Περί (λαθρο)μετανάστευσης

Με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις στο μεταναστευτικό, δηλώνω ότι η μετανάστευση συνιστά μία παρεξηγημένη έννοια. Κατά την Ιστορία, για διάφορες αιτίες, όπως εύρεση τροφής ή κλιματικές συνθήκες, έχουν υπάρξει μαζικές μετακινήσεις ανθρώπων από μία περιοχή σε μία άλλη. Πλέον, βέβαια, η μετανάστευση λαμβάνει μέρος κυρίως για οικονομικούς λόγους και συνοψίζεται ως μία προσπάθεια των ανθρώπων για ένα καλύτερο αύριο. Αυτό το «καλύτερο αύριο», όμως, δεν είναι παντού το ίδιο. Για τον Έλληνα, λόγου χάρη, που πηγαίνει στο Λονδίνο μπορεί να σημαίνει εύρεση εργασίας σε ένα πρόσφορο επαγγελματικό περιβάλλον, με ευνοϊκότερες συνθήκες, καλύτερες αποδοχές και προοπτικές εξέλιξης. Για τον Πακιστανό, πάλι, μπορεί να σημαίνει ένα πιάτο φαγητό και ένα δωμάτιο για να κοιμάται. Το να πάει, ωστόσο, ένας Έλληνας στο Λονδίνο έχει κάποια λογική: προφανώς θα υπάρχουν κάποιες ικανότητες, κάποια στοιχειώδη προσόντα, κάποια έγγραφα που πιστοποιούν την επάρκειά του, θέληση για δουλειά και, επίσης, κάποια κενά στην αγορά εργασίας που δεν καλύπτονται από την εγχώρια προσφορά. Συν τοις άλλοις, η πόλη είναι πολιτισμένη, λειτουργεί σε υπεύθυνο νομικό πλαίσιο και επικρατούν χαμηλά ποσοστά ανεργίας. Επομένως, δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι Έλληνες υποψήφιοι που πάνε στην Αγγλία -και στην κάθε Αγγλία- τυγχάνουν ευρείας αποδοχής από τους εκεί ανθρώπους και οι περισσότεροι εξ αυτών που εργάζονται αφήνουν άριστες εντυπώσεις στους εργοδότες τους.

Τι συμβαίνει, όμως, όταν ο μετανάστης δεν έχει προσωπικά εφόδια μαζί του (π.χ. πτυχία); Σε μια τέτοια περίπτωση οφείλω να φέρω το παράδειγμα των Αλβανών. Οι Αλβανοί, κατά τη γνώμη μου, είναι άγαρμποι, με ελάχιστα ίχνη αισθητικής, αλλά είναι δουλευταράδες και ντόμπροι. Ήρθαν στην Ελλάδα για να καλύψουν την ψυχολογική ανεπάρκεια των Ελλήνων γονέων που «έπρεπε» να δουν το παιδί τους να φοιτά σε κάποιο Πανεπιστήμιο και να γίνεται Στρατηγός, Καθηγητής, γιατρός ή δικηγόρος. Έλα ντε, όμως, που δεν μπορούν όλοι να φοιτήσουν στο Πανεπιστήμιο. Το αποτέλεσμα ήταν να θεωρηθεί ντροπή να εργαστεί κάποιος νέος στα χωράφια, να γίνει βαφέας ή να κάνει χειρωνακτικές εργασίες, καθώς οι Έλληνες γονείς θεώρησαν τη σωματική εργασία απόβλητη και ντροπιαστική για τα παιδιά τους. Οι Αλβανοί, λοιπόν, όντας οπλισμένοι με θέληση για εργασία, ήρθαν, δούλεψαν, έβγαλα καλά λεφτά, ειδικά επί δραχμής, και αναπλήρωσαν ένα μεγάλο κενό στην αγορά εργασίας που δημιουργήθηκε από την ψευδαίσθηση των Ελλήνων γονέων ότι η οικονομική ευμάρεια εκείνης της εποχής -επίπλαστη στο σύνολό της- θα υπήρχε στο διηνεκές κι ότι θεωρείτο ντροπή το παιδί τους να κόβει χόρτα, να αρμέγει γελάδια ή να βάφει κάγκελα. Το αποτέλεσμα της συγκεκριμένης γαλούχησης το βλέπουμε τώρα: δίνεις στον Έλληνα κοντάρι για βαφή τοίχου κι αυτός να νομίζει ότι πρόκειται για selfie stick (φώτο).

Υπάρχει, όμως, και μια τρίτη περίπτωση. Άνθρωποι χωρίς κανένα πτυχίο, χωρίς κανένα προσόν και χωρίς καμιά διάθεση για εργασία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα -εξαιρώ μερικώς τους Σύριους, Αφγανούς, Σουδανούς και σία- αντιπροσωπεύουν οι Πακιστανοί. Θα ήθελα πραγματικά να πιάσω κουβέντα με έναν Πακιστανό και να τον ρωτήσω γιατί στοιβάζονται σε σαπιοκάραβα με κατεύθυνση την Ελλάδα. Τους προωθούν Τούρκοι, με σκοπό να προκαλέσουν κοινωνικές αναταραχές στην Ελλάδα; Έχουν πάρει πρέφα ότι εδώ δεν θα τους ενοχλήσει κανείς δεδομένου ότι είμαστε η χώρα του πασαλείμματος; Είχαν παιδικό όνειρο να πιάσουν πόστα σε φανάρια και να καθαρίζουν παρμπρίζ; Θέλουν να γίνουν έποικοι/άποικοι; Δεν ξέρω ποια είναι η απάντηση.

Αυτό που ξέρω είναι ότι μια χώρα αποδέχεται τους μετανάστες όταν υπάρχει χώρους για αυτούς κι όταν οι εν λόγω άνθρωποι έχουν κάτι να προσφέρουν ή δεν δημιουργούν πρόβλημα. Στην Ελλάδα, όμως, όπου κάποτε έδεναν τα σκυλιά με λουκάνικα, δεν τίθεται θέμα ενεργοποίησης τέτοιων μηχανισμών λογικής. Για κάποιο λόγο που ακόμα δεν έχω καταλάβει, επικρατεί μια αριστερή φιλοσοφία στο μεταναστευτικό, η οποία επιβάλλει συλλήβδην την αποδοχή των μεταναστών. Συγγνώμη, αλλά μια τέτοια συμπεριφορά δεν συνιστά πολιτική. Δεν γίνεται να δέχεσαι στη χώρα σου ανθρώπους που δεν έχουν καμία ικανότητα, κανένα προσόν για δουλειά, καμία διάθεσή για εργασία και υπόκεινται σε μια θρησκεία που ουδεμία σχέση τηρεί με οποιαδήποτε μορφή πολιτισμού, λογικής, σεβασμού ή προόδου. Δεν γίνεται να δέχεσαι στην πεπερασμένη σε μέγεθος χώρα σου ανθρώπους που οδηγούν σε υπέρβαση της φέρουσας ικανότητας ολόκληρης της περιοχής. Και δεν γίνεται διότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να απορροφηθούν από την Ελλάδα. Σαν να έχεις ένα δωμάτιο που χωράει δέκα νοματαίους κι εσύ να πας με το στανιό να τοποθετήσεις άλλους είκοσι. Θα χωρέσουν; Όχι. Κι αν κάποιος τάσσεται αναφανδόν υπέρ της αποδοχής όλων των μεταναστών να τους πάρει σπίτι του για να τους πλένει, να τους ντύνει και να τους ταΐζει.

Το ρεζουμέ είναι ότι ελάχιστοι νοιάζονται για το μεταναστευτικό και τις προεκτάσεις του. Γιατί συμβαίνει αυτό; Αγνοούν τη σημασία του; Πιστεύουν ότι πράγματι όλοι αυτοί οι άνθρωποι, ικανοί και ανίκανοι, ήσυχοι και ταραχοποιοί, τίμιοι και λαμόγια, μπορούν να εναρμονιστούν στη χώρα μας, να βρουν δουλειές και να εγκλιματιστούν; Αρνούνται πεισματικά να παραδειγματιστούν από χώρες που έχουν θεσπίσει μεταναστευτικά μέτρα; Γουστάρουν να βλέπουν υψηλές μετρήσεις στο Ελληνόμετρο; Φοβούνται ότι αν δηλώσουν κάτι φαινομενικά αρνητικό για το μεταναστευτικό θα θεωρηθούν ρατσιστές; Αχ, αυτός ο καταραμένος αντιρατσισμός! Η χειρότερη μορφή ρατσισμού, να υπενθυμίσω. Μέχρι, λοιπόν, να βάλουμε μυαλό, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Τα καραβάκια με τους (λαθρο)μετανάστες έρχονται συνεχώς προς τα νησιά μας, η Κυβέρνηση νίπτει τας χείρας της, το Κράτος υπολειτουργεί, το πεδίο του Άρεως έχει καταστεί συνώνυμο της κατασκήνωσης και οι Έλληνες στην Αθήνα σύντομα θα μετατραπούν σε μειονότητα. Δεν αργεί αυτή η ώρα.

Υ.Γ.1 Μην με μαλώνετε για το γεγονός ότι δεν γράφω για αθλητικά. Έχω βαρεθεί τόσο χρόνια να γράφω (για) τα αυτονόητα. Σκέφτομαι, πάντως, να γράψω ένα άρθρο για τον Ατρόμητο και ένα για τον Παναθηναϊκό. Και σας χρωστάω και ένα άρθρο περί αντρών. Δεν το έχω ξεχάσει!

Υ.Γ.2 Νταξ, η κατάσταση στην Κυβέρνηση έχει ξεφύγει. Κανένα ίχνος σοβαρότητας στη Βουλή από τα στελέχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις; Από την Κωνσταντοπούλου που την έχει δει Ιωάννα της Λωραίνης; Από τον Βαρουφάκη που δηλώνει Α, ψηφίζει Β και μετά υποστηρίζει το Γ; Από την Αριστερή Πλατφόρμα με τους δραχμολάγνους; Από την πλειοψηφία των βουλευτών της Κυβέρνησης που ασκούν αντιπολίτευση στην ίδια την Κυβέρνηση; Επιμένω, λοιπόν, στην άποψή μου: ο Τσίπρας βιάστηκε να κυβερνήσει μια χρεοκοπημένη χώρα. Εδώ δεν μπορεί να κουμαντάρει τις πλείστες συνιστώσες που αποτελούν το ΣΥ.ΡΙΖ.Α., θα καταφέρει να βάλει τάξη στη χώρα; Με τι στελέχη; Ποιους συνεργάτες; Ποιος θα τον βοηθήσει;

Υ.Γ.3 Όταν θες δύναμη σε ήχο και στίχους, τότε ο Lemmy κι η παρέα του αποτελούν εγγύηση.

Νταούλια και πεντοζάλι

Ο Τσίπρας, είναι αλήθεια, αυτός ο ευκλεής πολιτικός, κατάφερε πολλά. Δίχασε, για παράδειγμα, τους Έλληνες, κατέλυσε την κοινή λογική και, έπειτα από ψέμματα και αντιφάσεις, έπεισε τους Ευρωπαίους ότι η Ελλάδα έχει καταστεί συνώνυμο της κουτοπονηριάς, της αναξιοπιστίας και της ψευτομαγκιάς. Μην απορείτε με αυτό που γράφω: μιλάω πολύ σοβαρά. Απαιτείται σπουδαίος κόπος για να γκρεμίσεις σε, μόλις, πέντε μήνες μια προσπάθεια έξι ετών. Έστω κι αν η προσπάθεια αυτή περιείχε λάθη, ατέλειες και αστοχίες.

Νομίζω ότι η μόνη υπόσχεση που κράτησε ο Τσίπρας, ο οποίος αποτελεί ένα τρανταχτό παράδειγμα ηγέτη που εκτροχιάστηκε πριν ακόμα καταλάβει την εξουσία, είναι ότι το δεύτερο Μνημόνιο δεν υφίσταται πια: το «έσκισε», όπως είχε πει, και το έκανε χίλια κομμάτια. Και δεν υφίσταται διότι ήρθε το number three. Πώς ήταν τα Rocky (φώτο) και τα Rambo; Κάπως έτσι, λοιπόν. Το Μνημόνιο ΙΙΙ, όμως, δεν είναι ένα απλό Μνημόνιο. Σας παρακαλώ, δεν θέλω κουταμάρες. Το εν λόγω Μνημόνιο είναι το πρώτο της Αριστεράς. Φέρει την σφραγίδα του ανθρώπου που έχει οδηγήσει τη χώρα σε αριστερούς ατραπούς. Δεν πέρασε, δηλαδή, το Μνημόνιο που θέλανε οι Σαμαράδες και οι Βενιζέλοι. Δεν πέρασε το Μνημόνιο που ήθελε το «ΝΑΙ» του λαού. Δεν πέρασε το Μνημόνιο που θέλανε οι κακοί Ευρωπαίοι. Πέρασε το Μνημόνιο που θέλει ο Τσίπρας. Πέρασε το Μνημόνιο της αξιοπρέπειας και της περηφάνιας. Η Αριστερά, εξάλλου, αλλά κι ο ελληνικός λαός, δεν εκβιάζεται. Στο πάτωμα βρισκόταν η Μέρκελ και παρακαλούσε τον Τσίπρα να δεχτεί το δάνειο και τα μέτρα. Τα γόνατά της μάτωσαν.

Δεν παίζει ρόλο που ο Τσίπρας μετονόμασε το Μνημόνιο σε «Εθνική Προσπάθεια» και «επαναδιαπραγματεύση με τους δικούς μας όρους», ούτε ότι η Τρόικα μετατράπηκε σε «Θεσμοί». Όσο, βλέπετε, και να παίζουμε με τις λέξεις για εντυπωσιοθηρικούς λόγους, η ουσία παραμένει. Δεν έχει σημασία που κάποτε ο Τσίπρας δήλωνε με στόμφο, κατά την επίσκεψη του Darth Vader στην Ελλάδα, «go back madame Merkel» και στην τελευταία διαπραγμάτευση ο Τσακαλώτος και το επιτελείο του πρόσθεταν μόνοι τους μέτρα στο Μνημόνιο III. Λες και είμαστε πρεζάκια που θέλουν τη δόση τους. Σαν την πουτάνα που δεν μπορεί να κρυφτεί από τον νταβατζή της. Δεν έχει καν σημασία που το ηρωικό «ΟΧΙ», εφάμιλλο των ημερών του 1940, που βροντοφώναξε το 61% του ελληνικού λαού και ανάγκασε τον κόσμο να βγει στο Σύνταγμα για να χορέψει και να πανηγυρίσει, βαφτίστηκε εν μία νυκτί «ΝΑΙ». Μέσα σε λιγότερο από μια εβδομάδα, λοιπόν, τα περισσότερα από τα μέτρα των δανειστών που απέρριψε το 61% του πληθυσμού στο ανυπόστατο δημοψήφισμα της περασμένης Κυριακής, και με την ελληνική Κυβέρνηση να τάσσεται αναφανδόν υπέρ του «ΟΧΙ», βρίσκονται και πάλι εδώ. Ούτε παίζει ρόλο που τα μέτρα και το ύψος του δανείου, ως απόρροια της μεγάλης μάχης κατά τις διαπραγματεύσεις, εκτινάχθηκαν. Σκεφτείτε να μην ήταν μεγάλη, δηλαδή. Η κομματική παράταξη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., πάντως, δηλώνει παρούσα, ενιαία και αδιαίρετη. Φάνηκε, εξάλλου, και στην ψηφοφορία της Βουλής.

Αντί επιλόγου, αντιλαμβάνομαι ότι κάποιοι στην Κυβέρνηση, αφού χρονοτρίβησαν επιδεικτικά, συνειδητοποίησαν την ύστατη, έστω, ώρα, όντας σε κατάσταση πανικού, ότι μια κακή συμφωνία είναι προτιμότερη από μία μη συμφωνία. Το κακό, ωστόσο, έχει γίνει: οι Ευρωπαίοι ουδόλως μας εμπιστεύονται και λογικά θα κάνουμε πολλά χρόνια για να βαράμε νταούλια και να χορεύουν οι αγορές πεντοζάλι (sic!). Τέλος, επιμένω ότι όλοι αυτοί που ψήφισαν «ΟΧΙ» θα γίνουν οι χειρότεροι εχθροί του Τσίπρα και αναρωτιέμαι τι θα έκανε η Ελλάδα αν βρισκόταν στη θέση της Γερμανίας και η Γερμανία στη θέση της Ελλάδας. Και μόνο στη σκέψη τρομάζω.

Ξεφτίλα, ντροπή, κατάντια, αίσχος

Ο Τσίπρας, αυτός ο επικίνδυνα αντιφατικός άντρας που οδηγεί τη χώρα με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή και σε ένα άνευ προηγουμένου πισωγύρισμα, ανακοίνωσε τις προάλλες ένα ανούσιο και ανυπόστατο δημοψήφισμα. Ελάχιστοι κατάλαβαν το νόημα που κρυβόταν πίσω από αυτήν την πρωτοβουλία. Οι περισσότεροι Έλληνες αγνόησαν θεμελιώδη στοιχεία του υπαρκτού ρεαλισμού, δεν ενεργοποίησαν τη λογική τους διάθεση και ερμήνευσαν αυτό το ανυπόστατο, αυτό το ανούσιο δημοψήφισμα με αξιοπερίεργα και εγωκεντρικά κριτήρια. Όπως δήλωσε ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ: «Οι Έλληνες ψηφοφόροι μίλησαν και θα ήθελα να κατανοήσω τι είπαν με την ψήφο τους. Πρέπει να κατανοήσουμε τι σήμαινε το δημοψήφισμα. Οι πολίτες ψήφισαν ''ΟΧΙ'' πάνω σε ένα κείμενο που δεν υφίσταται. Το κείμενο που είπαν ''ΟΧΙ'' είχε ήδη ξεπεραστεί. Δεν ήταν το κείμενο που ανταποκρινόταν στο κείμενο των διαπραγματεύσεων».

Το αποτέλεσμα αυτού του δημοψηφίσματος ώθησε κάποιους παρορμητικούς συμπολίτες να σπεύσουν στην Πλατεία Συντάγματος και να πανηγυρίσουν (!!!), λες και η ομάδα που υποστηρίζουν κατέκτησε κάποιον τίτλο. Το γιατί, πρέπει να ομολογήσω, πιθανολογώ ότι δεν το κατάλαβαν ούτε οι ίδιοι. Ναι, ο μέσος Έλληνας πίστεψε (σ)τον Τσίπρα· πίστεψε όσα άκουσε από αυτόν. Θεώρησε ότι θα φέρει μία καλή (;) συμφωνία. Όποιος, βέβαια, πείστηκε ότι με το ''ΟΧΙ'' η ελληνική κυβέρνηση απέκτησε διαπραγματευτικό πλεονέκτημα, ίσως θα πρέπει να αρχίσει να αναθεωρεί την άποψή του. Τι θα γινόταν, δηλαδή; Θα πήγαινε ο Τσίπρας στις Βρυξέλλες, επικαλούμενος τη λαϊκή ετυμηγορία, και οι Ευρωπαίοι θα φορούσαν τσίγκινο σωβρακάκι για να γλιτώσουν από την μανιώδη οργή της αλλοπρόσαλλης παρέας του Έλληνα Πρωθυπουργού; Σε ποιο βιβλίο της διπλωματίας το διάβασαν αυτό το πράγμα; Τύφλα να έχει ο Κίσινγκερ κι ο Ταλεϋράνδος (φώτο).

Τουναντίον, ήταν αναμενόμενο και λογικό ότι οι Ευρωπαίοι θα σκληρύνουν τη στάση τους. Και μακάρι να μας λυπηθούν -γιατί, όμως, να το κάνουν όταν βλέπουν ότι εμείς δεν λυπόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό;- και να μας απαλλάξουν από τις κατηγορίες λόγω κεκτημένης χαζομάρας. Μακάρι να μας λυπηθούν, διότι, εν τέλει, βλέπω ότι ούτε σοφότεροι γίναμε μήτε περισσότερο οξυδερκείς. Αρνούμαστε να αποχωριστούμε τις κομματικές παρωπίδες, νομίζουμε ότι τα γνωρίζουμε όλα, δηλώνουμε ασυμβίβαστοι με την αλήθεια και θεωρούμε ότι με άστοχους ηρωισμούς, ψεύτικους λεονταρισμούς και ανόητους τσαμπουκάδες πραγματοποιούμε ένα είδος επανάστασης. Για ποια επανάσταση μιλάμε, όμως; Οι επαναστάσεις πρωτίστως είναι νοητικές και απαιτούν υπεύθυνη σκέψη. Εμείς ακόμα δεν έχουμε αντιληφθεί το ύψος του βάθους που έχουμε περιέλθει. Και, επίσης, για να έχουμε καλό ερώτημα, επαναστατούμε απέναντι σε τι και σε ποιον; Στον Darth Vader; Μήπως πρέπει να πάμε να κάτσουμε μπροστά από έναν καθρέφτη και να φτύσουμε το είδωλο που θα αντικρίσουμε μπροστά μας;

Το δημοψήφισμα, λοιπόν, ως συνέχεια των άθλιων χειρισμών της ελληνικής κυβέρνησης, έδωσε τη χαριστική βολή στην αξιοπρέπειά μας και, ίσως, στην ελληνική οικονομία. Ο Τσίπρας, με ένα χαζό τέχνασμα, και απευθυνόμενος σε χαζούς, προσπάθησε να ισχυροποιήσει την εν Ελλάδι πολιτική του θέση, καθώς γνωρίζει ότι η κυβέρνησή του ταλανίζεται από έντονους κλυδωνισμούς. Οι εξωπραγματικές συνιστώσες του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., άλλωστε, σαν ορδές του χάους, δεν του αφήνουν και πολλά περιθώρια ελιγμών. Θα πρέπει, ωστόσο, να ενημερώσω τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας ότι με το δημοψήφισμα υπέγραψε την πολιτική του καταδίκη: το μέλλον του πλέον είναι προδιαγεγραμμένο. Όλοι αυτοί που εκφράζονται και εντυπωσιάζονται από την ιδέα της Αριστεράς, που γοητεύονται από τις υποσχέσεις του Τσίπρα και το πόσο όμορφα σουφρώνει το μέτωπο του, θα είναι οι πρώτοι που θα τον πάρουν στο κυνήγι μόλις διαπιστώσουν που οδεύει η κατάσταση. Κι όλοι αυτοί που δηλώνανε με στόμφο ότι δεν έχουν να χάσουν τίποτα, θα ανακαλύψουν ότι είχαν να χάσουν πολλά περισσότερα από αυτά που νόμιζαν. Το μόνο που ελπίζω είναι ότι, δεδομένου ότι ο ίδιος έχει ήδη ξεφτιλιστεί, να μην ξεφτιλίσει άλλο αυτόν τον πανέμορφο τόπο. Το είχα πει, εξάλλου, πριν δύο χρόνια: ο Τσίπρας θα πρέπει να προσέχει τι δηλώνει και τι εύχεται.

Έστω, λοιπόν, ότι...

...την προεκλογική περίοδο, εκεί προς τα τέλη Ιανουαρίου, τότε που ο Αλέξης ο Τσίπρας υποσχόταν με το στόμα και έταζε λαγούς με πετραχήλια, έβγαιναν τα στελέχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και δήλωναν ότι δεν θα δεχόντουσαν τις προτάσεις των Ευρωπαίων επί μήνες, ούτως ώστε να εξαντλήσουν τα χρονικά περιθώρια και να πιέσουν καταστάσεις. Έστω, λοιπόν, ότι δήλωναν πως, αφού απέρριψαν υποφερτές προτάσεις από τους Ευρωπαίους, θα έφερναν επίτηδες και συνειδητά την κατάσταση στο αμήν, ώστε οι Ευρωπαίοι να μην έχουν άλλη επιλογή από το να προτείνουν ευνοϊκότερα μέτρα. Έστω, λοιπόν, ότι τότε, την προεκλογική περίοδο, δήλωναν ότι είχαν σκοπό να προβούν σε δημοψήφισμα, με σκοπό να βάλουν μπουρλότο στις διαπραγματεύσεις και να εξαναγκάσουν τους Ευρωπαίους να προτείνουν πιο αρεστό πρόγραμμα, ασχέτως αν η Κυβέρνηση θα είχε απορρίψει τις αρχικές προτάσεις τους για ένα σχετικά ανεκτό πρόγραμμα.

Έστω, λοιπόν, ότι δήλωναν τότε πως το δημοψήφισμα θα ήταν ανυπόστατο και θα έφερνε ένα είδος διχασμού στους Έλληνες, θα είχαμε capital control, θα έκλειναν οι τράπεζες, θα σχηματιζόντουσαν ουρές έξω από τα ΑΤΜ για 60 ευρώ, οι συνταξιούχοι που δεν είχαν κάρτες ΑΤΜ θα έστηναν καραούλι έξω από τις τράπεζες για να πάρουν το «υπέρογκο» ποσό των 120 ευρώ, τα ράφια των supermarkets θα άδειαζαν από όσπρια και ζυμαρικά, η αγορά θα στέρευε, η ρευστότητα θα ήταν σχεδόν ανύπαρκτη, τα κόμματα στη Βουλή θα ήταν εγκλωβισμένα στον μικρόκοσμό τους, η επιστροφή στην δραχμή θα αντιπροσώπευε ένα υπαρκτό σενάριο που θα λαμβανόταν σοβαρά υπόψη, αρκετοί Έλληνες θα έψαχναν αγγελίες για εργασία στο εξωτερικό, το κούρεμα καταθέσεων θα ήταν εξαιρετικά πιθανό, τα τουριστικά πρακτορεία του εξωτερικού θα ακύρωναν τις κρατήσεις των αλλοδαπών τουριστών και η χώρα θα έχανε σε πέντε, μόλις, μήνες την μερική αξιοπιστία που επανέκτησε έπειτα από έξι χρόνια.

Έστω, λοιπόν, ότι τότε δήλωναν όλα αυτά τα πράγματα. Πόσοι, άραγε, θα τους ψήφιζαν; Πόσοι θα επέλεγαν το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για να κυβερνήσει τη χώρα και να διαπραγματευτεί με τους Ευρωπαίους; Και πόσοι Ευρωπαίοι, συμπεριλαμβανομένων και των Ελλήνων, θα πίστευαν ότι οι διαπραγματεύσεις θα είχαν αίσιο τέλος; Αυτά, όμως, δεν δηλώθηκαν ποτέ. Και για αυτό τα ποσοστά του κόμματος εκτινάχθηκαν. Εντούτοις, τι συμβαίνει τη σήμερον ημέραν; Όλα αυτά που δεν δήλωσαν τότε έλαβαν μέρος την τελευταία εβδομάδα. Γιατί τα ποσοστά του ΟΧΙ παραμένουν υψηλά;

Με μεγάλη λύπη μου δηλώνω ότι ο ελληνικός λαός, για μία ακόμα φορά, ψηφίζει με λάθος κριτήρια. Δεν καταφέρνει να ζυγίσει κάποια πράγματα και να απεμπλακεί από σκοπιμότητες. Δεν κατορθώνει να δραπετεύσει από εγωιστικούς ατομικισμούς. Για παράδειγμα, αρκετός κόσμος έσπευσε στις κάλπες να ψηφίσει ΟΧΙ, επειδή έχουν ενεργοποιηθεί μηχανισμοί υπέρ του ΝΑΙ. Μα, συγγνώμη, είναι αυτό σοβαρό επιχείρημα; Σε ποιο δικαστήριο της νόησης και της λογικής θα σταθεί ένα τέτοιου είδους επιχείρημα; Θα ψηφίσεις ΟΧΙ επειδή δεν γουστάρεις τον Σαμαρά και τον Μητσοτάκη που λένε ΝΑΙ; Θα ψηφίσεις ΟΧΙ επειδή αηδιάζεις με την προπαγάνδα στα ΜΜΕ; Κλείσε τη γαμημένη τηλεόραση, κλείσε και το φρικιαστικό Facebook, κάνε ένα meeting με τον εαυτό σου, και κάτσε να αναλογιστείς ποιες είναι οι ευθύνες σου και ποιες είναι οι προεκτάσεις των επιλογών σου. Αναλογίσου και εκτίμησε τι θα συμβεί σε κάθε περίπτωση, προσπάθησε να είσαι ρεαλιστής και, τέλος, εξέτασε τα χειρότερα σενάρια. Και -δυστυχώς!- οι πολίτες αυτού του ευλογημένου τόπου δεν έχουν διανοηθεί ότι οι προεκτάσεις του ΟΧΙ είναι κατά πολύ χειρότερες από αυτές που νομίζουν. Αν θέλουν, λοιπόν, κάποιοι συμπολίτες να ψηφίσουν ΟΧΙ, ας το κάνουν για τους σωστούς λόγους.

Για ένα κιλό λάδι

Νόμιζα ότι είχαμε γίνει λίγο σοφότεροι. Έχουν, άλλωστε, περάσει έξι (6) ολόκληρα χρόνια. Και σε αυτό το διάστημα θα έπρεπε πλέον να γνωρίζουμε τι αντιμετωπίζουμε. Φευ! Έχουμε πει ουκ ολίγες φορές ότι το να οραματίζεσαι, να αποθεώνεις και να είσαι ανήμπορος να πράξεις το αυτονόητο υποδηλώνει παθογένεια. Και τελικά αυτό το αυτονόητο είναι πολύ ενοχλητικό. Για κάποιους και άσκοπο. Κάπως έτσι φτάσαμε στην αναγγελία του δημοψηφίσματος, δηλαδή ένα ανυπόστατο και εκβιαστικό δίλημμα. Ρίχνουμε, με άλλα λόγια, το μπαλάκι στον λαό, απεμπλεκόμαστε με ηρωικό τρόπο από αυτήν την ιστορία και βγαίνουμε αψεγάδιαστοι. Κάποιος, βλέπετε, υπερεκτίμησε τις δυνατότητές του, απέτυχε οικτρά στις διαπραγματεύσεις, εξαΰλωσε εν μία νυκτί την προσπάθεια των τελευταίων ετών για αποκατάσταση της αξιοπρέπειας και της συνέπειας της χώρας, και, τέλος, μεταθέτει προκλητικά τις ευθύνες που του αναλογούν.

Και μεταθέτει ευθύνες σε ποιον; Σε έναν λαό που παθαίνει ό,τι του αξίζει. Μα πόσο αδαής πρέπει να είσαι για να διορθώσεις το λάθος με λάθος; Πόσο ανόητος πρέπει να είσαι για να πιστέψεις κάποιον που μοιράζει με το στόμα ανεδαφικές και έωλες υποσχέσεις; Με τι κριτήρια, εξάλλου, ο ελληνικός λαός έδωσε το χρίσμα στον Τσίπρα και τον συρφετό του; Στα τέλη Ιανουαρίου έγραφα: «Κάπως έτσι, λοιπόν, δικαιολογείται η άνοδος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Ορισμένοι ψηφοφόροι στράφηκαν σε αντισυστημικά κόμματα, τα οποία ευαγγελίζονται ριζοσπαστικές λύσεις και προτείνουν ρηξικέλευθες ρυθμίσεις. Ωστόσο, το κλίμα έχει οριστεί κατά της Νέας Δημοκρατίας κι όχι υπέρ του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Καλό είναι ο Αλέξης ο Τσίπρας, αλλά και ο ελληνικός λαός, να το έχει αυτό υπόψη του». Δυστυχώς ο Έλληνας πολίτης δεν έχει καταλάβει ότι η πολιτική αντιπροσωπεύει την τέχνη του εφικού και την επιλογή του λιγότερο κακού.

Όσον αφορά για το ποια είναι η λύση το έχω αναφέρει αμέτρητες φορές. Οι Έλληνες ζούνε με το χθες. Ταλανίζονται, δηλαδή, ακόμα και τώρα, την ύστατη ώρα, από μια ενσυνείδητη πίστη ότι θα επέλθει παλινόρθωση σε ένα status quo κατά το οποίο έδεναν τα σκυλιά με λουκάνικα. Τι πρέπει -επιτέλους!- να κάνουμε; Να αρχίσουμε να λειτουργούμε ως άνθρωποι και όχι σαν άνθρωποι. Να σκεφτόμαστε το κοινό συμφέρον. Να απεγκλωβιστούμε από εγωιστικούς ατομικισμούς και κομματικά θερμοκήπια. Κι αυτό το μοτίβο θα πρέπει να υφίσταται από επιλογή κι όχι από ανάγκη. Η επίδραση, ειδάλλως, θα είναι λίαν σύντομη και ιδιαίτερα ασήμαντη. Αυτό συμβαίνει, λοιπόν, όταν δαιμονοποιούμε το είναι και θεοποιούμε το φαίνεσθαι. Ελπίζω, με βάση τις τελευταίες εξελίξεις, να καταλάβαμε ότι η χθεσινή θεοποίηση του φαίνεσθαι, διαμόρφωσε το σημερινό είναι.

Τέλος, αντί επιλόγου, οφείλω να δηλώσω -και είμαι απόλυτος σε αυτό- ότι δεν έχουμε πιάσει ακόμα πάτο. Υπάρχει ακόμα μεγάλη κατρακύλα και ελπίζω να μην τη βιώσει κανείς από εμάς. Το γεγονός ότι η προηγούμενη πρόταση προέρχεται από έναν φύσει αισιόδοξο άνθρωπο (θα) πρέπει να προβληματίσει τους ηρωικούς αναγνώστες μου. Όπως επίσης το ενδεχόμενο να ανταλλάσσουμε το iphone για ένα κιλό λάδι.

Υ.Γ.1. Η ίδια φωτογραφία που κοσμεί την παρούσα ανάρτηση είχε δημοσιευθεί και σε ένα άρθρο που είχα γράψει πριν τρία χρόνια. Ο τίτλος αυτού: Γκρεμός ή Ρέμα;

Υ.Γ.2 Πάμε δυνατά!

Βρέχουν το βρακάκι τους

Πριν δύο χρόνια είχα γράψει ένα άρθρο για την μεταγραφική περίοδο που δεσπόζει κάθε καλοκαίρι. Είχα, μάλιστα, συγκρίνει τους δημοσιογράφους με τον Αίσωπο, με τους πρώτους να κερδίζουν κατά κράτος τη μάχη του μεγαλύτερου παραμυθά. Αφού ξεπεράσω το γεγονός ότι από τη συγγραφή εκείνου του άρθρου έχουν περάσει -πότε πέρασαν;- δύο χρόνια, ευθαρσώς δηλώνω ότι όσο η Ελλάδα βυθίζεται στην κρίση τόσο περισσότερα δημοσιεύματα με ψέμματα και υπερβολές θα βλέπουν τα ματάκια μας.

Το ποδόσφαιρο, φυσικά, δεν αποτελεί εξαίρεση. Και κάτι τέτοιο δεν είναι παράλογο. Αντιλαμβάνομαι πλήρως ότι ο εθισμός του οπαδού γίνεται πεδίο εκμετάλλευσης από τους δημοσιογραφίσκους, εντούτοις, κι αυτό καλό είναι να μην το ξεχνάμε, η κρίση -δεν αναφέρομαι στην οικονομική συνιστώσα: η κρίση στην Ελλάδα είναι πρωτίστως αξιακή- δημιουργεί ψυχολογική φθορά και, κατ' επέκταση, την ανάγκη να δραπετεύσεις από την άψυχη ρουτίνα της καθημερινότητας και τα δυσεπίλυτα προβλήματα που αναδύονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Κάπως έτσι, απλά και όμορφα, αποφασίζει ένας Έλληνας δημοσιογράφος να (ανα)δημοσιεύσει ένα κείμενο αναφορικά με φημολογούμενο ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού για τον Ροναλντίνιο και υποβολή πρότασης 30 μυρίων προς τον Βραζιλιάνο. Ο δημοσιογράφος έκρινε σωστό ότι ο κόσμος έπρεπε να μάθει για τη συγκεκριμένη «είδηση». Δεκτό και θεμιτό. Το πρόβλημα, όμως, επικεντρώνεται στις αντιδράσεις των φίλων του Παναθηναϊκού -στη θέση του Παναθηναϊκού βάλτε όποια ομάδα θέλετε-, αρκετοί εκ των οποίων προσπαθούν ήδη να βρουν τη θέση του Βραζιλιάνου στην εντεκάδα της ομάδας.

Οι Έλληνες οπαδοί, βλέπετε, ενθουσιάζονται (παν)εύκολα. Ακούνε και διαβάζουν ανεδαφικά δημοσιεύματα για τον Ροναλντίνιο και βρέχουν το βρακάκι τους, λες και τους ζήτησε ραντεβού η Kate Upton (φώτο). Σαν τα μικρά παιδάκια που πάνε στο τσίρκο και βλέπουν για πρώτη φορά στη ζωή τους ταχυδακτυλουργούς και κλόουν. Κάποια στιγμή, όμως, μετά την τρίτη ή τέταρτη φορά, έστω την πέμπτη, το μικρό παιδάκι θα βαρεθεί να βλέπει ελέφαντες να στέκονται στα δύο πόδια και ακροβάτες να πηδάνε από το ένα σχοινί στο άλλο: μοιραίο είναι να πάψει να ενθουσιάζεται με το συγκεκριμένο θέαμα. Για τον Έλληνα οπαδό, όμως, δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Κάθε μεταγραφική περίοδος είναι σαν την πρώτη φορά. Είναι μοναδική. Λες και τα προηγούμενα καλοκαίρια δεν προϋπήρχαν ψευδή μεταγραφικά σενάρια, ανυπόστατες υπερβολές και φύτευση φρούδων ελπίδων. Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι ο Έλληνας είναι απαίδευτος. Κι ο οπαδός δεν αποτελεί εξαίρεση. Μακάρι με την υφιστάμενη κρίση να καταλάβουν όλοι ότι θα πρέπει να ξεριζώσουμε, από επιλογή κι όχι από ανάγκη, τους υπάρχοντες νοητικούς μηχανισμούς που διέπουν τις αντιδράσεις και την ψυχοσύνθεσή μας. Μέχρι να γίνει αυτό, θα βομβαρδιζόμαστε με «Ροναλντίνιους» σε παν επίπεδο (κοινωνικό, πολιτικό, αθλητικό κ.ά) και θα γουστάρουμε κιόλας.

Υ.Γ.1 Σε τι νόμισμα θα πληρωθεί ο κόσμος στην επόμενη μισθοδοσία; Δραχμές; Ευρώ; Λάδι; Καρπούζια; 

Υ.Γ.2 Βρισκόμουν ανάμεσα σε δυο επιλογές. Κυριάρχησαν και οι δυο!