Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Σημειώσατε διπλό

Η απώλεια του Τσάμπι Αλόνσο ήταν τεράστια. Χωρίς τον Βάσκο, η Ρεάλ έδειχνε κομμένη στα δύο. Αυτός ο Ιγιαραραμέντι είναι ικανός, αλλά δεν μπορεί να αναλάβει τέτοιο ρόλο στη μεσαία γραμμή. Ρόλο μαέστρου. Κι ο Κεντίρα, ο οποίος πρέπει να έχασε δέκα κιλά από τον ιδρώτα, είναι πολύ καλός, σχεδόν ιδανικός, ως στήριγμα του Τσάμπι, αλλά μάλλον παίρνει ελλειμματικό βαθμό, όταν πρέπει να οργανώσει και να ρυθμίσει το τέμπο. Η κυκλοφορία, επομένως, ήταν κακή. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, αναφερόμενος πάντα για το επίπεδο της Ρεάλ, κάκιστη. Αυτό έχει μια εξήγηση. Δεν υπήρχαν όβερλαπ, ενώ το πλάτος ήταν σχετικά μεγάλο, και δεν υπήρχαν αυτοματισμοί. Το τέμπο θα το χαρακτήριζα βιαστικό. Όχι γρήγορο. Επαναλαμβάνω, βιαστικό. Ανυπόμονο. Από τη μία είχες τον Κριστιάνο Ρονάλντο, ο οποίος άλλαζε πλευρές, όντας εγκλωβισμένος από την τακτική συμπεριφορά των συμπαιχτών του, να ψάχνει ευκαιρίες για να σουτάρει: ο Ίσκο ήταν κυριολεκτικά άφαντος, ο Μπενζεμά απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα κι ο Ντι Μαρία απέδειξε για ακόμη μια φορά ότι είναι υπερτιμημένος. Κι από την άλλη, όποιος παίχτης των γηπεδούχων έπαιρνε την μπάλα, πήγαινε λίγο προς τα πλάγια κι έκανε σέντρα. Με τους Γκοντίν και Μιράντα να παίρνουν όλες τις κεφαλιές.  Οι γηπεδούχοι είχαν ανεβάσει ψηλά την αμυντική γραμμή, αλλά και την άμυνα, παρά το γεγονός ότι η Ατλέτικο διατηρούσε τον Ντιέγκο Κόστα και τον Βίγια εξίσου ψηλά για να παίζουν γρήγορα την κόντρα, ώστε να πιέσουν την ομάδα του Σιμεόνε στο τερέν της και να πάρουν την πρωτοβουλία.


Και εδώ έγκειται το παράδοξο. Οι Colchoneros, χωρίς να έχουν την κατοχή, είχαν την πρωτοβουλία! Σπάνιο ποδοσφαιρικό φαινόμενο. Αλλά συμβαίνει. Κι όταν το διαπιστώνεις, σου προκαλεί πάντοτε ποδοσφαιρική ηδονή. Μια ευφορία. Έπαιξαν θαυμάσια άμυνα, απεγκλώβιζαν αποτελεσματικά την μπάλα σε σημείο άκρατου εντυπωσιασμού, είχαν ταχύτατες επιστροφές (η Ρεάλ δεν έβγαλε ούτε μία αντεπίθεση!), έπαιζαν ψύχραιμα και χτυπούσαν σαν κόμπρες στην αντεπίθεση. Τα ακραία μπακ, ο Χουανφράν και ειδικά ο Φελίπε Λουίς, έπαιρναν μέτρα στον ασβέστη, οι Γκάμπι και Τιάγκο έγιναν κλώνοι του Κρόνου και κατάπιαν τους αντιπάλους, ενώ ο Ντιέγκο Κόστα έπαιζε άκρως ικανοποιητικά ως target man. Ειδική μνεία αξίζουν ορισμένοι παίχτες. Για παράδειγμα, ο Τουράν. Στα χαρτιά βρισκόταν έξω δεξιά, αλλά η διάταξή του στο χόρτο υποδείκνυε ότι μάλλον έπαιζε έναν ελεύθερο ρόλο. Τρομερή εντύπωση προξένησε ο Τιάγκο. Αυτός ο soft Πορτογάλος που έβγαινε πρώτος στην μπάλα και κέρδιζε κάθε μονομαχία. Άξιος συμπαραστάτης ο Γκάμπι. Ο αρχηγός. Τέλος, οφείλω να αναφερθώ στον Βίγια. Και μόνο η παρουσία του στο γκαζόν, δημιουργεί ένα είδος αντιπερισπασμού υπέρ του ικανότατου Ντιέγκο Κόστα. Του δίνει ελευθερία κινήσεων και του ανοίγει πολύτιμους χώρους. Όλα αυτά έλαβαν μέρος στο πρώτο μέρος. Απλά να αναφέρω ότι μετά το γκολ του Ντιέγκο Κόστα, η ομάδα δεν οπισθοχώρησε όπως θα περίμενε κάποιος. Κι αν αυτό συνέβη, ήταν τόσο ελάχιστα τα όπισθεν μέτρα που δεν μπόρεσα να τα αντιληφθώ.

Στο δεύτερο μέρος περίμενα ότι ο Αντσελότι θα έκανε εξωτερικές αλλαγές. Θα ήταν αναμενόμενο. Και λογικό. Όντως, προέβη σε αντικαταστάσεις. Αλλά σε λάθος αντικαταστάσεις! Δεν εννοώ ότι δεν του βγήκαν οι αλλαγές. Απλά η τακτική ερμηνεία αυτών δεν έχει εξήγηση. Θα σας παρακαλούσα να μην εξετάσετε τις αλλαγές ως μεμονωμένα περιστατικά, αλλά ως ενιαίο κομμάτι της τακτικής της Ρεάλ. Έβαλε, λοιπόν, σωστά τον Μόντριτς, αντί του Ιγιαραμέντι, ώστε να παίξουν λίγο με την μπάλα κάτω, ενώ, έναντι κάθε λογικής, κράτησε στο τερέν τον εξαφανισμένο Ίσκο. Είμαι σίγουρος ότι μετά από αυτήν την εμφάνιση πολλοί θα αναπολούν -εκ νέου- τον Οζίλ. Αυτή η απόφαση ακύρωσε ουσιαστικά τον ρόλο του Μόντριτς, ο οποίος προσπαθούσε να σπάσει μπάλες και δεν ήξερε το που και το πως. Το επόμενο λάθος του Αντσελότι ήταν η αντικατάσταση του Ντι Μαρία με τον Μπέιλ -τον χρειαζόταν πραγματικά αυτόν τον παίχτη;- και η παραμονή του Μπενζεμά στο παιχνίδι, με τον Μοράτα στη συνέχεια να εκθέτει πλήρως τον προπονητή του. Ειδικά η είσοδος του Μπέιλ δεν είχε καμιά λογική. Ο Ουαλός θέλει ανοιχτούς χώρους, τους οποίους σπάνια βρίσκει στους αγώνες της Ρεάλ, τη στιγμή που η Ατλέτικο ήταν προφανές ότι θα δώσει έξτρα αμυντικό βάθος και θα έπαιζε με μικρότερο πλάτος. Συν τοις άλλοις, ο Κριστιάνο Ρονάλντο αποσυντονίστηκε πλήρως και τολμώ να πω ότι φαινόταν κάπως εκνευρισμένος. Από την άλλη πλευρά, ο Σιμεόνε, έχοντας εμπιστοσύνη στο αγωνιστικό πλάνο και στους τακτικούς ρόλους των ποδοσφαιριστών, δεν άλλαξε πολλά πράγματα. Έπραξε τα αυτονόητα. Έδωσε, όπως είπαμε, αμυντικό βάθος, κράτησε ψηλά τον Ντιέγκο Κόστα, έδωσε εντολή στον πολυδιάστατο Κόκε να μετατραπεί σε τρίτο χαφ, συρρίκνωσε κάπως το πλάτος και έδωσε εντολή για αντεπιθέσεις. Με τα χωράφια που άφηναν πίσω οι γηπεδούχοι, αυτό ήταν παιχνιδάκι. Η Ρεάλ προσπάθησε ορισμένες φορές να βάλει την μπάλα κάτω, σταμάτησε τις σέντρες, έδειξε διάθεση για πρέσινγκ, αλλά σε ολόκληρο το 90λεπτο έβγαλε μισή αντεπίθεση (!), ο Μπέιλ έκανε κούρσες και έφτανε μέχρι τις διαφημιστικές πινακίδες, ο Μπενζεμά δεν μπόρεσε να κοντρολάρει σωστά ούτε μία φορά την μπάλα, ενώ ο Ίσκο, χωρίς να είμαι υπερβολικός, βρισκόταν εκτός παιχνιδιού, κλίματος και πραγματικότητα. Κι όμως, ο Ιταλός προπονητής, ενάντια όλων των προγνωστικών, τον κράτησε μέχρι το 70' λεπτό! 

Το τελικό σκορ αδικεί τους φιλοξενούμενους. Θα μπορούσαν να πετύχουν τουλάχιστον ένα γκολ ακόμη. Δεν πειράζει. Η νίκη τους ίδιους βαθμούς φέρνει. Αν και το παιχνίδι θα μπορούσε να κλειδώσει νωρίτερα, καθώς ο Σιμεόνε εξάντλησε όλα τα περιθώρια και άργησε κάπως να προβεί σε αλλαγές: ηταν φανερό από το 80' λεπτό ότι η ομάδα χρειαζόταν φρεσκάρισμα. Ο Αργεντινός τεχνικός, ο οποίος έχει ζήσει το double της ομάδας το 1996, έχει σφυρηλατήσει ένα ελκυστικό σύνολο που αμύνεται λυσσαλέα και επιτίθεται βίαια. Ανελέητα. Δίχως διαλείμματα. Non stop. Είχαμε πει σε ανύποπτο χρόνο ότι ο τεχνικός της Ατλέτικο Μαδρίτης (κλισέ) φτιάχνει κάτι καλό στην Μαδρίτη. Κι αυτή η ομάδα έχει την σφραγίδα του Σιμεόνε. Όποιος θυμάται τι είδους παίχτης ήταν ο Ντιέγκο, καταλαβαίνει πλήρως τι εννοώ. Και είχα υποσχεθεί ότι θα προσπαθήσω να παρακολουθώ την αγαπημένη μου ισπανική ομάδα όσο περισσότερο μπορώ. Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι οι φιλοξενούμενοι κέρδισαν για έναν απλό λόγο: τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή είναι καλύτερη ομάδα από την Ρεάλ. Κι αυτό το γνωρίζει κι ο ίδιος ο Αντσελότι. Δεν έχασε η Ρεάλ, η Ατλέτικο κέρδισε. Το 4-4-2 και το ποδόσφαιρο αναμονής βγήκαν νικητές. Πανάξιοι, να προσθέσω, νικητές.

Υ.Γ.1 Από τον Αντώνη Καρπετόπουλο: «Ευτυχώς που ανέλαβε την Ξάνθη ο Γερμανός Μάουρερ -και δεν το λέω μόνο γιατί ο άνθρωπος είναι μεγάλος λάτρης του επιθετικού ποδοσφαίρου και κάτι μπορεί να αλλάξει. Το λέω γιατί, χάρη στην πρόσληψή του, επιτέλους καταρρίφθηκε ένας αστικός μύθος, σύμφωνα με τον οποίο ο Πανόπουλος έχει τέσσερις προπονητές, που τους πληρώνει όλους ισοβίως, (δηλαδή τον Ματζουράκη, τον Κεχαγιά, τον Καραγεωργίου και τον Κωστένογλου) και τους αλλάζει τον ένα με τον άλλο όποτε τους βαριέται».

Υ.Γ.2 Με ρωτάνε πολλοί φίλοι μου την άποψή μου για τις εξελίξεις με την Χρυσή Αυγή. Η αλήθεια είναι ότι σκέφτομαι να ετοιμάσω ένα άρθρο, αλλά διστάζω. Με κουράζει να εξηγώ το αυτονόητο. Βαριέμαι αφόρητα. Δεν με εξιτάρει.  Μου φαίνεται και ολίγον ντροπιαστικό. Πώς να εξηγήσεις σε κάποιον ότι ο ήλιος είναι κίτρινος και ο ουρανός γαλάζιος;

Υ.Γ.3 Ευπειθώς αναφέρω ότι όσο περνάνε οι μέρες, ο χρόνος που αφιερώνω στο blog μειώνεται. Κι όχι μόνο στο δικό μου, αλλά και σε αυτά που παρακολουθώ. Συγχωρέστε με. Δεν το κάνω επίτηδες. Αλλά αυτό το διάστημα έχουν πέσει πολλά μαζεμένα. Επομένως, μάλλον οι αναρτήσεις αναπόφευκτα θα περιοριστούν. Ή, για να το θέσω, καλύτερα, οι μακροσκελείς αναρτήσεις. Αλλά αυτό δεν πειράζει ιδιαίτερα. Ούτως ή άλλως, δεν τις διαβάζουν και πολλοί.

Υ.Γ.4 Αν όλα πάνε καλά, η επόμενη ανάρτηση θα είναι κάπως διαφορετική από τις προηγούμενες. Διότι τόσα χρόνια δεν έχουμε πει τίποτα για αυτό το blog.

Υ.Γ.5 Θυμάμαι τα κλικ μέσα στο μυαλό μου την πρώτη φορά που το άκουσα.

11 σχόλια:

  1. πολύ σωστά το θέτεις: τι να πεις για τ' αυτονόητα; πως να τα σχολιάσεις;

    εύχομαι οι λόγοι της αποχής, να είναι για καλό. επιτέλους ας γύρισε η προσωπική σου ρόδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Kanthare κέρδισε η Ατλέτικο κι από την χαρά μας κάναμε ανάρτηση; Για τους ενδιαφερόμενους στιγμιότυπα εδώ:

    http://www.dailymotion.com/video/x15bpfl_real-madrid-0-atletico-madrid-1_sport

    Τον αγώνα δεν τον παρακολούθησα, οπότε άποψη δεν έχω. Μιλώντας όμως με κάτι φιλαράκια χθες ο ένας "ψηνόταν" να το παίξει διπλό στο στοίχημα. Ελπίζω να το έκανε και να έβγαλε χαρτζιλίκι...

    Όσο για το τραγούδι του (θεού) Malmsteen, εγώ -εν αντιθέσει με σένα- την πρώτη φορά που το άκουσα είπα "τι φλωριά είναι αυτή;"!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Βίκυ, θλίβομαι όταν οι άνθρωποι δεν μπορούν να οραματιστούν ή να εξήγήσουν το αυτονότο. Θλίβομαι όταν το αποθεώνουν. Πρόκειται για παθογενείς καταστάσεις. Τέλος πάντων. Είναι πολύ πιθανό, εν τέλει, να γράψω κάποιο άρθρο για τις εξελίξεις με την Χρυσή Αυγή. Όσο για τους λόγους της αποχής είναι απλούστατοι και πολύ συγκεκριμένοι. Κρατάω σχεδόν μόνος μου ένα σπίτι 150 τετραγωνικών, δηλαδή νοικοκύρης, ξεκινάω το δεύτερο μου μεταπτυχιακό και έχω ήδη ξεκινήσει το διδακτορικό μου. Ευτυχώς που δεν έχω γκόμενα. Δεν θα είχα χρόνο ούτε για χέσιμο! (Μάκαρι να κάτσει και μια δουλειά! Μακάρι!)

    Μπαλαντέρ, και να μην κέρδιζε πάλι θα κάναμε ανάρτηση. Μην κοιτάς που δεν γράφω συχνά για την αγαπημένη μου ομάδα. Πάντοτε προσπαθώ να την παρακολουθώ. Το διπλό στο στοίχημα ήταν μονόδρομος. Τέτοια απόδοση δεν πετυχαίνεις συχνά. Μέχρι κι εγώ σκέφτηκα να το παίξω! Όταν άκουσα το τραγούδι πρώτη φορά άκουγα καμπανάκια. Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό, αλλά έτσι έγινε. Το ίδιο έπαθα όταν είχα ακούσει πρώτη φορά το Aqualung των Θεών Jethro Tull. Έλεγα τι μουσικό νέκταρ είναι αυτό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. βρε θηρίο πως τα προλαβαίνεις όλα αυτά; μακάρι, εύχομαι, να κάτσει και δουλειά που τόσο καιρό σε ταλανίζει...

    θα περιμένω το άρθρο σου. οι σκέψεις και οι απόψεις σου είναι πάντα δομημένες και πάντα τις στηρίζεις σε επιχειρήματα. μη το θεωρείς λίγο αυτό. νομίζεις πολλοί το κάνουν;

    πραγματικά εύχομαι το καλύτερο για σένα! τόσο καιρό που γνωριζόμαστε, ελπίζω να έχεις καταλάβει πόσο σε εκτιμώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Βίκυ μου, αν ο άνθρωπος βάλει στόχους και θέλει να πετύχει, προλαβαίνει και παραπρολαβαίνει. Όποια αποστολή αναλαμβάνω, πάντοτε συνειδητά, την διεκπεραιώνω.

    Για τη δουλειά κάτι πήγε να κάτσει, αλλά μάλλον φανήκαμε γκαντέμηδες. Μην φανταστείς ότι ήταν τίποτα σπουδαίο. Part time σε super-market. Αλλά ακόμα κι αυτό θα ήταν τεράστια ένεση και δεν εννοώ μόνο το χρηματικό της όλης υπόθεσης. Πάντως, δεν έχω χάσει ακόμα τις ελπίδες μου. Περιμένω και μακαρι να με καλέσουν!

    Όχι, έχεις δικιο, δεν το κάνουν πολλοί. Και ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Ίσως, εν τέλει, γράψω ένα μικρό κείμενο. Αν και όσες φορές σκοπεύω να γράψω κάτι μικρό, προκύπτει μεγάλο. Ο οίστρος βλέπεις!

    Τέλος, σημαίνει πολλά για μένα να μου λέει κάποιος που ουσιαστικά δεν με γνωρίζει από κοντά ότι με εκτιμά. Το θεωρώ κοπλιμάν ολκής. Σε ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Χάρης

    Φίλε Κάνθαρε, το Ρεάλ-Ατλέτικο δεν το είδα. Από τις φάσεις και μόνο, είδα ότι η Ρεάλ είναι μπερδεμένη και ο Αντσελόττι στο ψάξιμο. Για την Ατλέτικο δεν μπορώ να πω κάτι γιατί δεν τους ξέρω. Μου έδειξαν πεινασμένη ομάδα με χαρακτήρα και τσαγανό, κάτι που αναπληρώνει τα ποιοτικά κενά τους.

    Ο Ντιέγκο Λόπεθ με τις εμφανίσεις του για μένα έχει αποτινάξει την ταμπέλα "κάθεται στον Μουρίνιο και τον βάζει αντί του Κασίγιας". Μιλάμε για σπάνια περίπτωση παίκτη που βολόδερνε για χρόνια και από σπόντα καθιερώθηκε σε ομάδα σαν την Ρεάλ στα 30 του. Ο Μπενζεμά δεν κάνει για την Ρεάλ, είναι έξω από τα νερά του, το λέω από την πρώτη στιγμή που τον πήραν. Ο Εζίλ είναι τεράστια απώλεια, και θύμα του άμπαλου Πέρεθ (τον θυσίασε, μαζί με τον Ιγκουαΐν, για τον αχρείαστο Μπέηλ, που δεν πιστεύω ότι μπορεί να παίξει σε μή αγγλικές ομάδες που παίζουν το ασταμάτητο πάνω-κάτω). Ο Ντιέγκο Κόστα της Ατλέτικο δεν μου γεμίζει το μάτι. Αληταράς, τσαμπουκάς, "ξύλινος". Τέτοιο στυλ παίκτη (στυλ, όχι επίπεδο, γιατί δεν γίνεται να είσαι πρώτος σκόρερ και να είσαι κακός παίκτης) περιμένεις να δεις σε τοπικά πρωταθλήματα που πέφτει το ξύλο της αρκούδας. Μπράβο στην Ατλέτικο που καθιερώθηκε στα ψηλά πατώματα της Πριμέρα, η Ρεάλ φέτος θα έχει μα μεταβατική χρονιά. Και θα πληρώσει άσχημα το λάθος με τους Εζίλ-Ιγκουαΐν-Μπέηλ.

    Δεν θα επεκταθώ στα της Χρυσής Αυγής. Είναι συμμορία? Μπουζουριάστε τους κι ας είναι βουλευτές. Αυτό που με ενοχλεί είναι η έλλειψη ισονομίας. Σχεδόν κανείς από τους καταστροφείς της Ελλάδος (δηλαδή ΟΛΟ το πολιτικό σκηνικό, από ΠΑΣΟΚ-ΝΔ μέχρι ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, συνδικαλιστές, δημάρχους, νομάρχες, κλπ) δεν έχει συλληφθεί ακόμα. Για την ακρίβεια, όχι εισαγγελική έρευνα δεν έχει γίνει, αλλά ούτε καν σαν σοβαρή σκέψη δεν υπάρχει.

    Σε καταλαβαίνω για τις δυσκολίες που έχεις με το Πανεπιστήμιο, κι εγώ Μεταπτυχιακός είμαι. Καλή δύναμη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Το Ρεάλ-Ατλέτικο ήταν μια πραγματική απόλαυση (υποστηρίζουμε και την ίδια ομάδα στην Ισπανία ρε φίλε, εντυποσιάστικα)! Προς το Χάρη είδα τις περσυνές κοκορομαχίες που είχε ο Ντιέγκο Κόστα με το Σέρχιο Ράμος και ο τύπος φύσηξε τις μύξες του στη χούφτα του και μετά τις πέταξε στη μάπα του Ράμος. Τεράστιος αληταράς (και παιχταράς)!

    Στα της Χρυσής Αυγής απλά τους πετάς στη Σπιναλόγκα μαζί με τους αναρχοφασίστες και άστους να σφάζοντε, καλό για όλους είναι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Χάρη, κι εγώ ήταν να μην το δω. Αλλά είχα πάει μια εκδρομή στο Σοφικό Κορινθίας και επέστρεψα αργά το απόγευμα. Ήμουν αρκετά κουρασμένος, καθώς είχα κοιμηθεί ελάχιστα το προηγούμενο βράδυ, κάτι που είχα ψιλοκανονίσει το βράδυ δεν έκατσε, κι επομένως έκατσα άνετα κι ωραία και παρακολούθησα ένα όμορφο ματς!

    Μια μικρή διόρθωση, αν μου επιτρέπεις. Η Ατλέτικο δεν έχει μεγάλα ποιοτικά κενά. Διαθέτει καλούς παίχτες και ο Σιμεόνε έχει φτιάξει ένα ελκυστικό σύνολο. Αυτός που δεν μου αρέσει είναι ο τερματοφύλακας, ο Κουρτουά. Τον θεωρώ υπερτιμημένο.

    Κοίτα, μια ομάδα όπως η Ρεάλ, σπάνια δέχεται φάσεις. Εννοώ ότι είναι δύσκολο να αντιληφθείς πλήρως την αξία/συνεισφορά του τεραμτοφύλακα. Ο Ντιέγκο Λόπεζ, πάντως, είναι αξιόλογος τερματοφύλακας και βλέπω ότι μπορεί να παίξει και με τα πόδια. Ο Μπενζεμά πράγματι δεν κάνει για τη Ρεάλ. Το ίδιο πιστεύω και για τον Ντι Μαρία, τον οποίο έχω χαρακτηρίζει ποδοσφαιρική απάτη. Ο Οζίλ μπορεί να είχε κάποια σκαμπανεβάσματα στην Ρεάλ, να μην ήταν απόλυτα σταθερός, να μην βοηθούσε συνταρακτικά στην άμυνα, να μπορούσε να παίξει μόνο σε μία θέση (πίσω από τον επιθετικό), αλλά αυτό που έκανε, το έκανε καλά. Είναι πολύ καλός παίχτης και είχε ταιριάξει άριστα με τους υπολοίπους. Ειδικά οι πάσες στον Κριστιάνο, καθώς ο τελευταίος έκανε το σπριντ, εν κινήσει δηλαδή, ήταν ωραία συνεργασία. Ξέχασα να πω ότι κι ο Κοεντράο δεν είναι για επίπεδο Ρεάλ. Όπως κι ο Πέπε, όχι τόσο για την αξία του, αλλά επειδή τσαλακώνει το προφίλ της Ρεάλ. Θεωρώ ότι με την φυγή του Μουρίνιο και την έλευση του Ιταλού, αυτοί οι δυο παίχτες θα πουληθούν. Για τον Μπέιλ τα έχουμε πει: αχρείαστη μεταγραφή, αλλά θυμίζω ότι η Ρεάλ έχει τον τρόπο της. Θεωρεί ότι πρέπει να κυνηγά το καλύτερο ή το πιο δύσκολο και να διαφημίζει την προσπάθεια αυτή. Νταξ, μαγκιά της. Αλλά να δέχεται κάποιες φορές ότι αυτή η συμπεριφορά έχει αρνητικό αντίκτυπο στο χόρτο. Ο Ντιέγκο Κόστα είναι καλός παίχτης. Τον είχα σκανάρει πρώτη φορά πριν δυο χρόνια. Φαινόταν ότι το έχει. Παίζει καλά με πλάτη, είναι καλός στο κεφάλι, έχει θανατηφόρα κοφτή ντρίπλα και πολύ καλό τελείωμα. Και ναι, είναι κωλοπαιδαράς.

    Για την Χρυσή Αυγή αποφάσισα τελικά να γράψω ένα κείμενο. Η μεθεπόμενη ανάρτηση θα αφορά αυτό το θέμα. Και νομίζω ότι, σύμφωνα με το πνεύμα των σχολίων σου, θα συμφωνήσεις με αυτά που θα γράψω.

    Τέλος, η φετινή χρονιά μάλλον θα είναι πολύ ζόρικη. Όσοι ακούνε ότι κάνω δεύτερο μεταπτυχιακό και συγχρόνως διδακτορικό με θεωρούν τρελλό. Κάνουν λάθος. Δεν είμαι τρελλός. Ρεαλιστής είμαι. Και δραστήριος. Δεν μπορώ να κάθομαι ανενεργός και να σαπίζω. Ούτε να γκρινιάζω για το γεγονός ότι δεν βρίσκω δουλειά. Δεν μου ταιριάζει. Είμαι αισιόδοξος άνθρωπος και πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Tommy, είμαι Ατλέτικο από την εποχή του Αγκιλέρα, του Ζουνίνιο, του Καμινέρο και του Κίκο!

    Ο Ντιέγκο Κόστα έχει πολλά προσόντα, αλλά πρέπει να μιλάει κάπως λιγότερο. Προχθές αρπάχτηκε με τον Πέπε, τον Ράμος και τον Ντιέγκο Λόπεζ. Επίσης, πρέπει να προσέχει τα τάκλιν που κάνει. Νταξ, είπαμε να είσαι δυναμικός, ρε Ντιέγκο, όχι να πετάς δυναμίτες!

    Για την Χρυσή Αυγή θα πούμε περισσότερα προσεχώς. Βλέπω, πάντως, ότι δεν μαθαίνουμε. Έχουμε απόκτήσει μηδενική κριτική σκέψη. Δυστυχώς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Γεια σου Κάνθαρε παιχταρά! Τώρα που επανήλθα εγώ, περιορίζεσαι εσυ;
    Είμαστε εδώ κ χαιρόμαστε να σε διαβάζουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ευχαριστώ, Παβού για τα καλά σου λόγια! Περιορίζομαι λόγω ανωτέρας βίας! Εκτός αν καταφέρω να προσθέσω στο 24ωρο της ημέρας 2-3 ώρες ακόμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ποιος θα λομπάρει τον τερματοφύλακα;

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...