Οι βουκελάριοι εξαφανίστηκαν

Ναι, αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός. Συθέμελα ο πολιτικός κόσμος κλονίστηκε. Ο Βενιζέλος κλαίει σαν κουτάβι. Ο Σαμαράς προμηθεύτηκε τσίγκινο σωβρακάκι. Κι ο Τσίπρας αποφάσισε να συγκαλέσει την κοινοβουλευτική ομάδα για να δουν πως θα αντιμετωπίσουν, πάντοτε σαν μία γροθιά, τις εξελίξεις. Η κυρία με τον ξύλινο λόγο, την ανέκφραστη μουσούδα και τα χίλια ταγέρ δήλωσε: «Αυτό το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν με εκφράζει πια». Σωστό, θεμιτό και αναμενόμενο -να μας πει, όμως, ποιο ΠΑ.ΣΟ.Κ. την εξέφραζε. Με το τάγμα των πρασινοφρουρών να εξαφανίζεται προϊόντος χρόνου, όπως οι περίφημοι βουκελάριοι του Βελισ(σ)άριου (φώτο) στο Βυζάντιο, έχει μείνει μόνο ο Βενιζέλος να φυλάει τις κομματικές Θερμοπύλες. Με τους επί χρόνια ψηφοφόρους του κόμματος να προτιμούν τα νιάτα και τις υποσχέσεις -πάντα με το στόμα- του Αλέξη του Τσίπρα. Κι όλοι ξέρουμε το γιατί. Μπορούμε να το λέμε μεταξύ μας, αλλά απαγορεύται να το δηλώνουμε δημόσια. Η Διαμαντοπούλου, όμως, δεν σταματάει εδώ. Διερεύνησε τις αιτίες που το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πνέει τα λοίσθια. Έκανε λόγο για ''θέμα ηθικής αξιοπιστίας'' και ''πολύ μεγάλη αδυναμία επανεκίνησης''. Έπεσε διάνα. Αυτά είναι τα πραγματικά προβλήματα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Και στο τέλος πέταξε την πολιτική βόμβα: «Έχω ανάγκη την ταπείνωση». Ποιος σας είπε ότι οι πολιτικοί δεν κάνουν την αυτοκριτική τους; Ποιος διαδίδει τέτοια ασύστολα ψεύδη; Μια χαρά τα είπε η Διαμαντοπούλου. Ο κάθε πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του διαφημίζει την αυτοκριτική του, πάντοτε προς τέρψιν του κοινού, και μηδενίζει το κοντέρ. Για να αρχίσει νέες κωλοτούμπες, νέα ψέμματα και νέες υπερβολές. Ο πρώτος διδάξας υψηλοτάτου επιπέδου ήταν ο Λοβέρδος και πλέον έχουμε και την Διαμαντοπούλου. Γιατί, όμως, έχει ανάγκη την ταπείνωση; Νταξ, είπαμε ότι μηδενίζει το κοντέρ. Πού μηδενίζει; Στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Αφού, όπως δήλωσε, δεν την εκφράζει. Εμμέσως πλην σαφώς, λοιπόν, ετοιμαστείτε για νέο κόμμα υπό την αιγίδα της Διαμαντοπούλου.

Μην σας κάνει εντύπωση. Ο πολιτικός στίβος είναι σαν τον πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Αντί να μειώσουμε τις ομάδες, τις αυξάνουμε. Και το διατυμπανίζουμε κιόλας. Το παρουσιάζουμε ως κάτι ελκυστικό. Που θα αποβεί, ντεμέκ, υπέρ του ελληνικού ποδοσφαίρου. Το ίδιο γίνεται και στην περίπτωσή μας. Αντί να μειωθούν τα κόμματα, ο κάθε πικραμένος που δεν ''εκφράζεται'' μέσα από την κομματική του παράταξη, πάει, για ευνόητους λόγους, και ιδρύει το δικό του κόμμα. Και μετά έρχονται οι εκλογές και ακούς ορισμένους πολιτικούς να λένε ότι «η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί» και «χρειαζόμαστε αυτοδυναμία». Απίστευτα πράγματα. Μα αυτοί που τα λένε είναι ιδρυτές και μέλη των νέων κομμάτων που πλημμυρίζουν τον πολιτικό κόσμο! Και στο κάτω κάτω της γραφής, αν η κυρία Διαμαντοπούλου, και η κάθε κυρία Διαμαντοπούλου, έχει ανάγκη την ταπείνωση, να κλειστεί σε μοναστήρι ή να μείνει σε κάποιο ξερονήσι και να ζήσει σαν ασκητής. Με αυτά που προσφέρει η φύση. Έστω να πάει σε ένα από τα εξοχικά που διαθέτει. Να εγκατασταθεί εκεί και να καλλιεργεί ζαρζαβατικά. Και η μόνη ενασχόλησή της με την πολιτική να είναι οι συζητήσεις με τους κατοίκους της περιοχής για τα χρόνια της δόξης. Τότε που το πάλαι ποτέ περισπούδαστο ΠΑ.ΣΟ.Κ. έλυνε και έδενε. Έκοβε και έραβε. Με τους πρασινοφρουρούς να έχουν πιάσει όλα τα πόστα. Από υπουργικές καρέκλες και διευθυντικές θέσεις μέχρι κλητήρες και σκουπιδιάρηδες. Φαίνεται ότι εκείνο το ΠΑ.ΣΟ.Κ. την εξέφραζε. Διότι, για να είμαστε και λίγο ειλικρινείς, αν η κυρία Διαμαντοπούλου είχε τσίπα, θα αποχωρούσε εσαεί από το πολιτικό σκηνικό και θα μας άδειαζε τη γωνιά. Κι αυτή βάζει πρώτη ταχύτητα για ίδρυση νέου κόμματος. Αλλά γιατί χαλάω τη ζαχαρένια μου; Λες και δεν ξέρω ότι η πολιτική είναι σαν πρέζα. Και, μάλιστα, χωρίς κέντρο απεξάρτησης. Σαν τον Βενιζέλο, ο οποίος παίρνει τη δόση του διατηρώντας με μηχανική υποστήριξη έναν παρακμάζων κομματικό οργανισμό που πρέπει να αυτοδιαλυθεί.

Υ.Γ.1 Είμαι περίεργος να δω τι πρωτάθλημα θα έχουμε του χρόνου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα πλήξουμε. Κι ας μιλάμε για ένα βαρετό, όπως έχει καταντήσει, προϊόν. Ο γράφων, πάντως, ομολογεί, με πάσα ειλικρίνεια, ότι έχει κουραστεί και κορεστεί. Και δεν υπάρχει και κανά Mundial ή Euro για να ξεχαρμανιάσουμε.

Υ.Γ.2 Με αφορμή μια κουβέντα που συμμετείχα την Κυριακή, δηλώνω ευθαρσώς τα παρακάτω. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Δεν θα υπήρχαν τόσες κακομαθημένες γυναίκες εκεί έξω, αν δεν υπήρχαν οι αντίστοιχοι άντρες -αλλά και στερεότυπα- που τους επιτρέπουν να κάνουν ό,τι θέλουν. Και για να γίνω ακόμα πιο προκλητικός/κυνικός/υπερβολικός, για να βρει κάποιος γκόμενα πρέπει να είναι είλωτας του αιδοίου, λεφτάς, μαλάκας, λακαμάς, ψεύτης ή/και λαμόγιο. Για να βρει κάποιος νορμάλ τύπος μια νορμάλ γκόμενα πρέπει να πάρει ένα τουφέκι και να κυνηγάει ανεμόμυλους. Εκτός αν αυτός ο νορμάλ τύπος αποφασίσει ότι, προκειμένου να βρέξει το παξιμάδι του ή να καμουφλάρει τις ανασφάλειές του, πρέπει να πέσει πολλά επίπεδα. Και προσωπικά αρνούμαι να πράξω κάτι τέτοιο. Το σταματώ εδώ, διότι το υστερόγραφο θα βγει μεγαλύτερο από την ανάρτηση.

Υ.Γ.3 Δεν ξέρω πόσοι από εσάς γνωρίζετε τον Hercule Poirot. Πρόκειται για φανταστικό χαρακτήρα της Agatha Christie. Βέλγος στην καταγωγή, ενίοτε παράξενος, ελαφρώς αλαζόνας, αλλά πάντοτε κομψός και gentleman. Το χόμπι του, έστω το επάγγελμά του, είναι να εξιχνιάζει μυστήρια, κυρίως φόνους. Και πάντοτε με επιτυχία. Έχει γυριστεί και σειρά. Με τον εξαιρετικό David Suchet στο ρόλο του Poirot. Σας προτρέπω να την παρακολουθήσετε. Δεν θα το μετανοιώσετε!

Υ.Γ.4 Ναι, είναι ένα από τα καλύτερα hard rock κομμάτια που υπάρχουν στο μουσικό χάρτη. Και ναι, το έχω ξαναποστάρει. Αλλά δεν το χορταίνω!

In the still of the night, I hear the wolf howl, honey, Sniffing around your door, In the still of the night, I feel my heart beating heavy, Telling me I gotta have more, In the shadow of night, I see the full moon rise, Telling me what's in store, My heart start aching, My body start a shaking, And I can't take no more, no, no, Now I just want to get close to you, An' taste your love so sweet, And I just want to make love to you, Feel your body heat...

Οι αλληλοεξουδετερώσεις, η αμυντική γραμμή και οι σχέσεις

Δύο ήταν τα αινίγματα που συνόδευαν τον τελικό. Το πρώτο έχει να κάνει με το τι είδος ποδοσφαίρου θα βλέπαμε από τις δυο ομάδες, ειδικά στο πρώτο 20λεπτο. Το δεύτερο ποιος θα είναι ο αντικαταστάτης του Γκέτσε. Ας ξεκινήσουμε από το τέλος. Τι θα έκανε ο Κλοπ; Θα έβαζε τον Σαχίν στον άξονα και τον Ρόις αριστερά ή θα μετατόπιζε τον τελευταίο στον άξονα και θα προτιμούσε για τα αριστερά τον Γκρόσκροϊτς; Τελικά προτίμησε τον Γκρόσκροϊτς, με τον Ρόις να έχει έναν ελεύθερο ρόλο πίσω από τον Λεβαντόφσκι, και μάλλον δικαιώθηκε για αυτό που είχε στο μυαλό του. Ο Γερμανός μέσος έκανε ένα πολύ καλό ανασταλτικό παιχνίδι, αλλά στην επίθεση ήταν αμέτοχος. Ουσιαστικά αλληλοεξουδετερώθηκε με τον Λαμ, με τον τελευταίο να αρχίζει τις επελάσεις και να δίνει στήριγμα στον Ρόμπεν (φώτο) μετά το 75' λεπτό. Αλλά η πλευρά του Γκρόσκροϊτς δεν είχε μόνο τον Λαμ: υπήρχε κι ο Ρόμπεν. Κι αυτόν δύσκολα τον σταματάς με τεχνάσματα τύπου ''Γκρόσκροϊτς''. Είχαμε πει, εξάλλου, ότι θα ήταν τακτικό έγκλημα από τον Κλοπ να μην καλύψει ποσοτικά τα άκρα της άμυνάς του. Τι έκανε, λοιπόν; Έβαλε τον Γκρόσκροϊτς αριστερά και μπλόκαρε τον Λαμ, για να απομονώσει τον Ρόμπεν, έδωσε εντολή στον Μπέντερ να καλύπτει διαγώνια τον Σμέλτσερ, και, όποτε ο Ολλανδός συνέκλινε προς το κέντρο αμύνης, έβγαινε ο Χούμελς για να τον τρομάξει. Τον τρόμαξε μία, τον τρόμαξε δύο, την τρίτη φορά ήρθε η σειρά του Ρόμπεν να τον τρομάξει. Τι άλλο να κάνει ο Κλοπ; Θα μπορούσε ίσως, προϊόντος χρόνου, να προκρίνει τις παγίδες.

Δεν ήταν, όμως, μόνο ο Γκρόσκροϊτς που αλληλοεξουδετερώθηκε με τον Λαμ. Υπήρχε κι ο Μπλαστσικόφσκι με τον Αλάμπα, αν και οφείλω να ομολογήσω ότι στα πρώτα λεπτά του αγώνα ο Αυστριακός συνάντησε τρομακτικά προβλήματα -θα μιλήσουμε παρακάτω για το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Επίσης, υπήρχε ο Γκουντογκάν με τον Σβάινσταϊγκερ. Ναι, ο πρώτος έτρεξε άπειρα χιλιόμετρα στον άξονα, όντας σε διάταξη λοξής φάλαγγας με τον Μπέντερ να βρίσκεται λίγα μέτρα πιο πίσω του, αλλά, επί της ουσίας, δεν μπόρεσε να πάρει μέτρα στο επιθετικό παιχνίδι. Με τον Σβάινσταϊγκερ σε μέτρια βραδιά (κλισέ), αναδύθηκε η ποιότητα του Χάβι Μαρτίνεθ, ο οποίος σου έδινε την εντύπωση ότι κρατούσε μόνος του τη μεσαία γραμμή. Μεγάλη ψυχραιμία, σωστές τοποθετήσεις και ικανοποιητικές μεταβιβάσεις, σε παράλληλο και διαγώνιο επίπεδο, συνέθεσαν μια άκρως ώριμη ποδοσφαιρική εμφάνιση από τον Βάσκο. Βέβαια, τις αρετές τους τις γνωρίζαμε από την θαυμάσια Μπιλμπάο του Μπιέλσα. Δεν περιμέναμε τον τελικό. Προς τα πού έσπαγε τις μπάλες ο Χάβι Μαρτίνεθ; Προς τον Ριμπερί και τον Ρόμπεν. Λέγαμε στο προηγούμενο άρθρο ότι ο Χάινκες έπρεπε να μιλήσει ξεχωριστά σε αυτούς τους δυο ποδοσφαιριστές. Για να προλάβει το κακό. Υποθέτω ότι το έπραξε. Αλλά ο Ριμπερί παραλίγο να τα τινάξει όλα. Κακόκεφος, γκρινιάρης και συχνά θυμωμένος για ανούσιους λόγους, θύμισε γκόμενα που δεν τις κάνεις τα χατίρια. Κακώς δεν αντικαταστάθηκε νωρίτερα από τον Χάινκες.

Και φτάνουμε στο σημείο που όλοι περιμέναμε. Το τι είδους ποδόσφαιρο επέλεξαν να παίξουν οι δυο αντίπαλοι. Πριν αρχίσω εις βάθος τις τακτικές αναλύσεις - τρομάρα μου!-, πρέπει να πω δυο πραγματάκια που αποτελούν ένα είδος σταθεράς. Σαν φυσική ένα πράγμα. Πρώτον, η Ντόρτμουντ είναι μια ομάδα που στηρίζεται στο σύνολο. Δεν έχει τον παίχτη σταρ που μπορεί με μια προσωπική ενέργεια να αλλάξει τη ροή του ματς. Πολύ καλοί οι Ρόις, Λεβαντόφσκι και Γκουντογκάν, αλλά δεν είναι, π.χ., Μέσι ή Ζιντάν. Δεν είναι καν Ρόμπεν. Μπορεί κάποια στιγμή να γίνουν, αλλά αυτή η στιγμή δεν ήρθε ακόμα. Και νομίζω ότι για αυτόν τον λόγο η απουσία του Γκέτσε πόνεσε ψυχολογικά την ομάδα του Κλοπ περισσότερο από αγωνιστικά: το σύνολο έχασε ένα υπερπολύτιμο γρανάζι. Δεύτερον, η Ντόρτμουντ τρέχει. Πολύ. Πάρα πολύ. Και τρέχει ποιοτικά. Αυτό το καταλάβαμε, για μία ακόμη φορά, από το διαολεμένο πρώτο 20λεπτο. Οι τυπικά γηπεδούχοι έπιασαν ένα υψηλότατο τέμπο, κορυφαίου επιπέδου, που δείχνει πόσο σκληρά έχει δουλέψει αυτή η ομάδα στην προπόνηση. Αξιοποιούσαν όλο το πλάτος του γηπέδου, κυρίως την δεξιά πτέρυγα, και όλα τα γρανάζια του συνόλου, και προσπάθησαν να λυγίσουν ψυχολογικά τον αντίπαλο. Μπορώ να πω ότι τα κατάφεραν. Για αυτό και οι παίχτες του Χάινκες οπισθοχώρησαν άτακτα τις γραμμές τους, σαν ένα είδος ενστικτώδους αυτοσυντήρησης, και περίμεναν να περάσει η μπόρα. Η Μπορούσια μπήκε με τρομακτική ορμή που συμπαρέσυρε, σαν χείμαρρος, όλους τους παίχτες των Βαυαρών. Όλους, πλην Νόιερ. Με συγχωρείτε, αλλά στο πρώτο 20λεπτο δεν υπήρχε Μπάγερν στο γήπεδο. Υπήρχε μόνο ο Νόιερ. Ο Κλοπ πίεσε στα 4/4 του γηπέδου (!) και επιχείρησε να εξαργυρώσει την ξέφρενη ορμητικότητά του με κάποιο γκολ. Και μόλις έχανε την μπάλα, λάμβανε μέρος με εξαιρετική πειθαρχία η μετάβαση από φάση επίθεσης σε φάση άμυνας. Ήταν προφανές ότι ήθελε να προηγηθεί νωρίς και να αναγκάσει την Μπάγερν να ανοιχτεί: οι αντεπιθέσεις μετά στους κενούς χώρους θα αναλάμβαναν τα υπόλοιπα. Επίσης, γνώριζε ότι σε περίπτωση παράτασης οι παίχτες του δεν θα άντεχαν σωματικά: η ομάδα δεν διαθέτει ποιοτικό βάθος πάγκου και δεν μπορεί να διατηρήσει υψηλές στροφές για παραπάνω από 60-65 λεπτά. Και έτσι ακριβώς έγινε: το ξέφρενο πρώτο 20λεπτο είχε κόστος.

Η Μπάγερν, μη έχοντας επιλογές και όντας ανήμπορη να αντιδράσει, περίμενε υπομονετικά να εξασθενήσει η ορμητικότητα των αντιπάλων. Και πράγματι, έστω και με ορισμένα τερτίπια της μπάλας, οι τυπικά φιλοξενούμενοι, δίνοντας βάθος στην αμυντική τους γραμμή, αλλά και σε όλη την άμυνα, κράτησαν χαρακτήρα και άρχισαν να παίρνουν μέτρα. Το τέμπο εκ μέρους της Ντόρτμουντ έπεσε αισθητά, αλλά η ομάδα δεν έγινε ξαφνικά ακίνδυνη. Όχι, βέβαια! Είχε ακόμα απόθεμα βενζίνης στο ρεζερβουάρ. Η Μπάγερν σταδιακά ισορρόπησε το παιχνίδι (κλισέ), άρχισε να μετατρέπει σε ουσία την κατοχή, αλλά έδειξε λίγα πράγματα. Προσπαθούσε με γεμιστά και ψηλές μπαλιές να προωθήσει την μπάλα μπροστά, καθώς οι Γκουντογκάν και Μπέντερ είχαν φράξει την μεσαία γραμμή. Σε εκείνο το σημείο, ο μόνος που ήταν επικίνδυνος στο στρωτό ποδόσφαιρο ήταν ο Ρόμπεν. Η ομάδα, πάντως, έβγαλε φάσεις και θα μπορούσε να σκοράρει. Η Ντόρτμουντ, όμως, είχε τον δικό της Νόιερ. Στο δεύτερο ημίχρονο, και συγκεκριμένα από το 60' λεπτό και έπειτα, η Ντόρτμουντ έριξε συνειδητά τους ρυθμούς, έδωσε χώρο στον αντίπαλο, έδειξε να αποδέχεται την κατοχή της Μπάγερν και εμφάνισε σημάδια αταξίας ή λάθος διάταξης, ενώ, παράλληλα, φάνηκε να μένει από δυνάμεις. Στο τελευταίο μισάωρο ανέλαβε ο Ολλανδός εξτρέμ. Με όπλο την ταχύτητά του και την ικανότητά του στην κλειστή ντρίμπλα, ''βγήκε μπροστά'' και έδωσε το έναυσμα για αντεπίθεση. Κι ο καλύτερος συμπαίχτης του ήταν η αμυντική γραμμή της Ντόρτμουντ που πρόδωσε κάθε ελπίδα για επικράτηση. Φοβερή δυσλειτουργία στο τεχνητό οφσάιντ, καθώς οι Μίλερ, Ρόμπεν και Μάντζουκιτς δεν είχαν πρόβλημα να το σπάνε κατά το δοκούν, πολλά προβλήματα με την μπάλα κάτω, κυρίως με τον Χούμελς που ανελάμβανε την ευθύνη της πρώτης πάσας, και αδυναμία στο ένας εναντίον ενός. Ουσιαστικά, η Ντόρτμουντ του πρώτου 30λέπτου δεν είχε σχέση με την Ντόρτμουντ του τελευταίου μισάωρου. Δεν είχε διάρκεια. Και η Μπάγερν του τελικού δεν είχε σχέση με αυτό που περιμέναμε να δούμε.

Υ.Γ.1 Οι εκλογές τελείωσαν. Ο Σκόρδας, για μία ακόμη φορά, μπήκε στο περιθώριο και ο Ηλιάδης ανέλαβε τα ηνία. Καλή μας τύχη.

Υ.Γ.2 Μπράβο στον μπασκετικό Άρη. Δεν πειράζει που δεν πέρασε τον Πανιώνιο. Το πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις. Ακόμα και χωρίς την πολυπόθητη πρόκριση, πρόκειται περί αγωνιστικής υπέρβασης.

Οι Γερμανοί ξανάρχονται

Δεν το κατάλαβα αυτό. Γιατί να θεωρείται ντροπή το γεγονός ότι δυο γερμανικές ομάδες έφτασαν στον τελικό του τσου λου; Επειδή προέρχονται από τη χώρα του δεύτερου Χίτλερ, όπως ο Τράγκας αποκαλεί την Μέρκελ; Επειδή δεν αγωνίζονται σε ένα προηγμένο πρωτάθλημα, ισάξιο π.χ. του ισπανικού; Επειδή δεν αποτελούν μεγάλα ευρωπαϊκά μεγέθη; Με συγχωρείτε, αλλά τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει. Ανυπόστατες απόψεις. Άκρως επιφανειακές. Ελλειμματικές σε λογική. Και, τολμώ να πω, χωρίς ιδιαίτερη γνώση και αγάπη για το άθλημα. Διότι, όσο και να κατσαρώσω το μυαλό μου, δεν μπορώ να βρω ποιες άλλες ομάδες θα μπορούσαν να βρίσκονται στις θέσεις τους. Ίσως δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία.

Μπάγερν και Ντόρτμουντ, λοιπόν, ή Ντόρτμουντ και Μπάγερν, αν προτιμάτε, συγκρούονται για ένα ακόμη παιχνίδι. Αυτή τη φορά, όμως, δεν πρόκειται για ματς του γερμανικού πρωταθλήματος. Και μπορεί η Μπάγερν να έχει υψηλότερο μπάτζετ, ακόμα και να είναι ανώτερη της Ντόρτμουντ, αλλά σε έναν αγώνα, και δη (και) τελικό Champions League, όλα γίνονται. Οι διαφορές εξαϋλώνονται. Τα προτερήματα μετατρέπονται σε ελαττώματα. Η ψυχολογία ερμηνεύει το δικό της ρόλο. Όπως εύστοχα έγραψε ο Αλέξης Σπυρόπουλος για την διαφορά μεταξύ των δυο ομάδων: «Σε 38 αγωνιστικές θα φανεί. Σε ένα ματς κρύβεται». Οι δυο αντίπαλοι, όμως, γνωρίζονται καλά. Δεν έχουν να κρύψουν το παραμικρό. Δεν υπάρχουν μυστικά. Δείγμα του ότι δεν φοβούνται. Ο ένας τον άλλον και οι δυο μαζί τους υπολοίπους. Το μόνο που έχουν να φοβηθούν είναι ο κακός τους εαυτός. Αυτόν δύσκολα τον αντιμετωπίζεις. Πολύ δύσκολα, για την ακρίβεια. Ας μην ξεχνάμε ότι οι παίχτες και οι προπονητές είναι άνθρωποι. Με πάθη και αδυναμίες. Δεν είναι ρομπότ. Και συχνά κάνουν λάθη. Είναι προφανές ότι στον τελικό απαγορεύονται τα λάθη. Αλλά είναι σίγουρο ότι θα γίνουν. Για παράδειγμα, στην τακτική. Με δεδομένο ότι η Μπάγερν παίζει με μεγάλος πλάτος σε όλο το γήπεδο, δηλαδή ένας εναντίον ενός, όβερλαπ και συνεργασίες, θα είναι έγκλημα του Κλοπ να μην προκρίνει τις βοήθειες στα άκρα της άμυνας. Όπως, επίσης, θα πρέπει να εξαντλήσει σωματικά και ψυχολογικά τον ενορχηστρωτή της Μπάγερν. Μην αναρωτιέστε ποιος είναι! Προφανώς μιλάω για τον Σβάινσταϊγκερ. Παίρνει την πρώτη πάσα, παίζει παράλληλα, παίζει κάθετα, παίρνει μέτρα στον άξονα, σουτάρει. Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Μήπως έναν καλό παρτενέρ στη μεσαία γραμμή; Μα, κι αυτός υφίσταται! Ο Χάβι Μαρτίνεθ αλληλοσυμπληρώνει ιδανικά τον Γερμανό συμπαίχτη του. Και μπροστά από τη μεσαία γραμμή αγωνίζεται ο Μίλερ. Ναι, ξέρω, δεν σου γεμίζει το μάτι. Είναι αδύνατος, ψηλός και φαινομενικά άτεχνος. Αλλά τη δουλειά του την κάνει και με το παραπάνω. Ποια είναι αυτή; Να χώνεται μέσα στη μεγάλη περιοχή και να σκοράρει. Ακόμα και άμυνα παίζει. Σκυλίσια. Την ιδρώνει τη φανέλα.

Ωστόσο, δεν είναι μόνο η τακτική. Υπάρχουν και ατομικά λάθη. Αυτά των παιχτών. Είπαμε: κι αυτοί άνθρωποι είναι. Συχνά δρουν εγωιστικά. Θέλουν να πάρουν τη δόξα. Δεν τους κατηγορώ. Σε τέτοια ματς απολαμβάνεις μερική ποδοσφαιρική αθανασία. Αλλά να βάζεις πάνω από την ομάδα τον εαυτό σου; Είναι σωστό; Θεμιτό; Όχι, δεν είναι, αλλά μεγάλο μερίδιο ευθύνης σε αυτό το κομμάτι έχει ο προπονητής. Κι ο Χάινκες καλό θα είναι να πει δυο πράγματα στον Ρόμπεν, ακόμα και στον Ριμπερί. Διότι καλές είναι οι ατομικές ενέργειες και οι πρωτοβουλίες, αλλά συχνά ο παίχτης, και μάλλον συνειδητά, τις μπερδεύει με τις ατομιστίες. Τα ίδια ισχύουν και στο αντίπαλο στρατόπεδο. Ο Κλοπ θα πρέπει να πείσει τον Ρόις και τον Λεβαντόφσκι ότι δεν χρειάζονται ανούσιοι ηρωισμοί. Η ομάδα του, άλλωστε, πάντα στηριζόταν στην αρτιότητα του συνόλου. Εξάλλου, είναι γνωστό ότι με μια καλή τακτική μπορείς να νικήσεις έναν ανώτερο αντίπαλο. Κι ας απουσιάζει ο Γκέτσε. Αυτό ενδέχεται να προσθέσει ένα είδος μυστηρίου στο τι Ντόρτμουντ θα δούμε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα παρακολουθήσουμε ένα απολαυστικό παιχνίδι. Και είθε να κερδίσει ο καλύτερος!

Υ.Γ.1 Ο Σκόρδας επέστρεψε δριμύτερος. Το ίδιο και οι ανταγωνιστές του. Κάποιες στιγμές μου φαίνεται ότι ο Άρης είναι μια πανέμορφη γκόμενα που πολιορκείται από ορισμένους τυχάρπαστους. Σαν την Πηνελόπη, ένα πράγμα. Με τη διαφορά ότι εμείς ακόμα περιμένουμε τον δικό μας Οδυσσέα. Και μάλλον θα περιμένουμε για πολύ ακόμα.

Υ.Γ.2 Όλα καλά. Για όλους. Την Κυβέρνηση. Το Κράτος. Τους πολίτες. Η νομολαγνεία φροντίζει για αυτό. Ή μήπως όχι;

Υ.Γ.3 Το δώρο που έκανα στον εαυτό μου, ένεκα της ονομαστικής μου εορτής, ήταν μια μπλούζα του Νίκου Γκάλη! Την παρήγγειλα και σε μία μέρα ήταν σπίτι μου. Μη με ρωτάτε ποια μπλούζα. Εννοείται η Gangster! Μόλις τη φόρεσα, ανατρίχιασα!

Υ.Γ.4 Γκαρσόν, πιάσε τρία Johnny B. Goode!

Τι απέγινε αυτό το παιδί;

Τις προάλλες, χάζευα την επετηρίδα από το Γυμνάσιο και το Λύκειο. Ανέμελα χρόνια. Παρατηρούσα τους παλιούς μου συμμαθητές, έναν προς έναν, και αναρωτιόμουν τι απέγιναν αυτά τα παιδιά. Η προσοχή μου, όμως, επικεντρώθηκε κυρίως σε ένα συγκεκριμένο άτομο. Το όνομα του: Κωστής. Τι να απέγινε, άραγε, αυτό το παιδί; Τι να του συνέβη; Πώς να διαχειρίστηκε τα τερτίπια της μοίρας;

Ολοκληρωμένη απάντηση δεν μπορώ να σας δώσω. Ίσως είναι καλύτερα να απαντήσουν εκείνοι που γνωρίζουν ακόμα αυτό το παιδί και διαπιστώνουν ιδίοις όμμασι, σαν ένα είδος αυτόπτη μάρτυρα, την εξέλιξή του. Διότι -οφείλω να σας πληροφορήσω- ακόμα παιδί είναι. Θέλει να γελάει, να χαμογελάει, να παίζει, να διασκεδάζει, ακόμα και να κάνει ή να λέει χαριτωμένες ανοησίες. Κι ας σου βγάζει σοβαρότητα. Μια αίσθηση υπευθυνότητας. Μια νότα λογικής. Κατά βάθος είναι ένα ναζιάρικο και τσαχπίνικο αγόρι που βρίθει μερικής αθωότητας. Μάλιστα, έχει φτάσει στο σημείο να χαίρεται με τη χαρά του άλλου, ακόμα και να συγχωρεί! Έστω κι αν αυτός ο άλλος του έχει φερθεί άσχημα. Σκάρτα. Ανέντιμα. Ψυχολογική διαστροφή; Μπορεί. Συναισθηματικό βίτσιο; Μάλλον. Πάντως, σε αντίθεση με αυτό που πιστεύουν οι περισσότεροι, κάτι τέτοιο αποτελεί, νομίζω, ύψιστο προσωπικό παράσημο. Ίσως, εν τελει, να πρόκειται για κάποια από τις λογικές τρέλες που επιχειρεί κατά καιρούς. Όπως η προσπάθειά του να βρει εργασία. Το ότι δεν βρίσκει απλά προσδιορίζει το χειρότερο. Το χείριστο είναι η αντιμετώπιση που λαμβάνει από ορισμένη μερίδα του κοινωνικού του περίγυρου. Με τα χτυπήματα να είναι απανωτά. Και συχνά κάτω από τη μέση. Να νοιώθει ανίκανος, άχρηστος. Να του λένε ότι κάθεται κι ότι είναι άεργος. Πως δεν προσπαθεί αρκετά και δεν ενδιαφέρεται. Πως, επειδή δεν εργάζεται, δεν έχει δικαίωμα να αισθάνεται κουρασμένος. Μέχρι και σφιχτοχέρη τον έχουν αποκαλέσει, επειδή το περιορισμένο του μπάτζετ δεν τού επιτρέπει σπατάλες, συνεχή κεράσματα και πολυσχιδείς δαπάνες. Που να ήξεραν την πραγματική αλήθεια! Μολαταύτα, αντέχει -ευτυχώς υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις που τον στηρίζουν. Και έχει το τακτ να ακούει στωικά, και πάντοτε με προθυμία, τα παράπονα των άλλων για τα της εργασίας τους. Παραμένει, μαθαίνω, ψύχραιμος, υπομονετικός και αισιόδοξος, δηλαδή εχθρός της γκρίνιας. Κι ας μεταφράζει μεγάλη μερίδα του κόσμου την υπομονή ως αδιαφορία, τεμπελιά ή ανοχή. Μακάρι να ανακαλύψουν κάποτε ότι πρόκειται για υπέρτατη αρετή! Τους το εύχομαι ολόψυχα! Όσο για την αισιοδοξία, οι περισσότεροι θεωρούν ότι αποτελεί ένα δονκιχωτικό ταξίδι με βάρκα την ελπίδα. Ίσως αυτοί οι άνθρωποι να μην πιστεύουν στα θαύματα -αλλά πιστεύουν πολύ εύκολα αυτά που δύσκολα σκέφτονται. Όμως, τι άλλο θα μπορούσε να είναι ο ήρωας της ιστορίας μας; Απαισιόδοξος; Δεν ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία του: η θέλησή του, η οποία μερικές φορές επισκιάζει τη λογική του, τού επιβάλλει να είναι αισιόδοξος. Εξάλλου, δεν φαίνεται να έχει κάποια χρησιμότητα το να είναι κάτι άλλο.

Για αυτό ακριβώς παραμένει ο εαυτός του. Ένα παιδί. Ένα ώριμο παιδί. Με εξάρσεις συναισθηματισμού. Χωρίς να φοβάται να εκφράσει αλήθειες, έστω κι αν ορισμένες φορές πρέπει να είναι πιο προσεκτικός ως προς τον τρόπο, να ζητήσει συγγνώμη ή να πει ευχαριστώ. Που δεν έχει ανάγκη, και δεν επιθυμεί, να πλασάρει μια ωραιοποιημένη εικόνα του εαυτού του. Μολονότι αρκετοί έχουν προθυμοποιηθεί, κι όχι απαραίτητα από καλοσύνη, να δημιουργήσουν ένα προφίλ για λογαριασμό του. Μάλλον αχρείαστο, δεν νομίζετε; Σαν τα ελαττώματα που έχει. Γιατί ξαφνιάζεστε; Ως άνθρωπος έχει πάθη, ατέλειες και αδυναμίες. Και κάνει λάθη. Όπως, για παράδειγμα, ότι περιμένει κάποιες φορές να σκέφτονται και οι άλλοι σαν αυτόν. Ή, όντας αυστηρός κριτής του εαυτού του, να έχει υψηλές απαιτήσεις από συγκεκριμένα άτομα που σημαίνουν πολλά για εκείνον, π.χ. γκόμενα ή καλός φίλος. Επίσης, μάλλον θα πρέπει να χαλαρώσει τους αντιδραστικούς του μηχανισμούς και τις άμυνές του σε εύθραυστες καταστάσεις που χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής. Ωστόσο, ένα από τα μεγαλύτερά του λάθη, ίσως το μεγαλύτερο, είναι ότι τα παραδέχεται. Αλλά, μήπως η παραδοχή των λαθών συνιστά μια μορφή αρετής; Για τους περισσοτέρους, όχι. Μάλλον την ερμηνεύουν σαν αδυναμία. Ως αποτέλεσμα γίνεται έρμαιο στις ορέξεις άκαρδων, ''αναμάρτητων'' ανθρώπων. Λες και πάσχουν από μία ανίατη ασθένεια που αγγίζει τα όρια της διαστροφής και τους επιβάλλει να κατακεραυνώνουν εκείνον που έχει τα κότσια να παραδεχτεί τις αστοχίες του. Καημένε, Κωστή! Μην ανησυχείτε. Δεν έχω πρόθεση να υπερασπιστώ τον πρωταγωνιστή μας. Εν τέλει, δεν έχει σημασία τι πιστεύω εγώ για αυτόν. Ούτε τι πιστεύουν οι άλλοι. Σημασία έχει τι πιστεύει ο ίδιος για τον εαυτό του. Ξοδεύουμε, βλέπετε, τόσο πολύ χρόνο και κόπο στο να αναρωτιόμαστε τι γνώμη έχουν οι άλλοι για μας που αμελούμε τεχνηέντως να εξερευνήσουμε το βαθύτερο εγώ μας. Και νομίζω ότι αυτό το ώριμο αγόρι ξέρει πάρα πολύ καλά από τι είναι φτιαγμένο και ποια είναι τα όριά του. Κι αν είναι τόσο έξυπνο και ικανό όσο θεωρείται από μέγιστη μερίδα του κόσμου, τότε δεν θα έχει κανένα πρόβλημα να τιμωρήσει τα όποια ελαττώματά του και να υπερπηδήσει τα εμπόδια, σωματικά και ψυχολογικά, που του παρουσιάζονται -αλλά, διάβολε, ο συναισθηματικός τομέας συνιστά ιδιόρρυθμο πεδίο που απαιτεί ειδικούς χειρισμούς: τα πράγματα δεν εξαρτώνται αποκλειστικά από εκείνον, αλλά σίγουρα επηρεάζεται από την εξέλιξη αυτών.

Δεν θέλω να σας κουράσω άλλο. Έγραψα πολλά -κι όμως, αποδεικνύονται λίγα! Ενδεχομένως και ανούσια ή βαρετά. Αλλά μην ξεχνάτε ότι έπρεπε να σας δώσω μια ελάχιστη γεύση του ήρωά μας. Εν τέλει, τι απέγινε αυτό το παιδί; Λέτε να αγάπησε; Να ερωτεύτηκε; Το πιο πιθανό. Μα, τι γράφω; Σχεδόν σίγουρο! Ναι, είμαι βέβαιος! Όπως είμαι βέβαιος ότι μέσα από τέτοιες καταστάσεις, ασχέτως κατάληξης, αναβαθμίστηκε ως προσωπικότητα. Εξελίχθηκε. Βελτιώθηκε. Κι από φίλους; Υποθέτω ότι πρόκειται για τυχερό άνθρωπο. Το να έχεις ανθρώπους στους οποίους μπορείς να στηριχτείς και να ανοιχτείς, αποτελεί μεγάλη υπόθεση. Πραγματική ευτυχία. Αυτός ο νεαρός άνδρας, λοιπόν, χτίζει τις προϋποθέσεις και περιμένει καρτερικά την ευκαιρία για να αξιοποιήσει τις γνώσεις που έχει αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια και να λάμψει σε παν επίπεδο. Και να είστε σίγουροι ότι, μόλις αυτή παρουσιαστεί, θα την αδράξει. Χρόνια του πολλά!

Υ.Γ. Δεν ξέρω πόσοι από εσάς ακούτε τα τραγούδια που συνοδεύουν τις αναρτήσεις. Τουλάχιστον τα ακούω εγώ. Και το συγκεκριμένο είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στον πρωταγωνιστή της ιστορία μας!

I've had enough of being programmed, And told what I ought to do, Let's get one thing straight, I'll choose my fate, And it's got nothing to do with you, The years are flying by and it's time I got high, Took a sample of the good things in life, This is a chance, I'm gonna take, Gonna kick out trouble and strife, I grow sick and tired of the same old lies, Might look a little young, So what's wrong, You don't have to be old to be wise...

Βρε, τον πούστη!

Υ.Γ.1 Ανέκαθεν γούσταρα τις δύσκολες αποκρούσεις. Με εξιτάρουν. Τις βρίσκω άκρως ελκυστικές. Επαναλαμβάνω: τις δύσκολες αποκρούσεις. Τις πραγματικά δύσκολες αποκρούσεις. Όχι αυτές, τύπου Τοχούρογλου, που εννοούν, με κάθε δόση υπερβολής, ορισμένοι σπίκερ. Να πηγαίνει, για παράδειγμα, η μπάλα πάνω στον τερματοφύλακα, κι όχι ο τερματοφύλακας στην μπάλα, και να ωρύονται ότι πρόκειται για ''εκπληκτική απόκρουση''. Τέλος πάντων. Και πραγματικά θυμάμαι σπουδαίες αποκρούσεις από σπουδαίους τερματοφύλακες. Και με συνέπεια. Με σταθερότητα. Για παράδειγμα, από τον Κουπέ, τον Καν και τον Σμάιχελ. Τώρα θα θυμάμαι και του Ντίντα. Του 40χρονου, να προσθέσω, Ντίντα.

Υ.Γ.2 Νομίζω ότι πλέον είναι ξεκάθαρο τι συνέβη στην Α.Ε.Κ. Λυπάμαι που το γράφω και ντρέπομαι για λογαριασμό των υπευθύνων, αλλά ο υποβιβασμός της ομάδας ήταν έγκλημα εκ προμελέτης. Εν ψυχρώ. Χωρίς αναισθητικό. Κι αν ήμουν φίλος της Α.Ε.Κ., θα είχα εξοργιστεί έτι περισσότερο και θα ξενέρωνα σε υπερθετικό βαθμό. Ποιοι είναι οι δράστες; Ρωτήστε τον κύριο Μελισσανίδη και τους λοιπούς φωστήρες της Π.Α.Ε. Όσο για το μέλλον, προβλέπω ότι ο Μελισσανίδης θα είναι ο μοναδικός στα πρακτικά του σύμπαντος που θα πουλήσει την ίδια ομάδα δυο φορές...

Υ.Γ.3 Το νομικό τμήμα του Άρη αξίζει ειδική μνεία. Η ομάδα βρίσκεται προ των πυλών του άρθρου 99. Η Π.Α.Ε. εκμεταλλεύτηκε ένα νόμο του κράτους και πλέον βαδίζει με σταθερά βήματα προς την εξυγίανσή της, ενώ, παράλληλα, ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για κάποιον επενδυτή. Αλλά, αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, ο Άρης, καθώς και αρκετές ομάδες που βρίσκονται στην ίδια θέση με εκείνον, θα έπρεπε να αγωνίζονται στα τοπικά πρωταθλήματα. Διότι δεν είναι δυνατόν μια Π.Α.Ε., δηλαδή μια ανώνυμη εταιρία, να ξοδεύει περισσότερα από αυτά που βγάζει και να την σκαπουλάρει. Τέλος πάντων. Απλά να σημειώσω τέσσερα πολύ σημαντικά πράγματα. Πρώτον, ο Άρης έχει ακόμα δυο δόσεις, τις οποίες πάντοτε πλήρωνε, για το άρθρο 44 και τελειώνει αυτή η ιστορία. Δεύτερον, με το άρθρο 99 κανείς δεν χάνει τα λεφτά του και ειδικά οι παίχτες και οι προπονητές, με τους οποίους θα γίνουν διακανονισμοί. Όσο για τα χρέη προς το κράτος, απλά ρυθμίζονται, δεν χαρίζονται. Τρίτον, ο Άρης έχει ξεκινήσει την ιστορία με το άρθρο 99 από τον Σεπτέμβριο, με την Ε.Π.Ο. να μην κάνει την παραμικρή κίνηση. Το γράφω αυτό, διότι αρκετοί κάνουν λόγο για αυτοδιοίκητο, ultimatum και λοιπά. Απλά να πω ότι αυτό το καταραμένο το αυτοδιοίκητο το θυμόμαστε όποτε μας συμφέρει, ενώ, αν η Ε.Π.Ο. στείλει τελεσίγραφο στον Άρη, θα είναι απορίας άξιο γιατί δεν το έκανε επί οχτώ μήνες. Τι σκατά περίμενε; Τέταρτον, και τελευταίο, δεν είναι δυνατόν να χλευάζουν τον Άρη οι Π.Α.Ο.Κ.τσήδες για το άρθρο 99, τη στιγμή που η Κ.Α.Ε. Π.Α.Ο.Κ. υπάγεται εδώ και έναν χρόνο στο εν λόγω άρθρο. Μιλάμε για τραγελαφικές καταστάσεις. Για να μην αναφέρω τα παγωμένα χρέη της Π.Α.Ε. Π.Α.Ο.Κ., ήτοι χρωστούμενα στο κράτος που επί δέκα χρόνια δεν γνωρίζουν προσαυξήσεις και τόκους. Και μιλάμε για δεκάδες μύρια.

Υ.Γ.4 Χάρηκα πολύ με την κατάκτηση του κυπέλλου Ισπανίας από την αγαπημένη μου Ατλέτικο Μαδρίτης. Και μάλιστα, απέναντι σε μια ομάδα που είχε να κερδίσει αρκετά χρόνια. Δυστυχώς το παιχνίδι δεν το είδα, καθώς έπαιζα μουντιαλίτο, αλλά ο πρώτος εγχώριος τίτλος από το 1996 αποτελεί γεγονός και πανηγυρίστηκε δεόντως από τους φαν των ''Los Colchoneros''. Από την άλλη πλευρά, είναι φανερό ότι ο Μουρίνιο απέτυχε. Κι αυτό, ο εγωιστικός εγωισμός του δεν μπορεί να το αντέξει και δεν τον αφήνει να δει καθαρά τα πράγματα. Για τον Πορτογάλο, όμως, θα αναφερθούμε σε κάποια άλλη ανάρτηση.

Υ.Γ.5 Κάποιοι άνθρωποι δεν το έχουν. Θέλω να πω ότι ο καθένας έχει ένα συγκεκριμένο στυλ και ένα δεδομένο background που δεν του επιτρέπει να ερμηνεύει αταίριαστους ρόλους. Για παράδειγμα, εγώ, ως Κωστής, δεν μπορώ να υποδυθώ τον ποζερά ή να το παίξω trendy κετς. Δεν μου βγαίνει, βρε παιδί μου. Αν το κάνω, θα φαίνομαι σαν λακαμάς ολκής. Ο συνδικαλιστής που παίρνει δυο συντάξεις, μία κανονική και μία μαϊμού, δεν μπορεί να παριστάνει τον ''αναγανακτισμένο''. Δεν πείθει κανέναν. Ο δημοσιογράφος -ναι, αυτός που προσπαθεί να επιβάλλει την γνώμη του- δεν μπορεί να το παίζει ηθικολόγος ή κριτής των πάντων, και να παραδίδει, δήθεν, δωρεάν μαθήματα δεοντολογικής δημοσιογραφίας. Καταντά γελοίος. Και ο Αλαφούζος δεν μπορεί να παριστάνει τον οπαδό. Δεν του βγαίνει. Πώς να το κάνουμε;

Εκεί που κάνουν έρωτα οι αράχνες

Οσάκις έχω παρακολουθήσει την φετινή Τσέλσι, τρίβω τα μάτια μου και απορώ μήπως έχω κάνει λάθος και παρακολουθώ άλλη ομάδα. Προφανώς δεν αναφέρομαι στο θέαμα, καθώς στο λεξιλόγιο στο Μπενίτεθ δεν υπάρχει τέτοια λέξη, αλλά στην τακτική, την οποία θα χαρακτήριζα, με αρκετή επιείκεια, αχαρακτήριστη. Χθες, απέναντι στη διψασμένη Μπενφίκα, προσπαθούσα να διακρίνω τι είδους ποδόσφαιρο έπαιζε. Και, μα τον Χριστό και την Παναγία, δεν μπόρεσα να καταλάβω. Ποδόσφαιρο αναμονής δεν έπαιζε. Εκτός αν πρόκειται για κάποια αντιφατική καινοτομία που επιβάλλει να μαρκάρεις χαλαρά τον αντίπαλο στα 3/4 του γηπέδου. Τότε παραδέχομαι το λάθος μου, δηλώνω άσχετος και πάω πάσο. Μήπως έπαιζε ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας; Δεν θέλω κουταμάρες. Στο ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας δεν δίνεις τόσο βάθος στην αμυντική γραμμή. Εκτός αν ο Τσεχ ένοιωθε μοναξιά και ήθελε παρεούλα. Μπα, δεν νομίζω: οι παίχτες της Μπενφίκα φρόντισαν για αυτό. Λέτε να έπαιξε ποδόσφαιρο κατοχής; Για να παίξεις ποδόσφαιρο κατοχής θες την μπάλα και οι παίχτες την Τσέλσι σπάνια την είχαν. Επιπλέον, δεν είχαν φαντασία. Ένας παίχτης έλειπε, ο Αζάρ, αυτός ο Βέλγος αλητάμπουρας, και αυτομάτως δεν υπήρχε δημιουργικότητα και προσωπική ενέργεια. Παρόλα αυτά, νομίζω ότι δεν έχουμε να κάνουμε με τακτικό ρεαλισμό, αλλά τακτική επιλογή· και μάλλον άστοχη. Σίγουρα, οι Σάλβιο και Γκαϊτάν είναι καλοί παίχτες, αλλά είναι τόσο σοβαρός λόγος για να μην ανεβαίνουν οι Αθπλικουέτα και Κόουλ; Αν και η αλήθεια είναι ότι δυο φορές που ανέβηκε ο Ισπανός μπακ, ψάχναμε να βρούμε που πήγε η μπάλα. Και γιατί ο Λάμπαρντ έπαιζε σαν λίμπερο μπροστά από τα σέντερ μπακ; Τι να κάνει σε αυτή τη θέση; Όσες φορές πήρε μέτρα, λόγω της εγγενής τάσης του να ψάχνει το γκολ με μακρινά σουτ, έδειξε την αξία του. Και τι δουλειά είχε ο Ραμίρεζ ως κρυφός επιθετικός; Έχεις τον Μάτα και τον Όσκαρ, και δίνεις εντολή στον Ραμίρεζ να τρυπάει την αντίπαλη άμυνα από δεξιά; Ακόμα κι όταν ο Γκαϊτάν υποχρεώθηκε να παίξει ως αριστερό μπακ, ο Μπενίτεθ δεν άλλαξε το παραμικρό για να το εκμεταλλευτεί: ουσιαστικά έπαιζε χωρίς δεξιό φτερό. Πάλι καλά που υπήρχε ο Νταβίντ Λουίζ. Έπαιρνε την πρώτη πάσα, οργάνωνε, έστω κι αν το πλάνο πρόκρινε τις βαθιές μπαλιές προς τον Τόρες, έκοβε και, τέλος, γέμιζε με την αφάνα του την άδεια από συμπαίχτες μεσαία γραμμή. 

Μολαταύτα, η Τσέλσι ήταν αυτή που το σήκωσε. Κι αυτό δεν τιμάει και πολύ την Μπενφίκα. Οι παίχτες του Χόρχε Χεσούς έδιναν την εντύπωση ότι όποτε ήθελαν κατασκήνωναν στο τερέν της Τσέλσι και πολιορκούσαν την περιοχή. Μέχρι εκεί, όμως. Καλές οι πασούλες και οι πλαγιοκοπήσεις, αλλά, όταν πατάς περιοχή, και οι Πορτογάλοι πράγματι πάτησαν, χρειάζεσαι αποτελεσματικότητα. Και οι Λουζιτανοί δεν την είχαν. Όπως δεν είχαν υπομονή και καθαρό μυαλό. Θυμηθείτε τα σουτ του Γκαιτάν, ο οποίος έκανε σπουδαία δουλειά στο να συγκλίνει προς τον άξονα και να ταλαιπωρεί τον Ιβάνοβιτς, σε μυστήριο λαϊκού ήρωα. Επίσης, στο πρώτο γκολ που δέχεται, η διάταξη της άμυνας θύμισε τον Ο.Φ.Η. του Μάουρερ και τον Πανιώνιο του Λίνεν. Αμέσως μετά βλέπεις την ψυχολογία του Λουιζάο, ο οποίος έβαλε μπρος τον ανιχνευτή αντίπαλης σάρκας και βουρ στο ψητό. Κι αυτός ο προπονητής πολύ γκαντεμόπαιδο, βρε παιδί μου. Το Σάββατο τρώει γκολ στις καθυστερήσεις και χάνει το πρωτάθλημα. Στον χθεσινό τελικό ποντάρει με τον Ροντρίγκο, αντί του Λίμα, και τού βγαίνει μάπα το καρπούζι. Βλέπει τον Γκαράι, τον άνθρωπο που παρίστανε με άκρατη επιτυχία το αντιαεροπορικό, να τραυματίζεται και τον Ιβάνοβιτς να στέλνει την κεφαλιά εκεί που κάνουν έρωτα οι αράχνες. Νταξ, θα μου πείτε, συμβαίνουν αυτά στο ποδόσφαιρο. Έχουμε πει, εξάλλου, ότι δεν επικρατεί πάντα η ποδοσφαιρική λογική ή δικαιοσύνη. Αλλά η αλήθεια είναι ότι η Μπενφίκα, με σύστημα 4-4-2, ήταν καλύτερα στημένη. Είχε πιο ορθολογική διάταξη και καλύτερη κυκλοφορία, αξιοποιούσε ικανοποιητικά το πλάτος του γηπέδου στο τερέν του αντιπάλου, κυρίως με τον Σάλβιο, και προσπαθούσε φιλότιμα να πιάσει ένα σχετικά υψηλό τέμπο. Απλά έτυχε να έχει σε κακή βραδιά ορισμένα γρανάζια. Για παράδειγμα, δεν πήρε βοήθειες από τα ακραία μπακ, αν και υποθέτω ότι αυτό έγινε συνειδητά, ο Ροντρίγκο δεν υποστήριξε τον τακτικό ρόλο του Καρντόσο ως target man, ενώ δεν φάνηκε ο Πέρεζ, το στήριγμα στη μεσαία γραμμή του ικανού Μάτιτς, αν και κατάφερε να περιορίσει αισθητά τον Μάτα. Ίσως, πάλι, τίποτα από όλα αυτά που γράφω να έχουν σημασία. Ένα ματς είναι, και δη (και) τελικός, όλα θα μπορούσαν να συμβούν. Εκτός αν δεχτούμε, όπως εσχάτως υποστηρίζουν ορισμένοι, ότι η τύχη είναι ικανότητα.

Υ.Γ.1 Η σωστή απάντηση στο κουίζ της προηγούμενης ανάρτησης είναι η Κίντερ Μπολόνια, η οποία στον τελικό του F4 συνάντησε την Α.Ε.Κ. Το βρήκε ο Ιταλός, μάλλον κατά τύχη, και ο Striker, βάσει άριστου συλλογισμού.

Υ.Γ.2 Η μεταγραφή (;) του Φαλκάο στην Μονακό έχει προκαλέσει μεγάλες συζητήσεις. Μία εκ των απόψεων που άκουσα, κάνει λόγο για ποδοσφαιρική σκλαβιά. Και καλά ότι τα παιχνίδια των μάνατζερ αποδεικνύονται ανώτερα από τη θέληση του ποδοσφαιριστή. Συγγνώμη, αλλά (ποδοσφαιρικό) σκλάβο που αμείβεται με δέκα μύρια το χρόνο πρώτη φορά βλέπω...

Υ.Γ.3 Ο Ατρόμητος και τα Γιάννενα, με τις νίκες τους απέναντι σε Π.Α.Ο.Κ. και Αστέρα, έβαλαν, λένε κάποιοι, φωτιά στα  play off! Ε, και; Λευτεριά στον Γιώργο Δώνη!