Να μην πέσει στην παγίδα

Έχουμε πει ότι η αγορά του ποδοσφαίρου έχεις τους κανόνες της και η Ρεάλ Μαδρίτης έχει τους δικούς της. Επομένως, δεν πρέπει να απορούμε με το μεταγραφικό πλάνο των Μαδριλένων. Αν μπορεί κανείς να το βαφτίσει «πλάνο». Η Ατλέτικο, πάλι, προσπάθησε να αντικαταστήσει επάξια τους παίχτες που έχασε. Και νομίζω ότι το κατάφερε. Μπορεί ο Ντιέγκο Κόστα να έφυγε για άλλες πολιτείες, αλλά πήρε τον Μάντζουκιτς. Ναι, ο Κροάτης έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά από τον νυν επιθετικό της Τσέλσι. Παίζει περισσότερο εντός περιοχής, δεν είναι τόσο κινητικός σε φάση επίθεσης, μάλλον πιο αργός, δεν μπορεί να παίξει τόσο καλά με πλάτη, δεν ερμηνεύει άριστα τον ρόλο του target man, αλλά είναι πιο ομαδικός, πιο έξυπνος, τοποθετεί καλύτερα το κορμί του και ξέρει να ανοίγει διαδρόμους. Για αυτό και ο Σιμεόνε έφερε τους Τσέρτσι και Γκριεζμάν: για να αντισταθμίσει την διαφορετικότητα του Μάντζουκιτς και να βγαίνει γρήγορα στην κόντρα. 

Για να βγεις, όμως, στην κόντρα, πρέπει να κλέψεις μπάλες. Οι παίχτες του Σιμεόνε αμύνονται ιδανικά, με τις (διαγώνιες) αλληλοκαλύψεις και τα ντουμπλαρίσματα να αποτελούν εξέχον στοιχείο της αμυντικής λειτουργίας. Δόξα και τιμή στον Γκάμπι (αρχηγός) και στον Τιάγκο, ο οποίος στα χέρια τού Σιμεόνε από Βιτάμ Soft (φώτο) έχει μετατραπεί σε ένα ηρωικό χαφ με πολυσύνθετο ρόλο. Και το μοτίβο αυτό λαμβάνει μέρος με αξιοθαύμαστη συνέπεια στα 2/4 του γηπέδου. Στο δικό τους, δηλαδή, τερέν. Παραχωρούν συνειδητά χώρο στον αντίπαλο και τους χαρίζουν απλόχερα την κατοχή. Την πρωτοβουλία, εντούτοις, την έχει η Ατλέτικο. Σπάνιο ποδοσφαιρικό φαινόμενο, αλλά υπαρκτό. Το ίδιο έγινε και το Σάββατο. Η Ρεάλ, με τεράστια κενά στην μεσαία γραμμή και τον Μπέιλ να τελεί υπό τακτική σύγχυση, προσπαθούσε να βγει στην επίθεση. Είχε την κατοχή, αλλά η Ατλέτικο έπαιζε υποδειγματική άμυνα και, όταν της δινόταν η ευκαιρία, έβγαινε στην κόντρα και ανησυχούσε τους γηπεδούχους. Προϊόντος χρόνου, λοιπόν, και καθώς οι παίχτες της Ρεάλ είχαν κουραστεί, ο Σιμεόνε ανέβαζε ρυθμούς. Πέταξε στο χόρτο τους Γκριεζμάν και Τουράν, πόνταρε στο επιθετικό transition game, έγινε πιο απειλητική και απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι το κόμπλεξ κατωτερότητας απέναντι στην Ρεάλ Μαδρίτης έχει κλονιστεί συθέμελα. Ο Αντσελότι, πάλι, μασούσε την τσίχλα του με κινηματογραφική ταχύτητα.

Εν κατακλείδι, τι πρέπει να κάνει ο Ολυμπιακός; Όταν ο Σιμεόνε παραχωρεί χώρο ακόμα και σε μικρομεσαίες ομάδες του ισπανικού πρωταθλήματος, με σκοπό να τρέξει στο ανοιχτό γήπεδο, είναι προφανές ότι το ίδιο θα κάνει και την πρώτη αγωνιστική του τσου λου: η ομάδα του Μίτσελ δεν πρέπει να πέσει στην παγίδα. Πιθανολογώ ότι ο Ολυμπιακός θα μπει ορμητικά, ως είθισται να πράττει ο γηπεδούχος σε αυτές τις περιπτώσεις, αλλά γρήγορα θα εξασθενήσει ο αρχικός ενθουσιασμός. Κατόπιν, υποθέτω από το το 20' λεπτό και έπειτα, θα χρειαστεί αυτοσυγκράτηση -κι ας φωνάζει ο κόσμος στο γήπεδο. Αυτό που πρέπει να κάνει ο Μίτσελ είναι να δώσει κατοχή στην Ατλέτικο, καθώς οι παίχτες της ισπανικής ομάδας δεν έχουν εκπαιδευτεί με την μπάλα στα πόδια, και να ρίξει βάρος στον αδύναμο κρίκο του αντιπάλου: τον Σικέιρα. Τα υπόλοιπα στο γήπεδο.

Υ.Γ.1 Φοβερό παιχνίδι το Πάρμα - Μίλαν! Με έναν Μενέζ σε τρελά κέφια.

Υ.Γ.2 Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά από τον Πανόπουλο. Να αργεί δύο ολόκληρες αγωνιστικές να διώξει τον προπονητή. Είναι δυνατόν; Εδώ έχει διώξει προπονητή μία βδομάδα αφού υπέγραψε μαζί του. Έχει επαναπροσλάβει προπονητή που έδιωξε. Και τώρα επιδεικνύει τέτοια καθυστέρηση; Απαράδεκτα πράγματα. Έχουμε και μια ανακύκλωση να κάνουμε: Ουζουνίδης, Κεχαγιάς, Μαντζουράκης, Καραγεωργίου και τούμπαλιν.

Υ.Γ.3 «Μόνο ανάσταση νεκρών δεν υποσχέθηκε ο Τσίπρας».

Σοφία Βούλτεψη

Υ.Γ.4 We Rule the Night!!!

Ο απόλυτος παραλογισμός και η αηδία

Δεν χρειάζεται να είσαι λαμπρός επιστήμονας για να καταλάβεις τι θα ακολουθούσε. Ούτε να έχεις λάβει μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς τίτλους. Το έχω, άλλωστε, αναφέρει πολλάκις ότι οι Έλληνες δεν μπορούν να διαχειριστούν αποτυχίες και επιτυχίες. Στην αποτυχία βαφτίζονται όλοι άσχετοι και καταδικάζονται με συνοπτικές διαδικασίες. Ή, όπως στην περίπτωσή μας, κατηγορούνται ότι παίρνουν χαρτάκι. Στην επιτυχία, πάλι, πετάμε πάνω από τα σύννεφα και ξεχνάμε να προσγειωθούμε, μέχρι η ρεαλιστική δύναμη της βαρύτητας να κάνει τη δουλειά της. Κανένα μέτρο. Μηδενική υπομονή. Καμιά λογική.

Χάσαμε, λοιπόν, το πρώτο ματς του ομίλου. Λογικό και, έως ένα σημείο, αναμενόμενο. Όπως αναμενόμενο ήταν το γέλιο κάθε φορά που σχολίαζε ο Γιάννης ο Γκούμας. Έλεγε μια λέξη και μέχρι να πει την επόμενη ξεκουραζόταν. Τουλάχιστον συλλάβιζε υπέροχα. Σαν παιδάκι δημοτικού. Σαν παιδάκια δημοτικού, όμως, έπαιζαν και οι διεθνείς. Ναι, ο Ρανιέρι υπέπεσε σε λάθη τακτικής. Αλλά δεν θα τον κρεμάσουμε. Τώρα μαθαίνει την ομάδα και τους παίχτες. Πέντε, μόλις, μέρες έκανε προπόνηση μαζί τους. Και για να έχουμε καλό ερώτημα, έχουμε καταλάβει την σημασία της προπόνησης; Γνωρίζουμε τι εστί προπόνηση; Αμφιβάλλω υπέρ το δέον. Απλά να πω ότι η προπόνηση δεν είναι συμπληρωματική του επίσημου αγώνα. Τέλος πάντων. Επομένως, για τον Ρανιέρι δεν θα πω τίποτα. Απλά θα τον συμβουλέψω να μείνει μακριά από την ελληνική πραγματικότητα. Και το λέω αυτό, διότι η ελληνική πραγματικότητα λειτουργεί σαν νοητικό δηλητήριο. Χωρίς αντίδοτο. Εξάλλου, τι θα μπορούσαμε να περιμένουμε από το παιχνίδι; Για παράδειγμα, ο Σάμαρης έκανε κοντρόλ με την γάμπα, κι αυτό το αργό κορμί που λέγεται Ταχτσίδης (φώτο) δεν μπορούσε να πασάρει -κυριολεκτικά!- στα τρία μέτρα. Ο Χολέμπας όταν δεν παίζει καλά, είναι πραγματικά κάκιστος, ενώ ξαναλέω για πολλοστή φορά ότι έχω να δω Έλληνα τερματοφύλακα από την εποχή του Σαργκάνη. Τέλος, σας παρακαλώ, δεν θέλω να ξανακούσω για τον Μήτρογλου. Φαντάζομαι την φάτσα του Μάγκατ στην Φούλαμ, μόλις διαπίστωσε ότι ο παίχτης δεν ξέρει τι σημαίνει οφσάιντ.

Εντούτοις, οι Έλληνες διεθνείς (κλισέ) αυτό μπορούν να παίξουν. Είναι περιορισμένων δυνατοτήτων. Αυτό είναι το υλικό μας. Επομένως, δεν πρέπει να εκπλήσσομαι με την τεχνική ανεπάρκεια. Αλλά δεν μπορώ να χωνέψω με τίποτα αυτούς τους κωλοδημοσιογράφους. Αυτούς τους αλήτες. Ειλικρινά σας μιλάω, με πιάνει αηδία. Τον Σάντος τον είχαν στα πούπουλα. Τον είχαν σκεπάσει, παρά τα κραυγαλέα λάθη του, με έναν επικοινωνιακό μανδύα. Του είχαν χαρίσει απίστευτη ασυλία. Η κριτική που του ασκούσαν ήταν ήπια, κάποιες φορές ακόμα και ανύπαρκτη! Τον Ρανιέρι, όμως, όπως τον Ρεχάγκελ, τον ξέσκισαν -γιατί άραγε; Με τον όχλο να ζητωκραυγάζει. Λες και προπονούσε την ομάδα για πέντε χρόνια και είχαμε αγανακτήσει με αυτά που (δεν) βλέπαμε, για τους συνεργάτες που (δεν) θέλει και για το πόσο άδικος είναι στις κλήσεις των ποδοσφαιριστών. Εδώ τον κατηγόρησαν ότι πήρε χαρτάκι από τον Σαρρή! Κι όμως, επαναλαμβάνω, ο Ιταλός φοράει την ελληνική φόρμα μονάχα πέντε μέρες! Πότε πρόλαβε να τα κάνει όλα αυτά για να αξίζει τέτοια συμπεριφορά; Πότε πρόλαβε να ασχοληθεί με παραποδόσφαιρο όταν δεν είχε καν χρόνο να ασχοληθεί με ποδόσφαιρο; Πραγματικά πρόκειται για τον απόλυτο παραλογισμό.

Εν κατακλείδι, θα αναφέρω εκ νέου ότι ο Ρανιέρι πρέπει να μείνει αποστασιοποιημένος από την ελληνική πραγματικότητα. Δεν χρειάζεται ούτε νταντάδες, ούτε καθοδήγηση, ούτε υποδείξεις. Αν αποτύχει, ας αποτύχει μόνος του. Χωρίς εξωτερική βοήθεια. Είναι έμπειρος, πρακτικός, με αποκρυσταλλωμένη άποψη για το τι εστί ποδόσφαιρο. Αλλά αυτή η άποψη προέρχεται από την μακροχρόνια θητεία του σε προηγμένα πρωταθλήματα και μεγάλες ομάδες, πράγμα που στην Ελλάδα ουδόλως θα τον βοηθήσει. Κι αυτό, διότι ίσως του δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι στη χώρα αυτή Ελλάδα έχει να συνεργαστεί με επαγγελματίες.

Υ.Γ.1 Έχω δει την Άννα Καραμανλή από απόσταση μισού μέτρου. Πρόκειται για πολύ όμορφη γυναίκα. Επομένως, με τι κριτήριο μπήκε στην Βουλή; Με την ομορφιά της; Μήπως την ευγλωττία της όταν έλεγε στους τηλεθεατές της «Αθλητικής Κυριακής» την βαθμολογία της Β' Εθνικής; Την πίστη της υπέρ του κοινού συμφέροντος; Και γιατί είπε σε αυτόν τον περίεργο τύπο να πάει να γαμηθεί; Διότι λυπήθηκε εμένα και τους κλώνους μου; Διότι δεν υποτάσσεται στην κομματολαγνεία και στην κομματική πειθαρχία; Για να κερδίσει εντυπώσεις και ψήφους;

Υ.Γ.2 Η δικαιοσύνη, ισχυρίζεται ο θυμόσοφος λαός, είναι τυφλή. Δεν υπογράφω τις επιταγές μιας τέτοιας θεωρίας, αλλά, η αλήθεια να λέγεται, ορισμένες φορές προκύπτουν πολύ περίεργες αποφάσεις. Όπως αυτή στην περίπτωση του Πιστόριους. Αν ο πρωταγωνιστής της υπόθεσης δεν λεγόταν Πιστόριους και δεν ήταν Παραολυμπιονίκης, αλλά επρόκειτο για έναν χασάπη συνοικιακού καταστήματος που κόβει συκώτια και σπάλες, θα ήταν ελεύθερος;

Υ.Γ.3 Θεέ και Κύριε!

Κλικ (reloaded)

Η προηγούμενη ανάρτηση, στατιστικά τουλάχιστον, πάτωσε. Αυτό δείχνει το πόσο πετυχημένη ήταν. Ο Κάνθαρος, επομένως, είναι ευχαριστημένος. Εξίσου ευχαριστημένος, όμως, είναι και με αρκετούς ποδοσφαιριστές που έχει παρακολουθήσει και του έκαναν κλικ. Θυμάστε τη λίστα με ορισμένους ξένους ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί, ή αγωνίζονται, στην Ελλάδα; Κάτι αντίστοιχο έχω ετοιμάσει και τώρα. Απλά τώρα αναφέρομαι σε παίχτες από το διεθνές ποδοσφαιρικό στερέωμα. Επαναλαμβάνω ότι δεν προσμετρώ τίτλους, φήμη, συμβόλαια, ηλικία, συλλόγους, μεταπωλητική αξία, καριέρα και τα λοιπά. Το μοναδικό κριτήριο είναι ο αντίκτυπος που δημιουργήθηκε όταν είδα εν δράσει τον κάθε ποδοσφαιριστή. Αυτό το σκίρτημα που νοιώθεις όταν βλέπεις κάτι ελκυστικό, κάτι σαγηνευτικό. Για πάμε, λοιπόν:

• Μόντριτς: Καλλιτέχνης, αρτίστας, μαέστρος!
• Ντεσαγί: Βράχος στο κέντρο αμύνης. Έπαιζε και αμυντικό χαφ. Άριστη γνώση των τετραγωνικών και φοβερές τοποθετήσεις. 
• Μπίρχοφ: Την πρώτη φορά που τον είδα να παίρνει κεφαλιές, σάστισα. Τέτοιο timing δεν είχε ούτε ο Rodman όταν πηδούσε για ριμπάουντ.
• Ζινολά: Λίγο ατομιστής, λίγο αλαζόνας, λίγο απείθαρχος, αλλά μεγάλη μπαλαδόφατσα. Έπαιρνε την μπάλα, έτρεχε σε ασβέστη και άξονα, με την χαίτη να ανεμίζει, και άντε να τον μαρκάρεις.
• Βιδάλ: Τα κάνει όλα. Κυριολεκτικά όλα.
• Φαλκάο: Παιχταράς. Παιχταράς!
• Ζιντάν: Αρχοντικός. Τέλος.
• Όβερμαρς: Ίσως το πιο αυθεντικό εξτρέμ που έχει βγάλει ο ποδοσφαιρικός πλανήτης.
• Τότι: Δεν τον χορταίνω. Αγαπημένος παίχτης. Τορπίλες με το δεξί και το αριστερό. Για να μην αναφέρω πόσο εύκολα οι κάθετές του μπορούν να κόψουν την αντίπαλη άμυνα. Σαν βούτυρο.
• Σμάιχελ: Από τους καλύτερους τερματοφύλακες που έχω δει στη ζωή μου. Να εξαπολύει ο αντίπαλος σουτ στο γάμμα, κυριολεκτικά στο γάμμα, να απογειώνεται, να μπλοκάρει την μπάλα στον αέρα και να προσγειώνεται με αυτήν αγκαλιά. Αυτός κι ο Σαργκάνης.
• Μπέργκαμπ: Ποδοσφαιρική ευφυΐα σε μέγιστο βαθμό. Άτυχος όποιος αμυντικός τον μάρκαρε.
• Νέστα: Ο τελευταίος μεγάλος Ιταλός αμυντικός.
• Ρούι Κόστα: Αυθεντικό δεκάρι και ηγετική φυσιογνωμία. Τώρα που αποσύρθηκε κι ο Ρικέλμε, νομίζω ότι το είδος εξαφανίστηκε οριστικά.
• Καν: Σπουδαίος τερματοφύλακας. Τρόμαζε ακόμα και τις διαφημιστικές πινακίδες. Και πήγε να πάρει και ένα Μουντιάλ μόνος του.
• Μπατιστούτα: Τρομερός επιθετικός. Γεμάτο οπλοστάσιο. Μπορούσε να σκοράρει με οποιοδήποτε τρόπο. Ακόμα θυμάμαι το κλάμα που έριξε όταν αγωνίστηκε με την φανέλα της Ρόμα απέναντι στην αγαπημένη (του/μου) Φιορεντίνα. 
• Ζανέττι: Πρέπει να αναφέρω και λόγο;
• Κλαούντιο Λόπεζ: Ντρίμπλες, pace και φονικά τελειώματα.
• Ρονάλντο: Την πρώτη φορά που τον είδα, νόμιζα ότι ήταν εξωγήινος. Έστω ότι κάποιος είχε βάλει το video σε fast forward. Δεν υπήρχαν αυτά που έκανε.
• Τουράμ: Απίστευτη σταθερότητα. Μαζί με τον Γκαλάς είχε συγκροτήσει ένα απροσπέλαστο αμυντικό κεντρικό δίδυμο.
• Λούτσιο: Ένας από τους ελάχιστους αμυντικούς που μπορούσαν να κουβαλούν την μπάλα με τόση ευκολία στη μεσαία γραμμή. Ποιος το κάνει τώρα αυτό; Ίσως ο Πικέ κι ο Χούμελς.
• Κλόζε: Δεν ξέρει μπάλα, αλλά γνωρίζει ποδόσφαιρο. Μεγάλη όσφρηση, μεγάλος γκολτζής.
• Ντάνι Άλβες: Διαστημικός. Τον θυμάμαι από την Σεβίλλη. Μπορώ να τον συγκρίνω μόνο με τον Καφού.
• Καναβάρο: Δεν ήταν καλός με την μπάλα στα πόδια, ορισμένες φορές έπαιζε βρώμικα, αλλά ήταν γνήσιος αρχηγός, γεμάτος πάθος.
• Νέντβεντ: Υποτιμημένος παίχτης και εξαιρετικά συμπαθής.
• Ανγκλομά: Δεξιά ο Ανγκλομά, αριστερά ο Καρμπόνι. Enough said.
• Χέντρι (φώτο): Υποτιμημένο σέντερ μπακ, παλαιάς κοπής. Σκωτσέζος γαρ. Από τα πιο δυνατά κορμιά που έχω δει, κέρδιζε κάθε μονομαχία.
• Μπέκαμ: Υποτιμημένος παίχτης. Πραγματικός σκύλος μέσα στο γήπεδο. Με το δεξί έβγαζε τρομερές μακρινές μπαλιές, αλλά πόσοι γνωρίζουν ότι το ίδιο έκανε και με το αριστερό;
• Ντι Λίβιο: Ο ορισμός του στρατιώτη. Παίχτης του προπονητή. Ακούραστος εργάτης, αστείρευτες δυνάμεις και τακτικά άριστος. Λατρεύτηκε στην Φλωρεντία.
• Πουγιόλ: Φοβερή θέληση, μεγάλος αρχηγός.
• Ροναλντίνιο: Παίρνεις καλαμπόκι, το βάζεις στην κατσαρόλα με λίγο ελαιόλαδο σε μέτρια φωτιά, φτιάχνεις ποπ κορν και κάθεσαι να τον παρακολουθήσεις.

Αυτή είναι η λίστα. Μην με μαλώνετε: το ξέρω ότι δεν θα συμφωνείτε με όλους. Και ναι, είμαι σίγουρος ότι έχω ξεχάσει αρκετούς. Απλά δίνω το έναυσμα για μια όμορφη ποδοσφαιρική κουβέντα. Αγωνιώ για τα δικά σας κλικ!

Υ.Γ.1 Θέλω να ελπίζω ότι η τύχη -και οι διεθνείς- θα βοηθήσουν τον Ρανιέρι στο πρώτο (του) επίσημο ματς. Στην Ελλάδα, αν στραβώσει το κλήμα εξαρχής, τότε ζόρι η δουλειά. Το μαθαίνουν από πρώτο χέρι οι προπονητές που έρχονται να εργαστούν στη χώρα μας.

Υ.Γ.2 Αυτοί στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν παίζονται. Αντί να κατεβάζουν τα μούτρα, να ζητήσουν συγγνώμη και να αυτοδιαλυθούν, κάθονται και διοργανώνουν συμπόσια και γιορτές. Απίστευτα πράγματα. Σαν να είσαι εγκληματίας, να σκοτώνεις, να βιάζεις και να κλέβεις, και την επόμενη μέρα να βγαίνεις στους δρόμους και, πάντοτε αναφανδόν, να το διαφημίζεις.

Υ.Γ.3 Πραγματικό γεγονός που έλαβε μέρος πριν χρόνια. Ένας γνωστός έχει πάει στο Καραϊσκάκη να παρακολουθήσει τον Ολυμπιακό. Δίπλα του κάθεται ένας ηλικιωμένος άνθρωπος που δεν δείχνει να κατέχει ιδιαίτερα το άθλημα ή τα του Ολυμπιακού. Ξαφνικά, ο ηλικιωμένος άνθρωπος ρωτάει τον γνωστό μου: «Δεν μου λες, παλικάρι μου, ποιος είναι αυτός ο καραφλός που ανεβοκατεβαίνει την πλευρά;». Κι αυτός απαντάει: «Παππού, αυτός είναι ο Τζόρτζεβιτς». Κι ο ηλικιωμένος κύριος εκτοξεύει την μυθική ατάκα: «Έλα, ρε Τζόλε!».

Υ.Γ.4 Κακό φάρμακο!

Ασυνείδητη επανάσταση ή νοητική αφύπνιση;

Τον τελευταίο καιρό διαβάζω ένα βιβλίο για τον Μπακούνιν (φώτο). Ομολογώ ότι με έχει ιντριγκάρει. Έχει αρκετό ενδιαφέρον. Κι αυτό διότι το περιεχόμενο του βιβλίου, δηλαδή οι απόψεις του Μπακούνιν, απαρτίζεται εν πολλοίς από στοιχεία που προκύπτουν ως απόρροια απενεργοποιημένης λογικής διάθεσης. Καταργείται, επί της ουσίας, κάθε ίχνος ρεαλιστικής σκέψης και κοινωνικής διάρθρωσης/δομής. Ο σκοπός, πάντως, επιτυγχάνεται: καλλιεργείται η κρίση μου, εμπλουτίζεται η σκέψη μου και διευρύνονται οι ορίζοντές μου.

Ο Μπακούνιν, λοιπόν, ένας ευεπηρέαστος, αντιφατικός και, εικάζω, μπερδεμένος άνθρωπος, ενώ αναγνώριζε την ύπαρξη, την αναγκαιότητα και την επίδραση του κομμουνισμού στις χαμηλές και υψηλές κοινωνικές τάξεις, τον απέρριπτε -όπως ακριβώς απέρριπτε τον σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό. Θα τον χαρακτήριζα, εν γένει, υμνητή της άρνησης. Τασσόταν υπέρ της αρχής της αρνητικότητας, υπό το σκεπτικό ότι το αρνητικό υπάρχει μόνο με την προϋπόθεση να εναντιώνεται στο θετικό, με σκοπό να το καταστρέψει. «Το αρνητικό», γράφει ο Μπακούνιν, «αρνείται το θετικό και το θετικό αρνείται το αρνητικό». Και, με μια δόση μιζέριας, συμπληρώνει: «Το κοινό στοιχείο είναι το φαινόμενο της άρνησης, το φαινόμενο της καταστροφής, αυτός που καταβροχθίζει με πάθος το θετικό». Ούτε ο Τζόκερ, ένας λάτρης του χάους και της καταστροφής, δεν θα έγραφε τέτοια πράγματα. Τέλος πάντων. Όπως γίνεται προφανές, το ερώτημα που αναδύεται, πραγματικά βασανιστικό, είναι το ποιος θα κρίνει τι είναι θετικό και τι είναι αρνητικό. Και, φυσικά, με ποιο κριτήριο; Διότι το να ικανοποιούμε την αρχή του αρνητισμού, όπως θα ήθελε ο Μπακούνιν, φανερώνει μία εγγενή απαισιοδοξία, μία ανίατη τάση για ισοπέδωση των στοιχείων εξουσίας, σαν ένας είδος ζοφερής απελπισίας, που δεν συνάδει με το ένστικτο της επιβίωσης και την ποιοτική βελτίωση. Αντίθετα, μια τέτοια αρχή εξοντώνει έναν ολόκληρο μηχανισμό σκέψης που αναφέρεται σε προσωπική αναβάθμιση και αποδοχή της ατομικής ευθύνης, κάτι που -αναπόφευκτα!- επιφέρει κοινωνική συνοχή, πολιτική σταθερότητα και οικονομική ευμάρεια. Τι προτείνει, δηλαδή, ο Μπακούνιν; Χάος, πάσης μορφής, και νοητική σύγχυση. Κι όπως είναι γνωστό, αποτελεί χαρακτηριστικό της σύγχυσης να οδηγεί τους ανθρώπους σε σύγχιση. 

Δεν είναι τυχαίο, βέβαια, ότι απέρριπτε και τον δυτικό πολιτισμό. Για την ακρίβεια, τον μισούσε. Θεωρούσε ότι διάβρωνε τις αρετές κι ότι παρήγαγε κουλτούρα μαζικής παραγωγής, η οποία ταυτιζόταν με την παρακμή του πνεύματος, τη διαφθορά, την απληστία, και την ανικανότητα. Σε ελάχιστο, έστω μερικό βαθμό έχει δίκιο, αλλά ξεχνάει, ή μάλλον δεν πρόλαβε να αναθεωρήσει, ότι κοινωνικο-οικονομικά συστήματα όπως ο σοσιαλισμός ή ο κομμουνισμός απέχουν παρασάγγες από το να χαρακτηριστούν βιώσιμα -αποδεικνύεται από την Ιστορία- και φιλικά προς τον πολίτη. Εκτός αν η ίση κατανομή των στερήσεων που προτείνει, π.χ., ο σοσιαλισμός θεωρείται πλεονέκτημα ολκής. Επ' αυτού, ο Galbraith, με σαφήνεια, αλλά και με μικρή δόση αστεϊσμού, σημειώνει: «Αν εξηγήσεις σε έναν κομμουνιστή τι είναι ο καπιταλισμός δεν θα υπήρχαν κομμουνιστές». Κομμουνιστές, βέβαια, υπάρχουν ακόμα. Από μόδα, θέλω να πιστεύω. Έστω κεκτημένη ταχύτητα. Όπως υπάρχουν και αναρχοκομμουνιστές.

Ο Μπακούνιν, εν κατακλείδι, ένας θιασώτης του αθεϊσμού, πίστευε ότι η δύναμη των μαζών, και πιο συγκεκριμένα η καθολική ανυπακοή απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας, συνιστά την υπέρτατη λύση. Θεωρούσε ότι η άρνηση στο «κράτος του Κράτους» αποτελεί τη μοναδική διέξοδο -πού οδηγεί, άραγε, αυτή η διέξοδος; Υπερθεμάτιζε την κατάλυση οποιασδήποτε αρχής και, άρα, νομιμότητας ή έννοιας δικαίου. Πίστευε ότι η αλληλεγγύη, η καλοσύνη και η συλλογικότητα μπορούν να αντικαταστήσουν (!) το Κράτος και να υποστηρίξουν νέες μορφές κοινωνικών ιστών. Τα ερωτήματα, λοιπόν, επιμένουν: ποιος θα κρίνει τι είναι θετικό και τι αρνητικό; Ποιος θα κρίνει ότι η αντίσταση στο Κράτος θα επιφέρει ατομική λύτρωση και κοινωνική απελευθέρωση; Και ποιο θα είναι το αποτέλεσμα μιας κατάστασης που στερείται περιορισμών και κανόνων; Ακόμα και η ζούγκλα, με τα άγρια θηρία να δεσπόζουν, βρίθει περιορισμών και ιεραρχίας -μήπως, όμως, ο άνθρωπος συνιστά το πιο άγριο θηρίο; Δεν προξενεί εντύπωση, βέβαια, ότι ο Μπακούνιν δεν προβαίνει σε ουσιαστικές προτάσεις σε περίπτωση που υλοποιηθεί το ιδεατό σενάριο της αναρχίας. Τον τρόπο, δηλαδή, που θα μοιραστούν οι ρόλοι και το πως θα μετουσιωθεί η κοινωνία. Θα υπάρχει ιεραρχία; Ηγεσία; Το γράφω αυτό, διότι αδυνατώ να συλλάβω νοητικά τις έννοιες των όρων «αταξική κοινωνία» ή «συλλογική κατοχή». Η εγκαθίδρυση, δηλαδή, μιας ιδανικής κοινωνίας στους κόλπους μιας υλικής ανισότητας. Αυτά είναι ανεδαφικά πράγματα. Ειδικά σε έναν πλανήτη που έχει να αντιμετωπίσει το φαινόμενο του υπερπληθυσμού. Εμείς, πάντως, πρέπει να αποφασίσουμε: ασυνείδητη επανάσταση ή νοητική αφύπνιση; Εκτός αν θεωρούμε ότι εκπληρώνουμε το χρέος μας μέσα από tweets, virtual μούντζες, πληκτρολόγια και καφενεία.

Υ.Γ.1 Δεν πρέπει να ασκούμε συνεχώς κριτική, ακόμα κι αν αυτή θεωρείται καλοπροαίρετη. Οφείλουμε να επαινούμε τις σωστές αποφάσεις. Για αυτό και εγώ θα πω ένα μπράβο για την νέα τιμολογιακή πολιτική που ισχύει στα Μ.Μ.Μ.

Υ.Γ.2 Ένα από τα επόμενα άρθρα θα αναφέρεται στον Σάντος και στον διάδοχό του. Μέχρι στιγμής, πάντως, ο διάδοχος, αυτός ο περίεργος Ιταλός, έχει αφήσει πολύ καλές εντυπώσεις. Μετρημένος, ορεξάτος, σοβαρός, ενήμερος, ρεαλιστής.

Υ.Γ.3 Νταξ, είπε ο Μαρινάκης να πουλήσει κάποιους παίχτες -και πραγματικά μπράβο του-, αλλά αυτός το παραξήλωσε. Μέχρι και τα ball boys θα πουλήσει. Όχι τίποτα άλλο, αλλά οι δηλώσεις που είχε κάνει κάποτε για ελληνοποίηση μάλλον πάνε στον βρόντο.

Υ.Γ.4 Ο Φαν Χάαλ, επί της ουσίας, έδωσε στον εαυτόν του ένα χρόνο διορία. Έναν ολόκληρο χρόνο. Με τη διοίκηση να δείχνει σύμφωνη. Και την ομάδα να ισχυροποιείται σε μέγιστο βαθμό με την απόκτηση του Ντι Μαρία και, κυρίως, του Φαλκάο (παιχταράς!). Ο Ολλανδός, όμως, θα πρέπει να σκεφτεί λίγο και την άμυνα. Η διάταξη με τρία σέντερ μπακ δεν αποτελεί πάντα πανάκεια, εκτός αν θεωρεί ότι πρέπει να αντικαταστήσει την απουσία ποιότητας με ποσότητα, δηλαδή έξτρα παίχτη στην άμυνα, ενώ η απουσία ενός γνήσιου κόφτη είναι εμφανής.

Υ.Γ.5 Πάμε δυνατά. Δυνατά!

Οι ψευδαισθήσεις

Υ.Γ.1 Επικρατεί η ψευδαίσθηση, τουλάχιστον για ορισμένους οπαδούς και μερικούς αδαείς, ότι το να γράφεις συνθήματα υπέρ της αγαπημένης σου ομάδας σε τοίχους, πινακίδες, κάδους σκουπιδιών και πόρτες υποδηλώνει επίδειξη δύναμης και αντιπροσωπεύει μεγάλο αριθμό υποστηρικτών. Αν, δηλαδή, πάρω ένα κίτρινο σπρέι και γεμίσω όλη την Αθήνα με «Άρης», αυτό θα σημαίνει ότι οι Αρειανοί έχουν κατακλύσει την Αθήνα; Όχι, βέβαια. Δεν θέλω κουταμάρες. Αλλά και οι πολιτικοί δεν πάνε πίσω. Έχουν την εντύπωση, σαν ένα είδος ανυπόστατης ψευδαίσθησης, ότι αν παραβρεθούν σε πολυάριθμες εκδηλώσεις, ποικίλης ύλης, όπως συνέβη στο ταφικό μνημείο της Αμφίπολης, θα (απο)δείξουν στον κόσμο το ενδιαφέρον τους για τα κοινά. Κάτι τέτοιο, φυσικά, δεν ισχύει. Ψήφους προσπαθούν να εκμαιεύσουν -και, προφανώς, δημοσιότητα. Ανεπιτυχώς, θέλω να πιστεύω. Διότι, για να έχουμε καλό ερώτημα, ποιος σώφρων άνθρωπος θα πάει να ψηφίσει τον Σαμαρά ή τον Τσίπρα, επειδή επισκέφτηκε το ταφικό μνημείο στην Αμφίπολη ή επειδή έδωσε συγχαρητήρια σε κάποιον Ολυμπιονίκη; Μόνο ένα κομματόσκυλο θα το έκανε αυτό, αλλά οι καιροί που έδεναν τα σκυλιά με λουκάνικα έχουν παρέλθει: κόπηκε η μάσα και το πελατειακό πολιτικό σύστημα της Ελλάδας βρίσκεται -γιατί άραγε;- υπό κατάρρευση. Έστω κι αν ακόμα η σκέψη μας και τα κριτήρια μας δεν διακατέχονται από μια νοητική ροή και προσανατολισμό προς το κοινό συμφέρον: είναι, βλέπετε, εξαιρετικά δύσκολο να ξεριζωθούν νοοτροπίες δεκαετιών σε πέντε, μόλις, χρόνια. Ωστόσο, οι πομφόλυγες πρέπει να εξαϋλωθούν. Κι αυτό ισχύει και για τον Σαββίδη. Ωραία τα photoshop με το σύνθημα στην Αμφίπολη, αλλά οι φίλοι του Π.Α.Ο.Κ. θα πρέπει -επιτέλους!- να αποφασίσουν τι θέλουν. Το ξέρω ότι το τελευταίο διάστημα ήταν απασχολημένοι με το αν η αποστολή του Άρη θα επέστρεφε από την Βουλγαρία με τα πόδια ή το πούλμαν, αλλά μάλλον θα πρέπει να ασχοληθούν και λίγο με αυτόν τον κυκλοθυμικό τύπο που αλλάζει εταιρικό πλάνο κάθε εξάμηνο και παριστάνει τον ποδοσφαιράνθρωπο.

Υ.Γ.2 Η γκρίνια προς τον Αρσέν Βενγκέρ, αυτόν τον πραγματικό manager, αποτελεί αιτία για επιστημονική έρευνα. Λες και δεν έχουν μάθει εδώ και 19 ολόκληρα χρόνια ποια είναι η φιλοσοφία του! Αρκετοί, πάντως, θεωρούν ότι ο Αλσατός τεχνικός (κλισέ) έχει stand by παίχτες τους οποίους θα ανακοινώσει μόλις η ομάδα προκριθεί στους ομίλους του τσου λου. Ας μην ξεφύγουμε, όμως. Παρακολούθησα, λοιπόν, το δεύτερο μέρος του αγώνα Έβερτον - Άρσεναλ. Από ό,τι κατάλαβα, σύμφωνα με τον σχολιασμού του ημιχρόνου από τον Άγγλο σπίκερ, η ομάδα του Λίβερπουλ κυριάρχησε στο πρώτο μέρος. Πέταξε δύο τεμάχια και, ως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις, στο δεύτερο ημίχρονο παραχώρησε χώρο στον αντίπαλο και προσπάθησε (;) να παίξει με αντεπιθέσεις. Η αντίδραση του Αρσέν αστραπιαία: οι εσωτερικές και εξωτερικές αλλαγές, επέφεραν μία άνοδο των γραμμών, μεγάλο πλάτος, πολλά όβερλαπ, καθώς και ένα χαμηλό τέμπο, στα όρια του υπνωτικού, που ξαφνικά μετατρεπόταν σε επιθετική έξαρση. Σημείο αναφοράς; Ξεκινώ με τον Ζιρού, ο οποίος με εξέπληξε ευχάριστα. Ο Γάλλος δεν συνιστά φορ ολκής, αλλά προχθές ήταν κινητικός, με άριστες τοποθετήσεις, και πολύ καλά τελειώματα. Πραγματικό θωρηκτό που απασχολούσε δύο αμυντικούς και επέτρεπε στους συμπαίχτες του να πατάνε περιοχή, όπως συνέβη στο γκολ του Ράμσεϊ. Συνεχίζω με τον Μερτεζάκερ. Για κεντρικός αμυντικός γνωρίζει και ποδόσφαιρο και μπάλα. Σε υψηλό, να προσθέσω, βαθμό. Αλλά έχει ένα μειονέκτημα: είναι αργός. Και για αυτό χρειάζεται δίπλα του έναν γρήγορο παρτενέρ. Θέλω να πιστεύω ότι ο Αρσέν το γνωρίζει αυτό, εξού και οι φήμες για τον Μανωλά. Μην ξεχάσω και τον Καθόρλα, τον οποίο θεωρώ μπαλαδόφατσα και κάπως υποτιμημένο. Μπήκε ως αλλαγή, περνώντας μπροστά από τον Μονρεάλ, με τον Οζίλ να μετατίθεται στον άξονα, και δημιούργησε πολλά προβλήματα στον Κόλεμαν. Και σβήνω με την Έβερτον. Έβαλε δύο τεμάχια και κωλοέκατσε. Είχε την ψευδαίσθηση ότι, εύκολα ή δύσκολα, θα έπαιρνε το ματς. Τελικά πήρε έναν βαθμό και θα μπορούσε να μην πάρει κανέναν! Επέδειξε αλαζονεία και μηδενική αντίδραση στις αλλαγές, σε πρόσωπα και τακτική, του Αρσέν. Δεν έδειχνε καν διάθεση, πλην εξαιρετικών περιπτώσεων, να παίξει με αντεπιθέσεις, έστω να τρέξει με την μπάλα στα πόδια στο ανοιχτό γήπεδο. Λες και ήθελε, σαν ένα είδος μπάσκετ, να ροκανίσει τον χρόνο. Τα λάθη, όμως, στο ποδόσφαιρο, αν και όχι πάντοτε, πληρώνονται.

Υ.Γ.3 Η Ατλέτικο, παρά τις απώλειες της, δείχνει ότι, και φέτος, θα αποτελέσει έναν σκληροτράχηλο αντίπαλο, ο οποίος, σαν την Φρουρά του Μεγάλου Ναπολέοντα, πεθαίνει αλλά δεν παραδίνεται. Ο πρώτος τίτλος της σεζόν, και μάλιστα απέναντι στην Ρεάλ Μαδρίτης, είναι ήδη δικός της. Ας μην έχουν οι αντίπαλοι την ψευδαίσθηση ότι η αρμάδα του Σιμεόνε θα ξεφουσκώσει σαν μπαλόνι. Κατ' εικόνα και καθ' ομοιώσιν, λοιπόν.

Υ.Γ.4 Τι μαλακία είναι αυτό το πράγμα με το Ice Bucket Challenge; Αναρωτιέμαι, πόσο ανόητη εμμονή; Για να καταλάβω, κάποιοι έχουν την ψευδαίσθηση ότι με αυτόν τον τρόπο εκπληρώνουν το κοινωνικό και πολιτικό χρέος τους;

Υ.Γ.5 Πώς γίνεται και δεν το έχω ποστάρει τόσα χρόνια;

Insert coin to continue

«Σαν την Χαλκιδική δεν έχει», λένε οι Θεσσαλονικείς. Δεν ξέρω αν βρίσκετε υπερβολική μια τέτοια άποψη, αλλά για μένα ισχύει σε απόλυτο βαθμό. Το κριτήριο; Συναισθηματικό. Εκεί, βλέπετε, περνούσα τα καλοκαίρια μου. Τοποθεσία; Νέα Πλάγια. Με σήμα κατατεθέν τα επικά λουκάνικα, τη λαχταριστή μπουγάτσα, την υπέροχη πίτσα και το φοβερό σνίτσελ. Με την γεύση, σαν αμβροσία, να μένει ίδια και απαράλλαχτη επί όσο θυμάμαι τη ζωή μου. Απίστευτη συνέπεια! Δεν είναι, όμως, μόνο τα φαγητά. Ούτε η χρυσή άμμος της απέραντης παραλίας ή το θρυλικό Totem, ένα μπαράκι που, κάποτε, μάζευε όλον τον κόσμο και γινόταν κυριολεκτικά χαμός. Οφείλω να αναφέρω και τα παιδιά με τα οποία μεγάλωσα εκεί πέρα. Μπορεί να τα έβλεπα μόνο τα καλοκαίρια, μπορεί, ως Αθηναίος (χαβουζιάρης), να μην είχα την ευχέρεια/ευκολία να επισκεπτόμουν τα Νέα Πλάγια τόσο συχνά όσο αυτοί, μπορεί κάποια παιδιά που κάναμε παρέα να «χάθηκαν στον δρόμο», αλλά χαίρομαι ιδιαίτερα κάθε φορά που τους συναντώ. Τέλος, και παρακαλώ να μην με κοροϊδέψετε, ένας επιπλέον λόγος που λατρεύω αυτό το μέρος είναι το Wonder Boy (φώτο). 

Τι είναι το Wonder Boy; Ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι που έπαιζα όταν ήμουν πιτσιρικάς. Με τρομερό gameplay, απλούστατη πλοκή και πολύ καλά, πάντοτε για την εποχή του, γραφικά. Θεωρώ, λοιπόν, ότι είναι το καλύτερο video game που έχω παίξει. Προσοχή, όμως: αναφέρομαι στο Wonder Boy in Monster Land, ήτοι την δεύτερη έκδοση της σειράς. Θυμάμαι να κάθομαι και να παρατηρώ όσους το έπαιζαν. Δεν είναι, βλέπετε, εύκολο παιχνίδι. Υπάρχουν κόλπα και μυστικά, τα οποία για να τα μάθεις πρέπει να παρακολουθήσεις κάποιον έμπειρο παίχτη. Κι εγώ καθόμουν και παρατηρούσα. Και κάποια στιγμή αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μου. Με τον καιρό έγινα κι εγώ έμπειρος. Θυμάμαι να το φτάνω στην τελευταία πίστα και να κάθονται από πάνω μου δυο ντουζίνες άτομα να με κοιτάνε και να αγωνιούν για το αν θα (το) τερμάτιζα ή όχι. Σπάνια τους απογοήτευα.

Αυτό το παιχνίδι, λοιπόν, το βρήκα πάλι φέτος μετά από χρόνια. Το μηχάνημα δεν δεχόταν δραχμές, δεν είχα πλήθος κόσμου πάνω από το κεφάλι μου, είχα ξεχάσει αρκετά από τα κόλπα και τα μυστικά του παιχνιδιού, αλλά η έλξη που ασκούσε πάνω μου ήταν το ίδιο ισχυρή. Αδιαφιλονίκητη, θα μπορούσα να πω. Βάζω, επομένως, με λαχτάρα, ένα κέρμα στη σχισμή και ξεκινώ να παίζω. Κι όπως μοχθώ, γινόμενος πάλι παιδί, να θυμηθώ τα κόλπα και τα μυστικά, κάποια στιγμή, περίπου στα μισά του παιχνιδιού, τέλειωσαν οι ζωούλες μου! Ο ήρωας χάθηκε, ο παίχτης, απογοητευμένος, κατέβασε το κεφάλι και η οθόνη έδειξε «Insert Coin to Continue». Ακριβώς, δηλαδή, ότι συμβαίνει στον Άρη.

Υ.Γ.1 For the record, το παιχνίδι το τερμάτισα με τη δεύτερη φορά. Δεν ξεχνιέται, τελικά, η τέχνη!

Υ.Γ.2 Τι θα γίνει με αυτόν τον Μανωλά; Στον Ολυμπιακό θα μείνει; Όπως οι γεροντοκόρες στο ράφι; Τόσες ομάδες υπάρχουν, δεν βρίσκεται μία να τον πάρει; Η Μπάγερν Μονάχου, για παράδειγμα. Έστω η Μπαρτσελόνα. Μπας και γλιτώσουμε από τα ρεπορτάζ του κώλου.

Υ.Γ.3 Ο Σαββίδης, λέει ο Κώστας Καίσαρης, έραψε τσέπες σε παντελόνια και σακάκια. Τι απέγιναν, άραγε, οι Ντρογκμπά και Ροναλντίνιο;

Υ.Γ.4 Από το νέο άλμπουμ των Iced Earth.