Ένας πραγματικός manager

Ας μιλήσουμε λίγο για τον Αρσέν Βενγκέρ. Είναι ο άνθρωπος που θα μπορούσε να είναι καθηγητής Οικονομικών. Μιλάει έξι γλώσσες (γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά, ισπανικά, ιταλικά και γιαπωνέζικα), και συνηθίζει να βγάζει το σκληρό του πρόσωπο στους Γάλλους παίχτες του για να μην τον κατηγορήσουν ότι ευνοεί τους συμπατριώτες του. Και κύριος με ''κ'' κεφαλαίο. Εντός και εκτός γηπέδου. Αρκετά, όμως, με τα δημοσιογραφικά ευφυολογήματα. Ο Αρσέν Βενγκέρ είναι ο άνθρωπος που άλλαξε την Άρσεναλ. Πραγματικός manager. Καινοτόμος. Δημιουργικός. Ναι, έδειξε υπομονή με τα σκληρά γεροντοπαλίκαρα που είχε βρει στο Λονδίνο και, αλήθεια, προσπάθησε να αξιοποιήσει κάθε πτυχή του ταλέντου τους. Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι είχε διαφορετικά πλάνα για την ομάδα. Πιο φανταχτερά. Όταν η ανηλεής φθορά του χρόνου επέβαλλε την απομάκρυνση της παλαιάς φρουράς, άρχισαν τα ωραία. Διότι ο Αρσέν, στην μακρόχρονη παρουσία του στον πάγκο της Άρσεναλ, έχει παρουσιάσει πραγματικό ποδόσφαιρο. Ελκυστικό. Μοντέρνο. Επιθετικό. Με ισχυρές δόσεις τακτικής επιλογής και μάλιστα χρησιμοποιώντας διαφορετικά συστήματα. Είναι, δηλαδή, ένας δάσκαλος. Ένας δάσκαλος του ποδοσφαίρου. Σήμα κατατεθέν το εντυπωσιακό transition game, δηλαδή υψηλό τέμπο και passing game, και οι γραμμές που πάντα βρίσκονται κοντά. Βέβαια, σε αυτό παίζει ρόλο, πλην του τρεξίματος, και το γεγονός ότι του αρέσει να τοποθετεί την αμυντική γραμμή σχετικά ψηλά. Πράγμα που τις τελευταίες δυο σεζόν, λόγω ανεπάρκειας των άλλων γραμμών, το έχει πληρώσει ακριβά. Φαίνεται ότι ακόμα κι αυτός ο άνθρωπος, για τον οποίο όλοι όσοι πέρασαν από την ομάδα στάζουν μέλι, δεν μπορεί να βγάζει πάντα και συνέχεια τον καλύτερο εαυτό του κάθε παίχτη.

Η πολιτική του Βενγκέρ να επενδύει συνεχώς σε νέα ταλέντα, χάνοντας παράλληλα του κορυφαίους παίκτες του στην καλύτερη και πιο ώριμη ηλικία, δεν απέδωσε και τώρα βρίσκεται υπό έντονη πίεση για να κάνει τους ''Κανονιέρηδες'' και πάλι πρωταγωνιστές. Οχτώ χρόνια χωρίς τίτλο θεωρούνται πολλά από τους οπαδούς. Έχει, όμως, και κάποια ελαφρυντικά. Δεν είναι ότι ξαφνικά ξέχασε να κάνει εύστοχες επιλογές ή να δημιουργεί παίχτες. Επί χρόνια το μπάτζετ του συλλόγου, λόγω της κατασκευής του νέου γηπέδου, κυμαινόταν σε χαμηλά επίπεδα: αναγκαστικά έπρεπε με μικρό κόστος να πετύχει μεγάλη απόδοση -αλλά την ίδια στιγμή οι βασικοί αντίπαλοί του μεγάλωναν συνεχώς. Έπειτα, έχει να αντιμετωπίσει -όπως και οι υπόλοιπες ομάδες- την υπεραξία των Άγγλων ποδοσφαιριστών: για αυτό η Premier έχει καταντήσει η Μέκκα της ποδοσφαιρικής ξενομανίας. Συν τοις άλλοις, το Δ.Σ. αποτελείται από Βρετανούς, Αμερικανούς και κάτι περίεργους τύπους από το ανατολικό μπλοκ. Είναι προφανής, πιστεύω, η ασυμβατότητα απόψεων. Φέτος, όμως, του δίνεται ένα μεταγραφικό μπάτζετ της τάξεως των 73 εκατομμυρίων ευρώ. Θα μπορέσει να υπογράψει παίχτες με εμπειρία που θα ''βγουν μπροστά'' όταν το επιβάλλουν οι περιστάσεις; Εξάλλου, η μαγιά υπάρχει. Οι Τζακ Γουίλσιρ, Αάρον Ράμσεϊ, Κιέραν Γκιμπς, Άλεξ Τσάμπερλέϊν και Καρλ Τζέκινσον θεωρούνται, πλέον, τουλάχιστον από τον Αλσατό, έτοιμοι ποδοσφαιριστές. Απλά χρειάζονται άξιους συμπαραστάτες. Έχουν ακουστεί πολλοί μεταγραφικοί στόχοι. Από τον φοβερό Γκουντογκάν της Ντόρτμουντ, τον ντεφορμέ Τόρες της Τσέλσι και τον φευγάτο Χιγκουαΐν της Ρεάλ μέχρι τον Αμπτούν (!) του Ολυμπιακού. Αλλά μέχρι στιγμής έχει υπογράψει μόνον ο ταλαντούχος Σανόγκο.

Οι οπαδοί του αγγλικού συλλόγου εθισμένοι τα τελευταία χρόνια στην γκρίνια, βρίσκουν ευκαιρία να ξεσπάσουν. Με το παραμικρό. Οι φωνές πλέον δεν πνίγονται, όπως γινόταν κάποτε για την έλλειψη Άγγλων στην εντεκάδα, για την απειθαρχία ορισμένων ποδοσφαιριστών ή για τις πωλήσεις παιχτών σε ανταγωνιστές, σε μια κίνηση που έδειχνε ότι η Άρσεναλ μετατρεπόταν σε ένα είδος feeder club για μεγαλύτερες ομάδες. Μέχρι και πανό σηκώθηκε εις βάρος του Αλσατού προπονητή (κλισέ). Η τελευταία κατηγορία έχει να κάνει με το ότι καθυστερεί πολύ να αγοράσει παίχτες. Όμως, είναι φανερό ότι ψάχνουν αφορμή. Και καλό θα ήταν να σήκωναν και κάποιο πανό για τον ιδιοκτήτη, ο οποίος δήλωσε δημόσια ότι ήρθε στην Άρσεναλ για να βγάλει λεφτά κι όχι να βάλει, μη μπορώντας να καταλάβει ότι μια ποδοσφαιρική επιχείρηση διακατέχεται από πολλές ιδιοτροπίες και φλογερά πάθη, ή να εκτιμήσουν το γεγονός, έστω και λίγο, ότι η πολιτική της εταιρίας συνάδει με το F.F.P. και τη βιωσιμότητα. Ναι, μπορεί η Άρσεναλ να έχει μετατραπεί σε Άγιαξ της Αγγλίας, αλλά το Δ.Σ. και οι οπαδοί πρέπει να προβούν σε αμοιβαίες υποχωρήσεις. Δεν είναι όλα άσπρο ή μαύρο. Εν τέλει, ίσως όλα αυτά να μην έχουν σημασία. Το επόμενο καλοκαίρι λήγει το συμβόλαιό του και όλοι περιμένουν ότι ο άνθρωπος που κάθεται στον πάγκο της ομάδας από το 1996 θα αποτελέσει παρελθόν. Κι ο πρώτος που σίγουρα θα στενοχωρηθεί με αυτό το γεγονός είναι ο Μουρίνιο, ο οποίος λάτρευε να βγάζει τον Βενγκέρ έξω από τα ρούχα του. Στο Παρίσι, πάντως, τον περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες. Και ανοιχτές τσέπες.

Υ.Γ.1 Το ότι ο Αγγέλου επέκτεινε την συνεργασία του με τον Άρη για τρία επιπλέον χρόνια, δεν σημαίνει ότι θα κάτσει κιόλας μια ολόκληρη τριετία. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, θα πρόκειται για θαύμα ολκής.

Υ.Γ.2 Βραζιλία - Ισπανία, 3-0; Τι έγινε, ρε παιδιά;

Υ.Γ.3 Αποσύρθηκε ο Δήμος Ντικούδης. Καλός παίχτης. Είχε περάσει κι από την Αρειανάρα, με πολύ μέτρια αποτελέσματα, σε μια ομολογουμένως περίεργη σεζόν.

Υ.Γ.4 Έχω ετοιμάσει ένα άρθρο κοινωνικού χαρακτήρα, το οποίο θεωρώ ως ένα από τα καλύτερα κείμενα που έχω γράψει σε αυτό το blog. Κι αυτό δεν συμβαίνει συχνά. Να είστε σε εγρήγορση.

Υ.Γ.5 Ελπίζω να αρέσουν οι Judas Priest στους γείτονές μου!

...Now you are mine, In my control, One taste of your life, And I own your soul, Softly you stir, Gently you moan, Lust's in the air, Wake as I groan...You knew at first sight, You'd enjoy my attack, That with my first bite, There'd be no turning back, So come in my arms, I strike any hour, I will return, To trap and devour, In the dead of night, Love bites... 

Ο πρωταθλητής (Αυγούστου)

Γιατί έδωσε συνέντευξη τύπου ο Ιβάν Σαββίδης; Για να παρουσιάσει το νέο προπονητή της ομάδας, τον Ολλανδό Χουμπ Στέφενς; Σας παρακαλώ, δεν θέλω κουταμάρες. Αυτά δεν αρμόζουν στο μέγεθος ενός Σαββίδη. Ενός ανθρώπου, δηλαδή, που μιλάει με τον Πούτιν στον ενικό και κοντράρει ανοικτά τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας. Δεν πρέπει να μας προξενεί έκπληξη. Είναι δυνατόν ένας απλός προπονητής, ένας υπάλληλος, να επισκιάζει την πριμαντόνα του συλλόγου; Ούτε στο Χόλιγουντ δεν γίνονται αυτά. Ο Στέφενς, λοιπόν, είπε κάποια λόγια και πάπαλα. Όσο έλαμψε, έλαμψε. Έστω αυτό το λίγο. Κατόπιν ήρθε η σειρά του Σαββίδη. Ο οποίος δεν (μας) παρουσίασε κάτι καινούριο. Είχε δώσει ισχυρό στίγμα ήδη από τον Οκτώβρη του προηγούμενο χρόνου. Πολυλογίες, υποσχέσεις, υπονοούμενα και αντιφάσεις. Αλλά δεν πτοείται. Οδοστρωτήρας. Τυφώνας. Χείμαρρος. Βέβαια, δεν ξέρω κατά πόσον η συνέντευξη αφορούσε τους οπαδούς του Π.Α.Ο.Κ., αλλά ας μην το κάνουμε θέμα. Άκυρο. Ας το κάνουμε.

Ασχολήθηκε με τον Δώνη υπέρ το δέον. Σαν τον εραστή που τον χωρίζει η γκόμενά του και εκείνος, νομίζοντας ότι την εκδικείται, διαλαλεί παντού ότι ήταν μάπα στο κρεβάτι. Κι όμως, ο Σαββίδης είναι εκείνος που ζήτησε να χωρίσει με τον Δώνη. Νομίζω ότι πλέον έχουμε περάσει οριστικά στην πίστα της εμπάθειας και της εμμονής. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά πέταξε και το μπαλάκι στον Βρύζα, λέγοντας ότι ο Δώνης ήταν δική του επιλογή -μόνο και μόνο για να τον αποθεώσει αργότερα! Ότι και καλά ο ίδιος δεν φέρει ευθύνη και είναι αμόλυντος. Αν σε ένα μαγαζί δεν ευθύνεται ο ιδιοκτήτης, ποιος σκατά επωμίζεται την ευθύνη; Σταυρόλεξο για ικανούς λύτες. Μετά αναφέρθηκε στον Μαρινάκη. Ο οποίος Μαρινάκης δεν του έχει δώσει την παραμικρή σημασία. Μπορεί κάποια στιγμή να συμβεί, όμως αυτή η ώρα δεν έχει έρθει ακόμα. Αλλά δεν παίζει ρόλο. Η ανακάλυψη εχθρών είναι δωρεάν και προσθέτει έξτρα πόντους στο προφίλ του παράγοντα που όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει. Όπως ακριβώς οι συνεντεύξεις του Ιβάν προσθέτουν πόντους στο πουλί του Αγνώστου Δημοσιογράφου του Π.Α.Ο.Κ. Άντε, εύχομαι σε μελλοντική συνέντευξη να ανακοινώσει και την ανέγερση ενός σχετικού μνημείου για τους δημοσιογράφους του Π.Α.Ο.Κ. Κάτι αντίστοιχο με το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη (φώτο) στο Σύνταγμα. Και αντί για τσολιάδες να βάλει τον Κόλκα και τον Βασιλόπουλο, έχοντας stand by τον Γιώργο τον Μίνο, να φυλάνε Θερμοπύλες. Ούτως ή άλλως προβαίνει συνεχώς σε αποκαλύψεις περί των επιχειρηματικών του σχεδίων. Σαν να ασκεί πολιτική μέσω του Π.Α.Ο.Κ. Και θα κολλήσει σε ένα απλό κτίσμα; Ας είμαστε σοβαροί. Ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή, από αυτό που δείχνει ο Σαββίδης. Απόδειξη οι απόψεις του περί χρεών, παγωμένων και μη. Το να ακούς τον Μπάμπη τον φούρναρη, έστω κάποιο λαμόγιο, να εκστομίζει παιδικά επιχειρήματα για την αποπληρωμή των χρεών της εταιρίας του, μέχρι ένα σημείο το καταλαβαίνεις. Αλλά το να λέει ο Σαββίδης, ένας επιχειρηματίας μεγάλης οικονομικής επιφάνειας, βεληνεκούς και κύρους, με εκβιαστικό ύφος, ότι δεν πληρώνει όλα τα χρέη με τις προσαυξήσεις και τους τόκους, χτυπάει άσχημα. Ξενίζει. Και σε κάνει να απορείς. Λες και του ζήτησε κανείς να πληρώσει παραπάνω από αυτά που χρωστάει η Π.Α.Ε. Σαν να είναι το κράτος σερβιτόρος και να απαιτεί γενναίο μπουρμπουάρ επειδή το τραπέζι έκανε μεγάλο λογαριασμό. Πραγματικά ξεχνάς κι αυτά που ξέρεις. Ούτε οι παλιατζήδες στην Κωνσταντινούπολη δεν κάνουν τέτοια παζάρια. Διότι, μέχρι πρότινος, νόμιζα ότι όποιος αγοράζει μια εταιρία, εκτός από τα κέρδη, επωμίζεται και τα χρέη αυτής. Μάλλον είμαι πολύ αφελής και βλαξ.

Εν τέλει, για να μην μείνουν παραπονεμένοι και οι οπαδοί για το μέλλον της ομάδας, πέταξε, πάντοτε χωρίς φόβο, και δυο βόμβες. Όχι, μην ανησυχείτε, δεν έκανε λόγο για κάποιο σχέδιο. Δεν χρειάζεται, άλλωστε. Το εταιρικό πλάνο της Π.Α.Ε. Π.Α.Ο.Κ. ονομάζεται ''Ιβάν είμαι, ό,τι θέλω κάνω''. Η πρώτη βόμβα, λοιπόν, έχει να κάνει με τον Ροναλντίνιο. Προς τέρψιν της ψυχικής μου υγείας, επιτρέψτε μου να μην προβώ σε σχετικό σχόλιο. Η δεύτερη αφορά τους στόχους της ομάδας. Θέλει, λέει, το πρωτάθλημα, το κύπελλο και το Champions League. Για το κύπελλο και το τσου λου δεν ξέρω, αλλά πρωταθλητής (Αυγούστου) θα βγει σίγουρα. Όπως κάθε σεζόν. Απλά όχι στο ποδόσφαιρο.

Υ.Γ.1 Τις προάλλες αναρωτιόμουν τι ποδόσφαιρο θα παίξει η Μπάγερν. Την απάντηση την δίνει ο ίδιος ο Γκουαρντιόλα «Θα πρέπει να προσαρμόσω το παιχνίδι μας στους παίκτες μας στο 100%. Το ποδόσφαιρο ανήκει στους ποδοσφαιριστές, όχι στους προπονητές».

Υ.Γ.2 Θυμάστε τι λέγαμε για τον Νεϊμάρ; Ό,τι είναι πολύ πιθανό τα χνώτα του Βραζιλιάνου να μην ταιριάξουν με αυτά του Μέσι και κατ' επέκταση με το σύστημα της Μπάρτσα; Κάτι ανάλογο δήλωσε ο Κρόιφ, θίγοντας, πλην του αγωνιστικού, και το θέμα των χορηγών, το οποίο οι οπαδοί ανέκαθεν υποτιμούσαν. Για παράδειγμα, ο Νεϊμάρ και η Μπαρτσελόνα είναι με την Nike, ενώ ο Μέσι με την Adidas. Κι όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Ολλανδός: «Ή πουλάς τον Μέσι ή δεν αγοράζεις τον Νεϊμάρ».

Y.Γ.3 Πολύ κουβέντα έγινε για την ύπαρξη της Ταϊτής στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών και τη χρήση της ως σάκο του μποξ. Όμως, ακόμα μεγαλύτερη κουβέντα έγινε για το κατά πόσον οι αντίπαλοί της έπρεπε να τη σεβαστούν, φροντίζοντας να μην φορτώνουν συνεχώς την εστία της με γκολ. Η εκτίμησή μου προσδιορίζεται στο ότι η Ταϊτή έλαβε γνήσιο και αυθεντικό σεβασμό: την αντιμετώπισαν όπως κάθε άλλη ομάδα. Όπου βρίσκεις τον αντίπαλο, οποιοσδήποτε κι αν είναι αυτός, προσπαθείς να τον ισοπεδώσεις. Έτσι κάνουν οι μεγάλες ομάδες. Σε αυτά τα πράγματα δεν υπάρχουν fair play και τρίχες κατσαρές.

Υ.Γ.4 Λέγεται ότι ο Ηλιάδης, αυτός που υπογράφει προπονητές με βάση τα οπαδικά τους αισθήματα, προσπάθησε να φέρει πίσω στον Άρη τον Ούμπιντες. Θα παραβλέψω το γεγονός ότι σχεδόν κανείς από τους πρώην παίχτες μας δεν θέλει να επιστρέψει, προφανώς διότι φάγανε τρελό παπατζιλίκι, άσχετα αν μιλάνε για τον Άρη με σχετικά καλά λόγια, και θα εστιάσω στο ευτυχές γεγονός ότι αυτή η μπαλαδόφατσα θα κοσμεί τα γήπεδα της Α' Εθνικής με τη φανέλα του Ατρομήτου. Από τους καλύτερους παίχτες που έχω παρακολουθήσει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα και, πιθανολογώ, καλός άνθρωπος. Τέλος, να πω ότι η ομάδα του Περιστερίου υπέγραψε άλλους δυο παίχτες. Τον μυτόγκα Παπαδόπουλο και τον Γεωργίου. Τον τελευταίο, μάλιστα, τον παρακολουθώ εδώ και δυο χρόνια και έχω εντυπωσιαστεί, για τα δεδομένα της Ελλάδας, με την τακτική του παιδεία και τα προσόντα του.

Υ.Γ.5 Σπάστε τα όλα!

Περί ελευθερίας

Ένα από τα σημαντικότερα σφάλματα που μπορεί να κάνει κάποιος, συνοψίζεται στο να ορίζει τον εαυτό του σαν κάτι καλύτερο ή μεγαλύτερο από αυτό που πραγματικά είναι. Ή, έστω, να διακατέχεται από μια στραβή φιλοσοφία που να θεωρεί σωστή. Πρόκειται για μια κατάσταση δυσεπίλυτη. Και την συναντάμε συχνά. Ορισμένες φορές, μάλιστα, καθημερινά. Δίχως να βρισκόμαστε σε ικανή θέση να αντιδράσουμε. Όντας ανήμποροι να αντιμετωπίσουμε επιτυχώς το ζήτημα. Για παράδειγμα, μια γκόμενα που νομίζει ότι είναι όμορφη, ενώ το είδωλό της στον καθρέφτη υποδεικνύει την έντονη αντίθεσή του. Ένας τύπος που πιστεύει αναφανδόν ότι είναι μάγκας και αλάνι, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα ανθρωπάριο που αν τον βγάλεις στην πιάτσα θα τον κάνουν μία χόρτα. Ένας συγγραφίσκος που συμπεριφέρεται λες και είναι ο κλώνος του Λέων Τολστόι. Ένας μέτριος ποδοσφαιριστής που, επειδή κλωτσάει ένα τόπι, αυτοανακηρύσσεται βασιλιάς του γκαζόν. Ένας πολιτικός που ακολουθεί μια στραβή πολιτική που θεωρεί σωστή. Είμαι βέβαιος, αγαπητοί μου αναγνώστες, ότι ο καθένας εξ ημών μπορεί να φέρει παραδείγματα από την προσωπική του ζωή. Προς οικονομία της συζήτησης ας δεχτούμε αυτά που αναφέρω κι ας θεωρήσουμε δεδομένες τις προσωπικές μαρτυρίες του καθενός.

Τις προάλλες συνάντησα μια καθηγήτρια, η οποία δίδασκε Ιστορία στο Λύκειο, και την ρώτησα σε τι επίπεδα κυμαίνεται η ποιότητα των μαθητών. Η απάντησή της χαρακτηριστική: κάθε πέρσι και καλύτερα. Και μου εξήγησε ότι από άποψη γνώσεων, γνώσης, παιδείας και διαγωγής τα πράγματα έχουν πάρει άσχημη τροπή. Κάτι αντίστοιχο μου εκμυστηρεύτηκε κι ο καθηγητής με τον οποίο συνεργάζομαι στο Πανεπιστήμιο. Μου ανέφερε, έντρομος, ότι η ποιότητα των φοιτητών στο προπτυχιακό κρίνεται μη ικανοποιητική σε υπερθετικό βαθμό, ενώ, παράλληλα, έθεσε ζήτημα ανεπάρκειας για τους φοιτητές των μεταπτυχιακών προγραμμάτων, ακόμα και των υποψηφίων διδακτόρων! Η κοινή συνισταμένη στις δυο περιπτώσεις, πέρα από τα προφανή συμπεράσματα, είναι ότι ο εκάστοτε καθηγητής, ενώ διαπιστώνει αμέσως την προβληματική ταυτότητα του διδασκόμενου, δεν μπορεί να υποκαταστήσει, ένεκα εγγενούς αδυναμίας κι όχι ικανότητας, την ανεπάρκεια της οικογενείας. Κι αν ρωτάτε την γνώμη μου, από τη φθορά του θεσμού της οικογενείας ξεκινάνε όλα.

Νομίζω ότι σε αυτό το χωρικό σημείο ανατέλλει ένα ερώτημα εκ μέρους του αναγνώστη: τι σχέση έχει η πρώτη με την δεύτερη παράγραφο; Ναι, το (παρα)δέχομαι, μοιάζουν φαινομενικά άσχετες, αλλά δεν είναι σε καμία περίπτωση: κάντε λίγη υπομονή και θα ξετυλιχθεί το νοητικό κουβάρι. Από πίσω τους κρύβονται δυο υπέρτατες πτυχές που αλληλοσυνδέονται μεταξύ τους: η ελευθερία και η παιδεία. Ο Παπαφλέσσας, παραφράζοντας τον Τόμας Τζέφερσον, έλεγε ότι με το αίμα ποτίζεται το δέντρο της ελευθερίας. Κυνική αλήθεια, εκφρασμένη με ποιητικό τρόπο. Αλλά σε ποια ελευθερία αναφερόταν ο Παπαφλέσσας; Και ποια ελευθερία, τι είδους, επικρατεί την σήμερον ημέραν; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό -θα απαντηθεί στον επίλογο. Πάμε και στην παιδεία -ας μην την συγχέουμε με την εκπαίδευση: συνιστούν διαφορετικές έννοιες. Η παιδεία μας κάνει πιο ανεξάρτητους στη σκέψη; Ναι, ισχύει. Μας βοηθάει να καταλάβουμε πως στην πραγματικότητα καθοδηγούμαστε από ένα μηχανισμό που υποτίθεται ότι μας υπηρετεί; Ναι, βέβαια. Αλλά το πλέον σημαντικό είναι ότι μας παρέχει όλα εκείνα τα απαραίτητα εφόδια που χρειάζεται ο κάθε ένας από εμάς, ούτως ώστε να εξαλειφθεί και η παραμικρή πιθανότητα παλινόρθωσης σε προγενέστερα στάδια κοινωνικής ζούγκλας.

Και -δυστυχώς!- τολμώ να πω ότι την καθημερινότητά μας διέπει μια υποσυνείδητη μορφή κοινωνικής ζούγκλας. Στην οποία νομίζουμε ότι είναι αρκετό να σκεφτόμαστε όντας ελεύθεροι -αλλά μήπως θα ήταν ακόμα καλύτερο να σκεφτόμαστε και λογικά; Είμαστε δέσμιοι των Μ.Μ.Ε., και κυρίως της τηλεόρασης, που προβάλλουν ότι είναι μαγκιά και μόδα να είσαι χυδαίος, ηλίθιος και αμόρφωτος. Καταραμένα αρχέτυπα! Τα έχουμε σε ποικιλία και τα αγνοούμε επιδεικτικά. Προτιμούμε να ερωτοτροπούμε με τη σαχλαμάρα και τη μετριότητα. Συνειδητά. Τα ανεχόμαστε με άκρατη ευχαρίστηση -την ίδια στιγμή, αρνούμαστε πεισματικά να φανούμε υπομονετικοί σε θέματα που θα μας αποζημιώσουν θετικά σε βάθος χρόνου. Όπως ανεχόμαστε να κοροϊδεύουμε τους συνανθρώπους μας -και κυρίως τον ίδιο μας τον εαυτό: εγωισμός του κώλου- μέσω Facebook, κι όχι μόνο, αλλά δεν θα δεχτούμε ποτέ κι από κανέναν να μας κοροϊδέψει για οποιονδήποτε λόγο και αιτία. Κι όταν γράφω ''εαυτός'', εννοώ αυτό το φτιασιδωμένο δημιούργημα που έχει καταντήσει νεκροταφείο δολοφονημένου ορθολογισμού και ρομαντισμού. Αν αυτό δεν μεταφράζεται σαν σκλαβιά, με αόρατα δεσμά που μας φυλακίζουν νοητικά και ψυχολογικά, θα αυτοκτονήσω με πεπόνι.

Όλα τα παραπάνω συνθέτουν ένα μοναδικό είδος ηθικού εκφυλισμού. Ίσως διότι κάνουμε ό,τι θέλουμε, και ορθώς πράττουμε ως ένα σημείο, αλλά ας θυμόμαστε ότι υπάρχουν περιστάσεις που οφείλουμε να κάνουμε κι αυτά που πρέπει. Η πρώτη παράγραφος, λοιπόν, διαφημίζει την έλλειψη γνώσης -όχι γνώσεων. Την άγνοια. Την αυταπάτη. Την (επιλεκτική) αμετροέπεια. Και ανακηρύσσει ως χείριστη μορφή ελευθερίας το να νομίζει κανείς ότι είναι ελεύθερος. Όπως η μέτρια γκόμενα, για την οποία μιλήσαμε στην εισαγωγή, που νομίζει ότι είναι όμορφη και ωραία. Η δεύτερη παράγραφος υποδηλώνει την περιορισμένη σκέψη. Την ελλειμματική λογική. Την πειθαρχημένη δέσμευση στην σκοπιμότητα. Την έλλειψη παιδείας. Και αποδεικνύει ότι αποδεχόμαστε πολύ εύκολα αυτά που δύσκολα υποβάλλουμε σε νοητική επεξεργασία. Το να κερδίζεις, επομένως, την ελευθερία σου, ποτίζοντας με αίμα το δέντρο όπως δήλωνε ο Παπαφλέσσας, αποτελεί έναν κρίκο της κοινωνικής αλυσίδας. Το να ξέρεις τι να κάνεις με αυτήν αποτελεί όλους τους υπόλοιπους. Εσείς; Ξέρετε;

Υ.Γ.1 Ρε παιδιά; έγινε ανασχηματισμός στην Κυβέρνηση; Πολύ όμορφα. Εγώ γιατί δεν μπήκα; Να με ορίσουν, για παράδειγμα, Υφυπουργό Τουρισμού, το οποίο δεν υπάρχει αλλά επειδή είμαι γαμάτος θα το δημιουργήσουν, μπας και βρω την ευκαιρία να χωθώ στην Όλγα Κεφαλλογιάννη (γυναικάρα!). Ο Υπουργός, που μπορεί να προκύψει περισσότερο Υπουργός από κάτι τσουτσέκια, γιατί δεν μπήκε; Ο Πρόεδρος; Πόσα Υπουργεία έχουμε; Πόσους Υπουργούς; Πόσους Υφυπουργούς; Τι σκατά τα θέλουμε όλα αυτά; Αλλά, αφού κάποιοι θεωρούν ότι η ποσότητα αντιπροσωπεύει την ποιότητα, δεν χωρούσαμε κι εμείς κάπου; Κρίμα δεν είναι;

Υ.Γ.2 Με αφορμή μια κουβέντα που είχα με έναν καλό μου φίλο την Κυριακή, αντιγράφω από την ανάρτηση που είχα δημοσιεύσει την ονομαστική μου εορτή (μην απορείτε για το τρίτο ενικό, για μένα πρόκειται!): «...Όπως η προσπάθειά του να βρει εργασία. Το ότι δεν βρίσκει απλά προσδιορίζει το χειρότερο. Το χείριστο είναι η αντιμετώπιση που λαμβάνει από ορισμένη μερίδα του κοινωνικού του περίγυρου. Με τα χτυπήματα να είναι απανωτά. Και συχνά κάτω από τη μέση. Να νοιώθει ανίκανος, άχρηστος. Να του λένε ότι κάθεται κι ότι είναι άεργος. Πως δεν προσπαθεί αρκετά και δεν ενδιαφέρεται. Πως, επειδή δεν εργάζεται, δεν έχει δικαίωμα να αισθάνεται κουρασμένος. Μέχρι και σφιχτοχέρη τον έχουν αποκαλέσει, επειδή το περιορισμένο του μπάτζετ δεν τού επιτρέπει σπατάλες, συνεχή κεράσματα και πολυσχιδείς δαπάνες. Που να ήξεραν την πραγματική αλήθεια!...».

Υ.Γ.3 Το απόλυτο καλοκαιρινό τραγούδι!

...Living after midnight, rockin' to the dawn, Lovin' 'til the morning, then I'm gone, I'm gone, I'm aiming for ya, I'm gonna floor ya, My body's coming, All night long...

Κι άσε τους άλλους...

Υ.Γ.1 Τιμάει έναν πολύ καλό μου φίλο που, ενώ βρισκόταν σε ζευγαρονήσι με την γκόμενά του, πήγε σε ένα κατάστημα με στάμπες και παρήγγειλε το μπλουζάκι του Π.Α.Ο.Κ. που φαίνεται στην πρώτη φωτογραφία; Τον τιμάει που το φόρεσε κιόλας; Θεούλης!

Υ.Γ.2 Μην με παρεξηγείτε για το ποιόν της ανάρτησης, αλλά δεν ξέρω τι άλλο να γράψω! Βαρέθηκα να αραδιάζω λογικά επιχειρήματα, κουράστηκα με τα πολιτικά τεκταινόμενα, ξενέρωσα με το ελληνικό ποδόσφαιρο, αρνούμαι να γίνω προκλητικός/εριστικός και αηδιάζω όταν αποθεώνω το αυτονόητο. Θα μπορούσα να γράψω κάποια φιλοσοφικά -τρομάρα μου!- κείμενα, καθώς το μυαλό μου κυριαρχείται από πολλές τέτοιες σκέψεις, ή τουλάχιστον έτσι πιστεύω, αλλά νομίζω ότι τα διαβάζω μόνο εγώ. Δεν έχω πρόβλημα με αυτό, αλλά το ζητούμενο είναι να υπάρχει ένα είδος ανατροφοδότησης. Ή μήπως όχι;

Υ.Γ.3 Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων συνιστά μια σπουδαία ποδοσφαιρική διοργάνωση. Πρόκειται για μα πασαρέλα ταλέντων. Σκάουτερ(ς) από όλον τον κόσμο, και κυρίως την Ευρώπη, παρακολουθούν αυτούς τους ποδοσφαιριστές εδώ και μήνες, και τώρα έφτασε η ώρα για το τελικό τεστ. Μόλις τελειώσει το τουρνουά, είναι πιθανό σε ορισμένα από αυτά τα παιδιά να αλλάξει συνταρακτικά η ζωή τους. Για παράδειγμα, να διπλασιαστεί η αξία τους στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο, να πολλαπλασιαστούν οι αποδοχές τους ή να πάρουν μεταγραφή σε κάποιον μεγάλο σύλλογο, ο οποίος πιθανώς να βρίσκεται και σε άλλη ήπειρο. Ποια είναι η μαγκιά στην προκειμένη περίπτωση; Να παρακολουθείς με συνέπεια τις εξελίξεις και να μαντέψεις ποιοι παίχτες θα λάμψουν στο τουρνουά, ώστε να τους κλείσεις πριν την έναρξη αυτού. Ακριβώς το αντίθετο από αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα.

Υ.Γ.4 Αυτό που συμβαίνει με τον Π.Α.Ο.Κ., δηλαδή αυτή η αβάντα που παρατηρείται το τελευταίο έτος, δείχνει την κατάντια μας. Μόλις πήραν πρέφα ότι ο Σαββίδης έχει λεφτά, έχουν σπεύσει οι μάνατζερ(ς) και οι δημοσιογράφοι, κυριολεκτικά σαν όρνια, και πετάνε πάνω από το ''πτώμα''. Δεν έχει σημασία ποιο είναι το πλάνο του Σαββίδη. Δεν έχει σημασία ότι έχει υποπέσει σε σωρεία σημαντικών λαθών στη διάρκεια της σεζόν. Δεν έχει σημασία ότι μάλλον δεν σκαμπάζει και πολλά από ποδόσφαιρο. Σημασία έχει ότι διαθέτει λεφτά. Και επικεντρώνονται αυστηρώς σε αυτό το δεδομένο. Σαν τις αντιδράσεις ενός κοινού που σχολιάζει την ελκυστική τραγουδίστρια που εμφανίζεται στην πίστα, χωρίς να έχει φωνή, αλλά και χωρίς να φοράει ρούχα. Αυτός είναι ο Π.Α.Ο.Κ. του 2013. Ουδείς ασχολείται με το γεγονός ότι η τραγουδίστρια δεν έχει φωνή, κι όλοι προτιμούν να σχολιάζουν αυτά που (δεν) φοράει. 

Υ.Γ.5 Πήραν το πρωτάθλημα οι Miami Heat, όπως το πήραν τέλος πάντων, και ξαφνικά άρχισαν οι συγκρίσεις για το ποιος είναι ο καλύτερος. Ο James, o Jordan ή ο Bryant; Μα, θέλει και ερώτημα; Ο μεγάλος Miller!

Υ.Γ.6 Μην με κατακρίνετε! Το καλοκαίρι επιτρέπονται και φλωριές! Λίγες και καλές!

I know your eyes in the morning sun, I feel you touch me in the pouring rain, And the moment that you wander far from me, I wanna feel you in my arms again, And you come to me on a summer breeze, Keep me warm in your love and then softly leave, And it's me you need to show, How deep is your love, I really mean to learn, Cause we're living in a world of fools, Breaking us down, When they all should let us be, We belong to you and me, I believe in you, You know the door to my very soul, You're the light in my deepest darkest hour, You're my saviour when I fall, And you may not think, I care for you, When you know down inside, That I really do...

Λευτεριά στον Σκόρδα!

Υ.Γ.1 Απίστευτα πράγματα. Ανήκουστα. Δεν μπορείς να ηρεμήσεις. Δεν σε αφήνουν στην ησυχία. Εκεί που είσαι αραχτός και προσπαθείς να χαλαρώσεις, πέφτει η βόμβα και σε ισοπεδώνει. Συνελήφθη, λένε, ο Λάμπρος Σκόρδας για χρέη προς το Δημόσιο. Λόγω μη καταβολής Φ.Π.Α., ενόσω διατελούσε Πρόεδρος της Π.Α.Ε. Άρης. Το ποσό; Μόλις δύο ψωρο-εκατομμύρια. Μα, ποιος ασχολείται με τέτοια ποσά της πλάκας; Ας είμαστε σοβαροί. Τέλος πάντων. Κι από πού κι ως πού να χρωστάει ο Λάμπρος ο Σκόρδας; Ένας απλός οδοντίατρος είναι. Άσχετα αν οι κακές γλώσσες λένε ότι έχει να κάνει σφράγισμα από την εποχή του Ιβάν, του Λόντσαρ και του Λεκμπέλο. Και καλά ότι τον έφαγαν τα οπαδικά κινήματα. Ανυπόστατες φήμες, λέω εγώ. Στο τέλος θα μου πείτε ότι υπάρχει και Αρειανόμετρο. Για να βλέπουμε ποιος αγαπάει περισσότερο την ομάδα. Και να αποκτά το δικαίωμα να κολλάει στο άλμπουμ της κάθε σεζόν το οπαδόσημο. Με βάση, λοιπόν, αυτό το όργανο μέτρησης, το οποίο οι φήμες λένε ότι κρατείται στα μυστικά εργαστήρια του Σούπερ 3, πόσο Αρειανός είναι ο Σκόρδας; Και έστω ότι ο Λάμπρος είχε δικαίωμα υπογραφής και πρέπει να λουστεί τις συνέπειες. Ο Κόντης που έκανε άτυπα ό,τι ήθελε, αλλά δεν είχε δικαίωμα υπογραφής; Θα λούζει μόνο την κόμη του; Καταραμένη απόδοση ευθυνών! Τέλος, για να έχουμε καλό ερώτημα, ο Σκόρδας αποτελεί παρελθόν από την Προεδρία της Π.Α.Ε. Άρης εδώ και τέσσερα χρόνια. Τώρα θυμήθηκαν να του περάσουν βραχιόλια; Λευτεριά στον Σκόρδα!

Υ.Γ.2 Βρίσκεσαι στην παραλία και αγναντεύεις τη θέα. Έχεις απλώσει την κορμάρα σου στην ξαπλώστρα, σαν τραχανάς, και απολαμβάνεις την κοκτεϊλάρα σου. Ξάφνου, σου έρχεται μια έντονη επιθυμία να ενημερωθείς περί των αθλητικών. Είπαμε ότι καλοκαίρι και μεταγραφικά σενάρια πάνε μαζί. Το μάτι σου πέφτει σε έναν ποδοσφαιριστή που ονομάζεται Μιχάλης Κύργιας. «Σε ποια ομάδα να υπέγραψε;», σκέφτεσαι. Στην νεοφώτιστη Καλλονή; Στον Ο.Φ.Η.; Στον Πλατανιά; Στον Πανθρακικό; Αίνιγμα ολκής. Κατόπιν, καθώς πίνεις και την τελευταία γουλιά από την ποτάρα σου, αντιλαμβάνεσαι ότι ο ποδοσφαιριστής έκλεισε στον Άρη. Και αμέσως καταλαβαίνεις ότι η επόμενη σεζόν θα είναι πιο δύσκολη από τη φετινή. Ελπίζω να το έχουν πάρει πρέφα και οι υπόλοιποι Αρειανοί.

Υ.Γ.3 Έστω ότι είμαι αθλητικός δημοσιογράφος. Και πρέπει να γράφω (ποιοτικά) άρθρα κάθε μέρα. Τι να γράψω; Για ποιο πράγμα να γράψω; Για τον πρωταθλητή Ολυμπιακό; Για τον wanna be πρωταθλητή Π.Α.Ο.Κ.; Για τον Παναθηναϊκό του Αλαφούζου που κινεί γη και ουρανό να παίξει στο πρώην Ουέφα; Τον Άρη που αποδεικνύει περίτρανα ότι ένα βαρέλι μπορεί να μην έχει πάτο; Την Α.Ε.Κ. που διαβάζεις τα ρεπορτάζ και νομίζεις ότι προβιβάστηκε σε ένα διαπλανητικό πρωτάθλημα;

Υ.Γ.4 Η Ρεάλ θέλει τον Αντσελότι. Ο Αντσελότι θέλει την Ρεάλ; Η απάντηση τείνει να είναι θετική. Κι αν φύγει ο Αντσελότι, ποιος θα τον αντικαταστήσει στο Παρίσι; Άγνωστο. Αλλά όποιος και να είναι θα υπογράψει αυστηρά για ένα έτος. Οι ιθύνοντες της Παρί, βλέπετε, περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες τον Αρσέν Βενγκέρ.

Υ.Γ.5  Ρε παιδιά, καλοκαιράκι έχουμε. Πείτε ότι οι πολιτικοί, λόγω νοητικής χαζομάρας και πολιτικής αδράνειας, πρέπει να ασχοληθούν, ή να δείξουν ότι ασχολούνται, με την Ε.Ρ.Τ. και τις προεκτάσεις της. Εμείς γιατί χαλάμε την ζαχαρένια μας; Πόσο χρόνο ακόμα θα αφιερώσουμε στις πολιτικές σκοπιμότητες ορισμένων; Εμπρός, κιτρινίστε τις παραλίες, αδέλφια!

Υ.Γ.6 Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, σας παρουσιάζω την ιέρεια της salsa!

Ο προσκεκλημένος και οι συμβουλές

Είναι πολύ σημαντικό να συζητάμε για ένα πρόβλημα, π.χ. το ελληνικό χρέος, αλλά είναι έτι σημαντικότερο να εντοπίζουμε και να αναλύουμε τα αίτια που το προκαλούν. Όπως, επίσης, είναι θεμελιώδες να γκρινιάζουμε για τις μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, αλλά ίσως θα έπρεπε να δυσανασχετούμε για τις προγενέστερες δαπάνες, ή μάλλον σπατάλες, εξαιτίας των οποίων μειώθηκε η αγοραστική μας δύναμη. Κι εμείς, την παρούσα φάση, βρισκόμαστε σε μια ομολογουμένως (αξιο)περίεργη θέση: προσπαθούμε να λύσουμε ένα πρόβλημα, χωρίς καν να βρισκόμαστε σε ικανή θέση να το διατυπώσουμε! Γίνονται αυτά τα πράγματα; Δεν θέλω κουταμάρες. Στην Ελλάδα γίνονται και παραγίνονται. Η χώρα του πασαλείμματος γαρ. Ο τόπος έχει γεμίσει αυθεντίες (ή ''αυθεντίες'') που διαφημίζουν με κάθε μέσον την απόλυτη άρνηση ή αποδοχή καταστάσεων. Από Υπουργούς και τηλεδικαστές μέχρι την κυρία Ευσταθία που μένει στο απέναντι διαμέρισμα και τον Μπάμπη τον υδραυλικό. Πάρτε, για παράδειγμα, τις εξελίξεις με την Ε.Ρ.Τ. και τις εκατέρωθεν ακραίες γνώμες που ακούγονται επί του θέματος. Πιθανολογώ ότι υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις που λειτουργούν δίχως ελλειμματική λογική. Ευτυχώς. Ξεφύγαμε, όμως. Λέγαμε για την (αξιο)περίεργη θέση στην οποία βρισκόμαστε. Κακά τα ψέμματα. Ποιος δεν θέλει να ξεφύγει η χώρα από τον οικονομικό κλοιό; Προς οικονομία της συζήτησης ας δεχτούμε ότι όλες οι πλευρές έχουν εγκαθιδρυμένο συμφέρον να βγούμε από την κρίση (ή ''κρίση''). Για να συμβεί κάτι τέτοιο όμως, πρέπει να σκεπαστούμε με έναν μανδύα ορθολογισμού. Και, φυσικά, απαιτούνται όνειρα και ρεαλισμός. Διότι το μόνο που βλέπω είναι γκρίνια και πεσιμισμός. Συν η επιμονή στο χθες. Στις μέρες της δόξης. Φαίνεται ότι, πλην της κυρίας Διαμαντοπούλου, κι ο ελληνικός λαός εκφράζεται από εκείνες τις εποχές.

Εκτός αν παραμένουμε προσκολλημένοι στο πάρτι που θέλουμε να διοργανώσουμε και στον επίτιμο προσκεκλημένο αυτού: το μίσος. Διότι, να είστε βέβαιοι, προς τα εκεί πάνε τα πράγματα. Μίσος προς τον συνάνθρωπό μας που βρήκε εργασία, επειδή εμείς μένουμε με τα καλαμπόκια στα δόντια. Παίζει ρόλο το πως βρήκε εργασία; Ναι, βέβαια, παίζει. Αλλά το κύριο θέμα είναι να έχει τα προσόντα για τη θέση και να αξίζει την πρόσληψη. Ας μην εκτελούμε συλλήβδην όσους βρίσκουν εργασία, επειδή εμείς μένουμε στον πάγκο. Μίσος προς τους πολιτικούς που εμείς ψηφίζουμε. Όμως, δεν κάθονται μόνοι τους στα ξύλινα έδρανα της Βουλής. Ούτε τους παίρνουν από το χεράκι οι γυναίκες τους και οι πεθερές τους, και τους παλουκώνουν με το έτσι θέλω. Ο ελληνικός λαός τους τοποθετεί εκεί. Με την ψήφο του. Συνειδητά. Και μετά, αντί να κοιτάξει το είδωλό του στον καθρέφτη και να το φτύσει μεγαλοπρεπώς, κάθεται και ουρλιάζει για την ανεπάρκειά τους. Απίστευτα πράγματα. Μίσος για τους (λαθρο)μετανάστες. Με δυο μορφές. Μία μπρουτάλ και μία ''πολιτισμένη''. Ή, για να το θέσω πληρέστερα, ξύλο και αντιρατσισμός. Μίσος προς την ηγεσία της Γερμανίας. Επειδή δεν μας δίνουν τις πολεμικές αποζημιώσεις. Ή, ακόμα καλύτερα, για τον δεύτερο Χίτλερ, όπως ο Τράγκας χαρακτηρίζει την Μέρκελ. Λες και η Καγκελάριος της Γερμανίας, ο Darth Vader, ήταν αυτή που έπαιρνε μίζες, επιδόματα ντεμέκ τυφλότητας και μαϊμού συντάξεις. Μίσος προς τα έργα και τις προσπάθειες της Κυβέρνησης. Με κομπάρσο το λαό. Και βασικό πρωταγωνιστή την αντιπολίτευση -η οποία δεν ξέρει πως να ασκεί αντιπολίτευση! Ό,τι και να πει ο Σαμαράς, ο Τσίπρας, ο οποίος δήλωσε ότι είναι έτοιμος να ηγηθεί της χώρας, θα το καταρρίψει. Δεν αφήνει τίποτα να αιωρείται. Ούτε το φοβερό και τρομερό FLAK 88 (φώτο) δεν είχε τέτοια σφοδρότητα/αποτελεσματικότητα. Θα σουφρώσει το μέτωπο, θα κουνήσει τα χεράκια του και θα αντικρούσει, πάντοτε με τσαχπινιά, κάθε λέξη του Έλληνα Πρωθυπουργού. Βρε, να βγει ο Σαμαράς και να πει ότι ο ήλιος είναι κίτρινος και λάμπει σαν τον Άδωνι όταν βγαίνει μπροστά στις κάμερες, θα πέσει στο κενό. Όχι, θα πει ο Τσίπρας, είναι πράσινος, σαν του ΠΑ.ΣΟ.Κ., και δύει σαν την οικονομία της Ελλάδας. Δεν βγάζεις άκρη. Αλλά είναι θλιβερό. Να βλέπεις Έλληνες πολιτικούς, στην πλειονότητά τους επαγγελματίες πολιτικούς, να μπερδεύουν, πάντοτε ηθελημένα, τα κομματικά με τα πολιτικά και το προσωπικό συμφέρον με την πατρίδα. 

Άρα, τι κάνουμε; Υπάρχουν δυο επιλογές: μία για τους ψηφοφόρους και μία για τους πολιτικούς. Πρώτον, και κυριότερον, αρχίζουμε να συμπεριφερόμαστε ως άνθρωποι κι όχι σαν άνθρωποι -ή ανθρωπάκια. Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου. Κι ας διαφωνούν, σε θεωρία και πράξη, οι περισσότεροι. Πρέπει -επιτέλους!- να αρχίσουμε τη νοητική προσπάθεια. Όπως μια θείτσα που μπαίνει προχθές στο κατάστημα που βρισκόμουν και, ενώ η υπάλληλος εξυπηρετούσε εμένα, ζήτησε επίμονα να προηγηθεί, διότι είχε αφήσει, όπως είπε, το αμάξι σε επικίνδυνη και παράνομη θέση. Λες κι εγώ είμαι λακαμάς που έψαχνα θέση παρκαρίσματος για ένα τέταρτο της ώρας. Ή μου έπεσε ο κώλος που πάρκαρα το αμάξι πέντε λεπτά με τα πόδια από το κατάστημα που ήθελα να επισκεφθώ. Τέλος πάντων. Η δεύτερη επιλογή, εκείνη που αφορά τους πολιτικούς, είναι πολύ απλή. Ας ακολουθήσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αυτή η μαριονέτα, το παράδειγμα του Γεωργίου Α'. Και επειδή το Σύνταγμα, το οποίο θυμόμαστε όποτε μας κάνει κέφι, δεν ορίζει τέτοια διαδικασία, ας το εφαρμόσει ο κλειδοκράτορας λαός. Τι έκανε, λοιπόν, ο Βασιλιάς; Όταν άκουγε την αντιπολίτευση να κατακρίνει για το καθετί την Κυβέρνηση και να διατυμπανίζει ότι είναι έτοιμη να κυβερνήσει τη χώρα, τής έδινε την εξουσία. Μόλις αυτή έπαιρνε τα ηνία, τα έκανε όλα ταναπού και, κατόπιν, προσπαθώντας να γλιτώσει από την μανιώδη οργή του λαού, έμπαινε οικειοθελώς στο περιθώριο. Επομένως, προς τον Τσίπρα έχω να δώσω δυο συμβουλές. Να προσέχει τι δηλώνει και τι εύχεται. Το ίδιο ισχύει και για τον ελληνικό λαό.

Υ.Γ.1 Παραλία: ο απόλυτος ορισμός της οφθαλμοπορνείας. Από όλα έχει ο μπαξές. Τύφλα να έχει η οδός Αθηνάς και η οδός Αιόλου. Η ελληνική κοινωνία σε μικρογραφία. Και χωρίς πολλά ρούχα. Αλλά πάντοτε με ποζεριά. 

Υ.Γ.2 Παρακολουθεί κανείς το Κύπελλο Συνομοσπονδιών;

Υ.Γ.3 Τον θυμάστε τον Κωστή; Πρόκειται για τον ήρωα μιας προγενέστερης ιστορίας που δημοσιεύσαμε την ημέρα της εορταστικής του εορτής. Μαθαίνω ότι βρίσκεται σε εξωπραγματική σωματική κατάσταση και σε άκρως ικανοποιητική ψυχολογική φάση! Επίσης, αισθάνεται ότι κάτι αρχίζει να αλλάζει. Πάντοτε προς το καλύτερο! Δεν ξέρω, μπορεί να ευθύνεται το παρακάτω κομμάτι!