Οι μεγαλύτεροι παραμυθάδες

Ένας από του πιο γνωστούς μυθοποιούς είναι ο Αίσωπος. Παραμυθάς ολκής. Οι ιστορίες του χαρακτηρίζονται σύντομες, απλές, κατανοητές. Και διδακτικές σε υπερθετικό βαθμό. Σαν παραβολές. Και πάντοτε διασκεδαστικές. Με πρωταγωνιστές όμορφα ζωάκια που μιλούν και συμπεριφέρονται σαν άνθρωποι. Εξάλλου, έτσι πρέπει να είναι τα παραμύθια. Να διατηρούν μια παιδική αθωότητα, ενόσω κινούνται στην ελκυστική σφαίρα της φαντασίας, και να καταλήγουν σε ηθικά διδάγματα. Όμως, δεν είναι όλα τα παραμύθια ψυχαγωγικά. Ούτε απευθύνονται απόλυτα σε παιδιά. Επίσης, δεν προκύπτουν πάντα ηθικά διδάγματα και, τέλος, ορισμένοι τα χρησιμοποιούν για παραπλανητικούς σκοπούς. Προς τι αυτή η σύντομη εισαγωγή; Για να σας αποδείξω ότι υπάρχουν και μεγαλύτεροι παραμυθάδες από τον Αίσωπο.

Ο Καρλ Μαρξ, λοιπόν, ισχυριζόταν ότι η θρησκεία αποτελεί το όπιο του λαού. Κι εγώ ισχυρίζομαι ότι οι μεταγραφές αποτελούν το όπιο του οπαδού. Δεν παίζει ρόλο που η ομάδα που υποστηρίζει δεν διαθέτει λεφτά. Να κόψει το λαιμό της και να βρει. Δεν παίζει ρόλο που τα κίνητρα των μεταγραφών θα είναι αξιοπερίεργα. Σιγά τα ωά. Αφού δεν θα ασχοληθεί και κανείς με αυτά. Δεν παίζει ρόλο αν θα εξαϋλώσουν τις αγωνιστικές αναπηρίες της ομάδας ή αν υπηρετούν το μακρόπνοο σχεδιασμό. Το κοινό θέλει μεταγραφές. Τελεία και παύλα. Αν δεν γίνουν, κράζουν. Αν γίνουν και δεν ικανοποιήσουν, πάλι κράζουν. Εξάλλου, αυτός είναι ο ρόλος του οπαδού: να γκρινιάζει και να απαιτεί. Σαν τις γυναίκες. Μονά-ζυγά δικά τους. Κι αυτό που φοβούνται οι Πρόεδροι των ελληνικών Π.Α.Ε. είναι η οργή των οπαδών. Ελάχιστοι γλίτωσαν από δαύτους. Με το πιο πρόσφατο παράδειγμα να είναι ο Τζίγγερ. Για αυτό ορισμένοι τους έχουν στα όπα όπα. Πασάδες. Όπως ο Κόκκαλης παλαιότερα. Κι ας υποτιμούν αρκετοί εξ αυτών τη δύναμη που έχουν. Όπως, π.χ., ο Σαββίδης. Ο οποίος δεν έχει ιδέα που ήρθε και μάλλον δεν θα έχει ιδέα πως να φύγει αν στραβώσουν τα πράγματα. Ξεφύγαμε, όμως. Λέγαμε για τις μεταγραφές. Καλοκαίρι χωρίς μεταγραφές, δεν υπάρχει. Το ένα συμπληρώνει το άλλο. Συμπληρωματικά αγαθά, όπως μαθαίναμε στα οικονομικά. Το να έχουμε μπει στο καλοκαίρι και να μην υπάρχει έξαρση στη μεταγραφολογία είναι σαν να τρως αχνιστά μύδια που δεν έχουν αχνιστεί. Διαστροφή; Μπορεί. Χόμπι; Ίσως. Αλλά έτσι είναι η κατάσταση. Φήμες επί φημών και παπαριά επί παπαριάς.

Όπως την εποχή που συμμετείχα στο πιο cult Forum της ελληνικής επικράτειας, εκείνο του Metropolis Radio. Με το κάθε ένα από τα μέλη να γράφει την προσωπική του άποψη για τον επόμενο σταθμό του τάδε παίχτη ή να μοιράζεται inside info, ή ''inside info'', με τους υπολοίπους. Και την επόμενη μέρα να βλέπεις στις εφημερίδες -κυρίως στη MetroSport, αλλά όχι μόνο- να αναγράφονται τα ίδια ακριβώς ονόματα. Εκτός αν ο δημοσιογράφος είχε φάει πολύ πεπόνι το προηγούμενο βράδυ, με αποτέλεσμα να βλέπει όνειρα και εφιάλτες. Σαν τον Κάνθαρο που είχε ονειρευτεί στον ύπνο του ότι έπαιζε μπάλα στην Παναχαϊκή και κατόπιν πήρε μεταγραφή στην Ρόμα. Το όνειρο του Κάνθαρου, όμως, ήταν ακριβώς αυτό: όνειρο. Αυτά που ονειρεύονται οι δημοσιογράφοι, πάντοτε στον ξύπνιο τους, τα πλασάρουν σαν υπαρκτή πραγματικότητα. Με δόση αλήθειας. Και επέρχεται τρέλα. Παράνοια (μαζί σου Αρειανάρα στα ουράνια). Δεν γλιτώνεις το ζουρλομανδύα. Να ακούς ονόματα που ανήκουν σε μεγάλες ομάδες και δεσμεύονται με συμβόλαιο ή είναι ελεύθεροι και έχουν υψηλότατο κασέ. Αλλά αυτά, φαίνεται, είναι ζητήματα ήσσονος σημασίας. Για αυτό και κάθε τέτοιο δημοσίευμα πάντοτε αναφέρει με μικρά γράμματα, όπως στα συμβόλαια, ότι ''η συγκεκριμένη περίπτωση είναι πολύ δύσκολη''. Να υπάρχει και η πισινή, δηλαδή. Αλλά κάθε δημοσιογράφος που σέβεται τον εαυτό του δεν κολλάει σε τέτοιες λεπτομέρειες. Υπάρχει, όμως, και η ανάποδη πλευρά. Να βαφτίζεται το κάθε σαπάκι παιχταράς. Κι ο δημοσιογράφος να αναλύει το βιογραφικό του παίχτη και να αποθεώνει τα πιο απίστευτα πράγματα. Για παράδειγμα, το παρατσούκλι που συνοδεύει τον ποδοσφαιριστή. Με το ελληνικό πρωτάθλημα να μετατρέπεται σε ζούγκλα, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Με πρωταγωνιστές τα ζωάκια που χρησιμοποιούσε ο Αίσωπος. Καρχαρίες και κόμπρες. Γύπες και λύκοι. Κουνούπια και σκυλιά. Από όλα έχει ο μπαξές. Τύφλα να έχουν οι παλιατζήδες στο Μοναστηράκι. Ή να ανιχνεύει αποθεωτικά βιντεάκια από το youtube που αναδεικνύουν την ποιότητα, ή ''ποιότητα'', του παίχτη. Αν θέλετε μπορώ να σας φτιάξω ένα βιντεάκι από την ένδοξη καριέρα του Κάνθαρου. Να το βλέπετε και να τρίβετε τα μάτια σας. Ποιος Ζιντάν και ποιος Χατζηπαναγής; Μια χαψιά τους κάνω.

Αλλά, όταν ακούς μεταγραφικά σενάρια από τον Απρίλιο και τον Μάιο, καταλαβαίνεις τι πρόκειται να επακολουθήσει τους επόμενους μήνες. Μιλάμε για συνειδητά ψέμματα. Χωρίς ντροπές. Και, αρκετές φορές, δίχως αναισθητικό. Εκμεταλλευόμενοι τον εθισμό των οπαδών, πλασάρουν διαρκώς ονόματα, αφήνουν να αιωρούνται ανυπόστατες υπόνοιες και συντηρούν στην επικαιρότητα ανέφικτους μεταγραφικούς στόχους. Όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν υπάρχει και κάποια μεγάλη αθλητική διοργάνωση για να αποπροσανατολιστούμε ευχάριστα. Να ξεχαρμανιάσουμε. Τα Mundial και τα Euro είναι τις ζυγές χρονιές. Τις μονές, όπως είναι η φετινή, δεν υπάρχει τίποτα. Ετοιμαστείτε, λοιπόν, για τους μεγαλύτερους παραμυθάδες και τα μεγαλύτερα παραμύθια. Ποιος Αίσωπος και τρίχες κατσαρές;

Υ.Γ.1 Μου φαίνεται ότι έχουμε ξεχάσει πως απόψε αγωνίζεται η Εθνική. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους φιλάθλους. Επίσης, μου φαίνεται ότι έχουμε ξεχάσει τη σημαντικότητα του αγώνα. Το ματς δεν θα το παρακολουθήσω, καθώς παίζω μουντιαλίτο, αλλά θα πρέπει να θυμόμαστε ότι οι συναντήσεις των Εθνικών συγκροτημάτων που πραγματοποιούνται στο τέλος της σεζόν, πάντα κρύβουν κινδύνους για τα υποτιθέμενα φαβορί.

Υ.Γ.2 Ορίστε το ποτενσιόμετρο στα ύψη και σπάστε τα όλα!

...A little beauty, I love you madly, Come on home with me, I know you're hot, I know what you've got, You know I want to shake your tree, Come on honey, touch me right there, Come on honey, don't you get scared, Come on honey, let me get you in the sack, You know The Chase Is Better Than The Catch, All right! Let me hear ya! I can't hear ya!

Η σημασία της αγωνιστικής συνέπειας

Έχουμε αναλύσει, με ένα κολοσσιαίο άρθρο, ότι άλλο μπάλα κι άλλο ποδόσφαιρο. Η μπάλα υποδηλώνει την τεχνική, το ποδόσφαιρο την τακτική. Η άμυνα είναι δουλειά και η επίθεση ταλέντο. Η τακτική φτάνει μέχρι τη μεγάλη περιοχή. Κατόπιν μιλάει η ικανότητα του παίχτη. Ας θυμηθούμε τον Μέσι. Η Μπαρτσελόνα δουλεύει ρολόι μέχρι την περιοχή του αντιπάλου. Εκεί αναλαμβάνει το ταλέντο του Αργεντίνου και κάνει πράγματα που κανένας προπονητής δεν μπορεί να διδάξει. Και ευτυχώς που δεν διδάσκονται, διότι το άθλημα θα είχε γίνει μπάσκετ: μόλις θα εμφανιζόταν ένας παίχτης με επιθετικό ταλέντο, δηλαδή σκοράρισμα, πρωτοβουλίες, δημιουργικότητα και εμπνεύσεις, θα τού τα αφαιρούσαν μονομιάς. Μολαταύτα, η αλήθεια είναι ότι φέτος ο Μέσι μεγάλωσε πολύ ως μέγεθος και η ομάδα κινείτο στους ρυθμούς του. Βέβαια, μια τέτοια κατάσταση όσο κολακευτική κι αν είναι για τον Μέσι, συνήθως δεν είναι καλό σημάδι για μια ομάδα. Προσοχή, όμως: αυτό δεν σημαίνει ότι έγινε ανώτερο μέγεθος από την Μπαρτσελόνα. Όποιος πιστεύει κάτι τέτοιο υποτιμά το σύστημα των Καταναλών και δεν νομίζω ότι μας έχει δοθεί δικαίωμα να προβούμε σε τέτοιες επιλογές. Ο Μέσι, λοιπόν, για τρίτη χρονιά πήρε στις πλάτες του το σκοράρισμα, καθώς και ένα μεγάλο μέρος του δημιουργικού τομέα, με αποτέλεσμα, όταν κλείσουν οι χώροι και ο Μέσι περιοριστεί, η Μπάρτσα να γίνεται λιγότερο επικίνδυνη. Όμως, η πραγματικότητα είναι ελαφρώς διαφορετική. Νομίζω ότι κακώς δίνουμε τόση βαρύτητα στην παρουσία, έστω απουσία, του Μέσι: ας μην ξεχνάμε ότι στο χόρτο βρίσκονται και δέκα συμπαίχτες του. Εξάλλου, τον Μέσι έκλειναν, με διπλά και τριπλά μαρκαρίσματα, πέρυσι και πρόπερσι. Αλλά η ομάδα πάντα έβρισκε την λύση, συχνά εκμεταλλευόμενη την αδύνατη πλευρά, διότι γνώριζε ότι θα υπάρχει κάποιος συμπαίχτης ξεμαρκάριστος. Και, σε αντίθεση με φέτος, πάντα τον αξιοποιούσε.

Επομένως, οφείλουμε να εξετάσουμε τα πράγματα υπό διαφορετικό πρίσμα. Για παράδειγμα, η μετατόπιση του Ινιέστα από τα χαφ στο αριστερό άκρο της επίθεσης έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο. Όσο ο Ινιέστα έπαιζε στα χαφ, το κέντρο ήταν πιο συμπαγές και η ανασταλτική λειτουργία καλύτερη. Μην ξεχνάμε ότι τα καλύτερα ματς η Μπάρτσα τα έκανε με τους Τσάβι και Ινιέστα στα χαφ, με τον Μπούσκετς να βρίσκεται λίγα μέτρα πίσω τους και τον Μέσι να λειτουργεί σαν ψευτοεννιάρι. Ένα άλλο πρόβλημα είναι η έλλειψη ακραίων επιθετικών που θα σκοράρουν εύκολα, αλλά και που θα πατάνε περιοχή με την μπάλα στα πόδια. Κι όμως, παρά το γεγονός ότι τα ακραία χαφ της Μπάρτσα δεν δίνουν ιδιαίτερο πλάτος στην επίθεση, συχνά η περιοχή έμενε άδεια. Ίσως διότι ο Βίγια και, κυρίως, ο Αλέξις Σάντσες μάλλον δεν ταίριαξαν πλήρως με το πνεύμα της Μπάρτσα και δεν αφομοίωσαν σε ικανοποιητικό βαθμό τον κοινό κώδικα που διέπει την ομάδα. Σημαντικός λόγος, επίσης, είναι η κούραση των παιχτών. Κι όχι, δεν εννοώ μόνο την σωματική, αλλά και τη νοητική. Κακό πράγμα ο κορεσμός. Μολαταύτα, το μεγαλύτερο  πρόβλημα της ομάδας είναι, πάντοτε κατά την άποψή μου, το γεγονός ότι επί Βιλαβόνα η Μπαρτσελόνα σταμάτησε να παίζει με συνέπεια κάθετο ποδόσφαιρο κι ως εκ τούτου έπαυσε να είναι καταιγιστική, ακόμα και απειλητική -θυμηθείτε το δεύτερο ματς με την Παρί, το πρώτο ματς με την Μίλαν, καθώς στο δεύτερο επικράτησε η μαγική αύρα, το εντός έδρας ματς με την Σεβίλλη και τα διπλά ματς με την Μπάγερν: ειδικά τον επαναληπτικό. Τα κάθετα σπριντ και οι κάθετες πάσες λιγόστεψαν, παρά το γεγονός ότι οι χώροι που της άφηναν οι αντίπαλοι ήταν οι ίδιοι. Επομένως, δεν άλλαζε ο τρόπος παιχνιδιού των αντιπάλων όταν αντιμετώπιζαν την Μπάρτσα, αλλά μάλλον η ίδια η Μπάρτσα. Κι από τη στιγμή που δημιουργείς ή απειλείς λιγότερο, μάλλον κάτι πάει στραβά. Φέτος, λοιπόν, αναλώθηκε κατά κύριο λόγο σε ένα παράλληλο ποδόσφαιρο, ίσως και για εξοικονόμηση δυνάμεων. Διατηρούσε την κατοχή, αλλά αυτή δεν συνοδευόταν πάντοτε με την απόλυτη πρωτοβουλία. Λες και η κατοχή λειτουργούσε σαν ένα είδος άμυνας. Ας το βαφτίσουμε επιθετικό κατενάτσιο.

Αυτό μπορεί να προέκυψε ως απόρροια της εύστοχης ανάγνωσης περί μέτριας ανασταλτικής λειτουργίας και ασθενούς αμυντικής γραμμής ή απλά ως αδυναμία διάτρησης της αγωνιστικής πανοπλίας του αντιπάλου. Κι εξηγούμαι ευθύς αμέσως. Ένα από τα μεγαλύτερα όπλα των Καταλανών ονομάζεται ανάκτηση κατοχής. Με το που χάνουν την μπάλα, πέφτουν σαν βαμπίρ πάνω στον αντίπαλο και την ξανακερδίζουν. Όμως, φέτος, σε αντίθεση με τις προηγούμενες σεζόν, το αμυντικό πλάνο δεν έλαβε μέρος με συνέπεια. Έστω ότι πέρσι υπήρχε η δικαιολογία του 3-4-3. Φέτος, όμως, που επανήλθε η διάταξη με τα δυο σέντερ μπακ (4-3-3, 4-6-0, ακόμα και 2-8-0), η άμυνα παρέμενε ασταθής. Υπάρχουν αρκετοί λόγοι που συνεισφέρουν στο πρόβλημα. Πρώτον, η ασθένεια του Βιλανόβα και η προσωρινή αντικατάστασή του από τον Ρόουρα. Δεύτερον, ο τρόπος παιχνιδιού της Μπάρτσα, με τα ακραία μπακ να αγωνίζονται πολύ ψηλά, και η εγγενής, όπως φαίνεται, αδυναμία της ομάδας στο ψηλό παιχνίδι και στα στημένα: μοιραία ο Μπούσκετς μετατρέπεται σε τρίτο σέντερ μπακ, αλλά πρέπει να τονίσουμε ότι η άμυνα που παίζει η Μπάρτσα στο τερέν της είναι σαφώς κατώτερη εν σχέσει με την ασφυκτική πίεση που ασκεί στο τερέν του αντιπάλου, καθώς η ομάδα, προφανώς λόγω οδηγιών, δεν δέχεται βοήθειες και τρεξίματα από τα ακραία χαφ. Τρίτον, το ντεφορμάρισμα του Πικέ για δεύτερη συνεχή χρονιά. Τέταρτον, οι τραυματισμοί του ηρωικού Πουγιόλ. Πέμπτον, η απουσία του υποτιμημένου Αμπιντάλ. Έκτον, και τελευταίο, η ανυπαρξία επιλογών, πράγμα που σήμαινε, σαν ένα είδος αγωνιστικής αλχημείας, την συχνή τοποθέτηση του Αντριάνο στο κέντρο της άμυνας. Και είναι προφανές, πιστεύω, ότι η έλλειψη εμπιστοσύνης προς την άμυνα, έστω την αμυντική γραμμή, επηρεάζει ουσιαστικά την επιθετική λειτουργία, καθώς η ψυχολογία σού επιβάλλει να ρισκάρεις λιγότερο.

Μένει, λοιπόν, να δούμε τα αντανακλαστικά της Μπαρτσελόνα -προφανώς αναφέρομαι αποκλειστικά στα των εμφανίσεων. Ήδη συζητείται, ελέω Κρόιφ, η αντικατάσταση του Βιλανόβα για λόγους υγείας, ενώ αρκετοί είναι εκείνοι που βιάζονται να προεξοφλήσουν ότι η μεταγραφή του Νεϊμάρ θα κάνει την Μπάρτσα πιο απρόβλεπτη και θα αποτελέσει σημαντικό στήριγμα στον Μέσι. Επιτρέψτε μου να μην συμμερίζομαι την αισιοδοξία τους, καθώς δεν είμαι βέβαιος ότι ο ποζεράς Βραζιλιάνος θα ταιριάξει απόλυτα με το σύστημα της Μπάρτσα.  Κι εδώ έγκειται η ουσία: η Μπαρτσελόνα, κατά την ταπεινή μου γνώμη, χρειάζεται μεταγραφικές επιλογές που συνάδουν με το mentality της ομάδας. Τέλος, ακόμα και να μην μπορέσει να πιάσει τα περσινά ή προπέρσινα στάνταρ, δεν πρόκειται να χάσει ούτε χιλιοστό από τη λάμψη της. Κι ας ουρλιάζουν κάποιοι για απομυθοποιήσεις και αποκαθηλώσεις.

Υ.Γ.1 Ο Βαλντές είναι υποτιμημένος τερματοφύλακας. Και το γράφω αυτό έχοντας σώας τας φρένας. Όχι, δεν είναι κλώνος του Όλιβερ Καν ή του Μπουφόν, δηλαδή κορυφαίου επιπέδου, αλλά συχνά ξεχνάμε κάτι πολύ σημαντικό. Ότι η Μπάρτσα δεν είναι απλά μια ομάδα που αποτελείται από πολύ καλούς ή φοβερούς ποδοσφαιριστές, αλλά, κυρίως, παίχτες που καταλαβαίνουν τη φιλοσοφία του οργανισμού και καταφέρνουν να εναρμονιστούν στο σύστημα. Στο αγωνιστικό πλάνο. Κι ο Βαλντέζ ταίριαξε σε άκρως ικανοποιητικό βαθμό με αυτή τη λογική. Πάρτε, για παράδειγμα, τον Αλέξις Σάντσες, ο οποίος είναι μπαλαδόφατσα. Κι όμως, ποτέ δεν έκανε χωριό με τους υπολοίπους. Ακόμα κι ο Φάμπρεγας, ο οποίος προέρχεται από τα σπλάχνα της ομάδας, εν τέλει δεν ταίριαξε ιδανικά με το σύστημα -ίσως διότι η επηρροή του Βενγκέρ αποδείχτηκε ισχυρότερη. Πάντοτε έμοιαζε, και πράγματι βρισκόταν, μια ταχύτητα πίσω. Ο Πέδρο, πάλι, νομίζω ότι αν τον βάλεις σε κάποια άλλη κοφυφαία ομάδα, π.χ. στην Μπάγερν Μονάχου, δεν θα βρίσκεται καν στον πάγκο. Κι όμως, στην Μπαρτσελόνα έχει ενεργό ρόλο! Ο Βαλντέζ, λοιπόν, δούλεψε, είχε υπομονή, βελτιώθηκε συνταρακτικά με την μπάλα στα πόδια και έκανε ακριβώς ότι του έλεγαν οι προπονητές τους. Εξάλλου, μιλάμε για έναν παίχτη που έχει καταγράψει 360 συμμετοχές με την πρώτη ομάδα. Τέλος, όποιος έχει πραγματικά παρακολουθήσει την Μπαρτσελόνα δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει τη συμβολή του Βαλντέζ στο επιθετικό κομμάτι και στην ανάπτυξη. Επομένως, αυτοί οι αφορισμοί που συνοδεύουν την αποχώρησή του είναι άστοχοι και μάλλον υποδεικνύουν εμπάθεια.

Υ.Γ.2 Ο Γιάννης Χατζηνικολάου, άρτι απολυθείς από την τεχνική ηγεσία του Ηρακλή, δήλωσε ότι είναι Αρειανός. Νταξ, το ξέραμε. Κι ο Ηλιάδης, ο νέος Πρόεδρος της Π.Α.Ε. Άρης, φαίνεται ότι διώχνει τον Σούλη Παπαδόπουλο, για να τον αντικαταστήσει με τον Χατζηνικολάου. Και ερωτώ: με ποιο κριτήριο να φύγει ο Σούλης και με ποιο κριτήριο να έρθει ο Χατζηνικολάου; Αν το βασικό κριτήριο για να έρθει ο Χατζηνικολάου είναι τα οπαδικά του αισθήματα, τότε, κύριε Ηλιάδη, προτιμήστε εμένα. Είμαι ομορφόπαιδο, μορφωμένος, αλάνι, καλοφαγάς, καραμπουζουκλής και γνήσιος Αρειανός. Υπογράφω με δύο χιλιάρικα το μήνα και έρχομαι πετώντας -όχι, δεν εννοώ με αεροπλάνο. Εν τέλει, αν δεν θέλετε εμένα, φέρτε πίσω το Χατζάρα. Εννοείται μαζί με το ιππικό. Κι αν το ιππικό είναι απασχολημένο, κάντε αυτό που επιθυμεί η συντριπτική πλειοψηφία των φίλων του Άρη: κρατήστε τον Σούλη.

Υ.Γ.3 Η Ευρώπη φλέγεται. Ο Φαλκάο υπέγραψε στην Μονακό. Η Τσέλσι ενδιαφέρεται για Καβάνι. Η Ρεάλ ψάχνει προπονητή. Κι ο Σουάρες έκανε άνω κάτω την Λίβερπουλ. Ωραία πράγματα. Και στην Ελλάδα; Υπομονή μέχρι την επόμενη ανάρτηση.

Η πεμπτουσία και το στοίχημα

Ποια είναι η πεμπτουσία των διακοπών; Πριν περίπου δυο χρόνια έγραφα: «Στις διακοπές ουδόλως ασχολήθηκα με τα του Άρη. Προηγούνταν άλλα πράγματα. Τι πράγματα; Θάλασσα, φαγητό, γυναικάρες, διασκέδαση, ψυχαγωγία, γέλιο, λιώσιμο. Νομίζω ότι καταστάσεις που περιλαμβάνουν ή αναδεικνύουν τη μιζέρια, την γκρίνια, την αντικοινωνικότητα και την έλλειψη ευελιξίας δεν έχουν θέση στις διακοπές και εν γένει στη ζωή μας. Πάντως, είναι εκπληκτικό το πως ο καθένας από εμάς συλλαμβάνει τον όρο ''διακοπές'' μέσα στο μυαλό του. Θεωρώ ότι στις διακοπές μέσω της σωματικής κούρασης αναδύεται η ψυχική ανάταση. Όταν λέω σωματική κούραση δεν εννοώ να σέρνεις το κορμί σου όπως ο Καραγκούνης κι ο Κατσουράνης. Δεν υπονοώ να φτάνεις στα όρια σου και να πέφτεις λιπόθυμος στα πλακόστρωτα σοκάκια της Μυκόνου από το ποτό και την εξάντληση. Ο Κάνθαρος βρίσκεται σε μια ηλικία που τον στίβουν και βγάζει χυμούς. Έχει ικανοποιητικά αποθέματα ενέργειας και το κυριότερο έχει την διαύγεια να χρησιμοποιεί τα εν λόγω αποθέματα προς όφελός του. Τουλάχιστον έτσι πιστεύει. Επομένως, η ψυχική ανάταση θα προέλθει μέσα από την διαφορετικότητα και την εναλλαγή καταστάσεων που βιώνει ο εκάστοτε ταξιδιώτης. Μολαταύτα, όπως έχουμε αναφέρει πολλάκις, ο κάθε άνθρωπος κυβερνάται από τη δική του ιδιοσυγκρασία. Εξαρτάται από τη δική του φιλοσοφία. Διακρίνεται από τη δική του νοοτροπία. Άρα, η ψυχοθεραπευτική επίδραση των διακοπών χαρακτηρίζεται ως μία άκρως σχετική έννοια».

Νταξ, ωραία όλα αυτά. Μια ενδιαφέρουσα άποψη. Όμως, αρκεί για να περιγράψει το μεγαλείο των διακοπών; Πριν περίπου ένα χρόνο, λίγο πριν τις περσινές διακοπές, έγραφα: «Θα έχετε ακούσει, φαντάζομαι, τον θυμόσοφο λαό να λέει ότι ο χαρακτήρας του ανθρώπου φαίνεται στα χαρτιά και στο ποτό. Συμφωνώ μέχρι κεραίας, αλλά οφείλω να συμπληρώσω ότι φαίνεται και στις διακοπές. Ο δυσκοίλιος στις διακοπές βγάζει μάτι. Ο δυσπροσάρμοστος φωνάζει από μακριά. Το ίδιο και ο παρτάκιας. Ο μίζερος. Ο τσιγκούνης. Ο βρομιάρης. Αυτά τα πράγματα δεν κρύβονται. Είναι τελείως διαφορετικό, όντας στην πόλη, να βγαίνεις με κάποιον για καφέ ή να τον συναντάς έξω από τον κινηματογράφο και τελείως διαφορετικό να μένετε στο ίδιο δωμάτιο ενός νησιού για πέντε μέρες. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Να ζείτε, να αναπνέετε και να λειτουργείτε από κοινού σε λίγα τετραγωνικά. Και να διακατέχεστε όλοι από την ευθυμία των διακοπών: η χαλάρωση είναι αναπόφευκτη, πράγμα που σημαίνει ότι ο καθένας θέλει να κάνει αυτό που γουστάρει. Συνεπώς, στις διακοπές πάντα ανακαλύπτεις νέες πτυχές στον χαρακτήρα του κάθε συνταξιδιώτη».

Και, με αφορμή τις περσινές διακοπές, ανακάλυψα ότι η καλή παρέα αποτελεί μακράν το πιο βασικό στοιχείο. Καθοριστικός παράγοντας. Ζωτικής σημασίας. Ανέκαθεν το γνώριζα, αλλά πέρυσι μου αποτυπώθηκε με πυρωμένο σίδερο. Σαν να πήρε κάποιος ένα κατσαβίδι και να το βίδωσε στο μυαλό μου. Και μάλλον για αυτόν το λόγο οι περσινές διακοπές επισκίασαν όλες τις προηγούμενες! Πέρασα τέλεια! Ανεπανάληπτα! Υπέροχα! Όπως είχα γράψει για το πρώτο σκέλος των περσινών διακοπών, σε Σύρο, Μύτικα και Σπάρτη: «Τέτοια χημεία έχω να δω από τον περιοδικό πίνακα του Μεντελέγιεφ». Και η τραγική ειρωνεία είναι ότι, πριν την αναχώρηση, δεν ήμουν βέβαιος για την επιτυχία του εγχειρήματος. Μα, πόσο λάθος έκανα! Μάλλον πρόκειται για μία από αυτές τις χαριτωμένες νοητικές αστοχίες που, αφού έχουν τελειώσει όλα, τις σκέφτεσαι και γελάς! Δεν ξέρω αν με βρίσκετε υπερβολικό στις εκδηλώσεις μου. Μπορεί και να είμαι. Αλλά -το ομολογώ χωρίς ντροπή- ποσώς με ενδιαφέρει. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι, μπάτζετ και συγκυριών επιτρέποντος, να περάσω/περάσουμε εξίσου καλά και φέτος. Για να ξεχαρμανιάσουμε από τα πάθη που μας ταλαιπωρούν και τις έγνοιες που μας βασανίσουν. Από τα προβλήματα που μας καταδυναστεύουν. Αυτό είναι το στοίχημα του φετινού καλοκαιριού. Το καταλαβαίνω απόλυτα ότι φέτος, για διάφορους λόγους, η σύνθεση/σύσταση της παρέας θα είναι ελαφρώς διαφορετική. Δεν πειράζει. Εύχομαι, εκ βάθους καρδίας, σε όσους θα λείπουν από το περσινό team να περάσουν καταπληκτικά. Όπου κι αν πάνε, ό,τι κι αν κάνουν, με όποιον κι αν είναι! Το ίδιο εύχομαι για όλους! Πάρτε την καλοκαιρινή υπόθεση εργασίας, ράψτε την στα μέτρα σας και κάντε την πραγματικότητα! Καλό καλοκαίρι!

Υ.Γ.1 Στις εποχές που διανύουμε δεν χρειάζονται πείσματα. Ας πάψουμε να κατακρίνουμε τα πάντα και τους πάντες. Ας σταματήσουμε την αδικαιολόγητη γκρίνια. Με πιάνει αηδία. Οργίζομαι. Εξοργίζομαι. Και -επιτέλους!- πρέπει να μπει ένα τέλος στην αχαριστία. Δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτή η συμπεριφορά προς τον άνθρωπο που μας έσωσε τρεις και τέσσερις φορές. Που έσωσε την ίδια τη χώρα. Είναι παράλογο. Άτιμο. Ανήθικο. Να τα βάζουμε με εκείνον που βαράει υπερωρίες. Ακόμα και τις αργίες. Σε τριπλό και τετραπλό ταμπλό παίζει. Πώς να τα βγάλει πέρα ο καψερός; Έχει να αντιμετωπίσει την Τρόικα, τα νιάτα του Αλέξη και την έκρηξη της Χρυσής Αυγής. Την πολιτική αστάθεια, τα πάσης φύσεως προβλήματα του κόμματος και την καλπάζουσα ανεργία. Αλλά δεν τα παρατάει. Άγρυπνος φρουρός. Πιστός στρατιώτης. Και, πάνω από όλα, ευπατρίδης. Ό,τι μπορεί, κάνει. Και πάντα από ανιδιοτέλεια. Χωρίς συμφέρον ή προσωπικό όφελος. Δέκα ζευγάρια σόλες έχει λιώσει από το τρέξιμο. Από τα ταξίδια εις τας Ευρώπας στα meeting της Τρόικας, από τα meeting της Τρόικας στην Βουλή, από την Βουλή στα γραφεία του κόμματος κι από τα γραφεία του κόμματος να στήνεται μπροστά στις κάμερες για δηλώσεις. Όπως τις προάλλες που δήλωσε, σε άψογα ΠΑ.ΣΟ.Κ., για το χαράτσι: «Δεν πρέπει να μας ζητήσει κάποιος συγγνώμη; Δεν πρέπει να πει ότι έσφαλα;». Και έχει απόλυτο δίκιο.

Υ.Γ.2 Μαθαίνω ότι η παρουσία του Νίκου Γκάλη στον τελικό του Champions League, ως επίσημος προσκεκλημένος του Μισέλ Πλατινί, μαγνήτισε τα πλήθη. Από τους παλιούς ποδοσφαιριστές και τους αξιωματούχους της Ουέφα μέχρι τον απλό τον κόσμο. Κοίτα να δεις τώρα τι θυμήθηκα. Τον Φραγκίσκο Αλβέρτη. Ο οποίος έχει να λέει για τη φορά που είχε πάει η ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού να παίξει στην Ιταλία. Καθώς, λοιπόν, περνούσαν οδικώς από ένα ιταλικό χωριό, η αποστολή της ομάδας σοκαρίστηκε με κάτι ηλικιωμένους τύπους που αναγνώρισαν (!) τον Νίκο Γκάλη. Αυτό θα πει αναγνωρισιμότητα. Κι όλα αυτά πριν είκοσι χρόνια.

Υ.Γ.3 Από τον Κώστα Καίσαρη: «Φούσκα η περιβόητη δίκη Βαρδινογιάννη-Βγενόπουλου. Μια μεγαλοπρεπής φούσκα για να μιλήσουμε στην γλώσσα του Χρηματιστηρίου που κατέχει πολύ καλά ο Ανδρέας Βγενόπουλος. Με τον ''Mr. MIG'' να είναι σφόδρα ενοχλημένος επειδή δεν του έδωσαν τον λόγο. Κι είχε πάει μάλιστα αυτοπροσώπως ο Βγενόπουλος. Κι ήθελε σώνει και καλά να πάρει τον λόγο. Επί της ουσίας τώρα η ταπεινότητά μου λέει χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι. Αν δηλαδή το 2008 που έκανε πίσω ο Τζίγγερ άφησε χρέη στον Παναθηναϊκό 15 εκατομμυρίων, όπως λέει ο Βγενόπουλος ή τριών όπως λέει ο Τζίγγερ. [...] Σε ό,τι έχει να κάνει όμως με τον αξιότιμο κύριο Βγενόπουλο, υπάρχει μία άλλη δίκη που γίνεται αυτές τις μέρες. Γνωστή ως δίκη της Marfin. Κι όχι για τρία ή δεκατρία εκατομμύρια, αλλά για τρεις νεκρούς. Αυτούς που είχαν καεί ζωντανοί στο υποκατάστημα της Σταδίου, με τη μία κοπέλα να είναι μάλιστα έγκυος. Με τη δίκη αυτή ουδείς ασχολείται. Οι τηλεοράσεις δεν παίζουν απολύτως τίποτα. Το ίδιο και οι μεγάλες εφημερίδες. Κι ούτε, βέβαια, αισθάνθηκε την ανάγκη να πάει στο δικαστήριο ο ίδιος ο Βγενόπουλος. Να υπερασπιστεί την τιμή και την υπόληψη της τράπεζας. [...] Τίποτα απ' όλα αυτά, λοιπόν, επαναλαμβάνει η ταπεινότητά μου, δεν θίγουν την τιμή και την υπόληψη του Βγενόπουλου. Ώστε να νιώσει την ανάγκη να πάει στο δικαστήριο, να υπερασπιστεί την τράπεζα και τα τέσσερα στελέχη της που είναι στο εδώλιο. Ποιος ασχολείται με τρεις νεκρούς; Οταν λέει όμως ο Βαρδινογιάννης ότι άφησε χρέη μόνο τριών εκατομμυρίων στον Παναθηναϊκό, το θέμα είναι βαρύ κι ασήκωτο. Σε σημείο που πάει ο ίδιος ο Βγενόπουλος στο δικαστήριο αυτοπροσώπως. Οι τρεις νεκροί στο υποκατάστημα της Marfin, τσιμέντο να γίνουν». Χωρίς σχόλιο. Το μόνο που θα πω είναι ότι η πιάτσα (sic!) έχει βουίξει πως η επόμενη μεγάλη σύλληψη για απάτες προς το Δημόσιο είναι ο Βγενόπουλος.

Υ.Γ.4 Το καλοκαίρι μπαίνει δυνατά! Πολύ δυνατά!

Οι βουκελάριοι εξαφανίστηκαν

Ναι, αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός. Συθέμελα ο πολιτικός κόσμος κλονίστηκε. Ο Βενιζέλος κλαίει σαν κουτάβι. Ο Σαμαράς προμηθεύτηκε τσίγκινο σωβρακάκι. Κι ο Τσίπρας αποφάσισε να συγκαλέσει την κοινοβουλευτική ομάδα για να δουν πως θα αντιμετωπίσουν, πάντοτε σαν μία γροθιά, τις εξελίξεις. Η κυρία με τον ξύλινο λόγο, την ανέκφραστη μουσούδα και τα χίλια ταγέρ δήλωσε: «Αυτό το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν με εκφράζει πια». Σωστό, θεμιτό και αναμενόμενο -να μας πει, όμως, ποιο ΠΑ.ΣΟ.Κ. την εξέφραζε. Με το τάγμα των πρασινοφρουρών να εξαφανίζεται προϊόντος χρόνου, όπως οι περίφημοι βουκελάριοι του Βελισ(σ)άριου (φώτο) στο Βυζάντιο, έχει μείνει μόνο ο Βενιζέλος να φυλάει τις κομματικές Θερμοπύλες. Με τους επί χρόνια ψηφοφόρους του κόμματος να προτιμούν τα νιάτα και τις υποσχέσεις -πάντα με το στόμα- του Αλέξη του Τσίπρα. Κι όλοι ξέρουμε το γιατί. Μπορούμε να το λέμε μεταξύ μας, αλλά απαγορεύται να το δηλώνουμε δημόσια. Η Διαμαντοπούλου, όμως, δεν σταματάει εδώ. Διερεύνησε τις αιτίες που το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πνέει τα λοίσθια. Έκανε λόγο για ''θέμα ηθικής αξιοπιστίας'' και ''πολύ μεγάλη αδυναμία επανεκίνησης''. Έπεσε διάνα. Αυτά είναι τα πραγματικά προβλήματα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Και στο τέλος πέταξε την πολιτική βόμβα: «Έχω ανάγκη την ταπείνωση». Ποιος σας είπε ότι οι πολιτικοί δεν κάνουν την αυτοκριτική τους; Ποιος διαδίδει τέτοια ασύστολα ψεύδη; Μια χαρά τα είπε η Διαμαντοπούλου. Ο κάθε πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του διαφημίζει την αυτοκριτική του, πάντοτε προς τέρψιν του κοινού, και μηδενίζει το κοντέρ. Για να αρχίσει νέες κωλοτούμπες, νέα ψέμματα και νέες υπερβολές. Ο πρώτος διδάξας υψηλοτάτου επιπέδου ήταν ο Λοβέρδος και πλέον έχουμε και την Διαμαντοπούλου. Γιατί, όμως, έχει ανάγκη την ταπείνωση; Νταξ, είπαμε ότι μηδενίζει το κοντέρ. Πού μηδενίζει; Στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Αφού, όπως δήλωσε, δεν την εκφράζει. Εμμέσως πλην σαφώς, λοιπόν, ετοιμαστείτε για νέο κόμμα υπό την αιγίδα της Διαμαντοπούλου.

Μην σας κάνει εντύπωση. Ο πολιτικός στίβος είναι σαν τον πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Αντί να μειώσουμε τις ομάδες, τις αυξάνουμε. Και το διατυμπανίζουμε κιόλας. Το παρουσιάζουμε ως κάτι ελκυστικό. Που θα αποβεί, ντεμέκ, υπέρ του ελληνικού ποδοσφαίρου. Το ίδιο γίνεται και στην περίπτωσή μας. Αντί να μειωθούν τα κόμματα, ο κάθε πικραμένος που δεν ''εκφράζεται'' μέσα από την κομματική του παράταξη, πάει, για ευνόητους λόγους, και ιδρύει το δικό του κόμμα. Και μετά έρχονται οι εκλογές και ακούς ορισμένους πολιτικούς να λένε ότι «η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί» και «χρειαζόμαστε αυτοδυναμία». Απίστευτα πράγματα. Μα αυτοί που τα λένε είναι ιδρυτές και μέλη των νέων κομμάτων που πλημμυρίζουν τον πολιτικό κόσμο! Και στο κάτω κάτω της γραφής, αν η κυρία Διαμαντοπούλου, και η κάθε κυρία Διαμαντοπούλου, έχει ανάγκη την ταπείνωση, να κλειστεί σε μοναστήρι ή να μείνει σε κάποιο ξερονήσι και να ζήσει σαν ασκητής. Με αυτά που προσφέρει η φύση. Έστω να πάει σε ένα από τα εξοχικά που διαθέτει. Να εγκατασταθεί εκεί και να καλλιεργεί ζαρζαβατικά. Και η μόνη ενασχόλησή της με την πολιτική να είναι οι συζητήσεις με τους κατοίκους της περιοχής για τα χρόνια της δόξης. Τότε που το πάλαι ποτέ περισπούδαστο ΠΑ.ΣΟ.Κ. έλυνε και έδενε. Έκοβε και έραβε. Με τους πρασινοφρουρούς να έχουν πιάσει όλα τα πόστα. Από υπουργικές καρέκλες και διευθυντικές θέσεις μέχρι κλητήρες και σκουπιδιάρηδες. Φαίνεται ότι εκείνο το ΠΑ.ΣΟ.Κ. την εξέφραζε. Διότι, για να είμαστε και λίγο ειλικρινείς, αν η κυρία Διαμαντοπούλου είχε τσίπα, θα αποχωρούσε εσαεί από το πολιτικό σκηνικό και θα μας άδειαζε τη γωνιά. Κι αυτή βάζει πρώτη ταχύτητα για ίδρυση νέου κόμματος. Αλλά γιατί χαλάω τη ζαχαρένια μου; Λες και δεν ξέρω ότι η πολιτική είναι σαν πρέζα. Και, μάλιστα, χωρίς κέντρο απεξάρτησης. Σαν τον Βενιζέλο, ο οποίος παίρνει τη δόση του διατηρώντας με μηχανική υποστήριξη έναν παρακμάζων κομματικό οργανισμό που πρέπει να αυτοδιαλυθεί.

Υ.Γ.1 Είμαι περίεργος να δω τι πρωτάθλημα θα έχουμε του χρόνου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα πλήξουμε. Κι ας μιλάμε για ένα βαρετό, όπως έχει καταντήσει, προϊόν. Ο γράφων, πάντως, ομολογεί, με πάσα ειλικρίνεια, ότι έχει κουραστεί και κορεστεί. Και δεν υπάρχει και κανά Mundial ή Euro για να ξεχαρμανιάσουμε.

Υ.Γ.2 Με αφορμή μια κουβέντα που συμμετείχα την Κυριακή, δηλώνω ευθαρσώς τα παρακάτω. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Δεν θα υπήρχαν τόσες κακομαθημένες γυναίκες εκεί έξω, αν δεν υπήρχαν οι αντίστοιχοι άντρες -αλλά και στερεότυπα- που τους επιτρέπουν να κάνουν ό,τι θέλουν. Και για να γίνω ακόμα πιο προκλητικός/κυνικός/υπερβολικός, για να βρει κάποιος γκόμενα πρέπει να είναι είλωτας του αιδοίου, λεφτάς, μαλάκας, λακαμάς, ψεύτης ή/και λαμόγιο. Για να βρει κάποιος νορμάλ τύπος μια νορμάλ γκόμενα πρέπει να πάρει ένα τουφέκι και να κυνηγάει ανεμόμυλους. Εκτός αν αυτός ο νορμάλ τύπος αποφασίσει ότι, προκειμένου να βρέξει το παξιμάδι του ή να καμουφλάρει τις ανασφάλειές του, πρέπει να πέσει πολλά επίπεδα. Και προσωπικά αρνούμαι να πράξω κάτι τέτοιο. Το σταματώ εδώ, διότι το υστερόγραφο θα βγει μεγαλύτερο από την ανάρτηση.

Υ.Γ.3 Δεν ξέρω πόσοι από εσάς γνωρίζετε τον Hercule Poirot. Πρόκειται για φανταστικό χαρακτήρα της Agatha Christie. Βέλγος στην καταγωγή, ενίοτε παράξενος, ελαφρώς αλαζόνας, αλλά πάντοτε κομψός και gentleman. Το χόμπι του, έστω το επάγγελμά του, είναι να εξιχνιάζει μυστήρια, κυρίως φόνους. Και πάντοτε με επιτυχία. Έχει γυριστεί και σειρά. Με τον εξαιρετικό David Suchet στο ρόλο του Poirot. Σας προτρέπω να την παρακολουθήσετε. Δεν θα το μετανοιώσετε!

Υ.Γ.4 Ναι, είναι ένα από τα καλύτερα hard rock κομμάτια που υπάρχουν στο μουσικό χάρτη. Και ναι, το έχω ξαναποστάρει. Αλλά δεν το χορταίνω!

In the still of the night, I hear the wolf howl, honey, Sniffing around your door, In the still of the night, I feel my heart beating heavy, Telling me I gotta have more, In the shadow of night, I see the full moon rise, Telling me what's in store, My heart start aching, My body start a shaking, And I can't take no more, no, no, Now I just want to get close to you, An' taste your love so sweet, And I just want to make love to you, Feel your body heat...

Οι αλληλοεξουδετερώσεις, η αμυντική γραμμή και οι σχέσεις

Δύο ήταν τα αινίγματα που συνόδευαν τον τελικό. Το πρώτο έχει να κάνει με το τι είδος ποδοσφαίρου θα βλέπαμε από τις δυο ομάδες, ειδικά στο πρώτο 20λεπτο. Το δεύτερο ποιος θα είναι ο αντικαταστάτης του Γκέτσε. Ας ξεκινήσουμε από το τέλος. Τι θα έκανε ο Κλοπ; Θα έβαζε τον Σαχίν στον άξονα και τον Ρόις αριστερά ή θα μετατόπιζε τον τελευταίο στον άξονα και θα προτιμούσε για τα αριστερά τον Γκρόσκροϊτς; Τελικά προτίμησε τον Γκρόσκροϊτς, με τον Ρόις να έχει έναν ελεύθερο ρόλο πίσω από τον Λεβαντόφσκι, και μάλλον δικαιώθηκε για αυτό που είχε στο μυαλό του. Ο Γερμανός μέσος έκανε ένα πολύ καλό ανασταλτικό παιχνίδι, αλλά στην επίθεση ήταν αμέτοχος. Ουσιαστικά αλληλοεξουδετερώθηκε με τον Λαμ, με τον τελευταίο να αρχίζει τις επελάσεις και να δίνει στήριγμα στον Ρόμπεν (φώτο) μετά το 75' λεπτό. Αλλά η πλευρά του Γκρόσκροϊτς δεν είχε μόνο τον Λαμ: υπήρχε κι ο Ρόμπεν. Κι αυτόν δύσκολα τον σταματάς με τεχνάσματα τύπου ''Γκρόσκροϊτς''. Είχαμε πει, εξάλλου, ότι θα ήταν τακτικό έγκλημα από τον Κλοπ να μην καλύψει ποσοτικά τα άκρα της άμυνάς του. Τι έκανε, λοιπόν; Έβαλε τον Γκρόσκροϊτς αριστερά και μπλόκαρε τον Λαμ, για να απομονώσει τον Ρόμπεν, έδωσε εντολή στον Μπέντερ να καλύπτει διαγώνια τον Σμέλτσερ, και, όποτε ο Ολλανδός συνέκλινε προς το κέντρο αμύνης, έβγαινε ο Χούμελς για να τον τρομάξει. Τον τρόμαξε μία, τον τρόμαξε δύο, την τρίτη φορά ήρθε η σειρά του Ρόμπεν να τον τρομάξει. Τι άλλο να κάνει ο Κλοπ; Θα μπορούσε ίσως, προϊόντος χρόνου, να προκρίνει τις παγίδες.

Δεν ήταν, όμως, μόνο ο Γκρόσκροϊτς που αλληλοεξουδετερώθηκε με τον Λαμ. Υπήρχε κι ο Μπλαστσικόφσκι με τον Αλάμπα, αν και οφείλω να ομολογήσω ότι στα πρώτα λεπτά του αγώνα ο Αυστριακός συνάντησε τρομακτικά προβλήματα -θα μιλήσουμε παρακάτω για το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Επίσης, υπήρχε ο Γκουντογκάν με τον Σβάινσταϊγκερ. Ναι, ο πρώτος έτρεξε άπειρα χιλιόμετρα στον άξονα, όντας σε διάταξη λοξής φάλαγγας με τον Μπέντερ να βρίσκεται λίγα μέτρα πιο πίσω του, αλλά, επί της ουσίας, δεν μπόρεσε να πάρει μέτρα στο επιθετικό παιχνίδι. Με τον Σβάινσταϊγκερ σε μέτρια βραδιά (κλισέ), αναδύθηκε η ποιότητα του Χάβι Μαρτίνεθ, ο οποίος σου έδινε την εντύπωση ότι κρατούσε μόνος του τη μεσαία γραμμή. Μεγάλη ψυχραιμία, σωστές τοποθετήσεις και ικανοποιητικές μεταβιβάσεις, σε παράλληλο και διαγώνιο επίπεδο, συνέθεσαν μια άκρως ώριμη ποδοσφαιρική εμφάνιση από τον Βάσκο. Βέβαια, τις αρετές τους τις γνωρίζαμε από την θαυμάσια Μπιλμπάο του Μπιέλσα. Δεν περιμέναμε τον τελικό. Προς τα πού έσπαγε τις μπάλες ο Χάβι Μαρτίνεθ; Προς τον Ριμπερί και τον Ρόμπεν. Λέγαμε στο προηγούμενο άρθρο ότι ο Χάινκες έπρεπε να μιλήσει ξεχωριστά σε αυτούς τους δυο ποδοσφαιριστές. Για να προλάβει το κακό. Υποθέτω ότι το έπραξε. Αλλά ο Ριμπερί παραλίγο να τα τινάξει όλα. Κακόκεφος, γκρινιάρης και συχνά θυμωμένος για ανούσιους λόγους, θύμισε γκόμενα που δεν τις κάνεις τα χατίρια. Κακώς δεν αντικαταστάθηκε νωρίτερα από τον Χάινκες.

Και φτάνουμε στο σημείο που όλοι περιμέναμε. Το τι είδους ποδόσφαιρο επέλεξαν να παίξουν οι δυο αντίπαλοι. Πριν αρχίσω εις βάθος τις τακτικές αναλύσεις - τρομάρα μου!-, πρέπει να πω δυο πραγματάκια που αποτελούν ένα είδος σταθεράς. Σαν φυσική ένα πράγμα. Πρώτον, η Ντόρτμουντ είναι μια ομάδα που στηρίζεται στο σύνολο. Δεν έχει τον παίχτη σταρ που μπορεί με μια προσωπική ενέργεια να αλλάξει τη ροή του ματς. Πολύ καλοί οι Ρόις, Λεβαντόφσκι και Γκουντογκάν, αλλά δεν είναι, π.χ., Μέσι ή Ζιντάν. Δεν είναι καν Ρόμπεν. Μπορεί κάποια στιγμή να γίνουν, αλλά αυτή η στιγμή δεν ήρθε ακόμα. Και νομίζω ότι για αυτόν τον λόγο η απουσία του Γκέτσε πόνεσε ψυχολογικά την ομάδα του Κλοπ περισσότερο από αγωνιστικά: το σύνολο έχασε ένα υπερπολύτιμο γρανάζι. Δεύτερον, η Ντόρτμουντ τρέχει. Πολύ. Πάρα πολύ. Και τρέχει ποιοτικά. Αυτό το καταλάβαμε, για μία ακόμη φορά, από το διαολεμένο πρώτο 20λεπτο. Οι τυπικά γηπεδούχοι έπιασαν ένα υψηλότατο τέμπο, κορυφαίου επιπέδου, που δείχνει πόσο σκληρά έχει δουλέψει αυτή η ομάδα στην προπόνηση. Αξιοποιούσαν όλο το πλάτος του γηπέδου, κυρίως την δεξιά πτέρυγα, και όλα τα γρανάζια του συνόλου, και προσπάθησαν να λυγίσουν ψυχολογικά τον αντίπαλο. Μπορώ να πω ότι τα κατάφεραν. Για αυτό και οι παίχτες του Χάινκες οπισθοχώρησαν άτακτα τις γραμμές τους, σαν ένα είδος ενστικτώδους αυτοσυντήρησης, και περίμεναν να περάσει η μπόρα. Η Μπορούσια μπήκε με τρομακτική ορμή που συμπαρέσυρε, σαν χείμαρρος, όλους τους παίχτες των Βαυαρών. Όλους, πλην Νόιερ. Με συγχωρείτε, αλλά στο πρώτο 20λεπτο δεν υπήρχε Μπάγερν στο γήπεδο. Υπήρχε μόνο ο Νόιερ. Ο Κλοπ πίεσε στα 4/4 του γηπέδου (!) και επιχείρησε να εξαργυρώσει την ξέφρενη ορμητικότητά του με κάποιο γκολ. Και μόλις έχανε την μπάλα, λάμβανε μέρος με εξαιρετική πειθαρχία η μετάβαση από φάση επίθεσης σε φάση άμυνας. Ήταν προφανές ότι ήθελε να προηγηθεί νωρίς και να αναγκάσει την Μπάγερν να ανοιχτεί: οι αντεπιθέσεις μετά στους κενούς χώρους θα αναλάμβαναν τα υπόλοιπα. Επίσης, γνώριζε ότι σε περίπτωση παράτασης οι παίχτες του δεν θα άντεχαν σωματικά: η ομάδα δεν διαθέτει ποιοτικό βάθος πάγκου και δεν μπορεί να διατηρήσει υψηλές στροφές για παραπάνω από 60-65 λεπτά. Και έτσι ακριβώς έγινε: το ξέφρενο πρώτο 20λεπτο είχε κόστος.

Η Μπάγερν, μη έχοντας επιλογές και όντας ανήμπορη να αντιδράσει, περίμενε υπομονετικά να εξασθενήσει η ορμητικότητα των αντιπάλων. Και πράγματι, έστω και με ορισμένα τερτίπια της μπάλας, οι τυπικά φιλοξενούμενοι, δίνοντας βάθος στην αμυντική τους γραμμή, αλλά και σε όλη την άμυνα, κράτησαν χαρακτήρα και άρχισαν να παίρνουν μέτρα. Το τέμπο εκ μέρους της Ντόρτμουντ έπεσε αισθητά, αλλά η ομάδα δεν έγινε ξαφνικά ακίνδυνη. Όχι, βέβαια! Είχε ακόμα απόθεμα βενζίνης στο ρεζερβουάρ. Η Μπάγερν σταδιακά ισορρόπησε το παιχνίδι (κλισέ), άρχισε να μετατρέπει σε ουσία την κατοχή, αλλά έδειξε λίγα πράγματα. Προσπαθούσε με γεμιστά και ψηλές μπαλιές να προωθήσει την μπάλα μπροστά, καθώς οι Γκουντογκάν και Μπέντερ είχαν φράξει την μεσαία γραμμή. Σε εκείνο το σημείο, ο μόνος που ήταν επικίνδυνος στο στρωτό ποδόσφαιρο ήταν ο Ρόμπεν. Η ομάδα, πάντως, έβγαλε φάσεις και θα μπορούσε να σκοράρει. Η Ντόρτμουντ, όμως, είχε τον δικό της Νόιερ. Στο δεύτερο ημίχρονο, και συγκεκριμένα από το 60' λεπτό και έπειτα, η Ντόρτμουντ έριξε συνειδητά τους ρυθμούς, έδωσε χώρο στον αντίπαλο, έδειξε να αποδέχεται την κατοχή της Μπάγερν και εμφάνισε σημάδια αταξίας ή λάθος διάταξης, ενώ, παράλληλα, φάνηκε να μένει από δυνάμεις. Στο τελευταίο μισάωρο ανέλαβε ο Ολλανδός εξτρέμ. Με όπλο την ταχύτητά του και την ικανότητά του στην κλειστή ντρίμπλα, ''βγήκε μπροστά'' και έδωσε το έναυσμα για αντεπίθεση. Κι ο καλύτερος συμπαίχτης του ήταν η αμυντική γραμμή της Ντόρτμουντ που πρόδωσε κάθε ελπίδα για επικράτηση. Φοβερή δυσλειτουργία στο τεχνητό οφσάιντ, καθώς οι Μίλερ, Ρόμπεν και Μάντζουκιτς δεν είχαν πρόβλημα να το σπάνε κατά το δοκούν, πολλά προβλήματα με την μπάλα κάτω, κυρίως με τον Χούμελς που ανελάμβανε την ευθύνη της πρώτης πάσας, και αδυναμία στο ένας εναντίον ενός. Ουσιαστικά, η Ντόρτμουντ του πρώτου 30λέπτου δεν είχε σχέση με την Ντόρτμουντ του τελευταίου μισάωρου. Δεν είχε διάρκεια. Και η Μπάγερν του τελικού δεν είχε σχέση με αυτό που περιμέναμε να δούμε.

Υ.Γ.1 Οι εκλογές τελείωσαν. Ο Σκόρδας, για μία ακόμη φορά, μπήκε στο περιθώριο και ο Ηλιάδης ανέλαβε τα ηνία. Καλή μας τύχη.

Υ.Γ.2 Μπράβο στον μπασκετικό Άρη. Δεν πειράζει που δεν πέρασε τον Πανιώνιο. Το πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις. Ακόμα και χωρίς την πολυπόθητη πρόκριση, πρόκειται περί αγωνιστικής υπέρβασης.

Οι Γερμανοί ξανάρχονται

Δεν το κατάλαβα αυτό. Γιατί να θεωρείται ντροπή το γεγονός ότι δυο γερμανικές ομάδες έφτασαν στον τελικό του τσου λου; Επειδή προέρχονται από τη χώρα του δεύτερου Χίτλερ, όπως ο Τράγκας αποκαλεί την Μέρκελ; Επειδή δεν αγωνίζονται σε ένα προηγμένο πρωτάθλημα, ισάξιο π.χ. του ισπανικού; Επειδή δεν αποτελούν μεγάλα ευρωπαϊκά μεγέθη; Με συγχωρείτε, αλλά τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει. Ανυπόστατες απόψεις. Άκρως επιφανειακές. Ελλειμματικές σε λογική. Και, τολμώ να πω, χωρίς ιδιαίτερη γνώση και αγάπη για το άθλημα. Διότι, όσο και να κατσαρώσω το μυαλό μου, δεν μπορώ να βρω ποιες άλλες ομάδες θα μπορούσαν να βρίσκονται στις θέσεις τους. Ίσως δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία.

Μπάγερν και Ντόρτμουντ, λοιπόν, ή Ντόρτμουντ και Μπάγερν, αν προτιμάτε, συγκρούονται για ένα ακόμη παιχνίδι. Αυτή τη φορά, όμως, δεν πρόκειται για ματς του γερμανικού πρωταθλήματος. Και μπορεί η Μπάγερν να έχει υψηλότερο μπάτζετ, ακόμα και να είναι ανώτερη της Ντόρτμουντ, αλλά σε έναν αγώνα, και δη (και) τελικό Champions League, όλα γίνονται. Οι διαφορές εξαϋλώνονται. Τα προτερήματα μετατρέπονται σε ελαττώματα. Η ψυχολογία ερμηνεύει το δικό της ρόλο. Όπως εύστοχα έγραψε ο Αλέξης Σπυρόπουλος για την διαφορά μεταξύ των δυο ομάδων: «Σε 38 αγωνιστικές θα φανεί. Σε ένα ματς κρύβεται». Οι δυο αντίπαλοι, όμως, γνωρίζονται καλά. Δεν έχουν να κρύψουν το παραμικρό. Δεν υπάρχουν μυστικά. Δείγμα του ότι δεν φοβούνται. Ο ένας τον άλλον και οι δυο μαζί τους υπολοίπους. Το μόνο που έχουν να φοβηθούν είναι ο κακός τους εαυτός. Αυτόν δύσκολα τον αντιμετωπίζεις. Πολύ δύσκολα, για την ακρίβεια. Ας μην ξεχνάμε ότι οι παίχτες και οι προπονητές είναι άνθρωποι. Με πάθη και αδυναμίες. Δεν είναι ρομπότ. Και συχνά κάνουν λάθη. Είναι προφανές ότι στον τελικό απαγορεύονται τα λάθη. Αλλά είναι σίγουρο ότι θα γίνουν. Για παράδειγμα, στην τακτική. Με δεδομένο ότι η Μπάγερν παίζει με μεγάλος πλάτος σε όλο το γήπεδο, δηλαδή ένας εναντίον ενός, όβερλαπ και συνεργασίες, θα είναι έγκλημα του Κλοπ να μην προκρίνει τις βοήθειες στα άκρα της άμυνας. Όπως, επίσης, θα πρέπει να εξαντλήσει σωματικά και ψυχολογικά τον ενορχηστρωτή της Μπάγερν. Μην αναρωτιέστε ποιος είναι! Προφανώς μιλάω για τον Σβάινσταϊγκερ. Παίρνει την πρώτη πάσα, παίζει παράλληλα, παίζει κάθετα, παίρνει μέτρα στον άξονα, σουτάρει. Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Μήπως έναν καλό παρτενέρ στη μεσαία γραμμή; Μα, κι αυτός υφίσταται! Ο Χάβι Μαρτίνεθ αλληλοσυμπληρώνει ιδανικά τον Γερμανό συμπαίχτη του. Και μπροστά από τη μεσαία γραμμή αγωνίζεται ο Μίλερ. Ναι, ξέρω, δεν σου γεμίζει το μάτι. Είναι αδύνατος, ψηλός και φαινομενικά άτεχνος. Αλλά τη δουλειά του την κάνει και με το παραπάνω. Ποια είναι αυτή; Να χώνεται μέσα στη μεγάλη περιοχή και να σκοράρει. Ακόμα και άμυνα παίζει. Σκυλίσια. Την ιδρώνει τη φανέλα.

Ωστόσο, δεν είναι μόνο η τακτική. Υπάρχουν και ατομικά λάθη. Αυτά των παιχτών. Είπαμε: κι αυτοί άνθρωποι είναι. Συχνά δρουν εγωιστικά. Θέλουν να πάρουν τη δόξα. Δεν τους κατηγορώ. Σε τέτοια ματς απολαμβάνεις μερική ποδοσφαιρική αθανασία. Αλλά να βάζεις πάνω από την ομάδα τον εαυτό σου; Είναι σωστό; Θεμιτό; Όχι, δεν είναι, αλλά μεγάλο μερίδιο ευθύνης σε αυτό το κομμάτι έχει ο προπονητής. Κι ο Χάινκες καλό θα είναι να πει δυο πράγματα στον Ρόμπεν, ακόμα και στον Ριμπερί. Διότι καλές είναι οι ατομικές ενέργειες και οι πρωτοβουλίες, αλλά συχνά ο παίχτης, και μάλλον συνειδητά, τις μπερδεύει με τις ατομιστίες. Τα ίδια ισχύουν και στο αντίπαλο στρατόπεδο. Ο Κλοπ θα πρέπει να πείσει τον Ρόις και τον Λεβαντόφσκι ότι δεν χρειάζονται ανούσιοι ηρωισμοί. Η ομάδα του, άλλωστε, πάντα στηριζόταν στην αρτιότητα του συνόλου. Εξάλλου, είναι γνωστό ότι με μια καλή τακτική μπορείς να νικήσεις έναν ανώτερο αντίπαλο. Κι ας απουσιάζει ο Γκέτσε. Αυτό ενδέχεται να προσθέσει ένα είδος μυστηρίου στο τι Ντόρτμουντ θα δούμε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα παρακολουθήσουμε ένα απολαυστικό παιχνίδι. Και είθε να κερδίσει ο καλύτερος!

Υ.Γ.1 Ο Σκόρδας επέστρεψε δριμύτερος. Το ίδιο και οι ανταγωνιστές του. Κάποιες στιγμές μου φαίνεται ότι ο Άρης είναι μια πανέμορφη γκόμενα που πολιορκείται από ορισμένους τυχάρπαστους. Σαν την Πηνελόπη, ένα πράγμα. Με τη διαφορά ότι εμείς ακόμα περιμένουμε τον δικό μας Οδυσσέα. Και μάλλον θα περιμένουμε για πολύ ακόμα.

Υ.Γ.2 Όλα καλά. Για όλους. Την Κυβέρνηση. Το Κράτος. Τους πολίτες. Η νομολαγνεία φροντίζει για αυτό. Ή μήπως όχι;

Υ.Γ.3 Το δώρο που έκανα στον εαυτό μου, ένεκα της ονομαστικής μου εορτής, ήταν μια μπλούζα του Νίκου Γκάλη! Την παρήγγειλα και σε μία μέρα ήταν σπίτι μου. Μη με ρωτάτε ποια μπλούζα. Εννοείται η Gangster! Μόλις τη φόρεσα, ανατρίχιασα!

Υ.Γ.4 Γκαρσόν, πιάσε τρία Johnny B. Goode!