Το κίτρινο υποβρύχιο αναδύεται

Παρακολούθησα με ενδιαφέρον το εντός έδρας ματς της Βιγιαρεάλ απέναντι στην Αθλέτικ Μπιλμπάο. Περίμενα ότι θα έμπαιναν αρκετά γκολ κι από τις δυο ομάδες. Μπήκαν συνολικά τρία. Οι Αμαρίγιος είχαν μόλις μία νίκη μέσα στο 2010 και απόψε στόχευαν στο τρίποντο. Έχουν μείνει πίσω στην βαθμολογία και το παιχνίδι αυτό θα αποτελούσε ένα ξεκίνημα για να κυνηγήσουν τις θέσεις που οδηγούν στην Ευρώπη.

Τα πολλά προβλήματα των γηπεδούχων δεν εμπόδισαν τελικά την ομάδα να πάρει την νίκη, με 2-1 απέναντι σε μια σοβαρή και πειθαρχημένη Μπιλμπάο. Οι φιλοξενούμενοι προσαρμοζόντουσαν άψογα στο παιχνίδι της Βιγιαρεάλ με την τελευταία να είναι σαφώς βελτιωμένη με τον Γκαρίδο στον πάγκο της, που πήρε την θέση του Βαλβέρδε. Η Μπιλμπάο πάλεψε, πίεσε ψηλά και λίγο έλειψε να φύγει με τον βαθμό της ισοπαλίας από το Ελ Μαδριγάλ. Η Βιγιαρεάλ είχε την χαρά να προηγηθεί με τον Καπντεβίλα μόλις στο 5' λεπτό. Η Μπιλμπάο αντέδρασε και έφερε το ματς στα ίσια με πανέμορφο σουτ του Γκαμπιλόντο. Κι εκεί που έλεγα ότι το ημίχρονο θα λήξει Χ, ο Νίλμαρ διπλασιάζει τα τέρματα των γηπεδούχων. Η άμυνα των Βάσκων ήταν σαν χωνί με τους μέσους της Βιγιαρεάλ να μοιράζουν την μία κάθετη μετά την άλλη. Έτσι, δεν μου κάνει καθόλου εντύπωση το γεγονός ότι και τα δυο γκολ των γηπεδούχων προήλθαν από κάθετες. Προβλήματα όμως είχαν και τα σέντερ μπακ των γηπεδούχων, Ροντρίγκεζ και Γκοντίν, στο ψηλό παιχνίδι. Όλα τα λεφτά, όμως, ήταν το τρομερό φινάλε που επιφύλασσε το ματς.

Ο νεοεισελθείς Μιουνιάιν (17χρονο ταλέντο) κέρδισε πέναλτι στο 88' λεπτό που εκτέλεσε ο Ιραόλα με τον Λόπεζ να αποκρούει. Στην επαναφορά, η Βιγιαρεάλ αντεπιτίθεται με τον κουρασμένο Πιρές να χάνει μεγάλη ευκαιρία. Στο καπάκι γίνεται - λόγω ενός μαρκαρίσματος - πανικός με τον διαιτητή να αποβάλλει ένα παίχτη από κάθε ομάδα. Ο αποβληθείς Γκοντίν, καθώς πήγαινε για τα αποδυτήρια δέχτηκε επίθεση από τον προπονητή των Βάσκων, Χοακίν Καπαρός και αποβλήθηκε λίγα δευτερόλεπτα αργότερα. Ενδεικτικό είναι ότι ο ρεφ κράτησε εφτά λεπτά καθυστερήσεις τις οποίες τήρησε μέχρι τελευταίο δευτερόλεπτο. Στην πορεία η Μπιλμπάο τέλειωσε με εννιά παίχτες.

Ωραίο και συνάμα περίεργο παιχνίδι με εκρηκτικό επίλογο. Πολλές κάθετες πάσες, με αρκετές ευκαιρίες για κάθε ομάδα. Η ήττα αυτή για τους φιλοξενούμενους δεν τους στοιχίζει κάτι. Κάνουν καλή σεζόν και παίζουν χωρίς πίεση. Όσο για την Βιγιαρεάλ πρέπει να προσπαθήσει περισσότερο αν θέλει να βγει Ευρώπη. Σίγουρα, έχει πολλές απουσίες παιχτών, αλλά η αλήθεια είναι ότι έχει και παίχτες που δεν τραβάνε πλέον (Σένα, Πιρές). Πάντως, για να είμαι ειλικρινής το Χ ίσως ήταν το πιο δίκαιο αποτέλεσμα.

Λύτρωση

Ο Άρης πήγαινε στην Ξάνθη για δυο αποτελέσματα. Στην πραγματικότητα πήγαινε μόνο για τη νίκη. Έπαιζε το πιο σημαντικό ματς της χρονιάς, μέχρι το επόμενο. Από την άλλη πλευρά δεν ξέρω τι νομίζει ο περισσότερος κόσμος για την Ξάνθη, αλλά η αλήθεια είναι ότι το κύπελλο αποτελεί διακαή πόθο του Πανόπουλου. Ούτως ή άλλως ο Κασναφέρης έχει δηλώσει ότι στόχος είναι το κύπελλο.

Οι γηπεδούχοι ήταν αυτοί που μπήκαν πολύ δυνατά, με τον Άρη να τους δίνει κατοχή μπάλας. Μετά το πρώτο τέταρτο, οι φιλοξενούμενοι φρέναραν το ρυθμό και ισορρόπησαν το ματς. Άναρχο παιχνίδι, χωρίς κάποια ομάδα να μπορεί να επιβληθεί στη μεσαία γραμμή. Ο Άρης είχε κλείσει καλά τους διαδρόμους στα δυο άκρα της άμυνας, με την Ξάνθη να μην μπορεί να κάνει ότι έκανε στο μεταξύ τους ματς πρωταθλήματος. Η πρώτη μεγάλη φάση άνηκε στην Ξάνθη στο 26' λεπτό με τον Βάλλα να στέλνει την μπάλα πάνω στο Σηφάκη. Από Ξάνθη μου άρεσε πολύ ο κινητικός Έλινγκτον, ενώ από Άρη ο Αντού αλώνιζε όλη την αριστερή πλευρά. Η αδυναμία των κιτρινόμαυρων να ελέγξουν το κέντρο, εμπόδιζε την ομάδα να βγει μπροστά με αξιώσεις, έστω και με κόντρα. Το πρώτο μέρος τέλειωσε με τις καιρικές συνθήκες να χειροτερεύουν. Αναρωτιόμουν τι θα μπορούσε να αλλάξει ο κλώνος του Ρόκκου. Σκέφτηκα ότι το πιο πιθανό θα ήταν να άλλαζε πρόσωπα, αλλά όχι διάταξη. Το σίγουρο είναι ότι όποιος έβαζε πρώτος γκολ θα κέρδιζε το ματς. Ή μήπως όχι;

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με τον Άρη να μπαίνει ορμητικά στον βαρύ αγωνιστικό χώρο και να θέλει να δημιουργήσει προβλήματα στους Κωστούλα και Βάλλα. Ο Νάτσο με τον Πρίττα (τεράστιος) ανέβασαν την απόδοσή τους και πίεζαν ψηλά με την Ξάνθη να κάνει εύκολα το λάθος. Δεν ξέρω τι επιζητούσε ο Μαντζουράκης από τους παίχτες του, αλλά φαινόταν ότι ήταν προσκολλημένοι στο προηγούμενο μεταξύ τους ματς. Ωστόσο, οι Κιντάνα και Πόι δεν ηταν τόσο κινητικοί και ο Αράνο δεν το κούναγε ρούπι από το αριστερό άκρο της άμυνας. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Άρης μέχρι το 65' λεπτό, στην προσπάθεια του να δημιουργήσει είχε διπλάσια λάθη από την Ξάνθη, σαράντα στον αριθμό. Στο ίδιο χρονικό σημείο, ο Κούπερ έριχνε στο ματς τον νεαποκτηθέντα Μεριέμ στη θέση του Αντού. Δεν κατάλαβα γιατί βγήκε ο Αντού. Να είμαι ειλικρινής περίμενα να βγει ο Χαβίτο. Συμπέρανα ότι ίσως ο Κούπερ πρόσεχε τον κώλο του και δεν τον χάλαγε το Χ.

Και ξαφνικά όλα όσα έχω γράψει μετατρέπονται σε λόγια του αέρα. Ο λόγος; Μια πολύ καλή σέντρα του Πόι από αριστερά έχρισε σκόρερ τον Στίνγκα και έβαλε στη θέση του οδηγού την ομάδα της Ξάνθης. Ο Άρης είχε μόνο μια επιλογή και είκοσι λεπτά (χωρίς τις καθυστερήσεις) στη διάθεσή του. Επίθεση, επίθεση και πάλι επίθεση. Φάση στο 84' λεπτό με τον Γκιάρο να πιάνει την κεφαλιά και τον Λυμπερόπουλο με τον μαχητικό Τζάγκι να διώχνουν την μπάλα σε κόρνερ. Στο 94' λεπτό, ο Μεριέμ (καλά πόδια) με εκτέλεση φάουλ βρίσκει τον Κάμπορα, ο οποίος παίρνει την κεφαλιά με την μπάλα να πηγαίνει στο οριζόντιο δοκάρι και τον Νέτο να παίρνει το ριμπάουντ και να ισοφαρίζει. Πραγματική λύτρωση για τον Άρη.

Ότι και να πούμε είναι λίγο. Η Ξάνθη, δευτερόλεπτα πριν σφυρίξει ο διαιτητής τη λήξη του αγώνα, βρέθηκε κυριολεκτικά αγκαλιά με την πρόκριση, την ίδια στιγμή που ο Άρης περνούσε από την κόλαση στο παράδεισο. Από αυτό το ματς έβγαλα τρία συμπεράσματα. Πρώτον, η μεγαλοψυχία του Άρη να αποπειραθεί να αναστήσει την Ξάνθη και δεύτερη φορά. Δεύτερον, ότι ενώ είμαι λάτρης του 4-4-2, αναγνωρίζω ότι αυτό το σύστημα απαιτεί δυο αμυντικά χαφ κολώνες και ο Άρης καλώς ή κακώς δεν έχει. Ο Νάτσο, αν και βελτιωμένος απόψε, αποτελεί σκιά του παλιού του εαυτού και ο φιλότιμος Πρίττας δεν αρκεί. Ίσως ο Αργεντίνος τεχνικός χρειάζεται να αναθεωρήσει κάποια πράγματα. Ωστόσο, δέχομαι ότι με Ναφτί και Ντάριο η ομάδα δείχνει άλλο πρόσωπο. Τρίτον, το φινάλε ήταν εκπληκτικό. Μόνο ο αθλητισμός μπορεί να προσφέρει τέτοιες συγκινήσεις.

Τεράστιο το ψυχολογικό πλήγμα της Ξάνθης, με την πρόκριση να παίζεται πλέον στο Χαριλάου, όπου ο Άρης έχει τον πρώτο λόγο. Ενισχυμένος με παίχτες να γυρνάνε από τραυματισμούς και με τον κόσμο να δίνει βροντερό παρόν, περιμένω η ομάδα να βγάλει ενέργεια και πάθος για την πρόκριση. Ραντεβού λοιπόν την ερχόμενη βδομάδα. Ραντεβού για το σημαντικότερο ματς της χρονιάς.

Ικανότητα ή τύχη;

Στην κλήρωση για τα προκριματικά του Euro 2012 που θα διεξαχθεί στα γήπεδα της Ουκρανίας και της Πολωνίας, πολλοί ήταν αυτοί που είπαν ότι το άστρο του Ρεχάγκελ έλαμψε για μια ακόμη φορά. Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω. Δεν υπάρχει κανένα άστρο και καμία τύχη. Η κλήρωση ήταν αποτέλεσμα της ικανότητας της ομάδας να παίρνει νίκες που παλαιότερα δεν έπαιρνε, με αποτέλεσμα να ανεβαίνει θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη και να βρίσκεται στο δεύτερο γκρουπ δυναμικότητας.

Με δεδομένη την συμμετοχή της Εθνικής στο μουντιάλ το καλοκαίρι, προκύπτουν κάποια εύλογα ερωτήματα. Σε τι κατάσταση θα είναι η ομάδα μετά το τέλος της διοργάνωσης; Θα έχει ''μαγέψει''; Θα έχει ξεφτιλιστεί; Πολλά κρίνονται για το μέλλον, διότι μην ξεχνάμε ότι το μουντιάλ τελειώνει αρχές Ιουλίου και τα προκριματικά του euro θα ξεκινήσουν αρχές Σεπτεμβρίου. Το διάστημα είναι πολύ μικρό σε περίπτωση που χρειαστεί αλλαγές η ομάδα. Τι είδους αλλαγές; Εκτός από παίχτες είναι πιθανό να πάμε στα προκριματικά και με άλλον προπονητή! Ήδη υπάρχουν φήμες που θέλουν τον Αναστασιάδη ή ακόμα και τον Ντούσαν να κάθεται στον πάγκο μετά το τέλος του μουντιάλ. Να σας πω, όμως, κάτι που πιστεύω ακράδαντα; Θεωρώ ότι η παλιογερμανική αλεπού περίμενε να δει την κλήρωση των προκριματικών. Και έχω την εντύπωση ότι μόλις διαπίστωσε ότι η ομάδα μπορεί να περάσει, θα κάτσει και μετά το μουντιάλ.

Και εδώ που τα λέμε γιατί να μην μπορεί; Ποιον θα φοβηθεί; Ακόμα και την - προερχόμενη από το πρώτο γκρουπ - Κροατία δεν νομίζω ότι έχει κανένα λόγο να την φοβάται. Η Κροατία είναι ομάδα ικανή για το καλύτερο, αλλά χαρακτηρίζεται από εξαιρετική αστάθεια. Ή μήπως η Εθνική δεν μπορεί να κερδίσει εντός κι εκτός ομάδες σαν την Μάλτα, την Λετονία και την Γεωργία του καράφλα; Άντε να κολλήσει στο Ισραήλ. Δεν λέω ότι είναι το απόλυτο φαβορί του ομίλου και θα περάσει τρένο. Όχι βέβαια. Το φαβορί είναι η Κροατία. Αλλά σε αυτόν τον όμιλο μας δίνεται η δυνατότητα να περάσουμε απευθείας ως οι καλύτεροι δεύτεροι των προκριματικών. Ίσως και να χρειαστεί να παίξουμε μπαράζ, όπως ακριβώς έγινε και με την Ουκρανία για να δούμε ποιος από τους δυο θα περνούσε στο μουντιάλ. Ότι και να γίνει η ομάδα θα πουλήσει ακριβά το τομάρι της.

Σύμφωνα με μια ατάκα του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, η εμπειρία σίγουρα δεν αποτελεί ντεζαβαντάζ. Στην περίπτωσή μας ταιριάζει γάντι. Μπορεί πολλοί να νομίζουν ότι ο Γερμανός είναι ο μόνος coach που μπορεί να φάει σούπα με πιρούνι ή να πιάσει νερό με απόχη, αλλά η αλήθεια είναι ότι όλα είναι υπολογισμένα με μαθηματική ακρίβεια. Σε τέτοιες διοργανώσεις δεν είναι τυχαίο ότι τις ευθύνες των εθνικών ομάδων τις επωμίζονται καταξιωμένοι προπονητές που κουβαλούν κάποια χρόνια στις πλάτες τους.

Θέλω να πιστεύω ότι ο Πιλάβιος δεν θα προκαλέσει την τύχη του. Εξάλλου που να ψάχνουμε άλλον προπονητή μέσα στο κατακαλόκαιρο; Τον Ρεχακλή τον ξέρουμε και μας ξέρει. Και παρά την γκρίνια που δείχνουν ορισμένοι αμετανόητοι, τον γουστάρουμε και μας γουστάρει. Πιλάβιε, ο δρόμος για την πρόκριση είναι ομαλός και βατός. Μην τον αποκλείσεις.

Η απόλυτη στήριξη

Όντας απογοητευμένος από αυτά που ακούνε τα αυτάκια μου και διαβάζουν τα ματάκια μου, αποφάσισα να γράψω, έστω και με καθυστέρηση δυο ημερών, για την πρωτοφανή στήριξη που έδειξαν έμπρακτα, οι φίλοι της ομάδας μπάσκετ του Παναθηναϊκού. Μια ενέργεια που ειλικρινά δεν περίμενα. Σίγουρα τα δυο τελευταία αποτελέσματα της ομάδας στην euroleague δεν είναι και τα καλύτερα, σίγουρα η ομάδα δεν αποδίδει καλό μπάσκετ, σίγουρα κάποιοι παίχτες είναι ντεφορμέ, αλλά αυτό που μένει είναι ότι ο κόσμος είναι δίπλα στην ομάδα.

Δείχνει την ευγνωμοσύνη του προς την ομάδα για όσα έχει πετύχει τα τελευταία χρόνια. Και δεν έχει πετύχει λίγα. Φυσικά και δεν θέλω να υποβαθμίσω τις νίκες της Παρτιζάν και του Αμαρουσίου. Ίσα ίσα. Οι δυο προαναφερθείσες ομάδες είναι ομάδες με όλα τα γράμματα της λέξης κεφαλαία κι όχι μόνο το όμικρον. Ειδικά το Μαρούσι. Αυτές οι δυο ήττες στάθηκαν ικανές να δώσουν σκαλί σε κάποιους να κράξουν κακοπροαίρετα αυτούς που τους έχουν δώσει τόσα πολλά. Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας ''Πράσινη'' που παρότρυνε τους παίχτες να πετάξουν τις φανέλες δεν ήταν παρατραβηγμένο, αλλά κάτι παραπάνω. Ήταν ανούσιο, άδικο και άκαιρο.

Όπως άκαιρη ήταν και η επέμβαση του Δημήτρη Γιανακόπουλου. Δεν ξέρω ποιος νομίζει ότι είναι, αλλά η αντίδραση του ήταν ερασιτεχνική. Ο Γκαστόνε πάντως έδωσε το έναυσμα για την αντεπίθεση λέγοντας: ''Θα αφήσουμε την καρδιά μας και τα τομπολίνια μας στο παρκέ''. Αυτό που εισέπραξα είναι ότι ο κόσμος του Παναθηναϊκού αποκτά μπασκετική συνείδηση. Ο σύλλογος αποκτά μπασκετικό κοινό. Τα πράγματα που έχουν να γίνουν είναι αρκετά, αλλά το σίγουρο είναι ότι η ομάδα θα προσπαθήσει για το καλύτερο. Προσωπικά δεν γνωρίζω κάποιον που να έχει υπογράψει συμβόλαιο με τις επιτυχίες και τις νίκες. Το σημαντικό είναι ότι με τον κόσμο να λειτουργεί ως πυροσβεστικό όχημα, η κατάσταση οδεύει προς ομαλή εκτόνωση. Χρόνος για το come back υπάρχει.

Μπουνιές, ΠΑΣ-τέλωμα και το κοπή τη πίτα

Στον Πειραιά παίζουν μπουνιές, στην Α.Ε.Κ. δεν μπορούν πλέον να κόψουν ούτε μια πίτα και στον Π.Α.Ο.Κ. πήγαν στα Γιάννενα για μπακλαβάδες και τους κέρασαν τέσσερα τεμάχια. Και ειλικρινά αναρωτιέμαι πως γίνεται να χάσει ο Παναθηναϊκός το πρωτάθλημα; Πείτε μου πως γίνεται να χάσει ο Παναθηναϊκός το πρωτάθλημα. Ε δεν γίνεται. Εκτός αν αυτοκτονήσει. Βασικά ακόμα και να αυτοκτονήσει δεν γίνεται. Ή μήπως γίνεται;

Όπως είχαμε πει και σε παλαιότερο άρθρο, αυτά που κάνει ο Νιόμπλιας αν τα έκανε ο ιπτάμενος Τεν Τεν δεν ξέρω κι εγώ τι θα γινόταν. Για παράδειγμα έπαιξε δύο ντέρμπι και δεν νίκησε σε κανένα. Και η αλήθεια είναι πως ο Παναθηναϊκός του τσίμπλα πρέπει να νικήσει σε ντέρμπι για να στεφθεί πρωταθλητής. Όχι τόσο για τους τρεις βαθμούς, όσο για να δείξει ποιος είναι το αφεντικό. Ε ρε και να ήταν ακόμα ο ''μυρωδιάς'' Κάτε τι είχε να ακούσει από τις εφημεριδάρες. Ίσως και για αυτό να βγήκε ο Βγενό και να είπε αυτά που είπε, μετά το ματς με την Α.Ε.Κ. Για να τραβήξει λίγο το αυτάκι και να κόψει τον βήχα από ορισμένους γκρινιάρηδες.

Ας επιστρέψουμε στον συμπαθέστατο Νιόμπλια. Τι άλλαξε σε σχέση με τον προκάτοχο του; Ας ξεκαθαρίσουμε πρώτα ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με τον Σισέ. Απλά ο Γάλλος στα ντέρμπι τα βρίσκει δύσκολα, διότι τον κλείνουν πολύ καλά και δεν του αφήνουν χώρους. Αποτέλεσμα να βρίσκεται μπλοκαρισμένος από δυο παίχτες και μάλιστα χωρίς να έχει βοήθειες. Ποιος ο ρόλος του Κατσουράνη; Με τον Ολλανδό ο Κατσού έπαιζε μέχρι και κρυφός επιθετικός, απόρροια της κυριαρχίας του Σίλβα στη μεσαία γραμμή. Αυτό με τον Νιόμπλια έχει αλλάξει. Πλέον, βρέξει χιονίσει ο Κατσουράνης κάθεται δίπλα στον Σίλβα. Αποτέλεσμα, η ομάδα να βραχυκυκλώνει από το ίδιο το σύστημά της (4-3-3) που πολλοί θεώρησαν ως πανάκεια έναντι της ''λαίλαπας'' Κάτε. Επιπλέον, δεν υπάρχουν επελάσεις από τα ακραία μπακ για να βοηθήσουν τα επιθετικά χαφ. Με λίγα λόγια ο Παναθηναϊκός έχει χάσει τις επιθετικές λύσεις που είχε επί Κάτε. Οπότε αν φρενάρεις τον Γάλλο, έχεις κάποιες πιθανότητες να πάρεις το Χ, όχι όμως και να κερδίσεις. Στο πρόσφατο παρελθόν, αυτό έκανε ο Άρης και η Α.Ε.Κ. Δεν ασκώ κριτική στον Νιόμπλια, απλά προσπαθώ να σκιαγραφήσω, όσο μπορώ, το προφίλ του Παναθηναϊκού.

Ο τσίμπλας μετά το ματς με την Ξάνθη είχε πει μια μεγάλη αλήθεια. Ότι κανείς δεν θα θυμάται πως έπαιξε η ομάδα, παρά μόνο ότι κέρδισε. Δεν μπορώ να πω ότι δεν ισχύει, αλλά επίσης μεγάλη αλήθεια είναι ότι θα πρέπει να ξανασκεφτεί κάποια πράγματα όσον αφορά αυτό το υπερτιμημένο σύστημα 4-3-3. Έπιπλέον, έχει να σκεφτεί και το κύπελλο. Σε ένα από τα πρώτα άρθρα που είχα γράψει είχα πει ότι ζητούνται φαβορί. Νομίζω ότι τα φαβορί βρέθηκαν. Από την μια πλευρά έχουμε τον Παναθηναϊκό, ο οποίος αγωνίζεται σε λίγες ώρες με την Καλλιθεα στο Ο.Α.Κ.Α. και θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός μετά και την χθεσινή κηδεία στα Γιάννενα.

Από την άλλη, έχουμε τον Άρη που έχει να ξεπεράσει αρχικά το εμπόδιο της Ξάνθης και κατόπιν να σκουπίσει έναν εκ του Πανιωνίου και Καβάλας. Μπορεί να τα καταφέρει; Έτσι όπως δείχνουν τα πράγματα, το τρυφύλλι είναι ήδη τελικό, καθώς στον ημιτελικό παίζει με τα Γιάννενα του Αναστόπουλου (μεγάλη μορφή). Αν τελικώς επικρατήσουν οι θεωρητικά ισχυροί, προβλέπεται να δούμε μεγάλο τελικό ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και Άρη. Φέτος δίνεται η δυνατότητα στον Παναθηναϊκό να κάνει το double. Ας μη βιαζόμαστε όμως. Διαβάζω, ότι ο Νιόπλιας θα αφήσει πολλούς βασικούς εκτός εντεκάδας. Αν και θέλω να πιστεύω ότι το προηγούμενο ματς κυπέλλου με τον Πιερικό, τους έγινε μάθημα. Ή μήπως όχι;

Υ.Γ.1 Το σημερινό άρθρο έχει bonus τον τιτάνα Αναστό να ''μαγεύει'' και φυσικά να γίνεται διαφήμιση.

Η σταθερότητα του σκύλου

Ο Μπλατ είχε δηλώσει ότι σε ένα καβγά μεταξύ σκύλων, δεν παίζει ρόλο το μέγεθος του σκύλου, αλλά η καρδιά. Αν ο Άρης ήθελε να ελπίζει σε κάτι από αυτό το ματς θα έπρεπε να βάλει φρένο στις ταχύτητες του Ολυμπιακού και να κάνει κάτι που δεν το έχει φέτος. Να είναι αποτελεσματικός στην επίθεση και να πετυχαίνει εύκολα καλάθια. Παραλίγο να το καταφέρει.

Στο πρώτο δεκάλεπτο, ο Άρης ήταν αυτός που ξεκίνησε καλύτερα, αφού δεν άφησε τον Ολυμπιακό να τρέξει, έλεγχε τα ριμπάουντ και πετύχαινε εύκολα καλάθια, απόρροια της καλής κυκλοφορίας που είχε η ομάδα. Ο Ολυμπιακός από την άλλη δεν είχε ενθουσιασμό, έκανε αρκετά λάθη και δεν μπορούσε να πάρει αμυντικό ριμπάουντ, με αποτέλεσμα το δεκάλεπτο να κλείσει 22-21 υπέρ του Ολυμπιακού. Το σκηνικό άλλαξε άρδην στο δεύτερο δεκάλεπτο, διάστημα κατά το οποίο οι παίχτες του Γιαννάκη ήταν καλά κλεισμένοι στην άμυνα του Μπλατ. Με μπροστάρη τον Κακιούζη και άξιο συμπαραστάτη τον Μάϊλς, ο Άρης πετύχαινε εύκολα καλάθια και έφτασε να προηγείται με 35-28 στο 16' λεπτό. Οι ερυθρόλευκοι δεν μπορούσαν να τρέξουν, δεν είχαν καλά μπλοκ άουτ και δεν έπαιζαν καλή άμυνα, ειδικά στην περιφέρεια. Το ημίχρονο έληξε 43-38 υπέρ του Άρη, με την ομάδα της Θεσσαλονίκης να είναι σταθερά καλύτερη από την αντίστοιχη του Ολυμπιακού. Επίσης, είχε κάτι που της έλειπε σε όλα τα προηγούμενα παιχνίδια. Σταθερότητα.

Το τρίτο δεκάλεπτο ξεκίνησε με τις δυο ομάδες να είναι ορεξάτες. Ο Άρης συνέχισε να παίζει καλή άμυνα, με τον Κακιούζη να κάνει πολύ καλή δουλειά, σε αντίθεση με τον Ρίτσαρτσον που ήθελε, αλλά δεν μπορούσε. Σιγά σιγά, ο Ολυμπιακός άρχισε να ανεβάζει ρυθμούς και ξεκίνησε να παίζει δυνατά στην άμυνα. Έδωσε τέλος στα επιθετικά ριμπάουντ του αντιπάλου, ο αφρομαλλιάς και ο Βούισιτς πήραν την σκυτάλη από τον Κλέιζα στο σκοράρισμα και ο Πεν βραχυκύκλωσε την καλή κυκλοφορία που είχε ο Άρης μέχρι εκείνο το σημείο. Αποτέλεσμα να προηγείται 63-56 στο τέλος του τρίτου δεκαλέπτου, με επιμέρους σκορ 26-13. Στις αρχές του τελευταίου δεκαλέπτου, η ομάδα του Μπλατ αντέδρασε, μια έκρηξη όμως του Ολυμπιακού έφερε το σκορ 71-63 εφτά λεπτά πριν το τέλος του αγώνα. Οι φιλοξενούμενοι δεν είχαν πει την τελευταία τους λέξη. Με τον Μπάρλο και τον Πάουνιτς να δίνουν λύσεις, έφτασαν σε απόσταση βολής τρία λεπτά πριν το τέλος. Μάλιστα, ενάμισι λεπτό πριν τη λήξη, κατόρθωσε να ισοφαρίσει με τον Ρίτσαρτσον σε 77-77. Τη λύση για τους γηπεδούχους έδωσε ο - μέχρι εκείνο το σημείο άστοχος - Τεόντοσιτς με τρίποντη βόμβα από την γωνία.

Το παιχνίδι έληξε 82-77 με τον Ολυμπιακό να εξαργυρώνει την καλή του άμυνα στο δεύτερο ημίχρονο, δεδομένου ότι επιθετικά δεν άλλαξε κάτι ιδιαίτερα. Είχε σε καλή μέρα τους Κλέιζα και Τσίλντρες, ενώ είχε και αρκετές βοήθειες από τον πάγκο του με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Βασιλόπουλο. Από την άλλη πλευρά, η βελτίωση του Άρη ήταν θεαματική. Τα κενά της ομάδας περιορίστηκαν στο ελάχιστο, υπήρχε ενέργεια και όπως φαίνεται υπάρχει προπονητής. Με αυτή την νίκη ο Ολυμπιακός παρέμεινε στην πρώτη θέση με συγκάτοικο τον Παναθηναϊκό, ενώ ο Άρης πρέπει να σκέφτεται ήδη την διάκριση μέσω των play off.