Η Μπαρτσελονίτιδα

Είναι ξεκάθαρο. Η ομάδα έχει προσβληθεί από Μπαρτσελονίτιδα. Ο Τόρες με τον Σένα του 2008 και ο Βίγια με τον Τσάβι του 2010 δεν υπάρχουν. Αλλά το κυριότερο είναι ότι απουσιάζει νεύρο. Ενέργεια. Εξαιρώντας τον Ράμος που προσθέτει δύναμη και τσαμπουκά και τον Ινιέστα που δίνει ταχύτητα και ρυθμό, αυτή η Ισπανία δεν είναι τόσο πλήρης όσο λέγεται. Μα, θα μου πει κάποιος ότι η Ισπανία αλλάζει πολλές πάσες, φτιάχνει φάσεις, δεν δέχεται εύκολα γκολ και έφτασε τελικό -δεν θα διαφωνήσω. Θα πρέπει, όμως, να ξέρουμε ότι τα στατιστικά λένε ένα κομμάτι της πίτας κι όχι ολόκληρη την πίτα -το ποδόσφαιρο δεν είναι μπάσκετ: προηγείται η ερμηνεία της τακτικής συμπεριφοράς όπως αυτή αποτυπώνεται στο χόρτο. Επίσης, η ομάδα δείχνει μια ψυχολογική φθορά. Το να βλέπεις τον αρχοντικό Τσάβι Αλόνσο στο ματς με την Πορτογαλία να σημαδεύει τις διαφημιστικές πινακίδες, λες και ήταν ο Τόχα, κρούει το καμπανάκι του κινδύνου. Το ίδιο ισχύει και για τον Πικέ, ο οποίος δεν μπόρεσε να εγκλιματιστεί στα θέλω του αγώνα: στο ματς με τους Πορτογάλους έκανε τόσες λάθος πάσες όσες δεν είχε κάνει όλη τη σεζόν με την Μπάρτσα. Αλλά εδώ δεν μιλάμε μόνο για τους παίχτες.

Ο ίδιος ο Ντελ Μπόσκε δείχνει μπερδεμένος. Εν αρχή, η Ισπανία δεν παίζει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας -εξαιρείται το ματς με τους Ιρλανδούς. Αυτό που παίζει, και μάλιστα με αξιοθαύμαστη ακρίβεια, είναι ένα ποδόσφαιρο κατοχής. Κι όταν κάποιος παίζει ποδόσφαιρο κατοχής σημαίνει δυο πράγματα: πρώτον, ότι δεν μπορεί να διασπάσει την αντίπαλη αμυντική γραμμή και, δεύτερον, ότι μέσω της κυκλοφορίας και της κατοχής εφαρμόζεις ένα είδος άμυνας -προσωπικά, νομίζω ότι εν προκειμένω ισχύει μια μέση λύση. Τι σημαίνει, όμως, ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας; Πολύ απλά να αναγκάζεις τον αντίπαλο να προσαρμοστεί πάνω σου -δεν διέκρινα τέτοια εικόνα στο χθεσινό ματς. Ακλόνητο παράδειγμα ομάδας που παίζει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας συνιστά η Μπατσελόνα -η Εθνική Ισπανίας κυκλοφορεί μεν την μπάλα, αλλά το passing game μάλλον δεν έχει σκοπό την εύρεση κάποια τρύπας, το κάθετο παιχνίδι ή την ψυχολογική (και σωματική) εξόντωση του αντιπάλου. Έπειτα, υπάρχει σαφές πρόβλημα με το εναλλακτικό σχέδιο. Πάει κάτι στραβά; Θα μπει ο Νάβας, συνήθως στη θέση του Σίλβα, για να ανοίξει το πλάτος κι ο Φάμπρεγας στη θέση του επιθετικού -πού είναι ο Γιορέντε και γιατί δεν κάλεσε τον Σολδάδο;- για να τραβήξει τους αμυντικούς εκτός περιοχής και να ανοίξει διαδρόμους. Εντούτοις, τα κόλπα αυτά είναι τετριμμένα και φρονώ ότι μπερδεύουν περισσότερο την ίδια την Ισπανία παρά τον αντίπαλο. Και τώρα ξεχάστε όλα αυτά που έγραψα. Όπως υποστηρίζει ο Καρπετόπουλος: «Ολα αυτά μπορεί και να ισχύουν, αλλά για να τα δούμε πρέπει πρώτα να συμβεί κάτι ιδιαιτέρως δύσκολο: κάποιος να τους πάρει την μπάλα».

Πάμε και στην Πορτογαλία. Ξεκίνησε μουδιασμένα το τουρνουά, αλλά βρήκε έναν ρυθμό. Ο Πάουλο Μπέντο στηρίζεται στο μυαλό του Πέπε, ο οποίος φαίνεται ότι μακριά από τον Μουρίνιο αποδίδει θαυμάσια, στις επελάσεις του Κοεντράο, στις ορέξεις του -βγάζω τα φρύδια μου- Κριστιάνο και στην καλή, υποτίθεται, ανασταλτική λειτουργία, καθώς το κέντρο αποτελείται από τους Μεϊρέλες, Βελόσο και Μουτίνιο. Αλλά και η Εθνική Πορτογαλίας έχει τα πάθη της. Καταρχήν, υπάρχει πρόβλημα ανάπτυξης. Σε όλο το τουρνουά, όταν οι Πορτογάλοι έχουν κατοχή, η μπάλα μετατρέπεται σε ρουκέτα εδάφους-αέρος. Χθες, για να αλλάξουν πέντε συνεχόμενες πάσες, έπρεπε να παιχτεί τυφλό κεφαλόσφαιρο: ούτε η οικονομία της Ελλάδας δεν έχει τέτοια ανάπτυξη. Και είχες και τον εκφωνητή να λέει «ωραία μεταβίβαση»: πραγματικά ξεχνάς κι αυτά που ξέρεις. Μολαταύτα, η Πορτογαλία τηρεί ικανοποιητικά ποσοστά κατοχής -το ίδιο έγινε και χθες. Αυτό συμβαίνει, διότι οι Πορτογάλοι μαρκάρουν καλά στον άξονα και τρέχουν πολύ με τη μπάλα στα πόδια -οι Ισπανοί πασάρουν με τη μία και προτιμούν να τρέχουν χωρίς τη μπάλα. Για παράδειγμα, ο Κριστιάνο αρέσκεται να δέχεται πάσα, ενόσω έχει αναπτύξει ταχύτητα, διανύοντας αρκετά μέτρα στο αντίπαλο τερέν και συγκλίνοντας προς την αντίπαλη περιοχή.

Κι εδώ ανατέλλει το εξής πρόβλημα: ο Πάουλο Μπέντο τα περίμενε όλα από τον Κριστιάνο, ο οποίος δεν μπορεί να δώσει καν τα μισά από αυτά που χρειάζεται η ομάδα. Κάποιος μπορεί να με πει υπερβολικό, αλλά η πικρή αλήθεια είναι ότι η Εθνική Πορτογαλίας συνιστά ένα μεγαλύτερο παζλ από αυτό που νομίζουμε και το κομμάτι του Κριστιάνο δεν ταιριάζει σε όλα τα κενά. Για παράδειγμα, δεν μπορεί να οργανώσει -χθες, την οργάνωση του παιχνιδιού την επωμίστηκε, έστω και κάπως άτσαλα, ο Μειρέλες. Αυτό θα σήμαινε ότι θα έπρεπε να γυρνάει πολύ πίσω για να πάρει μπάλα, κατόπιν να προωθηθεί κι όλα αυτά χωρίς να ξεχάσει τον επιθετικό του ρόλο: μοιραία θα κουραστεί πιο γρήγορα, έστω κι αν μιλάμε για ένα παίχτη τρομακτικών φυσικών προσόντων. Επίσης, δεν μπορεί να αλλάζει συνεχώς πλευρές, ώστε να καλύψει την ανεπάρκεια του Νάνι, ο οποίος εκτός από μερικές όμορφες βουτιές επί χόρτου δεν έχει προσφέρει το παραμικρό σε αυτό το τουρνουά. Και, τέλος, δεν μπορεί να υποκαταστήσει τον επιθετικό περιοχής. Οι Ισπανοί που δεν χρειάζονται να παίζουν με ψευτοεννιάρι, το εφαρμόζουν στην πράξη, ενώ οι Πορτογάλοι, οι οποίοι μετά την απόσυρση του Παουλέτα δεν ξέρουν τι σημαίνει αυθεντικός striker, είχαν ανάγκη να πράξουν αυτό που κάνουν οι Ισπανοί από επιλογή. Αν, όμως, τα έκανε όλα αυτά στην Εθνική Πορτογαλίας, πότε θα έβρισκε χρόνο για κομμωτήριο; Και για να σοβαρευτώ, στον πρώτο ημιτελικό, η πίεση του Ρονάλντο στα αντίπαλα μπακ ήταν υποδειγματική και προξένησε πολλά προβλήματα: εξού τα λάθη του Πικέ και η οπισθοχώρηση του Αλόνσο για να δεχτεί και να απεγκλωβίσει τη μπάλα.

Η ιστορία, όμως, δεν αλλάζει. Η Ισπανοί προκρίθηκαν στον τελικό και αναμένουν τον νικητή από το Γερμανία - Ιταλία. Θα μπορούσα να γράψω αρκετά για το συγκεκριμένο ματς, αλλά θα αρκεστώ σε μια δήλωση του Πίρλο που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο: «Σε σχέση με την Αγγλία, η Γερμανία είναι μία ομάδα που θα βγει να παίξει ποδόσφαιρο. Ο Μεσούτ Οζίλ είναι ο οργανωτής τους στο κέντρο οπότε θα είναι κοντά σε εμένα στο γήπεδο». Το σίγουρο είναι ότι θα απολαύσουμε ένα όμορφο παιχνίδι. Στο αποψινό ματς, βλέπετε, και οι δυο ομάδες έχουν ανοσία στη Μπαρτσελονίτιδα. Καλό βράδυ.

Υ.Γ.1 Μας έχουν πρήξει τα παπάρια με την αυτοβιογραφία του Νικοπολίδη. Σαν τη διαφήμιση της Vodafone έχει καταντήσει. Ουστ!

Υ.Γ.2 Ο Καρπετόπουλος εισβάλλει στο μυαλό του Κάνθαρου και δίνει τη δική του διάσταση για τον αποκλεισμό των Άγγλων: «Αυτή τη φορά οι Άγγλοι δεν είχαν έπαρση. Ο Χόγκντσον τους ζήτησε να μείνουν πίσω και να παίξουν ο ένας για τον άλλο στην άμυνα: το έκαναν συγκινητικά -σχεδόν τους θαύμασα. Όμως, η τακτική δεν λύνει τα ψυχολογικά προβλήματα που δημιουργεί το αγγλικό σταρ σίστεμ, ούτε και υπάρχει ψυχολόγος που μπορεί να σε κάνει να νιώσεις πρωταθλητής. Αυτό το νιώθεις αν είσαι ο Πίρλο και δυστυχώς για τους Τέρι, τους Ρούνεϊ και τους Τζέραρντ, αυτό δεν γίνεται κατά παραγγελία…».

Υ.Γ.3 Την Τετάρτη έκλεισε, και μάλιστα με ιδιαίτερη επιτυχία, ακόμα ένας κύκλος της ζωής μου. Μόνο και μόνο για να ανοίξει ένας νέος και πιο δυναμικός κύκλος.

Υ.Γ.4 Μάστορα! Πιάσε ένα διπλό Hell Awaits!

Προσπάθεια, πίστη και ποδοσφαιρική λογική

Δεν έχω δει μεγαλύτερη προσπάθεια να φανατιστεί ο κόσμος από όση κατεβλήθη αυτές τις ημέρες στην Ελλάδα για το ματς της Εθνικής με τη Γερμανία -ενδεχομένως να ισχύει το ίδιο και στην γερμανική πλευρά του λόφου: δεν το ξέρω με σιγουριά. Λες κι αν κερδίζαμε ο Αντωνάκης θα είχε σώσει τη χώρα -τελικά, πόσες φορές θα σωθεί αυτή η χώρα; Σίγουρα, δεν θα είχε σώσει τη χώρα, αλλά ορισμένες δηλώσεις και το μεγαλείο της στιγμής θα είχαν σώσει τους δημοσιογράφους και το κοινό: όλοι θα είχαν να ασχοληθούν με κάτι και εννοώ το βάρος του ανδρικού μορίου του Έλληνα τσολιά και το πόσο bitch και αντι-sexy είναι η Καγκελάριος της Γερμανίας. Ας σοβαρευτούμε, όμως. Τι λέει ο Αλέξης Σπυρόπουλος; «Εμείς στον Τύπο έχουμε… δουλειά, όταν στο ποδόσφαιρο συμβαίνει το αναπάντεχο. Αξίζει κανείς, τότε, να το αναλύει. Όταν συμβαίνει το φυσιολογικό, η ανάλυση περισσεύει. Προχθές, στο Γκντανσκ, δάγκωσαν οι σκύλοι. Κατά τον παλαιό κανόνα της δημοσιογραφίας, καμία είδηση». Όντως, δεν προέκυψε κάποια ιδιαίτερη είδηση -αν και η αναμέτρηση με τα Panzer στα προημιτελικά αποτελεί μια είδηση από μόνη της.

Για να αντεπεξέλθει μια ομάδα σε αυτό το επίπεδο πρέπει να παίξει ποδόσφαιρο: έχουμε πει ουκ ολίγες φορές ότι για να κερδίσεις μια ομάδα που παίζει ποδόσφαιρο πρέπει να παίξεις κι εσύ ποδόσφαιρο -προφανώς και υπάρχουν εξαιρέσεις. Και ποδόσφαιρο, έστω και αναμονής, με χαφ που δεν μπορούν να δημιουργήσουν, να αλληλοκαλύψουν το κέντρο και τα άκρα αμύνης, και δεν έχουν την ταχύτητα να βγουν στην κόντρα δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα. Αν προσθέσεις και τις κάκιστες αλληλοκαλύψεις του Σαμαρά και κυρίως του Νίνη -γιατί δεν ξεκίνησε ο Σάλπι έξω δεξιά κι ο Γκέκας κορυφή;-, οι οποίοι προτιμούσαν να μαρκάρουν χώρο κι όχι παίχτη, τότε καταλαβαίνουμε την συντριπτική υπεροχή του αντιπάλου -γενικά, σε όλο το ματς προτιμήσαμε, για κάποιον λόγο που αγνοώ, να μην παίξουμε μαν του μαν: όποιος μου πει ποιος Έλληνας παίχτης μάρκαρε τον ενορχηστρωτή Οζίλ, κερδίζει αρκουδάκι με τη φάτσα του Τζέφρυ. Κι όλα αυτά, όντας ανήμποροι να κερδίσουμε τις προσωπικές μονομαχίες, είτε στο χώρο του κέντρου είτε στην αμυντική γραμμή. Κάθε φορά που οι Γερμανοί έχαναν την κατοχή, έσπευδαν σαν σκυλιά του πολέμου να την επανανακτήσουν. Και κάθε φορά που η μπάλα ερχόταν στην μεγάλη μας περιοχή, δεν μπορούσαμε να ακολουθήσουμε τους αντιπάλους μας σε ταχύτητα και δύναμη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Κατσουράνης που μαρκάρει με το δάχτυλο και το στόμα, κι ο Κυριάκος Παπαδόπουλος που δεν μπορούσε να συναγωνιστεί τον Κλόζε: στο τρίτο γκολ που δεχόμαστε, όλοι στέκονται στην άστοχη έξοδο του Σηφάκη, αλλά ουδείς σχολιάζει την κατά κράτος επικράτηση του Κλόζε, σε έδαφος και αέρα, απέναντι σε Κυριάκο και Παπασταθόπουλο -κάτι ανάλογο ίσχυε με τον Κεντίρα, ο οποίος μετατρεπόταν σε κρυφό φορ. Και, τέλος, δεν μπορώ να μην εκθειάσω την τακτική συμπεριφορά του Λεβ, ο οποίος σωστά έβγαλε από την εντεκάδα τους μέτριους στο τουρνουά Ποντόλσκι και Μίλερ και σωστά έβαλε τον Κλόζε. Η έξοδος των δυο πρώτων από την εντεκάδα προσέδωσε μια νότα μυστηρίου στο τι Γερμανία θα δούμε, καθώς με τους αντικαταστάτες τους, Ρόις και Σέρλε, δεν ήταν απολύτως αναμενόμενο πως θα παρουσιαζόταν η ομάδα, ενώ τα τακτικά χαρακτηριστικά του Κλόζε, ίσως και τα τεχνικά, υπερτερούν του Γκόμεζ, χωρίς μάλιστα να μειώνεται, έστω και στο ελάχιστο, η εκτελεστική δεινότητα της θέσης και της επίθεσης.

Δεν είναι κακό να χάνεις από έναν ανώτερο αντίπαλο. Από έναν αντίπαλο που υπερτερεί σχεδόν σε κάθε κατηγορία και μπορεί να λάβει γκολ από όλες τις γραμμές του: μας το απέδειξε ο Λαμ και ο Κεντίρα. Το κακό είναι να μην προσπαθήσεις. Και κακά τα ψέμματα, η Εθνική προσπάθησε με όλες τις δυνάμεις της -αν και τηρώ ισχυρές ενστάσεις για το μέγεθος της πίστης που είχαν οι παίχτες της Εθνικής: οι pre-game δηλώσεις που υποδήλωναν ότι πάμε για πρόκριση και λοιπά, δεν εκφράζουν τον Κάνθαρο και του θυμίζουν ανάλογες δηλώσεις του Παπακωνσταντίνου, του Τζέφρυ και του Μπένι ότι δεν θα μπουν νέοι φόροι. Απλά το ματς εξελίχθηκε με βάση τους κανόνες της ποδοσφαιρικής λογικής. Κι ας αναπτερώθηκε η ελπίδα μετά το γκολ του Σαμαρά ότι ίσως, κάπως, με κάποιον τρόπο τέλος πάντων, μπορούσαμε να ανατρέψουμε τα δεδομένα. Δυστυχώς, όμως, το γκολ της ισοφάρισης μπήκε πολύ νωρίς. Και απέναντι σε μια ικανή και ποιοτική ομάδα που μπαίνει αποφασισμένη στο γήπεδο ανεξαρτήτως συνθηκών και αντιπάλου, μάλλον πρυτανεύει η ποδοσφαιρική λογική. Μέχρι να την τρελάνει ή την καταργήσει κάποιος, όπως εμείς το 2004. Το ταξίδι, λοιπόν, έλαβε τέλος. Δεν πειράζει. Θα επανέλθουμε. Έστω κι αν, βάσει του ελληνικού πρωταθλήματος και την κουλτούρα του Έλληνα, δεν μας αξίζει αυτή η Εθνική. 

Υ.Γ.1 Η αρχική εισαγωγή της παρούσης ανάρτησης περιλάμβανε το νοητικό μπέρδεμα του Σάντος. Εντούτοις, αποφάσισα να μην συμπεριληφθεί στο τελικό κείμενο. Κι όταν λέω νοητικό μπέρδεμα, εννοώ την φανερή σύγχυση που φανέρωναν οι επιλογές του Σάντος. Από τις οριστικές επιλογές του Σάντος για τη διοργάνωση, μέχρι το στήσιμο της εντεκάδας και των αρχικών τακτικών επιλογών σε κάθε ένα από τα τέσσερα ματς που έδωσε η Εθνική -εξαιρείται το ματς με τη Ρωσία. Όποιος επιθυμεί, το συζητάμε.

Υ.Γ.2 Μόλις τελειώσει το τουρνουά, θα ετοιμάσω έναν μίνι απολογισμό όλων αυτών που με γαργάλισαν: μια λίστα με γενικές παρατηρήσεις. Μέχρι να συμβεί αυτό, βλέπουμε την Ισπανία να προελαύνει προς τον τελικό, ενώ αναμένουμε ένα μεγάλο ματς απέναντι σε Αγγλία και Ιταλία. Έχω την αίσθηση ότι θα φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη. Δεν ξέρω πως θα καταφέρει η Ιταλία να διασπάσει τον τακτικό ρεαλισμό του Χόντγκσον και τη φόρμα του Τζέραρντ. Όντας ουσιαστικά με ένα δημιουργικό χαφ (Πίρλο), με τους υπόλοιπους παίχτες της μεσαίας γραμμής να τρέχουν πολύ, να μαρκάρουν πολύ, αλλά να αντιλαμβάνονται λίγα για κάθετο ποδόσφαιρο, με τον Μπαλοτέλι εκτός πραγματικότητας και την αμυντική γραμμή να κερδίζει έναν εγκεφαλικό τύπο (Ντε Ρόσι), αλλά να τον αποσπά από την μεσαία γραμμή, δεν μπορώ να αποκρυπτογραφήσω αν ο Πραντέλι θα προσπαθήσει να πάρει τον έλεγχο του αγώνα ή θα τον πασάρει με μια μεγαλοπρεπή ασίστ στους Άγγλους. Προβλέπω χαμηλό σκορ, ενδεχομένως 0-0, παράταση και πέναλτι. Βέβαια, δεν θα εκπλαγώ αν οι Άγγλοι σκοράρουν και στείλουν για βρούβες τους Ιταλούς. Από στημένη φάση, βεβαίως.

Υ.Γ.3 Το πρώτο βήμα ήταν να αποκλειστεί η Ελλάδα. Το δεύτερο να τελειώσει το Euro. Με τόσα μπάρμπεκιου, μπύρες και πατατάκια χαλάσαμε τη σιλουέτα μας. Και το καλοκαίρι χτυπάει την πόρτα μας! Και για να σοβαρευτούμε, το Euro αποτελεί κάτι παραπάνω από μια ποδοσφαιρική διοργάνωση. Το να μαζεύεσαι με φίλους, να τρως τα κοψίδια σου, να φλερτάρεις με εύγεστες ξανθιές, να σχολιάζεις το ματς, να πανηγυρίζεις σε κάθε γκολ σαν τον Τσίπρα που βγήκε αξιωματική αντιπολίτευση και να στενοχωριέσαι για κάποια χαμένη ευκαιρία ή λάθος της άμυνας, έχει ανεκτίμητη αξία.

Υ.Γ.4 Πάμε για κάτι ανάλαφρο. Καλοκαιράκι γαρ. Από την εξαιρετική Linda Ronstadt.

Δεν είναι παγωτό

Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Ο δημοσιογράφος απευθύνει ερωτήσεις, κι ο πολιτικός απαντά. Αν ο δημοσιογράφος θέλει να στριμώξει τον πολιτικό, μπορεί να το κάνει πολύ εύκολα. Τότε, γιατί ελάχιστοι δημοσιογράφοι προβαίνουν σε τέτοιες πράξεις; Και γιατί ελάχιστοι πολιτικοί απαντάνε σε αυτά που τους ρωτάνε; Τι έχουν να φοβηθούν; Όπως οι ερωτικές σχέσεις, ακόμα και οι φιλικές ή επαγγελματικές, βασίζονται σε ένα σαθρό πλαίσιο, χωρίς αλήθειες και ειλικρίνεια, έτσι και οι πολιτικοί, πάντοτε με τη συμπαράσταση των δημοσιογράφων, υψώνουν τη σημαία της ανακρίβειας, της υπερβολής και του ψεύδους. Γιατί; Διότι, τη σήμερον ημέρα, επιβιώνουν οι ψεύτικες σχέσεις -η αυθεντικότητα συνιστά σπάνιο εφόδιο και συνήθως τιμωρείται παραδειγματικά. Και η πικρή αλήθεια έγκειται στο ότι η σχέση πολιτικών-ψηφοφόρων έχει κλονιστεί ανεπανόρθωτα, διότι σταμάτησαν, έστω και σε μερικό βαθμό, τα ρουσφέτια και οι ''χάρες''. Ως εκ τούτου, βλέπουμε τον Τσίπρα να το παίζει Ελληνάρχης και τη Χρυσή Αυγή να νομίζει ότι θα κατακτήσει το σύμπαν. Θλιβερές καταστάσεις. Και μια παρατήρηση περί Τσίπρα: κάποιοι μου ανέφεραν ότι θα ήθελαν να δοκιμάσουν τον Τσίπρα στην εξουσία, αντί να ξαναδούν τη Ν.Δ. και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Και έρχομαι ο καψερός και ρωτάω: τι σημαίνει να τον δοκιμάσουμε στην εξουσία; Πολιτικό πρόσωπο είναι και μάλιστα αρχηγός κόμματος. Δεν είναι παγωτό για να πειραματιζόμαστε με νέες γεύσεις, π.χ. προχθές έφαγα φράουλα, χθες στρατσιατέλα και σήμερα δοκιμάζω σορμπέ πεπόνι με σιρόπι ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Κι όλα αυτά με το ποσοστό αποχής να αγγίζει το 40%! Και ποιο είναι το οξύμωρο; Ότι το συγκεκριμένο ποσοστό αποχής έχει και άποψη περί πολιτικής, Εθνικής Άμυνας, λαθρομετανάστευσης, Υγείας και λοιπών θεμάτων. Απίστευτα πράγματα. Σαν να μην έχω δοκιμάσει ποτέ ένα συγκεκριμένο φαγητό και να εκφράζω την απόλυτη άποψη ότι είναι απαίσιο ή πεντανόστιμο. Θα έχετε άδικο μετά, αν μου σούρετε τα εξ αμάξης; Ρητορικό το ερώτημα. Ας απευθύνω, όμως, δυο μη ρητορικά ερωτήματα προς πάντα ενδιαφερόμενο. Πρώτον: τι σκατά άλλαξε από τις πρώτες εκλογές και ξαφνικά θα σχηματιστεί Κυβέρνηση; Και δεύτερον: τι απέγιναν οι αγανακτισμένοι; Οι απαντήσεις, έχουν δοθεί, εμμέσως πλην σαφώς, από το παρόν blog, μέσω πληθώρας πολιτικών αναρτήσεων.

Και έπειτα από τις παραπάνω πολιτικές πινελιές, περνάμε στον Αλκέτα Παναγούλια. Ο άνθρωπος είναι ένα ιερό τέρας. Συγκαταλέγεται, σίγουρα, στις κορυφαίες προσωπικότητες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Σε εποχές που η Εθνική Ελλάδας ήταν βυθισμένη στην ανυποληψία, κατόρθωσε να μας οδηγήσει σε ένα Euro και σε ένα Μουντιάλ. Και ναι, υπήρξε μεγάλος Αρειανός. Πρωτίστως, όμως, μεγάλος Έλληνας. Ομολογώ ότι συγκινήθηκα από το χαμό του. Και ευτυχώς, η Ε.Π.Ο. ενεργοποίησε τους μηχανισμούς της και θα κρατηθεί ενός λεπτού σιγή, ενώ οι παίχτες στο ματς με τη Γερμανία θα φορέσουν μαύρα περιβραχιόνια. Κερδίστε τους Γερμανούς και αφιερώστε τη νίκη στον Αλκέτα!

Όσο για την μεγάλη αγάπη του Αλκέτα, την Αρειανάρα, δεν με αγγίζουν όλα αυτά που διαβάζω. Ούτε με στενοχωρούν μήτε με απωθούν. Αντίθετα, με πωρώνουν περισσότερο. Η Αρειανάρα δεν αποτελεί μόνο μια Π.Α.Ε., αλλά κάτι περισσότερο. Αλλάζεις γκόμενα, φίλους, αμάξι, ντύσιμο, χτένισμα, στέκια, ακόμα και πολιτικό κόμμα. Ομάδα, όμως, δεν αλλάζεις. Τρως την ένεση στο μπράτσο και τέλος. Κι αν φας κιτρινόμαυρη ένεση με το Θεό του Πολέμου, δεν υπάρχει επιστροφή. Δένεσαι με την ομάδα κι ας βρίσκεσαι 500 χιλιόμετρα μακριά της. Κι όπως είπα, η πώρωση αυξάνεται. Κι ας παίζω του χρόνου με 18χρονα ή στη Β' Εθνική. Αδιαφορώ! Κι όσο υπάρχει πώρωση, θα υπάρχει και Άρης. Το μόνο που ζητώ είναι αλήθειες. Τίποτα άλλο.

Και κλείνουμε με Euro. Αναφορικά με το Ελλάδα - Γερμανία έχω να πω ότι ούτε οι Γερμανοί  απέφυγαν την παγίδα. Όλοι ασχολούνται με τις πολιτικές προεκτάσεις του αγώνα. Τι σχέση μπορεί να έχει ένα ποδοσφαιρικό ματς με την Μέρκελ, τον Σόιμπλε και την Τρόικα; Όση μπορεί να έχει, υποθέτω, με τον Τζέφρυ, τον Μπένι και τον Αντωνάκη. Εν πάση περιπτώσει, στην προηγούμενη ανάρτηση αναφέραμε κάποια τακτικά στοιχεία για το ματς. Όποιος επιθυμεί, μπορούμε να τα θέσουμε εκ νέου επί τάπητος. Πάντως, αυτή η Αγγλία βλέπω ότι λειτουργεί σαν τακτικός χαμαιλέοντας. Αυτός ο Χόντγκσον έχει αφαιρέσει την αφέλεια και την έπαρση των Άγγλων και τα αντικατέστησε με ρεαλισμό και νεύρο. Πρόκειται για μεγάλη επιτυχία. Πολύ μεγαλύτερη από την πρωτιά στον όμιλο. Θα έχει μέγιστο ενδιαφέρον το ζευγάρι Αγγλία - Ιταλία. Όσο για τους Ισπανούς, τα βρήκαν σκούρα απέναντι στους Κροάτες. Ο Ντελ Μπόσκε φαίνεται να είναι μπερδεμένος με τέσσερα πράγματα. Πρώτον, δεν έχει αποφασίσει αν θα παίζει με ψευτοεννιάρι ή κάποιον αυθεντικό επιθετικό: μου φαίνεται ότι ο Ισπανός κάπελας ακόμα πειραματίζεται. Δεύτερον, δεν έχει αποφασίσει αν θα ανοίγει το πλάτος. Για παράδειγμα, στο ματς με τους Κροάτες, έπρεπε να μπει ο Χεσούς Νάβας, για να ανοίξει το παιχνίδι και να αποδιοργανωθούν αμυντικά οι Κροάτες, ενώ την ίδια στιγμή ο Σίλβα, παρά το γεγονός ότι πριν την είσοδο του Νάβας έπαιζε δεξί χαφ, δεν πλησίασε τον ασβέστη ούτε μία φορά! Τρίτον, δεν έχει κατασταλάξει στον τρόπο άμυνας. Δεν μπορώ να καταλάβω αν επιθυμεί το μαν του μαν κι αν έχει δώσει εντολή για κλεψίματα στο χώρο της μεσαίας γραμμής. Για παράδειγμα, στο ματς με τους Κροάτες ποιος μάρκαρε τον Μόντριτς; Και, τέταρτον, εξαιρώντας το ματς με τους Ιρλανδούς, δεν είδα ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, αλλά απλώς ένα ποδόσφαιρο κατοχής -αντίθετα, οι Κροάτες παρουσιάστηκαν διαβασμένοι, με άψογη τακτική, παίζοντας ένα ποδόσφαιρο αναμονής, και μεγάλη πίστη για την πρόκριση. Ομολογώ ότι θα ήθελα να περάσουν οι Κροάτες και οι Ουκρανοί: έβγαλαν πάθος και ορθή τακτική συμπεριφορά. Και επειδή αν δεν το πω, θα σκάσω, οι Ολλανδοί ήταν η χειρότερη ομάδα του τουρνουά. Ξεπέρασαν ακόμα και τους άτεχνους Ιρλανδούς.

Υ.Γ.1 Διαπίστωσα, μόλις πρόσφατα, ότι, για κάποιο λόγο που αγνοώ, ορισμένα σχόλια, ευτυχώς ελάχιστα σε αριθμό, κατέληξαν ως ανεπιθύμητα. Ζητώ συγγνώμη για το μπέρδεμα και σας διαβεβαιώνω ότι ουδεμία πρόθεση μη ανάρτησης των συγκεκριμένων σχολίων υπήρχε.

Υ.Γ.2 Το συγκεκριμένο τραγούδι το υποσχέθηκα σε ένα φίλο. Το ξέρω ότι δεν θα διαβάσει την ανάρτηση -σχεδόν ουδείς φίλος μου τις διαβάζει-, αλλά η υπόσχεση, είναι υπόσχεση.

Η αρχή της ασφάλειας

«Η όλη τέχνη του πολέμου συνίσταται σε μία καλοσχεδιασμένη και εξαιρετικά προσεκτική άμυνα, ακολουθούμενη από μία ταχεία και τολμηρή επίθεση». 

Μέγας Ναπολέων (1769-1821)

Υ.Γ.1 Η Εθνική το πίστευε. Αυτό σημαίνει ότι οι Έλληνες παίχτες και το τεχνικό επιτελείο, είτε διαπίστωσαν τα τακτικά λάθη τους σε πρώτο και δεύτερο ματς και έσπευσαν να τα διορθώσουν, είτε πάσχουν από άγνοια κινδύνου και έλλειψη αυτογνωσίας. Καθώς παρακολουθούσες το ματς, ήσουν βέβαιος ότι αυτή η Εθνική είχε θυμηθεί ότι πρέπει να εκμεταλλευθεί τα ισχυρά της σημεία. Και το έπραξε θαυμάσια. Ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο η διαχείριση του σκορ από παίχτες και τεχνικό επιτελείο ήταν εντυπωσιακή: σε αυτό συνετέλεσε η νοητική επανάσταση του Κατσουράνη, η αγωνιστική άνοδος του Σαμαρά, ο σεληνιασμός του Καραγκούνη, η αντοχή του Μανιάτη και οι σωστές αντιδράσεις του Σάντος, ο οποίος -επιτέλους!- θύμιζε... Σάντος! Παραχώρησε χώρο στους Ρώσους, τους χάρισε απλόχερα κατοχή, έδωσε βάθος στην άμυνα, αξιοποίησε την τάση των Ρώσων να πυροβολούν σχεδόν από παντού, εκμεταλλεύτηκε το ένα και μοναδικό λάθος της ρώσικης άμυνας, αλληλοκάλυπτε ικανοποιητικά, ενώ οι πτέρυγες μπλόκαραν τους Αρσάβιν και Τζαγκόεφ και τα χαφ τον ενορχηστρωτή Ζιριάνοφ. Μέχρι κι ο Σαμαράς γυρνούσε να καλύψει τον Τζαβέλα, έστω κι αν μάρκαρε χώρο και σπανιότερα παίχτη -αλλά γιατί δεν έπραττε αναλόγως στα ματς με Πολωνία και Τσεχία; Η Εθνική θύμισε εποχές Euro 2004. Αυτή η ομάδα έχει καταργήσει την ποδοσφαιρική λογική. Κάποιες φορές, όσο απεγνωσμένα και να το θέλεις, δεν μπορείς να βρεις εξήγηση. Οι μόνες εξηγήσεις που μπορώ να δώσω ότι οι αντίπαλοί μας εξακολουθούν να μας υποτιμούν κι ότι ο Σάντος μέσα από το κορακίστικο κοστούμι του πρέπει να έκρυβε το καφέ μπουφανάκι που φορούσε στον Π.Α.Ο.Κ. Σαν τον Κλαρκ Κεντ που μέσα από τα ρούχα του κρύβει τη μπλε στολή του Σούπερμαν με το κόκκινο βρακί ανάποδα.

Υ.Γ.2 Περί υποτίμησης, λοιπόν. Οφείλω να δώσω τα σέβη μου στον Ντικ Άντβοκατ για τις δηλώσεις του. Πραγματικός κύριος. Ο Ολλανδός, όμως, αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα. Ο Σμίτσερ, παλαιός διεθνής της Τσεχίας, δήλωσε ότι η Ελλάδα παίζει αποκρουστικό ποδόσφαιρο. Σίγουρα δεν είναι θεαματικό, αλλά όχι και αποκρουστικό -από πότε η προσήλωση στο τακτικό πλάνο υποδηλώνει αποκρουστικότητα; Αποκρουστικοί ήμαστε στο Euro 2008 στο ματς με τους Σουηδούς κι όχι στο 2004, όπως αρκετοί θέλουν να διαφημίζουν. Η Ελλάδα, όταν παίζει σύμφωνα με τις δυνατότητές της, παρουσιάζει ακριβώς αυτό που μας υπόσχεται· μια δυσκατάβλητη ομάδα με αυτογνωσία που μοχθεί μέσα στο γήπεδο: στο ματς με τους Ρώσους είδαμε την ομάδα που έχουμε, ενώ στα ματς με Πολωνούς και Τσέχους εκείνη που θα θέλαμε να έχουμε. Είναι προφανές, όμως, ότι η κατάκτηση του Euro 2004 έχει τσούξει πολύ κόσμο σε σημείο φθόνου. Δεν πειράζει. Ας ελπίζουμε ότι παρόμοια διάθεση θα δείξει κι ο επόμενος αντίπαλος, ο οποίος, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, θα είναι οι Γερμανοί. Όπως είχα πει πριν το ματς με τους Ρώσους: «Από τη στιγμή που η Ελλάδα έχει ένα αστέρι στη φανέλα της, πραγματικά όλα γίνονται!». Έστω, λοιπόν, ότι πέφτουμε με τους Γερμανούς. Τι κάνουμε; Μία λύση είναι να δεχτούμε την δεδομένη ανωτερότητα των αντιπάλων και να παραταχθούμε περίπου όπως στο ματς με την Αργεντινή στο Μουντιάλ του 2010, όποτε χάσαμε με ένα αξιόλογο σκορ της τάξης του 2-0. Δεύτερη λύση να κάνουμε τον σταυρό μας: αν οι Γερμανοί έχουν όρεξη, δεν μας γλιτώνουν ούτε οι διαπραγματεύσεις του Αλέξη. Τρίτη λύση να ακολουθήσουμε την κλασική συνταγή, όπως ακριβώς συνέβη με τη Ρωσία, και να ανάψουμε μπουρλότο: να προσπαθήσουμε να χαμηλώσουμε το τέμπο, να ρίξουμε τον μεταβολισμό, να μπλοκάρουμε τα ατού των αντιπάλων (π.χ. Γκόμεζ, Οζίλ, Σβαϊνστάιγκερ) και να χτυπήσουμε σε ανύποπτη στιγμή. Με δυο λόγια να εφαρμόσουμε την αρχή της ασφάλειας του Μεγάλου Ναπολέοντα και να την πιστέψουμε. Και σε καμία περίπτωση, η Εθνική ομάδα δεν πρέπει να ασχοληθεί με τις πολιτικές προεκτάσεις του ματς: αυτό είναι δουλειά των δημοσιογράφων και του κοινού.

Υ.Γ.3 Μολαταύτα, δεν είμαι σίγουρος ότι αξίζαμε την πρόκριση -σίγουρα αξίζαμε τη νίκη, αλλά η πρόκριση από έναν όμιλο δεν εξαντλείται μοναδικά από το αποτέλεσμα ή την εμφάνιση ενός ματς. Και δεν μπορώ να δεχτώ την αφελή άποψη ότι από τη στιγμή που προκριθήκαμε, ήμαστε άξιοι. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τις ισχυρές μεταπτώσεις στην απόδοση μεταξύ πρώτου και δευτέρου ημιχρόνου, το λάθος στήσιμο από το τεχνικό επιτελείο, την τακτική συμπεριφορά ορισμένων παιχτών: ένας καλός προπονητής, ακόμα κι αν έχει κερδίσει ή προκριθεί η ομάδα του οφείλει να επανεξετάσει τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν στο χόρτο και να προσπαθήσει να τα λύσει -οι δημοσιογράφοι και οι οπαδοί μπορούν να χαρούν με την πρόκριση, όντας ήσυχοι για τέτοια ανινίγματα και απαντήσεις.

Υ.Γ.4 Το Euro μέχρι στιγμής κρύβει πολλές συγκινήσεις σε επίπεδο τακτικής και αποτελεσμάτων. Σίγουρα, απουσιάζουν οι παίχτες που θα πάρουν την ομάδα στις πλάτες του και δεν βλέπεις πολλές προσωπικές ενέργειες, αλλά νομίζω ότι η ποιότητα του τουρνουά υπερβαίνει το μέσο όρο των προσδοκιών μας. Για παράδειγμα, ποιος περίμενε ότι η Τσεχία που έφαγε τέσσερα γκολ από τους Ρώσους, θα προκρινόταν ως πρώτη; Ποιος περίμενε ότι οι Ρώσοι θα αποκλειόντουσαν, πληρώνοντας το Χ με τους Πολωνούς; Ποιος περίμενε ότι η Ελλάδα, ανατρέποντας όλα τα προγνωστικά, θα περνούσε στην επόμενη φάση; Υπάρχει και συνέχεια. Ποιος περίμενε ότι οι Ολλανδοί θα βρισκόντουσαν με το ένα πόδι και τα τέσσερα δάχτυλα του άλλου ποδιού εκτός Euro; Ποιος περίμενε ότι ο Πραντέλι θα ξεκινούσε με τρία σέντερ μπακ; Ποιος περίμενε ότι ο πρακτικός Χόντγκσον θα κατάφερνε να προκρίνει τον τακτικό ρεαλισμό και να προσδώσει ταυτότητα στην Αγγλία; Ποιος περίμενε ότι υπάρχει ποδοσφαιρικό γήπεδο με άρτια εξοπλισμένο κομμωτήριο; Για αυτό γουστάρω Εuro. 

Υ.Γ.5 Πριν περάσουμε στο τραγούδι της ανάρτησης, δηλώνω για πολλοστή φορά ότι μόνο ο αθλητισμός μπορεί να προσφέρει τέτοιες στιγμές και να σε απογειώσει συναισθηματικά. Άντε και καμιά μπομπάτη γκόμενα ή ένα παγωτό με μια μπάλα bitter σοκολάτα και μια μπάλα καϊμάκι. Και τώρα, ακούμε ένα από τα καλύτερα hard rock κομμάτια όλων των εποχών. Αφιερωμένο στον μπασκετικό άθλο του 1987 που πριν λίγες μέρες είχε επέτειο. Από τους Europe.

Γκρεμός ή ρέμα;

Η χρόνια έκθεση στην εξουσία εκφυλίζει ιδέες, πολιτικές, πρόσωπα. Κάποια στιγμή έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Είναι άκρως φυσιολογικό. Είναι αναπόφευκτο. Αυτό, όμως, που υπεισέρχεται στη σφαίρα του παραλόγου, είναι η συμπεριφορά όλων εκείνων που θεωρούν ότι θα κυβερνούν για πάντα. Και κάνουν ή λένε ό,τι θεωρούν απαραίτητο, προκειμένου να γαντζωθούν στην καρέκλα που τους έδωσε απλόχερα ο ελληνικός λαός. Από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις; Από τον τέως Υπουργό Υγείας, Αντρέα Λοβέρδο, που έσπευσε να κατηγορήσει τον αντίστοιχο Υπουργό για τα χάλια της Υγείας; Από τον Μπένι που χαρακτήρισε το κόμμα του Τσίπρα υπεύθυνο για την κρίση; Από τον Αντωνάκη που ξαφνικά τον έπιασε ο πόνος για την πατρίδα; Μα, ποιον πείθουν αυτοί οι άνθρωποι; Εξάλλου, πώς να τον πείσουν; Με τι επιχειρήματα; Με τη γλυκόπικρη καραμέλα ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν έχει σχέδιο; Δηλαδή η Ν.Δ. και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. όλα αυτά τα χρόνια που κυβερνούσαν, είχαν σχέδιο; Κοροϊδευόμαστε; Σαν τους δημοσιογράφους που αποκαλούν φασιστικό κόμμα τη Χρυσή Αυγή και θεωρούν ότι αυτόματα πείθεται ο κόσμος για την ορθότητα των λόγων τους. Αναφέρομαι στους ίδιους δημοσιογράφους που έχουν κηρύξει επικοινωνιακό πόλεμο στη Χρυσή Αυγή. Αυτό δεν είναι φασιστικό;

Σηκώθηκε, λοιπόν, ο Κασιδιαρης, έριξε δυο ανάποδες στην Λιάνα και ο κόσμος αντέδρασε, θετικά και αρνητικά. Από το Τουίτερ. Μην γελάτε. Τα tags των Κασιδιάρη και Κανέλλη βρέθηκαν στην πρώτη δεκάδα παγκοσμίως (!). Έτσι είναι, όμως, ο Έλληνας. Τουιτάρει, μετατρέπεται σε χούλιγκαν πληκτρολογίου και μπινελικώνει τους πολιτικούς από το καφενείο, θεωρώντας ότι καθ' αυτόν τον τρόπο εκπληρώνει το πολιτικό και κοινωνικό του χρέος -φευ! Στο τσακίρ κέφι πάει στη Βουλή και πετάει και δυο μουντζίδια. Αντιλαμβάνεστε το μέγεθος της παράνοιας; Συνεπώς, θα αλλάξουν οι αντιλήψεις μετά τις εκλογές; Απίθανο! Τα μυαλά δεν αλλάζουν. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Αν είσαι ηθικά ακρωτηριασμένος, τέτοιος θα παραμείνεις. Κι όμως, η λύση έγκειται ακριβώς σε αυτό το σημείο: την αλλαγή. Την νοητική αλλαγή. Αν δεν αρχίσουμε να φερόμαστε ως άνθρωποι, κι όχι σαν άνθρωποι, δεν υπάρχει μέλλον -ούτε παρόν.

Και δεν αναφέρομαι μόνο στους πολιτικούς. Η φτώχεια και το τραγικό έλλειμμα έμπνευσης αντιστοιχούν σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο -η οικονομική φτώχεια είναι προέκταση κι όχι πρωτογενές αίτιο: όταν τα δύο μεγάλα κόμματα, μετά από παλινωδίες και υπαναχωρήσεις, συμφώνησαν, έστω και με αυτόν τον αξιοπερίεργο τρόπο, για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της Ελλάδος, σε συνεννόηση με την Ευρώπη, τα έριξαν όλα στους κακούς ξένους και το Μνημόνιο, αντί να πουν ότι αυτό είναι μια ανάγκη, την οποία επέβαλαν, καθαρά και ξάστερα θα μπορούσα να προσθέσω, οι δικές μας κάκιστες πολιτικές του παρελθόντος. Ξέφυγα, όμως. Το παθαίνω συχνά. Λέγαμε για την προκληθείσα φθορά της εξουσίας. Ανοίγεις, λοιπόν, την τηλεόραση να παρακολουθήσεις κανά ντοκιμαντέρ με ζαρκάδια και ιππόκαμπους και πέφτεις σε πολιτική εκπομπή με ελέφαντες και καρχαρίες. Και τι παρατηρείς; Εν αρχή, τσιρίδες, τσαμπουκάδες και μπόλικη ειρωνεία -κατά τους πολιτικούς, το πιο δυνατό επιχείρημα είναι τα ντεσιμπέλ της φωνής τους: έτσι ορίζεται ο διάλογός τους. Και, όπως είπαμε παραπάνω, πέφτει και καμιά ψιλή -μόδα είναι θα περάσει, αλλά ποια είναι η διαφορά της σωματικής βίας από τη λεκτική και την οικονομική βία που επί χρόνια ασκούν οι κυβερνώντες; Τύφλα να έχουν οι Αρειανοί και οι Π.Α.Ο.Κ.τσήδες. Μπροστά στους πολιτικούς οι οπαδοί μοιάζουν με γατάκια. Και σε τελική ανάλυση, ας απαγορευτούν οι μετακινήσεις πολιτικών. Όπως δεν πάνε οι Αρειανοί στην Τούμπα και υποχρεώνονται να βλέπουν το ματς από την καφετέρια ή το σπίτι τους έτσι και οι πολιτικοί να εκφράζουν τις απόψεις τους από το γραφείο ή την οικία τους. Κι αν πρόκειται για κάποιο τελικό κυπέλλου, σαν να λέμε ένα debate πολιτικών, ας οριοθετήσει ο Μπιτσαξής κενές ζώνες κι ας ακροβολίσει διμοιρίες Μ.Α.Τ. μέσα στο στούντιο.

Έπειτα, κανείς δε λέει τι θα γίνει. Ή τι μπορεί να γίνει. Αντιθέτως, όλοι λένε τι θα ήθελαν να γίνει. Και το μέλλον της χώρας -το δικό μας μέλλον- περιστρέφεται γύρω από έναν ατέρμονα κύκλο συζητήσεων, γεμάτο εκβιαστικά και εκφοβιστικά διλήμματα, ο οποίος εξαντλείται στο ποιος έφταιξε, στο ποιος φταίει και στο ποιος θα φταίξει. Με τους πολιτικούς να αποποιούνται τις ευθύνες που τους αναλογούν. Και δεν εννοώ στα λόγια, αλλά στις πράξεις. Για παράδειγμα, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. κατεβάζει τον Παπακωνσταντίνου. Σαν να σου λέει μέσα στα μούτρα σου: «Έλληνα ψηφοφόρε, σε γράφουμε στα παπάρια μας». Και ξέρετε  τι είναι να σε γράφει στα παπάρια του το πολιτικό θωρηκτό που ακούει στο όνομα Βενιζέλος; Ο Σαμαράς έφερε πίσω την Ντόρα, η οποία, όντας Πρόεδρος του κόμματος που ίδρυσε, είχε δηλώσει: «Τα δυο μεγάλα κόμματα φταίνε για την κατάντια της χώρας». Αλλά τι ψάχνω να βρω κι εγώ; Προσωπικά απαλλάσσω τον Σαμαρά λόγω παράνοιας. Τον πολιτικό εννοώ -ο ποδοσφαιριστής νομίζει ότι κερδίζει ο έχων την ομορφότερη κόμμωση κι όχι την καλύτερη τακτική. Η Παπαρήγα έχει βολευτεί στη θέση της χαλαρής αντιπολίτευσης και με όπλα την ξύλινη γλώσσα, την κυνικότητα και το λεξιλόγιο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κάθεται και παρατηρεί σαν ουδέτερος παρατηρητής τα τεκταινόμενα. Τα στελέχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έχουν ήδη ανασκευάσει τις δηλώσεις τους περί των δράσεων κατά των Μνημονίων και μάλιστα περνάνε στην αντεπίθεση, λέγοντας ότι ουδέποτε προέβησαν σε τέτοιες κουβέντες. Μολαταύτα, ο Τσίπρας, χρησιμοποιώντας μια ωραιοποιημένη γλώσσα και εξαπολύοντας στοχευμένα πυρά προς τον Αντωνάκη, φαίνεται να παίρνει τα ηνία της κούρσας -αλλά για ποια κούρσα μιλάμε;

Το χειρότερο είναι ότι Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ. εξακολουθούν να φέρονται, λόγω πολιτικής αδράνειας και έλλειψης αυτοκριτικής, σαν κόμματα εξουσίας. Το χείριστο είναι ότι ακόμα δεν το έχουν αντιληφθεί -το έχουν αντιληφθεί όλοι οι υπόλοιποι. Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Έχει δημιουργηθεί ένα τεράστιο κενό εξουσίας. Και ποιος θα το αναπληρώσει; Από την μία πλευρά δεν μπορείς να επιβραβεύσεις και να δώσεις ψήφο εμπιστοσύνης σε όλους αυτούς που έφεραν τη χώρα σε αυτό το σημείο κι από την άλλη δεν σου πάει η καρδιά να εκλέξεις ένα πολιτικά ανώριμο αγόρι, επειδή μιλάει με ωραίο ύφος -προσωπικά ουδείς με εκφράζει. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο εκλογικό αποτέλεσμα ή στο Σύνταγμα, αλλά στην έλλειψη ικανών, ηθικών και δίκαιων ανθρώπων. Στην έλλειψη ηγετών. Και, για μία ακόμη φορά, δεν αναφέρομαι μόνο στους πολιτικούς -θυμηθείτε τι ανέφερα πιο πάνω: πρέπει να λειτουργούμε ως άνθρωποι κι όχι σαν άνθρωποι. Και τώρα ξεχάστε όλα όσα έχω γράψει. Ορισμένες φορές δεν υπάρχουν έξυπνες ατάκες για να περιγράψεις μια (δυσχερή) κατάσταση, ούτε εύστροφα αποφθέγματα. Μπορεί να τα κάνεις όλα σωστά και να αναρωτιέσαι τι πηγαίνει στραβά. Μόνο που στη δικιά μας περίπτωση, τα κάνουμε όλα λάθος. Και τώρα, αποφασίστε: γκρεμός ή ρέμα;

Υ.Γ.1 Παρακολούθησα το Ολλανδία - Γερμανία και ομολογώ ότι δεν περίμενα τέτοια συμπεριφορά από τον Φαν Μάαρβικ. Ήταν παντελώς αδιάβαστος λες και δεν πήρε πρέφα τα λάθη της πρώτης αγωνιστικής! Λες και δεν πήρε πρέφα ότι έπαιζε με τους Γερμανούς! Τρομερά αφελές στήσιμο από τον Ολλανδό προπονητή: ασύνδετες γραμμές, έλλειψη συνεργασίας, μηδενικές αλληλοκαλύψεις και άκρατη φλυαρία. Σε έπιανε θλίψη να βλέπεις τους Ολλανδούς να παίζουν άμυνα σε στυλ Κατσουράνη: μαρκάρουμε, δείχνοντας από μακριά. Μέχρι κι ο Φαν Μπόμελ έγινε σοφτ παίχτης! Τολμώ να πω ότι η Γερμανία πήρε άνετα το ματς. Το συγκρότημα του Λεβ έχει ξεδιαλύνει ρόλους και ακολουθεί πιστά το πλάνο: όποτε πρέπει παίζει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας κι όποτε χρειάζεται ποδόσφαιρο αναμονής. Θα έχει τρομερό ενδιαφέρον να περάσουμε τους Ρώσους -άγνωστο το πως- και να πέσουμε πάνω στα panzer...

Υ.Γ.2 Οι προσφυγές σκάνε σαν πυροτεχνήματα, ο Αθανασιάδης είπε ότι θα πουλήσει το αμάξι του για να δώσει λεφτά στους παίχτες (!), ο Κόντης σταμάτησε να κάνει δηλώσεις, ο κόσμος έχει ξενερώσει τα μπούνια κι ο Τσαλτίδης μετατρέπεται σε Αρειανάρχης. Καλά πάμε.

Υ.Γ.3 Ο Andreas Kisser, κιθαρίστας των Sepultura, έσκασε μύτη στη Σουηδία με φανέλα ελληνικής ομάδας. Α.Ε.Λ., κουλτούρα... Sepultura!

Οι Χαϊλάντερ και η πρώτη γεύση

Τι γεύση μας έχουν αφήσει οι πρώτοι αγώνες; Και ποια είναι τα φόντα της Εθνικής; Προτού απαντήσω, πρέπει να αναφερθώ σε δυο γαργαλιστικές λεπτομέρειες. Πρώτον, απευθυνόμενος προς όλους τους οπαδικούς διαιτητολάγνους, παρατηρείται, για πολλοστή φορά, ότι το ελληνικό πρωτάθλημα δεν αποτελεί τη μοναδική περίπτωση εσφαλμένων διαιτητικών αποφάσεων. Έχουμε πει στο παρελθόν ότι όποιος πραγματικά παρακολουθεί ξένα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, γνωρίζει πλήρως πως το να γίνουν λάθη είναι αναπόφευκτο. Το ίδιο ακριβώς γίνεται και στο φετινό Euro. Το ίδιο ακριβώς γίνεται και στα Μουντιάλ. Το ίδιο ακριβώς γίνεται σε όλες τις διοργανώσεις. Συνεπώς, είναι προφανές ότι κλώνοι του Γιάχου, υπάρχουν πολλοί. Δεύτερον, αν κάποιος ποδοσφαιριστής θέλει να αποτυπωθεί στην ιστορία του ποδοσφαίρου και να αποκομίσει ποδοσφαιρική αθανασία υπάρχει μόνο μία λύση: τα Euro και τα Μουντιάλ -προφανώς και υπάρχουν εξαιρέσεις όπως ο Ουαλός Γκιγκς. Γιατί το γράφω αυτό; Θα το καταλάβετε παρακάτω. Έχουμε πει, εξάλλου, ότι αυτές οι διοργανώσεις αποκαθηλώνουν πολλά hot ονόματα του ποδοσφαίρου.

1ος Όμιλος

Ήταν προφανές ότι ήμαστε αδιάβαστοι. Συν τοις άλλοις, πώς καταλάβαινες ότι το παιχνίδι είχε ξεφύγει από τον έλεγχό μας; Πολύ απλά, απλούστατα, παρατηρούσες τον Κατσουράνη, ο οποίος αναγκάστηκε για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια να γυρίσει, τρέχοντας παρακαλώ, να καλύψει το άκρο της άμυνας. Και όχι δεν εννοώ το αριστερό, όπου ο Χολέμπας είχε στοχοποιηθεί από τους Πολωνούς, αλλά εκείνο του Τοροσίδη. Και ερωτώ: ποιος βοηθούσε τον Χολέμπας; Ουδείς! Έχουμε αργούς παίχτες και αργή ομάδα: το ένα δεν προϋποθέτει το άλλο, αλλά στη δίκη μας περίπτωση εφαρμόζεται πλήρως. Τα χαφ στο κέντρο δεν μπορούσαν να κόψουν τον ενθουσιασμό των Πολωνών, δεν αλληλοκάλυπταν και παρέλυαν την ομάδα ανασταλτικά και επιθετικά -μοναδική όαση ο Μανιάτης, ο οποίος, όμως, από όσο γνωρίζω, έχει δυο πνευμόνια κι όχι έξι. Και δεν έφτανε μόνο ότι δεν είχαμε διαβάσει για το διαγώνισμα, αλλά δεν είδα και εσωτερικές αλλαγές τακτικής από τον πάγκο. Τα λάθη διορθώθηκαν καθαρά από συγκυρίες. Πρώτον, με το που σκόραραν οι Πολωνοί, έριξαν τους ρυθμούς και προσπάθησαν να κρατήσουν το σκορ, θεωρώντας ότι οι Έλληνες (sic!) είναι ακίνδυνοι -ασχέτως αποτελέσματος η λογική των Πολωνών του ''πάω για το 1-0 και κωλοκάθομαι'' ήταν εσφαλμένη. Εν μέρει, είχαν δίκιο, καθώς ο Σαμαράς περνούσε την μπάλα για γκόμενα και ήθελε να την κρατάει συνεχώς στην αγκαλιά του, ο Νίνης φαίνεται σαν παλαίμαχος που δεν μπορεί να τρέξει στον ασβέστη ή να κρατήσει μπάλα κι ο Γκέκας δεν τροφοδοτήθηκε. Ωστόσο, είναι προφανές ότι μας υποτίμησαν: η Εθνική στα λίγα τετραγωνικά και στο χαμηλό τέμπο λειτουργούσε -πάντοτε λειτουργεί!- ικανοποιητικά, έστω κι αν αγωνιζόταν με δέκα παίχτες -είναι προφανές ότι η αποβολή του Παπασταθόπουλου έδωσε εξτρά κίνητρο στην Εθνική, την χαλύβδωσε και την απελευθέρωσε από το άγχος της πρεμιέρας. Δεύτερον, οι αλλαγές του Σάντος, αν και η δεύτερη δεν ήταν ορθολογική καθώς έπρεπε να βγει ο Σαμαράς κι όχι ο Γκέκας, έπιασαν τόπο. Θα πρέπει να ξέρουμε ότι οι αλλαγές, πρωτίστως οι εξωτερικές, είτε για λόγους τακτικής είτε για λόγους αναγκαιότητας, εμπεριέχουν αρκετό ρίσκο: αυτό που έχει στο μυαλό του ο προπονητής, το οποίο ουδείς άλλος γνωρίζει παρά εκείνος κι ο βοηθός του, δεν εφαρμόζεται πάντα στο χόρτο. Θέλω να πω ότι άλλες φορές βγαίνουν, άλλες φορές βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο. Εν προκειμένω, μας βγήκαν. Ο Κυριάκος προσέδωσε πάθος και δύναμη. Ο Σαλπιγγίδης σκόραρε, κέρδισε πέναλτι και έκανε άνω κάτω την άμυνα των Πολωνών. Και, τέλος, ο Φορτούνης έδειξε ποδοσφαιρική ωρίμανση: κινήθηκε εξαιρετικά στον χώρο, δεν κρύφτηκε και έβγαλε ωραίες μπαλιές, ακόμα και κάθετες που τόσο λείπουν από την ομάδα. Το αποτέλεσμα; Η ομάδα συντονίστηκε και οι Πολωνοί απορρυθμίστηκαν. Φαίνεται ότι κι αυτοί αδιάβαστοι ήταν. Κι αν ο Καραγκούνης ήξερε πως να εκτελεί πέναλτι, τότε η κατάσταση στον όμιλο θα ήταν ξεκαθαρισμένη σε μεγάλο βαθμό: η στάση του σώματος του παίχτη μαρτυρά το που θα στείλει την μπάλα. Επομένως, τι γεύση μου άφησε η Εθνική; Στο πρώτο μέρος εμφανίστηκε η ομάδα που θα θέλαμε να έχουμε, ενώ στο δεύτερο εκείνη που έχουμε. Ευτυχώς. Και ποια είναι τα φόντα; Κερδίζεις την Τσεχία -αίνιγμα οι επιλογές του Σάντος- και δίνεις τα πάντα όλα απέναντι στους Ρώσους.

Όσο για το επόμενο ματς του ομίλου, συνέβη το αναμενόμενο και το λογικό. Η Ρωσία σάρωσε την Τσεχία και έδειξε ιδιαίτερα μάχιμη και ορεξάτη: άριστη εκμετάλλευση των κενών χώρων, πολύ τρέξιμο, ακόμα και χωρίς την μπάλα, και ιδανική αποτελεσματικότητα. Όμως, άργησε χαρακτηριστικά να μπει στο κλίμα του ματς και θα μπορούσε να το πληρώσει. Οι Τσέχοι έδειξαν ότι βρίσκονται σε στάδιο ανασυγκρότησης κι ότι δεν έχουν το know how. Αφήστε που οι μπαρουτοκαπνισμένοι παίχτες της ομάδας (Ροζίτσκι και Μπάρος) έδειξαν ποδοσφαιρικά υπέργηροι και ξεζουμισμένοι κι όχι ποδοσφαιρικά ώριμοι ή έμπειροι. 

2ος Όμιλος

Το πρώτο μπαμ, αν μπορούμε να το αποκαλέσουμε έτσι, συντελέστηκε από τους Δανούς. Ο περισσότερος κόσμος είχε ξεγράψει εξαρχής του Δανούς, τους οποίους θεωρούσε πρώτο φαβορί για να δεχτούν τα περισσότερα γκολ στη διοργάνωση! Κι αυτοί, με όπλο το κεντρικό αμυντικό δίδυμο (Άγκερ και Κιάερ), τον Γιάκομπσεν (κλώνος του Καφού), τον Κβιστ, που τρόμαξε μέχρι και τον Φαν Μπόμπελ, και τον σκόρερ Κρον-Ντέλι, μπήκαν στο γήπεδο και κέρδισαν τους φλύαρους Ολλανδούς: όταν επιχειρείς 28 τελικές προσπάθειες και τελικά δεν σκοράρεις, τότε είναι προφανές ότι κάτι πάει στραβά -το σίγουρο είναι ότι οι Ολλανδοί χρειάζονται μαθήματα αγωνιστικής πειθαρχίας, ομαδικότητας και αλληλοκάλυψης. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έπαιξαν καλύτερα. Ήταν επιθετικοί, ορμητικοί και απειλούσαν με κάθε λογής τρόπο (εντός μεγάλης περιοχής, εντός μικρής περιοχής, κεφαλιές, μακρινές τορπίλες). Προσπάθησαν να φανούν ισοπεδωτικοί και να κάνουν επίδειξη ατομικών ικανοτήτων. Και, ίσως, αυτό να ήταν το μεγαλύτερό τους πρόβλημα: το γεγονός ότι οι ομάδες είχαν παρόμοια ποσοστά κατοχής, αποκαλύπτει την ευκολία με την οποία κράτησαν μπάλα οι Δανοί, ενώ, παράλληλα, φανερώνει την ανυπομονησία των Ολλανδών -ο Ρόμπεν πρέπει να γίνει πιο ομαδικός, ο Φαν Πέρσι πιο αποτελεσματικός, ο Σνάιντερ πιο ορεξάτος: το σύνολο του Φαν Μάαρβικ πρέπει να καταστεί πιο συνεργάσιμο και υπομονετικό. Εν τέλει, το τελικό αποτέλεσμα αδικεί τους ''Οράνιε'', αλλά το ποδόσφαιρο δεν είναι μπάσκετ: δεν κερδίζει πάντα, σχεδόν πάντα, ο καλύτερος.

Και πάμε στο Γερμανία - Πορτογαλία. Το ματς διεξήχθη στο Arena Lvil, στην Ουκρανία. Πρέπει να είναι το μοναδικό γήπεδο στον κόσμο που στα αποδυτήρια υπάρχει οργανωμένο κομμωτήριο. Δεν μπορώ να το εξηγήσω διαφορετικά. Βλέπεις, λοιπόν, τον ιματασιόν Ρονάλντο να βγαίνει στο γήπεδο και το πρώτο πράγμα που σου κάνει εντύπωση είναι το μαλλί του που έμοιαζε σαν βοϊδογλυψιά. Τελειώνει το πρώτο ματς, γίνεται ό,τι γίνεται και μπαίνουν οι παίχτες στα αποδυτήρια. Ξεκινά το δεύτερο μέρος, βγαίνει ο Ρονάλντο από τα αποδυτήρια και τον βλέπεις με μαλλί καρφάκια και κουρεμένο! Και τώρα, προσπαθήστε να συνειδητοποιήσετε το μέγεθος της  τρέλας. Την ώρα που ο Πάουλο Μπέντο, ευχόμενος να μην φτάσει η μπάλα στο κεφάλι του Γκόμεζ, εξηγούσε στον Περέιρα πως να προσέχει τις επελάσεις του Λαμ και του Ποντόλσκι, στον Κοεντράο να μην αφήνει τόσο συχνά τη θέση του, στον Μπρούνο Άλβες να λειτουργεί ως λίμπερο πίσω από τον Πέπε, στον Νάνι ότι πρέπει να μπουκάρει περισσότερο, στον Πόστιγκα ότι πρέπει να κρατάει μπάλα και να μην πανικοβάλλεται, και στον Μουτίνιο να μετατραπεί σε Ντέκο και να πάρει περισσότερες πρωτοβουλίες στο χώρο της μεσαίας γραμμής, ενώ συγχρόνως έδινε συγχαρητήρια στον Πέπε για την ώριμη εμφάνιση του και στους Βελόζο και Μεϊρέλες για την τακτική τους συμπεριφορά στα κεντρικά χαφ, κάποιος καθόταν στο κομμωτήριο των αποδυτηρίων και άλλαζε κόμμωση. Άντε να πάρεις μετά στα σοβαρά τον Ρονάλντο και την ομάδα της Πορτογαλίας. Θυμάστε που λέγαμε στην εισαγωγή για ποδοσφαιρική αθανασία; Ο Κριστιάνο μόλις έγινε αθάνατος. Για την αψεγάδιαστη ποζεριά του. Πάλι καλά που δεν σκόραρε, διότι θα μπορούσε πολύ εύκολα να βγει στις κάμερες και να δηλώσει με στόμφο: «Πάρτα Μέσι! Εγώ σκόραρα, η ομάδα σου δεν πέρασε καν στα τελικά!». Και για να σοβαρευτώ, η Γερμανία προσπάθησε να παίξει -και πράγματι έπαιξε- ποδόσφαιρο κατοχής, το οποίο, όμως, έμοιαζε περισσότερο με ποδόσφαιρο υπομονής παρά με πρωτοβουλίας: φάνηκε ικανοποιημένη και με το Χ και ελαφρώς ανέτοιμη, αλλά φρονώ ότι θα βρει ρυθμό -πάντα βρίσκει. Η Πορτογαλία περίμενε κάποια μαγική ενέργεια από τον Κριστιάνο, η οποία, πλην ενός πολύ δυνατού σουτ, δεν ήρθε ποτέ, έχει σοβαρότατο πρόβλημα στον δημιουργικό και επιθετικό τομέα (δεν υπάρχουν πλέον Παουλέτα, Ντέκο, Ρουί Κόστα και Φίγκο), αλλά τουλάχιστον ανασταλτικά και αμυντικά βρίσκονται σε ικανοποιητικά επίπεδα. Τα αντιαρματικά τους, πάντως, δεν μπόρεσαν να τρυπήσουν την θωράκιση των  panzer.

3ος Όμιλος

Και φτάνουμε στον δεύτερο αθάνατο του τουρνουά. Έχεις ήδη απολαύσει το μεγαλείο του Κριστιάνο, αλλά δεν χορταίνεις. Μόλις βλέπεις τον Τόρες, χαμογελάς. Τι να σου θυμίζει, όμως;

1. Μια κούκλα Μπάρμπι;
2. Τον  Τοτσέ;
3. Τον κλώνο του Γιούρκα Σεϊταρίδη που έχει ξεχάσει ότι επαγγέλλεται ποδοσφαιριστής;
4. Το μέγα σκάνδαλο του Ντελ Μπόσκε που τον προτίμησε αντί του εξαιρετικού φέτος Ρομπέρτο Σολδάδο; 

Ορίστε την επιλογή σας και το συζητάμε. Τέλος πάντων. Ας πάμε και στο ματς -αν και καθοδόν θα συναντήσουμε άλλον έναν Χαϊλάντερ. Θα πρέπει να ξέρουμε ότι οι Ιταλοί δεν είναι αφελείς. Ξέρουν να αμύνονται, να κόβουν τον ρυθμό με φάουλ, να ανεβάζουν το τέμπο, να ανοίγουν το πλάτος, να επιτίθενται αιφνιδιαστικά. Ο Πραντέλι εφήρμοσε ένα σχήμα με τρία σέντερ μπακ, τοποθετώντας τον Ντε Ρόσι ως δεκάρι της αμυντικής της γραμμής, και ενισχυμένη μεσαία γραμμή: ο άξονας των Ιταλών έκανε πολύ δουλειά και μπλόκαρε τα κεντρικά χαφ της Ισπανίας, τα οποία δεν γνώριζαν τον ρόλο τους -οι Ιταλοί δεν έδειξαν φόβο και πίστευαν την νίκη. Ακόμα και ο υπολογιστής Τσάβι παρουσιάστηκε μπερδεμένος, ενώ οι Ισπανοί, παρόλο που θα μπορούσαν να ταλαιπωρήσουν τις πτέρυγες των αντιπάλων τους, δεν επιχείρησαν να απλώσουν ιδιαίτερα το παιχνίδι τους: το 4-6-0 που όρισε ο Ντελ Μπόσκε δεν περιλάμβανε επελάσεις των ακραίων μπακ, ούτε καν του Άλμπα, δεν ενθάρρυνε το σπάσιμο μπάλας από τον Μπούσκετς προς τα πλευρά, δεν βρήκε ουσιαστική εφαρμογή για τον Φάμπρεγας, ο οποίος, παρά το γκολ που πέτυχε, αγωνίστηκε ανεπιτυχώς ως ψευτοεννιάρι, και, τέλος, μόνο ο Ινιέστα φάνηκε ενήμερος για το τι έπρεπε να κάνει μέσα στο γήπεδο, καθώς κι ο Νάβας που μπήκε στη θέση του Σίλβα. Ο Ντελ Μπόσκε ενδεχομένως να αισθάνεται πίκρα για το αποτέλεσμα, λόγω και των χαμένων ευκαιριών, αλλά δεν θα έπρεπε: οφείλει να προσθέσει στο παιχνίδι του νέα τακτικά στοιχεία, εύκολα αφομοιώσιμα από τους παίχτες. Από την άλλη πλευρά του λόφου, ο αειθαλής Πίρλο με τον Μότα και τον Μαρκίσιο να αγωνίζονται μπροστά του, ακόμα και να μετατρέπονται σε κρυφοί επιθετικοί, έφθειραν το passing game των Ισπανών και τους προσέδωσαν ανασφάλεια και εκνευρισμό -η κατοχή των Ισπανών έφτασε στο 60%, αλλά ήταν ανούσια. Η είσοδος του μπόμπερ Ντι Νατάλε στη θέση του ανεκδιήγητου Μπαλοτέλι ήταν το κερασάκι στην τούρτα -αν, αντί για τον Κασάνο, υπήρχε ένα σοβαρός επιθετικός, τότε το ματς θα είχε κλειδώσει. Ας σταθούμε, όμως, στον Μπαλοτέλι. Συμπεριφέρεται σαν ανώριμο παιδάκι που αγωνίζεται σε αλάνα και θεωρεί ότι είναι ο καλύτερος όλων. Και μιλάμε για έναν παίχτη που έχει δηλώσει ότι είναι παιχταράς κι ότι αξίζει την χρυσή μπάλα. Πραγματικός αθάνατος κι αυτός. Της έλλειψης αυτογνωσίας. Είμαι σίγουρος ότι ο Πραντέλι θα αναθεωρήσει αρκετά μέσα στο μυαλό του, όσον αφορά την στελέχωση της επιθετικής γραμμής, αλλά ελπίζω να μην πράξει το ίδιο με το σχήμα που επέλεξε: μου αρέσει ιδιαίτερα η διάταξη με τρία σέντερ μπακ και θεωρώ ότι η Ιταλία μπορεί να το εφαρμόσει ικανοποιητικά.

Η τελευταία ετυμηγορία αφορά το Κροατία - Ιρλανδία. Γνωρίζουμε ότι οι Κροάτες είναι ικανοί για το καλύτερο και το χειρότερο. Ότι είναι σοφτ και γρήγορη ομάδα. Αποπροσανατολίζεται εύκολα. Επίσης, γνωρίζουμε ότι έχει ντελικάτους παίχτες που μπορούν ανά πάσα στιγμή να δημιουργήσουν και να πετύχουν γκολ. Με τον Μόντριτς να επωμίζεται, σχεδόν άψογα, τον ρόλο του play maker και να λειτουργεί σαν θερμοστάτης ανάμεσα στις δυο πτέρυγες, τα πράγματα πήραν την αναμενόμενη τροπή. Για μια στιγμή, όμως. Ποιος μάρκαρε τον Μόντριτς; Εγκληματικό λάθος από τον Τραπατόνι που δεν έριξε κάποιον μαντουμανίστα πάνω στον Κροάτη, προτιμώντας να πιάσει χώρο -ομολογώ ότι δεν το περίμενα. Το 4-4-2 της Ιρλανδίας στηριζόταν στην δύναμη, στην άγνοια κινδύνου και στην τακτική πειθαρχία, αλλά τα προαναφερθέντα στοιχεία δεν μπορούν να υποκαταστήσουν πλήρως, αν και το έχουμε δει ορισμένες φορές, την τεχνική ανεπάρκεια: η αμυντική γραμμή κάθε φορά που πιεζόταν από τους παίχτες του Μπίλιτς μετέτρεπε την μπάλα σε ρουκέτα εδάφους-πτηνού, ενώ δεν μπορούσε να παίξει με ''την μπάλα κάτω''. Μολαταύτα, η τακτική προσήλωση ήταν ικανοποιητική: η ομάδα φαίνεται ότι είναι δουλεμένη κι ότι διακατέχεται από τακτικό ρεαλισμό. Το μοιραίο, πάντως, προήλθε από ένα ισχυρό της σημείο: τις εναέριες μονομαχίες -γνωρίζω, όμως, ότι υπάρχουν ισχυρές ενστάσεις για τους παράγοντες που διαμόρφωσαν το αποτέλεσμα. Και ποιο είναι το παράδοξο; Ότι στην επίθεση έπαιρνε τις κεφαλιές και στην άμυνα τις έχανε! Εν κατακλείδι, η Κροατία πήρε αυτό που ήθελε και ετοιμάζεται για μεγάλα ματς απέναντι σε Ιταλία και Ισπανία, ενώ η Ιρλανδία φαίνεται ότι ετοιμάζεται για ηρωικές μάχες.

Υ.Γ.1 Ετοιμαστείτε απόψε για τον τέταρτο αθάνατο της παρέας: τον Σουηδό μυτόγκα.

Υ.Γ.2 Θλίβομαι βαθύτατα από τα τεκταινόμενα της πολιτικής σκηνής και του κοινωνικού στίβου. Έχω πει και γράψει εκατοντάδες φορές ότι η κρίση (ή ''κρίση'') είναι πρωτίστως κρίση αξιών, ιδεών, φαντασίας και αποφασιστικότητας. Και το χειρότερο; Συμβιβαζόμαστε με αυτό.

Υ.Γ.3 Όταν ακούτε τη λέξη ''Χαϊλάντερ'', δεν σας έρχεται το παρακάτω τραγούδι στο μυαλό; Ελάτε, παραδεχτείτε το.