Όπου λαλούν πολλοί κοκόροι...

 ...αργεί να ξημερώσει.

Υ.Γ.1 Ο Κάτε στην πρόσφατη συνέντευξή του είπε κάποιες χαζομάρες, αλλά είπε και τεράστιες αλήθειες που δυστυχώς θα περάσουν στο ντούκου. Βλέπετε οι ρουφιάνες πονάνε.

Υ.Γ.2 Θα φύγει ο Αντωνίου από τον Παναθηναϊκό; Και ποιος θα αγοράσει τώρα τον Αραμπατζή για 3 μύρια ευρώ;

Υ.Γ.3 Θανάσης Γιανακόπουλος for Chairman;

Wild card...Wild things και Γκάλης(;)

Η χρονιά τέλειωσε άδοξα (κλισέ) για τον Άρη και ήρθε η ώρα για να κάνουμε ταμείο. Εντούτοις, κανείς δεν περίμενε ότι θα παρουσιάζαμε τέτοια ανομοιογένεια, ανισορροπία και αστάθεια σχεδόν καθόλη τη διάρκεια της σεζόν σε Ελλάδα και Ευρώπη. Η ομάδα αποπειράθηκε να χτίσει ένα δυνατό σύνολο, το οποίο υπό τις οδηγίες του μουσάτου Ιταλού θα έκανε ότι περνούσε από τις δυνάμεις της για να επιστρέψει στην Euroleague. Ο Μπερτομέου όμως ήθελε να μας κάνει ένα δωράκι: μια κάρτα που μάλλον έμοιαζε με βαρίδι.

Αυτή η κάρτα μας ''υποχρέωσε'' να βιαστούμε, ώστε να παρουσιαστούμε έτοιμοι για τις κόντρες με το Μαρούσι. Η - άνευ χορηγού - ομάδα έκανε βεβιασμένες επιλογές παιχτών, κάποιες εκ των οποίων αποδείχτηκαν εκ των υστέρων. Οι Μπέλσερ, Στίνσον, Ντέι και ειδικά ο Νιουμπλ ουσιαστικά πέρασαν και δεν ακούμπησαν, δυστυχώς όμως υπήρχαν και κάποιοι που πέρασαν και ότι άγγιζαν μετατρεπόταν σε σκόνη. Στο άκουσμα των μεταγραφών των Ντικούδη, Χατζηβρέττα και Κακιούζη χάρηκα. Και είμαι σίγουρος ακόμα και τώρα ότι αν δεν τους παίρναμε τότε και καταλήγανε σε κανά Μαρούσι ή Πανελλήνιο θα έπεφτε κράξιμο. Ωστόσο, από αυτούς τους τρεις ο μόνος που διασώθηκε ήταν ο Κακιούζης, διότι οι άλλοι δυο όπως διαπιστώθηκε ήταν λοβοτομημένοι από τον Ομπράντοβιτς.

Το κράξιμο όμως δεν το γλίτωσε ο Δαμιανίδης. Η πώληση του Παπανικολάου ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών (κλισέ) στους οπαδούς του Άρη για λόγους που να είμαι ειλικρινής δεν κατάλαβα πλήρως. Προφανώς και διαφωνούσα με την πώληση για τον απλό λόγο ότι ο παίχτης ήταν/είναι φέρελπις, αλλά η αντίδραση μας ήταν λες και πουλήσαμε τον Γκάλη. Σε τελική ανάλυση τι είχε δείξει ο παίχτης; Μάλλον τίποτα για τον απλό λόγο ότι δεν έπαιζε. Το θέμα είναι ότι ο μικρός πουλήθηκε, η ομάδα κράτησε τα γραφεία της και η αντιπαράθεση μεταξύ κόσμου και κομπολογιού φούντωνε. Φυσικά το πιο σημαντικό πρόβλημα ήταν η λάθος αξιοποίηση των χρημάτων από την πώληση. Ο Δαμιανίδης έφταιγε και για αυτό ή μήπως οι επιθυμίες του εκάστοτε προπονητή;

Ήρθε και ο αποκλεισμός από το Μαρούσι για τα προκριματικά και έδεσε το γλυκό. Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Η κόντρα μεταξύ οπαδών και διοίκησης ανέβαζε ρυθμούς, ενώ παράλληλα η καταστροφολογία έκανε και επίσημα την εμφάνισή της. Πολλοί λέγανε ότι η διοίκηση απαξίωσε το προϊόν της, ότι δεν υπάρχει όραμα, ότι πρέπει να φύγει ο Δαμιανίδης και πολλά άλλα. Για τον Δαμιανίδη θα τα πούμε αργότερα. Προς το παρόν ας επιστρέψουμε στον Ματσόν. Ο Ιταλός φάνηκε ότι βρισκόταν όχι μόνο εκτός πραγματικότητας, αλλά και εκτός πλάνων της διοίκησης. Αφού δεν τον ήθελες, γιατί τον ξαναπήρες πίσω; Ορίστε ένα εκούσιο λάθος της διοίκησης. Ακούσιο λάθος ήταν η πρόσληψη Κατσικάρη. Μόλις τον πήραμε όλοι χαρήκαμε. Κανείς δεν περίμενε ότι ο Φώτης θα έβγαινε τόσο μα τόσο σκάρτος. Για να μην πω τίποτα χειρότερο. Μας φόρτωσε με παίχτες που ήθελε, εξέθεσε την διοίκηση που τον εμπιστεύτηκε και τον κόσμο που τον πίστεψε. Φάνηκε πολύ λίγος.

Ουδέν κακόν αμιγές καλού επιμένει το γνωστό αρχαίο ρητό και στην περίπτωση μας βρίσκει εφαρμογή. Η άτακτη φυγή του Κατσικάρη, έφερε στον Αυτοκράτορα τον Μπλατ. Μόλις έφτασε στα αυτιά μου η φήμη περί πρόσληψης του Μπλατ δεν το πίστευα. Έλα όμως που έγινε πραγματικότητα. Επί των ημερών του, η ομάδα απέκτησε ευρωπαϊκή προοπτική, η οποία χάθηκε κυριολεκτικά για ένα καλάθι. Μια άμυνα μας χώριζε από το f4 του Eurocup, όπου με ενδεχόμενη κατάκτηση θα είχαμε καπαρώσει την συμμετοχή μας στην Euroleague. Διότι στο πρωτάθλημα συνεχίζαμε όπως ξεκινήσαμε. Ανομοιογένεια, ανισορροπία και αστάθεια. Θα μπορούσαμε να πάμε και στον τελικό κυπέλλου, αλλά ο Φώτης είχε άλλη άποψη. Τελοσπάντων.

Ποιος φταίει για την φετινή σεζόν; Για μένα φταίνε όλοι. Διοίκηση, προπονητές, παίχτες ακόμα και o κόσμος. Ναι και o κόσμος. Διότι πολλοί επιμένουν να ζουν στο παρελθόν, προτιμούν να κράζουν παρά να στηρίζουν (πλην εξαιρετικών περιπτώσεων) και γενικώς κάνουν ερασιτεχνικές σκέψεις, όπως αυτή του στυλ ότι αν φύγει ο Δαμιανίδης όλα θα φτιάξουν δια μαγείας ή κανένας στο Παλέ. Τι σημαίνει κανένας στο Παλέ; Με την Ολύμπια Λάρισας να πάνε 289 άτομα, αλλά με τον Π.Α.Ο.Κ. να είναι τίγκα; Αυτό σημαίνει κανένας στο Παλέ; Δεν νομίζω. Όπου φτώχεια και γκρίνια. Αν δεν γεμίσεις το γήπεδο πως θα κάνεις μεταγραφές;

Όσο για τον Δαμιανίδη έκανε λάθη, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι ο αποκλειστικός φταίχτης. Ουσιαστικά, τον αφήσανε μόνο του χωρίς βοήθειες, τι να κάνει ο άνθρωπος. Αυτός φταίει που η ομάδα με τρεις προπονητές δεν έκανε ένα πικ εν ρολ; Αυτός φταίει που φάγαμε τριαντάρες και με τους τρεις προπονητές; Αυτός φταίει που ξεκινήσαμε τη σεζόν με ένα σέντερ, ελέω Ματσόν; Αυτός φταίει που ο Φώτης πήρε τον Λάμποβιτς και τον Πάουνιτς; Αυτός φταίει που ο Μπλατ προτίμησε τον Γουόλς από έναν ψηλό; Αυτός φταίει που ο Μπλατ ούρλιαζε η μπάλα στον Μπετς και οι παίχτες βαρούσανε τρίποντα; Έχει ευθύνες, και μάλιστα υψηλές, αλλά μην του τα φορτώνουμε κι όλα. Οι παίχτες στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και δεν το ξέρω; Πόσα ματς χάσαμε στον πόντο, πόσες φορές κάνανε του κεφαλιού τους, πόσες φορές ήταν εκτός τόπου και χρόνου; Πόσες εκτός έδρας νίκες κάναμε; Οι προπονητές πόσες φορές έκαναν ''μαγικά'' και τραβούσαμε τα μαλλιά μας; Θυμάμαι κάτι πειράματα του Κατσικάρη και τρελαίνομαι. Και κάτι last but not least: γαμώ το κέρατό μου ο Κλαρκ δεν είναι άσσος!

Το θέμα είναι τι γίνεται από δω και πέρα; Το πρώτο μέλημα που πρέπει να έχουμε είναι ο σχηματισμός ισχυρής διοίκησης. Πως να το κάνουμε όμως, όταν οι συναντήσεις δεν καταλήγουν σε καμία απόφαση; Εν τω μεταξύ, ο Δαμιανίδης μπορεί να πάει Πρόεδρος στον ΕΣΑΚΕ, o Τζεβελέκης θέλει να πολιτευτεί στο Κιλκίς, ο Παπαϊωάνου δεν θέλει να αναλάβει Προεδριλίκια και όπως φαίνεται ο κλήρος πέφτει στον Κουιμτζή. Ή μήπως στον Γκάλη; Καλά θα κάνει ο Γκάλης να κάτσει εκεί που βρίσκεται και να μην μπλεχτεί με τα διοικητικά. Δεν χρειάζεται να αμαυρωθεί η εικόνα του. Αρκεί και μόνο η παρουσία του στην εξέδρα. Η πρόταση όμως που έγινε στον Νίκο μου βγάζει μια κραυγή απόγνωσης για ενότητα και συσπείρωση. Το ζήτημα όμως είναι απλό. Ή μένει ο Δαμιανίδης και τον στηρίζεις, ή φεύγει και πας για άλλα. Το θέμα είναι ότι μάλλον αυτά τα άλλα δεν υπάρχουν. Αντίθετα, υπάρχει μια μικρή ''τρύπα'' που έχει προκάλεσει μια μικρή διαφωνία για το πως έγινε και ποιος την έκανε, αλλά το σίγουρο είναι ότι πρέπει να κλείσει. Η λύση πάντως είναι απλή: μειώνεις το μπάτζετ. Με μειωμένο μπάτζετ όμως αξίζει να μείνει ο Μπλατ ή να πάρεις άλλο τεχνικό τύπου Σφαιρόπουλου ή Μπαρτζώκα; Κλείνοντας, να πω για την υποδειγματική στάση του Μπλατ που πραγματικά φέρεται σαν κύριος και φαίνεται ότι κυριολεκτικά ό,τι λέει το εννοεί. Μην είμαστε όμως και εμείς γάιδαροι. Ας πάρουμε μια απόφαση και να του την ανακοινώσουμε για να ξέρει κι ίδιος τι θα κάνει. Μέχρι τότε αναμένουμε.

Υ.Γ.1 Η ομάδα μου είναι ο Άρης, όχι ο Δαμιανίδης.

Υ.Γ.2 Να περιμένουμε πάλι καμιά (άγρια) κάρτα;

Santos go village

Είχα δηλώσει πρόσφατα ότι δεν θα μου έκανε εντύπωση να βγει πρώτος στα play off ο Άρης, η Α.Ε.Κ. ή ο Π.Α.Ο.Κ. με τον τελευταίο να έχεις σαφώς το προβάδισμα και να είναι το φαβορί. Θα τρελαινόμουν όμως αν έβλεπα τον Ολυμπιακό πρώτο. Πόσο σάπιες θα ήταν οι άλλες ομάδες σε μια τέτοια περίπτωση; Προς χάριν της ψυχικής μου υγείας ο Ολυμπιακός δεν τερμάτισε πρώτος, ενώ την πρώτη θέση κατέλαβε το φυσιολογικό φαβορί. Ο Π.Α.Ο.Κ. εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο την - παντός επιπέδου - κατάρρευση του Ολυμπιακού, την εκπληκτική αναρχία της Α.Ε.Κ. και την μπουκωμένη ανετοιμότητα του Άρη. Όχι ότι η ομάδα έπαιξε μπαλάρα, αλλά ήταν οργανωμένη και προσηλωμένη. Με λίγα λόγια ήταν συγκριτικά καλύτερη και μπράβο της. Επιπλέον, είχε αυτοπεποίθηση στο χόρτο και στον πάγκο, όπου καθόταν τρία χρόνια ο Σάντος.

Διότι ο Σάντος λέει αντίο στην ομάδα. Την αφήνει όμως σε κομβικό σημείο. Σε πολύ κρίσιμη καμπή. Στο μεταίχμιο να αλλάξει το στάτους κβο της ομάδας σε κάθε επίπεδο. Αρκετοί λένε ότι το κεφάλαιο Σάντος κλείνει, διότι οι δυο πλευρές δεν έχουν να προσφέρουν πλέον τίποτα η μία στην άλλη. Ότι με την τωρινή ομάδα ο Πορτογάλος έπιασε ταβάνι. Διαφωνώ με την πρώτη άποψη, αλλά συμφωνώ με την δεύτερη. Η ομάδα χρειάζεται ποιοτικές προσθήκες για να πετύχει το κάτι παραπάνω. Προπαντός χρειάζεται τον ίδιο προπονητή για να φέρει εις πέρας τον σχεδιασμό που είχανε καταστήσει από κοινού με την διοίκηση. Μια διοίκηση που τον στήριξε με ζήλο. Φαίνεται ότι ο Σάντος δεν σεβάστηκε την δουλειά και τους κόπους που έριξε στην ομάδα. Αν θέλετε να μιλήσουμε πιο ρεαλιστικά, ο Φερνάντο φεύγει χωρίς να έχει ολοκληρώσει το οικοδόμημα. Και αυτό είναι το χειρότερο. Άνθρωπος είναι όμως: μπορεί να βαρέθηκε, να κουράστηκε, να μην άντεχε άλλο την πίεση, να μυρίστηκε την Σαλπιγγίδεια κρίση ή απλά να θέλει να αλλάξει περιβάλλον και να πάει σε καμιά Εθνική (Ελλάδος;). Οι κακές γλώσσες πάντως, λένε ότι στον Π.Α.Ο.Κ. αυτή την εποχή παθαίνουν θλάσεις τσέπης.

Αυτό που προκύπτει είναι ότι ο καρπουζοψαράς έγινε απαραίτητος και αναγκαίος. Από τους λίγους προπονητές που κατάφεραν να ενσωματώσουν και να προσαρμόσουν την δικιά τους φιλοσοφία στον Π.Α.Ο.Κ. κι όχι το αντίθετο. Φίλοι της ομάδας που τον χλευάζανε πίνουν πλέον νερό στο όνομά του. Στη συνείδηση της πλειοψηφίας του κόσμου έγινε κι ίδιος από σαρδέλα αστακός. Πως αλλάζουν οι καιροί. Ο Πορτογάλος από το Εστορίλ δεν βρήκε τίποτα έτοιμο, παρά μόνο πίεση και γκρίνια. Ωστόσο, το θέμα είναι τι γίνεται από δω και πέρα; Προσωπική μου άποψη ότι κρίνεται επιβεβλημένη η έλευση ενός προπονητή που θα έχει παρόμοια φιλοσοφία με αυτή του Σάντος. Η ομάδα είναι φτιαγμένη πάνω σε συγκεκριμένο αγωνιστικό πλάνο και οριοθετημένη φιλοσοφία κι ως εκ τούτου η διοίκηση οφείλει να βρει τεχνικό παρόμοιας νοοτροπίας, μήπως και σωθεί πολύτιμος χρόνος με το να μην επηρεαστεί ιδιαίτερα το αγωνιστικό. Θα πρέπει να προσαρμοστεί ο νέος τεχνικός στην ομάδα κι όχι το αντίθετο, τουλάχιστον για τους πρώτους μήνες. Ο κορμός της ομάδας όμως έχει ανανεωθεί από τον Σάντος. Αυτό σημαίνει ότι ο επόμενος τεχνικός θα χρεωθεί τις επιλογές του Φερνάντο. Οι φήμες έφερναν τον Ζόρζε Κόστα προ των πυλών της Τούμπας, αλλά όπως δείχνουν τα πράγματα κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί. Οι εξελίξεις τρέχουν και νέα ονόματα έκαναν την εμφάνισή τους, όπως αυτό του Δερμιτζάκη, του Τοπαλίδη και κάποιων άλλων Πορτογάλων. Φαίνεται όμως ότι δεν θα είναι Πορτογάλος ο νέος προπονητής της ομάδας. Μάλιστα, φημολογείται ότι ο Ζαγόρ τα έχει πάρει με τον Σέρτζιο για το χειρισμό της υπόθεσης ''Κόστα'', ενώ υπάρχουν υπόνοιες ότι ο Πανόπουλος περιμένει τον Βρύζα στην Ξάνθη με ανοιχτές αγκάλες. Τρέχα γύρευε δηλαδή. Οπότε θα έρθει έμπειρος ή άπειρος τεχνικός; Πάντως, οι περισσότερες επιλογές μαθητευόμενων μάγων στην Ελλάδα μόνο άσχημο τέλος είχαν. Ότι και να γίνει θα πρέπει να συμβεί γρήγορα.

Εντούτοις, το πρόβλημα έγκειται στο ότι η σεζόν που έρχεται δεν είναι σαν αυτή που μόλις τελείωσε. Πέρυσι αποκλείστηκες νωρίς από την Ευρώπη και σου δόθηκε το δικαίωμα να κάνεις πολύ καλή πορεία στο πρωτάθλημα. Με δεδομένο ότι οι προκριματικοί έχουν πολύ ρίσκο και αβεβαιότητα δεν νομίζω ότι η διοίκηση θα προβεί σε μεγάλα ανοίγματα. Το να ισοπεδωθούν τα οικονομικά δρώμενα για το δέλεαρ του τσου λου κάνοντας ακριβές μεταγραφές είναι πολύ εύκολο. Χρειάζονται έξυπνες κινήσεις και ενίσχυση εκεί που πονάει η ομάδα, όπως για παράδειγμα στη θέση του Λίνο κι όχι του δεξιού μπακ όπως λένε οι περισσότεροι. Αν θες να πας τζαμπιόλι δεν είναι δυνατόν να χαραμίζεις τον Βιτόλο και τον Σορλέν για να προσέχουν τον Λίνο. Χαραμίζεις πνευμόνια και κορμιά τζάμπα και οι αντοχές σε τέτοια ματς είναι η πεμπτουσία των πραγμάτων. Υπάρχει και το θέμα Σαλπιγγίδη που δεν ξέρω αν θα μπορέσει να κατανοήσει και να ελέγξει ο νέος προπονητής. Δεν θα εκπλαγώ αν τα πράγματα δεν πάνε και τόσο καλά για τον Σάλπι, ειδικά αν δεν αποδώσει αγωνιστικά. Το πρόβλημα στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι η μειοψηφία που δεν θέλει τον παίχτη δεν σέβεται την πλειοψηφία που τον θέλει και το αντίθετο. Οι σύνδεσμοι ετοιμάζουν ήδη ''όμορφη'' υποδοχή για τον παίχτη, ενώ υπάρχουν και κάποιοι που κράζουν τους συνδέσμους επειδή έκαναν τα στραβά μάτια στην πρόσληψη Γκαγκάτζη, αλλά όχι στον Σάλπι. Επίσης, ανησυχητικό είναι και το ότι η ομάδα μεγαλώνει ηλικιακά. Οι διοικούντες θα πρέπει να δώσουν βάση σε αυτό το γεγονός.

Όπως γίνεται αντιληπτό το ρίσκο δεν ανήκει μόνο στον Π.Α.Ο.Κ., αλλά και στον νέο προπονητή. Αν του κάτσουν στραβά κάποια ευρωπαϊκά παιχνίδια θα ακούσει τα εξ' αμάξης. Θα αναλάβει μια στρωμένη ομάδα και αν δεν την διατηρήσει σε υψηλές προδιαγραφές ίσως πάει για βρούβες. Το ερώτημα που προκύπτει λοιπόν είναι για πόσο χρονικό διάστημα θα πορευτεί η ομάδα με αυτόματο πιλότο; Αν καταφέρει να πάει στους ομίλους είτε του πρώην Ουέφα, είτε του τσου λου θα έχει κερδίσει σίγουρα κάποιους μήνες. Αν μη τι άλλο είναι σημαντικό χρονικό διάστημα. Μην ξεχνάμε ότι θα πρέπει να προσαρμοστούν και οι οπαδοί με τον νέο προπονητή. Το να τον λεηλατούν και να τον κριτικάρουν χωρίς να τον ξέρουν είναι λακαμία. Υπομονή και χρόνο θέλει για να κριθεί όποιος και να είναι αυτός. Τον Κόστα πάντως τον ξέσκισαν πριν καν υπογράψει. Ο Π.Α.Ο.Κ. όμως με ή χωρίς Σάντος, θα συνεχίσει να υπάρχει και να πορεύεται προς την ολοκλήρωση της στρατηγικής που χάραξε η διοίκηση της ομάδας. Κλείνοντας, να αποδώσω για μια ακόμη φορά respect στον καρπουζοψαρά. Απέδειξε ότι με σύμμαχο την υπομονή, τον χρόνο και την διοίκηση μπορείς να φτιάξεις ένα σφιχτό σύνολο και να διακριθείς, παρόλα τα μειονεκτήματα που τον χαρακτηρίζουν και το ανθυγιεινό περιβάλλον που τον περιέβαλε, ειδικά τον πρώτο χρόνο. Ας αφήσει πάντως το καφέ μπουφανάκι στον πάγκο. Οι απαιτήσεις είναι υψηλές και νοιώθω ότι ο νέος προπονητής μπορεί να το χρειαστεί.

Υ.Γ.1 Τι έχουμε εδώ; Δίνει ο Ο.Π.Α.Π. 1,3 μύρια για να φτιάξει ο Π.Α.Ο.Κ. την Τούμπα; Πολύ όμορφα...

Μουρίνιο και πάσης Ευρώπης

Ένα παιχνίδι απέμενε για να κλείσει η ευρωπαϊκή σεζόν, μόνο και μόνο για να ξεκινήσει αυτό που περιμένουμε όλοι μας: το μουντιάλ. Αντιμέτωπες ήταν δυο ομάδες που έφτασαν δύσκολα στον τελικό σε κόντρα του ζευγαριού που ήλπιζε να δει ο κόσμος. Υποθέτω ότι οι περισσότεροι προτιμούσαν ένα ζευγάρι του τύπου Μάντσεστερ - Μπάρτσα. Μεταξύ μας δεν έχουν άδικο. Ωστόσο, Ίντερ και Μπάγερν δεν είναι αμελητέα μεγέθη και μάλιστα το ενδιαφέρον επικεντρώνεται και στους πάγκους των δυο ομάδων.

Ο Βαν Γκάαλ τέθηκε αντιμέτωπος με τον Μουρίνιο ή αν θέλετε ο δάσκαλος έβρισκε απέναντί του τον μαθητή. Ο Ολλανδός είχε τον Μουρίνιο βοηθό στη Μπάρτσα πριν καμιά ντουζίνα χρόνια και φαίνεται ότι ήρθε η ώρα να δούμε αν ο μαθητής θα κατόρθωνε να κερδίσει τον δάσκαλο. Το γεγονός ότι και τους δυο προπονητές τους σέβομαι και τους εκτιμώ αναφορικά με τις ικανότητές τους, δεν σημαίνει κιόλας ότι τους συμπαθώ. Ειδικά για τον αλαζόνα, προκλητικό και κωλοτούμπα Μουρίνιο μετά και το ματς της Βαρκελώνης, η συμπάθειά μου έχει πέσει στο ναδίρ. Δεν ξέρω τι κάνει και πως φέρεται πίσω από τις κάμερες, αλλά μπροστά από αυτές μου φαίνεται ψεύτικος. Αντίθετα, ο προερχόμενος από την μεγάλη ολλανδική προπονητική σχολή, Λουίς Βαν Γκάαλ μου φαίνεται αρκετά αληθινός και σταράτος, ίσως διότι δεν φροντίζει να κρύψει τις αδυναμίες του. Αυτός είναι και ο λόγος που απόψε υποστήριζα την γερμανική ομάδα.

Αναφορικά με την τακτική που θα ακολουθούσαν οι δυο τεχνικοί, περίμενα ότι η μεν Μπάγερν θα παρατασσόταν με 4-4-2, η δε Ίντερ με επιθετική άμυνα ή αμυντική επίθεση και πράγματι οι ομάδες κάπως έτσι ξεκίνησαν. Αυτό που ήλπιζα ήταν να μην ξαναδώ αυτό το έκτρωμα ποδοσφαίρου που παρακολούθησα στην Βαρκελώνη. Σε μια συνομιλία με τον εαυτό μου είχα αποφασίσει ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα έκλεινα την τηλεόραση. Το ματς πάντως είχε καλό ρυθμό και έβλεπα ότι υπήρχε διάθεση να παιχτεί ποδόσφαιρο. Το παιχνίδι ήταν σχετικά ισορροπημένο με τους Σνάιντερ και Ζανέτι να ξεχωρίζουν για την Ίντερ, τη στιγμή που οι Βαυαροί μετά το 20' λεπτό έριχναν του ρυθμούς, προσπαθώντας μάταια πάντως να βρουν χώρους και να διασπάσουν την αμυντική γραμμή της Ίντερ. Με άλλα λόγια ο Μουρίνιο έδινε χώρους στην Μπάγερν, προφανώς επειδή είχε την κόντρα στο μυαλό του. Κάπως έτσι μπήκε και το πρώτο γκολ των Μιλανέζων με τον Μιλίτο να εκτελεί και να κλείνει το πρώτο ημίχρονο με τους Ιταλούς στην θέση του οδηγού. Τα πράγματα για την ομάδα του Βαν Γκάαλ γινόντουσαν αρκετά δύσκολα. Η Μπάγερν εξακολουθούσε να μην βρίσκει χώρους και αναλωνόταν σε σουτ που κατέληγαν σε μυστήριο λαϊκού ήρωα, απόρροια της υπομονής που δεν είχε. Ήταν φανερό ότι ο Τούρκος αντικαταστάτης του Ριμπερί δεν μπορούσε να αντικαταστήσει επάξια τον Γάλλο, ενώ ο Μίλερ δεν στεκόταν στο ύψος των περιστάσεων. Πέτα ρε Ολλανδέ τον Κλόζε μέσα.

Από την άλλη πλευρά, το νερό είχε ήδη μπει στο αυλάκι. Για να χάσει το κατσαρόλι η Ίντερ έπρεπε να υποπέσει σε σοβαρά λάθη και κάτι τέτοιο δεν το έβλεπα πιθανό. Παρόλα αυτά η άμυνα στο δεύτερο μέρος ένοιωθε τους Γερμανούς και έκανε κάποια τσαφάκια, ενώ παράλληλα δεν έβλεπα διατεθειμένη την ομάδα να βγει με αξιώσεις στην κόντρα. Την ίδια στιγμή ο Βαν Γκάαλ έβγαζε τον Άλτιντοπ και περνούσε τον κεφαλοσφαιριστή Κλόζε στην κορυφή της επίθεσης. Έλα όμως που ο Βαν Μπούιτεν δεν μπορεί να στρίψει και είναι τα ζα μου αργά. Η αντίδρασή του μου θύμισε ένα παλικάρι που παίζουμε μπάλα και μαρκάρει με την πλάτη. Μέχρι να γυρίσει το ένα πόδι, ζέχνει το άλλο. Ο Μιλίτο τον χιόνισε, έκανε τον 2-0 στο 69' λεπτό και κάπου εκεί η σεμνή τελετή έλαβε τέλος.

Ο Ρόμπεν ήταν πολύ μόνος και καλά κλεισμένος από δυο παίχτες (Κίβου και Καμπιάσο), ειδικά από την στιγμή που έλειπε ο Ριμπερί. Το αποτέλεσμα ήταν να υπερφορτώνεται η δεξιά πλευρά της Μπάγερν με Ρόμπεν και Λαμ, έχοντας μοναδικό ''κέρδος'' να γίνεται το παιχνίδι της προβλέψιμο. Ο Κίβου και μετέπειτα ο Ζανέτι πέρασαν όμορφη βραδιά ως αριστερά μπακ. Επιπλέον, έλειπε η προσωπική ενέργεια από τους Γερμανούς. Ο Ολλανδός τεχνικός δεν μπόρεσε να κάνει κάτι για αυτά τα προβλήματα. Μπορούμε να πούμε δηλαδή ότι ο μαθητής κέρδισε τον δάσκαλο; Ναι και όχι. Ο Μουρίνιο διαθέτει ποιοτικότερα όπλα, τα οποία διαθέτουν τρομακτική φυσική κατάσταση που τους επιτρέπει να τρέχουν λες και έχουν νέφτι στον κώλο. Επιπλέον, στήνει την ομάδα χωρίς εξτρέμ, δίνει μεγάλες αρμοδιότητες στα πλάγια μπακ και παίζει υποδειγματικά την κόντρα. Απόψε ήταν καλύτερος. Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμη, αλλά αφήνω εσάς για να προσθέσετε το σχόλιο σας. Πάντως, οι Γερμανοί ένα γκολ το δικαιούνταν.

Υ.Γ.1 Έχουμε να φάμε αρκετό Βερνίκο στο μαπίδι το καλοκαίρι.

Υ.Γ.2 Το σημερινού μενού περιελάμβανε κοτόπουλο αλά κρεμ με μανιτάρια και ρύζι υπό την συνοδεία μιας παγωμένης Erdinger.

Υ.Γ.3 Τα Μιλιτέικα γκολ.

Το τέλος

Λίγο πριν το ματς ομολογώ ότι ήμουν λιγάκι στεναχωρημένος. Σκεφτόμουν ότι αυτό το ματς ήταν το τελευταίο της χρονιάς και μπορώ να πω ότι ανυπομονώ από τώρα να ξεκινήσει η νέα σεζόν. Είμαι άρρωστος το ξέρω. Όσο για το ματς δεν έτρεφα και μεγάλες προσδοκίες. Και οι δυο ομάδες είχαν προβλήματα και το μόνο ενδιαφέρον που έβρισκα ήταν αυτό του γοήτρου. Θα μου πείτε ναι ντάξει, αλλά με νίκη κερδίζαμε 15 μέρες και γλιτώναμε έναν προκριματικό γύρο. Δεν λέω όχι. Για να είμαι ειλικρινής το μόνο που ήθελα ήταν να τελειώσει η χρονιά. Εννοείται ότι ήθελα την νίκη, αλλά και να μην ερχόταν δεν θα έσκαγα. Η εμφάνιση με ένοιαζε πιο πολύ.

Η πρώτη παρατήρηση αφορούσε το χόρτο του γηπέδου. Απλά καταπληκτικό. Από κει και πέρα σκεφτόμουν ότι το ματς αυτό ίσως ήταν κάτι σαν κρας τεστ για τους Μεριέμ και Αντού. Μάλιστα το Αμερικανάκι στην αρχή του παιχνιδιού έκανε μια φοβερή ενέργεια, η οποία με ευχαρίστησε ιδιαίτερα. Η δεύτερη παρατήρηση είχε να κάνει με τις απουσίες των Βιτόλο και Γκαρσία. Οι δυο αυτοί παίχτες μαζί με τον Ίβιτς είναι ξεκάθαρα όλη η μαγιά του Π.Α.Ο.Κ. Η δύναμη της ομάδας είναι η μεσοαμυντική γραμμή της, η οποία επηρεάζει την αμυντική της λειτουργία. Έχει πρόβλημα το κέντρο; Τότε έχει και το κεντρικό δίδυμο. Γενικώς το σχήμα του Π.Α.Ο.Κ. ήταν κάτι που δεν έχουμε συνηθίσει με κάποιους παίχτες να υπηρετούν την ομάδα από παράξενες για αυτούς θέσεις, όπως ο Βιερίνια, ο Κουτσιαμικρούλης και ο Φιλομένο.

Ο Άρης ευτύχησε να προηγηθεί στο σκορ με όμορφη κεφαλιά του Μαλεζά. Ο Στέλιος δεν πάταγε καλά με τον Μπρούνο και δεν υπήρχε καλή συνεργασία, απόρροια και της μέτριας ανασταλτικής λειτουργίας. Προβλήματα όμως υπήρχαν και για τον Άρη με τον Γκιάρο να βγαίνει από το κέντρο της άμυνας για να κόψει τον Σπανακοπιτούλη, η σέντρα του οποίου μετουσιώνεται σε κεφαλιά-γκολ του Παπάζογλου. Δέχεται ο Νέτο την βοήθεια του Γκιάρο και μένει ο Κουλουχέρης μοναδικός κεντρικός αμυντικός. Το θέμα είναι ότι το λάθος ξεκίνησε από την δεξιά πλευρά για να ολοκληρωθεί στο κέντρο της άμυνας με τον Αράνο να βρίσκεται εκτεθειμένος με δυο αντιπάλους. Καταραμένα πλάγια μπακ. Όλη την χρονιά έτσι τρώμε τα γκολ. Το ματς συνεχίστηκε με τους Αντού και Χαβίτο να αλλάζουν πλευρές και τον Μεριέμ να πραγματοποιεί πολύ καλό παιχνίδι. Πέρασε μάλιστα μια φοβερή κάθετη στον δραστήριο Χαβίτο που έγραψε το 2-1.

Και λίγο πριν το τέλος του ημιχρόνου οι φιλοξενούμενοι κερδίζουν κόρνερ. Ο Πέσκοβιτς επιχειρεί (σωστά) έξοδο, διώχνει αμυδρά την μπάλα με μπουνιές και ο Ντάριο δίχως εγκεφαλικά κύτταρα κάνει πέναλτι. Τι σκεφτόσουν ρε Ντάριο; Τι είχες στο μυαλό σου; Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για τον Εντίνιο. Τι χαζά πέναλτι ήταν αυτά; Ήμαρτον. Τελικά πήραμε την νίκη και διασκεδάσαμε κάπως τις εντυπώσεις.

Τα σπουδαία όμως έρχονται σε λίγες μέρες, οπότε και ο Κούπερ θα παραδώσει την μαύρη λίστα στην διοίκηση. Έχει να πέσει πολύ διάβασμα τότε. Όσο για τον Π.Α.Ο.Κ. το γεγονός ότι πέρασε στα προκριματικά του τσου λου, όπου θα δώσει δυο δύσκολους προκριματικούς μπορεί να σημαίνει πολλά, μπορεί να μην σημαίνει και τίποτα. Αυτό θα εξαρτηθεί εκ του αποτελέσματος. Το μόνο βέβαιο είναι ότι σε αυτή την προσπάθεια δεν θα συνδράμει ο Σάντος. Η χρονιά λοιπόν έλαβε τέλος και έφτασε η ώρα για μεταγραφικά σενάρια, μεζέδες, ουζάκια, κοριτσάκια, θάλασσα και φυσικά μουντιάλ! Και όταν όλα αυτά λάβουν τέλος θα βάλουμε πλώρη για την νέα σεζόν.

Υ.Γ.1 Ο Ολυμπιακός κατέκτησε δικαιωματικά την τέταρτη θέση. Και να σκεφτεί κανείς ότι είχε και αβαντάζ τεσσάρων βαθμών.

Υ.Γ.2 Μακαρονάδα με κόκκινη σάλτσα και γαρίδες. Νικητήρια συνταγή!

Καληνύχτα και καλή τύχη

Κάθε φορά που τρώω μακαρονάδα χάνουμε. Απόψε, πηγαίνοντας κόντρα στην ροή, άλλαξα το μενού και τίμησα σεφταλιές περικυκλωμένες από κεφαλοτυρένιο πουρέ και στολισμένες με ντοματούλα. Όσον αφορά το ματς, χάρηκα με τους μικρούς που ήταν στον πάγκο και ήλπιζα σε κάποιο σημείο του αγώνα να έβλεπα κάποιον από αυτούς.

Από την αρχή κατάλαβα τι αγώνα θα παρακολουθούσαμε. Τρία πουλάκια κάθονταν και πλέκανε πουλόβερ. Φυσικά δεν περίμενα να δω μπάλα, απλά τον Άρη να αγωνίζεται. Το γεγονός ότι το πρώτο φάουλ σφυρίχτηκε στο 20' λεπτό τα λέει όλα. Γύρω στο 36' λεπτό το παιχνίδι πήρε νέα τροπή με τις κίτρινες και κόκκινες κάρτες να κάνουν την εμφάνισή τους και να συνοδεύουν τον αγώνα καθόλη την διάρκειά του. Η αποβολή του Ζεβλάκοφ άφησε τον Ολυμπιακό με δέκα, αλλά αδυνατούσα να διακρίνω πως ο Άρης εκμεταλλευόταν την αριθμητική του υπεροχή. Μάλλον επειδή δεν την εκμεταλλευόταν. Μηδενική ανάπτυξη, συνεχές φρένο στις αντεπιθέσεις και πολλά λάθη.

Από το 65' λεπτό ανεβάσαμε στροφές μόνο και μόνο για να τις ρίξει η αποβολή του Νασούτι. Και στο 81' λεπτό ήρθε η πολυαναμενόμενη στιγμή: ο Γραικός μπήκε στο παιχνίδι στη θέση του ανούσιου Κάλβο και ανέλαβε καθήκοντα δεξιού οπισθοφύλακα. Από τα πόδια του ξεκίνησε η μεγαλύτερη ευκαιρία με τον Κάμπορα στο 91' λεπτό. Θα μπορούσα να πω πάρα πολλά και για τις δυο ομάδες αλλά θα αρκεστώ στο εξής: Το παιχνίδι ήταν άοσμο, άχρωμο και άγευστο, ακριβώς το αντίθετο από τις σεφταλιές που κατάπια.

Υ.Γ.1 Μήτρογλου γιατί βγάζεις τα φρύδια σου;

Υ.Γ.2 Κάθε φορά που βλέπω Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη ακούω ένα μεγάφωνο να φωνάζει ουυυυυυ...Δεν παρατράβηξε το αστείο;

Υ.Γ.3 Καλύτερος παίχτης ο Τάσος Πάντος!