και η υπομονή; Πέμπτον, και τελευταίο, επιμένουμε να ζούμε με το χθες. Μιμούμαστε τους πολιτικούς, οι οποίοι μαλώνουν μεταξύ τους σαν κακομαθημένα παιδιά, για το ποιος φταίει. Ούτε αυτό δεν έχουμε καταλάβει ακόμα! Για πόσο ακόμα θα κρυβόμαστε από τον εαυτό μας; Πώς θα βρούμε τη λύση, αν δεν μπορούμε καν να διατυπώσουμε το πρόβλημα;

Υ.Γ.3 Συγγνώμη, αλλά, δεν κατάλαβα, τι μας έπιασε ξαφνικά με τον Ρεχάγκελ; Αυτό που έκανε με την Εθνική, το 2004, ακόμα και τώρα, εννιά ολόκληρα χρόνια μετά, δεν μπορώ να το πιστέψω: πρόκειται για ποδοσφαιρικό θαύμα. Όμως, πάει και τελείωσε. Τον είχαμε προπονητή στην Εθνική. Θα γίνει και διαμεσολαβητής; Διπλωμάτης; Πρέσβης; Ας κάτσει στα αυγά του ο άνθρωπος. Κι ας κάτσουμε κι εμείς στα δικά μας.

Υ.Γ.4 Υπάρχει πιο αντιπροσωπευτικό κομμάτι;

Ο Καίσαρας δεν χρειαζόταν σκύλο

Γεννήθηκε το 100 π.Χ. Μεγάλωσε σε μια Ρώμη που ταλανιζόταν από την αντιπαλότητα του Μάριου και του Σύλλα. Και ωρίμασε στην Ρώμη του Κάτωνα, του Κικέρωνα, του Κράσσου και, φυσικά, του Πομπήιου. Από νεαρή ηλικία φαινόταν ότι αυτός o Ρωμαίος, αυτός ο θηλυπρεπής και επιληπτικός άντρας, είχε τα φόντα να κυριαρχήσει. Ακόμα κι ο Σύλλας, ο σκληρός δικτάτορας που κατέπνιγε κάθε αντίρρηση, αυτός που νίκησε τον Μάριο, το παραδεχόταν. «Σε αυτόν τον Καίσαρα», έλεγε, «υπάρχουν πολλοί Μάριοι». Και, καθώς περνούσαν τα χρόνια, αναγκάστηκαν να το παραδεχτούν και οι υπόλοιποι.

Το έργο του πολύπλευρο. Συγγραφικό, πολιτικό, διπλωματικό, στρατιωτικό. Θεωρείται μέγιστος στρατηλάτης. Ίσαξιος του τολμηρού Αννίβα. Κι όχι μόνο: που να ήξερε ότι η Ιστορία τον κατατάσσει δίπλα στον ιδιοφυή Μέγα Αλέξανδρο! Κι όμως, όντας σε ηλικία 32 χρονών, όταν αντίκρισε ένα άγαλμα του Έλληνα στρατηλάτη, δάκρυσε και είπε: «Στην ηλικία μου ο Αλέξανδρος ήταν κοσμοκράτορας, ενώ εγώ δεν έχω κάνει τίποτα ακόμα που να αξίζει». Καημένε Ιούλιε! Να ήξερες η συνέχεια τι σου επιφυλάσσει!

Η στρατιωτική του ιδιοφυΐα αποδεικνύεται από την μάχη της Αλέσια, το 52 π.Χ., όπου πολιόρκησε τους Γαλάτες του Βερκιγγετόριγα, όντας κι ο ίδιος πολιορκημένος! Οι στρατιώτες του, τους οποίους αποκαλούσε συντρόφους, τον λάτρευαν. Ήταν δίκαιος και γενναιόδωρος. Οξυδερκής και αποφασιστικός. Οξύνους και επιεικής. Μόνο δυο πράγματα τιμωρούσε: την προδοσία και την ανταρσία. Δεν τιμωρούσε καν τον φόβο: και οι πιο γενναίοι, βλέπετε, διακατέχονται από στιγμές αδυναμίας. Για αυτό κι εγώ δεν θα τιμωρήσω την Εθνική Ελλάδος για την ήττα και την εμφάνιση. Εξάλλου, παίζαμε με άξιο αντίπαλο. Κι ας έλεγε ο Σάντος πριν τον αγώνα ότι «όποιος φοβάται να πάρει σκύλο». Τελικά, έπρεπε να πάρουμε.

Υ.Γ.1 Αυτά που διάβασα μετά το ματς με την Βοσνία αποδεικνύουν περίτρανα ότι δεν γνωρίζουμε ποδόσφαιρο, ερμηνεύουμε τα της Εθνικής με οπαδικά κριτήρια και, τέλος, μπερδεύουμε, συχνά εσκεμμένα, το κράξιμο και την γκρίνια με την καλοπροαίρετη κριτική.

Υ.Γ.2 Ήταν ανυπόφορα αλαζόνας και συνειδητά ξεροκέφαλος. Μέγιστος ατακαδόρος και εκκεντρικά εκκεντρικός. Αλλά και θαυματοποιός. Τα πράγματα που έκανε, μαζί με τον υπερπολύτιμο βοηθό του, στο Ντέρμπι και, ειδικά, στο Νότιγχαμ φαντάζουν σαν παραμύθι. Κι όμως, αυτό που έγινε ταινία ήταν οι 44 μέρες που πέρασε -χωρίς τον Πίτερ Τέιλορ-, στον πάγκο της Λιντς. The Damned United, λοιπόν. Όποιος δεν την έχει δει, χάνει.

Υ.Γ.3 Διαβάζω συνεντεύξεις του Στεφάν Οστρόφσκι, του Όντι Νόρις, του Μίκι Μπέρκοβιτς, του Ρισάρ Ντακουρί, του Ντορόν Τζάμσι και του Ζέλικο Ομπράντοβιτς για τον Νίκο Γκάλη. Όποιος γνωρίζει μπάσκετ, ξέρει.

Υ.Γ.4 Ο Κώστας Καίσαρης δίνει ρέστα: «Κι εδώ που τα λέμε, άλλωστε, δεν κοστίζει και πολλά τη σήμερον ημέραν το πατριωτικό καθήκον. Ούτε κόπο θέλει, ούτε ιδρώτα, ούτε θυσίες, ούτε χρόνο. Φτιάχνεις μια δήλωση, την ανεβάζεις στο προσωπικό σου μπλογκ κι αυτό ήταν όλο. Τόσο απλά και τόσο εύκολα. όπως η νοικοκυρά πατάει το κουμπί στο πλυντήριο, βάζει τη μπουγάδα και τα ρούχα ξαναγίνονται λευκά. Έτσι ακριβώς και με μια δήλωση, ξεπλένονται τα πάντα. [...] Οι πολιτικοί γενικότερα και οι πρωθυπουργοί ειδικότερα είναι για τα εύκολα. Για κανένα ρουσφέτι, να σπρώξουνε καμιά δουλειά, να κάνουνε καμιά πάσα. Με μια υπογραφή, δηλαδή, να καθαρίσουνε. Μέχρι εκεί είναι καλοί. Να υπογράφουνε. Για παραπάνω αρχίζουνε τα ζόρια».

Υ.Γ.5 Την Δευτέρα γιορτάζουμε την επανάστα. Την ίδια μέρα, ο Άρης γίνεται 99 ετών. Δεν υπάρχει, όμως, χρόνος για πανηγύρια και χαρές. Πρέπει να διοχετεύσουμε την ενέργειά μας σε άλλα μονοπάτια. Πιο ουσιαστικά. Για παράδειγμα, στην αυτοκριτική, στην απόδοση ευθυνών και στο επόμενο ματς επί του Πανθρακικού.

Υ.Γ6 Από τα καλύτερα τραγούδια των Guns N' Roses. Τέλος.

Old at heart but I'm only 28, And I'm much too young, To let love break my heart, Young at heart but it's getting much too late, To find ourselves so far apart...

Just in case

Αν στο φιλικό με την Ελβετία κρατήσαμε εύκολα το μηδέν, στο ματς με την Βοσνία θα χρειαστεί έτι μεγαλύτερη προσπάθεια. Οι Βόσνιοι διαθέτουν παίχτες με ποιότητα, τους αρέσει να κρατάνε την μπάλα και είναι ιδιαίτερα απρόβλεπτοι -όμως, μην ξεχνάμε ότι είναι απείθαρχοι και ανυπόμονοι. Τι σημαίνει αυτό; Ότι πρέπει να είμαστε προσεχτικοί στα προσωπικά μαρκαρίσματα. Κι αν είναι δυνατόν, να βγαίνουμε πρώτοι στην μπάλα και να παίξουμε επιθετική άμυνα. Θεωρώ ότι μόνο έτσι θα ακυρώσουμε την επίθεση της Βοσνίας. Και για να γίνει αυτό θα πρέπει ο Σάντος να βγάλει από το μυαλό του το 4-4-2. Ειδάλλως, προβλέπω αγωνιστικό Βατερλώ. Με λίγα λόγια, δεν πρέπει να υπάρχουν διλήμματα και προβληματισμοί. Το 4-3-3 αποτελεί μονόδρομο. Υποθέτω ότι θα δώσουμε χώρο στον αντίπαλο, δηλαδή κατοχή μπάλας, θα προσπαθήσουμε να κλείσουμε τους διαδρόμους και θα εκμεταλλευτούμε τα λίγα τετραγωνικά που συνειδητά θα κάνουμε παιχνίδι.

Έχουμε πει πάρα πολλές φορές ότι το δυνατό σημείο μας είναι η άμυνα κι, ως εκ τούτου, εκεί πρέπει να ποντάρουμε. Κι όταν λέμε άμυνα, εννοούμε αλληλοκαλύψεις. Επομένως, θεωρώ ότι ο Χολέμπας θα παίξει έξω αριστερά, για να βοηθάει τον Τζαβέλλα, κι ο Σαλπιγγίδης έξω δεξιά, για να καλύπτει τις επελάσεις του Τοροσίδη. Το πρόβλημα έγκειται στη μεσαία γραμμή, αφού δεν ξέρω κατά πόσον ο Κατσουράνης, ως δεξί ή αριστερό εσωτερικό χαφ, θα μπορεί να καλύπτει διαγώνια και να βοηθάει το κέντρο της άμυνας, τα άκρα αυτής ή τον Τζιόλη, ο οποίος λογικά θα αγωνιστεί στη βάση του τριγώνου. Ουσιαστικά, το ίδιο ισχύει και για τον Καραγκούνη, ο οποίος είναι σίγουρο ότι, όσο κρατάει το ρεζερβουάρ, θα τρέχει και θα μαρκάρει σαν να μην υπάρχει αύριο. Και μπορεί ο Πιάνιτς να δείχνει αμφίβολος για το ματς, αλλά οι Λούλιτς, Μισίμοβιτς, Τζέκο και Ιμπίσεβιτς δεν αστειεύονται: η κάλυψη των άκρων είναι υποχρεωτική, ενώ στο κέντρο άμυνας θα πρέπει να αξιοποιήσουμε την ταχύτητα του Παπασταθόπουλου και, ιδίως, του Αβραάμ. Όσο για την επίθεση, θεωρώ ότι η αιχμή του δόρατος θα είναι ο Σαμαράς. Νταξ, καταλαβαίνω ότι είναι κουραστικό να λούζεις το μαλλί και να χτενίζεις το μούσι, αλλά περιμένω να κρατήσει λίγο μπάλα, να ταλαιπωρήσει δυο αμυντικούς και, στο τσακίρ κέφι, να βγάλει και καμιά κάθετη στον Σάλπι. Εκτός αν παίξει κορυφή ο Γκέκας και περάσει αριστερά ο Σαμαράς. Το καλό που του θέλω, πάντως, είναι να θυμάται ότι η άμυνα ξεκινάει από την επίθεση.

Τι αποτέλεσμα περιμένω; Δεν έχω ιδέα! Τουλάχιστον ελπίζω να μην πάει χαμένο το διπλό στη Σλοβακία. Το παιχνίδι θα είναι σίγουρα κλειστό και χαμηλού μεταβολισμού: θα φροντίσουμε εμείς για αυτό. Αν δεν δεχτούμε γκολ στο πρώτο μέρος, νομίζω ότι θα πάρουμε εύκολα το Χ και ενδεχομένως, λόγω της ανυπομονησίας των Βόσνιων, να κυνηγήσουμε τη νίκη. Αν, πάλι, φάμε γκολ στο πρώτο 45λεπτο θα είναι δύσκολα τα πράγματα. Αυτή η Εθνική δεν έχει μάθει να κυνηγάει το σκορ -αντίθετα μπορεί να παίξει πολύ καλά ποδόσφαιρο αναμονής: αμυνόμαστε και χτυπάμε σαν κόμπρες στις λιγοστές φάσεις/ευκαιρίες που θα παρουσιαστούν. Πάντως, για να είμαστε καβατζωμένοι, ας πάρει ο Σάντος το καφέ μπουφανάκι του. Just in case.

Υ.Γ.1 Τα μεθεόρτια του περιστατικού με τον Κατίδη δεν μου έκαναν εντύπωση. Μακάρι να μου έκαναν. Δυστυχώς, για μια ακόμη φορά, δεν μπορούμε να δούμε τις προεκτάσεις. Είμαστε ανήμποροι να αντιληφθούμε ότι οι χαιρετισμοί του Κατίδη αντιπροσωπεύουν το δέντρο. Και είναι πραγματικά λυπηρό: κοτζάμ δάσος και το βλέπουν ελάχιστοι. Για του λόγου το αληθές, διαβάστε το δεύτερο υστερόγραφο.

Υ.Γ.2 Αυτό το πράγμα που γίνεται στον Π.Α.Ο.Κ. δεν έχει προηγούμενο. Τέτοια λατρεία για τον Πάμπλο Γκαρσία (επαναστάτης) δεν είχαν ούτε οι αρχαίοι Ινδοί για τη Θεά Κάλι -οποιοσδήποτε συνειρμός δεν είναι τυχαίος. Ο κατώτατος μισθός ολοένα και πέφτει, ο κοινωνικός ιστός έχει διαρραγεί, η Βουλή έχει μετατραπεί σε stand up comedy, η χώρα έχει απολέσει σημαντικό μέρος της Εθνικής της κυριαρχίας, αλλά ο Π.Α.Ο.Κ., Π.Α.Ο.Κ. Ντου στις προπονήσεις, ντου στις συνεντεύξεις τύπου, ντου στο γήπεδο. Δημοκρατικά πράγματα. Κι όλα αυτά για τον Πάμπλο τον Γκαρσία. Υπάρχει περίπτωση να σωθεί αυτή η χώρα;

Υ.Γ.3 Oh mama, I'm in fear for my life from the long arm of the law, Lawman has put an end to my running and I'm so far from my home, Oh mama, I can hear you a crying you 're so scared and all alone, Hangman is comin' down from the gallows and I don't have very long...

Κάθε μέρα έχουμε Απόκριες

Οι Απόκριες συνιστούν μία από τις πλέον αγαπημένες γιορτές του Έλληνα. Υπάρχει η Καθαρά Δευτέρα που αντιπροσωπεύει ένα γκαραντί τετραήμερο για εκδρομούλα και καλοπέραση. Τρως, όπως επιβάλλει η παράδοση, λαγάνα, ταραμά και θαλασσινά. Στο τσακίρ κέφι αμολάς καλούμπα και πετάς χαρταετό -αλλά όλο το χρόνο χαρταετό πετάμε. Και, τέλος, έχουμε τα μασκαρέματα και τα καρναβάλια. Ο καθένας ντύνεται ό,τι γουστάρει. Κάποιος με φαντασία και χιούμορ μεταμφιέζεται σε Γκάλης Cooper. Άλλος προτιμά κάτι πιο πεζό, όπως ταυρομάχος ή μάγειρας. Και υπάρχουν και εκείνοι που φοράνε ένα καπέλο και νομίζουν ότι είναι αγνώριστοι.

Όμως, το σημαντικό είναι να μπεις στο πετσί της μεταμφίεσης, στο πετσί του ρόλου. Και έρχομαι να ρωτήσω: γιατί ντυνόμαστε στις Απόκριες; Δεν μας αρκεί που επί 365 μέρες το χρόνο υποδυόμαστε κάποιον άλλον; Και με πολλή μεγάλη επιτυχία. Ακόμα και τον εαυτό μας ξεγελάμε. Τύφλα να έχει ο Βασίλης Αυλωνίτης κι ο Θανάσης Βέγγος. Και χωρίς σενάριο ή σκηνοθέτη. Ούτε καν μια χαριτωμένη στολή. Αυτοσχεδιάζουμε σαν τον Κώστα Χατζηχρήστο. Μαζευόμαστε στα καφενεία και στα forum, και αρχίζει το σόου. Με πρώτο στη λίστα το μασκάρεμα της λαμογιάς σε αγανάκτηση. Ξέρετε τι είναι να έχεις μια ρίζα ελιά, να παίρνεις αγροτική σύνταξη και να γκρινιάζεις ότι σου κόβουν μερικώς την εν λόγω σύνταξη; Να είσαι συνταξιούχος συνδικαλιστής, να παίρνεις δυο συντάξεις, μία κανονική και μία μαϊμού, και να κράζεις τις κυβερνήσεις για τις πολιτικές που ακολουθούσαν όλα αυτά τα χρόνια; Να έχεις μια επιχείρηση, να μην έχεις αποδώσει Φ.Π.Α. από την εποχή του Νώε και να λυντσάρεις λεκτικά τον εκάστοτε Υπουργό Οικονομικών για τα μέτρα που παίρνει; Μην μπερδεύεστε. Δεν πρόκειται περί θράσους. Δεν θέλω κουταμάρες. Οι άνθρωποι έχουν απαυδήσει. Δικαιολογημένα. Είχαν μάθει να λειτουργούν υπό το κράτος ενός συγκεκριμένου Κράτους και τώρα τους λένε κάποιοι τυχάρπαστοι ότι πρέπει να αλλάξουν συνήθειες. Κι αν αποτελείς εξαίρεση και δεν είσαι λαμόγιο που υποδύεται κάποιον αγανακτισμένο, κάνεις log in στο Facebook, πλασάρεις μια εξιδανικευμένη εικόνα του εαυτού σου και δεν ανοίγει ρουθούνι. Έτσι, για να ικανοποιηθεί το αίσθημα του μασκαρέματος. Ειδάλλως, αν είσαι τυχερός, μπορεί να πετύχεις καμιά κάμερα και να εξαντλήσεις όλο σου το ρεπερτόριο. Από Μάρθα Βούρτση μέχρι Νίκος Ξανθόπουλος. Όπως συμβαίνει στα διάφορα συσσίτια. Σκάει μύτη η κάμερα και ο Έλληνας εκστασιάζεται. Παθιάζεται. Μερακλώνει. Ανυπομονεί να δηλώσει την ''αλήθεια'' στον φακό. Όπως η κυρία που ισχυριζόταν ότι τα συσσίτια της θυμίζουν κατοχή, ενώ ή ίδια, όπως περίτρανα δήλωσε, δεν έχει περάσει κατοχή (!). Σκεφτείτε να είχε περάσει. Αλλά έτσι πάει: δώστε κάμερα στον Έλληνα και πάρτε του την ψυχή. Ποια Αλίκη Βουγιουκλάκη και τρίχες κατσαρές;

Οι δημοσιογράφοι, πάντως, δεν αλλάζουν συνήθειες -και αμφιβάλλω αν ορισμένοι από αυτούς έχουν ψυχή. Με καμία κυβέρνηση -ή Κυβέρνηση. Κάθε φορά που παίρνουν δηλώσεις από τον απλό τον κόσμο, τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση. Μη νομίζετε ότι ενδιαφέρονται για τα ποσοστά τηλεθέασης ή ακροαματικότητας. Σιγά τα ωά. Για τον κόσμο ενδιαφέρονται που πεινάει. Όλα τα υπόλοιπα περνάνε σε δεύτερη και τρίτη μοίρα. Αποτελούν ήσσονος σημασίας ζητήματα. Εξάλλου, το να υποδύονται τους θλιμμένους ή τους θυμωμένους αποτελεί πάγιο γνώρισμά τους. Και χωρίς να φορούν κάποιο προσωπείο ή μάσκα. Έστω ένα παιχνιδιάρικο καπέλο. Χρόνια εκπαιδευμένοι. Αλλά, θα μου πείτε, εδώ παριστάνουν τους δικηγόρους και τους δικαστές, φορώντας ένα κοστούμι ή ένα ταγιέρ. Και με το ίδιο παγωμένο και ξύλινο ύφος: τρομακτικά ανέκφραστοι. Σε κάθε εκπομπή μεταμφιέζονται σε Μάτλοκ (φώτο) και ψάχνουν, υποτίθεται, τον ένοχο. Το μόνο που λείπει είναι οι σερπαντίνες και τα κονφετί. Όμως, αν είναι έτσι, γιατί δεν ''συλλαμβάνουν'' τον εαυτό τους; Αφού κι αυτοί συνένοχοι είναι -προφανώς υπάρχουν και εξαιρέσεις. Αλλά το να βλέπεις ανθρώπους που αμείβονται πλουσιοπάροχα να το παίζουν στεναχωρημένοι και τσαντισμένοι με την κατάσταση, είναι προκλητικά προκλητικό. Αν τους ενοχλεί τόσο πολύ η τωρινή κατάσταση, υπάρχουν τρόποι να βοηθήσουν. Όπως το να κάνουν καλά τη δουλειά τους. Πώς; Δηλώνοντας την αλήθεια. Διότι, αν την δήλωναν, ίσως να μην είχαμε φτάσει σε αυτό το σημείο. Έστω να ρωτούσαν τους πολιτικούς ορισμένες καίριες ερωτήσεις κι όχι ''τα περάσαμε όμορφα''. Τέλος πάντων.

Γιατί, όμως, οι πολίτες κράζουν συνεχώς τους πολιτικούς; Επειδή τους ζηλεύουν. Κι αν βρίσκονταν στη θέση τους, θα ήταν χειρότεροι από αυτούς που έχουμε τώρα. Ξέφυγα, όμως. Οι πολίτες είναι απλά -κι όχι απλοί- πολίτες. Δεν διεκδικούν αυτό το δικαίωμα. Δεν τους το χαρίζει κάποιος. Απλά το έχουν, γεννιούνται με αυτό -το πως το (εξ)ασκούν είναι άλλη κουβέντα. Οι δημοσιογράφοι γίνονται δημοσιογράφοι, σπουδάζοντας, υποτίθεται, και λαμβάνοντας προαγωγές. Συχνά αυτές οι προαγωγές ορίζονται από ένα άτομο (π.χ. τον διευθυντή) ή, έστω, από μια μικρή ομάδα ανθρώπων, π.χ. διοικητικό συμβούλιο ή ομάδα συμφερόντων. Με τους πολιτικούς τι ισχύει; Γεννιούνται πολιτικοί; Όχι. Διορίζονται από ορισμένο άτομο; Όχι. Από κάποια μικρή ομάδα; Όχι. Τους παίρνει κάποιος από το χεράκι και τους παλουκώνει με το ζόρι στα έδρανα της Βουλής; Όχι. Ο ελληνικός λαός τους εκλέγει. Με την ψήφο του. Χωρίς ενοχές και τύψεις. Συνειδητά. Δεν πρόκειται για συνήθεια. Και τι κάνουν οι πολιτικοί; Μασκαρεύουν το ψέμα σε αλήθεια. Με πολύ μεγάλη επιτυχία. Ουδείς παίρνει πρέφα τι πραγματικά συμβαίνει. Μιλάμε για άκρως επιτυχής μεταμφίεση. Ούτε το καρναβάλι της Πάτρας τέτοια επιτυχία. Διότι, αν αναλογιζόταν ο κόσμος τις συνέπειες, δεν θα τους ξαναψήφιζε. Φευ! Δυστυχώς ο κόσμος διψάει για ψέμματα, υπερβολές και κουτσομπολιό. Διψάει να βλέπει τον Παναγιώτη Ψωμιάδη να ντύνεται Ζορό και να πιάνει το μικρόφωνο. Να ακούει τον Τζέφρυ να λέει ''λεφτά υπάρχουν''. Τον Κασιδιάρη να ουρλιάζει μέσα στη Βουλή και να χώνει χαστούκια. Τον Τσίπρα να υπόσχεται λαγούς με πετραχήλια. Τον Άδωνι Γεωργιάδη να μετατρέπει το εκάστοτε στούντιο σε Broadway. Τον Πρετεντέρη να πετάει μπουκάλια στα γήπεδα. Τον Αυτιά να λαϊκίζει με στυλ και φινέτσα. Τον ιντερνετικό φίλο/φίλη να πατάει like στο Facebook. Και διψάει, διότι έτσι νομίζει ότι μασκαρεύει τα λάθη του, τις αδυναμίες του και τις ατέλειές του· νομίζει ότι πρόκειται για ψυχαγωγικό πρόγραμμα. Κι όμως, θα μπορούσαμε για τρεις βδομάδες που διαρκούν οι Απόκριες, να ρίχναμε τις μάσκες και να φερόμαστε ως άνθρωποι που σκέφτονται το κοινό συμφέρον. Μόνον τρεις βδομάδες. Πού ξέρετε; Μπορεί να έβγαινε κάτι καλό. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα μας αναγνώριζε κανείς. Ούτε καν ο εαυτός μας.

Υ.Γ.1 Η κοινωνική κρίση πηγάζει από την οικονομική ή μήπως το αντίθετο; Για να ξέρουμε και τι λέμε. Ακούω πολιτικούς και δημοσιογράφους να εξαπολύουν δριμύ κατηγορώ κατά της οικονομικής κρίσης και να την θεωρούν υπεύθυνη για τις πάσης φύσεως κοινωνικές αναταραχές, και αναρωτιέμαι: αυτοί σε άλλο κόσμο ζουν/ζούσαν; Αλλά η οικονομική κρίση αποτελεί ωραίο άλλοθι για τα δεδομένα λάθη μας και την αδιαμφισβήτητη ανεπάρκειά μας. Έτσι δεν είναι;

Υ.Γ.2 Το σκορ στα Γιάννενα είναι πλασματικό; Ναι, είναι. Η βαθμολογική θέση του Άρεως; Μπορεί. Η μιζέρια και η ανικανότητα που μας δέρνει; Όχι!

Υ.Γ.3 Η είδηση δεν είναι οι τραυματισμοί παιχτών του μπασκετικού Άρη. Ούτε το αποτέλεσμα στον αγώνα με τον Π.Α.Ο.Κ. Η είδηση είναι ότι -επιτέλους!- έχουμε χορηγό στην φανέλα! Απίστευτο κι όμως αληθινό!

Υ.Γ.4 Τελικά, ο Σαλπιγγίδης μούντζωσε τον επόπτη ή όχι; Κι ο Σαββίδης θα αποσύρει τον Π.Α.Ο.Κ. ή όχι; Υπάρχει περίπτωση να σωθεί το ελληνικό πρωτάθλημα ή όχι;

Υ.Γ.5 Conga!!!