Οι μπούκλες σκόραραν!

Απόψε παίξαμε με τον Λεβαδειακό. Πολύ σημαντικό ματς, όπως όλα εκείνα άλλωστε στα οποία εμπλέκονται ομάδες που παλεύουν για τη σωτηρία. Όχι ότι για τον Άρη ο αγώνας ήταν αδιάφορος, το αντίθετο μάλιστα. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι η εικόνα της ομάδας στο πρώτο ημίχρονο έδειξε μια μικρή αδιαφορία. Πως ξεκινήσαμε όμως στο πρώτο μέρος; Με Πέσκοβιτς, Κουλουχέρη (αμάν αμάν) και τον άγνωστο Ορτίθ ως παρτενέρ του Θύμιου. Γενικά η εντεκάδα είχε πολλές αλλαγές, απόρροια του rotation που επιχείρησε ο Κούπερ. Τουλάχιστον έπαιζε ο Αντού (πουλέν).

Το ξεκίνημα ήταν χαλαρό για τις δυο ομάδες. Ο Λεβαδειακός φάνηκε να περιμένει τον Άρη και να παίξει την κόντρα όποτε του δινόταν η ευκαιρία με κινητήριους μοχλούς τους Γκονζάλες, Αγκάλι και Μπάρκογλου. Ο Άρης όμως ήταν νωχελικός, δεν λειτουργούσε σωστά ανασταλτικά, δεχόταν εύκολα την κάθετη και μπερδευόταν συχνά από τις εναλλαγές θέσεων των Αγκάλι και Μπάρκογλου. Οι μετριότατοι Νάτσο και Ναφτί αδυνατούσαν να υποστηρίξουν τους Τζόνσον και Κάμπορα και γιατί να το κάνουν άλλωστε; Ο Κούπερ ζητούσε από τους παίχτες να πλαγιοκοπήσουν. Αυτοί όμως προτιμούσαν να παίζουν από τον άξονα. Γιατί; Μόνο ο Αντού επιχείρησε κάποιες προσπάθειες, αλλά οι μπαλιές του πηγαίνανε στα πουλιά. Και σαν να μην έφτανε αυτό είχες και τον Έντι να βγαίνει αρκετά έξω από την περιοχή για να πάρει μπάλα και να ανοίξει χώρους. Δεν ξέρω αν η αγωνιστική συμπεριφορά του Αμερικανού ήταν αυτή που ήθελε ο Κούπερ, είμαι σιγουρότατος όμως ότι η ομάδα ήταν αφηρημένη. Το μυαλό μας δεν ήταν στο παιχνίδι.

Το πρώτο μέρος τελείωσε με τον ΕΡΚ να είναι φανερά εκνευρισμένος. Οι παίχτες τα κάνανε όλα ανάποδα. Είχαμε άκαρπη υπεροχή και το βασικότερο δεν είχαμε ουσία. Ο Κούπερ είχε δηλώσει πριν το ματς ότι πρέπει να επικεντρωθούμε στο πρωτάθλημα και στον Λεβαδειακό, αλλά η εικόνα της ομάδας δεν ήταν αντάξια των δηλώσεων του Αργεντίνου. Περίμενα να ανέβουμε στο δεύτερο μέρος και πράγματι κάπως έτσι έγινε. Ευτυχώς.

Ξεκινήσαμε με τον Νασούτι να περνάει (ουφ!) στη θέση του Κουλουχέρη. Λίγο αργότερα μάλιστα παραλίγο να σκοράρει. Ωστόσο, ο Τζόνσον εξακολουθούσε να λειτουργεί σαν καμμένος ιμάντας και μάλλον μπουρδούκλωνε την επίθεση των γηπεδούχων. Πάντως, η ομάδα πατούσε πιο γερά. Εν τω μεταξύ, ο Φαράντος έκανε την ομάδα του πιο επιθετική με την είσοδο του Ναπολεόνι. Στον άλλο πάγκο, ο Κούπερ περνούσε τον Κόκε στη θέση του Τζόνσον, την ίδια στιγμή που ο Ζησόπουλος ανέτρεπε τον Αντού. Ο Νέτο το μετουσίωσε σε γκολ και ανακούφισε τον Κάνθαρο. Οι φιλοξενούμενοι όφειλαν να ανοιχτούν για να ψάξουν την ισοφάριση, κάτι που θα λειτουργούσε υπέρ μας. Μάλιστα, απείλησε με τον υπερ-Πέσκοβιτς να λέει όχι. Οι γραμμές είχαν ανοίξει για τα καλά, ο Κούπερ το διέκρινε άμεσα και πέρασε τον κολοσσιαίο Πρίττα για να φρενάρει τον ρυθμό. Σωστή κίνηση από τον πάγκο. Στα επόμενα λεπτά και μέχρι το τέλος οι γηπεδούχοι είχαν φάσεις για να κάνουν το 2-0, αλλά δεν μπόρεσαν.

Η ταμπακιέρα είναι ότι η ομάδα κέρδισε έναν αξιόμαχο αντίπαλο και πήρε τους πολυπόθητους τρεις βαθμούς. Σε συνδυασμό με τα αποτελέσματα των άλλων αγώνων η νίκη αυτή είναι χρυσάφι για τον απλό λόγο ότι η διαφορά στα play off με Ολυμπιακό και Π.Α.Ο.Κ. μειώθηκε στους δύο βαθμούς. Μπορεί στα πρώτα 45 λεπτά να μην ήμαστε συγκεντρωμένοι, αλλά στην επανάληψη βελτιωθήκαμε, τρέξαμε, δώσαμε πλάτος στο γήπεδο και κυρίως σοβαρευτήκαμε. Η άμυνα του Λεβαδειακού στο πρώτο ημίχρονο άντεξε και έκλεισε τους χώρους, αλλά στο δεύτερο μέρος και μετά το γκολ (ψιλο)κλάταρε. Η ομάδα της Λειβαδιάς πάλεψε και έπεσε μαχόμενη. Η πάλη με τη σωτηρία όμως συνεχίζεται. Θα ήταν κρίμα με τα σημερινά αποτελέσματα να μην κερδίζαμε. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά.

Υ.Γ.1 Πως σας φάνηκε ο Ορτίθ; Προσωπικά μου φάνηκε καλός σε γενικές γραμμές.

Γενέθλια και βουρ για τελικό!

Σήμερα γιορτάζουμε την επανάσταση του 1821. Πέρα από αυτή την πολύ σημαντική επέτειο γιορτάζει κι ο Άρης 96 χρόνια ζωής. Και έμενε να δούμε αν θα γιόρταζε τα γενέθλιά του με πρόκριση στον τελικό. Έπρεπε πρώτα να ξεπεράσει το εμπόδιο της Καβάλας, την οποία είχε νικήσει στο πρώτο ματς με 3-1. Το προβάδισμα των δυο γκολ ίσως σήμαινε πολλά, ίσως και τίποτα. Η γνώμη μου πριν τον αγώνα ήταν ότι εύκολα ή δύσκολα θα πηγαίναμε τελικό. Διότι αν δεν παίρναμε την πρόκριση θα φταίγαμε μόνο εμείς. Η σοβαρότητα όμως που δείχνει η ομάδα του Κούπερ εγγυόταν ότι ανήμερα των γενεθλίων του δεν θα εμφάνιζε τάσεις αυτοκτονίας. Η διαχείριση του αγώνα με τον Πανιώνιο έδειξε ότι κρατάει καύσιμα για τον σημερινό αγώνα. Για τον πιο σημαντικό αγώνα μέχρι τον επόμενο. Για το πιο κρίσιμο παιχνίδι στην φετινή χρονιά, όπως άλλωστε δήλωσε ο Κούπερ. Τα κλειδιά για το σημερινό ματς ήταν δύο. Το πρώτο ήταν ότι το σύστημα που θα εφάρμοζε ο Ντε Μος για ανοιχτό παιχνίδι θα βόλευε τον Άρη. Το δεύτερο ήταν ότι από τη στιγμή που ο Άρης θα έβγαζε το πρώτο ημίωρο αλώβητος θα έφερνε το παιχνίδι στα δικά του μέτρα. Το πρώτο κλειδί δυστυχώς δεν το χρησιμοποιήσαμε, το δεύτερο όμως μας ήρθε γάντι. Ας δούμε πως έγινε η δουλειά.

Ο Ολλανδός Αλέφας συνηθίζει να εκπλήσσει και να πειραματίζεται. Παρέταξε την ομάδα με 4-2-3-1, άφησε εκτός αποστολής τον Σμολάρεκ και τον Σόσιν, ενώ στην εντεκάδα ξεκίνησε τον Γιάννου. Η πραγματική έκπληξη όμως ήρθε όταν σπούδαζες την διάταξη της ομάδας. Για το πως παρατάχθηκε ο Άρης δεν απαιτείται αναφορά: 4-4-2 και τα μυαλά στα κάγκελα. Το ματς θύμιζε πιο πολύ κατς, παρά ποδοσφαιρικό αγώνα. Ο Άρης προσέγγισε προσεχτικά το παιχνίδι, ενώ η Καβάλα επιζητούσε ένα γρήγορο γκολ, άνευ αποτελέσματος. Η πραγματική έκπληξη που λέγαμε ήταν η διάταξη του Ντουγκλάο, ο οποίος ενώ στα χαρτιά ήταν κεντρικός αμυντικός στο γήπεδο έπαιζε σε όλο το μήκος του άξονα και μάλιστα έκανε πολύ καλή δουλειά. Μου άρεσαν οι επελάσεις του Νέτο, αλλά απογοητεύτηκα από την αριστερή μας πλευρά. Ο Αράνο έκανε χαζά λάθη και ο Κάλβο κούραζε αρκετά την μπάλα. Σχεδόν ανύπαρκτη η συνεργασία μεταξύ των δυο παιχτών με αποτέλεσμα η Καβάλα να παίζει συνεχώς από εκείνη την πλευρά. Δεν μου άρεσε η εικόνα μας. Είχαμε περιοριστεί σε παθητικό ρόλο, είχαμε χάσει το κέντρο και το κυριότερο δεν μπορούσαμε να βγάλουμε αντεπίθεση παρά το ανοιχτό παιχνίδι εκ μέρους της Καβάλας. Το πρώτο κλειδί που λέγαμε.

Τα προβλήματά μας εξομαλύνθηκαν από τον Κόκε με το γκολ που πέτυχε λίγο πριν την λήξη. Το τέρμα αυτό έδωσε προβάδισμα τριών γκολ στους κίτρινους και άφησε τον Ντε Μος και τον Μάκαρο να τρέχουν. Επανέρχομαι στον Κάλβο, ο οποίος δεν υπήρχε ανασταλτικά με αποτέλεσμα να εκτίθεται ο Αράνο και κατ' επέκταση η άμυνα. Περίμενα να γίνει αλλαγή ο Ισπανός στο ημίχρονο. Από κει και πέρα πουλούσαμε εύκολα τη μπάλα και δίναμε την ευκαιρία στον αντίπαλό μας να επιτίθεται συνεχώς. Καλή παρουσία από Ντιέ, έστω και χωρίς την συνδρομή του απόντος Ντουκρόκ. Οι αλλαγές του Ντε Μος είχαν στόχο να αναπτερώσουν την επιθετική λειτουργία της ομάδας.

Οι Αργοναύτες επέμεναν να κάνουν παιχνίδι από την πλευρά του Αράνο, ο Ναφτί εξακολουθούσε να είναι νευρικός κι ο Ντιέ σκόραρε με εκτέλεση φάουλ. Όπως στο πρωτάθλημα. Περίμενα τα αντανακλαστικά μας να λειτουργήσουν άμεσα. Ο Κούπερ πέταξε τον Χαβίτο στη θέση του Μεριέμ μπας και τρέξουμε/πιέσουμε. Λογική κίνηση. Ένας Πρίττας δεν φτάνει. Ωστόσο, εξακολουθούσαμε να πουλάμε την μπάλα, ο Ντουγκλάο είχε κατασκηνώσει στην επίθεση δίπλα στον Ρινκόν, η Καβάλα είχε φρέσκα ποδάρια στα χαφ και μολονότι είχε κενά στην άμυνα, δεν τα εκμεταλλευόμασταν. Η απορία μου είναι γιατί δεν επιτιθόμασταν; Γιατί δεν αντεπιτιθόμασταν; Μπορεί να πουλούσαμε την μπαλά, αλλά το πρόβλημα ήταν ότι δεν μπορούσαμε να την κρατήσουμε πριν την πουλήσουμε. Ο Ντε Μος φόρτωνε την περιοχή μας με κορμιά την στιγμή που ο Κούπερ συνέχιζε με 4-4-2. Είμαι λάτρης του εν λόγω συστήματος, αλλά υπάρχουν περιστάσεις που απαιτούν αναπροσαρμογή των πλάνων. Πέτα ρε Κούπερ ένα τρίτο χαφ μέσα κι άσε τους Καβαλιώτες να μπουσουλάνε. Οι γηπεδούχοι είχαν κατοχή, υπερείχαν στο κέντρο, ξεχείλιζαν από πάθος, αλλά ευτυχώς δεν έβρισκαν χώρους. Οι παίχτες του Ολλανδού κουτουλούσαν πάνω στους Γκιάρο και Νασούτι. Ειδικά ο Βραζιλιάνος ήταν άρχοντας τόσο στο χαμηλό, όσο και στο ψηλό παιχνίδι. Η απόδοση όμως της ομάδας ήταν μέτρια.

Τα λεπτά κυλούσαν υπέρ του Άρη και τον έφερναν στον τελικό, όπου θα αντιπετωπίσουν τον Π.Α.Ο. ή τα Γιάννενα. Ραντεβού στο Ο.Α.Κ.Α. στις 24 Απριλίου. Μέχρι τότε έχουμε να επικεντρωθούμε στο πρωτάθλημα. Δεν υπάρχει χρόνος για πανηγυρισμούς. Έχουμε ένα μήνα μπροστά μας για να διορθώσουμε τις αδυναμίες μας. Το πιο σημαντικό είναι ότι με την πρόκριση στον τελικό εξασφαλίσαμε την Ευρώπη, αλλά όχι την σταθερότητα. Έχουμε ακόμα δρόμο.

Υ.Γ.1 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΓΛΥΚΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΕΚΑΤΟ ΘΑ 'ΜΑΙ ΠΑΛΙ ΕΔΩ ΝΑ ΣΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΩ!!!

Υ.Γ.2 Μια γεύση από Παλέ, όπου δυστυχώς δεν τα καταφέραμε απένταντι στη Βαλένθια.

Στον καθρέφτη είδα τα φαντάσματα

Το τελευταίο διάστημα ο Π.Α.Ο.Κ. αγωνίστηκε στο Χαριλάου επί του Άρη και στην Τούμπα επί της Α.Ε.Κ. Σε δυο κρίσιμα παιχνίδια που έπρεπε να μπουν και να φάνε σίδερα δεν έδειξαν ικανοί να φάνε ούτε νερόβραστη σούπα. Τι έγινε στον δικέφαλο κι από εκεί που πήγαινε τρένο ξαφνικά εκτροχιάστηκε; Σε ελεύθερη κοινωνία ζούμε και ως εκ τούτου ο καθείς έχει δικαίωμα να εκφράσει την άποψή του.

Οι περισσότεροι το έριχναν στο παρασκήνιο. Κάποιοι το ρίχνουν ακόμα. Μυαλό όμως δεν βάζουμε. Δυστυχώς πάσχουμε από μια ακατάσχετη μανία να ψάχνουμε φταίχτες οπουδήποτε αλλού εκτός από το μαγαζί μας. Προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε τις αδυναμίες μας και τα προβλήματά μας, κυνηγώντας χίμαιρες τη στιγμή που αν κοιταχτούμε σε έναν καθρέφτη θα αντικρίσουμε την πραγματικότητα. Σύμφωνα με αυτή την λογική φτάσαμε στο σημείο να ακούμε από κάποιους οπαδούς ότι ο Π.Α.Ο.Κ. έχει γίνει μέρος του ''συστήματος'' κι ότι η απόδοση κάποιων παιχτών στο ματς με την Α.Ε.Κ. ήταν τουλάχιστον ύποπτη (!). Κάποιος νηφάλιος θα διακρίνει ότι απλά πρόκειται για ανικανότητα. Κι όσο πιο γρήγορα την εντοπίσει κανείς, τόσο καλύτερα για την ομάδα.

Ανικανότητα όμως γιατί; Απλούστατα η ομάδα δεν ενισχύθηκε όσο έπρεπε. Δεν υπάρχει ποιότητα. Ουσιαστικά η μόνη μεταγραφή που βγήκε είναι ο Βιτόλο, αλλά αυτό ήταν δεδομένο από τις εξετάσεις του με τον Άρη. Οι υπόλοιποι τι κάνανε; Η απάντηση είναι ότι δεν κάνανε. Μπορεί κάποιος να μου πει γιατί αποκτήθηκε ο Παπάζογλoυ; Για σπάσιμο στον Άρη; Πάρε ρε Ζήση έναν επιθετικό της προκοπής. Βέβαια, όταν τα έλεγες αυτά την περίοδο που η ομάδα έπαιρνε αποτελέσματα πέφτανε να σε φάνε. Και καλά ρε Κάνθαρε, αυτός είναι ο μοναδικός λόγος; Όχι βέβαια. Αυτό είναι απλά ένα κομμάτι του παζλ.

Το σημαντικότερο είναι ότι η ομάδα δεν διαχειρίστηκε σωστά την κατάσταση. Και φυσικά δεν ευθύνεται μόνο ο Ζαγοράκης για αυτό, αλλά και τα Μ.Μ.Ε. της πόλης που έχουν ξεφύγει προ πολλού και έχουν κάνει σύμβολό τους την λακαμία, τις εμπρηστικές τοποθετήσεις και τις κωλοτούμπες. Όταν καταλάβουμε πως πρέπει να φιλτράρουμε ό,τι ακούμε από Κόλκα, Λαγογιάννη, Μύρτσο, Ραπτόπουλο, Δασκάλου κ.ά., τότε ίσως ανέβουμε ένα πολύ μικρό σκαλοπατάκι. Με άλλα λόγια έχουν μερίδιο και οι οπαδοί. Αυτό που δεν έχουμε καταλάβει είναι ότι η αύρα του οπαδού μεταδίδεται στους παίχτες. Έστω ότι η αύρα είναι θετική: τότε όλα πάνε καλά. Όταν όμως είναι αρνητική και μετατρέπεται σε γκρίνια και κλάψα; Ρητορικό ερώτημα.

Από κει και πέρα το τελευταίο διάστημα έχω αντιληφθεί δυο αλήθειες. Εδώ και καιρό έχω εκφράσει την άποψή μου ότι αυτός ο Π.Α.Ο.Κ. δεν μπορεί να πάρει πρωτάθλημα. Για να πάρει κούπα χρειάζεται ενίσχυση με ποιοτικούς παίχτες. Η ανικανότητα που λέγαμε. Από τις τρεις τελευταίες προτάσεις εξάγεται η πρώτη αλήθεια: ο Π.Α.Ο.Κ είναι κοντά στην πρώτη θέση εξαιτίας των πρόωρων αποκλεισμών από Ευρώπη και κύπελλο και λόγω των αυτοκτονιών του Π.Α.Ο., τις αδυναμίες του Ο.Σ.Φ.Π. και την αστάθεια της Α.Ε.Κ. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ο ίδιος δεν κάνει πρωταθλητισμό. Φυσικά και κάνει. Το ερώτημά μου είναι το εξής: αν δεχτούμε ότι οι οπαδοί πραγματικά πίστευαν ότι η ομάδα μπορεί να πάρει τον τίτλο, πόσο το πίστευαν οι Ζαγοράκης και Σάντος; Έχω την εντύπωση ότι δεν έτρεφαν και μεγάλες ελπίδες.

Ίσως όμως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά αν στα τελευταία ματς δεν ερχόταν η αγωνιστική κάμψη. Φαίνεται ότι η κοιλιά ήρθε στο χειρότερο timing. Κι εδώ έγκειται η δεύτερη αλήθεια: η κοιλιά έχει ξεκινήσει εδώ και πολλές αγωνιστικές. Όταν το είχα πει σε φίλο μου Π.Α.Ο.Κ.τσή πριν το ματς με την Α.Ε.Κ., αποκρίθηκε ότι δεν υπάρχει καμιά κοιλιά κι ότι το ματσάκι είναι άσσος από δω μέχρι την Τούμπα. Δυστυχώς μπερδεύουμε την εμφάνιση με το αποτέλεσμα και κάποια στιγμή θα πρέπει να μάθουμε να τα διαχωρίζουμε αυτά τα δυο.

Και για να επιστρέψουμε στα της ανικανότητας, μήπως αυτή χαρακτηρίζει και τον προπονητή της ομάδας; Η ταπεινή μου γνώμη είναι πως όχι. Ωστόσο, πολλοί είναι αυτοί που έχουν αρχίσει να αμφισβητούν τον Σάντος, κυρίως για το αν έχει τα φόντα να βγάλει την ομάδα πρώτη. Το παρελθόν πάντως δεν είναι με το μέρος του. Ο Πορτογάλος είναι ιδανικός στο να σου φτιάξει μια συμπαγής ομάδα με ξεκάθαρο ρόλο για τον κάθε παίχτη, αλλά όταν εμφανιστεί η πραγματική ανάγκη για αποτελέσματα κάπου βραχυκυκλώνει. Όχι ότι φταίει μόνο αυτός. Δουλεύει με αυτά που έχει, με αυτά που του δώσανε. Με σαρδέλες όπως είχε πει κάποτε. Αρκετοί μάλιστα εξέφρασαν την άποψη να αποχωρήσει το καλοκαίρι. Πολύ φοβάμαι ότι κάτι τέτοιο θα γυρίσει μπούμερανγκ. Ο Π.Α.Ο.Κ. έχει χτιστεί με φιλοσοφία Σάντος που σημαίνει ότι αν φύγει θα πρέπει να έρθει προπονητής με παρόμοια φιλοσοφία. Ειδάλλως, θα χρειαστεί πολύς χρόνος και πολλές αλλαγές για να αλλάξει το μοντέλο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον υψηλό μέσο όρο ηλικίας που έχει η ομάδα με ότι αυτό συνεπάγεται. Πάντως, οφείλω να αποδώσω respect στον καρπουζοψαρά, διότι δεν είναι απατεώνας, βγάζει τίμια το ψωμί του και χαίρομαι που εργάζεται στην χώρα μας. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι ο Π.Α.Ο.Κ. έφτασε εδώ που έφτασε, διότι ο Σάντος έχει καταφέρει να πάρει από αυτό το ρόστερ το 110% των δυνατοτήτων του. Και για να κάνει το κάτι παραπάνω απαιτείται χρόνος, στήριξη και ποιοτική ενίσχυση. Η απαξίωση δεν βλέπω πως μπορεί να βοηθήσει.

Απόρροια των παραπάνω είναι ότι αρκετοί φίλοι της ομάδας φοβούνται μην τους πάρει η κάτω βόλτα στα play off. Πραγματικά ανυπομονώ να δω πως θα αντιδράσει η ομάδα και πως θα παρουσιαστεί σε παιχνίδια φωτιά, όπου θα κληθεί να αντιμετωπίσει δυνατούς αντιπάλους. Αν κατορθώσει να γιατρευτεί ψυχολογικά και να ξεφύγει από την παρασκηνιολογία, θεωρώ ότι με καλή διαχείριση εκ μέρους του Σάντος μπορεί να τερματίσει πρώτη στα play off. Το χειρότερο από όλα σε μια ομάδα είναι να κολλήσει στο παρελθόν. Αν συνεχίσει να κυνηγάει φαντάσματα και χίμαιρες, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να εκτροχιαστεί (και) από τις ράγες των play off.

Ανώριμος Αίας

Κάθισα και παρακολούθησα την Βάαλβαϊκ με τον Άγιαξ για την 28η αγωνιστική της Eredivisie. Ο Άγιαξ προηγήθηκε νωρίς με κεφαλιά του Ντε Γιονγκ, ύστερα από σέντρα στο Σουάρεζ. Στα επόμενα λεπτά, η Βάαλβαϊκ είχε καλές ευκαιρίες με πρωταγωνιστή τον Ντι Γκρεγκόριο. Πάνω κάτω η μπάλα, λες και ήταν φιλικός αγώνας σε μουντιαλίτο. Γύρω στο 15' λεπτό ο ρυθμός έπεσε, μόνο και μόνο για να ζωντανέψει λίγο αργότερα. Ο Αίας είχε πολλά προβλήματα στην άμυνα, ιδίως οι Γκάμπρι και Ανίτα, αλλά ευτυχώς ο Ολεγέρ έκοβε ότι βρισκόταν στην εμβέλειά του.

Απογοητεύτηκα από τον Άγιαξ. Ο Ενό δεν μπορούσε να συμμαζέψει το κέντρο, ο δραστήριος Σουάρες δεν έπαιρνε πάσες, ο Πάντελιτς ήταν αβοήθητος και μόνο η αριστερή πλευρά του Εμάνουελσον ήταν αυτή που έπρεπε. Η ζημιά έγινε όταν ο Πάντελιτς στην προσπάθειά του να διώξει την μπάλα από την άμυνα την έστειλε στα δίχτυα της ομάδας του, αφήνοντας τον Στελέκενμπουργκ άγαλμα. Η Βάαλβαϊκ το δικαιούταν το γκολ. Ωστόσο, μετά την ισοφάριση ο Άγιαξ σοβαρεύτηκε, αναδιοργανώθηκε και προσπάθησε να προηγηθεί εκ νέου. Οι γηπεδούχοι όμως έπαιζαν αρκετά καλά και αν δεν γνώριζες την θέση τους στην βαθμολογία θα έλεγες ότι είναι καλή ομάδα. Βέβαια, η πραγματικότητα είναι ότι η ομάδα έχει καταδικαστεί σε υποβιβασμό.

Στο δεύτερο μέρος περίμενα τον Αίαντα να πρεσάρει και να τρέξει περισσότερο. Μόλις στο 47' λεπτό ο Σουάρεζ σκόραρε και έβαλε την ομάδα του στη θέση του οδηγού. Όλα έδειχναν ότι η ομάδα του Μάρτιν Γιολ και του Ντάνι Μπλιντ θα έβαζε κι άλλα γκολ. Η Βάαλβαϊκ είχε κλειστεί στο μισό γήπεδο, όχι διότι ήθελε: απλά δεν μπορούσε. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τώρα έδειχνε το πραγματικό της πρόσωπο. Είχα τη χαρά να δω κι ένα όμορφο αυτογκόλ, με τρεις ανενόχλητους αμυντικούς των γηπεδούχων να μπλέκονται και να σκοράρουν εις βάρος της ομάδας τους. Μετά το 70' λεπτό επήλθε μια φυσιολογική χαλαρότητα, η οποία επέτρεψε στον Άγιαξ να πετύχει άλλα δυο γκολ και να κλείσει το υπέρ του σκορ στο 5-1. Στο μεταξύ, οι γηπεδούχοι έπαιζαν με παίχτη λιγότερο. Παρόλα αυτά άξιζαν και δεύτερο γκολ, με την άμυνα του Άγιαξ να πνίγεται σε μια κουταλιά νερό.

Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι το κίνητρο της Βάαλβαϊκ να κάνει μια καλή εμφάνιση ενάντια στον Άγιαξ ήταν ισχυρό. Όπως δεν θα ήταν υπερβολή ότι οι φιλοξενούμενοι υποτίμησαν τον αντίπαλό τους. Μόλις πήρε μπρος η μηχανή φάνηκε και η ποιοτική διαφορά των δυο ομάδων. Με αυτή την νίκη ο Άγιαξ παρέμεινε στη δεύτερη θέση, τέσσερις βαθμούς πίσω από την πρωτοπόρο Τβέντε.

Θέλω να σταθώ λίγο στον Σουάρεζ. Παίζει σε όλες τις θέσεις τις επίθεσης, έχει κίνηση (με ή χωρίς την μπάλα), έχει πολύ καλή πάσα και βλέπει γήπεδο. Απόδειξη ότι έχει πετύχει 29 γκολ και έχει βγάλει 15 ασίστ. Τι άλλο να ζητήσεις από έναν επιθετικογενή ποδοσφαιριστή; Ντάξει, έχει ένα πρόβλημα με το μαρκάρισμα. Λατίνος κετς. Αλλά ο άνθρωπος είναι ότι καλύτερο διαθέτει το ολλανδικό πρωτάθλημα. Ειλικρινά έχω εκπλαγεί που δεν έχει (μοσχο)πουληθεί σε ομάδα του εξωτερικού. Βέβαια, το μεγαλύτερο πρόβλημα του Άγιαξ τα τελευταία χρόνια είναι αυτό: ότι πουλάει τους καλύτερους του παίχτες χωρίς να έχει φτιάξει ομάδα. Γνήσια ποδοσφαιρική επιχείρηση. Όλα δείχνουν ότι αυτή είναι η τελευταία σεζόν του Ουρουγουανού στην ομάδα του Άμστερνταμ.

Το πιο ποπ παιχνίδι της χρονιάς

Και οι δυο ομάδες προέρχονται από ευρωπαϊκούς αποκλεισμούς. Δεν νομίζω ότι αυτό σημαίνει κάτι το ιδιαίτερο, πλην του ότι κατέβαλαν προσπάθεια και ίσως να μην είναι τόσο φρέσκοι. Αν η παραπάνω πρόταση έχει δόση αλήθειας, τότε ο Π.Α.Ο. έχει πλεονέκτημα για τον απλό λόγο ότι είναι πιο γυμνασμένος από τον αντίπαλό του. Στο παρελθόν, το τριφύλλι αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει χωρίς αποτέλεσμα. Δεν νομίζω ότι θα το επιχειρήσει πάλι.

Το πρόβλημά του έγκειται στην άμυνα, όπου οι παίχτες που την πλαισιώνουν χαρακτηρίζονται φιλότιμοι και εργατικοί, αλλά με αυτή τη λογική βάλτε κι εμένα να παίξω: κι εγώ φιλότιμος και εργατικός είμαι. Το πρόβλημα επιτείνεται από την μέτρια απόδοση της μεσαίας γραμμής και κυρίως του Κατσουράνη, ο οποίος πάντως δείχνει να επιστρέφει στο ρόλο που είχε επί Κάτε. Κάτι ανάλογο ισχύει και για την άμυνα του Ολυμπιακού, με την μόνη διαφορά ότι ναι μεν ενδέχεται να είναι ποιοτικότερη, αλλά δεν υπάρχει μεσαία γραμμή. Οι Μέλμπεργκ και Αβραάμ που έβγαζαν τα κάστανα από τη φωτιά από την αρχή της σεζόν, φαίνεται να μην την παλεύουν πια. Ειδικά ο Σουηδός δείχνει μονίμως εκνευρισμένος και ξενερωμένος. Η ουσία είναι ότι με όλα αυτά εκτίθεται ο Αντώνης.

Αν ο Ολυμπιακός δεν θέλει να χάσει θα πρέπει να βελτιωθεί κατά πολύ στον ανασταλτικό τομέα, αν και θεωρώ ότι το τεμάχιο δεν το γλυτώνει. Η παρουσία του Σίλβα θα δώσει την δυνατότητα στον Παναθηναϊκό να εκδηλώσει πολλές επιθέσεις και μάλιστα ανεβάζοντας πολλούς παίχτες μπροστά, ακόμα και αμυντικούς. Εκτός φυσικά, αν ο τσίμπλας φοβηθεί και κρατήσει την ομάδα πίσω. Δεν θα μου προξενήσει εντύπωση να πετύχει γκολ ακόμα και ο Τζόρβας από τη στιγμή που ο Σισέ θα φρουρείται καλά που σημαίνει ότι αρκετοί παίχτες θα είναι αφύλαχτοι. Όπως δεν θα μου κάνει εντύπωση αν σκοράρει ο Ντάμπισαϊρ, ίσως ο μόνος παίχτης που κάνει κίνηση χωρίς την μπάλα ακόμα και σε περιπτώσεις που ξέρει ότι δύσκολα θα δεχτεί πάσα. Μπορεί στο Μπορντό η ομάδα να παρουσιάστηκε βελτιωμένη, αλλά τα προβλήματα παραμένουν. Δεν υπάρχει κίνηση (με ή χωρίς την μπάλα), δεν υπάρχουν αυτοματισμοί, δεν υπάρχουν βοήθειες, δεν βλέπεις καν ένα τριγωνάκι. Φυσικά δεν φταίει ο Μπάντοβιτς σε αυτό. Δεν είναι προπονητής ρε παιδιά. Δεν ξέρει να καθοδηγεί και να διαχειρίζεται καταστάσεις. Το πρόβλημα είναι η εμφανής και συνάμα προκλητική απουσία του Σωκράτη που έχει αφήσει την ομάδα στο έλεός της. Μπάσκετ μυρίζει η υπόθεση αν με πιάνετε. Αυτό που μπορεί να κάνει ο Ολυμπιακός είναι να τα δώσει όλα στα play off για να βγει τσου λου. Ερωτηματικό το πως θα αντιδράσει, διότι ως μόνιμος πρωταθλητής ίσως να μην ξέρει πως πρέπει να χειριστεί την κατάσταση. Πάντως, αν η ομάδα δεν βγει Ευρώπη - και ειδικά τσου λου - έρχεται καταστροφή. Με δεδομένο ότι ο μπακάλης ρίχνει λεφτά μόνο σε κουμπαρά - κι αυτά με το ζόρι - δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα. Μια τέτοια περίπτωση θα ενισχύσει την προσωπική μου άποψη ότι τα ψωμιά του θείου αρχίζουν να τελειώνουν.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, η λογική λέει ότι ο Π.Α.Ο. δύσκολα θα χάσει. Ο Ολυμπιακός θα πάει χωρίς άγχος για ότι καλύτερο, αλλά θα πρέπει μάλλον να οριοθετηθεί η έννοια ''καλύτερο''. Με άμυνες για τα φρούτα δεν θα εκπλαγώ αν μπουν πολλά γκολ, ειδικά αν λάβω υπόψη τις μεσαίες γραμμές που (δεν) έχουν οι δυο ομάδες και ιδίως οι ερυθρόλευκοι.

Ωστόσο, το ματς δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται: αυτός ο Ολυμπιακός αν έμπαινε στο Ο.Α.Κ.Α. με στόχο τη νίκη που θα του έδινε την κούπα μάλλον θα έχανε, αφού σε όλη τη διάρκεια της σεζόν έχει δείξει αδυναμίες στο να παίξει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Την Κυριακή που θα μπει χωρίς πίεση, αποφασισμένος να παίξει την κόντρα, είναι πιθανό να μπουρδουκλώσει την ομάδα του Νιόμπλια. Ο καιρός γαρ εγγύς.

Υ.Γ.1 Που είναι ο Πρόεδρος που ξεσήκωνε τον κόσμο;

Υ.Γ.2. Που είναι ο Πρόεδρος που δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του;

Υ.Γ.3 Νικόλα, τι θα κάνεις; Θα ρισκάρεις για όχι;

Υ.Γ.4. Το βίντεο που ακολουθεί είναι αφιερωμένο στον μπακάλη!

Προσπάθεια μεν, για τα θηρία δε

Ο Καντέ σε δηλώσεις του πριν το ματς είπε ότι δεν έχουν να χάσουν κάτι κι ότι θα τα δώσουν όλα. Αν η παραπάνω δήλωση του Γάλλου είχε λογική τότε ο Νιόμπλιας φέρθηκε λάθος. Ρε Νικόλα πρέπει να βάλεις τρία γκολ. Θα μου πείτε κάτσε ρε Κάνθαρε έχει αγώνα την Κυριακή. Δεν παίζει ρόλο. Κάνε πράξη τα λόγια του Καντέ. Παίξε με Σισέ και Πετρόπουλο μπροστά κι ότι βγει. Βέβαια, εδώ δεν τόλμησε να ξεκινήσει με δυο επιθετικούς απέναντι στην Καλλιθέα, θα το κάνει σε εκτός έδρας ευρωπαϊκό ματς;

Κι όμως το σχήμα που επέλεξε είχε επιθετικούς προσανατολισμούς με τον Σάλπι να συγκλίνει αρκετά προς την κορυφή του άξονα για να βοηθήσει τον Σισέ και τον Βύντρα να ανεβαίνει συχνά πυκνά για να εξισορροπήσει τις πλευρές. Παρά το γεγονός ότι θα μπορούσε να πετύχει κάποιο γκολ και να αλλάξει την τροπή του παιχνιδιού τελικά το έφαγε στις καθυστερήσεις του πρώτου ημιχρόνου από τον Μποκανί. Πάντως, το γκολ που δέχτηκε δεν άλλαζε κάτι στην προσέγγιση του παιχνιδιού. Πάλι τρία τέρματα ήθελε, αυτή τη φορά όμως για να πάει το ματς στην παράταση.

Ωστόσο, η άμυνα του Παναθηναϊκού πελαγοδρομούσε. Στο γκολ που πέτυχαν οι Βέλγοι, φέρει ευθύνη σχεδόν όλη η αμυντική γραμμή της ομάδας! Ειδικά αυτός ο Σουηδός δεν με γεμίζει ρε παιδιά κι αν πραγματικά η διοίκηση μπορούσε να πάρει τον Μέλμπεργκ και δεν τον πήρε ελέω Κάτε, τότε στην Παιανία είναι άξιοι της μοίρας τους. Η ομάδα και το χειμώνα θα μπορούσε να ενισχυθεί στα μετόπισθεν, αλλά ο Πατέρας είχε άλλη άποψη. Αυτές τις λάθος απόψεις τις πληρώνει ο Παναθηναϊκός. Όχι ότι η Σταντάρ είχε σταθερή άμυνα. Κι αυτή για τα θηρία ήταν. Αλλά έβγαζε αντεπιθέσεις φωτιά με βέλη τους Ντε Καμάργκο, Μποκανί, Γιοβάνοβιτς και Νταλμά. Ο Νιόμπλιας πραγματοποίησε κάποιες αλλαγές στην προσπάθειά του να φρεσκάρει την ομάδα, ωστόσο δεν είχαν αποτέλεσμα. Η ομάδα έψαχνε γκολ απεγνωσμένα με τους Καντέ και Βύντρα να παίζουν πολλές φορές σαν εξτρέμ, ενώ ο Σισέ βρισκόταν σε κακή βραδιά. Ένα γκολ τουλάχιστον το δικαιούταν το τριφύλλι. Εκτιμώ ότι το ματς είχε δυο χαρακτηριστικά: τρελό ρυθμό και ανύπαρκτες μεσαίες γραμμές με αποτέλεσμα η μπάλα να πηγαίνει πάνω κάτω. Με βάση τη ροή του αγώνα περίμενα πολλά γκολ. Σίγουρο οβεράκι έδειχνε το ματς.

Βέβαια, η πρόκριση δεν χάθηκε στη Λιέγη, αλλά στην Αθήνα. Αν ο Νιόμπλιας ήταν λίγο πιο προσεκτικός ίσως η προκριθείσα ομάδα ήταν ο Π.Α.Ο. κι όχι η Σταντάρ. Πλέον, αυτά έχουν λίγη σημασία. Το ζήτημα είναι ότι παρά την καλή προσπάθεια οι πράσινοι αποκλείστηκαν από την Ευρώπη και πλέον ακολουθεί το ματς της Κυριακής απέναντι στον Ολυμπιακό, όπου θέλει την νίκη για να πιστοποιήσει την ανωτερότητά του στο φετινό πρωτάθλημα. Η συνέχεια επί του χόρτου.

Αναφορικά με το έτερο ματς, η Λίβερπουλ ήταν καλύτερη, πέταξε τρία τεμάχια και προκρίθηκε έναντι της Λιλ, η οποία προσπάθησε να κλέψει το παιχνίδι. Η Λίβερπουλ ευτύχησε να πετύχει γκολ στις αρχές κάθε ημιχρόνου, ο Μασεράνο υπερείχε έναντι του Μαβουμπά, ο Τόρες προβλημάτισε την άμυνα των Γάλλων (εκτός του Μπεριά), η επιθετική γραμμή των Γάλλων ήταν (σχετικά) ακίνδυνη και κάπως έτσι ήρθε το 3-0, χωρίς να μπορούν οι φιλοξενούμενοι να υπερασπιστούν το σκορ του πρώτου αγώνα. Γουστάρω ομάδες τύπου Λιλ που με τα λίγα δημιουργούν πολλά, αλλά σε αυτό το ματς δεν είχε και πολύ τύχη. Αναμενόμενο το αποτέλεσμα.

Υ.Γ.1 Λίγο ουσία δεν βλάπτει ρε Λέτο.

Υ.Γ.2 Baladeur will be pleased!