Είμαστε μάγκες όπου μας παίρνει

Έχουμε πει ότι οι οπαδοί είναι σαν τις γυναίκες. Εκατό καλά να έχεις κάνει και μια φορά να έχεις φερθεί, σύμφωνα με τους νοητικούς τους μηχανισμούς, σκάρτα, θα στο κοπανάνε μέχρι να πεθάνει ο Χαϊλάντερ. Μέχρι να σκουριάσει ο Robocop (φώτο). Χωρίς ενδοιασμούς. Δίχως εγωιστικούς φραγμούς. Άνευ ηθικών αναστολών. Θα σου βγάλουν την ψυχή. Θα θάψουν στο χιόνι τα εκατό καλά και θα υπερθεματίσουν το σφάλμα. Κι αλίμονό σου αν πας να δικαιολογηθείς και να επικαλεστείς τη λογική ή το συναίσθημα. Μαύρο φίδι που σε έφαγε. Δεν υπάρχει αντίλογος. Στα μάτια της γυναίκας ο αντίλογος ισοδυναμεί με αμφισβήτηση, έλλειψη κατανόησης ή αδιαφορία. Τα ίδια, λοιπόν, ισχύουν και για τους οπαδούς.

Προσοχή, όμως: δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στους οπαδούς των ποδοσφαιρικών ομάδων. Όχι, βέβαια. Του Άρη, δηλαδή, του Π.Α.Ο.Κ. ή του Ολυμπιακού. Με τους οπαδούς του Παναθηναϊκού να πίνουν στην υγειά του Αλαφούζου και να κάνουν ό,τι θέλουν. Σας παρακαλώ. Ας είμαστε σοβαροί. Όπως οι ομάδες έχουν τους οπαδούς τους, τους οργανωμένους, έτσι και τα κόμματα έχουν τον δικό τους στρατό, τον κομματικό. Ή, αλλιώς, τα κομματόσκυλα. Μια ιδιαίτερη ράτσα, σαν τα αγριόσκυλα της Αφρικής, τάχα μου δημοκρατική, που στις μέρες της δόξης βρισκόταν στο φόρτε της. Τότε που έδεναν τα σκυλιά με λουκάνικα. Και τι συνέβη; Πού εξαφανίστηκαν, άραγε, όλοι αυτοί; Πού βρίσκονται, για παράδειγμα, οι ψηφοφόροι του ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Τι απέγιναν; Πού οφείλεται η περισπούδαστη αγανάκτησή τους; Γιατί γύρισαν την πλάτη τους στην ''μεγάλη δημοκρατική παράταξη''; Λέτε να ευθύνεται η ηγεσία του κόμματος; Να παίζει ρόλο η αλλαγή πλεύσης στην ιδεολογία; Τρίχες κατσαρές. Οι σχέσεις πολιτικών και ψηφοφόρων κλονίστηκαν, επειδή κόπηκε η μάσα. Το ρουσφέτι. Τα χατήρια. Όπως συμβαίνει με τους οργανωμένους οπαδούς και τις γυναίκες. Και τώρα, όλοι αυτοί, οι οποίοι κάποτε κρατούσαν σημαιάκια στα χέρια και φορούσαν κονκάρδες στο πέτο, πυροβολούν ασύστολα, και μάλιστα συλλήβδην, τους πολιτικούς. Εκτοξεύουν μπαράζ ύβρεων προς το πολιτικό σύστημα. Την Βουλή. Ποιος φέρει, όμως, ευθύνη για το γεγονός ότι η Βουλή έχει μετατραπεί σε περιπλανώμενο θίασο τρίτης διαλογής; Αίνιγμα ολκής. Τα κομματόσκυλα, λοιπόν, αυτό το κακόβουλο είδος, πλην εξόχως ευπροσάρμοστο, αυτές οι κοινωνικές βδέλλες, έπαιζαν τους μάγκες. Τους νταήδες. Και τώρα στήνουν πρόχειρες κρεμάλες, για τους άλλους, εκείνους που φταίνε, ενόσω έχουν μεταμορφωθεί σε ένα ανόητο νεκροταφείο δολοφονημένου ρομαντισμού, ήθους και αυτοκριτικής -μήπως, εν τέλει, θέλουν να προσαράξουν σε εναλλακτικά κομματικά λιμάνια που διαφημίζουν την κοινωνία της αφθονίας; Ίσως είχαν παραδειγματιστεί από τα πεπραγμένα του ελληνικού Κράτους. Και εκείνο, βλέπετε, τον μάγκα παρίστανε. Απέναντι στους Έλληνες πολίτες, με πλήθος δηλώσεων και σκανδάλων, και, κυρίως, στους Ευρωπαίους. Σε αυτούς τους, υποτίθεται, χαζούς. Και τώρα τρέχουμε από πίσω τους, σαν πρεζάκια που ζητούν διακαώς φιξάρισμα, δίχως αξιοπρέπεια, έχοντας απολέσει επί της ουσίας την εθνική μας κυριαρχία, και τους παρακαλάμε να μας πετάξουν μία σανίδα σωτηρίας μπας και πάρουμε ακόμα μια ανάσα. Πάνε οι εποχές που τους πιάναμε κορόιδα και ζητούσαμε παρατάσεις επί παρατάσεων ή τους παρουσιάζαμε στατιστικά στοιχεία με κρέμα γάλακτος και μανιτάρια. Μακάρι να ίσχυε το ίδιο και για τους εαυτούς μας.

Εν κατακλείδι, ας πάψουμε να αποφεύγουμε την ατομική ευθύνη· την εμμονή στην σκοπιμότητα και την χαζομάρα. Και, τέλος, ας εξαϋλώσουμε τις πομφόλυγες. Για να αποδευσμευτούμε από την ψυχολογική φθορά που μας καταδυναστεύει. Γιατί επιμένουμε να βαυκαλιζόμαστε; Γιατί επιμένουμε να ταλαιπωρούμε τον εαυτόν μας με άκυρα διλήμματα και αίολες υποσχέσεις; Δεν απειλούμαστε από την οικονομική κρίση -αυτό αποτελεί ευφυολόγημα των δημοσιογράφων, των πολιτικών και ορισμένων μωρών-, αλλά από τον ανατριχιαστικό εκφυλισμό του αξιακού συστήματος. Κι αυτό είναι γκαραντί. Καταραμένη εξουσία! Κι αν δεν με πιστεύετε, μία βόλτα έξω, στον πραγματικό κόσμο, θα σας πείσει, νομίζω, απόλυτα. Έστω μια νηφάλια ματιά στον καθρέφτη.

Υ.Γ.1 Γίνεται το τελευταίο δεκαπενθήμερο να φύγει και να μην ξανάρθει; Ειλικρινά σας μιλάω. Οι ξενέρες που έφαγα είναι μεγαλύτερες από το χρέος της Ελλάδας (sic!).

Υ.Γ.2 «Έχω κάνει σεξ στο καμαρίνι μου».
Έλενα Παπαρίζου

Υ.Γ.3 Κάποιος έπρεπε να αποκλειστεί. Το γνωρίζαμε εξαρχής. Δύο, εξάλλου, περνάνε. Έτυχε να μείνει εκτός η Νάπολι. Με 12 βαθμούς. Κρίμα. Συμβαίνουν κι αυτά. Τουλάχιστον οι ομάδες που προκρίθηκαν, η Άρσεναλ και η Ντόρτμουντ, είναι ποιοτικές. Δεν είναι σαπάκια. Κάτι είναι κι αυτό. Και μην ακούω για στημένα και λοιπά χαζά. Σας παρακαλώ, σεβαστείτε την ψυχική μου υγεία. Όσο για τον αποκλεισμό της Γιουβέντους, δεν έχω να πω κάτι. Με κάλυψαν οι Τούρκοι.

Υ.Γ.4 Ο Ολυμπιακός, με μια εμφατική εμφάνιση, απέναντι σε έντεκα, δώδεκα και δεκατρείς αντιπάλους, με τον Σάμαρη να δίνει ρεσιτάλ, έκαμψε την αντίσταση των σκληροτράχηλων Βέλγων. Και με τα ψέμματα κατάφερε και προκρίθηκε. Με ποιον θα κληρωθεί; Η Μάντσεστερ (Γιουνάιτεντ) θα ήταν ιδανικός αντίπαλος. Κι αυτό δεν τιμά ιδιαίτερα την αγγλική ομάδα.

Υ.Γ.5 Το κοινό απαίτησε Italo Disco. Τέλος. Η κομματάρα που ακολουθεί είναι εξαιρετικά αφιερωμένη σε αυτούς που ξέρουν να εκτιμούν τις καλές ατάκες!

Δεν θα έχουμε ιδέα

Ας πούμε δυο λόγια για την κλήρωση. Δεν είχα σκοπό να αφιερώσω ολόκληρη ανάρτηση στην Εθνική, αλλά με τις κριτικές που διάβασα από αρκετούς δημοσιογράφους και πολλούς φιλάθλους/οπαδούς, καλό είναι να θέσουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση. Σίγουρα το να αποφεύγεις μεγαθήρια τύπου Βραζιλία, Γερμανία, Ισπανία και λοιπά είναι καλό. Όμως, το να μην τα αποφεύγεις είναι ακόμα καλύτερο. Και, προτού πέσετε να με φάτε, εξηγούμαι ευθύς αμέσως. 

Έχουμε πει -για την ακρίβεια το έχουμε διαπιστώσει ιδίοις όμμασι ουκ ολίγες φορές ακόμα και απέναντι σε ομάδες τύπου Λιχτενστάιν- ότι η Εθνική δεν είναι καλή στο ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Δεν είναι καλή καν, μετριότατη θα έλεγα, στο ποδόσφαιρο κατοχής -εκτός αν οι οριζόντιες πασούλες και το ανούσιο κράτημα μπάλας θεωρείται κατοχή ουσίας. Επομένως, δεν μπορούμε να παίξουμε κάθετο ποδόσφαιρο. Ζήτημα είναι αν το ρόστερ διαθέτει δυο παίχτες, έστω τρεις, που μπορούν να βγάλουν μία κάθετη. Και ενδιαφέρον ερώτημα αποτελεί το πόσοι παίχτες της Εθνικής αντιλαμβάνονται την αξία των κάθετων σπριντ. Επίσης, δεν πλαγιοκοπούμε με συνέπεια και δεν ανεβάζουμε παίχτες από πίσω. Συνεπώς, δεν μπορούμε να διασπάσουμε κλειστές άμυνες. Με αυτά και με αυτά, συνεπάγεται ότι η Εθνική δεν αγωνίζεται καλά με την μπάλα στα πόδια. Και είναι ιδιαίτερα θλιβερό να ξέρεις τι πρέπει να κάνεις, αλλά να μην μπορείς. Θλιβερό, θυμίζω, για εμάς. Είμαι βέβαιος ότι ο Σάντος και οι ποδοσφαιριστές του δεν έχουν τέτοια κολλήματα: οι άγραφοι κανόνες της προπονητικής και της δημοσιογραφίας επιβάλλουν την υπεροχή του αποτελέσματος έναντι της εμφάνισης. Στην Βραζιλία, όμως, στην κατοικία των Θεών του ποδοσφαίρου, πρέπει να δείξεις περισσότερα πράγματα. Δεν αρκούν τα αποτελέσματα. Ο κόσμος θέλει όμορφες ποδοσφαιρικές ιστορίες. Με ήρωες. Ομάδες, δηλαδή, ή ποδοσφαιριστές, που μπαίνουν στο πάνθεον. Ordinary ανθρώπους που πετυχαίνουν extraordinary πράγματα. Αυτό θέλει ο κόσμος. Όπως το 2004. Κι ας λύσσαξαν όλη με την επιτυχία της Ελλάδας. Αυτή η ζήλεια, η εμπάθεια, φανερώνει, με πάσα μεγαλοπρέπεια, το μέγεθος του άθλου.

Τι ξέρει να κάνει η Εθνική; Ποιο είναι το δυνατό της όπλο; Ή, για να το θέσω καλύτερα, πού στηρίχτηκε το 2004; Στην άμυνά της. Να κλείνει, δηλαδή, τα κενά. Να διαχειρίζεται σωστά τα τετραγωνικά. Να αλληλοκαλύπτει -αν και στις διαγώνιες αλληλοκαλύψεις έχουμε προβλήματα, καθώς είναι δεδομένο ότι η συστημική προσέγγιση της τωρινής άμυνας αποκαλύπτει την ποιοτική πτώση της αμυντικής μας λειτουργίας σε ομαδικό επίπεδο. Προσοχή, όμως: όταν λέω άμυνα, δεν εννοώ να αμύνεσαι υπέρ βωμών και εστιών. Η σκοπιμότητα έχει πολλές μορφές και δεν είναι όλες κατακριτέες. Συν τοις άλλοις, η Εθνική του Σάντος σού βγάζει ένα άγχος στο σκοράρισμα. Δεν το έχει εύκολο το γκολ. Και σε αυτά τα τουρνουά, ειδικά με τις ομάδες που κληρωθήκαμε, δεν χωράνε συμβιβασμοί του στυλ 1-0 και κοιτάζω το επόμενο ματς του ομίλου. Ποιο επόμενο ματς; Δεν είναι πρωτάθλημα. Ούτε καν προκριματικά. Τρία ματς θα δώσεις. Γκαραντί. Και, έπειτα, βλέπουμε. Και σε αυτά τα τρία ματς θα πρέπει να μην παρασυρθείς και να θυμηθείς ποια είναι τα δυνατά σου σημεία. Διότι, αν νομίζουμε ότι ο όμιλος είναι εύκολος επειδή αποφύγαμε τα μεγαθήρια, τότε, συγγνώμη, αλλά είναι σαν να έχουμε ήδη αποκλειστεί. Αλίμονο αν θεωρήσουμε ότι μπορούμε να κοντράρουμε στα ίσα, mano a mano, ομάδες που τρέχουνε, περισσότερο από εμάς, βρίθουν διαφορετικού στυλ, κάπως άναρχου, αλλά με ευρωπαϊκή φιλοσοφία, και έχουνε υψηλή αποτελεσματικότητα στην επίθεση.

Συγκεφαλαιώνοντας επιλογικά, όταν αντιμετωπίζεις ομάδες υψηλού επιπέδου, δεν έχεις άγχος. Δεν πρέπει να έχεις άγχος. Τουναντίον, έχεις εξτρά κίνητρο. Και, το σημαντικότερο, γνωρίζεις πολύ καλά τι πρέπει να κάνεις. Την αποστολή σου. Τα όριά σου. Ο αντίπαλος, άλλωστε, η ποιότητά του, δεν σου αφήνει και πολλές εναλλακτικές. Αν είχαμε, για παράδειγμα, στον όμιλο την Γερμανία, θα ξέραμε τι πρέπει να κάνουμε. Και πώς να το κάνουμε. Θα καταλαβαίναμε την έννοια του τακτικού ρεαλισμού. Τώρα που πέσαμε με Ιαπωνία, Ακτή Ελεφαντοστού και Κολομβία, πολύ φοβάμαι ότι δεν θα έχουμε ιδέα.

Υ.Γ.1 Η σωστή απάντηση στο κουίζ της προηγούμενης ανάρτησης είναι...Ποια είναι;

Υ.Γ.2 Ένας γείτονας συνεργάζεται επαγγελματικά με τον Βελλή, τον Πρόεδρο του Απόλλωνα. Προχθές που πήγαινε το σκύλο του βόλτα, ένα γλυκύτατο Beagle, μου αποκάλυψε κάποια ενδιαφέροντα πράγματα για τον Πρόεδρο. Πρώτον, ο Βελλής είναι Απολλωνιστής από μικρό παιδί. Δεύτερον, έχει πολλά χρήματα, πάρα πολλά. Τρίτον, λατρεύει τις τιράντες, Τέταρτον, έχει ένα κόλλημα με τα μονοετή συμβόλαια, πράγμα που σημαίνει ότι θα δυσκολευτεί πολύ να πουλήσει παίχτες. Πέμπτον, η ομάδα ''μπαίνει μέσα'' μισό μύριο ετησίως. Έκτον, και σημαντικότερο, σε μια ψηφοφορία της Super League, ο Βελλής ψήφισε το αντίθετο από τον Ολυμπιακό. Την επόμενη μέρα τον παίρνει τηλέφωνο ο Μαρινάκης, αυτοπροσώπως, και του λέει: «Πρόσεχε, αν συνεχίσεις έτσι, πέφτεις Β' Εθνική». Αυτά.

Υ.Γ.3 Θέλαμε να βρούμε επενδυτές και βρήκαμε. Νταξ, ακόμα δεν έχουν μπει λεφτά. Αλλά μικρό το κακό. Οι επενδυτές, μιλάμε για μιλούνια, είναι εδώ. Παρόντες. Και παλεύουν μεταξύ τους, σαν άλλοι μνηστήρες της Πηνελόπης, για το ποιος θα αναλάβει τον Άρη. Ε, κύριε Ηλιάδη;

Υ.Γ.4 Πώς γίνεται άνθρωποι που δεν έχουν δει ένα παιχνίδι να το βαφτίζουν στημένο με συνοπτικές διαδικασίες;

Υ.Γ.5 Πώς καταλαβαίνεις την αξία του προπονητή; Βλέπεις τον Μόγιες ο οποίος με το ίδιο ρόστερ έχει φτιάξει ένα πράγμα χωρίς ταχύτητα και έμπνευση. Λέτε να το έκανε επίτηδες ο Σερ Άλεξ για να φανεί πόσο δυσαναπλήρωτο είναι το κενό του; Ο Αλέφας έτσι λέει. Βέβαια, ο Αλέφας λέει ότι ο Μήτρογλου είναι παιχταράς κι ο Μανωλάς μεγάλο σέντερ μπακ. Ας μην ξεφύγουμε, όμως. Λέγαμε για την αξία του προπονητή. Σπουδαίος θεσμός του ποδοσφαίρου. Μια ματιά στην Μπάγερν θα μας πείσει. Κι αν δεν μας πείσει, σίγουρα θα μας εξιτάρει.

Υ.Γ.6 Βλέπω, λοιπόν, σε ένα site κάτι φωτογραφίες της Έλενας Παπαβασιλείου. Ωραία γυναίκα. Γυναικάρα, θα έλεγα. Κι από κάτω διαβάζω κάτι επικά σχόλια. Ο ένας να λέει ότι έχει καλούτσικο σώμα, αλλά μέτρια φάτσα. Ο άλλος να ουρλιάζει ότι έχει πόδια καμήλας Τι σκατά σημαίνουν ''τα πόδια καμήλας''; Τέλος πάντων. Και κάποιοι άλλοι, ποιο παρατηρικοί, να δηλώνουν ότι η κοπέλα πάσχει από προγναθισμό. Θα ήθελα να τους δω όλους αυτούς, αν τους την έπεφτε η Έλενα σε κάποιο μπαράκι. Τι θα έκαναν; Τι θα έλεγαν; «Φύγε από δω μωρή πατσαβούρα, με τα πόδια καμήλας και τον προγναθισμό;». Ή μήπως θα έβρεχαν το βρακάκι τους;

Υ.Γ.7 Βρισκόμαστε στην Α' Γυμνασίου. Ένας συμμαθητής, με τον οποίο ακόμα έχουμε κρατήσει επαφή, μού δίνει μια κασσέτα με διάφορα τραγούδια. Η κασσέτα, μεταξύ άλλων, περιέχει δυο κομμάτια των Rainbow. Ακούω το πρώτο κομμάτι, το Man on the Silver Mountain, και πραγματικά μου αρέσει. Μόλις ακούω το δεύτερο, απογειώνομαι.

Η συμβουλή

Ας ξεφύγουμε λίγο από τους φρενήρεις ρυθμούς που μάς καταδυναστεύουν. Από τη δίνη της καθημερινότητας. Για παράδειγμα, από τις προσπάθειες για εύρεση εργασίας. Να ψάχνεις, να μην βρίσκεις και κάποιοι, πραγματικά αχαρακτήριστοι, να σε αποκαλούν άεργο ή να υπονοούν, με ύφος χιλίων καρδιναλίων, ότι κάτι κάνεις λάθος -το λάθος μου, εν τέλει, μάλλον έγκειται στο γεγονός ότι δεν έχω βύσμα. Με τις αγγελίες να εξαντλούνται αποκλειστικά σε εθελοντές, τηλεφωνικά κέντρα και ασφάλειες. Δεν εννοώ τις ασφάλειες της Δ.Ε.Η. Η λειτουργία της οποίας αποδεικνύει ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει κοινωνικό Κράτος. Καμία πρόνοια. Καμία μέριμνα. Δεν υπάρχει, επί της ουσίας, τίποτα. Τίποτα, παρά μόνο ένα πράγμα. Ποιο είναι αυτό; Φορολογία. Υπέρμετρη φορολογία. Ούτε πρωτοετής φοιτητής Οικονομικής Σχολής δεν θα προχωρούσε σε τέτοια (φορολογικά) μέτρα. Κι όμως, αυτά τα πράγματα δεν εφαρμόζονται σε κάποιο video game ή στο μαγευτικό Χόλιγουντ. Στην Ελλάδα του 2013, ως ένα είδος πειράματος, λαμβάνουν μέρος. Αλλά κι αυτός ο φοιτητής, αυτός ο κακομοίρης, είναι προκλητικός. Υπέρ το δέον. Άκου εκεί να θέλει να περάσει σε Πανεπιστήμιο. Να σπουδάσει. Να κάνει μεταπτυχιακό. Διδακτορικό. Για να πάρει ένα χαρτί που δεν αρμόζει ούτε για καύσιμο στο τζάκι. Και να πάει, κατόπιν, να δουλέψει για τρεις και εξήντα. Με τους μισθούς να έχουν πέσει πιο χαμηλά κι από το αξιακό μας σύστημα. Για να γίνουμε, υποτίθεται, πάντοτε μέσω της μείωσης του κόστους εργασίας, πιο ανταγωνιστικοί. Τρίχες κατσαρές. Ποια ανταγωνιστικότητα; Αφού η Ελλάδα στερείται παραγωγικής βάσης. Μόνο τη ναυτιλία έχουμε, η οποία αποτελεί ιδιάζουσα περίπτωση, και τον τουρισμό. Και ευτυχώς που στο Υπουργείο Τουρισμού βρίσκεται η Όλγα (φώτο), γυναικάρα, για να έχουμε και κάτι να ασχολούμαστε, διότι, ειδάλλως, δεν θα είχε κανένα νόημα ύπαρξης ένα τέτοιο Υπουργείο. Ούτως ή άλλως, στην Ελλάδα ελάχιστα έχουν προοδεύσει. Και ο τουρισμός, η αριστερά, η λογική, ο ρομαντισμός και το κοινό συμφέρον δεν βρίσκονται στη λίστα. Έπειτα, λοιπόν, από την μακροσκελή εισαγωγή, αλλά γραμμένη με αυθόρμητη διάθεση, προσπαθώντας να ξεχάσουμε όλα τα παραπάνω, μπαίνω στο ψητό. Με αφορμή το τελευταίο κρούσμα, έρχομαι και ρωτάω. Ρε παιδιά, εμείς οι γαμάτοι τύποι που θέλουμε να βρούμε μια νορμάλ κοπέλα, τι πρέπει να κάνουμε; Διατυπώνω την συγκεκριμένη ερώτηση κάπως χαριτολογώντας, με μία πρεζα αστεϊσμού, διασκεδάζοντας τις εντυπώσεις (κλισέ), αλλά έχοντας τη γεύση πως κάτι τσουλάει λάθος. Τι πρέπει να κάνω, επομένως;

1. Να γίνω gay. Επ' αυτού, σημειώνω ότι στην Μύκονο έχω μεγάλη πέραση. Μην γελάτε, σάτυροι! Ξέρετε τι σημαίνει να συνοδεύεσαι από γκόμενα και να σε κοιτάνε δυο ζεύγη αντρικά μάτια σαν ξερολούκουμο; Μάλλον ευθύνεται η τσαχπινιά μου και το νάζι μου. Συνιστούν βλέπετε, ευχή και κατάρα.
2. Να ανοίξω ένα λογαριασμό Facebook και να αρχίσω να κυνηγάω τύπισσες μέσω αυτού. Το κάνουν πολλοί φίλοι μου. Με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα. Εγώ, δεν κατάλαβα, στο πηγάδι κατούρησα; Τι μου λείπει; Όλα τα έχω. Πιασάρικες φωτογραφίες, καλή γραφή και, αν θέλω, γίνομαι μετρ του ψέμματος. Δεδομένη επιτυχία.
3. Να γίνω παράλογος. Με έχουν χαρακτηρίσει, βλέπετε, πολύ λογικό για σχέση. Πράγματι, έχω την τάση να ενεργοποιώ ικανοποιητικά τη λογική μου διάθεση -αν και ορισμένες φορές αυτή επισκιάζεται από το συναίσθημα. Μια απορία, όμως: εγώ είμαι πολύ λογικός ή αυτές πολύ παράλογες; Αίνιγμα ολκής. Δυσεπίλυτο σταυρόλεξο. Δίχως ξεκάθαρη απάντηση.
4. Να γίνω λακαμάς/μαλάκας. Μου έχουν πει ότι είμαι ισχυρή προσωπικότητα κι ως εκ τούτου αυτό δεν είναι καλό για μια σχέση. Έχουν δίκιο. Είναι δύσκολο για μια τύπισσα να τα βρει με έναν άντρα που κάποιες φορές τής λέει «όχι» και δεν της κάνει όλα τα χατήρια. Εξαιρετικά δύσκολο. Πιο πιθανό είναι να βρει ο Ηλιάδης δύο και τρεις επενδυτές για την Αρειανάρα.
5. Να γίνω αμόρφωτος. Θεωρούμαι μορφωμένο αγόρι και αυτό για κάποιες τύπισσες φαντάζει, υποθέτω, τρομακτικό. Σαν να νοιώθουν μειονεκτικά. Καταραμένη ανασφάλεια! Να ακολουθήσω τη μόδα και να γίνω χυδαίος, ηλίθιος και αμόρφωτος; Αυτή δεν είναι η μόδα του σήμερα; Ε;
6. Να εξακολουθήσω (σ)το ίδιο μοτίβο: πολύ απλά να είμαι ο εαυτός μου. 

Καλή επιτυχία!

Υ.Γ.1 Η σωστή απάντηση θα δημοσιευτεί στην επόμενη ανάρτηση.

Υ.Γ.2  Τον τελευταίο καιρό διαβάζω Μάρκο Αυρήλιο. Ξέρετε, αυτόν τον στωικό αυτοκράτορα της Ρώμης που καθόταν μέσα στη σκηνή του εν καιρώ εκστρατειών και αποτύπωνε τις σκέψεις του επί χάρτου. Στα ελληνικά, παρακαλώ. Μέγας ανήρ. Ομολογώ, λοιπόν, με άκρατη διαύγεια, ότι δεν είμαι έτοιμος για τόσο υψηλό επίπεδο γνώσης. Με ξεπερνάει. Και το δηλώνω χωρίς ντροπή. Ο άνθρωπος γράφει τόσο απλά πράγματα που φαίνονται σχεδόν απίστευτα. Ανεφάρμοστα. Ανεδαφικά. Έχουμε αναφέρει, εξάλλου, ουκ ολίγες φορές, ότι το απλό είναι και δύσκολο. Μολαταύτα, μπορώ να πω ότι οι σκέψεις του Μάρκου Αυρήλιου με έχουν ήδη προβληματίζει. Είθε ο προβληματισμός να μετατραπεί σε επιρροή. Αν, εν τέλει, συμβεί κάτι τέτοιο, θα πρόκειται αναμφίβολα για μέγιστο προσωπικό παράσημο.

Υ.Γ.3 Σκεφτόμουν να βάλω Whitesnake και συγκεκριμένα το ''Looking for Love''. Έχω, όμως, πιο άγριες διαθέσεις. Πηγαίνω, λοιπόν, για μάθημα φορώντας μία μπλούζα των KISS. Βλέπει την μπλούζα ένας συμφοιτητής, σχεδόν συνομήλικος, και δείχνει να απορεί με το λογότυπο. Με ρωτάει το αμίμητο: «Γιατί φοράς τέτοια μπλούζα; Ακούς KISS FM;». Ξεπερνώ το αρχικό σοκ και του απαντώ ότι οι KISS είναι ροκ μπάντα. Ο τύπος, όμως, συνεχίζει ακάθεκτος: «KISS; Δεν τους ξέρω. Μάλλον θα είναι καινούρια μπάντα. Εγώ ακούω πιο παλιό ροκ. Συγκεκριμένα Guns N' Roses και Iggy Pop». Και τέζα ο Κάνθαρος. Σαν να με χτύπησε ο Θεός του Κεραυνού.

Η απόγνωση της επενδυτολογίας

Η Π.Α.Ε. Άρης βρίσκεται σε απελπισία. Δεν νομίζω ότι διαφωνεί κάποιος επ' αυτού. Είναι απόλυτα απόλυτο. Γκαραντί. Σιγουράκι. Βρίσκεται, λοιπόν, σε σύγχυση. Και είναι χαρακτηριστικό της σύγχυσης να οδηγεί τους ανθρώπους σε σύγχιση -προφανώς και σε απόγνωση. Ο προβληματισμός, φυσικά, πραγματικά έκδηλος, δεν εξαντλείται μόνο στα του αγωνιστικού. Με τον προπονητή να έχει κατασταλάξει σε ένα είδος τακτικής, έστω και πρωτόγονης, αλλά να αδυνατεί να πάρει αποτελέσματα. Καταραμένη έλλειψη τακτικής παιδείας! Καταραμένη τεχνική ανεπάρκεια! Τέλος πάντων. Όπως έχω αναφέρει ουκ ολίγες φορές, αυτό που με ενδιαφέρει είναι να βλέπω τους ποδοσφαιριστές, όποιοι και να είναι αυτοί, να ιδρώνουν τη φανέλα. Να μην είναι αδιάφοροι. Νωχελικοί. Να βρίθουν ποδοσφαιρικού τσαμπουκά και εγωισμού. Και δεδομένης της κατάστασης στο ποδοσφαιρικό τμήμα, νομίζω ότι ουδείς εκ ημών μπορεί να τους προσάψει τέτοιες κατηγορίες. Και επιτρέψτε μου να αφήσω εκτός εξίσωσης τις ατάκες/υπόνοιες/παρωθήσεις για πολεμιστές, Ταλιμπάν και Ορκς. Τότε τα παιχνίδια θα τα κέρδιζαν οι κλώνοι του Σαμψών.

Αυτά, όμως, λίγους ενδιαφέρουν. Τουλάχιστον στην παρούσα φάση. Και το γράφω αυτό, καθώς στην ομάδα αυτή τη στιγμή κυριαρχεί η επενδυτολογία, επισκιάζοντας ακόμα και τις εξελίξεις με το άρθρο 99 -κι ας φωνάζει ο Ηλιάδης (φώτο) για ύαινες και λοιπά ζώα. Με την Π.Α.Ε. να βγάζει επίσημες ανακοινώσεις και να αφήνει να εννοηθεί ότι ο επενδυτής βρίσκεται προ των πυλών του Χαριλάου. Είναι φανερό ότι ο Ηλιάδης είναι τολμηρός άνθρωπος. Θαρραλέος. Θέλει κότσια να ανακοινώνεις επίσημα και να δηλώνεις συνεχώς ότι έρχεται επενδυτής. Διότι, αν δεν έρθει αυτός ο πολυπόθητος επενδυτής, δεν ξέρω πως θα μπορέσει να κυκλοφορήσει στην Σαλονίκη. Και το γράφω αυτό με σώας τας φρένας για έναν απλό λόγο: δεν θα είναι η πρώτη φορά που λέει, υπόσχεται κάτι και δεν γίνεται. Ούτε οι πολιτικοί τέτοια συνέπεια. Ας ελπίσουμε, επομένως, να μην βάλουμε κι άλλο αυτογκόλ. Η αφεντιά μου, πάντως, αφιέρωσε ελάχιστο χρόνο στο ποιος μπορεί να είναι αυτός ο επενδυτής. Μην απορείτε με τα Μ.Μ.Ε. και τα ρεπορτάζ του κώλου: έχουμε πει ότι όταν οι δημοσιογράφοι θέλουν να κρατήσουν ένα μυστικό επτασφράγιστο, το κρατάνε. Ποιος είναι, λοιπόν, το πόρισμά μου; Ότι ο θρυλούμενος άνθρωπος, αυτός ο μυστήριος Έλληνας από το εξωτερικό, που φέρεται να θέλει να επενδύσει στον Άρη, υπάρχει. Είναι ζωντανός. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά οι επιχειρηματικές εξελίξεις υποδηλώνουν ότι πράγματι θέλει να ξεκινήσει επενδύσεις στην Ελλάδα. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι σώνει και καλά θα επενδύσει στον Άρη. Όχι, βέβαια. Μην τρελαθούμε. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Κι ας κρατάμε καλύτερα μικρό καλάθι. Πολύ μικρό. Ελάχιστο. Απειροελάχιστο. Αλλά, επαναλαμβάνω, ο άνθρωπος είναι υπαρκτό πρόσωπο. Με σάρκα και οστά. Το όνομα αυτού; Αριστοτέλης Μυστακίδης. Ο πιο πλούσιος Έλληνας, αν δεν κάνω λάθος, σε παγκόσμια κλίμακα.

Υ.Γ.1 Από τον Αντώνη Καρπετόπουλο: «Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια, αλλά και να μην είναι, όποιος το κυκλοφόρησε έχει χιούμορ. Οι οργανωμένοι του ΠΑΟΚ αποφάσισαν στο ματς με τον Άρη να επαναλάβουν κάτι που είχε γίνει πρώτη φορά σε ένα ντέρμπι που έγινε το 2003 στα Τρίκαλα και να ρίξουν στο γήπεδο τρεις κότες, όπως τότε, ''για να φάνε τα σκουλήκια''. Μόνο που οι κότες πέρασαν πολλή ώρα στη Θύρα 4, τις πνίξανε τα ντουμάνια και όταν οι οπαδοί τις αμόλησαν στον αγωνιστικό χώρο κάνανε οχτάρια από τη ζαλάδα και δεν έφτασαν ποτέ στον αγωνιστικό χώρο! Ο όρος ''κότα ζαλισμένη'' απέκτησε νόημα...».

Υ.Γ.2 Ο Πανούτσος δίνει ρέστα: «Η διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες ήταν όση κι η διαφορά ανάμεσα στον Ιμπραΐμοβιτς και τον Κάμπελ. Σε δύο ίδιες ντρίμπλες τη μία την κάνει ο Ιμπραΐμοβιτς και πέφτει ο Μανωλάς και τη δεύτερη κάνει ο Κάμπελ και πέφτει ο Κάμπελ». By the way, πρέπει κάποια στιγμή να αφιερώσω μια ανάρτηση στις ατάκες του Σουηδού. Μπορεί ο Ρονάλντο κι ο Μέσι να μην του επιτρέπουν να κατακτήσει τη Χρυσή Μπάλα στο ποδόσφαιρο, αλλά στις ατάκες δεν τον πλησιάζει κανείς.

Υ.Γ.3 Διάβασα καλά; Ο Γκαλιάνι φεύγει από την Μίλαν; Η φθορά του χρόνου είναι αμείλικτη. Όπως και να έχει, πρόκειται για έναν υπεύθυνο τεχνικό διευθυντή, με τα καλά του και τα κακά του, που πραγματικά άφησε το στίγμα του στην ομάδα.

Υ.Γ.4 Τα ρεπορτάζ του Ολυμπιακού υποδηλώνουν ότι η μισή Αγγλία θέλει τον Μανωλά. Από τότε βάζουν εκπτώσεις στο ενδιαφέρον των ξένων ομάδων; Άκου η μισή Αγγλία. Όλη η Ευρώπη τον θέλει. Όλος ο πλανήτης.

Υ.Γ.5 Πάμε με κάτι χαλαρό.

Το άγχος του πρωταγωνιστή

Πριν περάσουμε στο κυρίως πιάτο, να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Όταν αγωνίζεσαι απέναντι σε μια ομάδα υψηλού επιπέδου, όπως είναι η Παρί, και μάλιστα εκτός έδρας, δεν τίθεται θέμα άγχους. Θέλω να πω ότι ο προπονητής, δηλαδή ο κατεξοχήν αρμόδιος άνθρωπος για τα των αποδυτηρίων, δεν χρειάζεται να επιβαρύνει την ομάδα ψυχολογικά, περιμένοντας ή επιβάλλοντας πράγματα, καθώς το ρίσκο και οι επιπτώσεις από ενδεχόμενη ήττα είναι σχετικά μικρά. Τουναντίον, από τέτοια παιχνίδια έχεις μόνο οφέλη και ιδιαίτερο κίνητρο. Το ματς, αντίθετα, που εμπεριέχει άγχος είναι το εντός έδρας με την Άντερλεχτ. Σε αυτά τα ματς έχεις να χάσεις περισσότερα από αυτά που έχεις να κερδίσεις. Βέβαια, το ότι οι παίχτες δεν πρέπει να έχουν άγχος απέναντι σε ανώτερους αντιπάλους, δεν σημαίνει ότι οφείλουν να παρατήσουν το παιχνίδι. Να περπατάνε. Να είναι ανέμελοι ή χαλαροί. Να δουν, δηλαδή, ότι αγωνίζονται με την Παρί και να γυρίσουν σελίδα στο καλεντάρι. Τότε ο διασυρμός είναι βέβαιος. Και μην ακούτε τους δημοσιογράφους που λένε ότι η τάδε ομάδα προσπάθησε, πάλεψε και πολέμησε. Σαν να είναι εξαίρεση στον κανόνα. Λες και οι περισσότερες ομάδες δεν προσπαθούν, δεν παλεύουν, δεν πολεμάνε. Και τι κάνουν; Μπαίνουν στο γήπεδο, κάθονται ανάσκελα και μετράνε τα αστέρια; Τέλος πάντων.

Πάμε, λοιπόν, στα του αγώνα. Η αποστολή του Ολυμπιακού ήταν πολύ απλή. Τα απλά, όμως, είναι τα δύσκολα. Τι έπρεπε να κάνει; Να κρατήσει μπάλα. Να μην δώσει κατοχή στον αντίπαλο. Και, συνήθως, όταν δίνεις κατοχή, δίνεις και χώρο. Πάνε μαζί αυτά. Ζευγαράκι. Αλλά, όπως έχουμε πει, ο Ολυμπιακός δεν είναι καλός σε αυτό το είδος ποδοσφαίρου. Δεν είναι εκπαιδευμένος. Επομένως, τι θα έκανε ο Μίτσελ; Νομίζω ότι ούτε ο ίδιος γνώριζε. Μάλλον σε τέτοιες περιπτώσεις κάνεις απλώς τον σταυρό σου. Διότι είναι άλλο να λες στον Σάμαρη ''μάρκαρε μαν του μαν τον Ιμπραΐμοβιτς'' και τελείως διαφορετικό να το βλέπεις να γίνεται. Ένας Ιμπραΐμοβιτς που προσπαθεί να προσαρμοστεί με τον Καβάνι. Για να συμβεί αυτό, τον βλέπουμε να γυρνάει (πιο) συχνά πίσω, να παίρνει μπάλα και να την σπάει δεξιά και αριστερά, ανοίγοντας, παράλληλα, χώρους. Το έγκλημα σε αυτή την περίπτωση είναι να ακολουθήσει το σέντερ μπακ τον Σουηδό εκτός περιοχής. Και είναι έγκλημα, διότι, εκτός του Ίμπρα, καιροφυλακτούν, τουλάχιστον άλλοι τέσσερις παίχτες που μπορούν να πατήσουν περιοχή. Με τελευταίο τρικ την μετατροπή του Ματουιντί σε κρυφό φορ. Κι όταν αυτό το μοντέλο πραγματοποιείται από μια ομάδα που ανοίγει το πλάτος (overlap, κυρίως από την πλευρά του Φαν ντερ Βιλ) και υψώνει το τέμπο (transition game), τότε τα πράγματα γίνονται ιδιαίτερα δύσκολα για τον αντίπαλο. Όμως, ακόμα κι αν δεν ακολουθήσει το σέντερ μπακ, αλλά κολλήσει πάνω στον Σουηδό το αμυντικό χαφ, πάλι ανοίγονται χώροι, καθώς η μεσαία γραμμή κυριαρχείται αποκλειστικά από την ικανότητα των Παριζιάνων στη διαχείριση πίεσης και τετραγωνικών. Η κατάσταση, βέβαια, άλλαξε άρδην με την αποβολή του Βεράτι. Η Παρί δεν γουστάρει να παίζει ποδόσφαιρο αναμονής, ειδικά εντός έδρας, αν και υποτίθεται ότι είναι ιταλικοποιημένη σε μεγάλο βαθμό, και ο Ολυμπιακός μάλλον αποδίδει καλύτερα με την μπάλα στα πόδια. Οι γηπεδούχοι, λοιπόν, βραχυκύκλωσαν όταν έπρεπε να παίξουν με παίχτη λιγότερο. Τι έκανε ο Μίτσελ για αυτό; Σωστές κινήσεις. Και μπράβο του. Έδειξε να καταλαβαίνει τη ροή του αγώνα και προσπάθησε να επέμβει με τακτικές ενέσεις. Συγκεφαλαιώνοντας επιλογικά, ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να φύγει με το Χ. Δεν έφυγε, όμως, παρά την φιλότιμη, ελέω Μίτσελ, αντίδραση του δευτέρου ημιχρόνου. Αντίθετα, τώρα έρχεται το άγχος με την Άντερλεχτ.

Αρκετά, ωστόσο, με τα ποδοσφαιρικά. Την παράσταση, εξάλλου, δεν την έκλεψε κάποιος ποδοσφαιριστής. Ούτε καν ο διαιτητής, προς απογοήτευση πολλών. Ο πρωταγωνιστής του αγώνα ήταν ο σπίκερ. Ονόματι, αν δεν κάνω λάθος, Βασίλης Μπακόπουλος. Ο άνθρωπος αυτός είναι λάτρης των φανταχτερών επιθέτων. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Πρέπει να ζει την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία. Με ένταση. Υπερβολή. Ισως λόγω του άγχους του. Αν δεν ξέρεις τι να πεις, λες παπαριές. Οι αγαπημένες του λέξεις, πάντως, είναι οι ''καταπλητικό'' και ''απίστευτο''. Για παράδειγμα, στοπάρει, όντας μόνος, την μπάλα ο Μήτρογλου, έπειτα από συρτή πάσα πέντε μέτρων, και ακούς τον εκφωνητή να λέει ''καταπληκτικό κοντρόλ''. Αποκρούει ο Ρομπέρτο το σουτ που πηγαίνει πάνω του, και ο σπίκερ, σε κατάσταση έκστασης, αναφωνεί ''απίστευτη επέμβαση''. Με την αποθέωση να έρχεται στο γκολ του Μανωλά. Μόλις, λοιπόν, παίρνει πρέφα ότι ο Τσόρι Ντομίνγκεζ βρίσκεται σε θέση οφσάιντ, κατεβάζει μούτρα, ρίχνει τον τόνο της φωνής του μία σκάλα και λέει το υπέρτατο δημοσιογραφικό ευφυολόγημα: «Δεν πειράζει. Τον Μανωλά δεν πρέπει να τον απασχολούν τέτοια πράγματα». Και έχει απόλυτο δίκιο. Από πού κι ως πού πρέπει να ασχολείται ένας ποδοσφαιριστής με το οφσάιντ; Πόθεν προκύπτει τέτοια αστειότητα; Το οφσάιντ, σαν κανόνας, είναι για τους οπαδούς του διαιτητόσφαιρου και τους τηλεδιαιτητές. Όχι για τους ποδοσφαιριστές. Ειδικά όταν αυτοί ανήκουν σε ελληνική ομάδα και δη (και) στον Ολυμπιακό. Πραγματικά ξεχνάς κι αυτά που ξέρεις.

Υ.Γ.1 Βαρέθηκα να ακούω για υποψήφιους επενδυτές. Όποιος θέλει να μπει στον Άρη, και στον κάθε Άρη, πάει στην Α.Μ.Κ. και ρίχνει φράγκα. Τέλος. Όσο για το άρθρο 99, δεν γνωρίζω νομικά κι ως εκ τούτου δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο απόρριψης. Από ό,τι άκουσα, πάντως, το σκεπτικό είναι ότι για να υλοποιηθεί το πλάνο βιωσιμότητας που κατέθεσε η Π.Α.Ε. Άρης, η ομάδα πρέπει να βρίσκεται στην Α' Εθνική...

Υ.Γ.2 Στενοχωρήθηκα με τον τραυματισμό του Τριανταφυλλάκου. Να επιστρέψει γερός και δυνατός!

Υ.Γ.3 Ενδεχόμενη συμμετοχή/εμπλοκή του Δημήτρη Γιαννακόπουλου στην Π.Α.Ε. Παναθηναϊκός δείχνει περίτρανα τον δρόμο που θα ακολουθήσει η ομάδα. Ελπίζω οι γνήσιοι φίλοι της ομάδας να μην συμφωνούν με αυτήν την είσοδο.

Υ.Γ.4 Ρε παιδιά, έρχονται Χριστούγεννα!

Υ.Γ.5 Σωστοί οι Αυστραλοί!

Και το κακό θέλει ικανότητα

Δεν μπορώ να ακούω και να διαβάζω άλλο για τον Άδωνι Γεωργιάδη και τη μάχη που δίνει στο χώρο της Υγείας. Ναι, αυτόν τον περίεργο τύπο που τσιρίζει υστερικά και θεωρεί μέγιστο επιχείρημα τα ντεσιμπέλ της φωνής του. Με τις φήμες, ωστόσο, να υποδηλώνουν ότι πράγματι έχει ικανότητες και τρέχει από το πρωί μέχρι το βράδυ για την Κυβέρνηση, το κόμμα και την Τρόικα. Έστω κι αν ορισμένοι συκοφάντες, προφανώς αριστεριστές, θεωρούν ότι η αγαπημένη του ασχολία είναι η (αυτο)προβολή του από τα Μ.Μ.Ε. Αυτά είναι κακοήθειες. Και καλά ότι όπως η σύζυγος του εμφανίζεται σε σόου και εκπομπές, ανακυκλώνοντας τη σαχλαμάρα, έτσι κι ο ίδιος πηγαίνει σε εκπομπές τύπου Πρετεντέρη. Ξέρετε, όμως, τι εστί Πρετεντέρης; Πώς είναι οι ταναπούδες/βίζιτες που κάνουν διπλή ζωή; Που πάνε το πρωί στην εργασία τους και το βράδυ στήνουν κοντάρια και τα πηδάνε; Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για αυτόν τον μεγάλο άντρα. Στον ελεύθερο του χρόνο πετάει μπουκάλια σε γήπεδα μπάσκετ, αλλά το βράδυ, στο γυαλί, μπροστά στην κάμερα, είναι κύριος. Τύπος και υπογραμμός. Και πάντα πρόθυμος να διδάξει/παραδώσει δωρεάν μαθήματα δημοσιογραφικής δεοντολογίας και ηθικής.

Ξεφύγαμε, όμως. Λέγαμε για την ικανότητα του Άδωνι του Γεωργιάδη. Ο πατέρας μου έχει πετάξει μια σοφή ατάκα: «Η ικανότητα δεν περιορίζεται μόνο στο να κάνεις το καλό. Η ικανότητα είναι απαραίτητη και στην τέλεση του κακού». Έχει απόλυτο δίκιο ο άνθρωπος. Ξέρετε κάποιον κακό που είναι ανίκανος; Και δεν αναφέρομαι μόνο σε κακούς τύπου Τζόκερ (φώτο). Ας παίξουμε, λοιπόν. Στο δικό μας σενάριο, ποιος είναι ο κακός; Η Τρόικα; Μια στιγμή, όμως: μόνη της ήρθε η Τρόικα; Τι είναι; Μπατίρης που πηγαίνει ακάλεστος σε δεξιώσεις και πάρτι για να τρώει τζάμπα; Σας παρακαλώ, δεν θέλω κουταμάρες. Ο πολιτικός κόσμος την κάλεσε. Ο Τζέφρυ. Και μάλιστα υπό αυστηρό μανδύα μυστικότητας -γιατί αυτός ο άνθρωπος δεν έχει καταδικαστεί για προδοσία; Σαν πρεζάκι που θέλει τη δόση του και ψάχνει τον ντίλερ του. Και σας ρωτάω: είναι δυνατόν να προβεί σε μια τέτοια ενέργεια ένας ανίκανος άνθρωπος; Όχι, βέβαια. Ποιος είναι, λοιπόν, ο ανίκανος στην προκειμένη περίπτωση; Εκτός αν πιστεύουμε ότι φταίει η Μέρκελ. Λες και αυτή έπαιρνε τα επιδόματα ντεμέκ τυφλότητας ή τις αγροτικές συντάξεις με μια ρίζα ελιά και τρεις τριανταφυλλιές. Ποιοι τα παίρνανε; Πολλά τα ερωτήματα, θα σκεφτεί κάποιος. Και βασανιστικά. Δισεπίλυτα. Με αυξημένο βαθμό δυσκολίας. 

Τρίχες κατσαρές, λέω εγώ. Πώς έγινε ο Τζέφρυ Πρωθυπουργός; Τον πήρε από το χεράκι η μανούλα του και τον πήγε στο Μαξίμου; Όχι, βέβαια. Ο ελληνικός λαός τον ψήφισε. Με χέρια και πόδια. Συνειδητά. Μπορεί τα ταμεία να ήταν άδεια από ρευστό, μπορεί όλοι να ήξεραν τι επρόκειτο να συμβεί, όσο κι αν βγάζουν την ουρά τους απ' έξω, μπορεί να βίωναν έναν ιδιαίτερα έντονο βαυκαλισμό για την κατάσταση της χώρας -και τη νοητική τους φόρμα-, αλλά όλοι έτρεξαν στα «λεφτά υπάρχουν». Με αυτά και με αυτά, κάπως έτσι, κάπως αναμενόμενα, φτάσαμε στο σημείο να βγαίνουν γιατροί και να δηλώνουν δημόσια, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος, ότι ο Υπουργός Υγείας λέει ψέμματα. Να τον κατηγορούν, δηλαδή, ότι αποκρύβει την αλήθεια. Επίτηδες. Εσκεμμένα. Για παράδειγμα, ότι παρουσιάζει ανυπόστατα γεγονότα ή φουσκωμένα νούμερα. Για να το παίξει σπουδαίος κι ότι μάχεται κατά της διαφθοράς στο χώρο της Υγείας. Με τις κακές γλώσσες να λένε ότι όλα αυτά συνιστούν ένα σχέδιο για να περάσουν τα θέλω της Τρόικας. Δεν αποκλείω να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Εξάλλου, το είπαμε προηγουμένως: και το κακό θέλει ικανότητα. Αλλά πώς έγινε ο Άδωνις βουλευτής και, κατόπιν, Υπουργός; Τον πήρε από το χεράκι η Ευγενία και τον παλούκωσε στα έδρανα της Βουλής; Σαφώς όχι. Οι Έλληνες πολίτες του επικύρωσαν το εισιτήριο και του έδωσαν το δικαίωμα για τέτοια μεγαλεία. 

Και έρχομαι να ρωτήσω ο καψερός. Με το φτωχό μου το μυαλό. Για να κάνει κάποιος το κακό, συνήθως, σχεδόν πάντα δηλαδή, αποκομίζει κάποιο όφελος. Για παράδειγμα, οικονομικό. Ή μια συμφωνία κάτω από το τραπέζι που του χαρίζει πάσης φύσεως προνόμια. Ακόμα κι ο Τζόκερ, αυτός ο παρανοϊκός τύπος, έκανε το κακό για κάποιο λόγο: του άρεσε να προκαλεί χάος και γούσταρε όταν έβλεπε τους άλλους να προσπαθούν να το αποτρέψουν. Δεν θα δούμε δηλαδή κάποιον να προξενεί το κακό, χωρίς να καρπώνεται κάποια οφέλη, έστω κι αν αυτά μας φαίνονται παράλογα ή ακατανόητα. Θα πρέπει κάποιος να είναι υπέρ το δέον βλαξ για να προτιμήσει να κάνει κάτι τέτοιο χωρίς ανταλλάγματα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά δεν θα δούμε ποτέ κανέναν, σε καμία περίπτωση, σε κανένα μέρος του πλανήτη, να κάνει το κακό για να βλάψει τον εαυτόν του, την οικογένειά του, τους συναδέλφους του και τους φίλους του. Ούτε στο Χόλιγουντ δεν γίνεται αυτό. Μόνο στην Ελλάδα. Με δράστες τους Έλληνες πολίτες.

Υ.Γ.1 Δεν έχω ιδιαίτερη διάθεση να αναφερθώ στο Π.Α.Ο.Κ. - Άρης. Τι να γράψω, εξάλλου; Αν θέλετε, γράψτε εσείς. Θα χαρώ να το συζητήσουμε.

Υ.Γ.2 Το πήρα απόφαση. Είναι, θεωρώ, τελεσίδικο. Η γυναίκα δεν μπορεί να διαχειριστεί τον άντρα εκείνον που (τής) πετάει πιασάρικες, έξυπνες ατάκες, (τής) κάνει κοπλιμέντα και είναι ετοιμόλογος. Αυτά.

Υ.Γ.3 Ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς μάς χαρίζει ακόμα μια ατάκα μεγάλου βεληνεκούς: «Κατά πάσα πιθανότητα αυτή ήταν η τελευταία μου προσπάθεια να αγωνιστώ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ένα Mundial χωρίς εμένα είναι κάτι που δεν αξίζει να το παρακολουθήσει κανείς. Αρα, δεν έχει νόημα να περιμένει κανείς το Παγκόσμιο Κύπελλο». Μου φαίνεται ότι πρέπει να αφιερώσουμε μια ανάρτηση στις ατάκες του Σουηδού μυτόγκα. Το ίδιο ισχύει (και) για την (ποδοσφαιρική) ωρίμανση του Κριστιάνο Ρονάλντο. Μιλάμε για ένα τέρας φυσικών προσόντων που τα τελευταία δύο χρόνια γίνεται συνεχώς καλύτερος σε τακτικό κομμάτι. Αν συνεχίσει έτσι, θα φτάσει σε διαστημικά επίπεδα.

Υ.Γ.4 Το να βλέπεις τον Γκούντγιονσεν, 35 ετών, κοτζάμ άντρα δηλαδή, να κλαίει κατά την ανακοίνωση της αποχώρησής του από την Εθνική ομάδα της Ισλανδίας, είναι κάτι που σου προξενεί θετικά, ευχάριστα συναισθήματα. Το να βλέπεις τον Καραγκούνη να μιλάει μπροστά στην κάμερα για την πρόκριση στην Βραζιλία, αμέσως μετά το ματς στο Βουκουρέστι, και να τον πιάνουν τα κλάματα μόλις λέει ότι αφιερώνει την πρόκριση στον γιο του, ε, όπως και να το κάνουμε, είναι κάτι που αποδεικνύει περίτρανα τρία πράγματα. Τουλάχιστον σε μένα. Πρώτον, ο Καραγκούνης έχει κερδίσει, εδώ και καιρό, το σεβασμό μου. Μεγάλη μορφή του ελληνικού ποδοσφαίρου και, πιθανολογώ, καλός άνθρωπος. Δεύτερον, το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο χορηγοί, ποζεριά, αποτέλεσμα και θέαμα. Το ποδόσφαιρο βρίθει συναισθημάτων. Και τέτοιες στιγμές, έντονης έντασης, το φανερώνουν με πάσα μεγαλοπρέπεια. Και, τρίτον, ναι, οι άντρες κλαίνε, έστω δακρύζουν. Αντιγράφω από ένα site: «Ας ξεκαθαρίσουμε τα βασικά. Οι άνδρες κλαίνε. Όχι τόσο συχνά όσο οι γυναίκες, όχι με μεγάλη άνεση και σχεδόν πάντα με μια αίσθηση ενοχής όταν τους συμβαίνει σε δημόσιο χώρο. Επίσης, κλαίνε όχι για να κερδίσουν κάτι (αφότου κλείσουν τα πέντε εν πάση περιπτώσει...) και συνήθως όχι για τους ίδιους λόγους (με τις γυναίκες). Πάντως κλαίνε».

Υ.Γ.5 Την πρώτη φορά που άκουσα Jethro Tull, πρέπει να ήμουν 14 ετών. Μπορεί και μικρότερος. Ήμουν Σαλονίκη, κάπου στην πλατεία Αριστοτέλους, και μπαίνω μαζί με τον θείο μου σε ένα δισκάδικο. Ξέρετε, από αυτά τα παλαιάς κοπής. Ξαφνικά, τα αυτιά μου γεύονται ένα μελωδικό νέκταρ. Ρωτάω τον καταστηματάρχη ποιο συγκρότημα είναι. Στη φάτσα του σχηματίζεται ένα μικρό χαμόγελο ικανοποίησης και μου απαντάει:  «Μικρέ, η μπάντα λέγεται Jethro Tull και το τραγούδι Aqualung». Αυτό ήταν. Δεν χρειαζόμουν τίποτα άλλο. Εμείς, όμως, θα πάμε λίγο παραπέρα. Στο 1972. Ένα χρόνο μετά το υπέροχο Aqualung, η μπάντα κυκλοφορεί το θρυλικό Thick as a Brick. Το πρώτο μέρος του ομώνυμου τραγουδιού, απλά δεν περιγράφεται με λόγια.