Ο σκοπός του Κατσαβάκη

Ούτε ο χειρότερος αντιαρειανός δεν θα έφτανε την ομάδα σε αυτό το σημείο. Ακριβώς ό,τι συνέβη με τον Τζέφρυ. Τον πήρε η Μάργκαρετ από το χεράκι και τον παλούκωσε με το ζόρι στα έδρανα της Βουλής και του Μαξίμου; Όχι, βέβαια. Ο ελληνικός λαός τον επέλεξε. Κι όχι στο μιλητό. Με έργα. Πήγε στο εκλογικό κέντρο και έριξε το φάκελο με την φάτσα του Τζέφρυ μέσα στην κάλπη. Δεν έχει σημασία που το παιδί δεν μπορεί να μιλήσει ελληνικά. Δεν παίζει ρόλο που πάσχει από έλλειψη πολιτικής σκέψης. Δεν πειράζει που πέφτει από το ποδήλατο. Ούτε ότι εξαπάτησε τον ελληνικό λαό -έχουμε πει ότι ο ελληνικός λαός θέλει να εξαπατάται: λατρεύει τα ψέμματα και τις υπερβολές. Εξάλλου, είπαμε, δεν φταίει αυτός. Ο ελληνικός λαός τον προτίμησε. Και τι συνέβη με τη διοίκηση Αθανασιάδη; Την ανάγκασε κάποιος να βγει μπροστά; Μήπως κάποια ποταπή φιγούρα του υποκόσμου της Σαλονίκης την εκβίασε; Ας είμαστε σοβαροί. Έθεσε υποψηφιότητα στις εκλογές κι ο κόσμος του Άρη, έστω ο οικονομικά τακτοποιημένος της Λέσχης, την προτίμησε. Κι όχι μόνο μία φορά. Κι από εκείνο το σημείο και έπειτα, ο Σκόρδας πέρασε στην αντεπίθεση. Η Σωτηρία Μπέλλου τραγουδούσε το ''με αεροπλάνα και βαπόρια'' κι Σκόρδας εφάρμοζε το ''με εφημερίδες και ιστοσελίδες''. Αντιπολίτευση ολκής. Σκούρα τα είχε βρει ο Αθανασιάδης κι ο Κόντης. Σαν τον Σαμαρά και τον Μπένι που τους έχει μαυρίσει τη ζωή ο Τσίπρας. Και ποιος δικαιώθηκε; Ο Σκόρδας; Ο Κόντης; Ο Ματθαίου; Ο Αθανασιάδης; Ο Ζαμπέτας; Ουδείς. Ο Άρης είναι αυτός που ζημιώθηκε. Τέλος πάντων. Για να μην ξεφεύγω και να μην μακρηγορώ, όπως είπε ένας φίλος Αρειανός, άλλο ο σχεδιασμός της ομάδας κι άλλο η απόδοση ευθυνών: είναι δυο πράγματα που πρέπει να γίνουν ταυτόχρονα και είναι εξίσου σημαντικά. Και έχεις και τον Τσαλτίδη που έγραφε και ξαναέγραφε «πιστέψτε στην προσπάθεια» και τρίχες κατσαρές. Ο Τσαλτίδης είναι σαν τους Υπουργούς Οικονομικών που βγαίνουν και λένε ότι δεν θα μπουν νέοι φόροι. Κι από την στιγμή που το δηλώσουν, μετράμε αντίστροφα για την εξαγγελία νέων φόρων. Βγαίνει, λοιπόν, ο Τσαλτίδης και λέει ότι η ομάδα πάει για το μπαμ. Τι σημαίνει αυτό; Σύμφωνα με τον Τσαλτίδη, κάποια βαρβάτη μεταγραφή, κάποια επένδυση, κάτι ευχάριστο τέλος πάντων. Σύμφωνα, με τον Κάνθαρο, το μπαμ της διάλυσης.

Τουλάχιστον διαπιστώνω ότι δεν έχει παραμεληθεί το αγωνιστικό. Δηλαδή, δεν έχουμε γίνει ακόμα Α.Ε.Κ. Να προσεύχονται όλοι στον Άγιο Θωμά μπας και βρέξει παίχτες ή επενδυτές. Αλλά έχουμε ακόμα καιρό. Μπορούμε να την φτάσουμε. Τίποτα δεν είναι τόσο κακό, ώστε να μην μπορεί να γίνει χειρότερο. Ας προβούμε, όμως, σε μια υπόθεση εργασίας: έστω ότι έχεις πάει για σαφάρι στην Κένυα για να θαυμάσεις την άγρια φύση και να παρατηρήσεις λιοντάρια, ιπποπόταμους και αγριόσκυλα. Ζεις σε ένα χωριουδάκι 79 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Ναϊρόμπι, χωρίς ίντερνετ και ιδιαίτερες ανέσεις. Και την ημέρα της επιστροφής στην Ελλάδα αγωνιάς να φας γεμιστά και να διαβάσεις αθλητικά νέα. Κάποια στιγμή το μάτι και το αυτί σου πέφτει σε διάφορα ονόματα: Γεωργίου, Γκέσιος, Παντίδο, Ασλανίδης, Σικαλιάς, Αρκούδας. Ξεπερνάς το αρχικό σοκ με τον Αρκούδα, καθώς σου ξυπνάει μνήμες από την Κένυα, και αναρωτιέσαι για ποια ομάδα προορίζονται όλοι αυτοί. Την Κέρκυρα; Την Βέροια; Τον Λεβαδειακό; Τον Πλατανιά Χανίων; Όχι. Όλα αυτά τα ονόματα συνδέονται με τον Άρη. Τρως πέντε μερίδες γεμιστά για να συνέλθεις και κατόπιν βλέπεις ότι νέος προπονητής του Άρεως είναι ο Κατσαβάκης. Καλή επιλογή, σκέφτεσαι, αν και θα προτιμούσες τον αλενατόρε. Μετά το σπουδάζεις λίγο στο μυαλό σου και καταλήγεις ότι για να μην έρχεται ο Αναστό, τότε η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη. 

Τι σημαίνει, όμως, Κατσαβάκης; Πολύ εύκολη απάντηση. Άμυνα στα 2/4 του γηπέδου, αν το ματς βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο. Αν τύχει και προηγηθούμε, τότε να περιμένουμε άμυνα ακόμα και στο 1/4 του γηπέδου. Αυτό σημαίνει ότι σε συνθήκες άμυνας θα μετατρέπουμε την μπάλα σε ρουκέτα, θα τρέχουμε πολύ με το τόπι προς το τερέν του αντιπάλου και θα βάλουμε ισχυρές δόσεις σκοπιμότητας στο παιχνίδι μας -ειδικά εκτός έδρας. Θα κυκλοφορούμε σχετικά καλά την μπάλα, κυρίως με οριζόντιες πασούλες στη μεσαία γραμμή, αλλά δεν θα παίζουμε συνειδητά ποδόσφαιρο κατοχής, θα ξεχάσουμε για τα καλά το ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας και δεν θα ψάχνουμε κάποιο ρήγμα για κάθετη ανάπτυξη: η κυκλοφορία θα λειτουργεί ως ένα είδος άμυνας. Και πώς θα σκοράρουμε; Θα δοκιμάζουμε τα ποδάρια μας και θα παίζουμε την κόντρα ικανοποιητικά. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεσαι χαφ που εξαπολύουν τορπίλες και γρήγορους παίχτες για να επελαύνουν από τον ασβέστη και να πλαγιοκοπούν ή να συγκλίνουν στον άξονα. Δεν θα είμαστε πλεονέκτες, ούτε θα σκοτώνουμε τον αντίπαλο. Ένα γκολ θα είναι αρκετό και μετά οπισθοχώρηση γραμμών κατά πέντε μέτρα τουλάχιστον. Κι αν δεχτούμε πρώτοι γκολ; Αυτό εξαρτάται από τον ίδιο τον Κατσαβάκη, ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες του εκάστοτε παιχνιδιού. Όμως, οι ομάδες τέτοιων προπονητών είναι συνήθως φτιαγμένες για να κυνηγάνε το σκορ. Συνεπώς, θα δούμε μια σφιχτή ομάδα, με πολύ κοντά τις γραμμές, λίγους -αλλα δεδομένους- αυτοματισμούς, με βάθος στην άμυνα και στην αμυντική γραμμή, που θα δίνει χώρο στον αντίπαλο και θα έχει ως πρώτο μέλημα το μηδέν στην άμυνα και υψηλή αποτελεσματικότητα στην επίθεση. Θα σταματήσουμε να βλέπουμε αγώνες επίδειξης ικανοτήτων και μάλλον θα σχολιάζουμε το πόσο πρακτικός, ρεαλιστής, αλλά και ρισκοφοβικός, είναι ο νέος προπονητής -σίγουρα, θα υπάρχουν και φωνές γκρίνιας για το ποδόσφαιρο που θα βλέπουμε: το συγκεκριμένο άρθρο έχει σκοπό να προετοιμάσει νοητικά τους Αρειανούς.

Η πρόκληση που έχει να αντιμετωπίσει ο Κατσαβάκης ονομάζεται έλλειψη εμπειρίας. Κι όταν λέω εμπειρία, εννοώ παίχτες που θα πρέπει να βγουν μπροστά, όταν οι συνθήκες επιβάλλουν την λήψη πρωτοβουλιών και τολμηρών αποφάσεων. Για παράδειγμα, αυτή την στιγμή διαθέτουμε τον Παπαζαχαρία, τον Παπαστεριανό και τον Καπετάνο. Και έχουμε το δικαίωμα να υπογράψουμε τρεις παίχτες άνω των 24 ετών. Αυτοί οι παίχτες οφείλουν να παρουσιάσουν σταθερή απόδοση που θα εμπνέει τους άπειρους παίχτες της ομάδας. Τους παρουσιάζεται μια μεγάλη ευκαιρία να δείξουν τις δυνατότητές τους και τις ηγετικές τάσεις που μπορεί να έχουν. Όμως, ελπίζω να μην μασκαρέψουμε την ανικανότητα σε έλλειψη εμπειρίας. Η βίαιη ελληνοποίηση της ομάδας κρύβει παγίδες. Θα μπορέσουμε να διαχειριστούμε την υφιστάμενη κατάσταση; Νομίζω πως ναι: έχω πίστη στον Κατσαβάκη. Εντούτοις, οφείλω να πω ότι η πρόσληψη Κατσαβάκη υποδηλώνει ότι ως στόχος της ομάδας προκρίνεται η αποφυγή του υποβιβασμού. Και, αν με ρωτάτε, συμφωνώ απόλυτα με την υιοθέτηση ενός τέτοιου σκοπού. Αυτή είναι η φιλοσοφία του Μάκη. Τόσα χρόνια έτσι βγάζει το ψωμί του. Και, από τη στιγμή που διαλέξαμε αυτόν τον δρόμο, όσο πιο νωρίς σωθούμε τόσο καλύτερα για την ψυχική μας υγεία.

Υ.Γ.1 Οι μεταγραφές έχουν αντικατασταθεί από προσφυγές και διακανονισμούς. Υπάρχουν ομάδες που θα συμμετάσχουν χωρίς φορολογική ενημερότητα και αδειοδότηση. Οι οπαδοί είναι ξενερωμένοι. Η λίγκα δεν έχει σχέδιο και πορεύεται με χαλασμένο αυτόματο πιλότο. Ο Ο.Π.Α.Π., αλλά και η Νόβα,  κάνει κουμάντο και φέρεται σαν κακιά πεθερά. Μα, τι σόι πρωτάθλημα είναι αυτό;

Υ.Γ.2 Τα σέβη μου στον Σάκη Πρίττα. Κρίμα που ήρθαν έτσι τα πράγματα. Πρόκειται περί υποτιμημένου παίχτη που παραμέριζε το ''εγώ'' και έβαζε μπροστά πάντα το ''εμείς''. Ακούραστος εργάτης, πολύ καλός μαντουμανίστας, ιδανικός σε ρόλο σκούπα μπροστά από τα κεντρικά μπακ. Θα μου λείψεις, Ολύμπιε Θεέ!

Υ.Γ.3 Από τον Αντώνη Πανούτσο: «Στα 11 χρόνια του στην ΑΕΚ ο Νίκος Γεωργέας άνηκε σε αυτή τη μυστήρια κατηγορία των ποδοσφαιριστών στην οποία ανήκει και ο Πάντος, που ξεκινάνε τη σεζόν στην κερκίδα, η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου τους βρίσκει στον πάγκο, τα Χριστούγεννα στην ενδεκάδα και το τέλος της σεζόν στο εικονοστάσι του προπονητή με κεράκι να καίει για να τον προστατεύουν οι άγιοι να μην τραυματιστεί. Παίζοντας στη λάθος εποχή, που για τον ποδοσφαιριστή η εμφάνιση και το στυλ παίζει τον ίδιο ρόλο με την μπάλα που ξέρει, ο Γεωργέας αδικήθηκε όσο λίγοι από το κοινό. Επειδή από εμφάνιση έμοιαζε να μην ξέρει μπάλα, το ''είναι φιλότιμος'', που είναι το ευγενικό συνώνυμο του ''τη σταματάει με τις τρεις'', συνόδευσε τον Γεωργέα στην καριέρα του. Με ικανότητες, όμως, πάνω από τον μέσο όρο του Έλληνα πλάγιου μπακ, ο Γεωργέας και κατέβαζε την μπάλα, και μπορούσε να σεντράρει από τα αριστερά, και έκανε καλές μπούκες, που από προκατάληψη πέρναγαν απαρατήρητες. Για κάθε παίκτη έρχεται το πλήρωμα του χρόνου να κρεμάσει τα παπούτσια του, όταν δεν αντέχει ή όταν η ομάδα του τον αντικαθιστά με κάποιον καλύτερο. Το πρώτο δεν ισχύει για τον Γεωργέα, αφού τελείωσε την περσινή σεζόν βασικός. Το δεύτερο ακόμα λιγότερο, αφού η ΑΕΚ δεν τον αντικαθιστά με κανέναν. Δεν καταλαβαίνω λοιπόν τη σπουδή να ανακοινωθεί ότι η συνεργασία της ΑΕΚ με τον Γεωργέα τελείωσε. Εκτός αν οι τρεις μεταγραφές και ανανεώσεις συμβολαίων είναι με κάποιους καλύτερους, η πρόωρη διακοπή της συνεργασίας της ΑΕΚ με τον Γεωργέα θα είναι ανεξήγητα βιαστική και ανώφελη».

Υ.Γ.4 Βρισκόμαστε στο 1980. Ένα νέο σχήμα αναδύεται. Απευθείας από το κίνημα του N.W.O.B.H.M. μας συστήνονται οι Tank που προκρίνουν έναν αυθεντικό heavy metal ήχο. Το πρώτο τους άλμπουμ κυκλοφορεί δυο χρόνια αργότερα. Και είναι εξαιρετικό!

Οι υπήκοοι και το μπιφτέκι με σως ροκφόρ

Ξέρετε τι σημαίνει από κοτζάμ Υπουργός να πέφτεις στην αφάνεια; Από εκεί που έβγαινες σε παράθυρα και τηλεοπτικά πάνελ, να βγαίνεις στο μπαλκόνι σου; Γιατί στο μπαλκόνι; Ούτως ή άλλως, δεν μπορούν να πάνε πουθενά αλλού. Δίχως την βουλευτική τους ιδιότητα, άρα απώλεια της αστυνομικής συνοδείας, πού μπορούν να πάνε; Ούτε για ένα καφέ. Πάνε οι εποχές που έβγαινες στο Κολωνάκι να φας ψητό μπιφτέκι με σως ροκφόρ και πετύχαινες την Βάσω Παπανδρέου και τον Κώστα Σημίτη να χαιρετάνε, πάντοτε χαμογελαστοί, τον απλό τον κόσμο. Για μια στιγμή, όμως. Πιστεύει κανείς, έστω και ένας από εμάς, ότι ο Αλογοσκούφης θα έχει πρόβλημα επιβίωσης; Ο Παπακωνσταντίνου; Η Διαμαντοπούλου; Η Κατσέλη; Ο Αντώναρος; Ο Γερουλάνος; Ο Ρέππας; Ο Πρωτόπαπας; Ας είμαστε σοβαροί. Το μόνο πρόβλημα που θα έχουν είναι ότι δεν θα βγαίνουν πλέον στις κάμερες. Ή μάλλον θα βγαίνουν με την κάρτα να γράφει από κάτω ''στέλεχος'' -αλλά ποιανού η υστεροφημία μπορεί να το αντέξει αυτό;

Και έχεις και τον Πάγκαλο να λέει, ως άλλος Ουίνστον Τσώρτσιλ, ότι θα συμμαχήσει με τον διάβολο για να μην κυβερνήσει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Αυτές είναι προτεραιότητες. Αυτό σημαίνει άσκηση πολιτικής. Ποια Ελλάδα, ποιοι πολίτες και ποιο χρέος; Να μην κυβερνήσει ο Τσίπρας και όλα θα πάνε καλά. Λες κι όταν κυβερνούσαν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και η Ν.Δ. τα πάντα ήταν τζάμι. Με τι ασχολείται, άραγε, τώρα ο Πάγκαλος; Με τη συγγραφή βιβλίων. Μην περιμένετε να αναλωθεί σε ερωτικές νουβέλες και αστυνομικά μυθιστορήματα. Ιστοριούλες θα γράψει, όπως ο Αίσωπος. Και με μοδάτο τίτλο: ''Μαζί τα φάγαμε''. Κι αν από τους μύθους του Αισώπου μπορείς να παραδειγματιστείς και να μάθεις κάποια πράγματα, από τον Πάγκαλο τι μπορεί να περιμένεις; Απλά να εκφράσω, για πολλοστή φορά, μια εύλογη απορία: όταν τα έτρωγαν, γιατί δεν βγήκε να το δηλώσει, χρησιμοποιώντας ενεστώτα κι όχι παρελθοντικό χρόνο; Να έβγαινε τότε και να έλεγε: «Μαζί τα τρώμε». Τέλος πάντων. Τι ψάχνω να βρω κι εγώ;

Έχουμε, όμως, και πολιτικούς που εκλέχτηκαν βουλευτές και δεν έγιναν Yπουργοί. Για παράδειγμα, ο Λοβέρδος και ο Χρυσοχοΐδης. Και έστω ότι ο πρώτος είναι ομορφάντρας, διαφημίζει την αυτοκριτική του και εκτοξεύει πιασάρικες ατάκες. Ο Μιχάλης που μπερδεύτηκε και δεν διάβασε το μνημόνιο; Τι απαιτήσεις μπορεί να έχεις από ένα τέτοιο πολιτικό μέγεθος; Αλλά ο ελληνικός λαός ξέρει να επιβραβεύει. Για να δούμε τι υποστηρίζει ο Κώστας Καίσαρης: «Από πλευράς κοµµατικού συµφέροντος για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. καλά κάνει ο Βενιζέλος και δεν βάζει κανέναν στην κυβέρνηση. Για να υποστεί όλη τη φθορά η Νέα Δηµοκρατία. Αν έµπαινε και σ' αυτή την κυβέρνηση το ΠΑ.ΣΟ.Κ., στις επόµενες εκλογές ο Τσίπρας θα είχε σάβουαρ πάνω από 35 τοις εκατό και η Χρυσή Αυγή θα ήταν τρίτο κόµµα. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα πάλευε µε τη ΔΗΜ.ΑΡ. για να χωθεί στο τετραπλό». Επομένως, για να αποφύγεις τη ζημιά και τη σήψη πρέπει να καταγγέλλεις τους πάντες και να μην συμμετέχεις σε τίποτα. Πόσο ηθικό είναι αυτό; Καθόλου -αλλά ποιος έχασε την ηθική για να την βρουν τα κόμματα; Όπως, λοιπόν, γίνεται αντιληπτό, για τα κόμματα δεν υπάρχει κοινό συμφέρον. Επικρατεί λαβύρινθος γνωμών, συμφερόντων και αντιφατικών φιλοδοξιών. Για παράδειγμα, βλέπεις τους βουλευτές του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να βγαίνουν στο γυαλί και να λένε διαφορετικά πράγματα ο καθένας: ξαφνικά η καταγγελία του μνημονίου έγινε επαναδιαπραγμάτευση. Και σπεύδει μετά ο Τσίπρας, χρησιμοποιώντας τη γοητεία και τα νιάτα του, για να σουλουπώσει τις αστοχίες του καθενός. Αντίστοιχη κατάσταση παράνοιας επικρατεί και στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. -στη Ν.Δ., λόγω της ασθένειας του Σαμαρά, κρατούν χαμηλούς τόνους: σύντομα θα ξεκινήσει το ρεσιτάλ. Αλλά έχουμε πει κατά κόρον ότι εκεί η εξουσία ισοδυναμεί με πρέζα, χωρίς να υπάρχει κέντρο απεξάρτησης. Και το τελευταίο ζάκι ακούει στο όνομα Ευάγγελος Βενιζέλος. Το πρώτο βήμα ήταν η σωτηρία της Ελλάδας από τους ''κακούς ξένους'': μας έσωσε τόσες πολλές φορές που του χρωστάμε αιώνια ευγνωμοσύνη. Εξού και η αμίμητη ατάκα εκ μέρους του: «Νοιώθω εξουθενωμένος». Αλλά, όταν η πατρίδα, το καθήκον κι ο Τσίπρας τον καλούν, όσο ταλαιπωρημένος και να είναι, όσο εύθραυστη και να χαρακτηρίζεται η ψυχολογική του κατάσταση ή η νοητική του διαύγεια, αυτός εκεί: άγρυπνος φρουρός. Το δεύτερο βήμα συνοψίζεται στην ανάληψη της Προεδρίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. -ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Ακολουθεί ο εξαγνισμός και η άφεση αμαρτιών της παράταξης (sic!) και έπειτα βάζει πλώρη για τον εκθρονισμό του Σαμαρά. Αυτό θα πει διορατικότητα και σχέδιο. Και πάνω από όλα, ειλικρίνεια. «Το μοναδικό αντίδοτο είναι η αλήθεια» δήλωσε την Παρασκευή. Σαν το ανέκδοτο με τον διαρρήκτη που εισβάλλει σε ένα κυλικείο, ξηλώνει το ταμείο και, νοιώθοντας ένα κενό στο στομάχι του, ανοίγει το ντουλάπι, βρίσκει κάτι ντόνατς με γέμιση σοκολάτας και, καθώς τα τρώει, μονολογεί: «Βρε, τους κλέφτες! Δεν έβαλαν πολύ σοκολάτα!».

Κι όλα αυτά γίνονται για το χατήρι της Ελλάδας. Μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό. Δεν θέλω κουταμάρες. Ότι τάχα μου οι Έλληνες πολιτικοί λειτουργούν με αξιοπερίεργα κριτήρια και διακατέχονται από αμφιλεγόμενα κίνητρα. Ακόμα και το γεγονός ότι από τους 300 βουλευτές οι 265 δέχτηκαν να πάρουν βουλευτικό όχημα για τις μετακινήσεις τους, δεν σημαίνει το παραμικρό. Ο κατώτατος μισθός έχει πέσει στα τέσσερα κατοστάρικα και παίζεις πέτρα-ψαλίδι-μολύβι-χαρτί για να δεις ποιους λογαριασμούς θα πρωτοπληρώσεις, αλλά δεν έχει καμία σχέση. Ούτε τίθεται ζήτημα να δώσουν οι πολιτικοί το καλό παράδειγμα -μα, ποιος μπορεί να ισχυριστεί το αντίθετο; Απλά οι άνθρωποι δεν θέλουν να μπλέκουν με ταξί, λεωφορεία, μετρό και ηλεκτρικούς. Συνεπώς, επιλέξανε να πάρουν βουλευτικό όχημα, για να μας σώνουν πιο γρήγορα κι όχι επειδή φοβούνται τις αντιδράσεις του κόσμου, ντρέπονται για τα έργα τους ή θέλουν να προκαλέσουν την κοινή γνώμη. Όπως ακριβώς επιλέγουν να μην μειώνουν τους βουλευτικούς τους μισθούς.

Όμως, ας μη περιοριστούμε μονάχα στους πολιτικούς. Υπάρχουν και οι ψηφοφόροι. Η πλατιά μάζα των πολιτών που αποφασίζει για τις τύχες αυτής της χώρας. Που εδώ και σαράντα χρόνια έχουν λάβει τις αποφάσεις τους. Έχουν θέσει τις προτεραιότητές τους. Έστω κι αν κάποιοι υποδύθηκαν πρόσφατα, υπό μορφή πανηγυριού θα έλεγα, τους αγανακτισμένους ή έδειξαν την προτίμησή τους στο κόμμα της αποχής. Λες κι αν απέχεις της όλης διαδικασίας λύνεις το πρόβλημα. Τέλος πάντων. Ας μην ξεφεύγουμε. Τι άλλαξε, λοιπόν, που ανέβηκε στο σανίδι ο Σαμάρας; Θα υπάρξει αναδιοργάνωση στο Δημόσιο Τομέα; Θα τεθούν σε λειτουργία οι ελεγκτικοί μηχανισμοί; Θα επικρατεί απόλυτη Δικαιοσύνη; Θα παύσουν οι πάσης φύσεως σπατάλες; Μηδέν εις το πηλίκιον που έλεγε κι ο Τζέφρυ. Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για τους πολίτες. Θα αλλάξουμε μυαλά; Θα τροποποιήσουμε τη συμπεριφορά μας; Θα πάψουμε να ικανοποιούμαστε με τη μετριότητα και τη σαχλαμάρα; Θα αποδεσμεύσουμε την σκέψη μας από τη σκοπιμότητα; Τζίφος. Όπως βλέπεις τον πολιτικό να κοιτάει την κάμερα στα μάτια και να εκτοξεύει εύστοχα την άστοχη, ανεπίκαιρη και ανούσια φράση του, έτσι ακριβώς θα παρατηρείς τον κάθε λακαμά να σπρώχνει στο μετρό και στο λεωφορείο, να κλέβει τη θέση στο σούπερ μάρκετ, στην τράπεζα ή στο φανάρι, να πετάει κάτω το πακέτο με τα τσιγάρα ή το αναψυκτικό και να προσπερνάει με 300 χλμ σε μονή λωρίδα του εθνικού οδικού δικτύου. Επομένως, τι θα αλλάξει; Τίποτα. Όσο τα πρότυπα επιβάλλουν και προωθούν την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος, αμόρφωτος και απαίδευτος, δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε πολλά -σίγουρα, υπάρχουν άνθρωποι με ορθολογική κρίση, λογική, ήθος και συναίσθημα.

Εντούτοις, οφείλουμε να προβληματιστούμε. Όλοι μας. Όσο άσχημα και να φαίνονται τα πράγματα, ποτέ δεν έρχεται το τέλος μέχρι να πάψεις να προσπαθείς. Και οι Έλληνες θα πρέπει -επιτέλους!- να αρχίσουν την προσπάθεια. Πώς θα συμβεί αυτό; Πολύ απλά, απλούστατα, αποκτώντας συνείδηση πολιτών και όχι αγανακτισμένων υπηκόων που αντιμετωπίζουν το κράτος ως προαιώνιο εχθρό. Εκτός, αν επιζητούμε την πάσης φύσεως καταστροφή, προκειμένου να επέλθει κάθαρση, ή επιθυμούμε να θεωρούμαστε πολίτες τρίτης κατηγορίας. Τότε, πάω πάσο. Ο Κάνθαρος, πάντως, δεν παρατάει τα όπλα και δεν συμβιβάζεται: θα συνεχίσει πεισματικά, όσο καλύτερα μπορεί, να φέρεται ως άνθρωπος κι όχι σαν αδηφάγο ον που δαιμονοποιεί το είναι και θεοποιεί το φαίνεσθαι. Σας προτρέπω να κάνετε το ίδιο.

Υ.Γ.1 Η ήττα από τη Νιγηρία και ο επακόλουθος αποκλεισμός από τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου φανέρωσαν, για μια ακόμη φορά τολμώ να προσθέσω, την συνεχή καθίζηση του ελληνικού μπάσκετ. Δεν αναφέρομαι στο αποτέλεσμα -ουδείς έχει υπογράψει συμβόλαιο με την επιτυχία-, αλλά στο ξεβράκωμα των δημοσιογράφων και την πνευματική ανεπάρκεια των οπαδών του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού. Και το μονοπάτι που συνειδητά έχει επιλεγεί, γίνεται ολοένα πιο δύσβατο. Κρίμα.

Υ.Γ.2 Μπαλαντέρ, οι περισσότεροι, σχεδόν όλοι δηλαδή, μυήθηκαν στον ήχο των Black Sabbath από το ''Mαύρο Σάββατο'', τον ''Σιδερένιο Άνθρωπο'', τα ''Γουρούνια του Πολέμου'' και τον ''Παρανοϊκό''. Εγώ, όχι.

Αυτά γεύτηκα

Το Euro τέλειωσε. Αυτό σημαίνει ότι θα περιμένουμε το Μουντιάλ, θα πρέπει να σκεφτούμε νέους τρόπους για να γεμίζουμε πλέον τα βράδια μας κι ότι μάλλον θα ξαναβρούμε τη χαμένη σιλουέτα μας: τα πατατάκια, οι μπύρες, τα σουβλάκια, οι πίτσες και τα μπάρμπεκιου πήραν φωτιά. Κι αν τα παραπάνω προϊόντα είναι ιδιαίτερα εύγευστα και νόστιμα, τι συμβαίνει με την περίπτωση του Euro; Τι γεύση μας άφησε; Ας ξεκινήσουμε, εξετάζοντας τρία σημεία που χρήζουν αναφοράς:

• Πρέπει να καταλάβουμε ότι στο ποδόσφαιρο δεν κερδίζει ή προκρίνεται πάντα ο καλύτερος.
• Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι το Euro χωρίζεται σε δυο φάσεις: τα προκριματικά και τα τελικά -τέτοιου είδους διοργανώσεις δεν είναι εθνικό πρωτάθλημα, δηλαδή ένας μαραθώνιος που αποτελείται από τριάντα ή σαράντα αγωνιστικές.
• Οι ομάδες, όπως κάθε ανοιχτό σύστημα, ταλανίζονται από πάθη, αινιγματικά σταυρόλεξα και δυσεπίλυτα προβλήματα, ενόσω διακατέχονται από διαφορετικούς σκοπούς και κίνητρα.   

Και περνάμε στην επεξήγηση των τριών σημείων. Με βάση το πρώτο σημείο υπάρχουν ισχυρές αμφιβολίες για το αν έπρεπε η Ισπανία να προκριθεί από τον όμιλο. Με εξαίρεση το ματς απέναντι στην Ιρλανδία, στα υπόλοιπα δυο παιχνίδια, με Ιταλία και Κροατία, είχε τόσα νεκρά διαστήματα που θύμιζε τον Άρη επί Πολωνού Γκουαρντιόλα. Προσοχή: επί του παρόντος, δεν εξετάζω αν η ομάδα έκανε συντήρηση δυνάμεων ή αυτές οι εμφανίσεις ήταν απόρροια τακτικών λαθών· απλώς καταγράφω την κατάσταση. Για παράδειγμα, η Κροατία ήταν πιο συμπαγής ομάδα, πιο διψασμένη, έτρεξε περισσότερο και υπήρχαν στιγμές που η ασκηθείσα πίεση στο τερέν του αντιπάλου και οι αντιδράσεις σε δύσκολες συνθήκες, από πάγκο και χόρτο, ήταν υποδειγματικές. Θυμηθείτε την ορθή τακτική συμπεριφορά και την εύστοχη καθοδήγηση από τον πάγκο στις περιπτώσεις που βρέθηκε πίσω στο σκορ στα ματς με Ιταλία και Ισπανία. Κι όμως, αυτή η ομάδα δεν προκρίθηκε! Το ίδιο θα μπορούσε να πει κάποιος για την Ρωσία -στην αρχή της ασφάλειας, μεταξύ άλλων, εκφράζω σοβαρές αμφιβολίες ως προς το αν η Ελλάδα άξιζε την πρόκριση. Παράλληλα, είδαμε να περνάει, και μάλιστα καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση, η Αγγλία. Τι μας έδειξε η Αγγλία; Ότι ένα δυνατό εθνικό πρωτάθλημα δεν φτιάχνει απαραίτητα και μια εξίσου δυνατή Εθνική ομάδα -κι ας παρουσιάστηκε η ομάδα εναρμονισμένη με τον τακτικό ρεαλισμό του Χόντγκσον: δεν είναι πάντα αρκετό.

Και περνάμε στο δεύτερο σημείο. Τα τελικά του Euro, αν και τηρούν ορισμένες ομοιότητες με τα προκριματικά, διαφέρουν ως προς ένα βασικό σημείο: τον χρόνο. Τα προκριματικά ολοκληρώνονται σε ένα πολύ μεγάλο χρονικό εύρος, ενώ τα τελικά μόλις σε έναν μήνα -και για κάποιους πολύ νωρίτερα. Και θα πρέπει να θυμόμαστε ότι μια ομάδα δεν είναι υπολογιστής που αποτελείται από μηχανικά εξαρτήματα. Το να βρεθεί σε κακή φόρμα, να αποκτήσει άσχημη ψυχολογία, να προκύψουν τραυματισμοί ή να ανατείλουν έριδες είναι κάτι αναμενόμενο -προφανώς είναι και ανεπιθύμητο. Και, συνδυάζοντας τις παραπάνω προτάσεις με το τρίτο σημείο, προκύπτει ότι υπήρχαν ομάδες που στα τελικά του Euro φάνηκαν εκτός κλίματος. Για παράδειγμα, οι Γάλλοι και τα εσωτερικά προβλήματα που τους ταλανίζουν εδώ και καμιά εξαετία. Μπροστά στους Ολλανδούς, όμως, οι Γάλλοι είναι ήμερα γατάκια. Με την πορεία που είχαν κάνει στα προκριματικά οι Ολλανδοί, θα έπρεπε να είχαν περάσει αέρα από τους ομίλους -εντούτοις, θυμηθείτε την χρονική μεταβολή μεταξύ προκριματικών και τελικών. Και έχεις τον Ρόμπεν να βγαίνει πριν το ματς με την Πορτογαλία και να δηλώνει ότι για την απόδοση της ομάδας στο τουρνουά ευθύνεται ο εγωισμός. Και μόλις ξεκινάει ο αγώνας έναντι στην Πορτογαλία, βλέπεις τον Ρόμπεν να δίνει πάσα από το αριστερό του πόδι στις διαφημιστικές πινακίδες και στον αντίπαλο: λες και δεν είχε συμπαίχτες -μήπως εννοούσε τον εγωισμό των υπολοίπων; Μια Ολλανδία που πριν δυο χρόνια έφτασε στον τελικό του Μουντιάλ. Το σημαντικό, όμως, έγκειται με ποια τακτική συμπεριφορά πορεύτηκε προς τον τελικό του Μουντιάλ και πως παρουσιάστηκε δυο χρόνια αργότερα, δηλαδή τώρα. Συμπέρασμα: για μια Εθνική ομάδα τα δυο χρόνια φέρουν σημαντική επίδραση πάνω στην ψυχοσύνθεση, στους σκοπούς και στα κίνητρα αυτής. Και για αυτό, αποδεχόμενοι την μεγάλη επιτυχία της Ισπανίας να κατακτήσει τρεις σερί τίτλους, έχει μεγάλο ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε την αντίδραση των Ισπανών στο Μουντιάλ της Βραζιλίας.

Και περνάμε σε ορισμένες σκόρπιες σκέψεις. Σε αυτή τη διοργάνωση είδαμε την επίτευξη αρκετών τερμάτων, χωρίς όμως να προέρχονται από άκρατη επιθετικότητα. Ελάχιστες ομάδες παρουσίασαν ικανή τάση και ισχυρή επιθυμία για το γκολ -δεν εννοώ απόλυτη αφέλεια και άγνοια κινδύνου, αλλά επίτευξη του σκοπού (γκολ) που διέπει το ποδόσφαιρο. Για παράδειγμα, οι Κροάτες, οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί -και οι τρεις αποκλείστηκαν από τους ομίλους: τυχαίο; Τα γκολ της Γερμανίας ήταν υπολογισμένα με μαθηματική ακρίβεια: όλα έκρυβαν προσήλωση στο αγωνιστικό πλάνο -εξαιρείται το ματς με την Ελλάδα, όπου οι Γερμανοί ήταν καταιγιστικοί. Η αποθέωση, όμως, αυτής της κατάστασης συνοψίζεται στο ζευγάρι του τελικού. Μέχρι εκείνο το σημείο, οι Ισπανοί, με εξαίρεση τον ματς με τους Ιρλανδούς, έδειχναν ότι στερούνται επιθετικότητας, ενώ οι Ιταλοί έπαιζαν ανοιχτό ποδόσφαιρο και κυνηγούσαν το γκολ. Οξύμωρο; Έτσι πιστεύω. Ο τελικός, όμως, φανέρωσε διαφορετικά στοιχεία -κυρίως για τους Ισπανούς που αποφάσισαν να σοβαρευτούν (;) και να κάνουν επίδειξη δύναμης και υπεροχής.

Εκτός, όμως, από την έλλειψη επιθετικότητας, διέκρινα, τουλάχιστον για τις περισσότερες ομάδες, έλλειψη αμυντικής προσήλωσης και σταθερότητας. Οι προβληματικές άμυνες, ή για να είμαι πιο ακριβής οι προβληματικές αμυντικές γραμμές, αποτελούσαν σύνηθες φαινόμενο. Ακόμα και ομάδες που έχουν σφυρηλατήσει την ταυτότητά τους στην άμυνα, εμφάνισαν δυσλειτουργία. Για παράδειγμα, η Ελλάδα και η Ιρλανδία. Ακόμα και μεγάλες ομάδες, όπως η Γερμανία, δεχόντουσαν φάσεις -ο Καρπετόπουλος ισχυρίζεται ότι αυτή η Γερμανία δεν ήταν τόσο καλή, όταν έχανε κατοχή. Επίσης, παρατήρησα ότι τα μεγέθη που σπέρνουν τρόμο ήταν μετρημένα στο δάχτυλο του ενός χεριού. Ουσιαστικά, μονάχα η Γερμανία έπαιζε, για όλες τις ομάδες, ακόμα και για τους Ισπανούς, πλην Ιταλών, το ρόλο του μπαμπούλα: ίσως διότι ήταν η μοναδική ομάδα σε όλο το τουρνουά που έπαιξε με συνέπεια ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Κι όμως, η Γερμανία, όντας μία από καλύτερες ομάδες του τουρνουά, όπως και στο Μουντιάλ του 2010, αποκλείστηκε στα ημιτελικά! Το ίδιο συνέβη και με ορισμένους από τους σταρ του αθλήματος. Ο Ιμπραΐμοβιτς -δεν με ξεγελάνε τα γκολ που πέτυχε- ήταν η αποθέωση του περιπάτου. Ο Μπαλοτέλι, παρά τα τέρματα επί της Γερμανίας, παραμένει ένα κορμί που δεν ξέρει να κάνει κίνηση χωρίς την μπάλα και στερείται ποδοσφαιρικής ευφυίας -ας πάει για σπρίντερ. Ο Ριμπερί ήταν εξαφανισμένος, με τις κακές γλώσσες να λένε ότι παίζει στην Εθνική επειδή (του) το επιβάλλει ο μάνατζέρ του, ο Μπενζεμά νόμιζε ότι έπαιζε στη Ρεάλ, ενώ ο Νασρί πάσχει από την ανίατη ασθένεια της μεγαλομανίας και της αλαζονείας. Ο Ρόμπεν, ο Σνάιντερ κι ο Φαν Μπόμελ έπαιζαν σουμπούτεο. Ο μόνος που έδειξε να βελτιώνεται νοητικά και να ωριμάζει ποδοσφαιρικά, έστω και απέναντι στην παιδική χαρά της Ολλανδίας και στην ανεπάρκεια της Τσεχίας, ήταν ο Κριστιάνο, αλλά χρειάζεται απεγνωσμένα βοήθειες.

Και περνάμε στα συστήματα. Ομολογώ ότι υπήρχε ποικιλία. Οι Ιταλοί ξεκίνησαν με 3-5-2 και τέλειωσαν με 4-4-2 σε ρόμβο. Οι Κροάτες προτίμησαν έναν ευπροσάρμοστο 4-4-2, ενώ οι Άγγλοι ένα σφιχτό 4-4-1-1 που πολύ θα ήθελαν να μοιάζει με το 4-6-0 των Ισπανών. Αντίθετα, οι Ουκρανοί προτίμησαν ένα σύστημα με περίεργη διάταξη στον άξονα (4-4-1-1;), ενώ οι Σουηδοί ας πούμε ότι έπαιξαν ένα 4-4-2 που μετατρεπόταν σε 4-4-1 για ευνόητους λόγους που αφορούν μεγάλες μύτες. Οι Ιρλανδοί ήταν οι μόνοι που εφάρμοσαν με θρησκευτική ευλάβεια το 4-4-2 σε ευθεία. Εν γένει, οι περισσότερες ομάδες προκρίνουν, για κάποιο λόγο που αγνοώ, το 4-3-3 -προφανώς έχει μείνει ακόμα στη μόδα. Για παράδειγμα, η Πορτογαλία και η Ελλάδα έπαιξαν 4-3-3, αλλά στην πράξη η διάταξη των παιχτών στο χόρτο δεν είχε καμία σχέση ανάμεσα στις δυο ομάδες. Όμοιο σύστημα, το οποίο έκλινε περισσότερο προς τις επιταγές της Πορτογαλίας, υιοθέτησε η Ρωσία και η Γαλλία, ακόμα και η Πολωνία. Και εδώ ακριβώς εγείρω ισχυρές ενστάσεις ως προς την χρησιμότητα του 4-3-3 και τολμώ να προβλέψω ότι σύντομα το σύστημα αυτό θα εγκαταλειφθεί. Με τα δεκάρια να έχουν εξαφανιστεί, καθώς χρειάζονται απαραιτήτως έναν και δύο κόφτες να τρέχουν για αυτούς, τα ποιοτικά ακραία μπακ να σπανίζουν, τα γνήσια εξτρέμ να τείνουν να εξαφανιστούν και τα σέντερ φορ να μετατρέπονται, είτε σε πλάγια χαφ, είτε σε όρθια ξύλα που παίζουν με την πλάτη, είτε σε κορμιά που λειτουργούν αποκλειστικά εκτός περιοχής, τα δεδομένα υποδεικνύουν την επιστράτευση πασπαρτού παιχτών που τρέχουν σαν σκυλιά, καλύπτουν όσο το δυνατόν περισσότερα τετραγωνικά και στήνουν ένα αμυντικό τοίχος στην μεσαία γραμμή. Με άλλα λόγια, ως κύριος σκοπός θεωρείται η διατήρηση του μηδενός και στην επίθεση έχει ο Θεός. Αυτό σημαίνει ότι οι προσωπικές ενέργειες σπανίζουν (μπούκα, ντρίμπλα, σουτ, κίνηση με μπάλα), παίχτες με ισχυρή προσωπικότητα περιθωριοποιούνται και όλα επαφίενται στην πίεση που θα ασκήσεις στον αντίπαλο, ελπίζοντας ότι θα υποπέσει σε λάθος, θα κουραστεί ή θα αρχίσει να σε κόβει αντικανονικά, μπας και κερδίζεις κανά στημένο. Αν αυτά που γράφω έχουν δόση αλήθειας, τότε οι εμφανίσεις της Ισπανίας πρέπει να μας προβληματίσουν τα μάλα. Ελπίζω να κάνω λάθος.

Υ.Γ.1 Η Τότεναμ αντικατέστησε τον Ρέντναπ με τον Βίλας Μπόας και αρκετοί στην Αγγλία στοιχηματίζουν για το ύψος της αποζημίωσης που θα του δώσουν οι Εγγλέζοι, όταν έρθει η ώρα. Προς το παρόν, το 4-4-2 του Ρέντναπ αποτελεί παρελθόν, ο Μόντριτς θα πάει σε άλλες πολιτείες και όλοι αναμένουν με ενδιαφέρουν να δουν ποιους παίχτες θα φέρει στο Λονδίνο ο Πορτογάλος μαθητευόμενος μάγος.

Υ.Γ.2 Η περίπτωση Αναστόπουλου δεν έκατσε. Δεν πειράζει. Πήραμε Κατσαβάκη. Δεν είναι καθόλου κακή επιλογή. Σε μελλοντική ανάρτηση θα αποκρυπτογραφήσουμε την τακτική φιλοσοφία του Κατσαβάκη. Το ευτυχές είναι ότι δεν έχει παραμεληθεί το αγωνιστικό. Το δυστυχές είναι ότι ο Άρης, όπως και όλες οι ελληνικές Π.Α.Ε., έχει ακόμα πολύ δρόμο να διανύσει, ώστε να φτάσει τα πρότυπα των ευρωπαϊκών κλαμπ (επικοινωνιακή πολιτική, υπηρεσίες πελατών, μάρκετινγκ, οικονομική διαχείριση κ.ά.).

Υ.Γ.3 Οι Black Sabbath κυκλοφορούν, το 1981, το δέκατο στούντιο άλμπουμ της καριέρας τους με τίτλο ''Mob Rules''. Πρόκειται για το δεύτερο σερί άλμπουμ με τον Dio στα φωνητικά και προφανώς γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Θα χρειαστεί να περάσουν έντεκα ολόκληρα χρόνια, χρονικό εύρος κατά το οποίο έπιασαν διαδοχικά το μικρόφωνο ο Ian Gillian, o Glenn Hughes κι o Tony Martin, μέχρι να ξανατραγουδήσει ο Dio σε άλμπουμ της μπάντας.

Forza Italia!

Θυμίζω ότι ο Πραντέλι στο ματς των ομίλων απέναντι στην Ισπανία είχε κατεβάσει την ομάδα με 3-5-2, και μάλιστα με αρκετή επιτυχία, με τον Ντε Ρόσι σε ρόλο κεντρικού αμυντικού να φτιάχνει παιχνίδι από πίσω: για αυτό δεν είχε φανεί τόσο πολύ ο οργανωτικός, και πάντοτε υπερπολύτιμος, ρόλος του Πίρλο -μολαταύτα, κάποιοι ανακάλυψαν τώρα τις Ινδίες. Συνεπώς, αρκετός κόσμος αναρωτήθηκε αν ο Πραντέλι θα ξαναπαίξει 3-5-2. Ο ίδιος δήλωσε: «Ειλικρινά, όχι, ούτε που το έχω σκεφτεί. Βρήκαμε μια ισορροπία στα τελευταία ματς, αλλά βέβαια ξέρουμε ότι μέσα στο ματς αν χρειαστεί μπορεί να αλλάξουμε σε 3-5-2. Η ομάδα ξεκινώντας το τουρνουά είχε διαφορετική προσέγγιση, αλλά με τον χρόνο βρήκε την φόρμα της και την ισορροπία που έψαχνε και βρήκε την σιγουριά που δεν είχε στα προηγούμενα τουρνουά. Χρειαζόμασταν μερικές προπονήσεις ακόμη για να βρούμε ξανά την πείνα να παίξουμε ανοικτά. Παίξαμε κόντρα σε όλους ανοικτά, ρισκάραμε κάποια πράγματα και θα το κάνουμε ξανά αύριο». Νομίζω ότι οι παραπάνω δηλώσεις δεν λένε παρά μόνο την αλήθεια. Καταρχήν, το 3-5-2 του Πραντέλι δεν ηταν απλά ένα τρικ ή απλά μια τακτική επιλογή, αλλά ουσιαστικά μια τακτική αναγκαιότητα. Οι τραυματισμοί των αμυντικών τον οδήγησαν σε αυτό το μονοπάτι -μόλις επέστρεψε ο Μπαρτζάλι, το σύστημα μετατράπηκε άμεσα σε ένα 4-4-2 με ρόμβο ή, αν προτιμάτε, σε 4-4-1-1 με τον Κασάνο να λειτουργεί ως περιφερειακός επιθετικός σε έναν σχετικά ελεύθερο ρόλο: το πρώτο γκολ της Ιταλίας στο ματς με τη Γερμανία προήλθε σύμφωνα με αυτό το πλάνο.

Προσοχή: καταρχάς, ο ρόμβος δείχνει αρκετά αμυντικογενής, ειδικά αν συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι τα ακραία μπακ δεν παίρνουν μέτρα στον ασβέστη, αλλά στην πράξη κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Τα κάθετα σπριντ του Μαρκίσιο και η μετατροπή αυτού σε κρυφό επιθετικό, το κάθετο παιχνίδι του ενορχηστρωτή Πίρλο, η επιθετική άμυνα του Ντε Ρόσι και οι συνεχείς κινήσεις, άνευ μπάλας, του εσχάτως σκληροτράχηλου Μοντολίβο συνθέτουν ένα άκρως ελκυστικό τακτικό παζλ, το οποίο εύκολα διακρίνεται από τον αντίπαλο, αλλά δύσκολα λύνεται -το ίδιο ισχύει και για την αεροπορία των Ιταλών. Κι αν η κατάσταση επιβάλλει ηρεμία, μυαλό και ύψος, τότε μπαίνει ο Μότα. Αν χρειάζεται τσαμπουκάς, πάθος και αυτοθυσία τότε επιστρατεύεται ο Νοτσερίνο. Σε κάθε περίπτωση, το οπλοστάσιο του Πραντέλι διαθέτει τα απαραίτητα όπλα, προκειμένου να επιτύχει τους σκοπούς του -προφανώς θα επιθυμούσε πιο τεχνικά ακραία μπακ και έναν πιο σοβαρό και αξιόπιστο επιθετικό (βλέπε Μπαλοτέλι: δεν με πείθει και δεν τον θεωρώ παίχτη παγκόσμιας κλάσης), αλλά η μεσαία του γραμμή δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την αντίστοιχη των Ισπανών. Έπειτα, πράγματι η Ιταλία έπαιξε ανοιχτά στο τουρνουά -εξαιρείται το ματς με τους Γερμανούς, όπου το γρήγορο γκολ του Μπαλοτέλι άλλαξε σημαντικά τη ροή του αγώνα, άρα και τα αγωνιστικά πλάνα των δυο προπονητών. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά είχε κι ένα σχετικά υψηλό τέμπο στο παιχνίδι της: το ματς με την Αγγλία, ακόμα και με την Ιρλανδία, ήταν η αποθέωση αυτής της κατάστασης με τους νησιώτες να υποχρεώνονται σε άτακτη υποχώρηση. Επίσης, σε αυτά τα ματς η Ιταλία τηρούσε και υψηλά ποσοστά κατοχής, δείχνοντας ότι είχε πλήρως την πρωτοβουλία των κινήσεων: αυτό σημαίνει ότι είναι ιδιαίτερα ευπροσάρμοστη στις αναγκαιότητες και τα τακτικά χαρακτηριστικά του εκάστοτε ματς. Για τα δεδομένα και την προϊστορία της Εθνικής Ιταλίας το να βλέπεις τους παίχτες της να επιβάλλουν ένα υψηλό τέμπο, να παίζουν ανοιχτά και να μην λένε όχι στην κατοχή είναι κάπως ασυνήθιστο, αλλά, όπως δείχνουν οι εμφανίσεις και τα αποτέλεσματα, είναι ιδιαίτερα προσοδοφόρο για αυτούς, αλλά και εμάς.

Και φτάνουμε στην Ισπανία. Τι δήλωσε ο Ιταλός προπονητής; «Η δύναμή της δεν είναι μόνο η κατοχή της μπάλας, αλλά και η ικανότητα να κερδίζει πίσω την μπάλα στο κέντρο. Η άμυνά της πάντα κλείνει πολύ γρήγορα. Τακτικά θα προσεγγίσουμε το ματς με επιθετική φιλοσοφία, πρώτος στόχος είναι να κλείσουμε τους χώρους και να πάρουμε την μπάλα. Θέλουμε να εκμεταλλευτούμε τις στιγμές μας και πάρουμε τον έλεγχο στο κέντρο. Δεν είμαστε αγνώμονες για να πούμε ότι θα κυριαρχήσουμε από την αρχή έως το τέλος». Ξεκινώ ανάποδα. Ο κάθε προπονητής γνωρίζει ότι η ομάδα του δεν μπορεί να κρατήσει το ίδιο τέμπο, τον ίδιο ρυθμό, την ίδια πίεση, την ίδια ταχύτητα καθόλη τη διάρκεια του αγώνα. Θα υπάρχουν μεταπτώσεις στην απόδοση. Κούραση. Λάθη. Κι ο Πραντέλι έχει δείξει ότι είναι σχετικά ρεαλιστής και ιδιαίτερα πρακτικός -ακόμα και η επιμονή του στον Μπαλοτέλι μάλλον φανερώνει ότι γνωρίζει κάτι παραπάνω από εμάς: προφανώς για τον Πραντέλι, τα πεπραγμένα του Μπαλοτέλι στο χόρτο θεωρούνται χρήσιμα, τουλάχιστον πιο χρήσιμα από αυτά που θεωρητικά μπορεί να δώσει ο μπόμπερ Ντι Νατάλε. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το αν θα επιλέξει να παίξει ένα ποδόσφαιρο αναμονής, κατοχής ή πρωτοβουλίας: εν πολλοίς, αυτό εξαρτάται κι από τα δόντια του αντιπάλου.
 

Σύμφωνα, πάντως, με τις δηλώσεις του, θα προσπαθήσει να πάρει τον έλεγχο, δηλαδή τη μπάλα: ουσιαστικά, εννοεί την κατοχή, αλλά όχι απαραίτητα την πρωτοβουλία. Κι όπως έχουμε αναφέρει, αυτό δεν είναι και τόσο εύκολο ή απλό: ούτε το μπλοκάρισμα των Οζίλ, Γκόμεζ, Σβαϊνστάιγκερ και Κλόζε -ουσιαστικά, το μπλοκάρισμα των συνδυασμών της Γερμανίας- ήταν εύκολο ή απλό, αλλά κατέστη υπαρκτή πραγματικότητα. Η Ιταλοί, όμως, δεν παίζουν μόνοι τους -πάντοτε υπάρχει ένας αντίπαλος που θέλει να επικρατήσει έναντι εσού. Τι πρέπει, λοιπόν, να κάνει η Ισπανία; Καταρχήν, να παλέψει ο Ντελ Μπόσκε με τους δαίμονες του και να κάτσει να σκεφτεί τι ομάδα θέλει: αν ο Ντελ Νπόσκε επιζητεί επίδειξη δύναμης, η ίαση της Ισπανίας από τη Μπαρτσελονίτιδα κρίνεται απαραίτητη και επιβεβλημένη, έστω κι αυτήν την ύσταση ώρα. Ας αποδείξει η ομάδα ότι βρίθει τακτικής πληρότητας κι ας μην κατακτήσει το τρόπαιο: οι Θεοί του ποδοσφαίρου και οι γνήσιοι ποδοσφαιρόφιλοι σε τέτοιες περιτπώσεις ξέρουν να συγχωρούν. Επομένως, και κλείνουμε το άρθρο, για να μιλήσουμε και λίγο πρακτικά, τι αναμένω από την πλευρά των Ισπανών; Να τρέξουν. Με ταχύτητα. Διάρκεια. Συνέπεια. Να τρέξουν με ποιότητα. Και -επιτέλους!-, πλην κατοχής, να πάρουν την πρωτοβουλία -στον κλεφτοπόλεμο οι Ισπανοί δεν αποδίδουν ικανοποιητικά, έστω κι αν η γλώσσα των αποτελεσμάτων μπορεί να σου πει ψέμματα: δεν μπορούν να εκμεταλλευτούν στιγμές, αλλά την ξεκάθαρη υπεροχή τους. Μόνο έτσι θα διασπάσουν την πολύπροσωπη ιταλική άμυνα και θα κουράσουν τον αντίπαλο. Ακριβώς, δηλαδή, ότι έκαναν και οι Κροάτες στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα απέναντι στους Ιταλούς. Καλό τελικό!

Υ.Γ.1 Το αποφάσισα. Ο Τσαλτίδης είναι ίδιος η Παπαρήγα. Δεν εννοώ εμφανισιακά -Θεέ και κύριε! Όπως η Αλέκα βγαίνει στο γυαλί και λέει πέντε κουβέντες τσεκουράτες, πανάστοχες και ανούσιες, έτσι κι ο Τσαλτίδης γράφει ένα κείμενο ή τον ακούς να μιλάει στο ραδιόφωνο και κατόπιν τρίβεις τα μάτια σου και τσιμπάς το δέρμα σου, μόνο και μόνο για να προβείς στην θλιβερή διαπίστωση ότι όλα αυτά που λέει και γράφει συνιστούν πραγματικότητα. Κι αυτός ο άνθρωπος παραμένει έμμισθος υπάλληλος της Π.Α.Ε. Τέλος πάντων. Όπως δείχνουν τα πράγματα, πάμε για Αναστόπουλο και Χαριστέα. Δυο πολύ καλές περιπτώσεις, αν τελικά πραγματοποιηθούν.

Υ.Γ.2 Άνευ περιγραφής!

Η Μπαρτσελονίτιδα

Είναι ξεκάθαρο. Η ομάδα έχει προσβληθεί από Μπαρτσελονίτιδα. Ο Τόρες με τον Σένα του 2008 και ο Βίγια με τον Τσάβι του 2010 δεν υπάρχουν. Αλλά το κυριότερο είναι ότι απουσιάζει νεύρο. Ενέργεια. Εξαιρώντας τον Ράμος που προσθέτει δύναμη και τσαμπουκά και τον Ινιέστα που δίνει ταχύτητα και ρυθμό, αυτή η Ισπανία δεν είναι τόσο πλήρης όσο λέγεται. Μα, θα μου πει κάποιος ότι η Ισπανία αλλάζει πολλές πάσες, φτιάχνει φάσεις, δεν δέχεται εύκολα γκολ και έφτασε τελικό -δεν θα διαφωνήσω. Θα πρέπει, όμως, να ξέρουμε ότι τα στατιστικά λένε ένα κομμάτι της πίτας κι όχι ολόκληρη την πίτα -το ποδόσφαιρο δεν είναι μπάσκετ: προηγείται η ερμηνεία της τακτικής συμπεριφοράς όπως αυτή αποτυπώνεται στο χόρτο. Επίσης, η ομάδα δείχνει μια ψυχολογική φθορά. Το να βλέπεις τον αρχοντικό Τσάβι Αλόνσο στο ματς με την Πορτογαλία να σημαδεύει τις διαφημιστικές πινακίδες, λες και ήταν ο Τόχα, κρούει το καμπανάκι του κινδύνου. Το ίδιο ισχύει και για τον Πικέ, ο οποίος δεν μπόρεσε να εγκλιματιστεί στα θέλω του αγώνα: στο ματς με τους Πορτογάλους έκανε τόσες λάθος πάσες όσες δεν είχε κάνει όλη τη σεζόν με την Μπάρτσα. Αλλά εδώ δεν μιλάμε μόνο για τους παίχτες.

Ο ίδιος ο Ντελ Μπόσκε δείχνει μπερδεμένος. Εν αρχή, η Ισπανία δεν παίζει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας -εξαιρείται το ματς με τους Ιρλανδούς. Αυτό που παίζει, και μάλιστα με αξιοθαύμαστη ακρίβεια, είναι ένα ποδόσφαιρο κατοχής. Κι όταν κάποιος παίζει ποδόσφαιρο κατοχής σημαίνει δυο πράγματα: πρώτον, ότι δεν μπορεί να διασπάσει την αντίπαλη αμυντική γραμμή και, δεύτερον, ότι μέσω της κυκλοφορίας και της κατοχής εφαρμόζεις ένα είδος άμυνας -προσωπικά, νομίζω ότι εν προκειμένω ισχύει μια μέση λύση. Τι σημαίνει, όμως, ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας; Πολύ απλά να αναγκάζεις τον αντίπαλο να προσαρμοστεί πάνω σου -δεν διέκρινα τέτοια εικόνα στο χθεσινό ματς. Ακλόνητο παράδειγμα ομάδας που παίζει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας συνιστά η Μπατσελόνα -η Εθνική Ισπανίας κυκλοφορεί μεν την μπάλα, αλλά το passing game μάλλον δεν έχει σκοπό την εύρεση κάποια τρύπας, το κάθετο παιχνίδι ή την ψυχολογική (και σωματική) εξόντωση του αντιπάλου. Έπειτα, υπάρχει σαφές πρόβλημα με το εναλλακτικό σχέδιο. Πάει κάτι στραβά; Θα μπει ο Νάβας, συνήθως στη θέση του Σίλβα, για να ανοίξει το πλάτος κι ο Φάμπρεγας στη θέση του επιθετικού -πού είναι ο Γιορέντε και γιατί δεν κάλεσε τον Σολδάδο;- για να τραβήξει τους αμυντικούς εκτός περιοχής και να ανοίξει διαδρόμους. Εντούτοις, τα κόλπα αυτά είναι τετριμμένα και φρονώ ότι μπερδεύουν περισσότερο την ίδια την Ισπανία παρά τον αντίπαλο. Και τώρα ξεχάστε όλα αυτά που έγραψα. Όπως υποστηρίζει ο Καρπετόπουλος: «Ολα αυτά μπορεί και να ισχύουν, αλλά για να τα δούμε πρέπει πρώτα να συμβεί κάτι ιδιαιτέρως δύσκολο: κάποιος να τους πάρει την μπάλα».

Πάμε και στην Πορτογαλία. Ξεκίνησε μουδιασμένα το τουρνουά, αλλά βρήκε έναν ρυθμό. Ο Πάουλο Μπέντο στηρίζεται στο μυαλό του Πέπε, ο οποίος φαίνεται ότι μακριά από τον Μουρίνιο αποδίδει θαυμάσια, στις επελάσεις του Κοεντράο, στις ορέξεις του -βγάζω τα φρύδια μου- Κριστιάνο και στην καλή, υποτίθεται, ανασταλτική λειτουργία, καθώς το κέντρο αποτελείται από τους Μεϊρέλες, Βελόσο και Μουτίνιο. Αλλά και η Εθνική Πορτογαλίας έχει τα πάθη της. Καταρχήν, υπάρχει πρόβλημα ανάπτυξης. Σε όλο το τουρνουά, όταν οι Πορτογάλοι έχουν κατοχή, η μπάλα μετατρέπεται σε ρουκέτα εδάφους-αέρος. Χθες, για να αλλάξουν πέντε συνεχόμενες πάσες, έπρεπε να παιχτεί τυφλό κεφαλόσφαιρο: ούτε η οικονομία της Ελλάδας δεν έχει τέτοια ανάπτυξη. Και είχες και τον εκφωνητή να λέει «ωραία μεταβίβαση»: πραγματικά ξεχνάς κι αυτά που ξέρεις. Μολαταύτα, η Πορτογαλία τηρεί ικανοποιητικά ποσοστά κατοχής -το ίδιο έγινε και χθες. Αυτό συμβαίνει, διότι οι Πορτογάλοι μαρκάρουν καλά στον άξονα και τρέχουν πολύ με τη μπάλα στα πόδια -οι Ισπανοί πασάρουν με τη μία και προτιμούν να τρέχουν χωρίς τη μπάλα. Για παράδειγμα, ο Κριστιάνο αρέσκεται να δέχεται πάσα, ενόσω έχει αναπτύξει ταχύτητα, διανύοντας αρκετά μέτρα στο αντίπαλο τερέν και συγκλίνοντας προς την αντίπαλη περιοχή.

Κι εδώ ανατέλλει το εξής πρόβλημα: ο Πάουλο Μπέντο τα περίμενε όλα από τον Κριστιάνο, ο οποίος δεν μπορεί να δώσει καν τα μισά από αυτά που χρειάζεται η ομάδα. Κάποιος μπορεί να με πει υπερβολικό, αλλά η πικρή αλήθεια είναι ότι η Εθνική Πορτογαλίας συνιστά ένα μεγαλύτερο παζλ από αυτό που νομίζουμε και το κομμάτι του Κριστιάνο δεν ταιριάζει σε όλα τα κενά. Για παράδειγμα, δεν μπορεί να οργανώσει -χθες, την οργάνωση του παιχνιδιού την επωμίστηκε, έστω και κάπως άτσαλα, ο Μειρέλες. Αυτό θα σήμαινε ότι θα έπρεπε να γυρνάει πολύ πίσω για να πάρει μπάλα, κατόπιν να προωθηθεί κι όλα αυτά χωρίς να ξεχάσει τον επιθετικό του ρόλο: μοιραία θα κουραστεί πιο γρήγορα, έστω κι αν μιλάμε για ένα παίχτη τρομακτικών φυσικών προσόντων. Επίσης, δεν μπορεί να αλλάζει συνεχώς πλευρές, ώστε να καλύψει την ανεπάρκεια του Νάνι, ο οποίος εκτός από μερικές όμορφες βουτιές επί χόρτου δεν έχει προσφέρει το παραμικρό σε αυτό το τουρνουά. Και, τέλος, δεν μπορεί να υποκαταστήσει τον επιθετικό περιοχής. Οι Ισπανοί που δεν χρειάζονται να παίζουν με ψευτοεννιάρι, το εφαρμόζουν στην πράξη, ενώ οι Πορτογάλοι, οι οποίοι μετά την απόσυρση του Παουλέτα δεν ξέρουν τι σημαίνει αυθεντικός striker, είχαν ανάγκη να πράξουν αυτό που κάνουν οι Ισπανοί από επιλογή. Αν, όμως, τα έκανε όλα αυτά στην Εθνική Πορτογαλίας, πότε θα έβρισκε χρόνο για κομμωτήριο; Και για να σοβαρευτώ, στον πρώτο ημιτελικό, η πίεση του Ρονάλντο στα αντίπαλα μπακ ήταν υποδειγματική και προξένησε πολλά προβλήματα: εξού τα λάθη του Πικέ και η οπισθοχώρηση του Αλόνσο για να δεχτεί και να απεγκλωβίσει τη μπάλα.

Η ιστορία, όμως, δεν αλλάζει. Η Ισπανοί προκρίθηκαν στον τελικό και αναμένουν τον νικητή από το Γερμανία - Ιταλία. Θα μπορούσα να γράψω αρκετά για το συγκεκριμένο ματς, αλλά θα αρκεστώ σε μια δήλωση του Πίρλο που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο: «Σε σχέση με την Αγγλία, η Γερμανία είναι μία ομάδα που θα βγει να παίξει ποδόσφαιρο. Ο Μεσούτ Οζίλ είναι ο οργανωτής τους στο κέντρο οπότε θα είναι κοντά σε εμένα στο γήπεδο». Το σίγουρο είναι ότι θα απολαύσουμε ένα όμορφο παιχνίδι. Στο αποψινό ματς, βλέπετε, και οι δυο ομάδες έχουν ανοσία στη Μπαρτσελονίτιδα. Καλό βράδυ.

Υ.Γ.1 Μας έχουν πρήξει τα παπάρια με την αυτοβιογραφία του Νικοπολίδη. Σαν τη διαφήμιση της Vodafone έχει καταντήσει. Ουστ!

Υ.Γ.2 Ο Καρπετόπουλος εισβάλλει στο μυαλό του Κάνθαρου και δίνει τη δική του διάσταση για τον αποκλεισμό των Άγγλων: «Αυτή τη φορά οι Άγγλοι δεν είχαν έπαρση. Ο Χόγκντσον τους ζήτησε να μείνουν πίσω και να παίξουν ο ένας για τον άλλο στην άμυνα: το έκαναν συγκινητικά -σχεδόν τους θαύμασα. Όμως, η τακτική δεν λύνει τα ψυχολογικά προβλήματα που δημιουργεί το αγγλικό σταρ σίστεμ, ούτε και υπάρχει ψυχολόγος που μπορεί να σε κάνει να νιώσεις πρωταθλητής. Αυτό το νιώθεις αν είσαι ο Πίρλο και δυστυχώς για τους Τέρι, τους Ρούνεϊ και τους Τζέραρντ, αυτό δεν γίνεται κατά παραγγελία…».

Υ.Γ.3 Την Τετάρτη έκλεισε, και μάλιστα με ιδιαίτερη επιτυχία, ακόμα ένας κύκλος της ζωής μου. Μόνο και μόνο για να ανοίξει ένας νέος και πιο δυναμικός κύκλος.

Υ.Γ.4 Μάστορα! Πιάσε ένα διπλό Hell Awaits!

Προσπάθεια, πίστη και ποδοσφαιρική λογική

Δεν έχω δει μεγαλύτερη προσπάθεια να φανατιστεί ο κόσμος από όση κατεβλήθη αυτές τις ημέρες στην Ελλάδα για το ματς της Εθνικής με τη Γερμανία -ενδεχομένως να ισχύει το ίδιο και στην γερμανική πλευρά του λόφου: δεν το ξέρω με σιγουριά. Λες κι αν κερδίζαμε ο Αντωνάκης θα είχε σώσει τη χώρα -τελικά, πόσες φορές θα σωθεί αυτή η χώρα; Σίγουρα, δεν θα είχε σώσει τη χώρα, αλλά ορισμένες δηλώσεις και το μεγαλείο της στιγμής θα είχαν σώσει τους δημοσιογράφους και το κοινό: όλοι θα είχαν να ασχοληθούν με κάτι και εννοώ το βάρος του ανδρικού μορίου του Έλληνα τσολιά και το πόσο bitch και αντι-sexy είναι η Καγκελάριος της Γερμανίας. Ας σοβαρευτούμε, όμως. Τι λέει ο Αλέξης Σπυρόπουλος; «Εμείς στον Τύπο έχουμε… δουλειά, όταν στο ποδόσφαιρο συμβαίνει το αναπάντεχο. Αξίζει κανείς, τότε, να το αναλύει. Όταν συμβαίνει το φυσιολογικό, η ανάλυση περισσεύει. Προχθές, στο Γκντανσκ, δάγκωσαν οι σκύλοι. Κατά τον παλαιό κανόνα της δημοσιογραφίας, καμία είδηση». Όντως, δεν προέκυψε κάποια ιδιαίτερη είδηση -αν και η αναμέτρηση με τα Panzer στα προημιτελικά αποτελεί μια είδηση από μόνη της.

Για να αντεπεξέλθει μια ομάδα σε αυτό το επίπεδο πρέπει να παίξει ποδόσφαιρο: έχουμε πει ουκ ολίγες φορές ότι για να κερδίσεις μια ομάδα που παίζει ποδόσφαιρο πρέπει να παίξεις κι εσύ ποδόσφαιρο -προφανώς και υπάρχουν εξαιρέσεις. Και ποδόσφαιρο, έστω και αναμονής, με χαφ που δεν μπορούν να δημιουργήσουν, να αλληλοκαλύψουν το κέντρο και τα άκρα αμύνης, και δεν έχουν την ταχύτητα να βγουν στην κόντρα δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα. Αν προσθέσεις και τις κάκιστες αλληλοκαλύψεις του Σαμαρά και κυρίως του Νίνη -γιατί δεν ξεκίνησε ο Σάλπι έξω δεξιά κι ο Γκέκας κορυφή;-, οι οποίοι προτιμούσαν να μαρκάρουν χώρο κι όχι παίχτη, τότε καταλαβαίνουμε την συντριπτική υπεροχή του αντιπάλου -γενικά, σε όλο το ματς προτιμήσαμε, για κάποιον λόγο που αγνοώ, να μην παίξουμε μαν του μαν: όποιος μου πει ποιος Έλληνας παίχτης μάρκαρε τον ενορχηστρωτή Οζίλ, κερδίζει αρκουδάκι με τη φάτσα του Τζέφρυ. Κι όλα αυτά, όντας ανήμποροι να κερδίσουμε τις προσωπικές μονομαχίες, είτε στο χώρο του κέντρου είτε στην αμυντική γραμμή. Κάθε φορά που οι Γερμανοί έχαναν την κατοχή, έσπευδαν σαν σκυλιά του πολέμου να την επανανακτήσουν. Και κάθε φορά που η μπάλα ερχόταν στην μεγάλη μας περιοχή, δεν μπορούσαμε να ακολουθήσουμε τους αντιπάλους μας σε ταχύτητα και δύναμη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Κατσουράνης που μαρκάρει με το δάχτυλο και το στόμα, κι ο Κυριάκος Παπαδόπουλος που δεν μπορούσε να συναγωνιστεί τον Κλόζε: στο τρίτο γκολ που δεχόμαστε, όλοι στέκονται στην άστοχη έξοδο του Σηφάκη, αλλά ουδείς σχολιάζει την κατά κράτος επικράτηση του Κλόζε, σε έδαφος και αέρα, απέναντι σε Κυριάκο και Παπασταθόπουλο -κάτι ανάλογο ίσχυε με τον Κεντίρα, ο οποίος μετατρεπόταν σε κρυφό φορ. Και, τέλος, δεν μπορώ να μην εκθειάσω την τακτική συμπεριφορά του Λεβ, ο οποίος σωστά έβγαλε από την εντεκάδα τους μέτριους στο τουρνουά Ποντόλσκι και Μίλερ και σωστά έβαλε τον Κλόζε. Η έξοδος των δυο πρώτων από την εντεκάδα προσέδωσε μια νότα μυστηρίου στο τι Γερμανία θα δούμε, καθώς με τους αντικαταστάτες τους, Ρόις και Σέρλε, δεν ήταν απολύτως αναμενόμενο πως θα παρουσιαζόταν η ομάδα, ενώ τα τακτικά χαρακτηριστικά του Κλόζε, ίσως και τα τεχνικά, υπερτερούν του Γκόμεζ, χωρίς μάλιστα να μειώνεται, έστω και στο ελάχιστο, η εκτελεστική δεινότητα της θέσης και της επίθεσης.

Δεν είναι κακό να χάνεις από έναν ανώτερο αντίπαλο. Από έναν αντίπαλο που υπερτερεί σχεδόν σε κάθε κατηγορία και μπορεί να λάβει γκολ από όλες τις γραμμές του: μας το απέδειξε ο Λαμ και ο Κεντίρα. Το κακό είναι να μην προσπαθήσεις. Και κακά τα ψέμματα, η Εθνική προσπάθησε με όλες τις δυνάμεις της -αν και τηρώ ισχυρές ενστάσεις για το μέγεθος της πίστης που είχαν οι παίχτες της Εθνικής: οι pre-game δηλώσεις που υποδήλωναν ότι πάμε για πρόκριση και λοιπά, δεν εκφράζουν τον Κάνθαρο και του θυμίζουν ανάλογες δηλώσεις του Παπακωνσταντίνου, του Τζέφρυ και του Μπένι ότι δεν θα μπουν νέοι φόροι. Απλά το ματς εξελίχθηκε με βάση τους κανόνες της ποδοσφαιρικής λογικής. Κι ας αναπτερώθηκε η ελπίδα μετά το γκολ του Σαμαρά ότι ίσως, κάπως, με κάποιον τρόπο τέλος πάντων, μπορούσαμε να ανατρέψουμε τα δεδομένα. Δυστυχώς, όμως, το γκολ της ισοφάρισης μπήκε πολύ νωρίς. Και απέναντι σε μια ικανή και ποιοτική ομάδα που μπαίνει αποφασισμένη στο γήπεδο ανεξαρτήτως συνθηκών και αντιπάλου, μάλλον πρυτανεύει η ποδοσφαιρική λογική. Μέχρι να την τρελάνει ή την καταργήσει κάποιος, όπως εμείς το 2004. Το ταξίδι, λοιπόν, έλαβε τέλος. Δεν πειράζει. Θα επανέλθουμε. Έστω κι αν, βάσει του ελληνικού πρωταθλήματος και την κουλτούρα του Έλληνα, δεν μας αξίζει αυτή η Εθνική. 

Υ.Γ.1 Η αρχική εισαγωγή της παρούσης ανάρτησης περιλάμβανε το νοητικό μπέρδεμα του Σάντος. Εντούτοις, αποφάσισα να μην συμπεριληφθεί στο τελικό κείμενο. Κι όταν λέω νοητικό μπέρδεμα, εννοώ την φανερή σύγχυση που φανέρωναν οι επιλογές του Σάντος. Από τις οριστικές επιλογές του Σάντος για τη διοργάνωση, μέχρι το στήσιμο της εντεκάδας και των αρχικών τακτικών επιλογών σε κάθε ένα από τα τέσσερα ματς που έδωσε η Εθνική -εξαιρείται το ματς με τη Ρωσία. Όποιος επιθυμεί, το συζητάμε.

Υ.Γ.2 Μόλις τελειώσει το τουρνουά, θα ετοιμάσω έναν μίνι απολογισμό όλων αυτών που με γαργάλισαν: μια λίστα με γενικές παρατηρήσεις. Μέχρι να συμβεί αυτό, βλέπουμε την Ισπανία να προελαύνει προς τον τελικό, ενώ αναμένουμε ένα μεγάλο ματς απέναντι σε Αγγλία και Ιταλία. Έχω την αίσθηση ότι θα φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη. Δεν ξέρω πως θα καταφέρει η Ιταλία να διασπάσει τον τακτικό ρεαλισμό του Χόντγκσον και τη φόρμα του Τζέραρντ. Όντας ουσιαστικά με ένα δημιουργικό χαφ (Πίρλο), με τους υπόλοιπους παίχτες της μεσαίας γραμμής να τρέχουν πολύ, να μαρκάρουν πολύ, αλλά να αντιλαμβάνονται λίγα για κάθετο ποδόσφαιρο, με τον Μπαλοτέλι εκτός πραγματικότητας και την αμυντική γραμμή να κερδίζει έναν εγκεφαλικό τύπο (Ντε Ρόσι), αλλά να τον αποσπά από την μεσαία γραμμή, δεν μπορώ να αποκρυπτογραφήσω αν ο Πραντέλι θα προσπαθήσει να πάρει τον έλεγχο του αγώνα ή θα τον πασάρει με μια μεγαλοπρεπή ασίστ στους Άγγλους. Προβλέπω χαμηλό σκορ, ενδεχομένως 0-0, παράταση και πέναλτι. Βέβαια, δεν θα εκπλαγώ αν οι Άγγλοι σκοράρουν και στείλουν για βρούβες τους Ιταλούς. Από στημένη φάση, βεβαίως.

Υ.Γ.3 Το πρώτο βήμα ήταν να αποκλειστεί η Ελλάδα. Το δεύτερο να τελειώσει το Euro. Με τόσα μπάρμπεκιου, μπύρες και πατατάκια χαλάσαμε τη σιλουέτα μας. Και το καλοκαίρι χτυπάει την πόρτα μας! Και για να σοβαρευτούμε, το Euro αποτελεί κάτι παραπάνω από μια ποδοσφαιρική διοργάνωση. Το να μαζεύεσαι με φίλους, να τρως τα κοψίδια σου, να φλερτάρεις με εύγεστες ξανθιές, να σχολιάζεις το ματς, να πανηγυρίζεις σε κάθε γκολ σαν τον Τσίπρα που βγήκε αξιωματική αντιπολίτευση και να στενοχωριέσαι για κάποια χαμένη ευκαιρία ή λάθος της άμυνας, έχει ανεκτίμητη αξία.

Υ.Γ.4 Πάμε για κάτι ανάλαφρο. Καλοκαιράκι γαρ. Από την εξαιρετική Linda Ronstadt.