Για να ξεβρωμίσει ο τόπος

Έχω αναφέρει πολλάκις ότι το αυτονόητο είναι πολύ ενοχλητικό. Το να αποθεώνεις το αυτονόητο υποδηλώνει παθογένεια. Το να οραματίζεσαι το αυτονόητο υποδηλώνει παθογένεια. Το να είσαι ανήμπορος να πράξεις το αυτονόητο υποδηλώνει παθογένεια. Σας προξενεί έκπληξη; Κακώς. Κάκιστα. Έτσι όπως έχουμε δομήσει την κοινωνία -ναι, εγώ κι εσείς: όλοι μας- πρέπει να είμαστε ευτυχείς που βρισκόμαστε στο συγκεκριμένο status quo. Διότι τίποτα δεν είναι τόσο κακό, ώστε να μην μπορεί να γίνει χειρότερο. Και μπορεί η Κυβέρνηση να έχει θεοποιήσει τα πρωτογενή πλεονάσματα και τα νούμερα, αλλά η πραγματική ζωή δεν αποτελείται από άψυχους αριθμούς και διαγράμματα. Πρόκειται, δηλαδή, περί στατιστικής πλάνης. Τι να τα κάνω τα πρωτογενή πλεονάσματα, ενόσω η ανεργία καλπάζει σαν τη φαντασία μου; Έχουμε φτάσει σε ένα κρίσιμο σημείο. Στο μεταίχμιο του να αποφασίσουμε τι θέλουμε να κάνουμε από εδώ και πέρα. H εμπιστοσύνη δεν κερδίζεται με τα λόγια. Αλλά με τις πράξεις. Και οι Έλληνες πολίτες, όλοι οι Έλληνες πολίτες, πρέπει -επιτέλους!- να ξεκινήσουν την νοητική προσπάθεια και να σταματήσουν τα πολιτικά και κοινωνικά πειράματα.

Ξεφύγαμε, όμως. Λέγαμε για το αυτονόητο. Με κουράζει αφάνταστα να εξηγώ δεδομένες καταστάσεις. Και ντρέπομαι όταν το κάνω αυτό. Πρώτον, νοιώθω, λόγω ιδιοσυγκρασίας, ότι βιάζω την νοημοσύνη μου και, δεύτερον, αισθάνομαι ότι υποτιμώ τη δική σας. Όμως, ακούγοντας απόψεις φίλων, δημοσιογράφων και πολιτικών, αρχίζω να καταλαβαίνω ολοένα και πληρέστερα ότι πολλές φορές η (επ)εξήγηση του αυτονόητου αποδεικνύεται ανακουφιστικό φάρμακο για ορισμένους. Για να γλιτώσουμε από την υπερπληροφόρηση που μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην παραπληροφόριση. Το ότι κάποιοι δεν μπορούν να συλλάβουν το αυτονόητο είναι το χειρότερο. Εξάλλου, χωρίς τους χαζούς τι θα έκαναν οι έξυπνοι; Πώς θα φανέρωναν την νοητική τους υπεροχή; Το χείριστο είναι ότι υπάρχουν και κάποιοι που αρνούνται να το αντιληφθούν. Όπως είναι προφανές, η εξήγηση του αυτονόητου (ενδέχεται να) είναι λυτρωτική για εκείνους που δεν μπορούν να καταλάβουν. Δεν χάνεις τον χρόνο σου. Δεν πάει στράφι η προσπάθεια. Το παλεύεις. Το συζητάς. Το τσουλάς το πράγμα. Με τους υπόλοιπους, πάλι, αυτούς που δεν θέλουν, οι οποίοι αποτελούν μεγάλο κομμάτι της πίτας, δεν αξίζει να ασχοληθείς. Σαν να προσπαθείς να βγάλεις νερό από μία πέτρα. Επομένως, το να προσπαθήσω να εκλογικεύσω κάθε αντίδραση για την ύπαρξη του αυτονόητου, αποτέλεσε αν μη τι άλλο μεγάλη πρόκληση, καθώς το να ερμηνεύσεις με τη λογική παράλογες συμπεριφορές αποδεικνύεται πιο δύσκολη αποστολή από το να φτιάξεις μόνος σου home made μιλφέιγ.

Είχα πει, λοιπόν, προ εκλογών, ότι θα ήθελα την Χρυσή Αυγή μέσα στη Βουλή. Για να λειτουργεί ως αντίβαρο στις πολιτικές σκοπιμότητες ορισμένων. Καθώς περνούσε ο καιρός, διαπίστωσα ότι έκανα λάθος. Ξέχασα ότι η Βουλή έχει μετατραπεί προ πολλού σε θίασο δεύτερης και τρίτης διαλογής. Το αμέλησα. Η χώρα έχει ανάγκη από ανθρώπους που νοιάζονται για το κοινό συμφέρον. Έχει ανάγκη από διοίκηση. Από ηγεσία. Όχι ζογκλέρ και φαφλατάδες. Με έφεση στα μπινελίκια, τα κλωτσίδια, τα χαστούκια και τις παρελάσεις. Και με τάση να προπονούν τους (λαθρο)μετανάστες στο τρέξιμο. Έχετε δει πώς τρέχουν οι Πακιστανοί; Τερματίζουν το κατοστάρι σε εφτά δευτερόλεπτα. Τύφλα να έχει ο Μπολτ. Τέλος πάντων. Για αυτά τα πράγματα, επομένως, έχουμε και τους ''πολιτισμένους'' κουστουμαρισμένους της Βουλής. Δεν χρειαζόμαστε και (τους) ''απολίτιστους''. Δεν θέλουμε άλλη χαζομάρα. Μπουχτίσαμε. Στη συνέχεια, με αφορμή την περίπτωση Αντετοκούμπο, υπέπεσα και σε δεύτερο λάθος, καθώς θεώρησα ότι το σύστημα θα απορροφούσε το κόμμα του Μιχαλολιάκου. Το ομολογώ: υπήρξα αφελής. Επιπλέον, ισχυριζόμουν ότι η καλύτερη πολιτική της Χρυσής Αυγής είναι να αφήνει τους βουλευτές των κομμάτων εξουσίας να βγαίνουν στην κάμερα. Σε αυτό έπεσα διάνα. Κάθε φορά που έβγαιναν στο γυαλί, το κόμμα τσίμπαγε ψήφους. Το ίδιο ίσχυε για τους δημοσιογράφους, οι οποίοι είναι τόσο ανίδεοι και αδαείς που δεν μπόρεσαν σε κανένα σημείο να αντιληφθούν ότι το επικοινωνιακό εμπάργκο -πάντοτε ''δημοκρατικό''- λειτουργούσε υπέρ του κόμματος. Η αλλαγή πλεύσης, με τη μερική άρση του εμπάργκο, αποδείχτηκε καταστροφική για την αξιοπιστία των Μ.Μ.Ε. και τη βιωσιμότητα των αντίπαλων παρατάξεων.

Κι αυτό διότι τέτοιες συμπεριφορές υποχρέωσαν ορισμένους συμπολίτες μας, ρίχνοντας ψήφο διαμαρτυρίας, να επιλέξουν ακραίες πολιτικές και ακραίους πολιτικούς. Ναι, δεν ήταν σωστό. Πρόκειται για άσχημη αντίδραση υψηλού ρίσκου. Μη υπολογισμένου. Η πολιτική -και οι ζωές μας- δεν είναι απλή υπόθεση. Δεν είναι παιχνίδι. Και δεν είναι μαθηματικά. Να διορθώνεις, δηλαδή, το λάθος με λάθος και να βγαίνει το αποτέλεσμα σωστό. Ούτε είναι παγωτό για να πειραματίζεσαι με γεύσεις. Σήμερα έφαγα φράουλα με κομματάκια Σαμαρά, αύριο σορμπέ ΣΥ.Ρ.ΙΖ.Α και μεθαύριο δοκιμάζω στρατσιατέλα με σιρόπι Χρυσής Αυγής. Όμως, ορισμένη μερίδα του λαού έκρινε ότι η δυσφήμηση των λοιπών κομμάτων και των Μ.Μ.Ε., και μάλιστα σε οριακό βαθμό συκοφαντίας, εις βάρος της Χρυσής Αυγής, ήταν η καλύτερη διαφήμιση. Για να τους έχουν κηρύξει τέτοιο πόλεμο, θα σκεφτεί κάποιος, σημαίνει ότι τους υπολογίζουν. Τους φοβούνται. Και η πικρή αλήθεια είναι ότι χωρίς την πολύτιμη συνδρομή των πολιτικών, των πολιτικών και των δημοσιογράφων, εδώ και πολλά χρόνια, η Χρυσή Αυγή δεν θα είχε εκτοξευθεί σε διψήφια ποσοστά. Σε καμία περίπτωση. Κι αυτό είναι γκαραντί.

Ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, λοιπόν, έσπευσε να αντιμετωπίσει τον φασισμό και τον ναζισμό -ή ''φασισμό'' και ''ναζισμό''. Τα αντανακλαστικά της Κυβέρνησης -και του Κράτους- με αφήνουν έκπληκτο. Απόδειξη ότι, όταν θέλουν, μπορούν. Χωρίς χρονοτριβές. Δίχως πολλά λόγια. Και με υψηλή αποτελεσματικότητα. Γιατί σε άλλες περιπτώσεις δεν κινήθηκαν εξίσου αστραπιαία; Μήπως τα κριτήρια είναι επιλεκτικά; Μήπως τα κίνητρα είναι αξιοπερίεργα; Γιατί, εν τέλει, η Κυβέρνηση (κατα)πολεμάει τον φασισμό/ναζισμό; Για να τον πατάξει ή επειδή βλέπει ότι γλιστράει η εξουσία μέσα από τα χέρια της; Μήπως πρόκειται για κίνηση εντυπωσιασμού; Μήπως επαναφέρει στην επικαιρότητα τον φασισμό και τα παράγωγα αυτού -και κυρίως τον αντιφασισμό: κι αυτό μορφή φασισμού είναι- για να προασπίσει τα προνόμιά της και να (απο)δείξει ότι οι δημοκρατικοί θεσμοί ζουν και βασιλεύουν; Και πώς γίνεται όλα τα κόμματα, όλες οι παρατάξεις, από όποιο πολιτικό μονοπάτι κι αν προέρχονται, να έχουν συστρατευθεί συλλήβδην εναντίον της Χρυσής Αυγής; Να γίνονται μια γροθιά απέναντι στα μυώδη παλικάρια με τα ξυρισμένα σβέρκα, τη στιγμή που δεν μπορούν να τα βρουν σε εθνικό επίπεδο για ζητήματα υψίστης σημασίας (υγεία, παιδεία, εξωτερική πολιτική, εθνική άμυνα, οικονομία); Δεν επιθυμούν, ήθελα να ήξερα, να ανακουφίσουν τον ελληνικό λαό;

Πάντως, καλώς προσπαθούν να θέσουν υπό έλεγχο τον φασισμό, τον ναζισμό και λοιπά. Αλλά το κάνουν με λάθος τρόπο: καταραμένη παιδεία! Διότι εδώ έχουμε να κάνουμε με βουλευτές που έχουν εκλεγεί από σεβαστή μερίδα του εκλογικού σώματος κι όχι με κάποια ανεπίσημη συμμορία ή οπαδικό σύνδεσμο -ας μην το ξεχνάμε. Ο μόνος που μπορεί να βγάλει την Χρυσή Αυγή εκτός Βουλής είναι εκείνος που την έβαλε εξαρχής: ο ελληνικός λαός. Ουδείς άλλος. Όλα αυτά που ακούγονται, περί επίκλησης νόμων και λοιπά, είναι παραμύθια της Χαλιμάς. Λόγια ανούσια. Κενά. Μπας και εντυπωσιαστεί κάποιος με χαλαρούς νοητικούς μηχανισμούς. Κάποιος αιθεροβάμων. Όμως, είναι λιγάκι υποκριτικό να μην έχει συλληφθεί κανένας βουλευτής εδώ και 40 χρόνια, για πολύ σοβαρά αδικήματα και εγκλήματα, και τώρα να περνάνε βραχιόλια σε βουλευτές χωρίς να έχουν στοιχεία που να αντέχουν σε δίκη. Φτωχό κατηγορητήριο, δηλαδή. Έχει ακούσει κανείς κάποιον δημοσιογράφο, δικηγόρο, δικαστή, βουλευτή ή Υπουργό να κάνει λόγο για ακλόνητες αποδείξεις; Για αδιάσειστα πειστήρια; Για τεκμηριωμένα στοιχεία; Προσωπικά δεν έχω ακούσει τίποτα κι από κανέναν. Εκτός αν θεωρείται έγκλημα να έχεις στο σαλόνι σου μια προσωπογραφία του Χίτλερ ή ένα μπουκάλι κρασί με την φιγούρα του Μουσολίνι να κοσμεί την ετικέτα. Μπορεί να μην συμφωνούμε, μπορεί να είναι κατακριτέο, αλλά τέτοια ντεκόρ δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ενοχοποιητικά και δεν στέκονται ως επιχειρήματα σε κανένα δικαστήριο. Κι όποιος επιθυμεί να φτιάξει καινούριο συκώτι από το γέλιο μπορεί να διαβάσει το κατηγορητήριο εις βάρος του Ηλία Κασιδιάρη. Ούτε στο Χόλιγουντ δεν υπάρχει τέτοιο σενάριο. Μπορεί, πάλι, να τους δικάσουν για φοροδιαφυγή. Όπως τον Αλ Καπόνε (φώτο). Αλλά, για να σοβαρευτούμε, πολύ φοβάμαι ότι αυτή η τσαπατσούλικη και άτσαλη συμπεριφορά θα γυρίσει μπούμερανγκ, με τα Μ.Μ.Ε., την Κυβέρνηση και την Δικαιοσύνη -προσοχή: η Δικαιοσύνη δεν είναι κουτσομπολιό- να εκτίθενται ανεπανόρθωτα. Συν το ότι η Χρυσή Αυγή θα συσπειρωθεί έτι περισσότερο και θα γίνει πιο σκληροπυρηνική. Για να μην πω ότι ενδέχεται να ηρωποιηθεί κιόλας.

Κλείνοντας, και συγγνώμη για την έκταση του κειμένου, έχω να πω κάτι προς τον κύριο Πορτοσάλτε και λοιπούς κλώνους που διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους αναφορικά με κάποιους συμπολίτες μας, οι οποίοι, σύμφωνα με ίδιους τους δημοσιογράφους, θίγονται για τα τεκταινόμενα που αφορούν την Χρυσή Αυγή. Αγαπητοί μου δημοσιογράφοι, δεν καταλάβατε σωστά. Δεν έγιναν ξαφνικά οι Έλληνες θιασώτες του Χίτλερ και του Μουσολίνι -του Στάλιν; Δεν θίχτηκαν με αυτά που έγιναν στην Χρυσή Αυγή, αλλά με αυτά που (δεν) γίνονται εδώ και δεκαετίες. Κατ' εξακολούθησιν. Και συνειδητά. Διότι εύλογα αναρωτιέται ο πολίτης, γιατί η Κυβέρνηση δεν δείχνει παρόμοια ευαισθησία και σε άλλα θέματα που ταλανίζουν την ελληνική πραγματικότητα. Η επιλεκτική απονομή δικαιοσύνης ενοχλεί -χωρίς αυτό να σημαίνει, σε καμία περίπτωση, ότι τα εγκλήματα των μεν δικαιολογούνται ή νομιμοποιούνται από εκείνα των δε. Αλλά το αναφέραμε και στην εισαγωγή: το αυτονόητο κάποιοι αρνούνται να το καταλάβουν και να το αποδεχτούν. Ας ξεβρωμίσει ο τόπος, λοιπόν. Από όλους.

Υ.Γ.1 Ευχαριστώ τα δύο άτομα, χωρίς να σχετίζονται οι περιπτώσεις τους, που τις τελευταίες μέρες έχουν καταφέρει να με ξενερώσουν. Να με απογοητεύσουν. Να με στενοχωρήσουν. Να πέσουν στα μάτια μου. Να χάσουν την εκτίμησή μου. Κι αν η πρώτη περίπτωση δεν πρόκειται ποτέ να με χάσει από φίλο, διότι τον αγαπώ -μην το πάρετε στραβά, σάτυροι!- και θα κάνω ό,τι μπορώ για να τον βοηθήσω, η δεύτερη περίπτωση, μια ανηλεής τύπισσα, απέδειξε ότι η παρανοϊκή παράνοια είναι σαν το χρέος της Ελλάδας: χωρίς πάτο. Ειδικά η δεύτερη περίπτωση, η οποία δεν ξέρω αν μπορούσε να με ξενερώσει/απογοητεύσει/στενοχωρήσει περισσότερο, μού έδωσε την απάντηση σε ένα ερώτημα που έβλεπα ότι απασχολούσε συνομίληκούς μου. Οι άνδρες δεν γίνονται γουρούνια  από μόνοι τους. Τον δρόμο τον δείχνουν οι γυναίκες, τις οποίες όπως έχουμε πει συχνά, εμείς κακομαθαίνουμε. Και μετά πάει το καλό, νορμάλ παιδί και πέφτει πάνω στην κακομαθημένη γκόμενα. Το αποτέλεσμα; Γίνεται γουρούνι και φέρεται μαλακισμένα. Φαύλος κύκλος, δηλαδή. Προσωπικά, πάντως, αρνούμαι να γίνω γουρούνι. Χτυπήστε όσο θέλετε. Δεν μασάω. Κι ας μου έλεγε ένας φίλος τις προάλλες ότι αυτές οι αξίες που έχω περί ανθρωπίνων σχέσεων θα με φάνε λάχανο. Ε, ας με φάνε.

Υ.Γ.2 Tarzan Boy!

Το blog!

Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να γράψω τη συγκεκριμένη ανάρτηση. Επιτέλους έφτασε το πλήρωμα του χρόνου! Με αφορμή τα γενέθλια μου, στις 29 Σεπτέμβρη, αρχίζω αυθόρμητα να γράφω ένα αρετουσάριστο κείμενο. Το blog, λοιπόν, βρίσκεται κοντά σας από τον Οκτώβριο του 2009. Έκτοτε, έχουν περάσει τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Μου φαίνεται απίστευτο! Μέσα σε αυτά τα τέσσερα χρόνια έχω δημοσιεύσει 407 αναρτήσεις και έλαβα 6972 σχόλια! Για την χαμηλή επισκεψιμότητα που έχει το blog, ο αριθμός των σχολίων είναι εξωπραγματικός!

Όλα ξεκίνησαν από έναν φίλο μου, ο οποίος εργάζεται σε μεγάλο αθλητικό site, που μου πρότεινε να ανοίξω ένα blog για ποδόσφαιρο. Η αρχή ήταν δύσκολη. Όχι τόσο επειδή ήμουν νέος στο χώρο και δεν με ήξερε κανείς, αλλά δεν είχα κατασταλάξει στο ύφος. Εν τέλει, νομίζω ότι βρήκα αυτό που μου ταιριάζει. Ελπίζω να συμφωνείτε. Πάντως, όποιος τσεκάρει τις πρώτες μου αναρτήσεις και τις συγκρίνει με τις τελευταίες νομίζω ότι μπορεί να παρατηρήσει σημαντικές διαφορές και βελτιώσεις. Επιπλέον, ενώ ανέκαθεν είχα ένα συγκεκριμένο τρόπο γραφής, ομολογώ ότι σε αυτόν εδώ τον χώρο αναβαθμίστηκε έτι περισσότερο. Έμαθα καλύτερα και πληρέστερα γραμματική, συντακτικό και λοιπά. Βελτιώθηκα στην επιχειρηματολογία. Στα οξύμωρα σχήματα. Στα λογοπαίγνια. Με λίγα λόγια, έμαθα πιο σωστά ελληνικά και έγινα καλύτερος συνομιλητής. Και για μένα αυτά τα δυο πράγματα είναι εξίσου σπουδαία. Όπως σπουδαία είναι και η δική σας συμβολή. Ασυζητητί. Ήδη αναφέρθηκα στο κλάσμα επισκεψιμότητας/σχολίων. Το γεγονός ότι αφιερώνετε χρόνο για να εκφράσετε γραπτώς την άποψή σας σε κάποιον που ουσιαστικά δεν γνωρίζετε, τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία των φίλων μου αρνούνται να επισκεφτούν το blog, με τιμά ιδιαίτερα και αποτελεί μέγιστο προσωπικό παράσημο.

Λυπάμαι, όμως, με ορισμένους bloggers που χάθηκαν από τον χάρτη. Ειδικά εκείνους που είχαν/έχουν αθλητικά blogs. Δεν πειράζει. Αρκεί να είναι καλά. Και χαίρομαι με αυτούς που επανεμφανίζονται. Θέλω να πιστεύω ότι το blog προσελκύει νέους αναγνώστες που γοητεύονται από το ύφος και τη θεματολογία. Όχι, δεν με νοιάζουν τα στατιστικά, αλλά νομίζω ότι ουδείς θέλει να γράφει κείμενα που τα διαβάζει μόνον ο ίδιος. Δεν έχει νόημα. Χρειάζεται ένα είδος feedback. Ανατροφοδότηση, δηλαδή. Επίσης, είναι φοβερό πόσο πολύ μπορεί να σε αγγίξει ο γραπτός λόγος. Και πόσο μεγάλη αποδεικνύεται, εν τέλει, η λεκτική φυλακή. Υπάρχουν, βέβαια, και λαμπρές εξαιρέσεις που ο γραπτός λόγος δεν μπορεί να αποτυπώσει στην οθόνη τα συναισθήματα που νοιώθει κάποιος. Πάντως, όσες φορές έχω γράψει πράγματα που με αφορούν προσωπικά, δέχτηκα τη συμπάθεια του κοινού και μπορώ να πω ότι με συγκίνησε η στήριξή σας.

Πολλοί νομίζουν ότι η γραφή των κειμένων μού παίρνουν αρκετό χρόνο. Δεν ισχύει απόλυτα αυτό. Μπορεί να γράψω ένα μακροσκελές κείμενο, πολιτικό, κοινωνικό ή αθλητικό, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Για παράδειγμα, μισή ώρα. Η διόρθωση, όμως, του κειμένου, η επιλογή φωτογραφίας και τραγουδιού, τα υστερόγραφα και ο τίτλος απαιτούν περισσότερο χρόνο. Αλλά διασκεδάζω υπερβολικά με την επιλογή της φωτογραφίας και την εύρεση του τίτλου. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο! Δεν ψάχνω πιασάρικα πράγματα για να τραβήξω κλικς, δεν με απασχολεί κιόλας, απλά επιλέγω αυτά που μου κάνουν κέφι. Επίσης, αν δεν έχω να γράψω κάτι που να με ελκύει, τότε δεν γράφω. Πολύ απλά. Ούτε αντιγράφω μήτε αναδημοσιεύω. Αν μου έλεγαν ότι θα πρέπει να γράφω ένα άρθρο κάθε μέρα, θα είχα σοβαρότατο πρόβλημα. Δεν θα ήξερα τι να κάνω. Το ότι θα έγραφα και αστοχίες ή ανακρίβειες είναι βέβαιο. Και δεν θα μου άρεσε κάτι τέτοιο.

Τέλος, δεν ξέρω τι εικόνα έχετε σχηματίσει για τον Κωστή και τον Κάνθαρο. Σας πληροφορώ ότι είναι ακριβώς το ίδιο άτομο. Και αποζητά ποιότητα. Και στο blog του, και στη ζωή του. Και προσπαθεί να είναι γνήσιο και σωστό απέναντί σας και, κυρίως, απέναντι στον εαυτό του. Ελπίζω να το πετυχαίνει!

Υ.Γ.1 Το άρθρο για τη Χρυσή Αυγή, και όχι μόνο, ολοκληρώθηκε.

Υ.Γ.2 Απόψε θα έρθουν τα φιλαράκια σπίτι, θα πάρουμε σουβλάκια, θα φλερτάρουμε με εύγευστες ξανθιές, θα πούμε καμιά μαλακία και θα δούμε ποδόσφαιρο. Αυτά είναι.

Υ.Γ.3 Doctor, I've got this feelin' deep inside of me, deep inside of me, I just can't control my feet when I hear the beat, when I hear the beat, Hey doctor, could you give me somethin' to ease the pain, 'cause if you don't help me soon gonna lose my brain...Say, say, say, doctor, I got this fever that I can't control, That I can't control, Music makes me move my body, Makes me move my soul, Makes me move my soul, Doc, you better give me somethin', cause I'm burnin' up, Yes, I'm burnin' up...

 

Σημειώσατε διπλό

Η απώλεια του Τσάμπι Αλόνσο ήταν τεράστια. Χωρίς τον Βάσκο, η Ρεάλ έδειχνε κομμένη στα δύο. Αυτός ο Ιγιαραραμέντι είναι ικανός, αλλά δεν μπορεί να αναλάβει τέτοιο ρόλο στη μεσαία γραμμή. Ρόλο μαέστρου. Κι ο Κεντίρα, ο οποίος πρέπει να έχασε δέκα κιλά από τον ιδρώτα, είναι πολύ καλός, σχεδόν ιδανικός, ως στήριγμα του Τσάμπι, αλλά μάλλον παίρνει ελλειμματικό βαθμό, όταν πρέπει να οργανώσει και να ρυθμίσει το τέμπο. Η κυκλοφορία, επομένως, ήταν κακή. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, αναφερόμενος πάντα για το επίπεδο της Ρεάλ, κάκιστη. Αυτό έχει μια εξήγηση. Δεν υπήρχαν όβερλαπ, ενώ το πλάτος ήταν σχετικά μεγάλο, και δεν υπήρχαν αυτοματισμοί. Το τέμπο θα το χαρακτήριζα βιαστικό. Όχι γρήγορο. Επαναλαμβάνω, βιαστικό. Ανυπόμονο. Από τη μία είχες τον Κριστιάνο Ρονάλντο, ο οποίος άλλαζε πλευρές, όντας εγκλωβισμένος από την τακτική συμπεριφορά των συμπαιχτών του, να ψάχνει ευκαιρίες για να σουτάρει: ο Ίσκο ήταν κυριολεκτικά άφαντος, ο Μπενζεμά απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα κι ο Ντι Μαρία απέδειξε για ακόμη μια φορά ότι είναι υπερτιμημένος. Κι από την άλλη, όποιος παίχτης των γηπεδούχων έπαιρνε την μπάλα, πήγαινε λίγο προς τα πλάγια κι έκανε σέντρα. Με τους Γκοντίν και Μιράντα να παίρνουν όλες τις κεφαλιές.  Οι γηπεδούχοι είχαν ανεβάσει ψηλά την αμυντική γραμμή, αλλά και την άμυνα, παρά το γεγονός ότι η Ατλέτικο διατηρούσε τον Ντιέγκο Κόστα και τον Βίγια εξίσου ψηλά για να παίζουν γρήγορα την κόντρα, ώστε να πιέσουν την ομάδα του Σιμεόνε στο τερέν της και να πάρουν την πρωτοβουλία.

Και εδώ έγκειται το παράδοξο. Οι Colchoneros, χωρίς να έχουν την κατοχή, είχαν την πρωτοβουλία! Σπάνιο ποδοσφαιρικό φαινόμενο. Αλλά συμβαίνει. Κι όταν το διαπιστώνεις, σου προκαλεί πάντοτε ποδοσφαιρική ηδονή. Μια ευφορία. Έπαιξαν θαυμάσια άμυνα, απεγκλώβιζαν αποτελεσματικά την μπάλα σε σημείο άκρατου εντυπωσιασμού, είχαν ταχύτατες επιστροφές (η Ρεάλ δεν έβγαλε ούτε μία αντεπίθεση!), έπαιζαν ψύχραιμα και χτυπούσαν σαν κόμπρες στην αντεπίθεση. Τα ακραία μπακ, ο Χουανφράν και ειδικά ο Φελίπε Λουίς, έπαιρναν μέτρα στον ασβέστη, οι Γκάμπι και Τιάγκο έγιναν κλώνοι του Κρόνου και κατάπιαν τους αντιπάλους, ενώ ο Ντιέγκο Κόστα έπαιζε άκρως ικανοποιητικά ως target man. Ειδική μνεία αξίζουν ορισμένοι παίχτες. Για παράδειγμα, ο Τουράν. Στα χαρτιά βρισκόταν έξω δεξιά, αλλά η διάταξή του στο χόρτο υποδείκνυε ότι μάλλον έπαιζε έναν ελεύθερο ρόλο. Τρομερή εντύπωση προξένησε ο Τιάγκο. Αυτός ο soft Πορτογάλος που έβγαινε πρώτος στην μπάλα και κέρδιζε κάθε μονομαχία. Άξιος συμπαραστάτης ο Γκάμπι. Ο αρχηγός. Τέλος, οφείλω να αναφερθώ στον Βίγια. Και μόνο η παρουσία του στο γκαζόν, δημιουργεί ένα είδος αντιπερισπασμού υπέρ του ικανότατου Ντιέγκο Κόστα. Του δίνει ελευθερία κινήσεων και του ανοίγει πολύτιμους χώρους. Όλα αυτά έλαβαν μέρος στο πρώτο μέρος. Απλά να αναφέρω ότι μετά το γκολ του Ντιέγκο Κόστα, η ομάδα δεν οπισθοχώρησε όπως θα περίμενε κάποιος. Κι αν αυτό συνέβη, ήταν τόσο ελάχιστα τα όπισθεν μέτρα που δεν μπόρεσα να τα αντιληφθώ.

Στο δεύτερο μέρος περίμενα ότι ο Αντσελότι θα έκανε εξωτερικές αλλαγές. Θα ήταν αναμενόμενο. Και λογικό. Όντως, προέβη σε αντικαταστάσεις. Αλλά σε λάθος αντικαταστάσεις! Δεν εννοώ ότι δεν του βγήκαν οι αλλαγές. Απλά η τακτική ερμηνεία αυτών δεν έχει εξήγηση. Θα σας παρακαλούσα να μην εξετάσετε τις αλλαγές ως μεμονωμένα περιστατικά, αλλά ως ενιαίο κομμάτι της τακτικής της Ρεάλ. Έβαλε, λοιπόν, σωστά τον Μόντριτς, αντί του Ιγιαραμέντι, ώστε να παίξουν λίγο με την μπάλα κάτω, ενώ, έναντι κάθε λογικής, κράτησε στο τερέν τον εξαφανισμένο Ίσκο. Είμαι σίγουρος ότι μετά από αυτήν την εμφάνιση πολλοί θα αναπολούν -εκ νέου- τον Οζίλ. Αυτή η απόφαση ακύρωσε ουσιαστικά τον ρόλο του Μόντριτς, ο οποίος προσπαθούσε να σπάσει μπάλες και δεν ήξερε το που και το πως. Το επόμενο λάθος του Αντσελότι ήταν η αντικατάσταση του Ντι Μαρία με τον Μπέιλ -τον χρειαζόταν πραγματικά αυτόν τον παίχτη;- και η παραμονή του Μπενζεμά στο παιχνίδι, με τον Μοράτα στη συνέχεια να εκθέτει πλήρως τον προπονητή του. Ειδικά η είσοδος του Μπέιλ δεν είχε καμιά λογική. Ο Ουαλός θέλει ανοιχτούς χώρους, τους οποίους σπάνια βρίσκει στους αγώνες της Ρεάλ, τη στιγμή που η Ατλέτικο ήταν προφανές ότι θα δώσει έξτρα αμυντικό βάθος και θα έπαιζε με μικρότερο πλάτος. Συν τοις άλλοις, ο Κριστιάνο Ρονάλντο αποσυντονίστηκε πλήρως και τολμώ να πω ότι φαινόταν κάπως εκνευρισμένος. Από την άλλη πλευρά, ο Σιμεόνε, έχοντας εμπιστοσύνη στο αγωνιστικό πλάνο και στους τακτικούς ρόλους των ποδοσφαιριστών, δεν άλλαξε πολλά πράγματα. Έπραξε τα αυτονόητα. Έδωσε, όπως είπαμε, αμυντικό βάθος, κράτησε ψηλά τον Ντιέγκο Κόστα, έδωσε εντολή στον πολυδιάστατο Κόκε να μετατραπεί σε τρίτο χαφ, συρρίκνωσε κάπως το πλάτος και έδωσε εντολή για αντεπιθέσεις. Με τα χωράφια που άφηναν πίσω οι γηπεδούχοι, αυτό ήταν παιχνιδάκι. Η Ρεάλ προσπάθησε ορισμένες φορές να βάλει την μπάλα κάτω, σταμάτησε τις σέντρες, έδειξε διάθεση για πρέσινγκ, αλλά σε ολόκληρο το 90λεπτο έβγαλε μισή αντεπίθεση (!), ο Μπέιλ έκανε κούρσες και έφτανε μέχρι τις διαφημιστικές πινακίδες, ο Μπενζεμά δεν μπόρεσε να κοντρολάρει σωστά ούτε μία φορά την μπάλα, ενώ ο Ίσκο, χωρίς να είμαι υπερβολικός, βρισκόταν εκτός παιχνιδιού, κλίματος και πραγματικότητα. Κι όμως, ο Ιταλός προπονητής, ενάντια όλων των προγνωστικών, τον κράτησε μέχρι το 70' λεπτό! 

Το τελικό σκορ αδικεί τους φιλοξενούμενους. Θα μπορούσαν να πετύχουν τουλάχιστον ένα γκολ ακόμη. Δεν πειράζει. Η νίκη τους ίδιους βαθμούς φέρνει. Αν και το παιχνίδι θα μπορούσε να κλειδώσει νωρίτερα, καθώς ο Σιμεόνε εξάντλησε όλα τα περιθώρια και άργησε κάπως να προβεί σε αλλαγές: ηταν φανερό από το 80' λεπτό ότι η ομάδα χρειαζόταν φρεσκάρισμα. Ο Αργεντινός τεχνικός, ο οποίος έχει ζήσει το double της ομάδας το 1996, έχει σφυρηλατήσει ένα ελκυστικό σύνολο που αμύνεται λυσσαλέα και επιτίθεται βίαια. Ανελέητα. Δίχως διαλείμματα. Non stop. Είχαμε πει σε ανύποπτο χρόνο ότι ο τεχνικός της Ατλέτικο Μαδρίτης (κλισέ) φτιάχνει κάτι καλό στην Μαδρίτη. Κι αυτή η ομάδα έχει την σφραγίδα του Σιμεόνε. Όποιος θυμάται τι είδους παίχτης ήταν ο Ντιέγκο, καταλαβαίνει πλήρως τι εννοώ. Και είχα υποσχεθεί ότι θα προσπαθήσω να παρακολουθώ την αγαπημένη μου ισπανική ομάδα όσο περισσότερο μπορώ. Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι οι φιλοξενούμενοι κέρδισαν για έναν απλό λόγο: τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή είναι καλύτερη ομάδα από την Ρεάλ. Κι αυτό το γνωρίζει κι ο ίδιος ο Αντσελότι. Δεν έχασε η Ρεάλ, η Ατλέτικο κέρδισε. Το 4-4-2 και το ποδόσφαιρο αναμονής βγήκαν νικητές. Πανάξιοι, να προσθέσω, νικητές.

Υ.Γ.1 Από τον Αντώνη Καρπετόπουλο: «Ευτυχώς που ανέλαβε την Ξάνθη ο Γερμανός Μάουρερ -και δεν το λέω μόνο γιατί ο άνθρωπος είναι μεγάλος λάτρης του επιθετικού ποδοσφαίρου και κάτι μπορεί να αλλάξει. Το λέω γιατί, χάρη στην πρόσληψή του, επιτέλους καταρρίφθηκε ένας αστικός μύθος, σύμφωνα με τον οποίο ο Πανόπουλος έχει τέσσερις προπονητές, που τους πληρώνει όλους ισοβίως, (δηλαδή τον Ματζουράκη, τον Κεχαγιά, τον Καραγεωργίου και τον Κωστένογλου) και τους αλλάζει τον ένα με τον άλλο όποτε τους βαριέται».

Υ.Γ.2 Με ρωτάνε πολλοί φίλοι μου την άποψή μου για τις εξελίξεις με την Χρυσή Αυγή. Η αλήθεια είναι ότι σκέφτομαι να ετοιμάσω ένα άρθρο, αλλά διστάζω. Με κουράζει να εξηγώ το αυτονόητο. Βαριέμαι αφόρητα. Δεν με εξιτάρει.  Μου φαίνεται και ολίγον ντροπιαστικό. Πώς να εξηγήσεις σε κάποιον ότι ο ήλιος είναι κίτρινος και ο ουρανός γαλάζιος;

Υ.Γ.3 Ευπειθώς αναφέρω ότι όσο περνάνε οι μέρες, ο χρόνος που αφιερώνω στο blog μειώνεται. Κι όχι μόνο στο δικό μου, αλλά και σε αυτά που παρακολουθώ. Συγχωρέστε με. Δεν το κάνω επίτηδες. Αλλά αυτό το διάστημα έχουν πέσει πολλά μαζεμένα. Επομένως, μάλλον οι αναρτήσεις αναπόφευκτα θα περιοριστούν. Ή, για να το θέσω, καλύτερα, οι μακροσκελείς αναρτήσεις. Αλλά αυτό δεν πειράζει ιδιαίτερα. Ούτως ή άλλως, δεν τις διαβάζουν και πολλοί.

Υ.Γ.4 Αν όλα πάνε καλά, η επόμενη ανάρτηση θα είναι κάπως διαφορετική από τις προηγούμενες. Διότι τόσα χρόνια δεν έχουμε πει τίποτα για αυτό το blog.

Υ.Γ.5 Θυμάμαι τα κλικ μέσα στο μυαλό μου την πρώτη φορά που το άκουσα.

Η παράγκα του Πλατινί

Ο Πλατινί δεν έχει στοχοποιήσει μόνο τον Ολυμπιακό. Όχι, βέβαια. Με τις φήμες να υποδηλώνουν ότι, όσο ζει ο Μισέλ, ο Ολυμπιακός δεν πρόκειται να φτάσει ποτέ σε τελικό τσου λου. Δεν είναι, λοιπόν, μόνο ο Μαρινάκης και οι φίλοι του Τάκη του Τσουκαλά που λατρεύει να μισεί ο Γάλλος Πρόεδρος. Η παράγκα του Πλατινί έχει στηθεί για να μην επιτρέψει επ΄ουδενί στις ελληνικές ομάδες να σηκώσουν κεφάλι. Για παράδειγμα, δεν δίνει αδειοδότηση στον Παναθηναϊκό για να συμμετάσχει στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Με τον Αλαφούζο να αναγκάζεται και να υποχρεώνεται να πηγαίνει στην Νιόν, μην υπολογίζοντας χρήμα και χρόνο. Όμως, ας φανούμε ρεαλιστές: μπροστά σε τέτοιες κατάφωρες αδικίες δεν επιτρέπονται τσιγγουνιές. Ούτε μπορεί να λυθεί το ζήτημα με ένα tweet. Ας όψεται αυτός ο κακούργος ο Πλατινί και η ανθελληνική του συμπεριφορά. Κάποιοι λένε ότι πρόκειται για αντίποινα από το Euro 2004. Άλλοι λένε ότι προμοτάρει γαλλικές ομάδες, όπως συνέβη στο πρόσφατο ματς του Ολυμπιακού με την Παρί. Όποιος και να είναι ο λόγος, τέτοιο μένος από τον Πλατινί μόνο ως ανεξήγητο μπορεί να εξηγηθεί.

Ο Π.Α.Ο.Κ., λοιπόν, δεν αποτελεί εξαίρεση. Αυτό έλειπε. Είναι απολύτως λογικό και αναμενόμενο η αρμάδα του Ιβάν του Σαββίδη να συνιστά εμπόδιο στα σχέδια του Πλατινί για world domination. Πώς ήταν ο Pinky με τον Brain (φώτο); Κάπως έτσι. Εξάλλου, ο Πρόεδρος του Π.Α.Ο.Κ. έχει κάνει λόγο για τελικό τσου λου, πρωταθλήματα και κύπελλα. Ο Λαζάρ, πάντως, φάνηκε πιο ολιγαρκής. Πιο ρεαλιστής, θα μπορούσε να πει κανείς. Δεν δήλωσε τίποτα για τσου λου, παρά μόνο για τελικούς πρώην Ουέφα. Πολύ εφικτός στόχος. Τέτοια ακούει ο Πλατινί και τρέμει στην ιδέα ότι στον προσεχή τελικό του Europa League θα γεμίσει το γήπεδο από Π.Α.Ο.Κ.τσήδες. Από περήφανους Μακεδονομάχους. Επομένως, μην έχοντας άλλη λύση, προσπαθεί να κοντράρει την εκτόξευση του Π.Α.Ο.Κ. με αθέμιτα μέσα. Ποια είναι αυτά; Πολύ απλά, απλούστατα, ακολουθεί τον κανονισμό.

Ο Π.Α.Ο.Κ., βλέπετε, και η κάθε ελληνική ομάδα, μηδενός εξαιρουμένης, ο οποίος είναι γαλουχημένος σε αυτό το υποανάπτυκτο ελληνικό πρωτάθλημα που δεν τηρεί ούτε καν τα προσχήματα, θεώρησε ότι η κουτοπονηριά υπερβαίνει την εξυπνάδα των φλώρων (sic!) Ευρωπαίων. Δήθεν, πάνω από όλους. Και όλα. Ένα είδος über alles, δηλαδή. Έστω και πλασματικό. Διότι αυτή η κουτοπονηριά, αυτή η προσπάθεια να ξεγελάσεις τους αρμόδιους της Ουέφα, οι οποία είχαν το θράσος να τιμωρήσουν την Τούμπα, δεν οδηγεί πουθενά. Αδιέξοδο. Dead end. Εκτός αν ο δρόμος του ερασιτεχνισμού θεωρείται ευρωπαϊκή καταξίωση. Τότε ο Π.Α.Ο.Κ. θα έπρεπε να διάγει πορεία πρωταθλητισμού στο Champions League τους ερασιτεχνισμού, της κουτοπονηριάς και της μιζέριας. Κάθε χρόνο, μαζί με τις υπόλοιπες ελληνικές ομάδες, πρωταθλητής θα έβγαινε. Υπόθεση για έναν ρόλο. Το χειρότερο, λοιπόν, δεν είναι ότι πήγε να ξεγελάσει τους ιθύνοντες της Ουέφα, βάζοντας συνειδητά στην τιμωρημένη Τούμπα υπεράριθμους οπαδούς στο ματς με την Σάλκε, αλλά το ότι θεώρησε δεδομένο ότι δεν θα συμβεί τίποτα απολύτως. Το παραμικρό. Κι όμως, αυτή η ομάδα που τα βάζει με όλους και με όλα, που ο Πρόεδρός της βρίσκεται σε ανοιχτή συνομιλία με τον Πούτιν και έχει τον Σαμαρά να κάθεται με το ένα πόδι στη γωνία, που έχει προτάξει τα στήθη της έναντι του κράτους των Αθηνών, τολμάει να τα βάλει και με την παράγκα του Πλατίνι. Δεν παίζει ρόλο που κατάφερε εκ νέου να τιμωρηθεί σε ματς κεκλεισμένων των θυρών. Η αδικία είναι καταφανέστατη. Το να βλέπεις τον Κάτσε με μπλούζα του U.C.K. και σηκωμένους αντίχειρες, αντέχεται. Νταξ, γκρινιάζεις λίγο στην αρχή, αλλά μετά το καταπίνεις. Το να σε τιμωρεί η Ουέφα επειδή δεν σεβάστηκες τον κανονισμό, δεν υποφέρεται. Είναι από τα άγραφα. Και δεν καταπίνεται με τίποτα. Ενώπιον τέτοιων καταστάσεων δεν χωράνε συναισθηματισμοί και χρονοτριβές. Να είστε σίγουροι ότι, με την πολύτιμη συνδρομή των δημοσιογράφων της Σαλονίκης, ο Π.Α.Ο.Κ. θα βρει το δίκιο του και θα λάμψει η αλήθεια.

Υ.Γ.1 Στην αρχή είχαμε τη σύγκριση μεταξύ Φετφατζίδη και Χατζηπαναγή. Μετά προέκυψε η σύγκριση Διαμαντίδη - Γκάλη. Έπειτα, ακούσαμε ότι ο Μήτρογλου κι ο Ιμπραΐμοβιτς είναι συγκρίσιμα μεγέθη. Και το τελευταίο χτύπημα ακούει στη σύγκριση Σπανούλη - Πάρκερ. Ρε παιδιά, είπαμε να πούμε καμιά μαλακία, αλλά κάποιοι το έχουν ξεφτιλίσει. Κατανοώ ότι ορισμένοι δεν έχουν τι να γράψουν ή επιθυμούν να προκαλέσουν το κοινό με τις αστοχίες τους, αλλά σε μια τέτοια περίπτωση οφείλω να τους ενημερώσω ότι έχουν επιλέξει λάθος επάγγελμα.

Υ.Γ.2 Οι στοιχηματικές εταιρίες έχουν τον Άρη ως ένα εκ των φαβορί για υποβιβασμό. Μπα, κάποιο λάθος θα έχει γίνει...

Υ.Γ.3 Πόσο παιχταράς είναι ο Ιμπαγάσα;

Υ.Γ.4 Ο Κουρτουά, ο Βέλγος τερματοφύλακας της Ατλέτικο Μαδρίτης, δήλωσε ότι περιμένει με μεγάλη ανυπομονησία το ματς με τη Ρεάλ. Το ίδιο κι εγώ.

Υ.Γ.5 Αύριο, ημέρα Παρασκευή, που έχω μουντιάλιτο 8x8, θα ακούσω πριν τον αγώνα 2-3 φορές το συγκεκριμένο τραγούδι -επιστέγασμα ενός κορυφαίου album- για να πάρω τα πάνω μου. Οι αντίπαλοι έχουν ήδη χάσει και δεν το ξέρουν!

I know you like it hot, Love to writhe and sweat, You think that this feels good, You ain't felt nothin' yet...We'll rise inside ya till the power splits your head, We're gonna rock ya till your metal hunger's fed... 

Συμβαίνουν κι αυτά

Στην αρχή έχασε τον Τιάγκο Σίλβα με τραυματισμό. Συμβαίνουν κι αυτά. Αλλά δεν υπήρχε θέμα: ο Καμαρά τα πήγε περίφημα ως αντικαταστάτης. Έπειτα, έχασε και το προβάδισμα. Αυτό, με βάση την ροή του αγώνα, δεν πρέπει να προξενεί έκπληξη. Η ομάδα προηγήθηκε νωρίς με τον Ζλάταν, μόλις στο 5' λεπτό, και, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, οπισθοχώρησε. Ίσως να φταίει η ιταλικοποίηση του Αντσελότι. Ξεχνάμε, όμως, ότι σχεδόν ολόκληρη η εντεκάδα της Παρί προέρχεται από την Ιταλία! Η άμυνα, λοιπόν, πιέστηκε, η Μονακό έφτιαξε δυο καλές φάσεις και, εν τέλει, ισοφάρισε με τον Φαλκάο. Ο Κολομβιανός πέτυχε ένα παλικαρίσιο γκολ που μόνο τα γνήσια εννιάρια μπορούν να πετύχουν. Φαίνεται, όμως, ότι η Παρί δεν αντιδρά καλά όταν δεν έχει την μπάλα στα πόδια της -τότε για ποια ιταλικοποίηση μιλάμε; Ήταν εμφανές ότι οι Παριζιάνοι δεν είχαν τακτική συνοχή, φαινόντουσαν αγωνιστικά ανέτοιμοι και είχαν μεγάλες αποστάσεις μεταξύ των γραμμών, προφανώς λόγω αργών επιστροφών.

Το ''τρικ'' του Μπλαν με τον Καβάνι, δηλαδή η τοποθέτηση του Ουρουγουανού στο δεξί άκρο της επίθεσης, δεν φέρνει αποτέλεσμα. Ο Γάλλος προπονητής θα πρέπει να επαναθεωρήσει κάποια πράγματα μέσα στο μυαλό του. Ο Καβάνι, λοιπόν, λόγω εγγενούς τάσης, συνέκλινε προς τον άξονα και πατούσε περιοχή. Το κενό του καλυπτόταν από τον Βαν ντερ Βιλ, αλλά ήταν ηλίου φαεινότερο ότι φοβόταν να πάρει πρωτοβουλίες, καθώς γνώριζε ότι ο μόνος που θα μπορούσε να τον καλύψει ήταν ο Βεράτι, ο οποίος μάλλον είχε πάρει εντολές για δημιουργία, ή ο Μότα, όντας το μοναδικό αμυντικό χαφ στην ενδεκάδα. Πάλι καλά που ο Κουρζαβά, το αριστερό μπακ της Μονακό, δεν πήρε μέτρα στον ασβέστη. Τέλος πάντων. Όταν ο Καβάνι ερχόταν στην κορυφή, ο Σουηδός αγωνιζόταν λίγο πιο πίσω, με κύριο σκοπό να ανοίξει χώρους και να δημιουργήσει. Ούτε το ένα δεν έκανε μήτε το άλλο. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά σε δυο περιπτώσεις που θα μπορούσε να κάνει το απλό και να σκοράρει, προτίμησε το εξεζητημένο. Το αποτέλεσμα; Τα σκάτωσε. Πάντως, το κούτελό του είχε σταγόνες ιδρώτα. Συμβαίνουν κι αυτά. Με λίγα λόγια, η συμβίωση των Ζλάταν και Καβάνι αποδεικνύεται τακτικό σταυρόλεξο μεγάλης δυσκολίας. Κι όλα αυτά με τον Παστόρε στον πάγκο. Επομένως, πώς αναπτυσσόταν η Παρί; Προβλέψιμα. Και το εννοώ με την κακή έννοια. Το πλάτος ήταν μονόπλευρο, καθώς από την αριστερή πτέρυγα, ελέω Μάξουελ και Λαβέτσι, ξεκινούσαν όλες οι επιθέσεις, ενώ ο Ματουιντί δεν μπόρεσε να παίξει ως κρυφό φορ. Όσες φορές ο Βεράτι πήρε μπάλα και έπαιξε κάθετα, οι Μονεγάσκοι τα βρήκαν σκούρα, αλλά αυτό το μοτίβο δεν επικράτησε.

Η κατάσταση άλλαξε στο δεύτερο μέρος, με την Μονακό εμφανώς οπισθοχωρημένη, ειδικά από το 55' λεπτό και έπειτα, και χωρίς να παίζει τρομακτική άμυνα, όπου η Παρί πήρε την κατοχή και προσπάθησε -ανεπιτυχώς- να πάρει την πρωτοβουλία. Οι Μονεγάσκοι απεγκλώβιζαν εύκολα την μπάλα, αλλά δεν είχαν ιδιαίτερη διάθεση να παίξουν την κόντρα. Τρανή απόδειξη το γεγονός ότι ο Φαλκάο τροφοδοτήθηκε μονάχα δυο φορές. Ο Ρανιέρι, λοιπόν, έδωσε εντολή για ποδόσφαιρο αναμονής, ποντάροντας στις εμπνεύσεις του ξεκούραστου Ροντρίγκεζ και στην καλή εμφάνιση του Καράσκο, τη στιγμή που ο Μπλαν έκανε αλλαγές σε πρόσωπα, αλλά όχι σε θέσεις. Ο Μόουρα κι ο Μενέζ πρόσθεσαν κινητικότητα, αλλά όχι ουσία, άσχετα αν η Παρί έφτιαξε κάποιες φάσεις, έστω κάπως ανορθόδοξα, με την Μονακό να παίρνει μάλλον εύκολα το βαθμό. Συμβαίνουν κι αυτά. Αρκεί να μη γίνει συνήθεια.

Υ.Γ.1 Ο Λαζάρ, μετά τις δηλώσεις του για τον τελικό του πρώην Ουέφα, έκανε λόγο για πρωτάθλημα και κύπελλο. Αυτό θα πει προσγειωμένος ποδοσφαιριστής.

Υ.Γ.2 Όλα έχουν ένα όριο. Μια ημερομηνία λήξης. Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα. Ακόμα και η κατοχή της Μπαρτσελόνα. Μπορεί να έριξε τέσσερα γκολ στην Βαγιεκάνο, και μάλιστα με σβηστές τις μηχανές, αλλά, σύμφωνα με τα στατιστικά του αγώνα, η κατοχή ήταν 49% έναντι 51% του αντιπάλου! Κάτι τέτοιο, δηλαδή ο αντίπαλος να έχει μεγαλύτερα ποσοστά κατοχής, είχε να συμβεί 5,5 χρόνια ή, αν προτιμάτε, 315 παιχνίδια. Αν και ορισμένα sites, όπως και η ισπανική λίγκα, καταθέτουν διαφορετική άποψη, με την κατοχή μπάλας να φτάνει το 52% υπέρ των Καταλανών.

Υ.Γ.3 Διαβάζω ότι ο Ιβάν Σαββίδης δεν έχει πρόθεση να τιμωρήσει τον Κάτσε. Αυτό θα πει μεγαλοψυχία. Τεράστιος πολυλογάς ο Σαββίδης. Σαν τον Τσίπρα. Από υποσχέσεις με το στόμα πάμε καλά. Στις πράξεις τι γίνεται;

Υ.Γ.4 Ο Τόνι Πάρκερ (γνήσιος παιχταράς) συναντήθηκε με τον Γενικό Γραμματέα της F.I.B.A. Europe, Καμίλ Νόβακ, για να ζητήσει την άποψη του σχετικά με το Ευρωμπάσκετ. Ο Τόνι τού είπε ότι χαίρεται πολύ που συμμετέχει, αλλά θα ήθελε ένα ρεπό ανάμεσα στα κρίσιμα ματς. Του εκμυστηρεύθηκε και κάτι άλλο: ότι επειδή συμμετέχει ανελλιπώς στην εθνική ομάδα -αυτό είναι το έβδομο Ευρωμπάσκετ της καριέρας του- η πρώην σύζυγος του, Εύα Λονγκόρια, τον ρωτούσε πάντοτε γιατί χαραμίζει τα καλοκαίρια του, χωρίς να πληρώνεται. «Αυτό ήταν ένα μεγάλο πρόβλημα, αλλά το έλυσα» είπε ο Πάρκερ. Ο Νόβακ τον ρώτησε πως το έλυσε και ο Πάρκερ του απάντησε γελώντας: «Αντί να χωρίσω με την Εθνική, χώρισα με τη γυναίκα μου»!

Υ.Γ.5 Η Νάπολι, μετά τη νίκη της επί της Ντόρτμουντ, σκούπισε και την Μίλαν. Εκτός έδρας, παρακαλώ. Και οι οπαδοί της πλέουν σε πελάγη ευτυχίας!

Υ.Γ.6 Με τιμάει που, αντί να παρακολουθήσω Αρειανάρα, αποφάσισα να ασχοληθώ με κηπευτικές δουλειές και να πλύνω το αμαξάκι μου;

Υ.Γ.7 Τείνω να πιστέψω ότι η ευγένεια είναι μειονέκτημα. Δεν πειράζει. Θυμίστε μου να το προσθέσω στα ήδη υπάρχοντα ελαττώματά μου.

Υ.Γ.8 Let it be Love!

Παλαιά τρικ και ντεμοντέ συστήματα

Χάρηκα με την νίκη της Βασιλείας μέσα στο Λονδίνο. Όχι, δεν έχω κάτι εναντίον της Τσέλσι ή του Μουρίνιο. Αλλά πάντα μου άρεσαν οι νίκες των Δαβίδ απέναντι στους Γολιάθ. Εκεί έγκειται η μαγεία του ποδοσφαίρου. Στο απρόοπτο. Πήραν και μια μίνι εκδίκηση, αν μπορεί κανείς να το θέσει καθ' αυτόν τον τρόπο, για τον περσινό αποκλεισμό στα ημιτελικά του πρώην Ουέφα. Αν, λοιπόν, δεν έπαιζε η Νάπολι με την Ντόρτμουντ, την Βασιλεία θα έβλεπα.

Στο θέμα μας, όμως. Στο Σαν Πάολο βρέθηκαν αντιμέτωπες δυο διαφορετικές ομάδες. Από τη μία πλευρά το μεγαλύτερο αίνιγμα κι από την άλλη η μαρμάγκα. Αμφότερες ξεκίνησαν με το ίδιο σύστημα (4-2-3-1), αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είχαν και την ίδια διάταξη στο χώρο. Για παράδειγμα, ο ρόλος του Λεβαντόφσκι είναι αισθητά διαφορετικός από εκείνον του Χιγκουαΐν. Ο Πολώνος συνηθίζει να βγαίνει εκτός περιοχής, είναι περισσότερο στατικός και παίζει συχνά με πλάτη, ενώ ο φορ της Νάπολι είναι σαφώς πιο κινητικός, παίζει συχνά στο όριο του οφσάιντ και συνήθως εκτελεί μέσα από την περιοχή. Τα ίδια ισχύουν για τα πλάγια μπακ. Αυτά των Ναπολιτάνων είναι ιδιαίτερα επιθετικά (Μάτζιο και Σούνιγκα), δίνοτας μεγάλο πλάτος, ενώ εκείνα των Γερμανών δεν αρέσκονται να παίρνουν μέτρα στον ασβέστη. Μερική εξαίρεση αποτελεί ο κατά συνθήκη δεξιός μπακ, ο Γκροσκρόιτς, ο οποίος προσπαθούσε να βοηθήσει την επιθετική τριάδα, αλλά δεν τα κατάφερε με συνέπεια. Δεν ήταν κι εύκολο. Ο Μχιταριάν ήταν απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα, οι Μπέντερ και Σαχίν είχαν χάσει τη μάχη από τους Μπεχράμι και Ινλέρ, με τον τελευταίο να επωμίζεται και την οργάνωση του παιχνιδιού, ενώ για κάποιο λόγο που αγνοώ η Ντόρτμουντ έπαιξε με πολύ μικρό πλάτος, σχετικά χαμηλό τέμπο και κάπως χαλαρή άμυνα. Στο πρώτο ημίχρονο, λοιπόν, η Νάπολι ήταν σαφώς πιο ορεξάτη, πιο κινητική και σίγουρα πιο ουσιαστική, και η Ντόρμουντ φαινόταν τακτικά μπερδεμένη και κάπως άνευρη.

Η βραδιά, όμως, επιφύλασσε αρκετές εκπλήξεις. Στην αρχή είχαμε την αποβολή του εκδηλωτικού Κλοπ (φώτο), ο οποίος παραδέχτηκε το λάθος του, έπειτα τραυματίστηκε ο Χούμελς, ο οποίος παίζει με την μπάλα κάτω και συχνά την κουβαλάει, και στη συνέχεια ο Βαϊντενφέλερ, μεταμορφώμενος σε Αντώνη Μήνου, ξέχασε ότι απαγορεύεται να πιάνει το τόπι με τα χέρια εκτός περιοχής. Όλα ανάποδα, λοιπόν. Υποθέτω, όμως, ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα. Μολαταύτα, παρά την πίεση των Ιταλών για ένα δεύτερο γκολ, με την άμυνα των γηπεδούχων σε εκείνο το χρονικό σημείο να βρίσκεται πολύ ψηλά, οι παίχτες του Κλοπ άντεξαν. Οι αντιδράσεις τους, βέβαια, στην άμυνα έδειχναν πανικό, κυρίως λόγω της μη ανταπόκρισης του Μπέντερ σε ρόλο σέντερ μπακ, αλλά, επιμένω, άντεξαν. Η κυριαρχία των γηπεδούχων εξαργυρώθηκε με μια στημένη φάση, υπέροχα εκτελεσμένη από τον Ινσίνιε. Η Νάπολι κρατούσε υψηλό τέμπο, διατηρούσε το πλάτος και είχε την κατοχή μπάλας. Όλα συνηγορούσαν σε μια σχετικά εύκολη επικράτηση απέναντι σε έναν ποιοτικό αντίπαλο. Οι Γερμανοί, όμως, είχαν άλλη άποψη. Παρά το γεγονός ότι δεν έχουν εκπαιδευτεί στο να αγωνίζονται με παίχτη λιγότερο, καθώς δεν τους ταιριάζει το ποδόσφαιρο αναμονής και το παιχνίδι χωρίς την μπάλα στα πόδια τους, προσπάθησαν να αντιδράσουν, επιστρατεύοντας ένα παλαιό τρικ του ποδοσφαίρου. Σίγουρα, ο Ρόις φαινόταν βαρυκόκκαλος κι ο Λεβαντόσκι ήταν απομονωμένος, και, ναι, η Νάπολι από ένα σημείο και μετά επέλεξε να ρίξει τον μεταβολισμό και να οπισθοχωρήσει τις γραμμές τις, ώστε να προφυλάξει το αποτέλεσμα, αλλά στο ποδόσφαιρο υπάρχουν στιγμές που τέτοια στοιχεία έχουν μικρή σημασία. Τι έκανε, λοιπόν, η Ντόρτμουντ; Επέλεξε συνειδητά να κρατήσει μεγάλη απόσταση μεταξύ αμυντικής και επιθετικής γραμμής. Το αμυντικό βάθος των Γερμανών φαινόταν ελκυστικό στους γηπεδούχους, οι οποίοι ανέβαιναν, μάλλον με τακτική αφέλεια, ψηλά να πιέσουν. Οι μεσαίες γραμμές σχεδόν εξαφανίστηκαν. Το αποτέλεσμα ήταν με το που έπαιρνε πάσα ο Σαχίν να την εκτοξεύει προς το αντίπαλο τερέν, όπου καιροφυλακτούσαν ακροβολισμένοι οι Λεβαντόφσκι, Ρόις και Ομπαμεγιάνγκ. Το κόλπο, εν πολλοίς, έπιασε, το παιχνίδι απέκτησε εκ νέου ενδιαφέρον και η Νάπολι προς το τέλος του ματς τα χρειάστηκε. Τη νίκη, πάντως, πάντοτε με βάση την εικόνα του παιχνιδιού, την άξιζε.

Δεν την άξιζε, όμως, ο Π.Α.Ο.Κ. Με τον σπίκερ να μάς έχει πρήξει τα τομπολίνια για την άδεια Τούμπα και τους ψηλούς παίχτες της Σαχτιόρ. Με τα γκολ του Π.Α.Ο.Κ. να προέρχονται από δυο στημένες φάσεις. Σκεφτείτε οι Καζάκοι να μην ήταν ψηλοί. Ο σπίκερ δεν θα ήξερε τι να πει κι ο Π.Α.Ο.Κ. θα είχε πετύχει 27 γκολ. Τέλος πάντων. Η τακτική ανάλυση του ματς ήταν πολύ εύκολη. Τόσο εύκολη που μέχρι κι εγώ κατάφερα να την αποκρυπτογραφήσω. Ο προπονητής των φιλοξενουμένων απέδειξε ότι ο τακτικός ρεαλισμός δεν έχει να κάνει με πασέ και ντεμοντέ συστήματα. Το λέω αυτό, διότι κάποτε, όταν ο Παναθηναϊκός αντιμετώπισε εκτός έδρας την Μπάρτσα, ο Νιόμπλιας αρνήθηκε να παρατάξει ένα σχήμα με τρία σέντερ μπακ. Το αποτέλεσμα το ξέρουμε όλοι.  Επομένως, όταν είσαι αδύναμος, όταν γνωρίζεις ότι είσαι αδύναμος, πετάς τρία στόπερ, δίνεις βάθος στην αμυντική γραμμή και προσπαθείς με ελάχιστες φάσεις να κλέψεις το παιχνίδι. Ακόμα και να χάσεις, δεν ξεφτιλίζεσαι. Η Σαχτιόρ, λοιπόν, προσπάθησε ένα παίξει ένα ποδόσφαιρο αναμονής, με διπλή γραμμή άμυνας πίσω από τη σέντρα, περιμένοντας υπομονετικά το λάθος του αντιπάλου, σε επίθεση και άμυνα.

Ο Π.Α.Ο.Κ., πάλι, ήταν απογοήτευση. Δεν κατάλαβα γιατί έπαιζε άμυνα, και μάλιστα χαλαρή άμυνα, στα 2/4 του γηπέδου. Εγκληματική αντίδραση στην κατοχή μπάλας του αντιπάλου. Αν δεν παίξεις επιθετική άμυνα και δεν πιέσεις ψηλά μια άτεχνη ομάδα που πανικοβάλλεται εύκολα, πότε θα το κάνεις; Όταν φας γκολ; Μάλλον, ναι. Αλλά και η ανάπτυξη της ομάδας δεν ήταν ορθολογική. Ο Νίνης έφαγε δυο κλωτσιές και δεν ξαναπλησίασε αντίπαλο, ενώ τα ακραία χαφ συνέκλιναν ανεπιτυχώς προς τον άξονα. Ο μόνος που στάθηκε στο ύψος του ήταν ο Λαζάρ, ο οποίος έσπρωχνε την ομάδα μπροστά και μετατρεπόταν σε κρυφό κυνηγό, και ο Τζαβέλλας που όργωσε την αριστερή πλευρά και έβγαζε φαρμακερές σέντρες. Οι υπόλοιποι παίρνουν ελλειμματικό βαθμό -γιατί δεν ξεκίνησε ο Σαλπιγγίδης; Στο δεύτερο μέρος, κι αφού ο Π.Α.Ο.Κ. δέχτηκε το γκολ, το τέμπο ανέβηκε κάπως, το πλάτος μεγάλωσε και η πίεση γνώρισε ένταση -όμως, είναι φανερό ότι προβληματίζεται να διασπάσει κλειστές άμυνες. Εντούτοις, δεν κατάλαβα γιατί βγήκε ο Λαζάρ, αντί του soft Νίνη, κι ο Τζαβέλλας, ασχέτως της καλής εμφάνισης του Λίνο. Επίσης, δεν κατάλαβα γιατί στην προσπάθεια των γηπεδούχων να κυνηγήσουν το γκολ, υπήρχαν τόσο αργές επιστροφές. Αν οι Καζάκοι ήξεραν λίγο μπάλα και μπορούσαν να πασάρουν σωστά στα οχτώ μέτρα, οι παίχτες του Στέφενς (φώτο) θα έκαναν τεμενάδες στον Αλλάχ και στον Βούδα για το γεγονός ότι η Τούμπα ήταν άδεια από οπαδούς.

Υ.Γ.1 Δεν καταλαβαίνω που αποσκοπεί όλη αυτή η κουβέντα για την Χρυσή Αυγή. Μερικώς υπεύθυνες για την άνοδο της Χρυσής Αυγής, η οποία προήλθε από αντίδραση του κόσμου -από λανθασμένη αντίδραση: δεν διορθώνουμε το λάθος με λάθος-, είναι οι πολιτικές που ακολουθούσαν τόσα χρόνια οι εξέχοντες πολιτικοί και οι συμπεριφορές των Μ.Μ.Ε. που απέκλειαν το κόμμα του Μιχαλολιάκου από κάθε έννοια διαλόγου -διάλογος: εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα. Επομένως, τα πράγματα είναι πολύ απλά. Η Χρυσή Αυγή δεν μπορεί να τεθεί εκτός Βουλής με κανένα νομοσχέδιο. Αυτά είναι αερολογίες και πομφόλυγες. Ούτε μπορεί να αποκλειστεί με φασιστικούς τρόπους από ανθρώπους που το παίζουν αντιφασίστες. Να χαρώ την Δημοκρατία μας. Ο μόνος που μπορεί να βγάλει την Χρυσή Αυγή εκτός Βουλής είναι εκείνος που την έβαλε εξαρχής: ο ελληνικός λαός.

Υ.Γ.2 Η παρακάτω ιστορία είναι αληθινή, πραγματική και αυθεντική. Ο τύπος, λοιπόν, έχει σπαμπάρει το γκομενάκι και πάει, γεμάτος αυτοπεποίθηση, να της μιλήσει:

- Δεν μου λες, είσαι να πάμε τώρα έξω να τη βρούμε στο αλλιώτικο;
- Φίλε, εγώ είμαι από τον Πειραιά.
- Όπα, sorry, δεν το ήξερα!

Υ.Γ.3 Μεγάλη κομματάρα.

...You can be anything you want to be, Just turn yourself into anything you think that you could ever be, Be free with your tempo be free be free, Surrender your ego be free be free to yourself...