Κόντρα στις τσίχλες

Ο τσιχλάκιας δεν τα κατάφερε χθες απέναντι στην αλεπού τον Βαν Γκάαλ. Κι όμως ελάχιστοι περίμεναν ότι οι Βαυαροί θα κατάφερναν να ορθοποδήσουν και τελικώς να προκριθούν. Υπήρχε όμως κι ένα αστάθμητος παράγοντας που πρέπει να λάβουμε υπόψη. Ποιος ήταν αυτός; Μα φυσικά η αποβολή του Ράφαελ. Λαγός την φτέρη έτριβε κακό της κεφαλής του έλεγε κάποτε ένας καθηγητής μου. Τι πήγε να τραβήξει τον Ριμπερί; Άστον αγορίνα μου να πέσει πάνω στον Ρίο και στον Βίντιτς (μαφιόζος). Την έκανε όμως την λακαμία του. Και η αλήθεια είναι ότι από εκείνο το σημείο και μετά οι φιλοξενούμενοι πίεζαν μεθοδικά και οργανωμένα. Φαινόταν ότι το γκολ ήταν θέμα χρόνου και όντως έτσι έγινε.

Να είμαι ειλικρινής περίμενα ότι η Μάντσεστερ θα κέρδιζε και εύκολα ή δύσκολα θα έπαιρνε την πρόκριση. Άλλωστε, τα πρώτα 35 λεπτά του πρώτου ημιχρόνου αυτό έδειξαν. Αντιθέτως, σε εκείνο το χρονικό διάστημα η ομάδα του Βαν Γκάαλ είχε πολλά προβλήματα να λύσει. Ο Μπουτ με τους Ντεμικέλις και Βαν Μπούιτεν λες και είχαν τσακωθεί, ο Βαν Μπόμελ δεν μπορούσε να κόψει ούτε βούτυρο κι από εκεί και και πέρα έβλεπα κάποιους παίχτες απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα. Μόνο το ζώο ο Όλιτς προσπαθούσε να δημιουργήσει κάποια ρήγματα. Ωστόσο, δυο από τις απλές αναφορές στο δεύτερο ημίχρονο έκαναν τη διαφορά. Ο Ριμπερί για ένα διάστημα έκανε άνω κάτω την άμυνα της Μάντσεστερ, πήρε την αποβολή του Ράφαελ και ανάγκασε τον Σερ Άλεξ να μασουλάει πιο γρήγορα μπας και του φύγει το άγχος. Μέχρι κι από τον πάγκο σηκώθηκε(!). Μάλιστα έβγαλε από τις τσέπες τα χέρια του(!) και έδωσε οδηγίες. Την σκυτάλη του Ριμπερί πήρε ο (μεγάλος) Ολλανδός, ο οποίος με (καταπληκτικές) ενέργειές έδωσε το χτύπημα στους γηπεδούχους.

Με απογοήτευσε η Μάντσεστερ από την αποβολή και μετά. Φτωχή διαχείριση από τον τσιχλάκια. Τράβηξε πίσω την ομάδα ελπίζοντας ότι θα κρατήσει τα μπόσικα. Πως να τα κρατήσεις ρε Φέργκιουσον; Δεν ξέρεις ότι η αμυντική σου λειτουργία δεν πάει και τόσο καλά φέτος; Με ποια νομίζεις ότι έπαιζες; Με την Χαλ; Μου έπαιζες πόση ώρα χωρίς επιθετικό. Έπρεπε να μετρήσεις το τεμάχιο για να αντιδράσεις ουσιαστικά και να βγάλεις την ομάδα μπροστά; Πέταξε μετά ο Βαν Γκάαλ και τον ανασταλτικό να κλείσει τους χώρους και έκανε την εμφάνιση της η Μάρθα Βούρτση. Δεν ξέρω αν οι Βαυαροί πήραν εκδίκηση, ξέρω όμως ότι προκρίθηκαν. Το κρίμα είναι ότι σε αρκετό κόσμο χάλασε η εικόνα ενός τελικού ανάμεσα σε Μπάρτσα και Μάντσεστερ.

Είχαμε όμως και πρώην Ουέφα. Απόψε το Άνφιλντ φόρεσε τα καλά του για να υποδεχτεί την Μπενφίκα. Το εκτός έδρας γκολ που είχε πετύχει η Λίβερπουλ έδινε πολλές ελπίδες στους Εγγλέζους, τους οποίους περίμενα να μπουν ορμητικά στο γήπεδο. Το ξεκίνημα όμως μάλλον ήταν καλύτερο για τους φιλοξενούμενους. Ωστόσο, οι γηπεδούχοι ξύπνησαν, ισορρόπησαν, κέρδισαν μέτρα και σκόραραν από κόρνερ με τον Κούιτ σε μια φάση που ο Σέζαρ αντιδρά άσχημα ή μάλλον δεν αντιδρά καθόλου. Μάλιστα λίγο αργότερα οι Άγγλοι διπλασίασαν τα τέρματά τους με όμορφο γκολ του Λούκας. Το δεύτερο μπαλάκι που έφαγε η Μπενφίκα δεν άλλαζε κάτι: πάλι γκολ ήθελαν. Για να το πετύχει όμως όφειλε να ανεβάσει την απόδοση της.

Παρακολούθησα ένα αρκετά ήσυχο ημίχρονο με λίγες φάσεις και ακόμα λιγότερες ευκαιρίες. Ωστόσο, το δεύτερο μέρος ξεκίνησε ακόμα πιο νωθρά από το πρώτο. Έπρεπε να έρθει το 58΄λεπτό για να ξεδιπλωθεί η Λίβερπουλ και να πετύχει το 3-0. Πλέον τα πράγματα για τους αετούς γινόντουσαν πολύ δύσκολα. Ο Αϊμάρ δεν υπήρχε, ο Καρντόσο δεν προσπαθούσε και ο Ντι Μαρία ήταν καλά κλεισμένος, ενώ η μεσαία γραμμή της ομάδας είχε αργές επιστροφές και δεχόταν εύκολα την κόντρα. Ο Καρντόσο όμως σκόραρε με εκτέλεση φάουλ και έδωσε νέο ενδιαφέρον στο ματς. Δεν κατάλαβα βέβαια γιατί άνοιξε το τοίχος αλλά δεν πειράζει. Το θέμα είναι ότι από εκείνο το σημείο και μετά η Μπενφίκα έπιασε καλό ρυθμό, αλλά ο τραυματισμός του Σέζαρ μάλλον την ξεκούρδισε. Το αποτέλεσμα ήταν οι γηπεδούχοι να πετύχουν και τέταρτο γκολ και να σφραγίσουν την πρόκριση.

Το σκορ τελικά έληξε 4-1, μάλλον υψηλό για τα δεδομένα του αγώνα. Αν το καλοσκεφτείς όμως έχει μια λογική. Ο Μπενίτεθ είχε δώσει χώρους στην Μπενφίκα, η οποία προσπαθούσε να αναπτυχθεί μάλλον απρόσεχτα με αποτέλεσμα να δέχεται εύκολα την κόντρα. Προσθέστε και το γεγονός ότι όσο περνούσε η ώρα η άμυνα των αετών αμυνόταν πολύ ψηλά και ορίστε τα τέσσερα τεμάχια. Ειλικρινά, ποτέ μου δεν κατάλαβα την ύπαρξη αμυντικής τετράδας σε ευθεία. Πάντως, η Λίβερπουλ αν θέλει να έχει τύχη απέναντι στην αλλοπρόσαλλη Ατλέτικο (ομαδάρα) οφείλει να παίξει καλά και στην Μαδρίτη γιατί το Άνφιλντ ίσως δεν φανεί αρκετό. Ενδιαφέρον έχει και η υποδοχή των οπαδών των ροχιμπλάνκος στον Τόρες. Θα τα δούμε όλα εν καιρώ.

Υ.Γ. 1 Όχι άλλο (μεγάλο και καταπληκτικό) Κατσαρό!

Υ.Γ.2 Εκεί στη ΝΕΤ πόσο λακαμάδες είστε που κόβετε το ματς πριν τελειώσει;

Υ.Γ.3 Καλύτερος παίχτης του γηπέδου για μένα ο Κούιτ. Εσείς ποιον ψηφίζετε;

Ποιοι ήταν οι κανονιέρηδες;

Στο ποδόσφαιρο λένε ότι δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος. Συμφωνώ με αυτή την άποψη. Όμως στο αποψινό παιχνίδι κέρδισε μακράν ο καλύτερος και δίκαια προκρίθηκε στους ημιτελικούς. Με μια Μπάρτσα εκρηκτική κατά διαστήματα η Άρσεναλ δεν είχε και πολλές ελπίδες. Για να είμαι ειλικρινής δεν περίμενα πως μπορούσε να χάσει αυτή την πρόκριση. Πιο πολλές ελπίδες έδινα στους Ρώσους απέναντι στον υπερόπτη Μουρίνιο. Αλλά πως ήταν δυνατόν να χαθεί; Ασύστολη πίεση από τα χαφ και τα μπακ της ομάδας, φοβερή κυκλοφορία, αστείρευτες δυνάμεις και το κυριότερο ύπαρξη ουσίας. Η ομάδα δεν θάμπωσε με την απόδοσή της, όπως στο πρώτο ματς, αλλά κυριάρχησε στο κέντρο, εγκλώβισε τους αντίπαλους επιθετικούς, φόρτωσε παίχτες στην επίθεση και έτρεξε. Έτρεξε τόσο πολύ που οι αμυντικοί της Άρσεναλ δεν ήξεραν πως να σωθούν από την αργεντίνικη λαίλαπα. Ο Βενγκέρ έπρεπε να μοιράσει στους παίχτες του αντιεμετικά χαπάκια. Η αμυντική γραμμή έκανε πολλά ατομικά λάθη, αδυνατούσε να παίξει το τεχνητό οφσάιντ και δεχόταν εύκολα την κάθετη. Λες και έπαιζε ο Σαριέγκι με τον Καντέ. Ίσως ο Βενγκέρ θα έπρεπε να έχει αλλάξει νωρίτερα σε 4-4-2 για να στηρίξει τον Μπέντνερ, ο οποίος δεν είχε καμιά βοήθεια από Ροτζίσκι και Γουάλκοτ. Όσο για την προσπάθεια του Νασρί να παίξει τον ρόλο του Φάμπρεγας μάλλον ήταν ανεπιτυχής. Οι Καταλανοί όποτε ήθελαν έβγαιναν μπροστά και αν είχαν όρεξη σκόραραν κιόλας. Στο δεύτερο ημίχρονο μάλιστα έκαναν και συντήρηση δυνάμεων ενόψει του ντέρμπι με την Ρεάλ Μαδρίτης. Εκεί κι αν πέσουν κορμιά. Όπως τα κόβω τα πράγματα η ομάδα του Γκουαρντιόλα είναι το νούμερο ένα φαβορί για την κατάκτηση του τσου λου. Μετά το ματς τρεις σκέψεις μου ήρθαν στο μυαλό: Α) ποιος μπορεί να σταματήσει την ομάδα της Βαρκελώνης στο τσαμπιόλι, Β) πόσα τεμάχια θα μετρούσε ελληνική ομάδα αν έπαιζε στο Καμπ Νου απόψε και Γ) Μήπως η Μπάρτσα παίζει πιο απελευθερωμένα χωρίς τον Ζλάταν;

Ταγάρι χωρίς ηρεμία

Διάβασα πρόσφατα ένα άρθρο του Κοσμά, στο οποίο γράφει την προσωπική του άποψη σχετικά με την συνεισφορά του Νιόμπλια στην διαφαινόμενη κατάκτηση του τίτλου. Πριν τον Νικόλα στην ομάδα έτρωγε ψωμί ο Κάτε. Αν ήταν ακόμα προπονητής ο Ολλανδός θα έβγαινε ο Κοσμάς και ο κάθε Κοσμάς να πει για την συνεισφορά του; Με βάση λοιπόν το άρθρο του δημοσιογράφου έρχεται το ερώτημα αν όντως ο τίτλος ανήκει και στον Νικόλα. Αλληλένδετη είναι και η απορία μου για το αν ο Π.Α.Ο. κατακτά δίκαια την κούπα. Ας τα κάνουμε πενηνταράκια.

Εάν κάποιος δεν παρακολουθούσε τον Παναθηναϊκό από την αρχή της σεζόν, με αυτά που θα άκουγε θα νόμιζε ότι ο Ολλανδός ήταν ένα ψυχρό και άμπαλο ταγάρι. Θα νόμιζε ότι όλα επί των ημερών του πήγαν στραβά κι ότι ήρθε ο τσίμπλας να διορθώσει τα κακώς κείμενα. Θα νόμιζε ότι η ομάδα παρέπαιε. Θα νόμιζε ότι ερχόταν το τέλος της ομάδας. Θα διάβαζε τα πρωτοσέλιδα και θα υπέθετε ότι ο Κάτε ήταν η πηγή των κακών. Ίσως να αναγνώριζε την καλή φυσική κατάσταση που άφησε κληρονομιά στην ομάδα. Δεν είμαι υπέρμαχος του Τεν Τεν. Στο πρόσφατο παρελθόν είχα δηλώσει ότι δεν διαφωνώ με την απόλυσή του, αλλά με το timing. Αφού τα έκανε όλα στραβά όπως διατυμπάνιζαν κάποιοι γιατί δεν μας αποχαιρέτησε πιο νωρίς; Το θέμα σε όλα αυτά είναι το τι άλλαξε ο νέος τεχνικός. Αυτό που κατάφερε κατά την γνώμη μου ήταν να αφαιρέσει κάποια ολλανδικά στοιχεία στον τρόπο παιχνιδιού με αποτέλεσμα η ομάδα να γίνει προβλέψιμη.

Με την πρόσληψη του Νιόμπλια όμως, κατάφερες άθελά σου κάτι εξωαγωνιστικό που ήταν μεγάλης σημασίας. Ισοπέδωσες τις παπαροφυλλάδες που ξέσκιζαν τον Ολλανδό και άρχισαν να χαϊδεύουν τον Νικόλα. Διότι όλα τα άλλα όπως προαναφέραμε μάλλον έμειναν ίδια, μη σας πω και χειρότερα. Σχεδόν σε όλες τις γραμμές σου παρουσιάστηκες χειρότερος. Ο Νιόμπλιας στην προσπάθειά του να ελαχιστοποιήσει τα ρίσκα, μπουρδουκλώθηκε μόνος του και μείωσε την επιθετική παραγωγικότητα της ομάδας. Η πλάκα είναι ότι από αυτή την τακτική, αντί να ωφεληθεί βαθμολογικά η ομάδα γινόταν το αντίθετο. Το παιχνίδι του τριφυλλιού έγινε πολύ εύκολο να το εγκλωβίσεις και να πάρεις σχετικά άνετα βαθμό ή βαθμούς. (π.χ. Άρης, Καβάλα, Α.Ε.Κ.). Ο ρόλος του Κατσουράνη περιορίστηκε χωρίς ουσιαστικό κέρδος, παρά να χαθούν τα πολύτιμα γκολ του. Ο Σισέ βρισκόταν σχεδόν πάντα χωρίς βοήθειες, ενώ υπήρχε μια εμμονή στον Καραγκούνη την στιγμή που ο Νίνης δεν έπαιρνε τις ευκαιρίες που είχε επί Κάτε. Στο εκτός έδρας ματς με την Ρόμα ο Σωτήρης ρεζίλεψε κόσμο. Η αποθέωση όμως ήταν όταν απέναντι στην Καλλιθέα για το κύπελλο ξεκίνησε τον Σισέ για να πάρει τα πάνω του επειδή ήταν άσφαιρος για 2-3 αγώνες(!). Φυσικά ελάχιστοι αντέδρασαν. Τρομάζω και μόνο στη σκέψη να το είχε κάνει αυτό ο Κάτε. Στο συγκεκριμένο ματς μάλιστα ξεκίνησε όπως πάντα: ελαχιστοποιώντας τα ρίσκα. Μόνο κατοχή και από ουσία όχι πολλά πράγματα. Η άμυνα όμως πάντα πελαγοδρομούσε. Στάνταρ (Λιέγης) κετς.

Η παρουσία του Νιόμπλια όμως εξασφάλισε κάτι που δεν μπορούσε ο Κάτε. Ηρεμία. Τον Ολλανδό λάτρευαν να τον ξεσκίζουν. Δεν είδα όμως να κράζει κανείς τον Αντωνίου. Τσάκιζαν τον Κάτε, διότι είχε χάσει τα αποδυτήρια. Ο Νιόμπλιας δηλαδή τα βρήκε; Επαναλαμβάνω δεν είμαι υπέρμαχος του Κάτε. Η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι ο Κάτε έκανε λάθη όπως με την απομάκρυνση του Μάτος και τη δήλωση που είχε κάνει περί Μέλμπεργκ. Αν όντως ο Π.Α.Ο. μπορούσε να πάρει τον Σουηδό και δεν το έκανε ελέω Κάτε διέπραξε φάουλ. Όσο για το αγωνιστικό στηριζόταν στο rotation τη στιγμή που ο Νικόλας είχε ξεκαθαρίσει τις επιλογές του. Το rotation φαινόταν ότι χάλαγε ορισμένους. Κι όμως έτσι η ομάδα είχε φρεσκάδα.

Ωστόσο, όπως δείχνουν τα πράγματα σε λίγο καιρό ο Νιόμπλιας θα στεφθεί πρωταθλητής χωρίς να έχει πετύχει νίκη γοήτρου. Στα μεγάλα ή ''μεγάλα'' ματς του δευτέρου γύρου που κατέβηκε ως φαβορί δεν κέρδισε. Ίσως είναι το μοναδικό πρωτάθλημα που θυμάμαι, όπου τα ντέρμπι δεν έπαιξαν ρόλο και δεν έκριναν τον πρωταθλητή. Και ειλικρινά πιστεύω ότι επί Κάτε το πρωτάθλημα θα είχε τελειώσει νωρίτερα. Αλλά βλέπετε πλήρωσε την ήττα στο Καραϊσκάκη. Είχε πέσει τρελό κράξιμο τότε. Και για να μην σας κουράζω άλλο, θεωρώ ότι ο Κάτε έχει μεγαλύτερο μερίδιο στο κατσαρόλι από ότι ο Νικόλας. Υπάρχει βέβαια και η άποψη ότι την κούπα την έφερε ο Σισέ. Διαφωνώ: το ζήτημα δεν είναι πόσα γκολ βάζει ο Γάλλος, ο Κατσουράνης, ο Σάλπι ή ο Λέτο, αλλά πόσα βάζει ο Παναθηναϊκός.

Όσο για την επίλυση της απορίας μου, στον Ολυμπιακό διατυμπανίζουν, δια στόματος Αντώνη, ότι αυτοί το χάσανε. Αν όντως το πιστεύουν αυτό στον Πειραιά αντίο ζωή. Του χρόνου θα είναι χειρότεροι. Στην Παιανία τι να πιστεύουν άραγε; Σίγουρα η ομάδα είχε κάποιες ποιοτικές μονάδες που έδωσαν διάρκεια στο μαραθώνιο. Αλλά την κούπα την παίρνει δίκαια; Τι σημαίνει όμως ο όρος ''δίκαια''; Καλύτερη άμυνα, αποτελεσματική επίθεση, ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, ελαχιστοποίηση λαθών; Τώρα που το ξανασκέφτομαι τι σημασία έχει; Το ρεζουμέ είναι ότι η ομάδα παίρνει κούπα που θα σηκώσει ο Παναθηναϊκός. Ούτε ο Ολλανδός, ούτε ο Έλληνας, ούτε ο Γάλλος.

Υ.Γ.1 Χριστός Ανέστη!

Υ.Γ.2 Χωνέψατε ή ακόμα;

Δείτε τα λάβαρα και νιώστε

Τι να πούμε τώρα; Από που να ξεκινήσουμε; Είμαι απίστευτα ξενερωμένος και απογοητευμένος. Θα προσπαθήσω νηφάλια να πω δυο πράγματα. Ας ξεκινήσουμε από το χάος που φαίνεται ότι έχει παραλάβει (και) ο Μπλατ. Έχουμε αλλάξει τρεις προπονητές. Και ποια είναι η διαφορά; Τίποτα. Μηδέν εις το πηλήκιον που είχε πει κι ο Γιωργάκης. Η άμυνα μάλλον έχει γίνει λίγο χειρότερη, αλλά το πρόβλημα παραμένει η επίθεση. Τουλάχιστον επί Ματσόν ήξερες ότι δεν υπάρχει σύστημα. Έβλεπες μια οργανωμένη αναρχία. Πλέον βλέπεις σκέτη αναρχία. Ο καθένας κάνει ότι θέλει. Ενώ θεωρητικά υπάρχουν επιθετικά συστήματα, στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα. Δεν βλέπεις ένα πικ εν ρολ, κάποιο καλό συνδυασμό, δεν υπάρχουν καν σωστά σκριν. Φυσικό επακόλουθο, να μην υπάρχει δημιουργία και να στηρίζεσαι αποκλειστικά στα τρίποντα. Κακά τα ψέμματα όλο το ζουμί βρίσκεται στην περιφέρειά μας. Μπαίνουν τα σουτ; Μπορεί και να κερδίσουμε. Δεν μπαίνουν; Ετοιμαζόμαστε για ήττα.

Αλλά πως να υπάρξει επιθετική δημιουργία με τον Κλαρκ στον άσσο; Πολύ απλά δεν υπάρχει. Μιλάμε για ένα παίχτη εκτελεστή σε κορμί play maker. Τον έχω χορτάσει τον Κίκι δυο χρόνια τώρα. Τον θυμάμαι κι από το Αιγάλεω, τότε που πέταγε κάτι πενηντάρες. Αλλά ο Άρης δεν είναι Αιγάλεω. Ποια είναι η εναλλακτική μας; Ο κουτσός Μάιλς που απόψε προσπάθησε να παίξει μπάσκετ. Διότι οι περισσότεροι παίχτες μας δεν μπορούν. Ο Ρίτσαρτσον είναι ένα στατικός σουτέρ και αν δεν έχει χώρο για τρίποντα βραχυκυκλώνει μόνος του. Ο Γουόλς ήρθε για να βελτιωθούμε επιθετικά και να ανοίξει χώρους, αλλά είναι παίχτης ψυχολογίας και μάλλον μας μπερδεύει παρά μας βοηθάει. Ο Χατζηβρέττας και ο Ντικούδης είναι κατεστραμμένοι μπασκετμπολίστες ελέω Ομπράντοβιτς. Ο Μπετς θέλει κινητή μονάδα νεφρού. Ποιος μένει; Ο μαχητής Κακιούζης. Διότι, θεωρώ ότι δεν χρειάζεται να αναφερθώ σε Πάουνιτς, Μπάρλο και λοιπούς. Ουσιαστικά ο μόνος παίχτης που μπορεί να κάνει την διαφορά είναι ο Μάιλς. Ούτε ο Ριτς, ούτε ο Γουόλς. Ο Μάιλς βλέπει γήπεδο, μπορεί να τρέξει, βγάζει κάθετες, δημιουργεί ρε παιδί μου. Αν χρειαστεί σκοράρει κιόλας.

Και ερωτώ. Τι απαιτήσεις μπορούμε να έχουμε από μια τέτοια ομάδα; Από ένα σύνολο χωρίς ουσιαστικό καθοδηγητή στο γήπεδο και με έναν προπονητή που σιωπηλά δίνει την συγκατάθεσή του σε αυτό το πράγμα που παίζουμε. Θα μου πείτε τι να κάνει κι αυτός. Ό,τι μπορεί προσφέρει. Και φυσικά δεν αρκεί ένας Μπλατ. Και για να προλαβω μερικούς το πρόβλημα δεν είναι ο Δαμιανίδης. Ο Δαμιανίδης φταίει που με τρεις προπονητές δεν έχω δει ακόμα ένα πικ εν ρολ; Ο Δαμιανίδης φταίει που δεν έχει βγει ούτε μια φορά ένα καταραμένο σύστημα; Δεν νομίζω. Ο Καλημερίδης στην μετάδοση του αγώνα είπε ότι οι παίχτες δεν πολέμησαν. Σωστό. Περίμενα να δώσουν την ψυχή τους στο γήπεδο και φυσικά για άλλη μια φορά δεν το είδα. Νομίζαμε ότι η Βαλένθια θα ήταν του χεριού μας, ότι θα ήταν άλλη μια Μπανταλόνα. Φυσικά δεν ήταν έτσι τα πράγματα. Οι Ισπανοί πολύ απλά ήταν καλύτεροι από εμάς και δίκαια προκρίνονται στο Final 4. Η πρόκριση για τον Άρη χάθηκε από τον όμιλο και όχι από το πρώτο ματς στο Παλέ. Από μια γαλλική ομάδα που δεν καταφέραμε να κερδίσουμε σε δυο παιχνίδια. Οι πιθανότητές μας αυτόματα περιορίστηκαν. Αυτό δήλωσε άλλωστε και ο Μπλατ.

Και ελαχιστοποιήθηκαν όταν δεν μπαίνεις αποφασισμένος και συγκεντρωμένος για να παλέψεις για αυτό που σου αναλογεί. Ο Άρης έχει μεγάλη ιστορία και τεράστια φανέλα που φαίνεται ότι άντεξε το βάρος μέχρι τους 8. Από κει και πέρα χρειαζόμασταν κι άλλα πράγματα που φαίνεται ότι απλά δεν τα έχουμε. Αλλά δείξτε σεβασμό στα λάβαρα που κρέμονται και στον κόσμο που διψάει για διακρίσεις. Δεν είμαι απογοητευμένος με τον αποκλεισμό, αλλά με την προσπάθεια. Το σλόγκαν μου είναι παίξε σωστά και χάσε. Εμείς δεν παίζουμε σωστά και προφανώς χάνουμε. Εδώ χάνουμε από την Α.Ε.Κ., τα Τρίκαλα, το Περιστέρι και τη Λε Μαν, δεν θα χάσουμε από τη Βαλένθια; Το μεγάλο ερώτημα είναι τι μας μένει να κάνουμε; Η απάντηση δίνεται σε τρεις λέξεις: Ψηστήρι στον Μπλατ. Μπας και μείνει του χρόνου και φτιάξουμε ομάδα. Ο coach μετά το τέλος του ματς μίλησε για παίχτες που δεν αντέχουν την πίεση. Κάτσε και του χρόνου και φτιάξε σύνολο να διαχειρίζεται την πίεση. Η φετινή χρονιά εξάλλου μάλλον τελείωσε. Διότι αν περιμένουμε από το πρωτάθλημα καήκαμε, εκτός αν αποκλείσουμε τον Π.Α.Ο. ή τον Ο.Σ.Φ.Π. στα play off. Καληνύχτα και όνειρα γλυκά.

Οι μπούκλες σκόραραν!

Απόψε παίξαμε με τον Λεβαδειακό. Πολύ σημαντικό ματς, όπως όλα εκείνα άλλωστε στα οποία εμπλέκονται ομάδες που παλεύουν για τη σωτηρία. Όχι ότι για τον Άρη ο αγώνας ήταν αδιάφορος, το αντίθετο μάλιστα. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι η εικόνα της ομάδας στο πρώτο ημίχρονο έδειξε μια μικρή αδιαφορία. Πως ξεκινήσαμε όμως στο πρώτο μέρος; Με Πέσκοβιτς, Κουλουχέρη (αμάν αμάν) και τον άγνωστο Ορτίθ ως παρτενέρ του Θύμιου. Γενικά η εντεκάδα είχε πολλές αλλαγές, απόρροια του rotation που επιχείρησε ο Κούπερ. Τουλάχιστον έπαιζε ο Αντού (πουλέν).

Το ξεκίνημα ήταν χαλαρό για τις δυο ομάδες. Ο Λεβαδειακός φάνηκε να περιμένει τον Άρη και να παίξει την κόντρα όποτε του δινόταν η ευκαιρία με κινητήριους μοχλούς τους Γκονζάλες, Αγκάλι και Μπάρκογλου. Ο Άρης όμως ήταν νωχελικός, δεν λειτουργούσε σωστά ανασταλτικά, δεχόταν εύκολα την κάθετη και μπερδευόταν συχνά από τις εναλλαγές θέσεων των Αγκάλι και Μπάρκογλου. Οι μετριότατοι Νάτσο και Ναφτί αδυνατούσαν να υποστηρίξουν τους Τζόνσον και Κάμπορα και γιατί να το κάνουν άλλωστε; Ο Κούπερ ζητούσε από τους παίχτες να πλαγιοκοπήσουν. Αυτοί όμως προτιμούσαν να παίζουν από τον άξονα. Γιατί; Μόνο ο Αντού επιχείρησε κάποιες προσπάθειες, αλλά οι μπαλιές του πηγαίνανε στα πουλιά. Και σαν να μην έφτανε αυτό είχες και τον Έντι να βγαίνει αρκετά έξω από την περιοχή για να πάρει μπάλα και να ανοίξει χώρους. Δεν ξέρω αν η αγωνιστική συμπεριφορά του Αμερικανού ήταν αυτή που ήθελε ο Κούπερ, είμαι σιγουρότατος όμως ότι η ομάδα ήταν αφηρημένη. Το μυαλό μας δεν ήταν στο παιχνίδι.

Το πρώτο μέρος τελείωσε με τον ΕΡΚ να είναι φανερά εκνευρισμένος. Οι παίχτες τα κάνανε όλα ανάποδα. Είχαμε άκαρπη υπεροχή και το βασικότερο δεν είχαμε ουσία. Ο Κούπερ είχε δηλώσει πριν το ματς ότι πρέπει να επικεντρωθούμε στο πρωτάθλημα και στον Λεβαδειακό, αλλά η εικόνα της ομάδας δεν ήταν αντάξια των δηλώσεων του Αργεντίνου. Περίμενα να ανέβουμε στο δεύτερο μέρος και πράγματι κάπως έτσι έγινε. Ευτυχώς.

Ξεκινήσαμε με τον Νασούτι να περνάει (ουφ!) στη θέση του Κουλουχέρη. Λίγο αργότερα μάλιστα παραλίγο να σκοράρει. Ωστόσο, ο Τζόνσον εξακολουθούσε να λειτουργεί σαν καμμένος ιμάντας και μάλλον μπουρδούκλωνε την επίθεση των γηπεδούχων. Πάντως, η ομάδα πατούσε πιο γερά. Εν τω μεταξύ, ο Φαράντος έκανε την ομάδα του πιο επιθετική με την είσοδο του Ναπολεόνι. Στον άλλο πάγκο, ο Κούπερ περνούσε τον Κόκε στη θέση του Τζόνσον, την ίδια στιγμή που ο Ζησόπουλος ανέτρεπε τον Αντού. Ο Νέτο το μετουσίωσε σε γκολ και ανακούφισε τον Κάνθαρο. Οι φιλοξενούμενοι όφειλαν να ανοιχτούν για να ψάξουν την ισοφάριση, κάτι που θα λειτουργούσε υπέρ μας. Μάλιστα, απείλησε με τον υπερ-Πέσκοβιτς να λέει όχι. Οι γραμμές είχαν ανοίξει για τα καλά, ο Κούπερ το διέκρινε άμεσα και πέρασε τον κολοσσιαίο Πρίττα για να φρενάρει τον ρυθμό. Σωστή κίνηση από τον πάγκο. Στα επόμενα λεπτά και μέχρι το τέλος οι γηπεδούχοι είχαν φάσεις για να κάνουν το 2-0, αλλά δεν μπόρεσαν.

Η ταμπακιέρα είναι ότι η ομάδα κέρδισε έναν αξιόμαχο αντίπαλο και πήρε τους πολυπόθητους τρεις βαθμούς. Σε συνδυασμό με τα αποτελέσματα των άλλων αγώνων η νίκη αυτή είναι χρυσάφι για τον απλό λόγο ότι η διαφορά στα play off με Ολυμπιακό και Π.Α.Ο.Κ. μειώθηκε στους δύο βαθμούς. Μπορεί στα πρώτα 45 λεπτά να μην ήμαστε συγκεντρωμένοι, αλλά στην επανάληψη βελτιωθήκαμε, τρέξαμε, δώσαμε πλάτος στο γήπεδο και κυρίως σοβαρευτήκαμε. Η άμυνα του Λεβαδειακού στο πρώτο ημίχρονο άντεξε και έκλεισε τους χώρους, αλλά στο δεύτερο μέρος και μετά το γκολ (ψιλο)κλάταρε. Η ομάδα της Λειβαδιάς πάλεψε και έπεσε μαχόμενη. Η πάλη με τη σωτηρία όμως συνεχίζεται. Θα ήταν κρίμα με τα σημερινά αποτελέσματα να μην κερδίζαμε. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά.

Υ.Γ.1 Πως σας φάνηκε ο Ορτίθ; Προσωπικά μου φάνηκε καλός σε γενικές γραμμές.

Γενέθλια και βουρ για τελικό!

Σήμερα γιορτάζουμε την επανάσταση του 1821. Πέρα από αυτή την πολύ σημαντική επέτειο γιορτάζει κι ο Άρης 96 χρόνια ζωής. Και έμενε να δούμε αν θα γιόρταζε τα γενέθλιά του με πρόκριση στον τελικό. Έπρεπε πρώτα να ξεπεράσει το εμπόδιο της Καβάλας, την οποία είχε νικήσει στο πρώτο ματς με 3-1. Το προβάδισμα των δυο γκολ ίσως σήμαινε πολλά, ίσως και τίποτα. Η γνώμη μου πριν τον αγώνα ήταν ότι εύκολα ή δύσκολα θα πηγαίναμε τελικό. Διότι αν δεν παίρναμε την πρόκριση θα φταίγαμε μόνο εμείς. Η σοβαρότητα όμως που δείχνει η ομάδα του Κούπερ εγγυόταν ότι ανήμερα των γενεθλίων του δεν θα εμφάνιζε τάσεις αυτοκτονίας. Η διαχείριση του αγώνα με τον Πανιώνιο έδειξε ότι κρατάει καύσιμα για τον σημερινό αγώνα. Για τον πιο σημαντικό αγώνα μέχρι τον επόμενο. Για το πιο κρίσιμο παιχνίδι στην φετινή χρονιά, όπως άλλωστε δήλωσε ο Κούπερ. Τα κλειδιά για το σημερινό ματς ήταν δύο. Το πρώτο ήταν ότι το σύστημα που θα εφάρμοζε ο Ντε Μος για ανοιχτό παιχνίδι θα βόλευε τον Άρη. Το δεύτερο ήταν ότι από τη στιγμή που ο Άρης θα έβγαζε το πρώτο ημίωρο αλώβητος θα έφερνε το παιχνίδι στα δικά του μέτρα. Το πρώτο κλειδί δυστυχώς δεν το χρησιμοποιήσαμε, το δεύτερο όμως μας ήρθε γάντι. Ας δούμε πως έγινε η δουλειά.

Ο Ολλανδός Αλέφας συνηθίζει να εκπλήσσει και να πειραματίζεται. Παρέταξε την ομάδα με 4-2-3-1, άφησε εκτός αποστολής τον Σμολάρεκ και τον Σόσιν, ενώ στην εντεκάδα ξεκίνησε τον Γιάννου. Η πραγματική έκπληξη όμως ήρθε όταν σπούδαζες την διάταξη της ομάδας. Για το πως παρατάχθηκε ο Άρης δεν απαιτείται αναφορά: 4-4-2 και τα μυαλά στα κάγκελα. Το ματς θύμιζε πιο πολύ κατς, παρά ποδοσφαιρικό αγώνα. Ο Άρης προσέγγισε προσεχτικά το παιχνίδι, ενώ η Καβάλα επιζητούσε ένα γρήγορο γκολ, άνευ αποτελέσματος. Η πραγματική έκπληξη που λέγαμε ήταν η διάταξη του Ντουγκλάο, ο οποίος ενώ στα χαρτιά ήταν κεντρικός αμυντικός στο γήπεδο έπαιζε σε όλο το μήκος του άξονα και μάλιστα έκανε πολύ καλή δουλειά. Μου άρεσαν οι επελάσεις του Νέτο, αλλά απογοητεύτηκα από την αριστερή μας πλευρά. Ο Αράνο έκανε χαζά λάθη και ο Κάλβο κούραζε αρκετά την μπάλα. Σχεδόν ανύπαρκτη η συνεργασία μεταξύ των δυο παιχτών με αποτέλεσμα η Καβάλα να παίζει συνεχώς από εκείνη την πλευρά. Δεν μου άρεσε η εικόνα μας. Είχαμε περιοριστεί σε παθητικό ρόλο, είχαμε χάσει το κέντρο και το κυριότερο δεν μπορούσαμε να βγάλουμε αντεπίθεση παρά το ανοιχτό παιχνίδι εκ μέρους της Καβάλας. Το πρώτο κλειδί που λέγαμε.

Τα προβλήματά μας εξομαλύνθηκαν από τον Κόκε με το γκολ που πέτυχε λίγο πριν την λήξη. Το τέρμα αυτό έδωσε προβάδισμα τριών γκολ στους κίτρινους και άφησε τον Ντε Μος και τον Μάκαρο να τρέχουν. Επανέρχομαι στον Κάλβο, ο οποίος δεν υπήρχε ανασταλτικά με αποτέλεσμα να εκτίθεται ο Αράνο και κατ' επέκταση η άμυνα. Περίμενα να γίνει αλλαγή ο Ισπανός στο ημίχρονο. Από κει και πέρα πουλούσαμε εύκολα τη μπάλα και δίναμε την ευκαιρία στον αντίπαλό μας να επιτίθεται συνεχώς. Καλή παρουσία από Ντιέ, έστω και χωρίς την συνδρομή του απόντος Ντουκρόκ. Οι αλλαγές του Ντε Μος είχαν στόχο να αναπτερώσουν την επιθετική λειτουργία της ομάδας.

Οι Αργοναύτες επέμεναν να κάνουν παιχνίδι από την πλευρά του Αράνο, ο Ναφτί εξακολουθούσε να είναι νευρικός κι ο Ντιέ σκόραρε με εκτέλεση φάουλ. Όπως στο πρωτάθλημα. Περίμενα τα αντανακλαστικά μας να λειτουργήσουν άμεσα. Ο Κούπερ πέταξε τον Χαβίτο στη θέση του Μεριέμ μπας και τρέξουμε/πιέσουμε. Λογική κίνηση. Ένας Πρίττας δεν φτάνει. Ωστόσο, εξακολουθούσαμε να πουλάμε την μπάλα, ο Ντουγκλάο είχε κατασκηνώσει στην επίθεση δίπλα στον Ρινκόν, η Καβάλα είχε φρέσκα ποδάρια στα χαφ και μολονότι είχε κενά στην άμυνα, δεν τα εκμεταλλευόμασταν. Η απορία μου είναι γιατί δεν επιτιθόμασταν; Γιατί δεν αντεπιτιθόμασταν; Μπορεί να πουλούσαμε την μπαλά, αλλά το πρόβλημα ήταν ότι δεν μπορούσαμε να την κρατήσουμε πριν την πουλήσουμε. Ο Ντε Μος φόρτωνε την περιοχή μας με κορμιά την στιγμή που ο Κούπερ συνέχιζε με 4-4-2. Είμαι λάτρης του εν λόγω συστήματος, αλλά υπάρχουν περιστάσεις που απαιτούν αναπροσαρμογή των πλάνων. Πέτα ρε Κούπερ ένα τρίτο χαφ μέσα κι άσε τους Καβαλιώτες να μπουσουλάνε. Οι γηπεδούχοι είχαν κατοχή, υπερείχαν στο κέντρο, ξεχείλιζαν από πάθος, αλλά ευτυχώς δεν έβρισκαν χώρους. Οι παίχτες του Ολλανδού κουτουλούσαν πάνω στους Γκιάρο και Νασούτι. Ειδικά ο Βραζιλιάνος ήταν άρχοντας τόσο στο χαμηλό, όσο και στο ψηλό παιχνίδι. Η απόδοση όμως της ομάδας ήταν μέτρια.

Τα λεπτά κυλούσαν υπέρ του Άρη και τον έφερναν στον τελικό, όπου θα αντιπετωπίσουν τον Π.Α.Ο. ή τα Γιάννενα. Ραντεβού στο Ο.Α.Κ.Α. στις 24 Απριλίου. Μέχρι τότε έχουμε να επικεντρωθούμε στο πρωτάθλημα. Δεν υπάρχει χρόνος για πανηγυρισμούς. Έχουμε ένα μήνα μπροστά μας για να διορθώσουμε τις αδυναμίες μας. Το πιο σημαντικό είναι ότι με την πρόκριση στον τελικό εξασφαλίσαμε την Ευρώπη, αλλά όχι την σταθερότητα. Έχουμε ακόμα δρόμο.

Υ.Γ.1 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΓΛΥΚΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΕΚΑΤΟ ΘΑ 'ΜΑΙ ΠΑΛΙ ΕΔΩ ΝΑ ΣΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΩ!!!

Υ.Γ.2 Μια γεύση από Παλέ, όπου δυστυχώς δεν τα καταφέραμε απένταντι στη Βαλένθια.