Λογική και δικαιοσύνη

Πώς γίνεται να σκοράρεις τρεις φορές, χωρίς να δεχτείς ούτε ένα γκολ; Δύσκολα. Πολύ δύσκολα. Η πρόκριση, βλέπετε, χάθηκε στην Γερμανία. Η Ρεάλ, λοιπόν, έχοντας μονάχα δυο αλλαγές σε σχέση με το προηγούμενο ματς, ξεκίνησε ζωηρά, απέκτησε εξαρχής την κατοχή, μάλλον και την πρωτοβουλία, και προσπαθούσε διακαώς να εξαργυρώσει την ορμητικότητά της, πριν αυτή εξασθενήσει. Στο ίδιο διάστημα, η Ντόρτμουντ αποδέχθηκε το γεγονός ότι το παιχνίδι θα μεταφερθεί στο τερέν της, έδωσε, εννοείται συνειδητά, μέτρα στον αντίπαλο και απέδειξε ότι μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο αναμονής, έστω και με σχετικά μέτρια αποτελέσματα. Όλα αυτά μέχρι το 25' λεπτό, χρονικό σημείο κατά το οποίο το matrix του γηπέδου, μάλλον από περίεργα τερτίπια της μπάλας, έδειχνε κουλούρια. Κατόπιν, η Ρεάλ έσβησε. Τελείως αναπάντεχα. Λες και ήταν λεμόνι που ξεζουμίστηκε. Η ομάδα του Κλοπ, πάλι, παρά τον τραυματισμό του Γκέτσε, συνέχισε στο ίδιο μοτίβο. Με χαρακτηριστική πειθαρχία, περισσότερη κατοχή μπάλας και ξαφνικά ξεσπάσματα, ροκάνιζε τον χρόνο. Εξάλλου, είχαν μείνει μονάχα είκοσι λεπτά για το τέλος του πρώτου ημιχρόνου. Κι αυτό τελείωσε με τους γηπεδούχους να μην απειλούν και να μην απειλούνται.

Μολαταύτα, τα πράγματα άλλαξαν άρδην στην επανάληψη (κλισέ). Η Ρεάλ επιβεβαίωσε τον άγραφο νόμο που λέει ότι ''τίποτα δεν είναι τόσο κακό, ώστε να μην μπορεί να γίνει χειρότερο'', και η Ντόρτμουντ  επιβεβαίωσε ότι κάποιες φορές, όσο ικανός και να είναι ο επιθετικός, η μπάλα αρνείται να μπει στο τέρμα. Και φτάνουμε στο 70' λεπτό, όποτε η Ρεάλ άρχισε να δείχνει σημάδια βελτίωσης. Οι αλχημείες του Μουρίνιο έπιασαν τόπο, μάλλον χωρίς να το περιμένει ούτε ο ίδιος, και, παρά την νέα χαμένη ευκαιρία του Λεβαντόφσκι, οι Μαδριλένοι ανέβαζαν στροφές. Και μέσα σε πέντε λεπτά πέτυχαν αυτό που δεν μπόρεσαν να κάνουν επί σχεδόν ένα 90λεπτο. Ο Κλοπ, με μια κίνηση τακτικού ρεαλισμού ή ακλόνητου πανικού, τράβηξε την ομάδα πίσω, αλλά το ένστικτο επιβίωσης της Ρεάλ ήταν πολύ ισχυρό για να πάψει να προσπαθεί. Τελικά, έμεινε στην προσπάθεια, με την ποδοσφαιρική λογική να μην καταργείται. Το ίδιο και η ποδοσφαιρική δικαιοσύνη.

Ακριβώς όπως στην Βαρκελώνη, όπου η Μπάγερν έκανε επίδειξη δύναμης απέναντι στην Μπαρτσελόνα. Αν δεν γνώριζες το σκορ του πρώτου αγώνα, θα νόμιζες ότι οι φιλοξενούμενοι είναι αυτοί που κυνηγούν τέσσερα γκολ και οι γηπεδούχοι εκείνοι που διαχειρίζονται το σκορ. Έχω υποστηρίξει άπειρες φορές ότι για να κερδίσεις μια ομάδα που παίζει ποδόσφαιρο, πρέπει να παίξεις ποδόσφαιρο -ελπίζω να το θυμάστε. Και η Μπάγερν έκανε ακριβώς αυτό: έπαιξε ποδόσφαιρο. Πραγματικό ποδόσφαιρο. Χωρίς να υπονομεύσει τις αρετές της. Διότι μια μεγάλη ομάδα πρέπει να είναι προβλέψιμη. Το ίδιο, φυσικά, ισχύει και για την Μπάρτσα. Αλλά στα δυο ματς που τέθηκε αντιμέτωπη με τους Γερμανούς ήταν σαφώς κατώτερη: μοιραία αποκλείστηκε. Το εντυπωσιακό δεν είναι ότι μάζεψε την μπάλα συνολικά εφτά φορές από τα δίχτυα της, αλλά το ότι δεν πέτυχε ούτε ένα γκολ. Και πώς να σκοράρει, όταν ο Φάμπρεγας, ο οποίος υποδυόταν το ψευτοεννιάρι, είχε λάθος διάταξη και τακτική συμπεριφορά; Όταν ο Σονγκ ανεδείκνυε περίτρανα τη σημαντικότητα του Μπούσκετς; Όταν η απουσία του Μέσι, δηλαδή του παίχτη που λειτουργεί σαν μαγνήτης για τους αντιπάλους, λυγίζει αγωνιστικά την Μπάρτσα και τονώνει ψυχολογικά τον αντίπαλο;

Μια Μπάρτσα, λοιπόν, άνευ εμπνεύσεων, με κακή κυκλοφορία, χωρίς κάθετα σπριντ, με μετριότατη αλληλοκάλυψη και άσχημη κάλυψη του χώρου, δεν είχε ελπίδα απέναντι σε μια Μπάγερν που δεν φοβόταν. Μια Μπάγερν που, όντας σε φάση επίθεσης, αξιοποιούσε όλο το πλάτος του γηπέδου, εκμεταλλευόταν την αδύνατη πλευρά, όπως συνέβη στο πρώτο γκολ, αύξανε το τέμπο όποτε ήθελε με τον Ρόμπεν και τον Ριμπερί, είχε δεδομένους αυτοματισμούς και ουδέποτε αρνήθηκε να παλέψει για την κατοχή. Και σε φάση άμυνας; Τότε ο Μαρτίνεθ γινόταν τρίτο σέντερ μπακ, ο Μίλερ οπισθοχωρούσε δίπλα στον Σβαϊνστάιγκερ, ο οποίος έκανε μια μπουκιά τα χαφ της Μπάρτσα, ο Ριμπερί  έδινε στήριγμα στον Αλάμπα και ο Μάντζουκιτς λειτουργούσε σαν λίμπερο της επίθεσης. Πάντως, μου κάνουν εντύπωση αυτά που δήλωσε ο Βιλανόβα για τον Μέσι, πριν τον αγώνα, και η χρησιμοποίηση του Αργεντίνου ποδοσφαιριστή στο ματς με την Μπιλμπάο. Τέλος πάντων. Μάλλον δεν έχουν καμιά σημασία. Το σίγουρο είναι ότι η έχουσα προβλήματα Μπαρτσελόνα παγιδεύτηκε από το δικό της παιχνίδι και την ξεκάθαρη ανωτερότητα του αντιπάλου. Τέλος, ήταν φανερό ότι ένας από τους δυο αντιπάλους είχε ανάγκη τον Γκουαρντιόλα. Κι αυτή δεν είναι η ομάδα του Χάινκες.

Υ.Γ.1 Ας εξετάσουμε την άποψη του Κώστα Καίσαρη και του Αντώνη Καρπετόπουλου, τους οποίους θεωρώ λαμπρές εξαιρέσεις, με τα καλά τους και τα κακά τους, στον κανόνα της μίζερης και άθλιας δημοσιογραφίας. Ας ξεκινήσουμε από τον Καίσαρη: «Σε τι έχει να ελπίζει ο οπαδός του; Και λέμε για τον κανονικό οπαδό. Για τον απλό κόσμο. Όχι για τους οργανωμένους. Αυτοί είναι μια χαρά. Έχουν τον πρώτο και τελευταίο λόγο στην ομάδα και το όνειρό τους έγινε πραγματικότητα: έφυγε ο Τζίγγερ και πέρασε το κουμάντο στα χέρια τους. Ο κανονικός κόσμος του Παναθηναϊκού σε τι μπορεί να ελπίζει για το μέλλον; Στην επιστροφή στη Λεωφόρο; Σε τι μπορεί να ποντάρει: Ότι θα βρει κάποια δανεικά ο Αλαφούζος για προστάτζες στις μεταγραφές αλλά και γι αυτούς που θέλουν λεφτά για να φύγουν; Τι μπορεί να κάνει αισιόδοξο τον οπαδό του Παναθηναϊκού, εν όψει της νέας περιόδου; Η επιλογή των Αναστασίου-Νταμπίζα; Ή ότι ο Αλαφούζος μαθαίνει από τα λάθη του και δεν θα τα ξανακάνει;». Και κλείνουμε με τον Καρπετόπουλο: «Ο Τσιώλης έχοντας και χρόνο και αληθινή στήριξη έφτιαξε μια εξαιρετική ομάδα με ποιότητα, βάθος και αγωνιστική ταυτότητα. Στον ΠΑΟΚ, που εδώ και καιρό βγάζει, μόνο και μόνο γιατί απέκτησε επενδυτή, κάτι το υπερφίαλο που δεν του ταιριάζει, ο Αστέρας έδωσε ένα σκληρό μάθημα: ο Τσιώλης προετοίμασε ένα άψογο ματς, οι ποδοσφαιριστές του ανταποκρίθηκαν και ο λόγος είναι ότι όλοι τους τίμησαν το ποδόσφαιρο χωρίς να ασχολούνται με ανακοινώσεις για τη διαιτησία, απαιτήσεις για αντιντόπινγκ κοντρόλ και άλλα τέτοια παραποδοσφαιρικά και άθλια». 

Υ.Γ.2 Ο Σκόρδας άστραψε και βρόντηξε. Λογικό και αναμενόμενο, έπειτα από τον αδυσώπητο πόλεμο που δεχόταν συστηματικά τα τρία τελευταία χρόνια. Το μόνο που ελπίζω, τώρα που κρατάει τα λουκάνικα, είναι να προσπαθήσει για το καλό του Άρη κι όχι για το κακό των εχθρών του. Έχουμε χρόνο, όμως. Κάποια στιγμή θα γράψουμε για αυτόν.

Υ.Γ.3 Στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. σκέφτονται να διαγράψουν τον Γιώργο Παπανδρέου. Ε, και; Λες και νοιάζει τον πρώην Πρωθυπουργό αν θα τον διαγράψουν ή όχι από τη ''μεγάλη δημοκρατική παράταξη''. Σιγά μην φορέσει και τσίγκινο σωβρακάκι για να γλιτώσει από την μανιώδη οργή του περίδοξου Βενιζέλου. Απλά να πω ότι σε μια γνήσια δημοκρατική χώρα, όπως δεν είναι η Ελλάδα, αυτός ο άνθρωπος θα ήταν πίσω από τα κάγκελα, φορώντας βραχιόλια και ριγέ στολή. Και σε άλλες εποχές, θα είχε ένα θερμό τετ α τετ με τον δήμιο.

Υ.Γ.4 Δεν ξέρω αν έχετε ακούσει στο ραδιόφωνο τη νέα διαφήμιση της Vodafone. Ειλικρινά σας μιλάω, τη βρίσκω καταπληκτική. Οι νοητές εικόνες που σου δημιουργεί ο ήχος του πιάνου και τα αυθεντικά λόγια αγάπης που ανταλλάσσει το ζευγάρι, χωρίς να λογαριάζει την ανηλεή φθορά του χρόνου, μου δημιουργούν μια ανεξήγητα όμορφη αίσθηση ταύτισης. Και ναι, δεν το κρύβω, συγκινούμαι. Κάθε φορά που την ακούω.

Υ.Γ.5 Φεύγω. Θα γυρίσω την Τρίτη ή την Τετάρτη. Σας εύχομαι καλό Πάσχα και καλή Ανάσταση! Να περάστε καλά και να προσέχετε τους σύγχρονους Βαραββάδες! Λευτεριά στα αρνιά!

Το μεγαλείο της επικοινωνίας

Όλα ξεκινάνε από τον Δώνη. Είναι άχρηστος, θεωρούν κάποιοι. Νταξ, άχρηστος δεν είναι. Μην λέμε ό,τι θέλουμε. Έχει ορισμένες εμμονές -συχνά αποτελούν ατέλειες του αγωνιστικού πλάνου- και σίγουρα δεν είναι επικοινωνιακός, δηλαδή αρεστός σε οπαδούς και, κυρίως, σε δημοσιογράφους. Αλλά, όπως έχουμε αναφέρει, ο εκάστοτε προπονητής αποτελεί το εύκολο θύμα. Εξιλαστήριο. Χαρακτηρίζεται, βλέπετε, ως αναλώσιμος. Είναι αμυντικογενής, υποστηρίζουν μερικοί. Όποιος έχει παρακολουθήσει τον Ατρόμητο του Δώνη, γνωρίζει τι ποδόσφαιρο του αρέσει να παίζει. Διότι, αν είναι αμυντικογενής ένας προπονητής που έπαιζε με τα σέντερ μπακ στη σέντρα, τότε κι εγώ είμαι αεροπόρος επειδή πετάω χαρταετό την Καθαρά Δευτέρα. Δεν παίζει θεαματικό ποδόσφαιρο, ισχυρίζονται ορισμένοι. Έλα, Χριστέ και Παναγία! Οι οπαδοί συνιστούν μια περίεργη κάστα. Αν δεν παίρνεις αποτελέσματα, σε κατηγορούν. Αν παίρνεις αποτελέσματα, αλλά δεν παίζεις καλή μπάλα, πάλι σε κατηγορούν. Και για να μην μακρηγορώ, αν θέλουν αποτελέσματα και θέαμα, τότε θα πρέπει να βρουν άλλο άθλημα. Εξάλλου, ποιος νομίζουν ότι είναι ο Δώνης; Ο κλώνος του Ρίνους Μίχελς; Και, σε τελική ανάλυση, τι ζητούσε ο κόσμος του Π.Α.Ο.Κ. από τον Δώνη; Αφήστε, δεν θα μπω στον πειρασμό να απαντήσω. Έδιωξε τον Γκαρσία, λένε οι περισσότεροι. Άκυρο. Ο προπονητής δεν μπορεί να διώξει κανέναν. Η διοίκηση παίρνει τις αποφάσεις. Κι όταν ο Δώνης εισηγήθηκε στην διοίκηση την απομάκρυνση του Γκαρσία, ο Σαββίδης έτριβε τα χέρια του. Διότι θα ξεφορτωνόταν δυο βαρίδια, γνωρίζοντας, παράλληλα, τι πρόκειται να επακολουθήσει: ο Δώνης ''έδιωχνε'' τον παίχτη, και οι οπαδοί θα έδιωχναν τον Δώνη -αρκεί να θυμάται ότι οι οπαδοί είναι σαν τις γυναίκες. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Η απορία μου είναι η εξής: πώς γίνεται ο Δώνης να μην αντιλαμβανόταν την αναμπουμπούλα που θα προκαλούσε η απόφασή του; Δεν είναι άπειρος. Δεν ήξερε ότι η τελευταία χρονιά της βεντέτας απαιτεί ειδικούς χειρισμούς;

Και φτάσαμε στους ημιτελικούς του κυπέλλου. Ποιος ήταν ο αντίπαλος; Η καλύτερη ομάδα του πρωταθλήματος. Μακράν της δεύτερης. Μιλάμε για μια κούρσα που έτρεχε ένα και μοναδικό άλογο. Κι αυτό το άλογο ονομάζεται Αστέρας Τρίπολης. Στην Τούμπα, λοιπόν, ο Π.Α.Ο.Κ. κέρδισε με την ψυχή στο στόμα. Αυτό, βέβαια, δεν εμπόδισε τον κόσμο της ομάδας να ονειρεύεται τελικούς και επικές μετακινήσεις οπαδών. Έπρεπε να σπάσουν και το ρεκόρ προσέλευσης σε τελικό κυπέλλου. Για να καζουριάζουν τους Αρειανούς. Ό,τι ντεμέκ είναι το αφεντικό της πόλης. Που να ήξεραν ότι το αφεντικό της πόλης είναι η μιζέρια! Και ποια ήταν η διαχείριση του επαναληπτικού; Υποδειγματική. Και θα σας εξηγήσω αμέσως το γιατί. Ο Π.Α.Ο.Κ. καθ' όλη τη διάρκεια της σεζόν έχει βάλει μπρος τους επικοινωνιακούς του μηχανισμούς. Στο φουλ οι μηχανές. Ξεκινήσαμε με τις υποσχέσεις του Σαββίδη. Ό,τι και καλά θα ισοπεδώσει το κατεστημένο του Ολυμπιακό -για να στήσει το δικό του, όπως πιστεύουν οι Π.Α.Ο.Κ.τσήδες. Έπειτα, δόθηκε βάρος στις επενδυτικές πράξεις του ιδιοκτήτη της Π.Α.Ε.: ξαφνικά ο Σαββίδης ενδιαφερόταν για όλες τις επιχειρήσεις της Βόρειας Ελλάδας. Καταραμένη επίδειξη δύναμης! Στην πορεία, και εντελώς ξαφνικά, ένα σημαντικό μέρος του επικοινωνιακού μηχανισμού στράφηκε κατά του προπονητή. Μην σας προξενεί εντύπωση. Θέλω να πιστεύω ότι απευθύνομαι σε μη αφελές κοινό. Έτσι λειτουργούν οι ανεπίσημοι εκπρόσωποι τύπου των Π.Α.Ε. Και μην απορείτε με τη δήθεν στήριξη του Ιβάν προς τον Δώνη για το θέμα του Γκαρσία. Το είπαμε προηγουμένως: με ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια. Εξάλλου, έχουμε σχολιάσει πως αυτή την εποχή στον Π.Α.Ο.Κ. ό,τι λέει και κάνει ο Ιβάν είναι νόμος.

Στη συνέχεια είχαμε την άνευ προηγουμένου προπαγάνδα εις βάρος του Άρη -αργότερα, προστέθηκε και η Α.Ε.Κ. Για να μην ξεχνάμε και τον αντίπαλο της πόλης. Ότι και καλά ανέβηκε σε άρματα. Τρίχες κατσαρές! Με τις διαιτησίες που είχε ο Άρης και την λάσπη που δέχτηκε, τρομάζω στη σκέψη τι θα γινόταν, αν ο Άρης δεν είχε ''δεθεί'' στο άρμα του Μαρινάκη. Αλλά ο επικοινωνιακός πόλεμος που ξέσπασε ήταν άριστα οργανωμένος. Ο επικοινωνιακός μηχανισμός είχε στηθεί άψογα. Όπως ακριβώς συνέβη στον επαναληπτικό του κυπέλλου. Στην αρχή, λοιπόν, ο Αστέρας ήταν στημένος, επειδή έχασε από τον Άρη. Τι τους πείραξε περισσότερο, ήθελα να ήξερα; Ότι ο Αστέρας έφαγε πέντε γκολ από κάποια ομάδα ή ότι έφαγε πέντε γκολ από τον Άρη; Αίνιγμα ολκής. Κατόπιν, ο στημένος Αστέρας έγινε ντοπαρισμένος. Και η απόδειξη είναι ο τραυματισμός του Φορμίκα. Μην σας ξεγελάει το γεγονός ότι έσπασε τον αυχένα του και παραλίγο να μείνει παράλυτος. Κόλπο ήταν για να μην υποβληθεί σε ντόπινγκ κοντρόλ. Τέλος, ο στημένος και ντοπαρισμένος Αστέρας, σύμφωνα με τα επικοινωνιακά γρανάζια της Π.Α.Ε., είχε βάλει τα big guns, που λένε και στο χωριό μου, για να προκριθεί με αθέμιτους τρόπους. Γιατί; Διότι τα κέντρα αποφάσεων δεν ήθελαν, υποτίθεται, να προκριθεί στο τελικό η ομάδα της Σαλονίκης για να μην γίνουν φασαρίες. Έλα, όμως, που ο Σπάθας έδωσε στον Π.Α.Ο.Κ., εκτός από τα σπόρια, και το καρπούζι! Και κάπως έτσι, λοιπόν, το παρόν άρθρο κλείνει όπως άρχισε. Όλα ξεκινάνε από τον Δώνη...

Υ.Γ.1 Πρόκειται για είδηση μεγατόνων! Ο Ξαβιέρ Ζανέτι, ο άνθρωπος που έχει ανακαλύψει το φίλτρο της νεότητας, έπαθε ολική ρήξη αχίλλειου τένοντα! Ο λόγος στον ίδιο: «Νιώθω έναν απίστευτο πόνο. Δεν υπάρχει πρόβλημα, θα το ξεπεράσω». Οφείλω να υποβάλλω τα ειλικρινή σέβη μου σε αυτόν τον εξαιρετικό αθλητή και, πιθανολογώ, άνθρωπο. Πραγματικός αρχηγός. Πραγματική σημαία.

Υ.Γ.2 Η Παρί πέρασε από την Εβιάν και αποσπάστηκε, τέσσερις αγωνιστικές πριν το τέλος, εννιά βαθμούς από την μισητή Μαρσέιγ. Όμως, αλλού είναι τα ωραία. Τα βλέμματα έχουν στραφεί στον Μπελχαντά, τον παίχτη της Μονπελιέ, και το πέναλτι που έχασε στο ματς με την Αζαξιό. Ποιο είναι το περίεργο; Ότι, πριν το εκτελέσει, φαίνεται να δείχνει στον Οτσόα, τον τερματοφύλακα της Αζαξιό, που θα στείλει την μπάλα! Όμως, αν η εκτέλεση ήταν στημένη, γιατί να κάνει νεύμα προς τον Οτσόα; Θα μπορούσε να το στείλει άουτ.

Υ.Γ.3 Η τελευταία μόδα συνοψίζεται ως εξής. Ο έχων εργασία γκρινιάζει υπέρ το δέον στον άνεργο για τον προϊστάμενό του, το εργασιακό περιβάλλον, το μισθό του, το ωράριο, το πρωινό ξύπνημα, τη φύση εργασίας του κ.ά. Κάπως προκλητικό, δεν νομίζετε; Και το λυπηρό είναι να μην καταλαβαίνει ο έχων εργασία ότι απευθύνεται σε κάποιον που δεν έχει δουλειά. Να μην καταλαβαίνει ότι ο άνεργος στενοχωριέται όταν ακούει συνεχώς τέτοια πράγματα και νοιώθει άβολα. Σαν να γκρινιάζει κάποιος που δεν έχει παπούτσια σε κάποιον που δεν έχει πόδια. Τέλος πάντων. Μάλλον εγώ φταίω που είμαι καλός listener και τους αφήνω να μιλάνε.

Υ.Γ.4 Πραγματικοί Πολέμαρχοι!

If you could feel the way I feel about you, Hear the things I say, If you could see the way I am without you, These Lost and Lonely Days...

Το μυδραλιοβόλο του πορνό

Πριν το ματς έκαιγαν τις φανέλες του Μάριο Γκέτσε. Κατά τη διάρκεια ζητοκραύγαζαν με μία ντρίπλα ή πάσα του Γερμανού παίχτη. Και στο τέλος του ματς ξεχάστηκαν, φαντάζομαι, όλα. Με τέτοια εμφάνιση, μέσα σε μια κόλαση που θύμιζε ρωμαϊκή αρένα, δεν γινόταν διαφορετικά. Οι γηπεδούχοι ήταν ορμητικοί. Καταιγιστικοί. Σαν μυδραλιοβόλο. Επέβαλαν πλήρως το ρυθμό τους. Και τι ρυθμός! Διαολεμένος. Εξοντωτικός. Αξιοθαύμαστος. Λίγες ομάδες στην Ευρώπη διαθέτουν επιθετικό transistion game υψηλού επιπέδου. Η Ντόρτμουντ και η Ρεάλ αποτελούν δυο από αυτές. Αλλά για ποια Ρεάλ μιλάμε; Αυτό το πράγμα δεν ήταν Ρεάλ Μαδρίτης. Μπορεί να ήταν Ρεάλ Μούρθια ή Ρεάλ Σαραγόσα, αλλά, επαναλαμβάνω, δεν ήταν Ρεάλ Μαδρίτης.

Απέναντι στη γερμανική ομάδα φαινόταν -και πράγματι ήταν- μία και δύο ταχύτητες πιο κάτω. Άνευρη. Άγευστη. Χωρίς ενέργεια. Εντός και εκτός χόρτου. Ο Τσάμπι Αλόνζο ήταν κάκιστος. Πανάστοχος στις μεταβιβάσεις του, αόρατος στη μεσαία γραμμή και ανήμπορος να μαρκάρει τον Γκέτσε. Κι ο Οζίλ; Αυτός έκανε φάουλ στον αντίπαλο για να πάρει ανάσες. Ο Ράμος, παρά το γεγονός ότι στη Σεβίλλη συχνά αγωνιζόταν ως δεξί μπακ, βρισκόταν εκτός κλίματος, πραγματικότητας και αγώνα. Ποιος να φανταζόταν ότι η απουσία του Αρμπελόα θα αποδεικνυόταν πλήγμα ολκής! Και ποιος να φανταζόταν ότι ο Κοεντράο θα εξέθετε τον προπονητή του σε τέτοιο βαθμό! Την ίδια στιγμή, ο Μουρίνιο ανέθεσε στον Βαράν το μαρκάρισμα του Λεβαντόφσκι. Κι ο Πολωνός, λες και το πήρε πατριωτικά, παρέδωσε δωρεάν μαθήματα τακτικής και εκτελεστικής συμπεριφοράς, συμπαρασύροντας τον προσωπικό του φρουρό, τον Πέπε και τον Ντιέγκο Λόπεθ. Και πες ότι το μαν του μαν δεν εξελίχθηκε σύμφωνα με τα θέλω του Μουρίνιο. Συμβαίνουν αυτά στο ποδόσφαιρο. Όμως, και οι υπόλοιπες επιλογές του Πορτογάλου τεχνικού αποδείχθηκαν άστοχες. Αυτό το πράγμα δεν ήταν στήσιμο. Λάθος η επιλογή του Μόντριτς. Ο Κροάτης είναι ένας εραστής της μπάλας, ένας αρτίστας, αλλά δεν έχει τα τρεξίματα για να κυνηγάει τον αντίπαλο. Διότι, όταν ο αντίπαλος τρέχει, πρέπει να τρέξεις κι εσύ. Επιπλέον, επιλέγοντας τον Μόντριτς στο αρχικό σχήμα, έφερε δεξιά τον Οζίλ. Τι να κάνει ο Οζίλ στον ασβέστη; Hταν φανερό ότι η τοποθέτησή του στα δεξιά της επίθεσης και η εγγενής τάση του ποδοσφαιριστή να συγκλίνει προς τον άξονα, αποδιοργάνωσε το επιθετικό πλάνο και πρόκρινε τις μακρινές μπαλιές προς τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Και ποιος ήταν ο τακτικός ρόλος του Χιγκουαΐν; Άκρως αινιγματικός. Συν τοις άλλοις, ο Κεντίρα, προφανώς λόγω προπονητικών οδηγιών, δεν έπαιρνε μέτρα στον άξονα και αναλώθηκε σε ανελέητο κυνήγι των αντιπάλων. Ως αποτέλεσμα, οι γραμμές ήταν αποκομμένες κι ο Κριστιάνο Ρονάλντο αβοήθητος. Τουλάχιστον είχε άξιο συμπαραστάτη τις πάσες του Χούμελς. Τον απροσπέλαστο, να συμπληρώσω, Χούμελς. Πόσες φορές, άραγε, έχασε εναέρια ή επίγεια μονομαχία;

Η Ντόρτμουντ, λοιπόν, αυτή η γρήγορη και διψασμένη ομάδα, ύψωσε το τετράπτυχο φαντασία-τακτική-δύναμη-ταχύτητα και έλιωσε την Ρεάλ κάτω από τις ερπύστριές της. Δεν ομιλώ για το αποτέλεσμα. Αναφέρομαι αποκλειστικά στην εμφάνιση. Ορισμένες φορές νόμιζες ότι οι Γερμανοί έπαιζαν με παίχτη παραπάνω. Μάλιστα, υπήρχαν στιγμές που αυτό που έβλεπες ξεπερνούσε τα στενά όρια ενός ποδοσφαιρικού αγώνα και εξελισσόταν σε πορνό. Σκληρό για τους Ισπανούς, αισθησιακό για τους Γερμανούς. Και, συγχρόνως, ηδονικό για τους απανταχού ποδοσφαιρόφιλους. Τι έκανε, όμως, ο Κλοπ που φαντάζει τόσο αποδοτικό και, συνάμα, απολαυστικό;

• Μεγάλο πλάτος και άριστη εκμετάλλευση αυτού.
• Υψηλότατο τέμπο, ειδικά στις αρχές των δυο ημιχρόνων.
• Πλείστοι αυτοματισμοί.
• Εξαιρετική μετάβαση από φάση επίθεσης σε φάση άμυνας.
• Ασφυκτική πίεση στα χαφ, με τον Μπέντερ και, κυρίως, τον αλάνθαστο Γκουντογκάν, ο οποίος έκανε κυριολεκτικά τα πάντα και βρισκόταν κυριολεκτικά παντού, να πέφτουν, ιδίως όταν η ομάδα τους έχανε κατοχή, σαν βαμπίρ πάνω σε μπάλα και αντιπάλους.
• Πρέσινγκ στα 2/4 του γηπέδου, μόλις ήθελε η Ντόρτμουντ να ρίξει το μεταβολισμό ή έπαιρνε κατοχή η Ρεάλ.
• Πολύ καλή και γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας σε λίγα τετραγωνικά. Εξαιρείται μερικώς το κεντρικό αμυντικό δίδυμο, το οποίο συνάντησε προβλήματα με ''την μπάλα κάτω''.
• Εξαιρετική συνεργασία μεταξύ των Μπλαστσικόφσκι, Γκέτσε και Ρόις. Ο πρώτος κυβέρνησε (σ)την δεξιά πτέρυγα, ενώ οι Γκέτσε και Ρόις άλλαζαν συνεχώς θέσεις και μπέρδευαν τους αντιπάλους τους. Και οι τρεις αποτέλεσαν θαυμάσιο στήριγμα στον Λεβαντόφσκι.

Τέλος, το κοουτσάρισμα του Κλοπ από το 75' λεπτό και έπειτα, ήταν άκρως ρεαλιστικό. Σταδιακά άρχισε να δίνει χώρο στη Ρεάλ, έκλεισε διαδρόμους και, με την είσοδο του αξιόπιστου Κελ ως απάντηση στις ανούσιες αλλαγές του Μουρίνιο, άλλαξε το σύστημα από 4-2-3-1 σε 4-5-1. Αντί επιλόγου, δηλώνω ότι δεν ξέρω τι θα γίνει στον επαναληπτικό. Το δύσκολο, πάντως, δεν είναι να βάλει η Ρεάλ τρία γκολ. Αλλά να κρατήσει το μηδέν.

Και πάμε στη Βασιλεία, όπου η τοπική ομάδα πολύ θα ήθελε να κάνει κανά χουνέρι στην Τσέλσι. Θα μπορούσε να το πετύχει, καθώς έχει καλή ομάδα, αλλά το γκολ του ορεξάτου Μό(ου)ζες την αποδιοργάνωσε. Βέβαια, δεν ευθύνεται η Τσέλσι για αυτό, αλλά η αδυναμία της Βασιλείας να αντιδράσει σε συνθήκες υψηλής επικινδυνότητας και πίεσης. Η Βασιλεία, βλέπετε, δεν είναι και η καλύτερη ομάδα στο ποδόσφαιρο κατοχής και σίγουρα δεν μπορεί να παίξει με αξιώσεις ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Η Τσέλσι, μετά το γκολ, προέβη σε τακτική οπισθοχώρηση, περιμένοντας τον αντίπαλο και, κυρίως, το σφύριγμα της λήξης. Έβλεπες τους παίχτες του Μπενίτεθ και νόμιζες ότι, αντί για μπάλα, κουβαλούσαν σφουγγαρίστρα και κουβά. Αγγαρεία κετς. Αλλά ποιον να φοβηθούν; Ο Παρκ μπερδευόταν μόνος του, ο Σαλάχ είχε τεράστια προβλήματα με τον Κόουλ, ενώ οι προσωπικές ενέργειες του Στόκερ δεν ήταν αρκετές. Τι να κάνει κι ο Στρέλερ, όταν η μπάλα έφτανε με το ζόρι, και συχνά έπειτα από καραμπόλες, σε αυτόν; Κι όμως, ο πάγκος αντέδρασε, με τις αλλαγές να δίνουν μια φρεσκάδα, μια ανανέωση, μια επιθετική τόνωση και μια ελπίδα επίτευξης του πολυπόθητου γκολ. Ένα γκολ που προήλθε από πέναλτι που θα ζήλευαν όλοι μαζί ο Γιαννακόπουλος, ο Τζόλε, ο Αλεξανδρής κι ο Γκόγκιτς. Και η ποδοσφαιρική δικαιοσύνη ήταν γεγονός! Προς στιγμήν, όμως. Διότι οι φιλοξενούμενοι μέσα σε μόλις πέντε λεπτά έκαναν ό,τι έπρεπε να κάνουν σε ένα 85λεπτο. Κι αυτό δεν τους τιμά και πολύ. Όπως δεν τιμά και μένα που διαφωνώ με όλους εκείνους που λένε ότι η Τσέλσι έκανε εξαιρετικό παιχνίδι.

Υ.Γ.1 Ο μπασκετικός Παναθηναϊκός αποκλείστηκε από την Μπαρτσελόνα. Και πώς να προκριθεί, όταν έχει πετύχει μόλις 53 πόντους, με 1/16 τρίποντα και 19 χαμένα αμυντικά ριμπάουντ; Όμως, ο Έλληνας οπαδός είναι άπιαστος. Δεν τον απασχολούν τα χαμένα ριμπάουντ και τα τρίποντα που κατέληγαν σε μυστήριο λαϊκού ήρωα. Η ψυχοσύνθεσή του αξιοπερίεργη. Μπορεί να φταίει το χορτάρι, το παρκέ, ο αέρας, η λάσπη, η βαρύτητα, η Τρόικα, το φεγγάρι, ακόμα και η διαιτησία. Ναι, η διαιτησία. Αλλά πιο πιθανό είναι να έρθει η ανάπτυξη του Αντώνη Σαμαρά παρά να παραδεχτεί ο Έλληνας οπαδός ότι ο αντίπαλος ήταν ανώτερος.

Υ.Γ.2 «Πόσες αθλητικές εφημερίδες υπάρχουν στην Ελλάδα; Στη Ρωσία υπάρχουν δύο. Δεν θεωρώ ότι αυτή είναι η απαίτηση της αγοράς, να υπάρχουν δεκαπέντε στην Ελλάδα. Υπάρχει ανταγωνισμός και έτσι αναγκάζονται να αναπαράγουν ψέματα. Εγώ έχω έλλειψη της ελληνικής γλώσσας, καμιά φορά αυτό με σώζει. Οι δημοσιογράφοι κινούνται επιφανειακά, χωρίς να θέλουν να ασχοληθούν σε βάθος. Σε αυτό φταίμε και εμείς. Στην εποχή του Ίντερνετ ο τρόπος σκέψης έχει γίνει πιο αποσπασματικός. Σήμερα μεγαλώνει η γενιά του F5. Διαρκώς θέλουμε να κάνουμε refresh, θέλουμε διαρκή ανανέωση, δυστυχώς όμως μας ελκύουν περισσότερο τα αρνητικά πράγματα». Σοφά λόγια από τον Zέρμαν Τσιστιακόφ, τον συνεργάτη του Ιβάν Σαββίδη.

Υ.Γ.3 Ο Φορμίκα του Αστέρα Τρίπολης έπαθε κάταγμα στον αυχένα και ορισμένοι οπαδοί του Π.Α.Ο.Κ. απόρησαν με το timing του τραυματισμού, εκφράζοντας την άποψη ότι αυτό συνέβη επειδή ο Ιβάν Σαββίδης απαίτησε να γίνει ντόπινγκ κοντρόλ για τον ημιτελικό του κυπέλλου. Χωρίς σχόλιο.

Υ.Γ.4 Έπος!

Can't find the words, How much it hurts, Don't know how to cry, But like a burning flame, I feel all the pain...You hurt my soul, But I can't let you go, I can't let you go, 'Cause I love you so, Can't let you go, love you so...

Σε δαιμονιώδη φόρμα

Ο Τόμας Μίλερ πετυχαίνει το πρώτο γκολ της Μπάγερν, ενώ οι παίχτες των Καταλανών δείχνουν να μην ξέρουν πως να αντιμετωπίσουν μια ομάδα που δεν νοιώθει φόβο απέναντί τους. Οι γηπεδούχοι θα πετύχουν ακόμα τρία γκολ, με τους φιλοξενούμενους να αδυνατούν να αξιοποιήσουν την κατοχή και να μην μπορούν να αντιδράσουν σε κανένα σημείο του παιχνιδιού. Η τελευταία φορά που ηττήθηκε η Μπαρτσελόνα με 4-0 για τον θεσμό του Champions League ήταν από την Δυναμό Κιέβου, το Δεκέμβριο του 1997. Θρίαμβος...!

Υ.Γ.1 Δεν ξέρω τι θα συμβεί στο έτερο ματς. Αλλά όποιος νομίζει ότι η Ρεάλ βρίσκεται ήδη στον τελικό, πλανάται πλάνην οικτράν. Η Ντόρτμουντ είναι μια γρήγορη ομάδα. Με γρήγορους παίχτες. Και η Ρεάλ σπάνια συναντά τέτοιους αντιπάλους. Θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να δούμε τι θα επιλέξει ο Μουρίνιο. Διότι, πολύ φοβάμαι, αν αγωνιστεί όπως με την Γαλατά, θα έχει σημαντικό πρόβλημα. Ο Κλοπ δεν δίνει χρόνο στην αντίπαλη άμυνα για να στηθεί και να προσαρμοστεί. Παίρνει την μπάλα και ξεχύνεται πειθαρχημένα στην κόντρα. Θα κάνει το ίδιο κι ο τεχνικός της Ρεάλ; Το αποκλείω. Επειδή ο Μουρίνιο είναι κανονικός προπονητής, κι όχι τσαρλατάνος ή κυανοπώγωνας που ακούει τι λέει ο κάθε τυχάρπαστος, πιθανολογώ ότι θα δώσει χώρο στην Ντόρτμουντ, δηλαδή κατοχή. Εξάλλου, σε τέτοιους αγώνες, και δη ημιτελικούς, δεν διστάζει να επιστρατεύσει την σκοπιμότητα. Απλά να θυμάται ότι η σκοπιμότητα έχει πολλές μορφές και δεν είναι όλες καταδικαστέες. Προσοχή, όμως: στο σύγχρονο ποδόσφαιρο υπάρχουν ομάδες που κρατάνε την πρωτοβουλία, χωρίς να έχουν ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά κατοχής. Και πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα από την Ρεάλ, δεν υπάρχει.

Υ.Γ.2 Στενοχωριέμαι και λυπάμαι για την Α.Ε.Κ. Κι αυτό, διότι γνωρίζω πολύ καλά, από πρώτο χέρι, ότι τέτοιες στιγμές είναι δύσκολες. Καταλαβαίνω ότι οι φίλοι της Α.Ε.Κ. είναι μπερδεμένοι και πάσχουν από όψιμο δονκιχωτισμό. Η μετάθεση ευθυνών και η δημιουργία αόρατων εχθρών συχνά δρα σαν παυσίπονο, αλλά, καθώς κυλά πολύτιμος χρόνος, τα συμπτώματα της ασθένειας παραμένουν. Μέχρι να εντοπιστούν και να καταπολεμηθούν. Δεν εξανεμίζονται αυτοβούλως. Η μόνη συμβουλή που έχω να δώσω στους Α.Ε.Κ.τσήδες είναι να αντιληφθούν την αναγκαιότητα και τη σημασία μια σωστής και έγκαιρης διάγνωσης. Και -προφανώς!- δεν έχω διάθεση και όρεξη να καζουριάσω ή να μιλήσω υποτιμητικά. Δεν είναι στο στυλ μου, άλλωστε. Όταν ο άλλος βρίσκεται στο έδαφος και διπλώνει από τον πόνο, δεν τον κλωτσάς. Όμως, επιτρέψτε μου να φανώ κυνικός -αλλά, συνάμα, και ρομαντικός. Ουσιαστικά θα πω ό,τι έλεγα και στην περίπτωση του Άρη, το 2005. Θα πω ό,τι θα έλεγα και στην περίπτωση που θα υποβιβαζόταν ο Άρης, το 2013. Νταξ, έπεσε μια ομάδα. Και τι έγινε; Σιγά τα ωά. Και για να το πάω ακόμα παραπέρα, ομάδες σαν την Α.Ε.Κ., τον Άρη και τον Π.Α.Ο.Κ., δηλαδή ανώνυμες εταιρίες με χρέη, θα έπρεπε να έχουν ένα σφιχτό κολάρο στο λαιμό, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, μπας και στρώσουν. Τέλος πάντων. Ο γνήσιος οπαδός, λοιπόν, αυτός που κουβαλάει λογική τρέλα μέσα στο μυαλό του, δεν ενοχλείται από τέτοιες καταστάσεις. Δεν τον απασχολούν. Ναι, νοιώθει περίεργα, στενοχωριέται, αλλά δεν μιζεριάζει. Ούτε χάνει το κουράγιο του. Διότι συνειδητοποιεί ότι η ομάδα, η κάθε ομάδα, αποτελεί ζήτημα ήσσονος σημασίας. Αποτελεί ένα μικρό κομμάτι της ζωής του, κι όχι όλη του τη ζωή. Κι αυτό το κομματάκι, αυτό το μικρό ποσοστό της καθημερινότητάς του, δεν μπορεί να του το πάρει κανείς, παρά μόνο ο εαυτός του. Δεν γράφω τίποτα άλλο. Το βουλώνω. Και πολλά είπα.

Υ.Γ.3 Οι αυτοβιογραφίες δεν μου προξενούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Δεν με ελκύουν. Δεν τις συμπαθώ. Μου φαίνονται αδιάφορες. Νοιώθω ότι δεν έχουν να μου προσφέρουν κάτι ουσιώδες. Μπορεί να κάνω και λάθος. Και για να είναι ειλικρινής μαζί σας, δεν έχω διαβάσει κάποια αυτοβιογραφία. Ούτε από πολιτικό, ούτε από στρατιωτικό, ούτε από αθλητή. Επαναλαμβάνω: μπορεί να πέφτω έξω στις εκτιμήσεις μου. Όμως, ρε παιδιά, ας είμαστε δίκαιοι και αληθείς. Όταν έχεις δει τον Ζιοβάνι να παίζει μπάλα, δεν χρειάζεσαι την αυτοβιογραφία του για να καταλάβεις πόσο παιχταράς ήταν.

Υ.Γ.4 Ο Πάγκαλος, αυτός ο ευκλεής πολιτικός και υπεύθυνος άντρας, χτυπά εκ νέου: «Αν εμένα με αναγκάσουν βιαίως να καταθέσω ως μάρτυρας υπεράσπισης του Άκη, θα τον ''θάψω''» [...] «Υπάρχουν άνθρωποι αυτή τη στιγμή μέσα στο ΠΑΣΟΚ, που είναι τώρα στελέχη και βουλευτές εν ενεργεία, που κάθε φορά που εμφανιζόταν ο Τσοχατζόπουλος, τον υποστήριζαν. Αν οι επιλογές τους είχαν γίνει δεκτές από το ΠΑΣΟΚ, ο Άκης Τσοχατζόπουλος θα είχε γίνει πρωθυπουργός της χώρας. Και δεν τολμώ να σκεφτώ τι θα είχε κάνει ως πρωθυπουργός της χώρας, σε ποια θέση θα ήταν το κόμμα, το πολιτικό σύστημα και η χώρα γενικότερα». [...] «Όταν ο λαός είναι σοβαρός και δεν ψηφίζει φασίστες της Χρυσής Αυγής, τρελιάρες του ΣΥΡΙΖΑ και ψεκασμένους του Καμμένου, κάνει τις επιλογές του, τιμωρεί και επιβραβεύει συμπεριφορές». Τα σχόλια, νομίζω, περιττεύουν.

Υ.Γ.5 Όταν οι αδερφές Heart έχουν κέφια...

My love is the evening breeze touching your skin, The gentle sweet singing of leaves in the wind, The whisper that calls after you in the night, And kisses your ear in the early light, You don't need to wonder, you're doing fine, And my love, the pleasure's mine, Let me go crazy on you, Crazy on you...

Χωρίς φόβο

O Ιβάν Σαββίδης δήλωσε ότι θέλει πρωτάθλημα και έξοδο στο Champions League. Εκεί όπου αγωνίζονται, μεταξύ άλλων, η Μπαρτσελόνα, η Ρεάλ Μαδρίτης, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και η Μπάγερν Μονάχου. Ιδιοκτήτης είναι, λεφτά βάζει, ό,τι θέλει λέει. Εξάλλου, ποιος θα τον αντιμετωπίσει λεκτικά; Τι να του πει; Ότι λέει βλακείες; Ότι είναι μεθυσμένος; Μια χαρά μιλάει ο Ιβάν. Κι ας μην είναι τρομερός. Αφού βλέπει ότι όλοι, αργά και σταθερά, βαράνε κανόνι.  Ποιον να φοβηθεί; Την Α.Ε.Κ. του Βιντιάδη; Α, ναι, ξέχασα, δεν είναι του Βιντιάδη. Τον Παναθηναϊκό του Αλαφούζου; Που παρακαλάει να του κάνουν κανά χουνέρι για να σπεύσει να το δημοσιοποιήσει στο twitter και να γράψει για παράγκες και σκάνδαλα; Τον Άρη του Σκόρδα; Ας είμαστε σοβαροί. Τον άσωτο Πρόεδρο που επέστρεψε για να σώσει τον Άρη; Οι καιροί, βλέπετε, άλλαξαν. Τα σκυλιά είναι δεμένα και τα λουκάνικα τα κρατάει ο Σκόρδας. Κι εκτός από τις ομάδες που τις γυρνάς ανάποδα και πέφτουν από τις τσέπες αναπτήρες, κλειδιά και συνδετήρες, ποιον άλλον να φοβηθεί; Μήπως να φοβηθεί τον Ολυμπιακό; Δεν θέλω κουταμάρες. Αυτοί δεν ξέρουν τι θέλουν. Έχουν ένα Πρόεδρο που υπακούει σαν πειθήνιο όργανο τους μάνατζερ και το οπαδικό του μυαλό, ενώ, παράλληλα, διεξάγει απεγνωσμένες προσπάθειες να μοιάσει στον Κόκκαλη. Την ίδια στιγμή, οι οπαδοί, οι οποίοι έχουν ξεπεράσει τα ανεκτά όρια της υπεροψίας, αδυνατούν να αντιληφθούν τις προσπάθειες του Μαρινάκη να γίνει ο νέος Κόκκαλης και ξεσπούν σε γιούχες. Όχι τίποτα άλλο, αλλά είναι και αφορολόγητες.

Για Αστέρα Τρίπολης και Ατρόμητο δεν γράφω τίποτα. Ασχέτως τι θα συμβεί φέτος, δεν είναι αυτά μεγέθη που μπορούν να κοντράρουν τον Π.Α.Ο.Κ. του Σαββίδη. Πώς να τον κοντράρουν; Με τι όπλα; Ο ένας μιλάει στον Πούτιν κι οι άλλοι στον Μώραλη. Πλάκα κάνουμε; Στο τσακίρ κέφι παίρνει κι ένα τηλέφωνο τον Σαμαρά και τον Στουρνάρα για να μιλήσουνε για μπίζνες. Εκτός αν νομίζουμε ότι ο Σαββίδης βρίσκεται στον Π.Α.Ο.Κ. για να απολαμβάνει φραπεδούμπα στη Λεωφόρο Νίκης και να κρεμάει στη βεράντα μια φανέλα του Σαλπιγγίδη. Και ερωτώ: αν δεν κάτσουν οι επιχειρηματικές κινήσεις του Ιβάν, τι γίνεται; Ρητορικό το ερώτημα. Αλλά, για να είμαι δίκαιος, ο Σαββίδης δεν φαίνεται διατεθειμένος να τα παρατήσει τόσο εύκολα. Δεν μπήκε στον Π.Α.Ο.Κ. για τζέρτζελο. Έχει σκοπό να νοικοκυρέψει το ορμητήριό του και πολύ καλά θα πράξει. Δεν κάνει πασαλείμματα. Και επιπλέον, μέσω του υγιούς ανταγωνισμού, θα ωφεληθεί το ελληνικό πρωτάθλημα -αλλά, αργά ή γρήγορα, και ο Άρης: ας μην το ξεχνάμε. Πάμε στη δεύτερη ερώτηση. Ξέρει ο Ιβάν Σαββίδης ότι στο εγγύς μέλλον ο πρωταθλητής θα πρέπει να παίζει προκριματικά για να συμμετάσχει στους ομίλους; Πάνε οι εποχές που ο ισόβιος πρωταθλητής του ελληνικού πρωταθλήματος πήγαινε κατευθείαν στους ομίλους και τσέπωνε το παραδάκι. Περασμένα μεγαλεία. Αλλά, θα μου πείτε, και που το τσέπωνε, τι το έκανε; Τέλος πάντων. Αυτό είναι θέμα για κάποια άλλη ανάρτηση. Καταραμένα εταιρικά σχέδια!

Τέλος, επιτρέψτε μου να απευθύνω μια τρίτη ερώτηση προς παν ενδιαφερόμενο. Γιατί επέστρεψε ο Ζαγοράκης; Τι περιμένει ο Ιβάν από μια τέτοια κίνηση; Τι παραπάνω μπορεί να κάνει τώρα ο πρώην Πρόεδρος του Π.Α.Ο.Κ. που δεν έκανε τα προηγούμενα χρόνια; Να δανείσει στον Βιολίδη περισσότερα χρήματα; Να πάρει, πάντοτε χωρίς παραστατικά, μεγαλύτερο μεροκάματο για την πάρτη του; Να εντείνει την επιλεκτική του σιωπή; Να φεύγει και να έρχεται όποτε γουστάρει; Το να δίνει  ο ιδιοκτήτης του Π.Α.Ο.Κ. πόστα και ευθύνες σε πρώην παράγοντες της ομάδας μόνο κακό μπορεί να επιφέρει -εκτός αν τα κλειδιά τα κρατάει ο ίδιος ή κάποιος συνεργάτης του. Πάντως, δεν έχει ιδιαίτερο νόημα τι πιστεύει ο Κάνθαρος. Αυτή τη στιγμή, στον Π.Α.Ο.Κ., τα θέλω του Σαββίδη αποτελούν νόμο. Σκληρό. Αυστηρό. Απαράβατο. Χωρίς αντίλογο. Αλλά, ας το θυμόμαστε, καλώς ή κακώς, ο Σαββίδης δεν ξέρει τι σημαίνει Π.Α.Ο.Κ. και ελληνική πραγματικότητα. Και είπαμε ότι το μεγαλύτερο στοίχημα που πρέπει πάση θυσία να κερδίσει, είναι να μην απορροφηθεί από το σύστημα του Π.Α.Ο.Κ. Διότι από την ελληνική πραγματικότητα, θέλει δεν θέλει, δεν γλιτώνει.

Υ.Γ.1 Η ποινή που επιβλήθηκε στην Π.Α.Ε. Α.Ε.Κ. συνιστά σκάνδαλο ολκής που αποπροσανατολίζει και εφησυχάζει τις ενδιαφερόμενες ομάδες, καθώς μένει ακόμα μία αγωνιστική, ενόσω η έφεση που άσκησε η Α.Ε.Κ. θα εκδικαστεί μετά το τέλος του πρωταθλήματος. Η άποψή μου μπορεί να ξενίζει, μπορεί να φαίνεται υπερβολική, ακόμα και αυστηρή, αλλά είναι η αλήθεια. Και το χείριστο είναι η αντιμετώπιση μεγάλης μερίδας δημοσιογράφων, οι οποίοι, προκειμένου να γίνουν αρεστοί στο κοινό της Α.Ε.Κ., ποδοπατούν κάθε έννοια δικαίου, αυτονόητου και λογικής -ευτυχώς υπάρχουν και  λαμπρές εξαιρέσεις που λένε τα πράγματα με το όνομά τους, χωρίς φόβο και πάθος. Και συνήθως το πετυχαίνουν, με τη σύμφωνη γνώμη των οπαδών που επιμένουν να κατηγορούν τον Άρη. Ότι και καλά δέθηκε στο άρμα του Μαρινάκη. Τρίχες κατσαρές. Μπορεί να μην παραδέχονται την αλήθεια, αλλά όλοι, έστω οι περισσότεροι, γνωρίζουν ποιος ευθύνεται για την κατάσταση της Α.Ε.Κ. Προφανώς επιτρέπεται να το συζητάνε μεταξύ τους, αλλά απαγορεύεται να τους το λέει κάποιος τρίτος. Εν τέλει, τι ζητούν; Να μας πουν, τι θέλουν; Νομίζω ότι ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουν. Πάντως, οι διαχειριστές της Α.Ε.Κ., είμαι σίγουρος, δεν έχουν ιδέα.

Υ.Γ.2 Έχω στο μυαλό μου κάποιες ενδιαφέρουσες πολιτικές σκέψεις. Θα τις εκθέσω σε ανύποπτη στιγμή.

Υ.Γ.3 Ο Σούλης δήλωσε ότι του αρέσει που εργάζεται στον Άρη. Σύμφωνοι, ορισμένες δηλώσεις γίνονται για να χαϊδέψουν αυτιά και να ευχαριστήσουν τους πάντοτε απαιτητικούς οπαδούς, αλλά νομίζω ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Σούλης δεν ψεύδεται ή υπερβάλλει. Εν πάση περιπτώσει, αυτό που πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι αν τον θέλουμε και την επόμενη σεζόν. Απλά να υπενθυμίσω ότι η φιλοσοφία της ομάδας δεν θα αλλάξει συνταρακτικά κι ότι είναι διαφορετικό να στήνεις από το να διαχειρίζεσαι. Η ταπεινή μου γνώμη, πάντως, υποδηλώνει ότι μπορούμε να του προτείνουμε επέκταση συνεργασίας. Εκτός αν ο Σκόρδας έχει καλύτερη εναλλακτική.

Υ.Γ.4 Τι έγινε, ρε παιδιά; Από τη γιούχα και τα αυθόρμητα συνθήματα, φτάσαμε στην αποθέωση; Σε μόλις τέσσερις μέρες; Τώρα τα παιδιά που δηλώνουν φίλοι του Ολυμπιακού μπορούν να επιστρέψουν σχολείο με ψηλά το κεφάλι. Αλλά, θα μου πείτε, εδώ υπάρχει κόσμος που πιστεύει ότι αδικείται ο περιορισμένων ικανοτήτων Φετφατζίδης. Τι να λέμε, τώρα; Υπάρχει περίπτωση να σωθεί αυτή η χώρα; Υπάρχει περίπτωση να σωθεί αυτό το ποδόσφαιρο;

Υ.Γ.5 Αυτό είναι συναυλία!

Το σήμα κατατεθέν της παραπληροφόρησης

Κάποτε, τα χρόνια που η προπαγάνδα είχε μόλις αρχίσει να μετουσιώνεται σε επιστήμη, οι τρόποι επικοινωνίας ήταν ελάχιστοι και, το κυριότερο, πολύ αργοί. Τα νέα και οι ειδήσεις έσπευδαν βραδέως και αποκλειστικά προς τα αστικά κέντρα, αφού εκείνα ήταν οι πυρήνες των τότε κοινωνιών. Ορισμένες φορές, μάλιστα, δεν ταξίδευαν ποτέ, συχνά ως μέρος κάποιου τεχνάσματος που θα έφερνε τον ενδιαφερόμενο προ τετελεσμένου γεγονότος. Για παράδειγμα, την ώρα που γινόταν η Οκτωβριανή επανάσταση στην Πετρούπολη, ουδείς στην υπόλοιπη Ρωσία γνώριζε τι συμβαίνει. Ας μην ξεφύγουμε, όμως. Την σήμερον ημέραν, λοιπόν, την εποχή της άμεσης και πολυδιάστατης επικοινωνίας, είναι πολύ εύκολο να γίνουμε δέκτες νέων και ειδήσεων. Και είναι πολύ εύκολο, διότι υπάρχουν πολλαπλοί πομποί, οι οποίοι αναπαράγουν ένα γεγονός τόσες πολλές φορές που, από ένα σημείο και μετά, καθιστά αναπόφευκτη τη δημιουργία εκδοχών, φανταστικών και πραγματικών -κι όμως, ακόμα και τώρα ερχόμαστε προ τετελεσμένων γεγονότων: θυμηθείτε τις ύπουλες κινήσεις του Τζέφρυ περί Δ.Ν.Τ. Βρισκόμαστε, με άλλα λόγια, σε μια εποχή που η υπερπληροφόρηση οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην παραπληροφόρηση.

Έχετε σκεφτεί γιατί αυτό συμβαίνει; Ποιο γενεσιουργό αίτιο ωθεί τον άνθρωπο σε μια τέτοια ενέργεια; Θεωρείται σαν αναπόφευκτο; Συμβαίνει κατά λάθος; Προκαλείται ως απροσδόκητη απόρροια της άγνοιας και της ημιμάθειας; Μήπως πρόκειται για εγγενή τυχοδιωκτισμό; Πολλά τα ερωτήματα. Και ιδιαίτερα σύνθετα. Αλλά οι αντίστοιχες απαντήσεις υπερβαίνουν κατά πολύ τον σκοπό του παρόντος άρθρου. Εξάλλου, νομίζω ότι όλοι γνωρίζουμε την αλήθεια. Εκτός, βέβαια, από εκείνους που αντιλαμβάνονται την αυτοκριτική σαν κολονοσκόπηση. Αλλά, βλέπετε, αυτή η ρουφιάνα η αλήθεια συνιστά ένα εκρηκτικό μείγμα. Και μόλις εκραγεί, μπορεί να τσούξει, αλλά γιατρεύει. Φυσικά, ο λαός -ή ο όχλος, ανάλογα πως το βλέπει κανείς- δεν ενδιαφέρεται για αλήθειες. Μπορεί να δηλώνει θιασώτης και υπέρμαχος, αλλά, σε πράξη και θεωρία, δεν ισχύει: η ανεξήγητη επιμονή στο χθες και η ατέρμονη αποφυγή της ατομικής ευθύνης το αποδεικνύουν -μα, ήθελα να ήξερα, δεν βαρεθήκαμε να βαυκαλιζόμαστε με αίολες υποσχέσεις; Ειδάλλως, δεν θα επιβράβευε, και μάλιστα με αξιοθαύμαστη συνέπεια, ακόμα και στην προσωπική του ζωή, το ψέμα. Έχουμε πει, εξάλλου, ότι ο λαός λατρεύει τα ψέμματα, το κουτσομπολιό και τις υπερβολές: λατρεύει την εξαπάτηση. Κι αυτό το μοτίβο δεν ξεκίνησε πρόσφατα. Κοτζάμ Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στηριζόταν στην υπερβολή: για αυτό εκφυλίστηκε. Και θα κολλήσουμε στην Ελλάδα του 2013; Όποια πτυχή της ζωής και να εξετάσεις απεικονίζει μια μορφή υπερβολής. Και έστω ότι αυτό είναι το χειρότερο. Το χείριστο είναι ότι δεν το καταλαβαίνουμε.

Και δεν το καταλαβαίνουμε, διότι δεν έχουμε τα απαιτούμενα εφόδια: οι νοητικές μας συμπληγάδες δεν μας το επιτρέπουν. Επομένως, πως θα αφυδατώσουμε τις δυσμενείς προβλέψεις; Πως θα εξαϋλώσουμε τις αμέτρητες πομφόλυγες; Ίσως ο Αλέξης Παπαχελάς είχε δίκιο, όταν έγραφε, πριν αρκετούς μήνες, ότι η μόνη ελπίδα σωτηρίας για αυτόν τον τόπο είναι τα αγέννητα παιδιά. Επειδή θα είναι αμόλυντα και μη προσβεβλημένα από την νοσηρή νοοτροπία που μας έχει καταβάλει. Πώς, όμως, τα αγέννητα παιδιά θα μπορέσουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων; Πώς θα αναπληρώσουν το κενό στην ηγεσία; Πώς θα μάθουν την ανυπέρβλητη αξία της περιβόητης ''λιτής αφθονίας''; Πώς θα καλλιεργήσουν την κρίση τους; Πώς θα ενισχύσουν τις ηθικές τους αντιστάσεις; Πώς θα συμβούν όλα αυτά, όταν εμείς, οι πρόγονοί τους, διαφημίζουμε, με την κυριολεξία της λέξης, την αφοσίωσή μας σε μια κατάσταση ανωριμότητας, ανειλικρίνειας και απόλυτης ευπιστίας ή άρνησης; Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να απαντήσουμε. Διότι αυτό είναι το σήμα κατατεθέν του προσώπου που βλέπουμε στον καθρέφτη του σπιτιού μας.

Υ.Γ.1 Η Αλέκα Παπαρήγα αποτελεί παρελθόν από την αρχηγία του Κ.Κ.Ε -αν και παραμένει στην προεδρία της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος. Δεν γνωρίζω τους λόγους απομάκρυνσή της, αν και συχνά άφηνε υπόνοιες ότι ''ουδείς αναντικατάστατος'', και δεν γνωρίζω από που κρατάει η σκούφια του νέου γενικού γραμματέα. Όμως, η αλήθεια είναι ότι θα μου λείψει. Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω; Από το ενδυματολογικό της γούστο; Που εμφανιζόταν με γκρι φούστα και αθλητικά παπούτσια; Από το επιμελώς ατημέλητο μαλλάκι; Μέχρι κι ο Μάκης Ψωμιάδης πιο συχνά πάει κομμωτήριο. Από την ξύλινη γλώσσα που θύμιζε Β' Παγκόσμιο Πόλεμο; Προλεταριάτο και ιμπεριαλισμός, και έχει ο Θεός.  Από τη μονολιθική ιδεολογία του κόμματος; Που ανάθεμα αν έχει αναθεωρηθεί, από την εποχή του Λένιν και έπειτα, έστω και μια συνιστώσα από τα πιστεύω τους -οι κακές γλώσσες λένε ότι αν ένας κομμουνιστής ήταν κατατοπισμένος πάνω στον καπιταλισμό, δεν θα υπήρχαν κομμουνιστές. Αλλά, όπως είπα, θα μου λείψει. Ίσως διότι μου λείπουν οι ''Απαράδεκτοι''.

Υ.Γ.2 Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης, με τα δάκρυα να πλημμυρίζουν τα τσακίρικα ματάκια του, δήλωσε: «Έχω γονατίσει οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά. Φτάνει πια, τι θέλετε από τον Ψωμιάδη!». Ναι, κλαίνε και οι Ζορό!

Υ.Γ.3 Για την άστοχη και προφανώς κατευθυνόμενη στοχοποίηση του Άρη, δεν έχω να πω τίποτα. Μην περιμένετε να γράψω μακροσκελές άρθρο. Δεν έχω διάθεση. Εξάλλου, τι να εξηγήσω; Πώς μπορώ να πείσω τους αιθεροβάμονες που αμφισβητούν τον ρεαλισμό, καταργούν τη λογική και θάβουν την αλήθεια; Τι επιχειρήματα μπορώ να χρησιμοποιήσω; Απλά να αναφέρω ότι με τόση λάσπη που έχει πέσει, δεν θα αργήσει η στιγμή που το σύστημα του Άρη -δεν εννοώ αποκλειστικά την Π.Α.Ε.- θα αντιδράσει εντόνως. Κι όχι απαραίτητα σωστά. Και την αρχή την έκαναν οι Σουπεράδες με ένα ανούσιο, άτιμο και χαζό κείμενο κατά της Α.Ε.Κ., μόνο και μόνο για να λάβουν την τραγικότατη αντίδραση της Ορίτζιναλ. Τέλος, είμαι ευτυχής που αυτός ο τόπος κυβερνάται από πολιτικούς, και δη αρχηγούς κομμάτων, που βάζουν πάνω από όλα και όλους το κοινό συμφέρον. Όπως ο Παναγιώτης Καμμένος, αυτός ο ευκλεής πατριώτης, που δήλωσε: «Δεν θα περάσει η εξαφάνιση της Α.Ε.Κ.». Αλλά έτσι πάει. Όπως στο σχολείο έχουμε τη βαθμοθηρία, έτσι και στον πολιτικό στίβο έχουμε την ψηφοθηρία.

Υ.Γ.4 Ήθελα να παρακολουθήσω τον αγώνα κυπέλλου ανάμεσα στον Π.Α.Ο.Κ. και στον Αστέρα, αλλά, εν τέλει, προτίμησα να πάω για τρέξιμο. Το σκορ, πάντως, διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον για το ποιος θα προκριθεί στον τελικό. Όσο για το κράξιμο των Π.Α.Ο.Κ.τσήδων κατά του Τσιώλη, δεν μου προξενεί έκπληξη. Αφού δεν μπορούν να ξεσπάσουν κατά του Δώνη, τα ακούει ο πρώην προπονητής του Άρη. Και για σοβαρό λόγο. Ότι έπαιξε, λένε, με αρκετές αλλαγές στο Χαριλάου. Λες κι ο Π.Α.Ο.Κ., ο οποίος αγωνίστηκε στην Λιβαδειά επίσης με αλλαγές, σκεφτόταν πως θα συντρίψει την αρμάδα του αδιάφορου Λεβαδειακού. Ποιος τελικός και κουραφέξαλα;