Οι ερασιτέχνες, ο «μακαρονάς» και το γκάλοπ

Οι Έλληνες έχουν έμφυτο το μικρόβιο της πολιτικής. Μπορούν να κριτικάρουν, να σκανάρουν τα λάθη, να δηλώσουν τι θα έκαναν αν ήταν στη θέση των πολιτικών. Και το κάνουν με μεγάλη ευκολία. Με άνεση. Και με μηδενική διάθεση αυτοκριτικής. Σαν ένα γείτονα που ψηφίζει εδώ και σαράντα χρόνια το ίδιο κόμμα, και κάθε φορά, ειδικά μετά από εκλογές, εκτοξεύει μπαράζ ύβρεων για αυτούς που ο ίδιος ψήφισε. Παράνοια; Εξαιρετικά πιθανό. Το σίγουρο είναι ότι αν με κάποιο μαγικό τρόπο κοιμηθούν ψηφοφόροι και ξυπνήσουν πολιτικοί, ένας Ζλάταν ξέρει τι αίσχη θα διαπράξουν. Οι Έλληνες, επίσης, είναι γιατροί. Γνωρίζουν το αντίδοτο για κάθε δηλητήριο, την ίαση για κάθε ασθένεια, την θεραπεία για κάθε αρρώστια. Η διαφορά με τους original γιατρούς είναι ότι δεν έχουν το δικαίωμα να συνταγογραφήσουν αντιβιώσεις και φάρμακα. Ίσως επειδή δεν ξέρουν/μπορούν να αντιγράψουν τα γράμματα των γιατρών, τα οποία κατά ένα διαβολικό τρόπο αντιλαμβάνονται μόνο οι φαρμακοποιοί. Η Ελλάδα, πάντως, ακόμα και έτσι, παραμένει πρώτη στην Ευρωπαϊκή Ένωση σε κατανάλωση αντιβιοτικών και φαρμάκων. Ας μην ξεφεύγουμε, όμως. Οι Έλληνες εσχάτως έγιναν και αρχαιολόγοι. Για παράδειγμα, γνωρίζουν την ταυτότητα του νεκρού στον τάφο της Αμφίπολης. Γνωρίζουν που είναι θαμμένος ο Μέγας Αλέξανδρος. Το παράδοξο της εν λόγω «δεξιότητας» είναι ότι οι πολίτες αυτού του τόπου αγνοούν συνειδητά (την) Ιστορία. Θα μπορούσα να αναφερθώ εκτενέστερα σε αυτό το ζήτημα, αλλά κάτι τέτοιο υπερβαίνει τον σκοπό του παρόντος άρθρου. 

Επομένως, σύμφωνα με τα προαναφερθέντα, δεν πρέπει να προξενεί εντύπωση το ότι ο Έλληνας κρύβει μέσα του έναν σπουδαίο προπονητή, εφάμιλλο του Ρίνους Μίχελς, του Μπράιαν Κλαφ, του Τζιοβάνι Τραπατόνι και του Ότμαρ Χίτσφελντ -ή τουλάχιστον έτσι νομίζει. Με την άγνοια του, εντούτοις, όπως έχω γράψει σε ένα κολοσσιαίο άρθρο, να δηλώνει παρούσα σε κάθε πτυχή της κριτικής του. Αυτό, όμως, δεν τον εμποδίζει να συνεχίζει αγέρωχος. Με πείσμα. Επιμονή. Το σύνθημα, φυσικά, το δίνουν οι δημοσιογράφοι. Με τους περισσότερους εξ αυτών να δημιουργούν μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα ότι ο Ρανιέρι δεν προλαβαίνει την παρέλαση, είναι άχρηστος, ποδοσφαιρική απάτη και «μακαρονάς». Και το ευεπηρέαστο κοινό, εν πολλοίς ημιμαθές, να αφουγκράζεται τέτοιες απόψεις. Ποιο κίνητρο, άραγε, κρύβεται πίσω από την ανελέητη κριτική των δημοσιογράφων; Το αγωνιστικό; Σας παρακαλώ. Ας είμαστε σοβαροί. Δεν θέλω κουταμάρες. Η αντιφατική συμπεριφορά των δημοσιογράφων απέναντι σε Ρεχάγκελ και Σάντος ρίχνει άπλετο φως στην υπόθεση. Η προσπάθεια, λοιπόν, είναι συντονισμένη, γίνεται συνειδητά και το όλο εγχείρημα έχει υποστεί σοβαρή προεργασία. Αυτό που δεν ξέρω είναι αν ο Ρανιέρι θα έχει την χαρά να κατακτήσει ένα Euro, όπως ο Όθωνας, μπας και καταφέρει να κερδίσει λίγο χρόνο. Η κριτική, πάλι, που ασκείται εκ μέρους του κοινού απορρέει από το δημιουργηθέν κλίμα των δημοσιογράφων και βασίζεται σε οπαδικά κριτήρια, στον «φόβο» που εκπέμπει η πρόσληψη ενός νέου προπονητή και στην εγγενή τάση του Έλληνα να νομίζει ότι γνωρίζει τα πάντα καλύτερα από τον άμεσα υπεύθυνο/επαγγελματία.

Το ενδιαφέρον στην όλη υπόθεση είναι το πόσο εύκολα αλλάζουν οι πυλώνες της κριτικής. Για παράδειγμα, το κοινό δηλώνει ότι πρέπει να παίζει ο τάδε παίχτης. Μόλις, όμως, ο παίχτης ξεκινήσει στην αρχική εντεκάδα, αρχίζει το κράξιμο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του Αθανασιάδη. Ή το κοινό, νομίζοντας ότι η Εθνική διαθέτει στις τάξεις της τους κλώνους του Όβερμαρς, του Ζινολά, του Ραΐ (φώτο), του Ντε Λα Πένια και του Μπατιστούτα, θέλει να δει την ομάδα να παίζει επιθετικά. Κι όταν η ομάδα παίξει επιθετικά, αρχίζει το κράξιμο. Μόλις, δηλαδή, ικανοποιηθεί ένα λαϊκό αίτημα, αρχίζει ατέρμονη γκρίνια και, κατόπιν, βάζουμε πλώρη για το επόμενο. Με τη λίστα να είναι ατελείωτη. Ακόμα και άψογος να είναι ο άλλος, αν υπάρχει η διάθεση για κακοπροαίρετη κριτική, όλο και κάποιος λόγος θα βρεθεί. Με άλλα λόγια, υπάρχει άφθονη υπομονή και ακόρεστη όρεξη για κράξιμο, αλλά τεράστια ανυπομονησία και ανεξήγητη βιασύνη για τη δημιουργία μιας διάδοχης κατάστασης. Σε σημείο απόλυτου παραλογισμού και αηδίας. Πώς έχουμε, λοιπόν, την απαίτηση να πετύχει ο Ρανιέρι κι ο κάθε Ρανιέρι; Βάζοντας τρικλοποδιές;

Γιατί τα γράφω αυτά; Διότι στο συγκεκριμένο σημείο θεωρώ ότι είναι πιο σημαντικά από την αποκρυπτογράφηση της τακτικής του αγώνα με την Φιλανδία. Υπόσχομαι, πάντως, ότι την Τετάρτη θα προσπαθήσω να αναφερθώ στα της τακτικής, συμπεριλαμβάνοντας το παιχνίδι με τους Φινλανδούς. Όσο για το ματς με την Ιρλανδία, τα πράγματα είναι πολύ απλά. Ας βάλει η Ε.Π.Ο. στην επίσημη ιστοσελίδα της ένα γκάλοπ σχετικά με το ποια θα είναι η αποστολή, ποιοι παίχτες πρέπει να ξεκινήσουν βασικοί, ποια τακτική θα ακολουθήσουμε και ποιοι θα αντικατασταθούν. Και κάθε φορά, βάσει κλήρωσης, θα επιλέγεται ένας άτυχος για να κάθεται στον πάγκο της Εθνικής. Γιατί άτυχος; Για να εξακριβώσει ιδίοις όμμασι πως είναι να σε αντιμετωπίζει κάποιος αδαής με τα ίδια σου τα όπλα.

Υ.Γ.1 Πήγα να διορθώσω ένα λαθάκι σε μια παλιά ανάρτηση, αλλά ο blogger είχε άλλη άποψη. Το αποτέλεσμα; Χάθηκε το περιεχόμενο της ανάρτησης. Και τι ανάρτηση; Αφιερωμένη στον τετραπέρατο Μισούνοφ! Τα σχόλια, πάντως, διασώθηκαν. Λευτεριά στον Μισούνοφ!

Υ.Γ.2 Έχω δηλώσει ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των γυναικών δεν ψάχνει για άντρα, αλλά για μουνοείλωτα. Για κάποιον λακαμά που της κάνει όλα τα χατίρια. Έχω δηλώσει, επίσης, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών είναι παρανοϊκές. Επειδή είχα μια πρόσφατη διαφωνία για το ποιες γυναίκες, εν τέλει, είναι παρανοϊκές, οφείλω να πω ότι αυτά δεν ισχύουν μόνο για τις όμορφες -ή για αυτές που νομίζουν ότι είναι όμορφες-, αλλά και (για) τις άσχημες.

Υ.Γ.3 Παίζω τακτικά μουντιαλίτο (5x5, 6x6 και 8x8). Και απεχθάνομαι δύο είδη παιχτών. Αυτούς που, επειδή ξέρουν να κάνουν ένα τσαλιμάκι, έχουν την ψευδαίσθηση ότι γνωρίζουν ποδόσφαιρο κι αυτούς που, ενώ σε μαρκάρουν σκληρά, ενίοτε και αντιαθλητικά ή ύπουλα, κλαίνε σαν μικρά παιδιά, σαν λολίτες, όταν πας να τους παίξεις κι εσύ σκληρά.

Υ.Γ.4 Από τρεις επιλογές επικράτησε η παρακάτω!

Ράβουν κοστούμια

Τσακώθηκε, λένε, ο Αρσέν με τον Μουρίνιο. Σιγά τα ωά. Σιγά την είδηση. Αναμενόμενο και λογικό. Με το θέμα να παίρνει υπερβολική δημοσιότητα. Λες και ήταν η Αμφίπολη. Με τις φήμες, ειρήσθω εν παρόδω, να υποδηλώνουν ότι οι αστυνομικές δυνάμεις που βρίσκονται στην περιοχή προστατεύουν την Άννα Παναγιωταρέα κι όχι το Μνημείο. Αλλά αυτά είναι κακοήθειες. Δεν έχει ανάγκη η Παναγιωταρέα. Τα βγάζει πέρα μόνη της. Τόσα προσόντα έχει. Τόσες ικανότητες. Και με την παραμονή της στην Αμφίπολη έχει προσθέσει και αυτή της Καρυάτιδας: την παριστάνει θαυμάσια. Ίσως, εν τέλει, να ισχύει η προαναφερθείσα φήμη. Τέλος πάντων. Βγάζει, πάντως, ωραίες selfie (φώτο).

Ξεφύγαμε, όμως. Λέγαμε για τον τσακωμό του Αρσέν με τον Μουρίνιο. Τσακωμούς, όμως, έχουμε και στην πολιτική. Αυτό δεν (πρέπει να) προξενεί εντύπωση. Με τόσα ξεφτυλισμένα κομματόσκυλα, ακόμα και σε στιγμές που η χώρα περνάει δύσκολες ώρες, κάτι τέτοιο θεωρείται -και, πράγματι, είναι- αναπόφευκτο. Μη νομίζετε ότι αυτά γίνονται στην Βουλή. Όχι, βέβαια. Η πολιτική, πλέον, ασκείται από τα κανάλια και, κυρίως, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όπως γράφουν χιλιάδες Έλληνες την μαλακία τους, υπό μορφή σχολίου, σε άρθρα πάσης φύσεως, συνδέοντας τα πάντα με την πολιτική, έτσι και οι Έλληνες πολιτικοί γράφουν εύστοχα την αστοχία τους σε Facebook και Twitter. Να ξεκατινιάζονται, δηλαδή. Λες και πρωταγωνιστούν στο Ερωτοδικείο ή στα Παρατράγουδα. Με μια λεπτομέρεια, όμως: οι πολιτικοί έχουν εκλεγεί από τον ελληνικό λαό. Δεν τους πήρε κάποιος από το χεράκι και τους παλούκωσε με το ζόρι στα έδρανα της Βουλής: έθεσαν υποψηφιότητα και εκλέχτηκαν από το εκλογικό σώμα. Και έχουν εκλεγεί για να βρίσκουν λύσεις. Όχι για να λένε ότι υπάρχουν. Δεν πειράζει. Τα πράγματα δείχνουν ότι ο λαός έχει αποφασίσει να πειραματιστεί με γεύσεις παγωτού. Μπορεί η συντριπτική πλειοψηφία αυτού να ζει με το χθες, να εκλαμβάνει την αποχή ως πανάκεια ή να θεωρεί ότι εκπληρώνει το δημοκρατικό χρέος του με πληκτρολόγια, μούντζες και μπινελίκια, αλλά, όταν έρχεται το πλήρωμα του χρόνου, αποδεικνύει ότι ξέρει να επιλέγει Πρωθυπουργούς. Χθες ο Τζέφρυ, σήμερα ο Αντώνης και αύριο ο Τσίπρας. Με την Μέρκελ να μην μπορεί να κλείσει μάτι. Να στριφογυρίζει στο Μade in Germany κρεβάτι της. Βλέπει τους βουλευτές του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να επισκέπτονται, πάντοτε με κομματική πειθαρχία, τον ράφτη για να ράψουν, ως μελλοντικοί Υπουργοί, κοστούμια και έχει πανικοβληθεί. Λέτε ο Τσίπρας να υλοποιήσει τις υποσχέσεις του; Όσο το σκέφτεστε, ακούστε το έπος που ακολουθεί.

Δεν έχει διαφορά

Έστω, λοιπόν, ότι αγωνίζεται ο Άρης στην Ευρώπη. Και, συνεχίζοντας την υπόθεση εργασίας, χάνει από τον αντίπαλο. Δεν αλλάζεις κανάλι, όμως. Σκέφτεσαι να δεις την εκπομπή με τον σχολιασμό του αγώνα. Για να ακούσεις για τακτική. Να δεις τι έφταιξε. Και βλέπεις στη θέση του σχολιαστή τον Ντίνο Μπαλή. Τι κάνεις; Απελπίζεσαι. Είναι δυνατόν, σκέφτεσαι, σε ματς του Άρη να μιλήσει ο Μπαλής για τακτική; Να αναφερθεί στα του αγώνα με αντικειμενικά κριτήρια; Όχι, βέβαια. Σαν να προσπαθείς να βγάλεις νερό από μια πέτρα. Πάμε στον Παναθηναϊκό. Έστω ότι αγωνίζεται στην Ευρώπη και φέρνει αρνητικό αποτέλεσμα. Και τον σχολιασμό του αγώνα έχει αναλάβει ο Νίκος ο Καρούλιας. Μετά το double facepalm, και αφού δείξεις ιώβεια υπομονή, περιμένεις να ακούσεις για τακτική. Για παράδειγμα, μεγάλο πλάτος, χαμηλό τέμπο, overlap, διαγώνιες αλληλοκαλύψεις, ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, target man κ.λπ. Περιμένεις, τέλος πάντων, να ακούσεις κάτι για ποδόσφαιρο. Έστω την παραδοχή ότι ο αντίπαλος ήταν καλύτερα στημένος και κέρδισε δίκαια. Τζίφος, όμως. Μηδέν εις το πηλίκιον, που έλεγε κι ο Τζέφρυ. 

Και πάμε στον Ολυμπιακό. Ας υποθέσουμε ότι αγωνίζεται εκτός έδρας στην Ευρώπη. Ας επιλέξουμε για αντίπαλο, όλως τυχαίως, την Μάλμε. Με τον Ολυμπιακό να ταξιδεύει στην Σουηδία με χαλαρή και ανέμελη διάθεση. Σίγουρος για το διπλό. Τα πράγματα, όμως, δεν πάνε καλά για την ομάδα του Μίτσελ. Τελικό σκορ: 2-0. Και περιμένεις από τον σχολιαστή, τον Πέτρο Μίχο, να αναφερθεί σε ορισμένα κομβικά σημεία του παιχνιδιού. Να μιλήσει για την τακτική επιλογή του Μίτσελ να αφήσει εκτός ενδεκάδας τον Τσόρι, τις μεγάλες αποστάσεις μεταξύ των γραμμών, το σχετικά μικρό πλάτος, το ανύπαρκτο off the ball και τις κάκιστες τοποθετήσεις του Μήτρογλου, την ελλιπή επικοινωνία του κεντρικού αμυντικού διδύμου, την απαράδεκτη εμφάνιση του Μπoτία, την έλλειψη αμυντικού βάθους, τις αργές επιστροφές, τις χαμένες μονομαχίες, τα νεύρα του Μανιάτη. Έστω να αναφερθεί στο δουλεμένο σύνολο της Μάλμε. Στο πόσο ωραία απεγκλώβιζε την μπάλα από το τερέν της, το αποδοτικό πρέσινγκ στα 2/4 του γηπέδου, σαν ένα είδος ελαστικής άμυνας, το ποδόσφαιρο αναμονής που επέλεξε ο προπονητής της ή το μεγάλο πλάτος που παρουσίαζε στο χόρτο. Να πει κάτι, ρε παιδί μου. Κι αυτός τι κάνει; Ξεκινάει να μιλάει για διαιτησία. Για το ακυρωθέν γκολ του Μήτρογλου, με τον Μίχο να αδυνατεί να καταλάβει πως γίνεται να σκοράρει παίχτης του Ολυμπιακού και ο διαιτητής να ακυρώνει το γκολ. Και να συνεχίζει με το πέναλτι του Μανιάτη που δεν δόθηκε. Φυσικά και ήταν πέναλτι. Αλλά ο Μανιάτης δεν μπορεί να το χωνέψει. Δεν μπορεί να πιστέψει ότι υπάρχει διαιτητής που δεν υποδεικνύει την εσχάτη των ποινών (κλισέ) υπέρ του Ολυμπιακού. Μάλλον έχει συνηθίσει από το ελληνικό πρωτάθλημα. Με τον Μίχο να σπεύδει να δικαιώσει την αντίδραση του Μανιάτη. Με τα πρώτα λόγια του να αναφέρονται στην διαιτησία. Έστω το ψηλό χορτάρι ή την παγωνιά. Δεν γίνεται να χάσει ο Ολυμπιακός από μια καλύτερη ομάδα. Ποτέ των ποτών. Απαγορεύεται. Θα επικαλεστούμε τη διαιτησία ή θα μασκερέψουμε την εμφάνιση με τον μανδύα της ατυχίας. Κι αυτό, εν πολλοίς, ισχύει για όλες τις ελληνικές ομάδες που αγωνίζονται στην Ευρώπη. Η δημοσιογραφία της φουστανέλας, βλέπετε, ζει και βασιλεύει. Το να παραδεχτούμε ότι ο αντίπαλος έπαιξε πειθαρχημένα και ψυχωμένα, έπαιξε καλύτερα, πιο συγκροτημένα, με τακτική πειθαρχία, συνιστά εγκληματικό έγκλημα!

Τι κοινό, εν τέλει, έχουν οι Μπαλής, Καρούλιας και Μίχος; Υποστηρίζουν εξίσου φανατικά τις ομάδες τους. Δεν θα τους κατηγορήσω για αυτό. Εξάλλου, δεν φταίνε αυτοί, αλλά εκείνοι που τους καλούν να ερμηνεύσουν τον ρόλο το σχολιαστή. Εν προκειμένω, τόσοι άνθρωποι του ποδοσφαίρου υπάρχουν κι αυτοί επιλέγουν τον Μίχο για να σχολιάζει τα ματς του Ολυμπιακού; Είναι δυνατόν; Ή να επιλέγουν τον Γιάννη Γκούμα για τα ματς της Εθνικής; Θα μου πει, βέβαια, κάποιος ότι εδώ έχει μπει στην Βουλή ο Ανατολάκης. Τέλος πάντων. Ας μην ξεφύγουμε. Με άλλα λόγια, είναι κάπως αναμενόμενο να ακούσεις δικαιολογίες και αερολογίες από φανατικούς οπαδούς. Έστω κι αν πρόκειται για πρώην ποδοσφαιριστές. Αλλά για τους δημοσιογράφους τι να πεις; Σας ερωτώ, τι μπορείς να πεις; Τι μπορείς να περιμένεις; Μήπως ορισμένοι έχουν επιλέξει λάθος επάγγελμα; Το καρέ των δημοσιογράφων -δύο στο ματς και δύο στο στούντιο- που κλήθηκε να καλύψει τον αγώνα του Ολυμπιακού, τι ακριβώς παρίστανε; Μας έφεραν ήδη τον Μίχο. Εκείνοι τι ρόλο είχαν; Και για να έχουμε καλό ερώτημα, ξέρουν με τι φουσκώνει η μπάλα; Ξέρουν τι σχήμα έχει η μπάλα; Δεν θα ήταν καλύτερα να κάτσουν σπίτι τους, ήσυχα και ωραία, και να προσλάβει η ΝΕΡΙΤ στη θέση τους τον Τάκη Τσουκαλά (φώτο); Ούτως ή άλλως, δεν έχει διαφορά. Του βάζεις ένα κοστούμι και είναι έτοιμος.

Υ.Γ.1 Παρακολούθησα χθες τον αγώνα μεταξύ Παρί και Μπαρτσελόνα. Ωραίο παιχνίδι, με καλό ρυθμό. Θα ήθελα να αναφερθώ, όμως, στην παρουσία του Μπέκαμ και της Μπιγιονσέ. Οι Άραβες στο Παρίσι δεν θέλουν να φτιάξουν απλά μια καλή ποδοσφαιρική ομάδα, αλλά έναν πραγματικό πόλο έλξης. Και αυτό γίνεται μόνο μέσω της απόκτησης, της οικοδόμησης ενός ισχυρού brand name.

Υ.Γ.2 Πάμε δυνατά!

Όλα διορθώθηκαν

Τον λυπάμαι τον Ανδριανό. Όχι, δεν εννοώ τον Αυτοκράτορα της Ρώμης (φώτο). Αν και εύκολα θα μπορούσε να μπερδευτεί κανείς. Αναφέρομαι στον Υφυπουργό Αθλητισμού. Δεν θα ήθελα με τίποτα να βρίσκομαι στη θέση του. Πρόκειται για έναν σκληρά εργαζόμενο άνθρωπο. Και παράγει έργο. Δεν είναι αργόσχολος. Τεμπέλης. Όχι, βέβαια. Δεν θέλω κουταμάρες. Μην νομίζετε ότι κάνει εύκολη δουλειά. Να σηκώνεται κάθε μέρα το πρωί, να ξυρίζεται, να φοράει το κοστούμι, να τσοντάρει λίγη λακ στα μαλλιά και να τον πηγαίνει ο σοφέρ στο γραφείο του. Και εκεί, όντας εξουθενωμένος από την πρωινή προετοιμασία, να υποδέχεται διάφορους ανθρώπους του αθλητισμού για να τους κάνει ταπ ταπ στην πλάτη ή να τους σφίξει το χέρι. Ή να στέλνει συνεχώς συγχαρητήρια και να δίνει το παρόν σε κοπές πιτών και εκδηλώσεις. Αναρωτιέμαι κάποιες φορές πόσα ζευγάρια σόλες έχει λιώσει από τις επισκέψεις και, χωρίς ίχνος ειρωνείας, με πιάνει φρίκη. Και δεν είναι μόνο η σωματική κούραση. Είναι θαύμα που ακόμα δεν έχει πάθει τενοντίτιδα. Για να μην αναφέρω την ορθοστασία. Είναι και το ψυχολογικό φορτίο που πρέπει να διαχειριστεί. Και είναι βαρύ το άτιμο. Δεν πρόκειται, εξάλλου, για κάποιον τυχάρπαστο. Για κοτζάμ Υφυπουργό μιλάμε. Και, μάλιστα, αμείλικτο. Δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο. Όπως στο λυπηρό περιστατικό με τον αποθανόντα φίλο του Εθνικού: «Ως ελάχιστη ένδειξη σεβασμού στη μνήμη του Κώστα Κατσούλη, ο οποίος έχασε σήμερα τη ζωή του πέφτοντας θύμα οπαδικής βίας, με απόφαση του Υφυπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Γιάννη Ανδριανού αναβάλλονται όλοι οι επίσημοι αγώνες των εθνικών διοργανώσεων των ομαδικών αθλημάτων της προσεχούς αγωνιστικής». Βγαίνει, λοιπόν, η ανακοίνωση και -ω, του θαύματος!- το πρόβλημα λύθηκε. Οι νόμοι, εντελώς ξαφνικά και απροσδόκητα, εφαρμόστηκαν. Και όλα διορθώθηκαν. Η βία εξοστρακίστηκε. Οι υποδομές βελτιώθηκαν. Οι «ύποπτοι» σύνδεσμοι έκλεισαν. Οι κάμερες ασφαλείας ενεργοποιήθηκαν. Η αξιοκρατία λάμπει. Οι ομάδες διαφυλάττουν το προϊόν τους. Οι κάφροι έγιναν άνθρωποι. Οι φίλαθλοι/οπαδοί κάθονται αποκλειστικά στις θέσεις που αναγράφει το εισιτήριό τους. Οι οπαδικές φυλλάδες σταμάτησαν να προκαλούν. Οι ταραξίες συνελήφθησαν. Οι δημοσιογράφοι γράφουν με αντικειμενική πένα. Η κάθε ομάδα προσέλαβε εκπαιδευμένους security. Οι αντίπαλοι έπαψαν να θεωρούνται «κακοί». Οι παράγοντες απέκτησαν τακτ και ήθος. Οι φίλοι των αντιμέτωπων ομάδων κάθονται παρεούλα στις κερκίδες. Και τα χουλιγκάνια, οργανωμένοι και μη, έσπευσαν να αγοράσουν τσίγκινο σωβρακάκι για να γλιτώσουν από τη μανιώδη οργή του Ανδριανού. Το άθλημα, επομένως, εξυγιάνθηκε, και οι φήμες περί υποκρισίας, λαϊκισμού και επικοινωνιακών τεχνασμάτων έπεσαν στο κενό. Και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Υπό κατασκευή

Λίβερπουλ εναντίον Έβερτον. Ή, αν προτιμάτε, Έβερτον εναντίον Λίβερπουλ. Μία πόλη, δύο ομάδες. Με την Έβερτον να βρίσκεται στη σκιά της Λίβερπουλ. Και οι δυο ομάδες, πάντως, έχουν φιλοδοξίες. Η Λίβερπουλ ονειρεύεται ένα πρωτάθλημα. Δεν τα κατάφερε πέρυσι. Το προσπάθησε, αλλά δεν άντεξε. Η Έβερτον, πάλι, θα ήθελε να μπει σφήνα στην τετράδα. Με την Άρσεναλ να δείχνει μπερδεμένη και την Μάντσεστερ σε φάση ανασυγκρότησης, θα μπορούσε, πράγματι, να το καταφέρει. Αλλά ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα.

Στο Anfield, λοιπόν, ένα κατηφορικό γήπεδο, η Λίβερπουλ φιλοξένησε την Έβερτον. Το παιχνίδι, ήδη από το ξεκίνημά του, είχε ένταση και πάθος. Οι γηπεδούχοι ήταν χειμαρρώδεις. Και με καλή αμυντική τακτική. Οι παίχτες του Ρότζερς πίεζαν στα 2/4 του γηπέδου, ακόμα και στο τερέν του αντιπάλου, με επιτυχία και, μόλις έπαιρναν κατοχή, έβγαιναν στην επίθεση. Σε αυτό το σημείο πρέπει να εξάρω τον σπουδαίο απεγκλωβισμό της μπάλας από την περιοχή του Μινιολέ. Σε ορισμένα σημεία θύμιζε Μπαρτσελόνα! Η κυκλοφορία ήταν αξιοπρεπέστατη, με κοντινές πάσες, αξιοποιώντας όλο το πλάτος του γηπέδου. Κι αν γινόταν κάποιος λάθος και έπαιρναν κατοχή οι φιλοξενούμενοι, οι επιστροφές ήταν ιδιαίτερα γρήγορες. Βέβαια, σε αυτό βοήθησε και η έλλειψη διάθεσης της Έβερτον να βγει στην κόντρα με αξιώσεις (κλισέ). Επί της ουσίας, έβγαινε στην (αντ)επίθεση με 2,5 κορμιά! Ήταν φανερό ότι ο Μαρτίνεθ είχε δώσει συγκεκριμένες εντολές στους παίχτες του, αλλά, μολαταύτα, δεν διέκρινα τάση για καταστροφή παιχνιδιού. Αυτό σημαίνει ότι είτε η τακτική ήταν μπερδεμένη, είτε οι παίχτες δεν ακολουθούσαν τις εντολές του προπονητή, είτε ο αντίπαλος δεν τους άφησε να εφαρμόσουν το αγωνιστικό πλάνο. Ο Λουκάκου, ένα πραγματικό battleship (φώτο), ήταν ο μόνος που προσπαθούσε με προσωπικές ενέργειες να διασπάσει την αντίπαλη άμυνα, ή, πιο σωστά, την αμυντική γραμμή, παίζοντας σε όλο το πλάτος του χώρου ευθύνης του. Τα πλάγια μπακ δεν έδειχναν τάση να πάρουν μέτρα, ο Νέισμιθ είχε μετατραπεί σε τρίτο χαφ, ενώ ο Μπάρι φλέρταρε πυρετωδώς με κίτρινες και κόκκινες κάρτες. Συν τοις άλλοις, ο τραυματισμός του Μιραλάς κατέστησε τον Λουκάκου απελπιστικά μόνο και συνώνυμο της προσπάθειας.

Οι γηπεδούχοι, από την άλλη πλευρά, είχαν σε μεγάλη μέρα τον ενθουσιώδη Λαλάνα, ο οποίος, μάλιστα, μετατρεπόταν σε κρυφό επιθετικό. Ο Χέντερσον, επίσης, πραγματοποίησε πολύ καλή εμφάνιση, κλείνοντας το στόμα όσων ουρλιάζουν για αμυντικό χαφ. Τολμώ, δε, να αναφέρω ότι όταν έχεις τον συγκινητικό Τζέραρντ, τον αρχηγό, να αγωνίζεται ουσιαστικά και αθόρυβα, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας στα χαφ. Αλλά αυτή η διαπίστωση οριοθετείται από έναν ελάχιστο αριθμό παιχνιδιών. Στην πραγματικότητα, προκειμένου να αντέξει η Λίβερπουλ σε έναν μαραθώνιο, όπως είναι το πρωτάθλημα, και να διεξάγει πρωταθλητισμό, απαιτείται ένα τεθωρακισμένο αμυντικό χαφ. Όπως απαιτείται και μπομπάτος επιθετικός. Ναι, ο Στάριτζ είναι τραυματίας κι ο Στέρλινγκ δείχνει να μην έχει επηρεαστεί από την αποχώρηση του Σουάρες. Αλλά ο Μπαλοτέλι, και χωρίς να αναφέρω τον ανύπαρκτο Μάρκοβιτς, συνιστά ένα στοίχημα που δεν έπρεπε να δεχθεί ο Ρότζερς. Χθες, ανέλαβε έναν οργανωτικό ρόλο, όντας αρκετά μέτρα έξω από την μεγάλη περιοχή, και έμοιαζε να παίζει με ελευθερία κινήσεων. Λες και ήταν ο Ζλάταν. Είχε κάποιες εκλάμψεις, όπως passing game και μαρκάρισμα, αλλά, σε γενικές γραμμές, έδειξε απείθαρχος, χωρίς συνέπεια. Η ομάδα χρειάζεται έναν πραγματικό επιθετικό που θα την ανεβάζει επίπεδο κι όχι υπερτιμημένους παίχτες που νομίζουν ότι οι αγώνες είναι επίδειξη ικανοτήτων και πασαρέλα. Φρονώ, εν τέλει, ότι δεν ταιριάζει στο αγωνιστικό πλάνο του Ρότζερς και απορώ με την επιλογή αυτή. Ένας Ρότζερς, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, δέχεται ορισμένα βέλη κατηγορίας. Για παράδειγμα, προτιμά τον Μάρκοβιτς, αντί του Κουτίνιο, παρουσιάζει τακτική αφέλεια σε φάση άμυνας, προέβη σε περίεργες μεταγραφικές κινήσεις και δεν βοηθάει την ομάδα όταν αυτή πιέζεται ή πρέπει να κρατήσει το σκορ. Ας είμαστε κάπως ρεαλιστές: δεν πρόκειται για εμμονές. Στην πραγματικότητα υπάρχουν αστοχίες. Ατέλειες. Και δεν είναι δυνατό να είσαι προπονητής και να σου βγαίνουν όλες οι επιλογές ορθές. Σημασία έχει να επιλέγεις σωστά, έστω κι αν δεν δεις το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Κι ο Ρότζερς, με τα υλικά που έχει, κάνει καλή δουλειά. Κι ας υποπίπτει σε ορισμένα λάθη. Δεν θα τον κρεμάσουμε. Η ομάδα, εξάλλου, βρίσκεται υπό κατασκευή.

Εν κατακλείδι, παρά την υπεροχή της Λίβερπουλ και την ατολμία της Έβερτον, λες και η τελευταία ήταν κομπάρσος, το παιχνίδι, κόντρα στην ροή, έληξε 1-1. Οι γηπεδούχοι υποχώρησαν μαζικά (σ)το τελευταίο δεκάλεπτο, ο Λόβρεν, με υπερένταση, χωρίς να το θέλει, έδιωξε την μπάλα στον άξονα, κι όχι στα άκρα, κι ο Γιατζέλκα, με το τόπι να στρώνεται μπροστά του, πέταξε τορπίλη και την έστειλε εκεί που κάνουν έρωτα οι αράχνες. Άδικο αποτέλεσμα; Ναι. Δίκαιο; Ναι. Πώς γίνεται αυτό; Δεν πρόκειται, βλέπετε, για ατυχία, αλλά για ανικανότητα. Όταν φτιάχνεις φάσεις, πρέπει να σκοράρεις. Κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να διορθωθεί.

Υ.Γ.1 Θυμάστε τι λέγαμε; Με αφορμή κάποιες φήμες και γεγονότα, ας εξετάσουμε τα γραπτά του Αντώνη Πανούτσου: «Μιλώντας για dress code, άκουσα ότι πριν το τελευταίο ματς με τη Ρουμανία παίκτες της Εθνικής ομάδας στραβώσανε επειδή ο Ρανιέρι τους είπε ότι πρέπει να ντύνονται ομοιόμορφα και με κανονικά ρούχα. Για αυτό πρέπει να του βάλουν γρήγορα έναν άνθρωπο δίπλα που θα ξέρει την ελληνική πραγματικότητα και θα του πει ότι οι Έλληνες ποδοσφαιριστές με κόπους και θυσίες έχουν κατακτήσει το δικαίωμα να πηγαίνουν παντού με τις φόρμες σέρνοντας τις σαγιονάρες. [...] Εδώ είναι το κουμπί. Χρήσιμος είναι ένας που να κάθεται δίπλα στον προπονητή και να του εξηγεί τι τρέχει, αλλά το άτομο πρέπει να είναι της εμπιστοσύνης του προπονητή. Επαναλαμβάνω, αν χρειάζεται άνθρωπος να εξηγεί την ελληνική πραγματικότητα, θα πρέπει να είναι επιλογή του Ρανιέρι και όχι φυτευτός».

Υ.Γ.2 Παρακολούθησα, επίσης, την Ρεάλ και την Μπαρτσελόνα. Δεν έχω να σχολιάσω κάτι ιδιαίτερο για τα δυο παιχνίδια. Και οι δυο ομάδες επικράτησαν εύκολα. Απλά θα ήθελα να επισημάνω κάτι: όταν ένας επιθετικογενής ποδοσφαιριστής, ο οποίος έβαζε τα γκολάκια του, δεν βρίσκει τόσο συχνά δίχτυα, αλλά χωρίς να επηρεάζεται η επιθετική συγκομιδή της ομάδας, δεν σημαίνει ότι βρίσκεται σε κάμψη, έχει λυγίσει από την πίεση ή τον εγκαταλείπουν οι σωματικές του δυνάμεις. Πρόκειται για άκρως επιφανειακή προσέγγιση. Ποιοι διαδίδουν τέτοια πράγματα; Εκείνοι που δεν γνωρίζουν το άθλημα και ορισμένοι που θέλουν να σκανδαλίσουν και να διχάσουν το κοινό. Κάθε ομοιότητα με δημοσιογράφους, βέβαια, αποτελεί αγνή σύμπτωση. Επιτρέψτε μου, λοιπόν, να σας φέρω ένα παράδειγμα. Κάποτε, σε έναν αγώνα, ο Κάνθαρος αγωνιζόταν στα χαφ. Η ομάδα μου είχε κερδίσει με 5-0. Έρχεται ένας αντίπαλος και μου λέει: «Σήμερα δεν έπαιξες καλά». Απορημένος, τον ερωτώ πώς κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα. «Μα, δεν σκόραρες», μου απαντά. Η αλήθεια είναι ότι όντως δεν είχα σκοράρει, αν και συχνά έπαιρνα μέτρα στον άξονα και πετούσα ρουκέτες. Αλλά σε εκείνο το ματς είχα βγάλει πέντε ασίστ και είχα παίξει πολύ ώριμα. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τον Μέσι.

Υ.Γ.3 Δεν μπορώ τους ανθρώπους, πάσης ηλικίας, που δεν έχουν ασχολίες και κάθονται αδρανείς. Σαν σκουριασμένες μηχανές. Δεν παλεύονται αυτοί οι άνθρωποι. Με το μοναδικό τους hobby να είναι η μιζέρια και η γκρίνια. Πώς μπορείς να τους αντιμετωπίσεις; Πώς να/θα ενεργοποιήσεις τη λογική τους διάθεση; 

Υ.Γ.4 Τρομερά υποτιμημένη μπάντα.

Εις διπλούν

Θυμάστε τι λέγαμε για τον Σα Πίντο; Αυτόν τον ωραίο τύπο που πέρυσι καθόταν στον πάγκο του Ο.Φ.Η.; Και τα πήγε και καλά ο άτιμος. Δεν κορόιδεψε κανέναν, τίμησε το συμβόλαιό του, οι παίχτες τον συμπαθούσαν, ενώ πρόσφερε και το απαραίτητο σόου. Υποτίθεται ότι θα επέστρεφε στην Πορτογαλία για λογαριασμό μιας μικρo-μεσαίας πορτογαλικής ομάδας, με τις φήμες να υποδηλώνουν ότι όποιος Πορτογάλος προπονητής κάνει μια καλή σεζόν αυτόματα θέτει υποψηφιότητα για τον πάγκο της Πόρτο, της Σπόρτινγκ ή της Μπενφίκα, αλλά από ό,τι γνωρίζω αυτή την στιγμή είναι ελεύθερος και ωραίος. Μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό, σάτυροι. Εννοώ ότι ψάχνει τον επόμενο ποδοσφαιρικό σταθμό της καριέρας του. 

Με τις εξελίξεις στην Ξάνθη να είναι ραγδαίες και τις εφημερίδες να αναφέρουν ότι ο Πανόπουλος έχει δείξει έντονο ενδιαφέρον προς τον Πορτογάλο προπονητή. Αλλά από πότε ο Πανόπουλος χρειάζεται προπονητή; Τι να τον κάνει; Να έγραφαν οι εφημερίδες για βοηθό προπονητή να το καταλάβω. Έχουμε πει ότι ένας καλός παράγοντας δεν αρκεί να πληρώνει στην ώρα του και να βγάζει 1914 ανακοινώσεις ανά σεζόν. Θα πρέπει να διακατέχεται και από αυτογνωσία. Βέβαια, η Ελλάδα έχει δέκα μύρια γιατρούς, δέκα μύρια δικηγόρους, εσχάτως δέκα μύρια αρχαιολόγους και, φυσικά, δέκα μύρια προπονητές. Γιατί ο Πανόπουλος να αποτελέσει εξαίρεση; Όπως γράφει ο Καίσαρης: «Και γράφουνε οι ρεπόρτερ ότι ο Μίστερ Σκόντα δεν βιάζεται και η ομάδα θα κατέβει στο ματς σήμερα με τη Λιβαδειά με τον Νεντίδη στον πάγκο. Για ποιον λόγο, όμως, να βιαστεί ο Πανόπουλος; Δεν ξέρει, δηλαδή, να φτιάξει την ενδεκάδα και να κάνει τις αλλαγές; Οι προπονητές στη Σκόντα είναι για να κάνουνε τις προπονήσεις. Το πώς θα παίξει η ομάδα είναι δουλειά του Πανόπουλου». Θα μπορούσαμε να πούμε, λοιπόν, υιοθετώντας μία φοβερή ατάκα του Στηβ Γιατζόγλου, ότι η Ξάνθη δεν χρειάζεται προπονητή, αλλά Πρόεδρο.

Ο Ο.Φ.Η., όμως, μετά την φυγή του Σα Πίντο, χρειαζόταν κάποιο παλαβό -με την καλή έννοια- στον πάγκο. Και ο Πουλινάκης βρήκε τον αντικαταστάτη του Πορτογάλου στο πρόσωπο του Γκατούζο (φώτο). Αν ο Σα Πίντο ήταν τρελός, αυθόρμητος, παθιασμένος και εκρηκτικός, ο Γκατούζο διαθέτει όλα τα παραπάνω στοιχεία εις διπλούν. Θέλω να πιστεύω ότι τον θυμάστε στον αγωνιστικό χώρο. Όταν, δηλαδή φορούσε κοντό παντελονάκι και έτρεχε σαν σκυλί στο χορτάρι. Μπορούσε να ελέγξει σε μέγιστο βαθμό τον χώρο ευθύνης του, λάμβανε άριστες τοποθετήσεις, έπαιζε με δύναμη, ανταγωνισμό και πάθος, και ήταν αμετανόητος εργάτης εντός και εκτός γηπέδου. Αποτελούσε, με άλλα λόγια, ένα υπερχρήσιμο εργαλείο στα χέρια του προπονητή. Αν μπορούσε να παίρνει μέτρα στον άξονα και να βγαίνει σαν κρυφός επιθετικός, όπως πράττει ο κλώνος του ο Νοτσερίνο, τότε θα μιλούσαμε για world class παίχτη, αλλά κάτι τέτοιο δεν θα (εξ)υπηρετούσε τις ορέξεις του Αντσελότι. Κάποιος, βλέπετε, έπρεπε να κόβει. Στην Μίλαν, πάντως, αποτέλεσε επιτυχώς to alter ego του Πίρλο. Αυτός ο άνθρωπος, λοιπόν, ο οποίος δεν διστάζει να πειραματίζεται και να αποδέχεται προκλήσεις, βρίσκεται στην Κρήτη. Αθυρόστομος, επικοινωνιακός, αλλά με έναν δικό του τρόπο, δεν φοβάται να πει την γνώμη του και να εκστομίσει αλήθειες. Έχοντας δοκιμάσει τις δυνάμεις του στο εξωτερικό, ως παίχτης στην Σκωτία και παίχτης/προπονητής στην Ελβετία, είμαι βέβαιος ότι το project (sic!) του Ο.Φ.Η. δεν τον άφησε ασυγκίνητο. Ηγετική φυσιογνωμία, γεμάτος ενέργεια, χωρίς να φοβάται να διώξει παίχτες από την προπόνηση ή να κράξει τους ρεπόρτερ, να είστε βέβαιοι ότι ουδείς θα πλήξει. Ούτε οι ποδοσφαιριστές του Ο.Φ.Η., ούτε οι δημοσιογράφοι, ούτε οι φίλαθλοι/οπαδοί. Και όταν ο Απόνιο, το τελευταίο μεταγραφικό απόκτημα της ομάδας φτάσει στα επιθυμητά επίπεδα φυσικής κατάστασης, να είστε σίγουροι ότι θα αναφερόμαστε στον Ο.Φ.Η. με μεγαλύτερη συχνότητα.

Υ.Γ.1 Δεν μπορώ να ακούω για «Λούζερπουλ» και «Θλίβερπουλ». Αυτά είναι απαράδεκτα πράγματα. Από πότε όταν αναφέρεσαι μειονεκτικά στον αντίπαλο, κερδίζεις πόντους; Τέλος πάντων. Ο Ρότζερς παλεύει με αυτά που μπορεί, αλλά ίσως θα πρέπει να σκεφτεί λίγο περισσότερο την άμυνα. Καλή η επίθεση, αλλά διακρίνω μια αφέλεια. Αν η ομάδα δεν πετύχει στο πρώτο μισάωρο γκολ, συνήθως το τρώει. Με τον Σα(κ)χό να δείχνει απαραίτητος στο κέντρο της άμυνας, χωρίς ένα αμυντικό χαφ να παλουκώνει τους αντιπάλους, με τον Στάριτζ τραυματία και ένα ιταλικό στοίχημα που δεν έπρεπε να αποδεχθούν (Μπαλοτέλι), τα πράγματα φαντάζουν δύσκολα για την συνέχεια. Το ίδιο ισχύει και για τον Βενγκέρ. Παλιά τον κατηγορούσαν ότι δεν ξοδεύει. Τώρα τον κατηγορούν ότι τα ξοδεύει σε λάθος θέσεις/παίχτες! Η αλήθεια είναι ότι οι κατήγοροι του Αλσατού τεχνικού (κλισέ) δεν έχουν απόλυτα άδικο. Η ομάδα έχει γεμίσει με μεσοεπιθετικούς, με αποτέλεσμα ο ποιοτικός Καθόρλα να κάθεται στον πάγκο και ο Οζίλ να χαραμίζεται στον ασβέστη, δεν έχει γνήσιο αμυντικό χαφ, δεν έχει έναν ατόφιο striker, ειδικά τώρα που ο Ζιρού τραυματίστηκε (δεν υπήρχε πλάνο για απόκτηση επιθετικού, με τον Γουέλμπεκ να έρχεται επειδή τραυματίστηκε ο Γάλλος), η άμυνα χρειάζεται ποσοτικές και ποιοτικές ανάσες, αφού ο Βερμάλεν δεν αντικαταστάθηκε, κι όλα αυτά τη στιγμή που Τσέλσι και Σίτι μοιάζουν αρκετά ισχυροποιημένες, και η Μάντσεστερ ανεβάζει ρυθμούς. Νταξ, υπάρχει το ελαφρυντικό των τραυματισμών, αλλά είναι προφανές ότι στον σχεδιασμό κάτι πήγε στραβά.

Υ.Γ.2 Πήγα τι προάλλες σε κάτι βαφτίσια και ανάμεσα στους καλεσμένους βρισκόταν η Αγγελική Νικολούλη. Ωραία γυναίκα, περιποιημένη, χαμογελαστή και αρκετά προσιτή. Χθες έδωσα το παρόν σε έναν γάμο όπου βρισκόταν η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Είχε μια φάτσα μονίμως εκνευρισμένη, για απροσδιόριστο λόγο, αγέλαστη, με μια έκφανση ξινίλας στο πρόσωπό της, φορούσε ένα μαύρο φόρεμα που δεν την κολάκευε και φανέρωνε μια αλαζονική συμπεριφορά Κόμισσας. Τρομερά αντιπαθητική γυναίκα.

Υ.Γ.3 Αν ήταν έτσι οι εκκλησίες, θα πήγαινα κάθε μέρα!