Ρεαλισμός και επιλογή

Ας μιλήσουμε λίγο για τακτική. Κι όπως πάντα, μια καλή τακτική επηρεάζεται άμεσα από τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των παιχτών και τα θέλω του προπονητή. Αν το αγωνιστικό πλάνο συμβαδίζει με τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των παιχτών, τότε κλίνουμε προς τον τακτικό ρεαλισμό. Αν, όμως, επαφίεται στα θέλω του προπονητή, τότε αναφερόμαστε σε τακτική επιλογή. Βέβαια, υπάρχουν και οι αστάθμητοι παράγοντες που οδηγούν έναν προπονητή σε τακτική αναγκαιότητα (π.χ. αποβολή, τραυματισμός) -αν και η τακτική αναγκαιότητα συχνά μεταφράζεται -κι όχι αδίκως- ως τακτική επιλογή. 

Ένας μεγάλος προπονητής προκρίνει την τακτική επιλογή. Τι σημαίνει αυτό; Ότι διδάσκει ένα συγκεκριμένο σύστημα (ουσιαστικά προσαρμόζει τους παίχτες στο σύστημα), κανονίζει με ακρίβεια την διάταξη των παιχτών στο χώρο και καλύπτει εκ των προτέρων, δηλαδή από την προπόνηση ή τα αποδυτήρια, ενδεχόμενη εξέλιξη που λαμβάνει μέρος στο γήπεδο (π.χ. να προηγηθεί στο σκορ ή να μείνει με δέκα παίχτες). Κι αυτό συμβαίνει, διότι τέτοιοι προπονητές θέλουν να παίζουν ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Και τι σημαίνει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας; Θα το θέσω άκρως συνοπτικά: να αφήνεις τον αντίπαλο να προσαρμόζεται πάνω σου. Για παράδειγμα, τέτοιοι προπονητές είναι ο Σερ Άλεξ και ο Μουρίνιο. Αλλά κι εδώ, στην Ελλάδα, θαυμάσαμε έναν τέτοιο προπονητή: τον Βαλβέρδε. Βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τέτοιου είδους προπονητές απαιτούν παίχτες με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, μεγάλα μπάτζετ και αρκετή στήριξη για να υλοποιήσουν τα σχέδιά τους -προφανώς τους ασκείται και μεγάλη πίεση. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τον Βενγκέρ να κάθεται στον πάγκο της Κέρκυρας και να θέλει να επιβάλλει τα θέλω του. Θα τα πήγαινε χειρότερα κι από τον Νίκο Νιόμπλια.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν και εκείνοι που είναι πιο ρεαλιστές και πιο πρακτικοί. Συνήθως, αυτού του είδους οι προπονητές, δεν προτιμούν τα ρίσκα. Δείχνουν μια προτίμηση στο ποδόσφαιρο αναμονής. Δεν έχουν πρόβλημα να αναθεωρήσουν το σύστημα -ουσιαστικά να ταιριάξουν το σύστημα στο υπάρχον ρόστερ-, να αξιοποιήσουν όλους τους διαθέσιμους παίχτες, να μοιράζουν ελεύθερους ρόλους ή να προσθέσουν σκοπιμότητα. Επίσης, είναι ιδιαίτερα εφευρετικοί και δείχνουν μια τάση στο να κατευθύνουν τους παίχτες τους, αφού ψάχνουν τρόπους να προσαρμοστούν στην πρωτοβουλία του αντιπάλου και -γιατί όχι- να τρυπήσουν την αγωνιστική του πανοπλία. Τέτοιος προπονητής, λόγου χάρη, είναι ο Χόντγκσον. Από το ελληνικό πρωτάθλημα θα μπορούσαμε να διαλέξουμε τον Αναστόπουλο. 

Προφανώς υπάρχουν και προπονητές που είναι πολύ δύσκολο να τους κατατάξεις σε μία από τις δύο κατηγορίες. Αυτό συμβαίνει διότι, είτε ένας προπονητής επιλεγεί τη μέση λύση μεταξύ τακτικού ρεαλισμού και τακτικής επιλογής (π.χ. Αντσελότι ή Αναστασιάδης), είτε ποντάρει υπερβολικά σε συγκεκριμένα τακτικά στοιχεία (π.χ. κατενάτσιο), είτε είναι μπερδεμένος ή, όπως λέγεται, έχει εμμονές. Σαν τον Αλκαράθ του Άρη (φώτο). Προσοχή, όμως: το άρθρο δεν στοχεύει σε μια δριμεία επίθεση προς τον Ισπανό τεχνικό. Αυτό έλειπε! Είμαι σίγουρος πως κάνει ό,τι μπορεί με το ρόστερ που διαθέτει. Ούτε έχω πρόβλημα με τους ποδοσφαιριστές του Άρη, αρκεί να μην είναι αδιάφοροι. Και είμαι σίγουρος ό,τι ουδείς εξ ημών μπορεί να τους απαγγείλει τέτοια κατηγορία.

Ξεκινώ, λοιπόν, από την αμυντική ανισορροπία. Είναι προφανές ότι υπάρχει κακή διαχείριση της αδύναμης πλευράς. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε πλείστους παράγοντες, π.χ. άστοχη προπονητική οδηγία, αργές επιστροφές, κακή αλληλοκάλυψη, έλλειψη αμυντικής προσήλωσης κ.ά. Στην περίπτωση μας, και επειδή δεν γνωρίζω τι οδηγίες δίνει ο Αλκαράθ στους παίχτες, πρόκειται περί αργών επιστροφών (ιδίως των ακραίων μπακ), κακής διαγώνιας αλληλοκάλυψης (από τα αμυντικά χαφ) και έλλειψη αμυντικής προσήλωσης (π.χ. Παπαζαχαρίας). Κι όπως προσέξατε, ουσιαστικά αναφέρομαι στην τακτική παιδεία των παιχτών. Διότι υπάρχει και η τεχνική (αν)επάρκεια. Για παράδειγμα, ο Γιαννίτσης, όσο φιλότιμος και να είναι, δεν μπορεί να δώσει πάσα στα πέντε μέτρα. Κυριολεκτικά. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει πρόβλημα στην δεύτερη πάσα, και κατ' επέκταση στην ανάπτυξη, καθώς ο κεντρικός αμυντικός δεν μπορεί να παίξει με την μπάλα κάτω.

Έστω, όμως, ότι η μπάλα δεν μετατρέπεται σε ρουκέτα ή δεν χάνεται, και φτάνει στα κεντρικά χαφ. Τι θα συμβεί; Θα αρχίσουν οι οριζόντιες πασούλες -εξαιρείται μερικώς ο Κοέλιο, ο οποίος έχει δείξει ότι μπορεί να μοιράσει την μπάλα διαγώνια. Τα κεντρικά χαφ, δηλαδή, δεν μπορούν να δημιουργήσουν και δεν μπορούν να παίξουν κάθετα -εντούτοις, στο τελευταίο ματς, με τον Πανιώνιο, ο Οικονομόπουλος δεν κρύφτηκε, ζήτησε μπάλα και φανέρωσε τάση για κάθετο παιχνίδι. Σε μια τέτοια περίπτωση, αυτό θα σήμαινε πλαγιοκόπηση από τα εξτρέμ ή επέλαση των ακραίων μπακ, προκειμένου να γίνει το όβερλαπ. Το βλέπουμε αυτό στον Άρη; Ο Γιαννώτας θέλει μια μπάλα δική του και πέφτει από πλευρικούς ανέμους, ο Καζναφέρης είναι επιπόλαιος και ερωτοτροπεί με κάρτες κι ο Μαργαρίτης ξεχνάει ότι είναι πλάγιος μπακ -ο Καραγιάννης κι ο Σουνάς προσπαθούν υπέρ το δέον και δείχνουν να έχουν potential, αλλά η βάναυση αξιοποίησή τους είναι πολύ πιθανό να τους κάψει τη γούνα. Κι όταν χαθεί η μπάλα, τι συμβαίνει; Έχουμε γρήγορες επιστροφές; Πόσες κόντρες, άραγε, έχουμε δεχθεί από τους αντιπάλους μας; Τουλάχιστον στα τελευταία ματς έχουμε βελτιωθεί σε αυτόν τον τομέα. Κι αυτό, διότι έχουμε προσθέσει σκοπιμότητα στο παιχνίδι μας.

Και κλείνουμε με την επιθετική γραμμή, όπου θα σταθώ στην επιβλητική παρουσία του Αγκάνθο. Ο ρόλος του ως target man είναι σημαντικότατος. Επίσης, είναι εκτελεστής, αλλά και δημιουργός, καθώς, αν και δεν πρέπει να είναι αυτή η αποστολή του, μπορεί να παίξει σχετικά καλά με πλάτη, να κρατήσει μπάλα και να σπάσει το τόπι στους συμπαίχτες του που κάνουν κίνηση. Ωστόσο, είναι φανερό ότι ο Άρης είναι μερικώς (;) εξαρτημένος από την παρουσία του Αγκάνθο. Το ευοίωνο είναι ότι το πρωτάθλημα είναι χαμηλής ταχύτητας και ποιότητας. Οι περισσότεροι αντίπαλοι παίζουν συντηρητικά, έχουν προβληματικές άμυνες, επιτίθενται με τέσσερις παίχτες και βγάζουν κόντρα με δύο κορμιά. Επομένως, οι πειραματισμοί του Αλκαράθ ίσως δεν έχουν και τόση σημασία. Ας μην ξεχνάμε, επίσης, ότι αυτό που εμείς αποκαλούμε εμμονή, στην πραγματικότητα μεταφράζεται ως ατέλεια ή ψεγάδι στο αγωνιστικό πλάνο. Ελπίζω, τουλάχιστον, να μην υπάρχουν εσκεμμένα φαινόμενα παραμερισμού ορισμένων παιχτών και να υιοθετήσουμε ένα σύστημα που αρμόζει στους παίχτες. Διότι το 4-4-2 σε αυτόν τον Άρη, δεν ταιριάζει.

Υ.Γ.1 Δεν θα εκπλαγώ αν ο Αλαφούζος διώξει τον εαυτό του και στη θέση του Προέδρου τοποθετήσει τον Λυριτζή και τον Οικονόμου. Έστω τον Πορτοσάλτε. Για τον Αλαφούζο, όμως, θα τα πούμε σύντομα.

Υ.Γ.2 Οι Def Leppard κυκλοφορούν, το 1987, το ''Hysteria''. Το αποτέλεσμα; Πραγματική υστερία!

Out of touch out of reach yeah, You could try to get closer to me, I'm in love I'm in deep yeah, Hypnotized I'm shakin' to my knees, I gotta know tonight, If you're alone tonight, Can't stop this feelin', Can't stop this fire...

Οι Έλληνες ζούνε με το χθες

Λέγαμε το καλοκαίρι ότι η ηγεσία μιας χώρας δεν είναι παγωτό. Να μην μας αρέσει η μία γεύση και να επιλέγουμε μια άλλη. Για παράδειγμα, να αλλάζουμε το σορμπέ λεμόνι με φράουλα Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Αυτά είναι αστεία πράγματα. Ο πολιτικός στίβος δεν συνιστά πεδίο δοκιμών. Και δεν πρέπει να τις ανέχεται: δεν πρέπει να τις ανεχόμαστε. Όπως αυτό το κακόγουστο αστείο με την Χρυσή Αυγή που θυμίζει πείραμα της N.A.S.A. Τέλος πάντων. Ας επανέλθουμε στον Αλέξη. Με ποιο κριτήριο να κυβερνήσει ο Τσίπρας; Επειδή βγαίνει και δηλώνει ότι είναι έτοιμος να πάρει τα ηνία της Ελλάδας; Τι σημαίνει αυτό; Κι ο Τζέφρυ έλεγε ότι «λεφτά υπάρχουν». Το μοναδικό αβαντάζ του Τσίπρα είναι ότι δεν έχει δοκιμαστεί στην εξουσία. Κι ως εκ τούτου, μπορεί να λέει και να τάζει ό,τι γουστάρει. Πάντοτε εκ του ασφαλούς. Και, φυσικά, με το στόμα. Αυτή είναι η πολιτική του. Άντε, στο τσακίρ κέφι, να συμμαζεύει τα ασυμμάζευτα από αυτά που δηλώνουν τα στελέχη των διάφορων παρατάξεων που συγκροτούν το ΣΥ.ΡΙΖ.Α ή να επιτίθεται στον Μπένι για τη λίστα Λαγκάρντ. Εκτός αν ο Έλληνας ψηφοφόρος θέλει να τιμωρήσει την Ν.Δ. και το παρηκμασμένο ΠΑ.ΣΟ.Κ., διορθώνοντας το λάθος με λάθος. Όπως έγινε με την εκτόξευση της  Χρυσής Αυγής σε τρίτο κόμμα. Η πολιτική, όμως, δεν αντιπροσωπεύει το λίκνο της εκδίκησης, αλλά την επιλογή του λιγότερο κακού. Και μια κυβέρνηση, με τον Τσίπρα Πρωθυπουργό, τους κλώνους του Τατσόπουλου (αλήτης) Υπουργούς και τις ''ριζοσπαστικές'' προτάσεις του κόμματος να γίνονται (;) πράξη, μόνο άσχημα πράγματα μπορούν να επιφέρει. Κι αυτό είναι γκαραντί.

Καλώς ή κακώς, όπως έχει η κατάσταση αυτή την στιγμή, όπως δηλαδή διαμορφώθηκε από τις τελευταίες εκλογές και έπειτα, πρέπει να υπάρξει στήριξη στον Σαμαρά. Και πριν πέσετε να με φάτε, οφείλω να σας υπενθυμίσω ότι ουδείς πολιτικός με εκφράζει. Εξάλλου, είπα και στην προηγούμενη παράγραφο ότι η πολιτική είναι η επιλογή του λιγότερο κακού. Κι όταν λέω στήριξη στον Σαμαρά, εννοώ ουσιαστικά να βοηθήσουμε στον εαυτό μας: να φερόμαστε ως άνθρωποι και όχι σαν άνθρωποι. Αλλά πώς μπορεί να συμβεί αυτό, όταν δεν μπορούμε να σεβαστούμε τα πιο απλά πράγματα; Για παράδειγμα, να μην καπνίζουμε σε δημόσιους χώρους, να μην οδηγούμε σαν μανιακοί στον δρόμο ή να μην πετάμε σκουπίδια από δω κι από κει. Ας μην ξεφύγω, όμως. Ένας άλλος που πρέπει να στηρίξει τον Σαμαρά είναι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Με έργα. Του δίνεται μια μοναδική ευκαιρία να μείνει στην ιστορία ως ένας μεγάλος μεταρρυθμιστής. Και θα είναι κρίμα, για όλους μας, να την πετάξει στον κάδο των αχρήστων. Πλην των ισχυρότατων επιρροών της Τρόικας στο πρόγραμμα διάσωσης της χώρας, οι κυβερνώντες πρέπει να επιδείξουν δημιουργικότητα, πρωτοβουλία και φαντασία. Κι όλα αυτά με την συνδρομή έντονης θέλησης. Δεν υπάρχει άλλη πολιτική λύση στον ορίζοντα. Για παράδειγμα, η φοροδιαφυγή πρέπει να παταχθεί. Και είμαι απόλυτος σε αυτό. Χωρίς να ενδιαφέρει το κράτος ποιος φοροδιαφεύγει, πως λέγεται, τι δουλειά κάνει κ.λπ. Όπως, επίσης, πρέπει να ξεκινήσουν όλες οι νόμιμες διαδικασίες για την ενδεχόμενη εξόρυξη υδρογονανθράκων. Χωρίς να λογαριάζουμε ιδιαίτερα τις ενστάσεις των Τούρκων. Τέλος, ωραίοι οι κοινωνικοί αυτοματισμοί, αλλά χωρίς αρμόδιους ελεγκτικούς μηχανισμούς, δεν υπάρχει προκοπή.

Συνεπώς, το αδηφάγο και δυσανάλογα μεγάλο κράτος που μας περιβάλλει, που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε παρέα με τους εκλεγμένους αντιπροσώπους μας, που εμείς οι ίδιοι το αποτελούμε, πρέπει να εξομαλυνθεί και αναπόφευκτα να συρρικνωθεί. Ειδάλλως, θα γίνουμε όλοι, ή έστω οι περισσότεροι εξ υμών, άμισθοι υπάλληλοι ενός προβληματικού κράτους. Ναι, εκείνοι ήταν μεγαλο-κλέφτες, κι εμείς μικρο-απατεώνες. Αλλά αυτό τι σημαίνει; Ότι πρέπει να κοιτάμε το ''ένδοξο'' παρελθόν και να κατακρίνουμε τα πάντα και τους πάντες πλην των εαυτών μας; Ότι δεν πρέπει να ξεριζωθούν νοοτροπίες δεκαετιών; Η Άντζελα Δημητρίου (φώτο) τραγούδαει ότι οι χωρισμένοι ζούνε πάντα με το χθες. Το ίδιο και οι Έλληνες. Ίσως, διότι, χορτάτος λαός δεν επαναστατεί. Και προφανώς εννοώ νοητικά.

Υ.Γ.1 Από τον Κώστα Καίσαρη: «Γι' αυτό λοιπόν επαναλαμβάνω αυτό που έλεγα και χθες: Το δίδυμο Αδαμίδη-Βιντιάδη είναι πολύ χειρότερο από το δίδυμο Τσάκα-Φεϊζάλ. Ο Τσάκας τουλάχιστον έχει δείξει μια συνέπεια. Για όσους είναι άπιστοι Θωμάδες έφερε τον πρίγκιπα στην Αθήνα. Να τον δούνε από κοντά. Να τον ακουμπήσουνε για να διαπιστώσουν ότι είναι πραγματικός κι ότι δεν πρόκειται για περί φαντάσματος. Και αν ζήτησε τρεις μέρες παράταση για τα λεφτά δεν χάθηκε ο κόσμος. Ο Βιντιάδης μέχρι τώρα δεν έχει παρουσιάσει απολύτως τίποτα. Προφανώς έχει δει αλευρωμένους τους ΑΕΚτζήδες και τους έχει περάσει για μυλωνάδες».

Υ.Γ.2 Από τον Αντώνη Πανούτσο: «Αυτό που με τα χρόνια πιστεύω είναι ότι ο καλός τεχνικός διευθυντής κρίνεται από τους παίκτες που απορρίπτει και όχι από αυτούς που παίρνει».

Υ.Γ.3 Η νίκη του Άρη, επί του Πανιωνίου, αποτελεί μεγάλη, πολύ μεγάλη βαθμολογική ανάσα-έστω κι αν αποδείχτηκε για μια ακόμα φορά η εξάρτηση της ομάδας από τον Αγκάνθο. Και σε αυτό το σημείο, όπως έχουμε πει, πρέπει να ενδιαφερόμαστε μόνο για τους βαθμούς. Το μόνο που ελπίζω είναι ότι η διοίκηση, όποια κι αν είναι αυτή τέλος πάντων, θα έχει καταστρώσει εναλλακτικά σχέδια για κάθε ενδεχόμενο (π.χ. παραμονή ή υποβιβασμό).

Υ.Γ.4 Αλίευσα ένα (εύστοχο) σχόλιο κάποιου χρήστη από μια αθλητική ιστοσελίδα: «Φτάσαμε στο σημείο να ενοχοποιήσουμε την πεντακάθαρη, αδιαμφισβήτητη και εμφατικά μεγαλειώδη ανωτερότητα μιας ομάδας». Ποια ήταν η αφορμή για την συγκεκριμένη δήλωση; Η νίκη και η εμφάνιση της Μπαρτσελόνα απέναντι στην Εσπανιόλ.

Υ.Γ.5 Αυτά είναι!

Όπου κάτσει η μπίλια

Το άρθρο που ακολουθεί, αποκαλύπτει, με πάσα μεγαλοπρέπεια πρέπει να προσθέσω, τον ερασιτεχνισμό των παραγόντων του ελληνικού ποδοσφαίρου. Κι αυτό αφορά κάθε ελληνική ομάδα. Ασχέτως ονόματος, κύρους ή βεληνεκούς. Παρακολουθώ αρκετά χρόνια το ελληνικό ποδόσφαιρο και, πλέον, μπορώ να πω με σχετική βεβαιότητα ότι οι παράγοντες των ομάδων λειτουργούν με τυχαία κριτήρια. Πατάμε random στην μηχανή αναζήτησης παιχτών και προπονητών κι όπου κάτσει η μπίλια. Σαν να παίζεις ρουλέτα στο καζίνο. Να ρίχνεις την μπίλια και κάθε φορά να έρχεται διαφορετικό νούμερο. Κι εσύ να αναρωτιέσαι σαν κυανοπώγωνας τι πηγαίνει στραβά. Δεν υπάρχει, λοιπόν, κανένα εταιρικό πλάνο -κι όμως αναφερόμαστε σε (ανώνυμες) εταιρίες! Ανεξαρτήτως οικονομικών και πάσης φύσεως συνθηκών. Όλα γίνονται στο μιλητό. Στην πράξη δεν επικρατεί το παραμικρό. Αν οι ελληνικές ομάδες, έστω μία από αυτές, έχουν θεσπίσει μακρόπνοο εταιρικό πλάνο, τότε είμαι αεροπόρος επειδή πετάω χαρταετό την Καθαρά Δευτέρα. Και αυτή η κατάσταση αποκρύπτεται, πάντοτε τεχνηέντως, από τους δημοσιογράφους και, φυσικά, τους ίδιους τους παράγοντες. Όσο για τους οπαδούς, δεν έχω να δηλώσω κάτι. Είναι γνωστή η άγνοια τους.

Και περνάμε στην πεμπτουσία του άρθρου. Νομίζω ότι όλοι ξέρουμε τι είδους προπονητής είναι ο Μπάγεβιτς. Για παράδειγμα, του αρέσουν τα επιθετικογενή μπακ. Προτιμά να παίζει με τρία κεντρικά χαφ στον άξονα, εκ των οποίων ο ένας να αγωνίζεται ως επιτελικός μέσος. Θέλει να ξεκινάει η άμυνα από την επιθετική γραμμή. Δίνει εντολή στα δυο αμυντικά χαφ για διαγώνιες αλληλοκαλύψεις. Δεν του αρέσει ιδιαίτερα το ποδόσφαιρο αναμονής και δεν προκρίνει πάντα τον τακτικό ρεαλισμό. Ο Μπάγεβιτς, δηλαδή, έχει ένα συγκεκριμένο στυλ προπονητικής. Είναι πολύ καλός στο στήσιμο, αλλά μειονεκτεί κάπως στο κοουτσάρισμα. Είναι τυπικός και εμπνέει σεβασμό, αλλά ορισμένες φορές είναι απόμακρος και νευρικός. Τόσα χρόνια, όμως, έτσι λειτουργεί. Έτσι βγάζει το ψωμί του. Δεν τον μάθαμε τώρα. Αυτός ο προπονητής, λοιπόν, αποτελεί παρελθόν από τον Ατρόμητο.

Σχεδόν ταυτόχρονα με την απομάκρυνση του Ντούσαν, άρχισαν να βγαίνουν τα ρεπορτάζ για τον αντικαταστάτη του -υπενθυμίζω ότι τα πρώτα ρεπορτάζ δεν ανέφεραν τον όνομα του Αναστόπουλου, διότι ο τελευταίος δεν είχε φύγει ακόμα από τον Ο.Φ.Η. Το πρώτο πράγμα που διέρρευσε ήταν ότι ο νέος προπονητής θα είναι Έλληνας. Βέβαια, αυτό δεν εμπόδισε ορισμένα ρεπορτάζ να προτείνουν ως διακαείς πόθους του Σπανού τον Μπολόνι και τον Κούπερ. Αλλά, ρε παιδιά, τι σχέση έχει ο Μπάγεβιτς με τον Μπολόνι και τον Κούπερ; Ποια είναι τα κοινά σημεία αυτών των προπονητών; Ας επανέλθουμε, όμως, στα της ελληνικής υπηκοότητας. Τι σημαίνει να είναι Έλληνας; Για παράδειγμα, είναι γνώστης της ελληνικής πραγματικότητας ή επικοινωνεί πιο εύκολα, λόγω γλώσσας, με παίχτες και δημοσιογράφους. Αλλά τι πάει να πει αυτό; Ότι όλοι οι Έλληνες είναι της ίδιας φιλοσοφίας; Τι σχέση έχει, φερ' ειπείν, ο Δώνης με τον Κατσαβάκη; Και πες ότι αυτά τα δυο ονόματα δεν ακούστηκαν για τον πάγκο του Ατρομήτου. Τι σχέση μπορεί να έχει ο Ντούσαν με τον Νιόμπλια ή τον Κωστένογλου; Σαν να προσπαθώ να αντικαταστήσω ένα Volkswagen με ένα Datsun. Ή αντί για μακαρονάδα με κιμά να την βγάζω με νερόβραστα φασόλια. Ο ένας δεν ξέρει τι σημαίνει ρίσκο και αυτοματισμός, κι ο άλλος κάνει τον σταυρό του κάθε φορά που επιτίθεται ο αντίπαλος. Μα, θα μου πείτε τι να κάνει κι αυτός ο Σπανός; Ποιον να πάρει; Αυτούς έχουμε στο ελληνικό πρωτάθλημα. Εύλογη απορία. Αλλά τουλάχιστον να είναι ειλικρινής απέναντι στο φίλαθλο κοινό και στον εαυτό του. Δεν είναι δυνατόν να ψάχνεις αντικαταστάτη του Μπάγεβιτς και τα αρχικά ονόματα να είναι ο Νιόμπλιας κι ο Κωστένογλου. Κι όλα αυτά για να καταλήξεις στον υποτιμημένο Αναστόπουλο.

Και ξαναλέω, για να αποφευχθούν οι παρεξηγήσεις, ότι το παρόν άρθρο αφορά όλες τις ελληνικές ομάδες -προφανώς το θέμα δεν εξαντλείται μόνο στις αντικαταστάσεις προπονητών. Το γεγονός ότι οι μισές ελληνικές ομάδες, σε σύγκριση με τα προηγμένα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, έχουν αλλάξει προπονητή, και μάλιστα τους αντικαθιστούν με διαφορετικής φιλοσοφίας τεχνικούς, δείχνει την έλλειψη σοβαρότητας και το μεγαλείο της προχειρότητας, με την οποία οι ίδιοι οι παράγοντες αντιμετωπίζουν τις ομάδες τους. Εν τέλει, δεν φταίνε για όλα οι παίχτες και οι προπονητές, αλλά εκείνοι που τους επιλέγουν: η διοίκηση είναι αυτή που διαμορφώνει τις εκάστοτε συνθήκες σε μια ομάδα. Και τι συμπέρασμα προκύπτει; Ότι η δημιουργία μιας σχολής παραγόντων, όπου θα φοιτούν υποχρεωτικά όλοι οι παράγοντες του ελληνικού ποδοσφαίρου, κρίνεται απαραίτητη.

Υ.Γ.1 Δηλώνω μεγάλος θαυμαστής του Αναστόπουλου και τον ήθελα διακαώς στον Άρη για τη φετινή σεζόν. Το γεγονός ότι, αντί να έρθει στο Χαριλάου, προτίμησε να μείνει στην Κρήτη μου δείχνει το μέγεθος των προβλημάτων που ταλανίζουν τον Άρη. Και μιλάμε για έναν προπονητή ειδικών αποστολών. Υπομονετικός, δουλευταράς και ρεαλιστής. Ξέρει να ηρεμεί τους ποδοσφαιριστές του και να τους πείθει για την ορθότητα του εγχειρήματος. Του αρέσει να τρέχει στο ανοιχτό γήπεδο και δεν έχει πρόβλημα να μοιράσει πρωταγωνιστικούς ρόλους. Στον Ατρόμητο, έπειτα από τον επικό άθλο στον πάγκο του Ο.Φ.Η., του δίνεται η δυνατότητα να αναδειχτεί έτι περισσότερο, να κερδίσει καινούριες συμπάθειες και να αποδείξει ότι μπορεί να παίξει και ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Ακόμα κι αν δεν πετύχει, στο Περιστέρι θα έχουν να λένε για το ενδυματολογικό του γούστο. Αχ, αυτή η Ιταλία!

Υ.Γ.2 Όλες οι ομάδες περιμένουν δώρα από τον Άγιο Βασίλη. Για παράδειγμα, στον Παναθηναϊκό, όσο κι αν δεν το παραδέχονται, περιμένουν έναν (πραγματικό) Πρίγκηπα και έναν ψυχολόγο για τον Αλαφούζο. Στην Α.Ε.Κ. να αναλάβει ο Βιντιάδης για να αλλάξει το μενού στους Θρακομακεδόνες και να σώσει την ομάδα. Στον Π.Α.Ο.Κ. να έρθει η στιγμή που θα ισοπεδώσουν το κατεστημένο του Ολυμπιακού για να στήσουν το δικό τους. Στον Άρη να αποδοθούν -επιτέλους!- ευθύνες σε όσους αναλογούν, να μπει η Π.Α.Ε. στο άρθρο 99 και να σταματήσει να πέφτει ο Γιαννώτας σαν λιωμένος χιονάνθρωπος. Το μοναδικό πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Η κάθε ομάδα θα πρέπει να σταματήσει να κυνηγά ανεμόμυλους, να παύσει να ντριμπλάρει την αλήθεια και να στηριχτεί στις δικές της δυνάμεις.

Υ.Γ.3 Δεν ξέρω τι πρέπει να συμβεί στο αγγλικό πρωτάθλημα για να χάσει τον τίτλο ο Σερ Άλεξ. Παίχτες έρχονται και φεύγουν, διοικήσεις αλλάζουν, γήπεδα κατεδαφίζονται, ομάδες διαλύονται, αλλά αυτός εκεί. Άγρυπνος φρουρός. Και πάντα, δείχνει να κατέχει το knowhow για το πως να στήσει μια ομάδα, πως να την ντοπάρει ψυχολογικά και πως να την εκπαιδεύσει να παλεύει κάθε ματς σαν να είναι το τελευταίο. Κι ας μην διαθέτει ρόστερ ανάλογο του παρελθόντος.

Υ.Γ.4 Θα λείψω εκτός Αθηνών για κάποιες μέρες. Ως εκ τούτου, θα απαντήσω στα σχόλιά σας, πάντοτε με ευχαρίστηση, μόλις επιστρέψω!

Υ.Γ.5 Ένα από τα καλύτερα hard rock κομμάτια όλων των εποχών!

...My heart starts aching, My body started shaking, And I can't take no more, no, no...Now I just wanna get close to you, And taste your love so sweet, And I just wanna make love to you, Feel your body heat...

Ψυχραιμία και αισιοδοξία

Το 2012 ξεκίνησε μάλλον μουδιασμένα και ίσως μελαγχολικά. Αλλά σίγουρα αδιάφορα. Τουλάχιστον είχα θέσει έναν σκοπό, τον οποίο εκπλήρωσα με απόλυτη επιτυχία, και υπήρξε ένας φλογερός οργασμός δημιουργίας. Οι πρώτοι πέντε μήνες, λοιπόν, αφιερώθηκαν σε αυτόν τον σκοπό. Κι άμα αφιερώνομαι σε κάτι, ή κάποιον, το κάνω καλά. Αν κι όταν εμπλέκεται έτερη φυσική παρουσία, η κατάσταση δεν εξαρτάται αποκλειστικά από μένα: ο κάθε άνθρωπος υποτάσσεται στη δική του ιδιοσυγκρασία, υπακούει τη δική του ψυχοσύνθεση και λειτουργεί βάσει της δικής του κοσμοθεωρίας. 

Κατόπιν, με επισκέφθηκε το καλοκαίρι. Ο Ιούνιος κι ο Ιούλιος πέρασαν ιδιαίτερα ξένοιαστα, νηφάλια και ψύχραιμα -κρατήστε την λέξη ''ψύχραιμα'': θα μας χρειαστεί αργότερα. Κι αυτό, λόγω της εσωτερικής απελευθέρωσης που προήλθε από την επίτευξη του σκοπού που αναφέρω παραπάνω. Η απογείωση, όμως, ήρθε τον Αύγουστο. Πέρασα τέλεια! Ανεπανάληπτα! Καταπληκτικά! Δεν ξέρω πως αλλιώς μπορώ να το εκφράσω. Οι καλύτερές μου διακοπές. Μακράν! Πέντε γαμάτα άτομα συγκρότησαν μια κορυφαία παρέα που σφυρηλατήθηκε στο γέλιο, στη διασκέδαση, στο παιχνίδι, στη θάλασσα και στο φαγητό. Και να σκεφτεί κανείς ότι, πριν φύγουμε, δεν ήμουν απόλυτα σίγουρος για την επιτυχία του εγχειρήματος -μα, πόσο λάθος έκανα! Η περίοδος που πέρασα σε Σύρο, Μύτικα και Σπάρτη έχει μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη μέσα στο μυαλό μου -το ίδιο, αν και για διαφορετικό λόγο, και οι διακοπές στην Κομοτηνή και στην Χαλκιδική, όπου πήγα με διαφορετική συντροφιά. Σαν να πήρε κάποιος ένα κατσαβίδι και να μου βίδωσε αυτές τις μαγικές εικόνες στο μυαλό. Και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σας, και χωρίς ίχνος αδικίας και υποτίμισης προς την υπέροχη παρέα, η απογείωση οφείλεται, εν πολλοίς, σε ένα συγκεκριμένο άτομο. Πραγματικά πανέμορφα συναισθήματα. Ευχάριστα. Ισχυρά. Τέλος πάντων.

Συνεχίζουμε. Ο Σεπτέμβριος κι ο Οκτώβριος μου δημιούργησαν, αν και αισθανόμουν σαν Ολύμπιος Θεός, άγχος και πίεση. Κι αυτό, διότι ανέμενα με αγωνία και λαχτάρα να δω τι θα γίνει με τη δουλειά. Θα με προσλάβουν; Δεν θα με προσλάβουν; Κι αν με προσλάβουν, πού θα με στείλουν; Πραγματικά ψυχοφθόρα διαδικασία. Και οι αλήτες να μας πηγαίνουν από βδομάδα σε βδομάδα κι εμείς να μην ξέρουμε τι να κάνουμε. Έπεσε τρελό παπατζιλίκι. Γαμώ το κέρατό τους. Ο Κάνθαρος, πάντως, παρά το έντονο άγχος του, (παρ)έμενε ψύχραιμος -η ψυχραιμία αποτελεί μια σημαντική πτυχή του χαρακτήρα μου. Η διατήρηση του αυτοελέγχου σε κρίσιμες στιγμές, συνιστά, θεωρώ, μεγάλο προσόν. Η αντιμετώπιση μιας δύσκολης/έκρυθμης/ψυχοφθόρας κατάστασης με τη λογική και την υπομονή, χωρίς ακραία συναισθήματα πανικού, άγχους και θυμού, αποτελεί τον καλύτερο σύμβουλο. Προσοχή, όμως: το γεγονός ότι παραμένω, ή δείχνω, ψύχραιμος και δεν αντιδρώ υπό καθεστώς τρέλας, δεν σημαίνει ότι δεν με νοιάζει, δεν με απασχολεί ή δεν με ενδιαφέρει κάτι. Ούτε ότι δεν προγραμματίζω το μέλλον και δεν κανονίζω τις επόμενες κινήσεις μου. Αλίμονο! Τι έπρεπε να κάνω, δηλαδή; Να φωνάζω και να οδύρομαι ή να πανικοβάλλομαι και να γκρινιάζω; Κι αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο να το αντιληφθεί κάποιος που έχει συνηθίσει να είναι νευρικός, γκρινιάρης και αγχώδης. Βλέπετε, καλώς ή κακώς, η ψυχραιμία -και η υπομονή: άκρως υποτιμημένη αρετή- δεν επιβάλλεται ή μαθαίνεται: κάποιοι την έχουν, κάποιοι δεν την έχουν. Και συνήθως, ένας άνθρωπος που δεν την έχει, ερμηνεύει την ψυχραιμία του άλλου σαν αδιαφορία, οκνηρία, αδράνεια, απάθεια, αμέλεια, αεργία (!!!) κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Πραγματικά πρόκειται για άκρως επιφανειακή, βιαστική, σκληρή και άδικη κριτική -δυστυχώς, προς μεγάλη μου λύπη, πίκρα και στενοχώρια δεν αποτέλεσα εξαίρεση του κανόνα. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να γράψω κάτι άλλο επ' αυτού -αν και θα μπορούσα να γράψω πολλά.

Ο Νοέμβριος, λοιπόν, με βρήκε πάρα πολύ πεσμένο -αλλά πάντοτε ειλικρινή και αυθεντικό απέναντι στους άλλους και, κυρίως, στον εαυτό μου. Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για τον Δεκέμβριο: το μυαλό μου βασανίζεται συνεχώς από αναπάντητα ερωτήματα και βομβαρδίζεται ασύστολα από έντονους προβληματισμούς. Κι ο χρόνος δείχνει να τελειώνει όπως άρχισε: μουδιασμένα και μελαγχολικά. Η ψυχραιμία, πάντως, παραμένει. Το ίδιο και η αισιοδοξία. Σε όλα τα επίπεδα. Να έχουμε, λοιπόν, μια καλή, ψύχραιμη και αισιόδοξη χρονιά! Σας το εύχομαι ολόψυχα!

Υ.Γ.1 Η  ανάρτηση γράφτηκε αυθόρμητα.

Υ.Γ.2 Ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος! Μα, φυσικά από τους καταπληκτικούς Abba!

Χριστούγεννα: Μοναδική ευκαιρία

Τι είναι τα Χριστούγεννα; Περίοδος υπερκατανάλωσης, θα πουν ορισμένοι. Αργία και ξεκούραση, θα δηλώσουν κάποιοι άλλοι. Θρησκευτική εορτή, θα ισχυριστούν μερικοί. Δεν θα διαφωνήσω. Νομίζω, όμως, ότι αντιπροσωπεύει κάτι διαφορετικό· κάτι παραπάνω από μια θρησκευτική εορτή, ένα πανηγυράκι ή ένα όργιο κατανάλωσης. Θεωρώ πως συνιστούν μια μοναδική ευκαιρία να δούμε τα πράγματα νηφάλια. Με αποκρυσταλλωμένη άποψη. Απαλλαγμένοι, έστω μερικώς, από υπέρμετρη γκρίνια, μιζέρια, εμπάθεια, άγχος, νεύρα και έριδες -αλλά πάντοτε προσγειωμένοι στην ανθρώπινη ιδιότητά μας. Όμως, για να συμβεί αυτό, πρέπει να ξεκινήσουμε από τον εαυτό μας. 

Ναι, από τον ίδιο μας τον εαυτό. Για παράδειγμα, να σπεκουλάρουμε τα λάθη μας. Να εντοπίσουμε τις αδυναμίες μας. Να υποστούμε μία μορφή αυτοκριτικής. Δυστυχώς, όμως, αποκτήσαμε τη συνήθεια να υποκρινόμαστε μπροστά στους άλλους σε τέτοιο βαθμό, ώστε αρχίσαμε να υποκρινόμαστε και μπροστά στον εαυτό μας -μα, τι θράσος! Να λέμε ψέμματα στον εαυτό μας. Να προσπαθούμε να κρυφτούμε από αυτόν. Λες και αν δεν αντικρίσεις το είδωλό σου στο καθρέφτη, απαλλάσσεσαι από τις έγνοιες και τα προβλήματά σου. Κι όπως έχουμε πει, αντί να συμφιλιωθούμε με τον καθρέφτη μας, προτιμούμε να τον σπάσουμε. Προσοχή, όμως: η αυτοκριτική δεν είναι μια μορφή αυτομαστιγώματος. Δεν είναι ένα είδος τιμωρίας που πρέπει να επιβάλεις, και μάλιστα αναφανδόν, στον εαυτό σου. Δεν είναι ένας τύπος δικαστηρίου, όπου κρίνεσαι ένοχος με συνοπτικές διαδικασίες. Ειδάλλως, θα τους κρίνεις όλους πολύ βιαστικά, πολύ σκληρά και, συχνά, πολύ άδικα. Ούτε πρόκειται για διαφημιστική καμπάνια ή κουτσομπολιό: σε μια τέτοια περίπτωση ουδείς θα σε πάρει στα σοβαρά, ούτε καν ο εαυτός σου. Αντίθετα, συνιστά μια σύνθετη νοητική λειτουργία, η οποία πρέπει να συμβαίνει συνειδητά και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, που αφυπνίζει το είναι μας και παραμερίζει το εγώ μας. Ουσιαστικά, υποχρεώνει -με την καλή έννοια- το άτομο να εισαχθεί σε μια διαδικασία προσωπικής αναβάθμισης, αυτογνωσίας και αυτοβελτίωσης. Κι όταν γράφω αυτοβελτίωση, εννοώ ακριβώς αυτό. Δεν αναφέρομαι σε αλλαγή προσωπικότητας. Όχι, βέβαια! Αλίμονο! Ούτε να υπάρξει άναρχη στροφή προς μια αξιοπερίεργη κατεύθυνση που δεν μας αρμόζει και δεν μας εκφράζει. Και φυσικά, δεν υπονοώ να επιδιώξουμε την τελειότητα ή να υποταχθούμε πλήρως στα θέλω των άλλων: αυτά αρμόζουν μονάχα στους θιασώτες του δονκιχωτισμού -ή σε μωρούς. Εξάλλου, η τελειότητα είναι άκρως υποκειμενική: κάτι που εσείς θεωρείτε ατελές, στα δικά μου μάτια μπορεί να φαντάζει τέλειο -προφανώς ισχύει και το αντίθετο. Απλά, μέσω αυτής της διαδικασίας, θα (προσπαθήσουμε να) γίνουμε καλύτεροι. Πιο ποιοτικοί. Πιο ανθρώπινοι.

Κατόπιν, θα διαπιστώσεις, με πρωτοφανή έκπληξη, ότι το να είσαι αντικειμενικός με τον εαυτό σου είναι κάτι ευκολότερο και σημαντικότερο από όσο νόμιζες -αποτελεί μέγιστο προσωπικό παράσημο. Θα πρέπει να ξέρουμε ότι δεν είναι ντροπή ή αδυναμία να παραδεχτείς τα λάθη σου. Να πεις ευχαριστώ. Να ζητήσεις συγγνώμη. Να δείξεις μετάνοια. Να συγχωρέσεις. Να αποκαταστήσεις μια αδικία. Να εκφράσεις το πως νοιώθεις. Το να ''τσαλακώσεις'' συνειδητά, έστω αυθόρμητα, το προφίλ σου, δεν αποτελεί έγκλημα: φανερώνει γνησιότητα και βγάζει (συν)αίσθημα -εντούτοις, επιμένουμε να επικεντρωνόμαστε στο πόσο καλά υπηρετεί ο καθείς το προφίλ που έχει φτιάξει ή έχουμε φτιάξει εμείς για αυτόν. Επομένως, αυτά τα Χριστούγεννα, ας προσπαθήσουμε να φανούμε αντάξιοι των προσδοκιών που τηρούν για εμάς τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Ας προσπαθήσουμε να θυμόμαστε ότι υπάρχουν άνθρωποι, καλοί άνθρωποι, με ευγενή κίνητρα, που μας αγαπάνε πραγματικά για αυτό που είμαστε, παρά τα ελαττώματα, τις ατέλειες και τις αδυναμίες που μας χαρακτηρίζουν. Κι αυτά τα άτομα θα πρέπει να τα κρατήσουμε κοντά μας. Μαζί τους πρέπει να κυνηγάμε ''πεταλούδες''. Οι ημέρες αυτές, λοιπόν, αποτελούν θαυμάσια αφορμή για να βάλουμε μπρος τις νοητικές μας μηχανές. Είναι οι καλύτερες όλων για να δείξουμε ότι μπορούμε να φερθούμε ως άνθρωποι κι όχι σαν άνθρωποι. Να το κάνουμε πράξη. Πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που πρέπει να αποτυπώνεται με πυρωμένο σίδερο στο μυαλό μας και στην καρδιά μας, δηλαδή να θεμελιωθεί σε κάθε εποχή του χρόνου. Πώς θα γίνει αυτό; Δεν χρειάζονται ακριβά δώρα. Δεν χρειάζονται ψεύτικα προφίλ. Δεν χρειάζονται ανειλικρινείς κινήσεις που επιβάλλονται από την εθιμοτυπία των ημερών. Μόνο αυθεντικότητα. Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο (φώτο) αρκεί. Ένα συμβολικό δωράκι. Μια καλή κουβέντα. Ένα όμορφο κοπλιμάν. Το κέρασμα ενός φαγητού ή ποτού. Ένα τηλεφώνημα για χρόνια πολλά. Τόσο απλά είναι τα πράγματα. Ας μην τα κάνουμε δύσκολα. Αυτά είχα να πω, λοιπόν. Συγχωρέστε με αν σας κούρασα. Εύχομαι σε όλους καλά Χριστούγεννα!

Υ.Γ.1 Με αφορμή μια κουβέντα που είχα πρόσφατα περί δώρων, ας πω δυο πράγματα. Αρκετές φορές το να κάνεις ένα δώρο σε κάποιον, δημιουργεί μια υποχρέωση που προσδιορίζεται τόσο στην αποδοχή όσο και στην ανταπόδοση. Συμφωνώ ότι η αποδοχή ενός δώρου θεωρείται απαραίτητη -ακριβώς σαν να σου κάνουν ένα κοπλιμάν: όταν το ακούς, χαμογελάς, το δέχεσαι και λες ευχαριστώ. Όμως, προσωπικά, όταν κάνω δώρο σε κάποιον, αδιαφορώ πλήρως για την υποχρέωση της ανταπόδοσης: δεν περιμένω ανταλλάγματα. Δεν με ενδιαφέρει και είμαι απόλυτος σε αυτό. Όταν κάνω δώρα, λοιπόν, το κάνω με την καρδιά μου κι όχι για να καλοπιάσω κάποιον φίλο ή κάποια γκόμενα, αλλά για να τον/την δω χαρούμενο, πράγμα που σημαίνει ότι αυτόματα αισθάνομαι κι εγώ χαρούμενος. Αισθάνομαι γεμάτος. Και προφανώς δεν τα προσφέρω σε όλα τα άτομα. Το να διαλέγω, εγώ, ο Κωστής, ένα δώρο για κάποιον, σημαίνει ότι ενδιαφέρομαι. Ότι ασχολούμαι μαζί του. Νοιάζομαι για εκείνον. Σημαίνει ότι αφιερώνω χρόνο και σε αρκετές περιπτώσεις αρκετό χρόνο. Παρατηρώ τι του αρέσει, προσέχω όταν μιλάει και προσπαθώ να καλύψω μία ανάγκη του. Αυτή είναι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, η μαγεία των δώρων. Έστω κι αν κάποιοι την υποτιμούν. Και την γνώμη μου, και την εκ μέρους μου προσφορά δώρων, και τη μαγεία.

Υ.Γ.2 Όποιος επιθυμεί, μπορεί να διαβάσει την Χριστουγεννιάτικη υπόθεση εργασίας. Ναι, έχει περάσει ένας ολόκληρος χρόνος από την συγγραφή της συγκεκριμένης φανταστικής ιστορίας, αλλά νομίζω ότι διαβάζεται άκρως ευχάριστα! Όσοι δεν την έχετε διαβάσει, ρίξτε μια ματιά!

Υ.Γ.3 Η παρακάτω φωτογραφία, όσο απίστευτο και λυπηρό ακούγεται, απεικονίζει την Χριστουγεννιάτικη Αθήνα του 1960!!! Μα, τόσο πολύ αλλάξαμε; Είναι προφανές ότι έχουμε χάσει πολλά περισσότερα από όσο νομίζουμε. Μακάρι να μπορούσαμε να το αντιληφθούμε.

Υ.Γ.4 Βασιλόπιτα: τσεκ. Μπανόφι: τσεκ. Τι μένει; Μηλόπιτα, τιραμισού και μελομακάρονα! Λευτεριά στα γλυκά!

Υ.Γ.5 Δεν μπορώ άλλο Wham. Δεν μπορώ άλλο Last Christmas. Υπάρχουν καταπληκτικά Χριστουγεννιάτικα τραγούδια, γαμώ το κέρατό μου! Κ Α Τ Α Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Α!

Δεν ζητείται μόνο Πρόεδρος

Ξεκινάει η σεζόν. Η ομάδα, απελευθερωμένη από την ''πηγή των κακών'', ετοιμάζεται να ανοίξει τα φτερά της. Αλλά, ελάχιστα μετά την έναρξη της περιόδου, ξεκινάει η μετάθεση ευθυνών. Στην αρχή έφταιγαν οι παίχτες. Το πρόβλημα λύθηκε με την μη ανανέωση του Καραγκούνη και την απόλυση του Κατσουράνη. Μετά, τελείως ξαφνικά, έφταιγε ο προπονητής -σκουπίστηκε κι αυτός. Κατόπιν ο Μαρινάκης, αλλά αυτόν δεν μπορείς να τον βγάλεις από τη μέση τόσο εύκολα: λέγεται ότι ελέγχει το παρασκήνιο, είναι εύσωμος και έχει τον Σάββα προσωπικό φρουρό. Στη συνέχεια έφταιγε το ημερολόγιο των Μάγια, το οποίο σαμπόταρε το "αψεγάδιαστο" εταιρικό πλάνο (ποιο;) της Π.Α.Ε. Ύστερα εμφανίστηκαν (αόρατοι) εσωτερικοί εχθροί που έβαζαν τρικλοποδιές στις προσπάθειες του Αλαφούζου. Στο καπάκι έσκασε μύτη ο πριγκιπικός Τσάκας και έσπειρε έριδες και διχόνοιες. Και τώρα φταίνε πάλι οι παίχτες. Ήθελα να ήξερα, όμως: ο Αλαφούζος (φώτο) φταίει σε τίποτα; Ρητορικό το ερώτημα. 

Ας παίξουμε, όμως. Έστω, λοιπόν, ότι φταίνε οι παίχτες. Πότε στήνεις μια ομάδα; Πότε παίρνεις και διώχνεις ποδοσφαιριστές; Τον Σεπτέμβριο; Τον Δεκέμβριο; Τον Γενάρη; Το καλοκαίρι; Εξαρτάται. Αν υπάρχει σχέδιο, το ακολουθείς. Αν δεν υπάρχει, κάνεις το σταυρό σου, ασπάζεσαι τον τσακισμό και λαμβάνεις αποφάσεις εν θερμώ. Και η αλήθεια είναι ότι οι ετεροχρονισμένες κινήσεις του Αλαφούζου φανερώνουν άγνοια, ερασιτεχνισμό και πανικό. Ούτε ηγεσία, ούτε επίδειξη δύναμης, ούτε προσήλωση πλάνου. Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι έχει εναλλακτικό σχέδιο; Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι έχει εναλλακτική πρόταση; Ας είμαστε σοβαροί. Αν ήταν έτσι, κάθε φορά που ο Πρόεδρας ή κάποιος παράγοντας δεν έμενε ευχαριστημένος από τους παίχτες, θα άλλαζε πέντε ομάδες μέσα στη σεζόν. Αυτά τα κάνουν οι Κούγιες και οι Πανόπουλοι. Υποθέτουμε, λοιπόν, ότι διώχνει τους παίχτες που θέλει. Με ποιον θα παίζει; Με τον Τριανταφυλλόπουλο, τον Φουρλάνο, τον Χουχούμη και τον Λαγό; Θέλει να γίνει σαν τον Άρη που παίζει με τον Σουνά, τον Γιαννίτση, τον Νταμαρλή και τον Αγγελούδη; Δεν καταλαβαίνει ότι αυτές οι κινήσεις θα οδηγήσουν σε αγωνιστική κατάρρευση; Και για να έχουμε καλό ερώτημα, να φύγει ο Βύντρα κι ο Λάζαρος, αλλά να μείνει ο Πίντο κι ο Βελάσκεθ; Με ποια κριτήρια, άραγε, σταμπάρονται οι ανεπιθύμητοι παίχτες; Μήπως με το συμβόλαιό τους; Μια απορία εκφράζω. Αλλά, όποιος και να είναι ο λόγος, ο τρόπος που έχει επιλεχθεί για την απομάκρυνση ορισμένων παιχτών είναι άκομψος. Άδικος. Χωρίς τακτ. Για να μην πω τίποτα χειρότερο. Και τι θα κάνει ο Ρότσα; Αν ήμουν στη θέση του, θα είχα ήδη πάρει το καπελάκι μου και θα είχα φύγει. Μόνος μου. Οικειοθελώς. Κι αφού είχα στηρίξει τους παίχτες μου. Θα σηκωνόμουν από τον πάγκο, θα έβγαζα τη φόρμα, θα πετούσα στο χόρτο τις σημειώσεις μου και θα έλεγα στον Αλαφούζο: «Εσύ δεν θες προπονητή, Πρόεδρο θες».

Ας επανέλθουμε, όμως, στην απόλυση των παιχτών. Πώς ακριβώς θα φύγουν; Υπάρχουν συμβόλαια που αναγράφουν χρηματικά ποσά και χρονική διάρκεια. Ο Κατσουράνης, για παράδειγμα, δεν είχε ιδιαίτερες απαιτήσεις και δεν δημιούργησε πρόβλημα. Δεν πάτησε πάνω στο συμβόλαιό του. Ποιος εγγυάται στον Αλαφούζο ότι θα κάνουν το ίδιο και οι λοιποί παίχτες που βρίσκονται υπό αποχώρηση; Όπως γράφει ο Κώστας Καίσαρης: «Όσο για τη μείωση στα συμβόλαια, αυτή δεν μπορεί να γίνει μονομερώς. Αν θέλει ο Τοτσέ κατεβαίνει από το ένα εκατομμύριο μικτά που στοιχίζει στον Παναθηναϊκό. Αν δεν θέλει, μουλαρώνει και δεν πέφτει ούτε σέντζι. Ήθελε ο Κατσουράνης και δέχτηκε τον συμβιβασμό και λύθηκε το συμβόλαιό του. Αν δεν θέλει ο Τοτσέ, μένει και θα τον πληρώσουνε βρέξει χιονίσει μέχρι το καλοκαίρι του 2014». Στη θέση του Τοτσέ βάλτε όποιο όνομα γουστάρετε.

Και για να μην ξεχνιόμαστε, μπορεί ο Αλαφούζος να έχει διαπράξει ορισμένες αστοχίες και να επιμένει σε μια αξιοπερίεργη τακτική (π.χ. επικοινωνιακή πολιτική), αλλά δεν κρατάει το μονοπώλιο ευθυνών. Σε καμία περίπτωση. Δεν είναι αυτός ο κύριος φταίχτης. Εξάλλου, δεν ήρθε ουρανοκατέβατος. Αλλού στηρίχθηκε και βρήκε πάτημα. Τα έχω γράψει πολλές φορές, τα έχω πει ακόμα περισσότερες, αλλά αρκετοί, ειδικά όσοι είναι ή το παίζουν οργανωμένοι, αρνούνται να το παραδεχτούν. Συνεπώς, ο Παναθηναϊκός δεν θέλει μόνο Πρόεδρο. Πρωτίστως, πρέπει να λύσει το οπαδικό του πρόβλημα.

Υ.Γ.1 Η βασιλόπιτα βγήκε φοβερή. Εννοείται ότι θα παρασκευαστεί εκ νέου και μάλιστα λίαν συντόμως. Εντούτοις, το επόμενο γλυκό στη λίστα είναι το μπανόφι! Και έπεται συνέχεια!

Υ.Γ.2 Ο Καπετάνος έκανε προσφυγή. Του εύχομαι καλή συνέχεια. Δεν μπόρεσε να ''βγει μπροστά'', όπως επέβαλαν οι τωρινές περιστάσεις και οι αντίξοες συνθήκες, αλλά η παρουσία του στον φετινό Άρη ήταν χρησιμότατη. Ας μην τον απαξιώσουμε.

Υ.Γ.3 Να είμαι ειλικρινής, δεν έχω ιδιαίτερη διάθεση για Χριστούγεννα. Θα μπορούσα να γράψω επακριβώς τον λόγο, αλλά μάλλον δεν έχει σημασία. Ευτυχώς, οι Queen έχουν άλλη άποψη.