Η (κλειστο)φοβία

Ο Άρης περνάει δύσκολες στιγμές. Το γνωρίζουμε. Και δεν εννοώ μόνο το αγωνιστικό. Αυτό είναι το χειρότερο. Με την ομάδα να δέχεται γκολ που μπαίνουν μόνο στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα. Όμως, υπάρχει και χείριστο. Ποιο είναι; Αυτός ο εμφύλιος πόλεμος που έχει ξεσπάσει. Ή, αλλιώς, το ξεκατίνιασμα. Ούτε στο Ερωτοδικείο, με την Μιχαλονάκου, τον Λεωτσάκο, τον Mr. Μπούτια (φώτο), την Εθνική μας Σταρ και την Πέπη Τσεσμελή, δεν βλέπαμε τέτοιο σόου. Ποια Αννίτα Πάνια και τρίχες κατσαρές; Θέλετε να δείτε μαλλιοτραβήγματα; Θέλετε να ακούσετε ευφάνταστες προσβολές; Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να παρακολουθήσετε τα ρεπορτάζ του Άρη. Ούτε τούρκικα σίριαλ μήτε πολιτικές εκπομπές. Εδώ είναι όλο το ζουμί. Πρώην παράγοντες, νυν παράγοντες, πρώην προπονητές, πρώην παίχτες, παλαίμαχοι και το κάθε καρυδιάς καρύδι, όπως κάτι τύποι που νομίζουν ότι υποδύονται τους δημοσιογράφους, βγαίνουν στα ραδιόφωνα και εκτοξεύουν εύστοχα την άστοχη παπαριά τους. Με τα κίνητρα όλων αυτών να χαρακτηρίζονται σκοτεινά και αξιοπερίεργα. Εκκεντρικά. Παράξενα. Επίσης, παρατηρώ και κάτι ακόμα. Ο Άρης, ακόμα και σε αυτή την κατάσταση, κεντρίζει το ενδιαφέρον. Μαγνητίζει τα πλήθη. Και των οπαδών που υποστηρίζουν άλλη ομάδα, αλλά και των δημοσιογράφων. Με τους πρώτους να βγάζουν απύθμενο κόμπλεξ και τους δεύτερους να γράφουν αόριστες χαζομάρες, ενίοτε και προκλητικές, για μια ομάδα που ουσιαστικά δεν γνωρίζουν -για ένα άθλημα που ουσιαστικά δεν γνωρίζουν. Δεν πειράζει. Αν θεωρούν μαγκιά να κλωτσάνε κάποιον που βρίσκεται στο έδαφος και διπλώνει από τον πόνο, πάω πάσο. Αλλά να ξέρουν ότι όσο τους διασκεδάζουμε εμείς, άλλο τόσο μας διασκεδάζουν κι αυτοί. Και το σόου συνεχίζεται. Με αυτά και με αυτά, λοιπόν, τι σημασία έχει που ένας από τους παρακάτω παίχτες της ομάδας, όπως υποδηλώνουν οι φήμες, αρνείται να εισέλθει στον μαγνητικό τομογράφο και να βγάλει μαγνητική τομογραφία, επειδή πάσχει από κλειστοφοβία; Ποιος είναι ο ήρωάς μας;

1. Μανιάς
2. Τάτος
3. Ίμπεχ (αποτελεί παρελθόν)
4. Αγκάνθο
5. Πουλίδο
6. Έλσνερ (αποτελεί παρελθόν)

Καλή επιτυχία!

Υ.Γ.1 Η σωστή απάντηση θα δημοσιευτεί στην επόμενη ανάρτηση.

Υ.Γ.2 Μεγάλο ματς στην Μαδρίτη. Η Ατλέτικο αντιμετωπίζει την Μπαρτσελόνα. Δεν είναι μόνο οι τρεις βαθμοί. Όποιος επικρατήσει προβαίνει σε επίδειξη δύναμης και λαμβάνει ένα ψυχολογικό boost εν όψει της συνέχειας. Το αίνιγμα συνοψίζεται στο πως θα παρουσιαστεί η Ατλέτικο. Με δεδομένο ότι η Μπάρτσα παίζει κάπως πιο άναρχα, για τα δεδομένα της, αλλά εξίσου αποτελεσματικά, και μάλλον έχει προσθέσει ένα είδος σκοπιμότητας στο παιχνίδι της, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ποια τακτική θα ακολουθήσει ο Σιμεόνε. Το γράφω αυτό, διότι το ματς είναι πολύ σημαντικό και θεωρείται βέβαιο ότι περνάνε πολλά από το μυαλό του Αργεντινού. Η (ποδοσφαιρική) λογική υποδεικνύει ότι οι γηπεδούχοι, με μια περίεργη παραλλαγή του 4-4-2 ελέω της διάταξης των Τουράν, Κόκε και Βίγια, θα πιέσουν στα 2/4 του γηπέδου, θα παίξουν υποδειγματική άμυνα, θα διεξάγουν φονικές αντεπιθέσεις και, όποτε τους δίνεται η ευκαιρία, θα πλαγιοκοπούν. Ο Ντιέγκο Κόστα θα παίζει ως target man, ο Κόκε θα εφαρμόζει το κάθετο ποδόσφαιρο, οι Χουανφράν και Φελίπε Λουίς θα παίρνουν μέτρα στον ασβέστη, ενώ οι μεταμορφωμένοι Τιάγκο και Γκάμπι (γίγαντας) θα καταπίνουν τους αντιπάλους. Εκτός αν ο Σιμεόνε, ένεκα φόβου ή σεβασμού, αποφασίσει να κρατήσει την ομάδα πίσω για να κρατήσει το μηδέν. Μεταξύ μας, όμως, δεν νομίζω ότι θα το κάνει. Η Μπαρτσελόνα έχει πρόβλημα με τους αντιπάλους που τρέχουν. Και η Ατλέτικο τρέχει. Ποιοτικά. Επομένως, δεν θα εκπλαγώ αν, εν τέλει, δω την Μπαρτσελόνα να μένει πίσω για να κρατήσει το μηδέν. Και απλά να περιμένει καμιά κούρσα του Νεϊμάρ ή του Αλέξις Σάντσες. Ε, Τάτα Μαρτίνο;

Υ.Γ.3 Αυτή η αβάντα υπέρ του Διαμαντίδη είναι θλιβερή. Το πιο απλό πράγμα να κάνει και τον αποθεώνουν. Για παράδειγμα, μία σταυρωτή ή ένα τρίποντο. Αλλά ακόμα κι αν δεν έχει παίξει καλά, είναι άστοχος, χωρίς ενέργεια, δίχως εμπνεύσεις και, κυρίως, αποκομμένος από την προστασία των (επιθετικών) συστημάτων της ομάδας, τότε, για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, πάλι θα τον αποθεώσουν! Την ίδια στιγμή, η αντιμετώπιση προς άλλους παίχτες, με μεγαλύτερη φαντασία και περισσότερο ταλέντο, που κάνουν τα ίδια πράγματα, ίσως και καλύτερα, υπεισέρχεται στη σφαίρα του σνομπισμού και της αδιαφορίας. Αυτοί οι πολίτες δεν σώνονται με τίποτα. Είναι άξιοι της μοίρας τους. Τον μηχανισμό, πάντως, τον έχουμε εξηγήσει, πιστεύω, διεξοδικά.

Υ.Γ.4 Ο Ηλίας Ψινάκης θα θέσει, λέγεται, υποψηφιότητα για το χρίσμα του Δημάρχου Αθηναίων. Enough said.

Υ.Γ.5 Αγαπημένη μπάντα, αγαπημένο τραγούδι!

Comin' straight on for you, you made my mind, Now I'm stronger, now I'm comin' through, Straight on, straight on for you, Straight on for you... 

Το cheesecake, το βάζο, το ποδήλατο και η παραμυθένια ιστορία

Το ποδόσφαιρο είναι περίεργο άθλημα. Πανέμορφο, ελκυστικό, συχνά αμφίρροπο, αλλά, επαναλαμβάνω, περίεργο. Ιδιότροπο. Παράξενο. Σαν να διεξάγεις με πανομοιότυπο τρόπο ένα πείραμα και να προκύπτει συνεχώς διαφορετικό αποτέλεσμα. Έχουμε πει, λοιπόν, ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι ζαχαροπλαστική. Όταν παρασκευάζω, για παράδειγμα, εγώ, ο Κωστής, cheesecake, κάθε φορά η υφή, η γεύση και η εμφάνιση προκύπτουν τα ίδια. Βάζω τα υλικά, τα ομογενοποιώ, τα μπλεντάρω, τα μιξάρω και προκύπτει ένα εύγευστο, ευπαρουσίαστο αποτέλεσμα. Για να μην προκύψει ίδιο αποτέλεσμα σημαίνει ότι κάποιο κραυγαλέο λάθος έχει λάβει μέρος ή απλά ο παρασκευαστής δεν γνωρίζει την τέχνη της ζαχαροπλαστικής. Είναι, με άλλα λόγια, άμπαλος. Επομένως, όταν φτιάχνω cheescake, mission accomplished. Η επιτυχία είναι δεδομένη. Και το αποτέλεσμα, σχεδόν, πανομοιότυπο.

Αν, όμως, δώσεις τα ίδια υλικά και την ίδια συνταγή σε κάποιον άλλον σεφ, τι θα συμβεί; Το γλυκό θα βγει ίδιο; Ναι, επί της ουσίας, θα βγει. Νταξ, μπορεί να υπάρχουν κάποιες απειροελάχιστες διαφορές, αλλά αυτό μάλλον εντάσσεται στο πλαίσιο της προσωπικής σφραγίδας. Γούστο, δηλαδή. Ακόμα και μόδα. Αλλά, επαναλαμβάνω, το αποτέλεσμα θα είναι ίδιο. Στο ποδόσφαιρο, ωστόσο, δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Μπορεί όλα τα υλικά να είναι ίδια· τα πάντα, βρε παιδί μου, να είναι απαράλλαχτα: οπαδοί, διοίκηση, παίχτες, στόχοι, υπάλληλοι. Μολαταύτα, αν αλλάξει ο προπονητής, δηλαδή ο σεφ, το γλυκό δεν θα βγει ίδιο. Γκαραντί.

Κάπως έτσι την έχει πατήσει ο Μόγιες. Νόμιζε ότι η ομάδα θα συνέχιζε με αυτόματο πιλότο. Κι όμως, δεν είχε άδικο. Πράγματι, ο αυτόματος πιλότος υπάρχει στο ποδόσφαιρο. Για παράδειγμα, η Μπαρτσελόνα του Βιλανόβα είχε πατημένο, έστω μερικώς, το κουμπί του αυτόματου πιλότου. Ο Γκουαρντιόλα, όμως, δεν κάθισε στην Μπαρτσελόνα 27 ολόκληρα χρόνια. Όσα, δηλαδή, ο Φέργκιουσον. Για την Ιστορία το διάστημα αυτό μπορεί να συνιστά μια σταγόνα στον ωκεανό, αλλά ας είμαστε ρεαλιστές: 27 χρόνια αντιπροσωπεύουν μια ολόκληρη ζωή. Ο Μόγιες, λοιπόν, όταν ανέλαβε βρέθηκε ενώπιον μιας πραγματικής πρόκλησης: να μην αλλάξει τίποτα ή να προσπαθήσει να αλλάξει κάποια πράγματα, ακόμα και όλα! Προτίμησε, προς απογοήτευση πολλών, ύστερα από τις εμφανίσεις και τα αποτελέσματα της ομάδας για την τρέχουσα σεζόν, το πρώτο. Εκτός αν ο Σερ Άλεξ γνώριζε τι επρόκειτο να συμβεί και τον επέλεξε για να αποδείξει περίτρανα πόσο δυσαναπλήρωτο είναι το κενό του. Για να βλέπει την ομάδα από τα επίσημα και να γελάει σαν μικρό παιδί που έκλεψε τις καραμέλες από το βάζο της τραπεζαρίας.

Στην Άρσεναλ, πάντως, ο προπονητής δεν έχει αλλάξει εδώ και 18 χρόνια. Μια ζωή κι αυτός, ο σεφ, στο ίδιο περιβάλλον. Να προσπαθεί να παρασκευάζει κάθε σεζόν, με διαφορετικά υλικά, το ίδιο cheesecake. Με την ομάδα, πράγματι, να διατηρεί το ίδιο τακτικό mentality. Κάτι, για να συμβεί, εξαιρετικά δύσκολο. Αλλά φέτος έχει βελτιώσει κατά πολύ την άμυνά της. Για αυτό και βρίσκεται στην κορυφή. Ποιος τα πιστώνεται όλα αυτά; Μα, φυσικά, ο Αρσέν. Ο άνθρωπος που οι περισσότεροι λατρεύουν να κράζουν, αλλά όλοι τον εκτιμούν και αναγνωρίζουν την τεράστια προσφορά του. Και η αλήθεια συνοψίζεται στο ότι ο Αρσέν είναι πραγματικός manager. Αν ο Άγιος Βασίλης τού έφερνε και έναν επιθετικό ολκής, όλα θα ήταν καλύτερα. Και η γκρίνια λιγότερη. Διότι καλός, φιλότιμος και συμπαθητικός ο Ζιρού, αλλά τότε, αντί για μια θέση στην εντεκάδα, να του δώσουμε ένα ποδήλατο για να κάνει βόλτες στα πάρκα του Λονδίνου και να μοιράζει σοκολατάκια στα μικρά παιδιά.

Και σβήνουμε με την Τσέλσι. Το ότι ο Μουρίνιο αρέσκεται να ασχολείται με rival clubs το ξέρουμε. Κάπως έτσι καλύπτει, τουλάχιστον νομίζει, τα δικά του κενά. Εσχάτως τα πυρά του, προφανώς στοχευμένα, πέφτουν στην Λίβερπουλ του Ρότζερς και του Σουάρες. Νταξ, είναι ειδικός στα mind games, πραγματική μανούλα, αλλά καλό είναι να παίξει και λίγο ποδόσφαιρο. Διότι στα ντέρμπι βγαίνει και παίζει σαν τον Αναστόπουλο. Ή, ακόμα χειρότερα, σαν τον Καραγεωργίου. Και βγαίνουν διάφοροι δημοσιογράφοι και τον εκθειάζουν για την τακτική του προσέγγιση. Απίστευτα πράγματα. Οποιονδήποτε άλλον προπονητή θα τον είχαν κρεμάσει από τα δοκάρια. Φαίνεται, πάντως, ότι δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα τις αντιλήψεις του. Επιμένει να τσαλακώνει το προφίλ της ομάδας που εργάζεται. Αν η (θητεία του στην) Ρεάλ δεν κατάφερε να μειώσει τους αλαζονικούς του ατομικισμούς, τότε αυτός ο άνθρωπος δεν σώζεται με τίποτα. Κι όλα όσα έλεγε, χαμογελαστός και αεράτος, το καλοκαίρι, κατά την παρουσίασή του από την Τσέλσι, ήταν μια παραμυθένια ιστορία.

Υ.Γ.1 Στεναχωρήθηκα με τον Παυλή. Ξέρω από τραυματισμούς και γνωρίζω τι σημαίνει να σταματάς την μπάλα. Γνωρίζω, για την ακρίβεια, και πολύ καλά μάλιστα, τι σημαίνει να παλεύεις για να μην την σταματήσεις.

Υ.Γ.2 Ποτέ μου δεν κατάλαβα με ποιο κριτήριο διαλέγουν ορισμένοι το timing για να προβούν σε βαρύγδουπες δηλώσεις. Κι αυτό ισχύει και για τον Χατζηνικολάου. Ωραία, βγήκε και είπε κάποια πράγματα. Πώς ακριβώς αυτά τα λόγια, αυτές οι απόψεις βοήθησαν τον Άρη. Πώς τον έκαναν καλύτερο; Τέλος πάντων. Ψάχνω κι εγώ βελόνες στα άχυρα.

Υ.Γ.3 Μεγάλη συζήτηση έχει ξεκινήσει για το τι θα συμβεί με τον Κόκε και τον Ντιέγκο Κόστα. Ποιο θα είναι το μέλλον τους; Θα μείνουν; Θα φύγουν; Κι αν φύγουν, πού θα πάνε; Αν, όμως, η Ατλέτικο θέλει να μπει σφήνα ανάμεσα σε Μπάρτσα και Ρεάλ, σε μόνιμη βάση, τότε δεν υπάρχει εναλλακτική. Η μηχανιστική εξήγηση της πώλησης παιχτών πρέπει να σταματήσει: η ομάδα του Σιμεόνε θα πρέπει να κρατάει και ποδοσφαιριστές. Η Μπάγερν, όμως, τώρα ξεκινάει. Μετά και την απόκτηση του Λεβαντόφσκι, έστω για το καλοκαίρι, κάνει αγνή επίδειξη δύναμης και σπέρνει τον τρόμο. Εντός και εκτός Γερμανίας.

Υ.Γ.4 Βαρέθηκα να ακούω τις γυναίκες να λένε ότι δεν υπάρχουν άντρες. Υπάρχουν άντρες. Γνήσιοι. Αυθεντικοί. Γυναίκες δεν υπάρχουν, πλην λαμπρών εξαιρέσεων, που να ξέρουν να επιλέγουν. Για αυτό βλέπεις, σχεδόν αποκλειστικά, ζευγάρια που αποτελούνται από έναν μουνοείλωτα τύπο και μία στριμμένη τύπισσα. Και παντρεύονται κιόλας. Άντε, καλούς απογόνους.

Υ.Γ.5 Σπάστε τα.

Το πιο ατίθασο άλογο

Έχω γράψει, και μάλιστα πλείστες φορές, ότι ο κάθε άνθρωπος κυβερνάται από τη δική του ιδιοσυγκρασία. Εξαρτάται από τη δική του φιλοσοφία. Διακρίνεται από τη δική του νοοτροπία. Στο ίδιο ερέθισμα, με άλλα λόγια, ο κάθε ένας από εμάς αντιδρά διαφορετικά. Την ίδια πληροφορία την μεταφράζει αλλιώς. Τις ίδιες ακριβώς νότες ο καθένας τις ερμηνεύει σαν διαφορετική μελωδία. Δεν θα αναλύσω αν πρόκειται για καλή ή κακή αντίδραση. Απλά επισημαίνω την διαφορετικότητα αυτής. Μια διαφορετικότητα που πηγάζει επειδή έχουμε την τάση να είμαστε κριτές των πάντων. Δείχνοντας, μάλιστα, ιδιαίτερα βιαστική διάθεση. Κι όταν συμβαίνει αυτό, τότε, συχνά, σχεδόν πάντα δηλαδή, η κριτική είναι άδικη, σκληρή και άστοχη. Γκαραντί.

Θυμάμαι, κάποτε, που έδινα ένα μάθημα στο Πανεπιστήμιο. Η ιδιαιτερότητα προσδιοριζόταν στο ότι το μάθημα δινόταν προφορικά. Βρισκόμαστε, λοιπόν, έξω από την αίθουσα και περιμένουμε τον καθηγητή. Ξάφνου, αντιλαμβάνομαι ότι κάτι τσουλάει στραβά. Παγώνω την εικόνα και διαπιστώνω ότι αρκετοί συμφοιτητές μου είχαν λυγίσει, με την κυριολεξία της λέξης, από το άγχος. Μα καλά, σκέφτηκα, αν συμπεριφέρονται έτσι για ένα μάθημα που δίνεται προφορικά, τι θα κάνουν όταν η ζωή τούς παρουσιάσει μεγαλοπρεπώς τα πραγματικά προβλήματα; Οι σκέψεις αυτές διαλύθηκαν βίαια από την παρέμβαση δυο συμφοιτητρίων μου. Με πλησιάζουν και μου λένε: «Δεν διάβασες, ε;». Αναρωτήθηκα, πιστεύω εύλογα, πως σκατά κατέληξαν σε αυτό το συμπέρασμα. Κι όταν εξέφρασα αυτό το ερώτημα προς εκείνες, μου απάντησαν το αμίμητο: «Μα δεν φαίνεσαι αγχωμένος!». Δυστυχώς αυτή η κατάσταση με ταλανίζει ακόμα και σήμερα. Και συχνά πολύ δυσάρεστα. Στη συντριπτική πλειοψηφία προκαλείται από το γυναικείο φύλο, οι μεταφραστικοί μηχανισμοί του οποίου μάλλον χρειάζονται ολοκληρωτικό ρεκτιφιέ. Επειδή με βλέπουν ψύχραιμο και υπομονετικό, θεωρούν ότι δεν νοιάζομαι, δεν ενδιαφέρομαι, δεν προβληματίζομαι, δεν δρω. Μιλάμε για άκρως επιφανειακή προσέγγιση. Που βρίθει ελλειμματικής λογικής. Για να μην πω τίποτα χειρότερο. Αλλά είπαμε: ο κάθε άνθρωπος κυβερνάται από την δική ιδιοσυγκρασία. Εξαρτάται από τη δική του φιλοσοφία. Διακρίνεται από τη δική του νοοτροπία. 

Τα ίδια ισχύουν και σε άλλες περιπτώσεις. Ανόμοιες μεταξύ τους. Για παράδειγμα, στον έρωτα. Ο κάθε ένας ζει τον έρωτα διαφορετικά. Τον αντιλαμβάνεται με το δικό του τρόπο. Προσοχή: μιλάω για έρωτα· αυθεντικό, γνήσιο, κι όχι για ενθουσιασμούς ή συγκάλυψη ανασφαλειών. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Τέλος πάντων. Ας μην ξεφύγουμε. Η προσωπικότητα του ανθρώπου, λοιπόν, συνιστά εξέχον εφόδιο στην υπεύθυνη προσπάθεια που διεξάγει ως προς την επίτευξη των στόχων του. Οι περισσότεροι, βέβαια, κάπου στην πορεία ξεφεύγουν. Παρεκκλίνουν. Γιατί συμβαίνει αυτό; Υπεύθυνο καθίσταται ένα εκρηκτικό μείγμα προσωπικών χαρακτηριστικών που πυροδοτεί τον εκτροχιασμό. Και δεν αναφέρομαι μόνο στις αφροδισιακές ιδιότητες της εξουσίας. Με την εξουσία, ως γνωστόν, μεγάλο ναρκωτικό, χωρίς κέντρο απεξάρτησης, να εκφυλίζει ιδέες, πρόσωπα, θεσμούς, πολιτικές και αξίες. Να φθείρει, δηλαδή, και να μεταλλάσσει συμπεριφορές. Όχι, βέβαια. Ούτε αφήνω υπόνοιες, χαλαρές ή έντονες, για τον δεδομένο εθισμό που προκαλεί η δημοσιότητα. Δεν χρειάζεται να διαθέτεις εξουσία ή να είσαι διάσημος, επώνυμος όπως λένε διάφοροι ημιμαθείς, για να εκτροχιαστείς. Ο καθείς μπορεί να εκτροχιαστεί. Από όλα έχει ο μπαξές. Πολιτικοί και ποδοσφαιριστές μέχρι κλητήρες και σερβιτόροι. Ακόμα και άεργοι. Τεμπέληδες. Και, μάλιστα, για τα πιο απλά πράγματα. Να θεωρείς, δηλαδή, ότι είσαι κάτι μεγαλύτερο από αυτό που πραγματικά υποδηλώνει το είδωλό σου στον καθρέφτη -προφανώς για αυτά τα άτομα δεν υπάρχει δίλημμα: δηλώνουν, ασυνείδητα, δίχως να το γνωρίζουν, και μάλιστα αναφανδόν, ανθρωπάκια. Έχω διαπιστώσει, ιδίοις όμμασι, ως ένα είδος αυτόπτη μάρτυρα, φίλους και γνωστούς να την έχουν «ψωνίσει» για τους πιο γελοίους, ηλίθιους και απίστευτους λόγους -καταραμένοι αλαζονικοί ατομικισμοί! Για παράδειγμα, επειδή έριξαν, υποτίθεται, μια όμορφη γκόμενα στο κρεββάτι, κλωτσάνε σχετικά καλά ένα τόπι, οδηγούν ένα γρήγορο αμάξι ή αρθρογραφούν σε ένα site. Σε αυτό το σημείο, θα μπορούσα να γράψω, χωρίς ίχνος υπερβολής, άπειρα παραδείγματα. Το ρεζουμέ, εντούτοις, έγκειται αλλού. Πώς μπορείς να ενεργοποιήσεις τη λογική τους διάθεση και να τους επαναφέρεις στον ίσιο δρόμο; Δεν μπορείς. Και δεν μπορείς, διότι δεν θέλουν να σε ακούσουν. Μέσα στο μυαλό τους μια τέτοια απόπειρα θεωρείται επίθεση και μόνο ως τέτοια λαμβάνεται. Λυσσαλέα. Άγρια. Σφοδρή. Κι εσύ θεωρείσαι ζηλιάρης και εμπαθής.

Συγκεφαλαιώνοντας επιλογικά, ο κάθε άνθρωπος υπακούει τους δικούς του κανόνες. Ξεφυλλίζει το δικό του νοητικό λεξικό. Αγνοεί συμβουλές και παραινέσεις. Δεν υπολογίζει σωστά το κίνητρο του συμβούλου, σε σημείο παρεξήγησης. Το αποτέλεσμα; Ακολουθεί μια στραβή φιλοσοφία που νομίζει ότι είναι σωστή. Το χειρότερο είναι ότι δεν το καταλαβαίνει. Το χείριστο είναι ότι το καταλαβαίνουν όλοι οι άλλοι. Καβαλάει, εν ολίγοις, το καλάμι. Και το καλάμι αποδεικνύεται το πιο ατίθασο άλογο. Δεν είναι όλοι άξιοι αναβάτες. Δεν είναι όλοι ικανοί να το κουμαντάρουν. Λίγοι, μόλις, μπορούν. Για την ακρίβεια, ελάχιστοι. Επομένως, για τη νέα σεζόν επιτρέψτε μου να ευχηθώ ό,τι και πέρυσι: ψυχραιμία, υπομονή και αισιοδοξία. Ε, προσθέστε την εγκράτεια και την ταπεινότητα.

Υ.Γ.1 Αυτή η υποκρισία με στενοχωρεί. Μόλις τελειώσουν οι γιορτές, σταματάμε να λειτουργούμε με χριστουγεννιάτικο πνεύμα. Για λίγες μέρες του χρόνου παριστάνουμε τους ανθρώπους, νομίζοντας ότι εκπληρώσαμε το χρέος μας κι ότι όλα βαίνουν καλώς. Μα, τέτοιος βαυκαλισμός! Λες και η αγάπη, πάσης μορφής, έχει ημερομηνία λήξης. Σαν το φρέσκο γάλα.

Υ.Γ.2 «Είναι αμέτρητοι οι άνδρες που έχω καταστρέψει».
Βάνα Μπάρμπα 

Υ.Γ.3 Ευχόμαστε ο ένας στον άλλον Χρόνια Πολλά και, μόλις αυτά έρθουν, δυσανασχετούμε. Περίεργο ον αυτός ο άνθρωπος. Ολίγον κυκλοθυμικός. Με διφορούμενα θέλω. Αμφιλεγόμενα. Το θέμα, όμως, δεν είναι να ζήσουμε πολύ, αλλά να ζήσουμε ποιοτικά. Και βλέποντας αυτήν τη μιζέρια που περιτυλίγει το είναι μας, δεν είμαι και πολύ σίγουρος ότι ο μέσος άνθρωπος αποζητά την ποιότητα. Σε παν επίπεδο.

Υ.Γ.4 Οι ABBA μάς εύχονται Happy New Year! Και μπράβο τους!

Χριστουγεννιάτικη υπόθεση εργασίας

Το ρολόι δείχνει οχτώ το πρωί. Εσύ κοιμάσαι. Μόλις οι δείκτες του ρολογιού αγγίξουν το πρώτο λεπτό της ώρας, κρούει ο κώδων. Πετάγεσαι σαν ελατήριο και κοιτάς με απόγνωση την ντουλάπα. Είναι ξεκάθαρο ότι δεν την παλεύεις. Καθώς ερωτοτροπείς με το πάπλωμα, λαμβάνεις τη γενναία απόφαση να σηκωθείς. Ειδάλλως, θα αργήσεις για δουλειά. Κάθεσαι για λίγο στο στρώμα, κοιτώντας το πάτωμα, και με μια απότομη κίνηση βάζεις πλώρη προς το μπάνιο. Πλένεις την μουσούδα με σαπούνι χαμομηλιού και κατόπιν πετάς παγωμένο νερό στο σβέρκο για να ξυπνήσεις. Όντας, πλέον, σε σχετικά νηφάλια κατάσταση, είσαι έτοιμος για δράση. Και, ακριβώς εκείνη την στιγμή, διαπιστώνεις ότι δεν δουλεύεις. Πολύ απλά, όντας εγκλωβισμένος στη δίνη της καθημερινότητας, ξέχασες να απενεργοποιήσεις το ξυπνητήρι. Με άκρατη διαύγεια θυμάσαι ότι είναι Σάββατο. Η ώρα, εν τω μεταξύ, έχει φτάσει 8:35. Μονολογείς πόσο χαζός είσαι και αποφασίζεις να ξαναπέσεις για ύπνο. Ξάφνου, χτυπάει το κουδούνι. Αμφιταλαντεύεσαι: να ανοίξεις ή να μην ανοίξεις; «Ποιος μπορεί να είναι Σάββατο πρωί;» σκέφτεσαι. Εν τέλει, η περιέργεια, έμφυτο στοιχείο του ανθρώπου, υπερνικά τις όποιες αναστολές σου. Ξεκλειδώνεις και ανοίγεις. Και το θέαμα που αντικρίζεις σε γεμίζει ενοχές. Στην πόρτα σου στέκονται δυο γλυκύτατα παιδάκια. Ένα αγοράκι και ένα κοριτσάκι. Το αγοράκι φοράει το καλό του παντελονάκι και έχει φτιάξει τα μαλλάκια του χωρίστρα, ενώ το κοριτσάκι είναι ντυμένο με μια κόκκινη καρώ φουστίτσα. Αμφότερα κρατούν από ένα τρίγωνο και με μια φωνή ρωτάνε: «Να τα πούμε;». Εσύ, όντας κατακόκκινος από ντροπή, απαντάς καταφατικά. Είναι παραμονή Χριστουγέννων κι εσύ το ξέχασες! Τα δυο μπεμπάκια λένε τα κάλαντά τους κι εσύ γεμάτος χαρά -και με ισχυρή τάση εξιλέωσης- τους μοιράζεις ένα σεβαστό χρηματικό αντίτιμο. Κατόπιν, τα παιδιά, τρέχοντας, πάνε και αγκαλιάζουν μια κομψή κυρία. Προφανώς είναι η μητέρα τους.

Καθώς κλείνεις την πόρτα, σκέφτεσαι ότι δεν έχει νόημα να (ξανα)κοιμηθείς. Το σίγουρο είναι ότι πεινάς. Πας στην πιατελούμπα και γραπώνεις δυο μελομακάρονα. Τα παρασκεύασες προχθές και είναι νοστιμότατα. Γεμάτος περηφάνια για την επιτυχία της ζαχαροπλαστικής απόπειρας, σπεύδεις να ανοίξεις τα παντζούρια. Πας στο δωμάτιό σου και, καθώς ανεβάζεις το παντζούρι, βλέπεις κάτι που μοιάζει με λευκό στρώμα. «Δεν είναι δυνατόν» σκέφτεσαι. Είναι χιόνι; Ναι, είναι χιόνι! Τώρα εξηγούνται και οι άσπρες νιφάδες στα ρούχα των δυο ξωτικών που λέγανε τα κάλαντα. Την ώρα που εσύ κοιμόσουν βαριά και ονειρευόσουν γλυκά, ο καιρός είχε στήσει το δικό του πάρτι. Τα πάντα είχαν καλυφθεί από έναν λευκό μανδύα. Αυτόματα, έστω και με πλημμελή ρουχισμό, κατεβαίνεις στον κήπο για να χαρείς. Να νοιώσεις. Να παίξεις. Χωρίς δεύτερη σκέψη, αρχίζεις να φτιάχνεις χιονόμπαλες και να τις πετάς, όπου βρεις!  Σαν να μεταμορφώθηκες, εντελώς απροσδόκητα, σε μικρό παιδί! Και τότε σου έρχεται μια φαεινή ιδέα: θα δημιουργήσεις έναν χιονάνθρωπο! Πρώτα, όμως, επιστρέφεις στο σπίτι και αλλάζεις ενδυμασία. Τα χεράκια σου, βλέπεις, από το κρύο πήραν το χρώμα της μελιτζάνας. Έχοντας βάλει γερά ρούχα, κατεβαίνεις στον κήπο για να κάνεις πράξη την ιδέα σου. Λειτουργώντας με αξιοζήλευτη ζωντάνια και πρωτοφανή διάθεση, στήνεις τον χιονάνθρωπο. Το μόνο που (απο)μένει είναι να τον στολίσεις. Ανεβαίνεις στο σπίτι και ψάχνεις στα ραπτικά. Βρίσκεις το κουτί με τα κουμπιά και, καθώς διαλέγεις ενδελεχώς το είδος αυτών, περνάς μπροστά από το τζάκι όπου τα μάτια σου πέφτουν σε κάτι μικρά καρβουνάκια που αποκοιμήθηκαν έπειτα από κάποια θερμή συνομιλία με τη φωτιά. Ξαναπάς κάτω στον κήπο. Για μάτια καθιστάς δυο μικρά κουμπιά, ενώ τοποθετείς τέσσερα καρβουνάκια στο κυρίως σώμα του χιονάνθρωπου. Ωστόσο, δεν έχεις τελειώσει. Πού είναι η μύτη; Το κασκόλ; Η καπελαδούρα; Ξεχύνεσαι προς το δωμάτιό σου και ψαχουλεύεις την κούτα που έχεις καταχωνιάσει τα σκουφιά, τα κασκόλια και τα γάντια. Έπειτα, καβατζώνεις από την πελώρια γούνινη τίγρη που φυλάει το δωμάτιό σου, την καπελαδούρα που φοράει. Είσαι σίγουρος ότι δεν θα την πειράξει. Ύστερα, πας στην κουζίνα, ανοίγεις το ψυγείο και παίρνεις ένα καρότο. Η ώρα είναι περασμένες δέκα. Καθώς οι νιφάδες χιονιού χορεύουν στο πρόσωπό σου, εσύ παρατηρείς τον χιονάνθρωπο. Ήταν επιβλητικός, με δυο μαύρα κουμπάκια για μάτια και τέσσερα καρβουνάκια για παλτό, ενώ την μύτη του αναπαριστούσε ένα καρότο μικρού μεγέθους. Είχε ένα κιτρινόμαυρο κασκόλ τυλιγμένο στο λαιμό του και μια καπελαδούρα τύπου Ιντιάνα Τζόουνς. Εντούτοις, ήταν εμφανές ότι κάτι έλειπε. Τον κοιτούσες, τον ξανακοιτούσες και ξαφνικά, μετατρεπόμενος σε κλώνο του Αρχιμήδη, φωνάζεις: «Εύρηκα!». Ο χιονάνθρωπος δεν είχε χαμόγελο! Με ένα μικρό ξύλο, έφτιαξες ένα λαμπερό χαμόγελο στο πρόσωπό του και αυτόματα χαμογέλασες κι εσύ. Με ποιο όνομα θα τον αποκαλούσες; Πώς θα τον βάφτιζες; Το πρώτο όνομα που ανακάλυψες ήταν Νέτο, αλλά σκέφτηκες ότι μάλλον δεν ταιριάζει. Μετά σου ήρθε στο μυαλό το όνομα Τζακ, αλλά γρήγορα το ξεπέρασες, διότι σου φαινόταν τετριμμένο. Εν τέλει, καταστάλαξες στην πιο αντιπροσωπευτική ονομασία: θα τον φώναζες Χιονάνθρωπο.

Ανέβηκες γρήγορα στο σπίτι, έφτιαξες ένα ζεστό ρόφημα φασκόμηλου με μια κουτάλια θυμαρίσιο μέλι και ξεκίνησες να μοιράζεσαι τη δημιουργηθείσα χαρά με τους φίλους σου. Κανόνισες συναντήσεις και βόλτες. Πήγες για ψώνια. Πήρες δώρα για τα πρόσωπα που αγαπάς και νοιάζεσαι. Γιατί, όμως, να παίρνουμε δώρα τα Χριστούγεννα; Τι αλλάζει σε σχέση με τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου; Μπορούμε να κάνουμε δώρα όλο το χρόνο. Δεν χρειάζεται να είναι ακριβά, μεγάλα ή υλικά. Και μια λέξη αρκεί. Μια χειρονομία. Μια ευφάνταστη παρουσίαση. Υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι θα προσπαθείς να λειτουργείς με Χριστουγεννιάτικο πνεύμα καθόλη τη διάρκεια του χρόνου κι όχι μόνο τις μέρες των εορτών. Και είσαι αποφασισμένος για αυτό. Είναι θλιβερή η ένταση της υποκριτικής διάθεσης που σκεπάζει τα Χριστούγεννα. Η ώρα, πάντως, πέρασε γρήγορα. Γιατί, όταν περνάς όμορφα, ο χρόνος κυλάει σαν νεράκι; Αναπάντητο ερώτημα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν μπορούσες να βγάλεις από το μυαλό σου τον Χιονάθρωπο. Ανυπομονούσες να γυρίσεις πίσω και να τον δεις. Κάποια στιγμή, κατά τις έντεκα το βράδυ, γύρισες σπίτι. Ήσουν ξεθεωμένος και σε πονούσαν τα πόδια σου, αλλά αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο να κατέβεις στον κήπο και να θαυμάσεις το έργο σου. Στεκόταν αγέρωχος και περήφανος, ενώ το χαμόγελό του εξακολουθούσε να είναι λαμπερό, σαν να σου έλεγε: «Ευχαριστώ που με δημιούργησες». Μισή ώρα αργότερα έπεφτες για ύπνο. Έπρεπε, άλλωστε, να σηκωθείς νωρίς την επόμενη μέρα. Θα επισκεπτόσουν τον θείο και τη θεία. Όταν ήσουν μικρός, βαριόσουν να πηγαίνεις σε συγγενικές συγκεντρώσεις και το μόνο ενδιαφέρον που έδειχνες σε αυτές, ήταν το ύψος των χρημάτων που θα αποκόμιζες από το σόι. Πλέον, αδημονείς να συναντήσεις τους συγγενείς κι ας μην σου δίνουν δεκάρα τσακιστή. Πώς αλλάζουν οι καιροί; Πώς αλλάζουν οι προτεραιότητες; Ίσως μέσω της ηλικιακής ωρίμανσης να επέρχεται και η νοητική. Μακάρι να ωριμάζεις νοητικά, αλλά να μένεις για πάντα παιδί. Όπως το πρωί που έφτιαχνες χιονόμπαλες και τις πετούσες από δω κι από κει. Βυθιζόμενος στις παραπάνω σκέψεις, προσπαθείς να κλείσεις τα μάτια σου και να ονειρευτείς γλυκά. Ξάφνου, ακούς έναν δυνατό και συνάμα παράξενο κρότο. «Τι μπορεί να ήταν;» αναρωτιέσαι. Παίρνεις ένα μακρύ ξύλο που κρατάς για περιπτώσεις υψηλής επικινδυνότητας και αρχίζεις να (εξ)ερευνάς το σπίτι. Δεν βρίσκεις απολύτως τίποτα. Μπορεί και να το φαντάστηκες. Καθώς επιστρέφεις στο κρεβάτι, η ματιά σου πέφτει στο επιτοίχιο ρολόι της κουζίνας. Οι δείκτες έχουν εναρμονιστεί στη θέση δώδεκα. Μολαταύτα, δεν χάνεις την ευκαιρία να δεις πως τα πάει ο Χιονάνθρωπος. Κι αυτό που συναντάς σου φαίνεται απίστευτο! Τι βλέπεις; Ο Χιονάνθρωπος απέκτησε ζωή! Υποθέτεις ότι κι αυτό το φαντάζεσαι, αλλά οι τσιμπιές που επιχειρείς στον εαυτό σου είναι αληθινές και πονάνε! Σπεύδεις στον κήπο, κατεβαίνοντας δυο δυο τα σκαλιά, και τρέχεις με λαχτάρα προς το μέρος του. Απλώνει το χέρι του κι εσύ ανταποκρίνεσαι. Μπορεί να αποτελείται από παγωμένο χιόνι, αλλά το χέρι του είναι τόσο, μα τόσο ζεστό. Σαν τη δική σου καρδιά. Καθώς είστε πιασμένοι χέρι με χέρι, το ταξίδι ξεκινά κι εσύ είσαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω στον πλανήτη. Καλά Χριστούγεννα!

Υ.Γ.1 Η παραπάνω ανάρτηση δεν αποτελεί νοητικό προϊόν των τελευταίων ημερών. Nope. Ούτε καν του τρέχοντος έτους. Την έγραψα πριν δυο χρόνια -κι όμως, μου φαίνεται ότι την έγραψα μόλις χθες! Είναι η πρώτη φορά που αναδημοσιεύω μια οποιαδήποτε ανάρτησή μου. Ο λόγος; Δεν είχα χρόνο να γράψω κάτι άλλο! Ή, για να είμαι πιο ακριβής, δεν είχα χρόνο να σκεφτώ κάτι διαφορετικό. Ελκυστικό. Πρωτότυπο. Έχω την εντύπωση ότι από ένα σημείο και μετά επαναλαμβάνομαι: ότι γράφω τα ίδια, σε σημείο κορεσμού. Όπως και να έχει, η συγκεκριμένη ανάρτηση, όσο ατελής και να είναι, μου αρέσει ιδιαίτερα. Ελπίζω να αρέσει και σε εσάς.

Υ.Γ.2 Μην χάσετε τη σειρά Planet Earth. Εξαιρετικά ντοκιμαντέρ. Εξαιρετικά!

Υ.Γ.3 Το ξέρω ότι δεν ανήκει στο συγκεκριμένο κλίμα, εορταστικού περιεχομένου, αλλά οφείλω να το αναφέρω. Η Αρειανάρα έκαμψε την αντίσταση του Πανιωνίου (κλισέ) και κατάφερε να προκριθεί στον τελικό κυπέλλου στο μπάσκετ -ξεπάγωσαν τα μπαλάκια;-, κάνοντας ένα όμορφο χριστουγεννιάτικο δώρο στους Αρειανούς. Εντούτοις, δεν με απασχολούν οι προκρίσεις και οι τελικοί. Και μόνο που βλέπεις το Παλέ να είναι τίγκα από κόσμο, αρκεί. Γεμίζεις ικανοποίηση. Και τι κόσμος! Εκπληκτικός! Πού θα γίνει ο τελικός; Στην πόλη που το 2005 έλαβε μέρος μία από τις πιο προκλητικές και βίαιες σφαγές στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Εφάμιλλη με αυτή που βίωσε ο ποδοσφαιρικός Άρης χθες στα Γιάννενα. Με τον διαιτητή του αγώνα να μεταμορφώνεται σε Άγιο Βασίλη και να μοιράζει δώρα. Και να σκεφτείτε ότι υπήρχαν εντονότατες φήμες πως το ματς ήταν στημένο στο διπλό...

Υ.Γ.4 Αν ακούσω άλλη μια φορά το Last Christmas, θα αυτοκτονήσω με κουραμπιέδες και μελομακάρονα μαζί. Combined. Μην απορείτε. Η ζάχαρη άχνη και τα τριμμένα καρύδια δεν αστειεύονται. Στα κατάλληλα χέρια μετατρέπονται σε δολοφονικά εργαλεία. Δεν είναι κατάσταση αυτή. Δεν υποφέρεται άλλο. Δεν πρέπει να συμβαίνει σε άλλη χώρα τέτοιο πράγμα. Λες και δεν υπάρχουν άλλα χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Απίστευτα πράγματα. Το ευτυχές είναι ότι, προς τέρψιν της ψυχικής μου υγείας, δεν το έχει διασκευάσει ακόμα ο Γιώργος ο Νταλάρας. Τέλος πάντων. Ας μην το κάνουμε θέμα. Ο Βασιλιάς, πάντως, όπως φαίνεται από το τραγούδι που ακολουθεί, βρίσκεται σε κέφια. Κι όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, προκύπτει φοβερό αποτέλεσμα. Εύηχο. Μελωδικό νέκταρ, βρε παιδί μου! Με έντονες πινελιές ερωτισμού!

Ήρθε ο «επενδυτής»

Λέγαμε, λοιπόν, ότι ο Ηλιάδης, αντί για επενδυτές, θα έψαχνε τρόπο για να την κοπανήσει. Δεν ήταν δα και σπουδαία πρόβλεψη. Ενεργοποιείς τη λογική σου διάθεση και καταλήγεις στα ανάλογα συμπεράσματα. Δεν χρειάζεται, δηλαδή να είναι κάποιος μέντιουμ. Ούτε να έχει πάρει διδακτορικό από κάποιο Πανεπιστήμιο Ποδοσφαίρου. Δεν είναι, όμως, όλα λογικά, αναμενόμενα και κατανοητά. Υπάρχουν αρκετές νοητικές ασάφειες και αστοχίες. Για παράδειγμα, αυτός ο Κωνσταντινίδης τι πήγε να κάνει στην εκπομπή του Θωμαΐδη; Δεν ήξερε; Δεν του είπανε; Δεν ρώτησε; Και γιατί να πει ό,τι είπε για τον Ηλιάδη; Ποιο ήταν το κίνητρο; Και πώς αποφασίστηκε το timing; Τέλος πάντων. Δεν το συνεχίζω.

Αυτό, εξάλλου, μάλλον αποτελεί πταίσμα μπροστά σε αυτό που συμβαίνει με τους δημοσιογράφους. Να βγαίνουν, λοιπόν, ορισμένοι τύποι, πραγματικά περίεργοι, και να λένε φόρα παρτίδα, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος, ότι ο Άρης πρέπει να πέσει στην Γ' Εθνική. Και, μάλιστα, φέρνουν το παράδειγμα της Α.Ε.Κ. Που έπεσε και καθάρισε από τα χρέη. Και καλά ότι νοικοκυρεύτηκε. Και σε δυο χρονάκια θα βρίσκεται πάλι στα σαλόνια της Α' Εθνικής. Σαν να σου λένε κάνε τα όλα πουτάνα, μην πληρώνεις κανέναν, γράψτους όλους και όλα στα παπάρια σου, πρόκρινε τον αθέμιτο ανταγωνισμό και, αν τα βρεις σκούρα ή κάνεις λάθος υπολογισμούς, δεν πειράζει. Πέφτεις αυτοβούλως στην Γ' Εθνική και ξανά προς τη δόξα τραβάς. Και για να τελειώνει αυτό το παραμυθάκι, αρνούμαι να υποβιβαστώ οικειοθελώς σε χαμηλότερη κατηγορία. Ας παλέψει η ομάδα με νύχια και με δόντια, και ό,τι γίνει. Αν είναι να υποβιβαστώ, να υποβιβαστώ αγωνιστικά. Το ξέρω ότι αρκετοί θα με λέτε τρελό. Δεν είμαι τρελός. Πολύ απλά είμαι Αρειανός.

Τέλος, για να κάνουμε και λίγο humor, ο επενδυτής ήρθε. Απλά δεν θα επενδύσει χρήματα. Δηλώνει οδοντίατρος, άσχετα αν οι φήμες υποδηλώνουν ότι έχει να σφραγίσει δόντι από την εποχή του Ιβάν και του Λεκμπέλο, και έρχεται να επενδύσει λελογισμένη τρέλα. Και δεν έρχεται μόνος. Μαζί του φέρνει έναν προπονητή -ναι, είναι ο ίδιος που δεν έπρεπε να φύγει πέρυσι- που, όπως δήλωσε, πιστεύει στο υλικό του Άρη. Ας ελπίσουμε ότι θα πιστέψουν και οι παίχτες σε αυτόν. Διότι άλλη λύση δεν υπάρχει στον ορίζοντα. Οι παίχτες -και ο κόσμος- πρέπει να υπερβάλλουν εαυτούς. Και με δεδομένη την ποιοτική τους ανεπάρκεια, συν την έλλειψη ψυχολογίας, χρειάζεται τιτανοτεράστια προσπάθεια για να ανεβούμε το βουνό της βαθμολογικής κατάταξης. Ωστόσο, κι αυτό είναι σημαντικότερο, απαιτείται έτι μεγαλύτερη προσπάθεια για να πάψουν -επιτέλους!- αυτές οι ηλίθιες έριδες μεταξύ πρώην και νυν παραγόντων του Άρη. Ούτε σε σαπουνόπερες της Βραζιλίας τέτοιο μίσος και ίντριγκα.

Υ.Γ.1 Αποφασίστηκε η αναστολή της κρατικής χρηματοδότησης και οικονομικής ενίσχυσης της Χρυσής Αυγής, έπειτα από ονομαστική ψηφοφορία που πραγματοποιήθηκε στην Ολομέλεια της Βουλής. Έτσι πάει. Τον φασισμό τον καταπολεμάς με φασιστικά μέτρα. Κι ας υποδύεσαι τον αντιφασίστα -μέγιστη μορφή φασισμού. Να σταματούν τη χρηματοδότηση με το έτσι θέλω, κόμματα που χρωστάνε της Μιχαλούς. Εν τέλει, τόσο πολύ την φοβούνται;

Υ.Γ.2 Θυμάστε τη λίστα με τα κλικ; Σε εκείνη τη λίστα, λοιπόν, είχα βάλει τον Ούμπιντες. Ο άνθρωπος πραγματικά τα κάνει όλα και συμφέρει. Σωστός επαγγελματίας και ουσιαστικός ποδοσφαιριστής. Κόσμημα για το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Υ.Γ.3 Διασκέδασα ιδιαίτερα με την πλάκα που έπαθε ο Λιάπης. Περισσότερα από τον Κώστα Καίσαρη: «Αν δεν ήταν ανηψιός του Καραμανλή, τι θα μπορούσε να κάνει στη ζωή του; Ούτε τον περιπτερά. Θα μπέρδευε τις σοκολάτες με τα τσιγάρα. Αυτός ο τύπος, λοιπόν, με το απλανές βλέμμα στραμμένο στο άπειρο είχε διατελέσει δύο φορές υπουργός Μεταφορών και για δυόμισι χρόνια υπουργός Πολιτισμού. Τον κόβεις δηλαδή από φάτσα να μπορεί να μοιράσει δυο γαϊδουριών άχυρο; Είναι σίγουρο ότι θα τα μπερδέψει. Τον άκουγες να μιλάει σαν υπουργός και δεν μπορούσε να ολοκληρώσει μια πρόταση. Αυτός ο άνθρωπος, αυτή η τραγική φιγούρα, είχε διατελέσει για έξι συνολικά χρόνια υπουργός! Ένα τίποτα. Μόνο και μόνο επειδή ήτανε από σόι. Και δεν είναι βέβαια ο μόνος. Αμέτρητοι είναι οι Λιάπηδες που έχουνε κυβερνήσει και κυβερνάνε αυτήν την καταραμένη τη χώρα. Άχρηστοι. Ανίκανοι. Κι ο εν λόγω Λιάπης, βέβαια, δεν φύτρωσε σαν ραπανάκι. Εκλεγμένος ήτανε. Κι όχι μια φορά και δύο. Είκοσι δύο χρόνια σερί έβγαινε βουλευτής! Από το 1985 μέχρι το 2007. Ούτε ένα ρεπό δεν έκανε. Και δεν έχει βέβαια στον ιδιωτικό τομέα ούτε ένα ένσημο. Στην κυριολεξία ούτε ένα».

Υ.Γ.4 Το ξέρω ότι έρχονται Χριστούγεννα, αλλά έχω πιο άγριες διαθέσεις.

I really love you baby, I love what you've got, Let's get together, we can, Get hot, No more tomorrow, baby, Time is today, Girl, I can make you feel, Okay, No place for hidin' baby, No place to go, You pull the trigger of my, Love gun, (love gun), love gun, Love gun, (love gun), love gun, You can't forget me baby, Don't try to lie, You'll never leave me, mama, So don't try, I'll be a gambler, baby, Lay down the bet, We get together, mama,You'll sweat...

Όλοι ρίχνουν άσφαιρα

Ο Γιώργος Παπανδρέου (φώτο) λάμπει διά της παρουσίας του. Μια παρουσία, δε, εμβληματική. Φανταχτερή. Φωτεινή. Σαν μια συστοιχία από λαμπάκια σε χριστουγεννιάτικο δέντρο. Βρίσκεται ανάμεσά μας, λοιπόν. Ελεύθερος. Ούτε στη φυλακή μήτε στη λαιμητόμο. Επαναλαμβάνω, ελεύθερος. Από το Harvard, όπου δίδασκε πως πρέπει να διαχειρίζονται οι δημοσιονομικές κρίσεις (!), και τις βόλτες στα ελληνικά νησιά, πάντα με κανόε καγιάκ, μέχρι την Ουρουγουάη. Ναι, η χάρη του έφτασε μέχρι τη χώρα του Σουάρες, του Καβάνι, του Φορλάν και του Αμπρέου. Όχι, δεν αναφέρθηκε στο επικείμενο Μουντιάλ. Για το αν θα καταφέρει η Εθνική Ουρουγουάης, στο πλαίσιο του ομίλου, να κάμψει την αντίσταση Αγγλίας, Ιταλίας και Κόστα Ρίκας. Τακτικές, δηλαδή, και συστήματα. Όπως κάνει ο Ανδρέας ο Λοβέρδος με τον Ολυμπιακό. Η αφορμή ορίζεται στην απελευθέρωση της μαριχουάνας που αποφασίστηκε στην χώρα αυτή. Δεν μένει, λοιπόν, ανενεργός ο Γεώργιος Παπανδρέου. Συνεχίζει. Ακάθεκτος. Και είναι αμείλικτος. Απηνής. Όπως τότε που είχε εξαγγείλει δημοψήφισμα. Χωρίς να υπολογίζει διακριτά όρια, χρονικά ή χωρικά, και ανθρώπους. Ξεπερνώντας τα στενά σύνορα της Ελλάδας. Εξάλλου, ένας άνθρωπος που φέρει το όνομα ''Παπανδρέου'', δεν μπορεί να αντέξει σε μια εσωστρεφή χώρα. Και δεν είναι δυνατόν να ανήκει μόνο σε μια χώρα. Και μάλιστα σε μια χώρα που την έσωσε δύο και τρεις φορές. Με τους Έλληνες, αχάριστοι και αγνώμονες, να μην καταλαβαίνουν την προσφορά του και να τον λοιδορούν. Να τον συκοφαντούν. Ο Τζέφρυ, όμως, ανήκει σε όλον το κόσμο. Ούτε στην μικρή Ελλάδα, ούτε στο περισπούδαστο ΠΑ.ΣΟ.Κ., ούτε στις σοσιαλιστικές χώρες. Η ακτινοβολία του είναι παγκόσμιου βεληνεκούς. Παγκόσμιας εμβέλειας. Worldwide reputation, που λένε και στο χωριό μου.

Και είναι τιμή της Ελλάδας να εκπροσωπείται, σε όλο το φάσμα του πολιτικού και κοινωνικού γίγνεσθαι, από ένα τέτοιο μέγεθος. Μια Ελλάδα που μπορεί να την γυρνάς ανάποδα και να πέφτουν από τις τσέπες αναπτήρες, κλειδιά και κουραμπιέδες, αλλά με τον Σαμαρά στο πηδάλιο δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Η πολυπόθητη ανάπτυξη θα έρθει -αλλά τι είδους ανάπτυξη θέλουμε; Δεν πρόκειται για αίολες υποσχέσεις. Για φρούδες ελπίδες. Θα είναι γεγονός. Και δεν εννοώ στο μιλητό. Όπως, δηλαδή, γίνονται όλα τα έργα στην Ελλάδα. Όχι, βέβαια. Σας παρακαλώ. Αυτά είναι κακοήθειες. Χαζομάρες. Εξάλλου, ήδη οι προσπάθειες του Σαμαρά έχουν αρχίσει να αποδίδουν καρπούς. Κι αυτό φαίνεται από το επενδυτικό ενδιαφέρον, πραγματικά αμείωτο, που εσχάτως παρουσιάζεται, με πάσα μεγαλοπρέπεια, στο ποδόσφαιρό μας. Κι ας βάζουν οι περισσότερες Π.Α.Ε. το χέρι στην τσέπη και πιάνουν το παπούτσι. Είναι, βλέπετε, τόσο ελκυστικό το ποδοσφαιρικό προϊόν που εξάγει αυτή η χώρα, που κανείς δεν μπορεί να πει όχι. Να αντισταθεί. Με τους υποψήφιους επενδυτές να προέρχονται από όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. Από τις Η.Π.Α., Σαουδική Αραβία, Βολιβία, Κίνα και Ρωσία μέχρι την Περσία. Έτσι, για να αναβιώσουν οι μάχες του Μαραθώνα και της Σαλαμίνας. Και να αποδείξουμε, για μία ακόμη φορά, περίτρανα, πόσο προικισμένο είναι αυτό το Έθνος. Με το μεγαλείο και τη δόξα να είναι χαραγμένα στο D.N.A. μας. Και την Ελλάδα να είναι καταδικασμένη, εσαεί, να νικάει. Ας μην ξεφύγουμε, όμως. Λέγαμε για τους επενδυτές. Όπως, για παράδειγμα, ο Ηλιάδης ψάχνει επενδυτές για την Αρειανάρα, αν και μάλλον θα πρέπει να ψάχνει τρόπο για να την κοπανήσει, έτσι κι ο Σαμαράς έχει βγάλει το τουφέκι και κυνηγάει την ανάπτυξη. Το τουφέκι μπορεί να ρίχνει άσφαιρα, αλλά, πάντως, τον φασισμό, δείχνοντας ηγετικά προσόντα και έξοχα αντανακλαστικά, τον ισοπέδωσε. Η επιτυχία, συνεπώς, είναι δεδομένη. Το ελληνικό ποδόσφαιρο, λοιπόν, αυτό το αγνό σπορ, αποτελεί τον λαμπερό φανοστάτη στο ομιχλώδες τοπίο της ελληνικής οικονομίας. Ούτε η ναυτιλία μήτε ο τουρισμός. Και, πλέον, το πιο σημαντικό όλων, με την ανακοίνωση του Έλληνα Πρωθυπουργού για δωρεάν wi-fi σε όλη την Ελλάδα, τα πράγματα θα είναι πιο εύκολα. Για όλους. Εκτός ημών.

Υ.Γ.1 Παιδιά, τον τελευταίο καιρό με έχει πιάσει ένας περίεργος συγγραφικός οίστρος. Κάθομαι στον υπολογιστή για να βγάλω δουλειά, μου έρχεται ξαφνικά μια ιδέα, κυριολεκτικά από το πουθενά, και την αποτυπώνω άμεσα στην οθόνη σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Μου συμβαίνει κάτι;

Υ.Γ.2 Μου φαίνεται ότι έχω αρχίσει να προσβάλλομαι από την ασθένεια των ημερών: την μελαγχολία των Χριστουγέννων. Θα προσπαθήσω να γράψω και μια χριστουγεννιάτικη ανάρτηση, αλλά δεν ξέρω αν το έχω.

Υ.Γ.3 Το ξαναγράφω για πολλοστή φορά: αν ο Δώνης έκανε αυτά που κάνει ο Στέφενς θα τον είχαν κρεμάσει από τα αυτιά και τις κωλότριχες. Με τον Π.Α.Ο.Κ. να βρίσκεται στη δεύτερη θέση, επειδή σε αυτό το πρωτάθλημα, χαμηλής ταχύτητας, δυναμικότητας και ανταγωνιστικότητας, δεν υπάρχει άλλος δεύτερος. Και τους δημοσιογράφους να λένε ότι ο Π.Α.Ο.Κ. παίζει ποδόσφαιρο. Ξεχνάς κι αυτά που ξέρεις. Μου φαίνεται ότι η κάκιστη συνήθεια να ερμηνεύουμε ένα ματς με βάση το αποτέλεσμα ή την πρόκριση, δεν θα κοπεί ποτέ. Αλλά δεν αναφέρομαι μόνο στα τακτικά πειράματα. Πάρτε, για παράδειγμα, την απάντηση που έδωσε περί Γκαρσία (επαναστάτης): «Ελάτε στις προπονήσεις να δείτε τι κάνει». Τι μπορεί να κάνει, δηλαδή; Να παίζει τρομπόνι; Να φτιάχνει μελομακάρονα; Να ρίχνει μπουνιές; Να κάνει μαγκιές; Το θέμα είναι ότι παίζεται το ίδιο έργο. Όπως πέρυσι. Σαν τις σειρές που προβάλλονται από τα κανάλια σε επανάληψη κάθε σεζόν. Επειδή δεν έχουν τι να δείξουν. Έτσι και στον Π.Α.Ο.Κ.

Υ.Γ.4 You keep on pushing, babe, Like I've never known before, You know you drive me crazy, child, An' I just wanna see you on the floor, I want a superstitious woman, An' she got a superstitious mind, I can't see you, baby, I can't see you anymore, no more, You keep on loving me, Like I've never known before, I want a superstitious woman, With a superstitious, a superstitious mind, an' I don't mind, baby, Look out, My heart is beating faster, babe, It's beating like a big bass drum, You know you got me speeding, child, Faster than a bullet from a gun, You're a superstitious woman, An' I got a superstitious mind, an' I don't care, So take me down slow an' easy, Make love to me slow an' easy, I know that hard luck an' trouble, Is coming my way, So rock me 'til I'm burned to the bone, Rock me 'til I'm burned to the bone...