Παπατζιλίκι και προεκτάσεις

Θυμάμαι τον Βγενόπουλο να βγαίνει και να δηλώνει ότι δεν είναι δυνατόν να υποδέχονται 7.000 Αρειανοί τον Αμορόζο. Είχε δίκιο: ήταν λίγοι. Επίσης, τον θυμάμαι να πετάει κάτι φοβερές ατάκες για Αμπράμοβιτς. Να μιλάει για ενότητα, συμπαράσταση και στήριξη. Να αναφέρεται στον ερασιτέχνη και να υπόσχεται οικονομική βοήθεια. Να λέει κάτι για εκατομμύρια πράσινες καρδιές. Να ηγείτο (;) της προσπάθειας για ξήλωμα του Βαρδινογιάννη από τον Π.Α.Ο. Μέχρι και σε πολιτικές εκπομπές είχε εμφανιστεί, κατακρίνοντας τους πάντες και τα πάντα.

Γιατί τα έκανε όλα αυτά; Για έναν πολύ απλό λόγο. Δημοσιότητα. Διαφήμιση. Αναγνωρισιμότητα. Βρήκε πάτημα στο ότι οι φίλοι της ομάδας λάτρευαν να μισούν τον Βαρδινογιάννη και κάπως έτσι μας συστήθηκε. Πρώτη ερώτηση: ποιος από μας ήξερε τον Βγενό πριν ασχοληθεί με την μπάλα; Ο γράφων πάντως δεν τον ήξερε. Μήπως τον γνώριζαν οι δημοσιογράφοι (του κώλου); Δεν νομίζω, ασχέτως αν έγραφαν υπερβολές και πομφόλυγες. Παρόλα αυτά η εμφάνισή του και η στάση του ως σωτήρας της Π.Α.Ε. λειτούργησε. Ο κόσμος πείστηκε από τα λόγια και τις πράξεις του (;) κι άρχισε να φωνάζει πιο δυνατά κατά του ραλίστα. Η φράση ''Τζίγγερ πούλα'' εμφανιζόταν παντού. Από το γήπεδο και τις φυλλάδες, μέχρι σε κουδούνια σπιτιών και σε χαρτί περιτυλίγματος για πιτόγυρα. Εδώ έφτασαν να κάνουν πορεία. Δεν πορευόμαστε για άκρως βαρύνοντα και σημαντικά πράγματα και διαδηλώνουμε για τον Τζίγγερ. Ωραίες προτεραιότητες έχουμε.

Δεύτερη ερώτηση: τι σκατά έκανε ο Τζίγγερ και έπρεπε να φύγει; Ποιο ήταν αυτό το τόσο φοβερό και τρομερό πράγμα που έπραξε; Έκανε σίγουρα λάθη, αλλά ήταν τόσο τραγικά; Σκεφτείτε το λίγο. Παρακαλώ κάποιον νηφάλιο αναγνώστη να μου απαντήσει. Η γνώμη μου είναι ότι κρατούσε την Π.Α.Ε. καθαρή. Καθαρή από χρέη, καθαρή από απατεωνιές, καθαρή από παράγκες, καθαρή από αγωγές, μηνύσεις και προσφυγές. Για ρωτήστε ρε βάζελοι κι εμάς τα Αρειανά τι έχουμε περάσει διοικητικά. Που για να βρούμε διοικητική σταθερότητα περάσαμε από 948 κύματα. Που μας έφερναν δήθεν εμίρηδες που έτρωγαν σουβλάκια και μπουγατσίδια στην Παπαναστασίου και στην Εγνατία με έξοδα της Π.Α.Ε. Που ερχόντουσαν ''πλούσιοι'' Ελληνοαμερικανοί που σήκωναν τα ταμεία της ομάδας και πήγαιναν στην Κόπα Καμπάνα για ηλιοθεραπεία. Για δείτε και λίγο παραπέρα από το καβούκι σας. Και σε τελική ανάλυση τι (δεν) έκανε ο Τζίγγερ; Πολύ απλά δεν ήταν τόσο λαμόγιο για να κάνει αυτά που έκανε ο Κόκκαλης. Αλλά βλέπετε έτσι ''επιβραβεύεται'' η ηθική, για αυτό φτάσαμε σε αυτά τα χάλια ως άνθρωποι. Ως εκ τούτου, οι οπαδοί χέστηκαν για ήθη και δικαιοσύνες: τίτλους θέλουν με κάθε κόστος. Μπορεί να έβριζαν την παράγκα, αλλά κατά βάθος τη ζήλευαν. 

Το μεγαλύτερο λάθος του Τζίγγερ είναι ότι υπάρχει. Αν δεν υπήρχε δεν θα τον βρίζανε. Αν δεν τον βρίζανε δεν θα ερχόντουσαν οι δυο ''σωτήρες''. Διότι, πλην του Βγενό είχαμε και τον Πατέρα. Σε αντίθεση με τον MIG που έψαχνε την διαφήμιση και την μπίζνα, ο Πατέρας έκανε την πλάκα του, το χόμπι του. Ήταν τόσο αφελής που άφηνε υπόνοιες ότι είναι άρχοντας του παρασκηνίου, με τον όχλο κάτω από το μπαλκόνι να ζητωκραυγάζει. Στην ουσία αυτό ήθελε να κάνει: να ελέγχει και να διοικεί, χωρίς μάλιστα να βάζει το χέρι στην τσέπη, αλλά να έχει την απαίτηση να το βάζουν οι άλλοι. Είπαμε είναι χομπίστας. Η πρόσφατη δήλωσή του είναι λίαν κατατοπιστική: ''Αν είχα πρόθεση να πάρω την Π.Α.Ε. δεν θα έφευγα πριν λίγες μέρες από την Προεδρία''. Όσο πομπώδης κι αν φαινόταν με την πουράκλα του, τόσο μυρουδιάς είναι από τόπι. Είμαι σίγουρος ότι αν του έδινες στα χέρια μια μπάλα ποδοσφαίρου θα την περνούσε για μπόμπα. Ή μήπως για λουκουμά; Τι να λέει το Αετόπουλο άραγε;

Μην ξεχάσω και τον - εκ Πατρός -  Αντωνίου. Πραγματικά αυτός ο άνθρωπος έφερε τα πάνω κάτω. Θα μου πείτε εδώ έφερε, κατόπιν θερμής παράκλησης του Φύσσα, τον πρώην ποδοσφαιριστή Σεϊταρίδη για να μην χάσει την θέση του στην Εθνική και τον Ροντρίγκο Σόουζα. Στα χέρια του πέρασαν δεκάδες μύρια κι αυτός συμπεριφέρθηκε λες και έπαιζε manager. Το έχουμε ξαναπεί: το πραγματικό ποδόσφαιρο και η πραγματική ζωή δεν είναι manager. Τον είχα ακούσει σε μια συνέντευξη στο ραδιόφωνο και σε όλες τις απαντήσεις του μιλούσε περί ανέμων και υδάτων με μια γλώσσα ωραιοποιημένη. Αυτό δείχνει ότι δεν έχει ιδέα, ότι δεν έχει γνώση, ότι δεν την παλεύει. Ο Αντωνίου ήταν χέουσα πληγή και μάλιστα ακριβή. Ευτυχώς για τον Π.Α.Ο. και δυστυχώς για εμάς παραιτήθηκε για λόγους ηθικής (!). Με ποιον θα γελάμε τώρα; Η πλάκα είναι ότι ο Γόντικας του έλεγε να το ξανασκεφτεί (!). Και τώρα που το θυμήθηκα: ποιος είναι υπεύθυνος για τις αγορές του Μελίσση και του Χριστοδουλόπουλου; Σκανδαλώδεις μεταγραφές. Ποιος ασχολήθηκε με αυτό το ζήτημα; Ουδείς. Προσωπικά δεν είδα κάποιον δημοσιογράφο να σχολιάζει τις μεταγραφές και την χορηγία με τον αρμόζοντα τρόπο. Και οι ίδιοι δημοσιογράφοι που πέρυσι δεν τον άγγιζαν, φέτος άρχισαν να τον μελετάνε. Έχει ο καιρός γυρίσματα. Αλλά είπαμε πρόκειται για μπίζνα. Ας καταλάβουμε επιτέλους ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι. Είναι επιχείρηση. Φράγκα. Πολλά φράγκα. Και στο βωμό των χρυσοφόρων συμφωνιών πέφτει πολύ κοροϊδία.

Εκτός, όμως, από τον Αντωνίου έχουμε και τον Φρέιτας. Υπάρχουν ομάδες που δεν έχουν τεχνικό διευθυντή, όμως ο Π.Α.Ο. μέχρι πρότινος δεν κόλλαγε και το αποδείκνυε, έχοντας δύο -πλέον, έχει μόνο τον Πορτογάλο. Το τι ρόλο βάραγε ο Φρέιτας μαζί με τον Αντωνίου είναι δύσκολο να το ξέρουμε: εδώ δεν το ήξεραν οι ίδιοι. Το τι ρόλο βάραγε ο Αντωνίου πέρυσι το ξέρουμε σίγουρα. Πριόνισε τον Κάτε και στην καρέκλα έκατσε ο Νιόμπλιας. Την κατάληξη την ξέρουμε όλοι. Από πέρυσι φαινόταν ότι ο τσίμπλας δεν έκανε, αλλά ο Πατέρας δεν τον άφηνε ούτε να παραιτηθεί. By the way, αγαπητέ Νικόλα, δεν σε έβγαλε από την θέση σου ο Φρέιτας για να φέρει το φιλαράκι του τον Φερέιρα. Μόνος σου ξεριζώθηκες με την μπάλα που έπαιζε η ομάδα και τα αποτέλεσματα που έφερνες. Και βγαίνεις στα ράδια και δίνεις ρεσιτάλ μαλακίας. Έναν αυτοματισμό, ρε Νιόμπλια. Έναν. Τι σκατά έκανες στις προπονήσεις; Να μας πει ο Κέζος τι γινόταν στις προπονήσεις που δήλωσε -εμμέσως πλην σαφώς- ότι οι παίχτες επί Κάτε ήταν αγύμναστοι (!). Θεέ και κύριε.

Και τώρα φτάσαμε στην απόλυτη παράνοια. Κάποιοι οπαδοί ζητάνε από τον Τζίγγερ να μείνει ενεργός, κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ακόμα και τώρα ότι οι Βγενό και Πατέρας έσωσαν (!) την Π.Α.Ε., ενώ υπάρχουν και οι εκπληκτικοί δημοσιογράφοι που αναπολούν τον Κάτε. Καλά το σκεφτήκατε. Είναι οι ίδιοι που τον έβριζαν και στη συνέχεια χάιδευαν τα αυτάκια του Νιόμπλια, παρόλο που ο τελευταίος έκανε δεκάκις χειρότερα εγκλήματα από τον Ολλανδό. Φυσικά στη συνέχεια τα άκουσε κι ο ''ευαίσθητος'' Νιόμπλιας. Αυτοί είμαστε, όμως. Αυτά μας αξίζουν. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί ο Βγενό κι ο Φάδερ δεν έπαιρναν τις μετοχές, όταν τις έδινε τσάμπα ο Βαρδινογιάννης. Σκεφτείτε τι παπατζιλίκι έπεσε.

Σε αυτό το σημείο οφείλω να αναφέρω τέσσερις απόψεις. Η πρώτη υποδηλώνει ότι ο Βγενό την κοπάνησε επειδή στέγνωσε από ρευστό. Η πρόταση αντικρούεται πολύ εύκολα. Αν πραγματικά δεν είχε ρευστό, θα μπορούσε κάλλιστα να βγει στις κάμερες, να το δηλώσει κι όταν ένοιωθε έτοιμος να έμπαινε εκ νέου στην ομάδα. Δεν θα τον παρεξηγούσε κανείς. Δεν το έκανε, όμως. Προτίμησε να σπάσει τις σχέσεις με την ομάδα και πόνταρε στο ψέμα και στην άτακτη φυγή. Αν στέρεψε επειδή δεν είχε προβλέψει την οικονομική ύφεση, είναι επειικώς ατάλαντος. Και επειδή ατάλαντος δεν είναι, σίγουρα παίζει κάτι άλλο. Και φυσικά, η αιτία δεν είναι το ντου των οπαδών μετά το ματς με τον Βόλο. Ας είμαστε σοβαροί. Η δεύτερη άποψη λέει ότι ο Βγενό ως γνήσιος επιχειρηματίας έκανε την ομάδα ταναπού για να ρίξει την τιμή της. Μάλιστα. Και πώς σκατά θα τον δεχτούν πίσω; Αν έχεις, όμως, την καβάτζα κάποιων δημοσιογράφων όλα γίνονται. Μπορεί στο εγγύς μέλλον να τους δούμε και τους δυο να επιστρέφουν και να μην ανοίγει ρουθούνι. Αλλά είπαμε, αυτοί είμαστε. Άσε που έχουμε μνήμη χρυσόψαρου. Η τρίτη άποψη ταυτίζεται με την περίπτωση του νέου γηπέδου και του εμπορικού κέντρου. Είδαν ότι άκρη δεν βγαίνει. Έκριναν ότι οι εξελίξεις τρέχουν με ταχύτητα Κατσουράνη και αποφάσισαν να κάνουν πίσω. Η τέταρτη και τελευταία άποψη έχει να κάνει με τα σκάνδαλα που έχει εμπλακεί ο Βγενόπουλος. Πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά. Βατοπέδια, νεκροί από μολότοφ, τραπεζικές λαμογιές, αγωγές, μηνύσεις, απειλές. Πού να βρεθεί χρόνος για τον Παναθηναϊκό; Ούτως ή άλλως, αποστολή εξετελέσθη: το όνομα Βγενόπουλος έγινε ευρέως γνωστό κι όπως όλοι ξέρουμε η αρνητική διαφήμιση δεν παύει να θεωρείται διαφήμιση. Η ταμπακιέρα είναι ότι σε ένα κρίσιμο σημείο οι δυο ''λυτρωτές'' δήλωσαν βροντερό απών με τους χειρισμούς τους και έχασαν την όποια αξιοπιστία διέθεταν.

Ποιος φταίει λοιπόν; Κατόπιν εμφανίσεως του πολυμετοχικού στο προσκήνιο είχα κάνει λόγο για πολλά κοκόρια και για δημιουργία εχθρικών στρατοπέδων εντός φίλιου εδάφους. Μάλιστα είχα διαπληκτιστεί λεκτικά με φίλους του Π.Α.Ο. Είναι οι ίδιοι που χλεύαζαν τον Κάτε και ζητούσαν από τον Τζίγγερ να φύγει. Είναι οι ίδιοι που αποθέωναν τους Βγενό και Πατέρα. Είναι οι ίδιοι που τους βρίζουν τώρα. Είναι οι ίδιοι που έφεραν την ομάδα σε αυτό το χάλι. Με δυο λόγια φταίνε οι οπαδοί κι όποιος υποστηρίζει το αντίθετο, κρύβεται πίσω από το δάχτυλο του και ψάχνει μουφαδόρικο άλλοθι. Διότι, αν μπλένταραν σωστά όλα αυτά που τους πλάσαραν οι δημοσιογράφοι και οι δήθεν σωτήρες, η ομάδα δεν θα είχε φτάσει σε αυτό το σημείο. Για να το θέσω πιο σωστά ο σύλλογος δεν θα είχε φτάσει σε αυτό το σημείο. Και δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχουν και προεκτάσεις, όπως για παράδειγμα το τσαλάκωμα του πρεστίζ, το ''κάψιμο'' των Γιαννακοπουλέων, η δικαίωση -αν μπορεί κανείς να το πει έτσι- του Τζίγγερ, η επαλήθευση των δηλώσεων του Κάτε περί ρόστερ, η απομάκρυνση του κόσμου και η ορθότητα της πρότασης ''πιο εύκολα μπαίνεις σε μια Π.Α.Ε., παρά βγαίνεις''. Κι όπως δείχνουν τα πράγματα, το έργο θα έχει αρκετά επεισόδια ακόμη. Ο Π.Α.Ο., όμως, δεν στέκεται σε ονόματα. Κανένας σύλλογος δεν κολλάει σε πρόσωπα και καταστάσεις. Ο Π.Α.Ο. θα συνεχίσει να υφίσταται με ή χωρίς πολυμετοχικότητα. Μέχρι τότε, ας κάτσουν όλοι να αναλογιστούν τις ευθύνες τους.

Υ.Γ.1 Υπενθυμίζω ότι ο Ανδρέας Βγενόπουλος υπήρξε (πρωτ)αθλητής του Π.Α.Ο. στο τμήμα ξιφασκίας, ήτοι στον Ερασιτέχνη.

Υ.Γ.2 Καλά ρε παιδιά, ένα γκολ έβαλε ο Μίτσελ προς τη σωστή εστία και του το ακυρώνετε; Γιατί ρε μάγκες; Το ξέρουμε ότι ο Παναθηναϊκός δεν τσουλάει εντός και εκτός χόρτου, αλλά το παιδί τι φταίει; Ψυχούλα δεν έχει; Δεν τον γέννησε μάνα; Τόσα τεμάχια έχουμε φάει από την πλευρά του, αφήστε τον να επανορθώσει. Και επιτέλους, ας μάθουμε να κρίνουμε ένα ματς με βάση την εμφάνιση και την εικόνα κι όχι το αποτέλεσμα.

Υ.Γ.3 Το 1987, έξι χρόνια πριν την εμφάνιση του ''Get a Grip'', οι Aerosmith κυκλοφορούν το ''Permanent Vacation'' και επιστρέφουν για τα καλά στα μουσικά δρώμενα. Το album περιέχει ένα από τα καλύτερα κομμάτια τους. Ιδού.

Without your love I'm nothing but a begger, without your love a dog without a bone, what can I do I'm sleeping in this bed alone, baby you 're my angel, come and save me tonight, you 're my angel, come and make it all right...

Οι περιπτώσεις του Άρη

Έχοντας παρακολουθήσει τον Άρη από την αρχή της σεζόν, καθώς και αρκετές από τις υπόλοιπες ομάδες, αναρωτήθηκα ποια είναι τα υφιστάμενα περιθώρια βελτίωσης. Ποια προβλήματα έχουμε και πόσα εξ' αυτών μπορούμε να διορθώσουμε. Κατά την γνώμη μου ο Άρης θα μπορούσε πραγματικά να είναι ο βασιλιάς της ζούγκλας σε δυο περιπτώσεις. Πάμε να τις δούμε.

Πρώτη περίπτωση. Αν συμμετείχαμε σε ένα πρωτάθλημα στο οποίο όλες οι ομάδες παίζουν 4-4-2 ή κάποια παραλλαγή είναι βέβαιο με μαθηματική ακρίβεια ότι θα βγαίναμε πρώτοι. Αυτό δείχνει ότι το πλάνο υπάρχει. Ότι έχει γίνει δουλειά. Ότι ο προπονητής μας δεν είναι μυρουδιάς και απατεώνας. Η πρόκριση στην επόμενη φάση του πρώην Ουέφα δεν είναι τυχαία. Ευτυχώς που πέσαμε με την Ατλέτικο και τη Λεβερκούζεν. Βλέπετε αυτές οι δυο ομάδες παίζουν το ίδιο σύστημα με εμάς. Δεν είναι τυχαίες οι εμφανίσεις που πραγματοποιήσαμε απέναντί τους. Ειδικά αυτό το πράγμα στο Λεβερκούζεν ήταν απίστευτο. Όπως δεν είναι τυχαίο ότι την καλύτερή μας εμφάνιση στο ελληνικό πρωτάθλημα την έχουμε κάνει με αντίπαλο τον Ατρόμητο του Δώνη. Επειδή όμως οι ομάδες που παίζουν τέτοια συστήματα είναι λίγες, οφείλουμε να βρούμε λύσεις απέναντι σε αυτές που παίζουν με επιπλέον χαφ στη μεσαία γραμμή. Όπως οφείλουμε να βρούμε λύσεις απέναντι σε ομάδες που διατηρούν μικρό πλάτος, κλείνονται πίσω και παίζουν την κόντρα. Δεν είναι τυχαίες οι εμφανίσεις απέναντι σε Γιαγκελόνια, Πανιώνιο, Σέρρες, Λάρισα και Ξάνθη. Απαιτείται δουλειά. Συνεχής δουλειά. Αρκεί αυτό;

Όχι βέβαια. Θες και παίχτες. Ειλικρινά έχω χάσει το μέτρημα στο πόσα γκολ έχουμε δεχτεί από το αριστερό άκρο της άμυνας. Και δεν αναφέρομαι μόνο για φέτος. Από πέρυσι κρατάει αυτή η κολόνια. Πέρυσι είχαμε τον Αράνο, φέτος έχουμε τον Μίτσελ. Φιλότιμος και φτηνός ο Βραζιλιάνος, αλλά δεν αρκεί. Τον είδα με την Καβάλα και για μια ακόμη φορά μάρκαρε το κενό. Μπορώ να αποκτήσω ένα αριστερό μπακ που δεν έχει αμνησία; Αμ, ο Κόκε; Δεν μπορώ να καταλάβω τον ρόλο του. Το ξέρει το τόπι, αλλά έχει χάσει αισθητά την όποια έκρηξη διέθετε. Βγαίνει έξω από την περιοχή για να πάρει μπάλα και κατόπιν τραβιέται  στον ασβέστη, χωρίς μάλιστα το εξτρέμ να αναπληρώνει το κενό του στην καρδιά της αντίπαλης άμυνας. Το αποτέλεσμα είναι να μένει άδεια η περιοχή, ειδικά από την στιγμή που δεν ακολουθούν άλλοι παίχτες. Αλλά ακόμα κι όταν βρίσκεται στο κουτί και εντός πεδίου βολής δείχνει να αδυνατεί να τελειώσει την φάση. Είναι όμως ο μοναδικός που θεωρητικά μπορεί να φτιάξει παιχνίδι και να βγάλει μια κάθετη της προκοπής. Ειλικρινά έχω μπερδευτεί με την περίπτωσή του. Για τον -παρμένζι- Κάλβο τι να πω; Δεν θα πω τίποτα παρά μόνο ότι θέλουμε αριστερό εξτρέμ. Μια βελτιωμένη έκδοση του Ρεγκέιρο μου κάθεται μια χαρά. Άντε να τον βρεις. Επίσης, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί παίζει ο Κουλουχέρης στον Άρη. Θυμάμαι την επικρατούσα λογική όταν ήμουν μικρός και έπαιζα μπάλα στις αλάνες. Οι θεωρητικά καλοί παίχτες έπαιζαν στην επίθεση και οι θεωρητικά άμπαλοι έπαιζαν άμυνα ή τέρμα. Κάτι τέτοιο μου θυμίζει ο Θύμιος. Θα μου πείτε, ποιος να παίξει, ρε Κάνθαρε, όταν υπάρχουν τραυματισμοί; Έλα ντε. Πάντως, να παίξει κάποιος παίχτης προϊόντος σκάουτινγκ χλωμιάζει. Να παίξει κάποιος παίχτης από την Β' Εθνική που είναι τίγκα με φτηνά και ακατέργαστα διαμάντια δεν υπάρχει περίπτωση. Να παίξει κάποιος παίχτης από το φυτώριο αποκλείεται. Έχουμε και τους μάνατζερ να θρέψουμε. Οπότε μένουμε με τον Κουλουχέρη και την ποδοσφαιρική του αντίληψη. Πάντως, δεν είναι μόνο θέμα παιχτών. Παίζουν κι άλλοι συνδυασμοί.

Και κάπως έτσι ερχόμαστε στη δεύτερη περίπτωση. Αν ο Άρης αγωνιζόταν σε γήπεδα που δεν είχαν μεγάλες και μικρές περιοχές είμαι σίγουρος ότι στο πρωτάθλημα θα τερμάτιζε στην πρώτη θέση για τον απλό λόγο ότι έτσι θα εξαφανιζόντουσαν τα φίδια, οι σκορπιοί και οι κροκόδειλοι που φωλιάζουν στα οριοθετημένα με άσπρη γραμμή κουτάκια. Τουλάχιστον αυτό πρέπει να νομίζει ο -αδικώ τον εαυτό μου- Κάλβο, ο -πίνω και μεθώ- Ναφτί, ο Κόκε, ο Χαβίτο, ο Πρίττας, ο Τόχα, ο Φατί και ο Μενδρινός. Μόνο ο Τσέζαρεκ, άντε κι ο Ρουίζ δείχνουν να αδιαφορούν για τα αγρίμια. Εκτός αν φοβούνται τόσο πολύ τους Κωστούλα, Μαουένε, Τζόρβα, Λεοζίνιο, Πετκάκη, Ουριμπάρι, Αργυρίου, Φουστέρ, Τσιρίλο, Ρόκα, Αμπουμπακαρί, Ταλ, Χργκόβιτς, Πατσατσόγλου (γκαντεμόπαιδο), Παρασκευαΐδη, Ζελέσι, Τζάγκι, Πιπίνη, Σαβίνι, Νάστο, Μπαρτολίνι, Κυριαζή, Μπαζίνσκι, Μπαλάφα, Λάτκα, Ρουμπάκη, Σπυρόπουλο, Μοντεστό και Λαγό. Τότε πάω πάσο και κάνω τουμπεκί. Και έστω ότι μέσα στην περιοχή επικρατούν κάθε λογής ''θηρία''. Τι κάνεις; Σουτάρεις. Έτσι μπαίνει το γκολ. Λοιπόν σας πληροφορώ ότι εμείς δεν σουτάρουμε. Πώς θα σπάσεις την αμυντική γραμμή του αντιπάλου αν δεν σουτάρεις; Αν δεν πατάς περιοχή; Αν δεν ανεβαίνουν τα κεντρικά χαφ; Αν δεν μειωθεί το κενό μεταξύ επίθεσης και λοιπών γραμμών; Πολύ απλά δεν θα την σπάσεις. Για αυτό στην Ελλάδα σκοράρουμε με το σταγονόμετρο.

Αυτό που δεν ξέρω είναι τι εντολές δίνει ο Κούπερ και τι κάνουν στις προπονήσεις. Πάντως δεν νομίζω να τους λέει: '' Δεν χρειάζεται να ανεβαίνετε στην επίθεση, διότι έχουμε τον Τσέζαρεκ που τρώει δέκα Πουγιόλ για πρωινό''. Όπως δεν πιστεύω να τους λέει: ''Όταν έχετε την μπάλα στα πόδια σας και είστε φάτσα με το τέρμα, μην σουτάρετε''. Αυτό που σίγουρα τους λέει είναι να κάνουν γιόμες από την άμυνα στο κορμί του Κόκε. Κι αυτό, διότι δεν υπάρχει κάποιος στα χαφ να πάρει την μπάλα από τα σέντερ μπακ, να την κουβαλήσει και να κάνει παιχνίδι. Δυστυχώς δεν έχουμε την οικονομική επιφάνεια και το πρεστίζ για να φέρουμε κάποια μπαλαδόφατσα που θα κόβει, θα οργανώνει, θα πασάρει, θα σουτάρει και θα καταπίνει αμέτρητα χιλιόμετρα στον άξονα. Το αποτέλεσμα είναι να παίζουμε -χωρίς μεγάλη επιτυχία- από τις πτέρυγες και να γινόμαστε προβλέψιμοι. Ο Κούπερ αυτό το ξέρει. Ποια είναι η λύση; Σκάουτινγκ και προτεραιότητα στα φυτώρια και στις υποδομές. Τι άλλο ξέρει ο Κούπερ; Ότι οι παίχτες δεν διαθέτουν την τακτική παιδεία και την τεχνική επάρκεια για να αντιληφθούν και να εφαρμόσουν κάποιες βασικές αρχές του ποδοσφαίρου. Δεν διαθέτουν τις απαιτούμενες ικανότητες. Όχι ότι δεν θέλουν, απλά δεν μπορούν. Επόμενο είναι να ποντάρουμε στο δυνατό και ομοιογενές σύνολο και να μην στηριζόμαστε σε μεμονωμένους παίχτες, όπως ο Π.Α.Ο. με τον Σισέ και η Α.Ε.Κ. με τον Σκόκο. Ποια είναι η λύση; Υπομονή και αυτοπειθαρχία.

Όλα αυτά που έγραψα δεν σημαίνουν ότι είμαστε σαπάκια. Όχι βέβαια. Διαθέτουμε την καλύτερη φυσική κατάσταση του πρωταθλήματος, έχουμε έμπειρο και ικανό προπονητή, αποφασισμένη διοίκηση και φυσικά κόσμο. Επιπλέον, υπάρχει συγκεκριμένο πλάνο και σχέδιο. Αυτό που απομένει είναι η πλήρης προσήλωση και αφοσίωση σε αυτό από τους πάντες. Έχουμε πειθαρχημένο και σχετικά δυναμικό σύνολο που έχει σφυρηλατηθεί στις επιταγές του 4-4-2 και των παραλλαγών του, και απομένει να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να βελτιωθούμε περαιτέρω. Μπορεί η επιτυχία του πρώην Ουέφα να τόνισε τα ισχυρά μας σημεία, αλλά δεν σβήστηκαν αυτομάτως και οι όποιες αδυναμίες μας που για να ελαχιστοποιηθούν απαιτούνται ποιοτικές μεταγραφές με γνώμονα τις αναπηρίες την ομάδας και τον μακρόπνοο προγραμματισμό. Όμως, πώς να πετύχεις διάνα, όταν ψάχνουμε παίχτες με λίγα λεφτά που περιμένουμε να αποδώσουν τα μέγιστα; Μακάρι να είχαμε κάποια φράγκα παραπάνω. Για να δούμε τι ψάρια θα πιάσει ο Φερέρ. Όπως και να έχει, κάποιοι από τους τομείς που χρίζουν βελτίωση είναι οι αλληλοκαλύψεις, οι γρήγορες επιστροφές των ακραίων μπακ, οι στημένες φάσεις, συμπεριλαμβανομένων των πλάγιων άουτ, η κίνηση χωρίς την μπάλα, η ορθή διαχείριση αποτελεσμάτων, οι αντιδράσεις μας υπό καθεστώς πίεσης και οι προσαρμοστικοί μας μηχανισμοί σε ματς που απαιτούν ιδιαίτερη μεταχείριση.

Πάντως, πρέπει για μια φορά στη ζωή μας να κρατήσουμε ένα προπονητή και να τον αφήσουμε να δουλέψει. Ας είναι ο Κούπερ αυτός που θα κάτσει για πολλά χρόνια στο πάγκο της ομάδας και κατόπιν κάνουμε ταμείο. Υπάρχει ακόμα πολύ ψωμί μπροστά μας και ο δρόμος προς την σταθερότητα και την καταξίωση μόνο εύκολος δεν είναι. Οφείλω όμως να υπενθυμίσω ότι ο Αργεντινός δεν είναι θαυματοποιός, παρά μόνο ένας κανονικός προπονητής με όλη τη σημασία της λέξης. Κλείνοντας, θα πω κάτι που έχω αναφέρει στο πρόσφατο παρελθόν. Ο Θεός Άρης έχει σηκωθεί από το θρόνο του, έχει πάρει τα όπλα  του και ετοιμάζει την (αντ)επίθεσή του. Ας σταθούμε όλοι δίπλα του.

Υ.Γ. Ας θαυμάσουμε ένα υποτιμημένο κομμάτι από μια πραγματικά πολύ μεγάλη μπάντα.

Tonight I'll dream away and you can still be mine, but I'm dreaming a lie, dreaming a lie, makes me wanna die...'Coz girl, now i see the price of losing you, will be my hell to pay, my hell to pay, each and every day, hear what I say, I still love you...

Happy New Year

Υ.Γ.1 Υποθέτω ότι στην χριστουγεννιάτικη ανάρτηση σας κούρασα με τις φλυαρίες μου. Απόψε δεν θα πω πολλά. Το ξέρω ότι πολλοί από εσάς στενοχωριούνται και μελαγχολούν που σε λίγες μέρες τελειώνουν οι γιορτές, αλλά μην ξεχνάτε ότι μπορούμε να έχουμε Χριστούγεννα όλες τις μέρες του χρόνου. Από μας εξαρτάται. Τα  Χριστούγεννα βρίσκονται μέσα μας. Όσο για την αλλαγή του έτους, ας είναι αυτός ο χρόνος που θα κοιτάξουμε πέρα από το καβούκι μας. Μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι. Μπορούμε να βελτιωθούμε. Μπορούμε να τροποποιήσουμε την συμπεριφορά μας. Μπορούμε να αλλάξουμε. Εγώ πάντως άλλαξα. Σειρά σας τώρα.

Υ.Γ.2 Σας προτείνω να παρακολουθήσετε μια ταινία που είδα πρόσφατα και ήταν άκρως αξιόλογη. Πραγματεύεται τον Άγιο Βασίλη και την ιστορία του. Κατεβάστε την μέσω torrent πατώντας εδώ.

Υ.Γ.3 Λόγοι ανωτέρας βίας με υποχρέωσαν να φτιάξω brownies και μηλόπιτα. Δεν έχει την ίδια πλάκα να τα παρασκευάζω μόνος μου. Δεν είναι το ίδιο διασκεδαστικό γαμώ το κεφάλι μου γαμώ.

Υ.Γ.3 Η φώτο είναι μια ευγενική χορηγία από το Κουρκούτι.

Υ.Γ.4 Παραδίδω τον λόγο στους τεράστιους ABBA. Τα σχόλια περιττεύουν.

Λευτεριά στα Χριστούγεννα

Ζητώ -εκ των προτέρων- συγνώμη για το μέγεθος της ανάρτησης, αλλά φαίνεται ότι είχα πολλά να πω. Θα σας παρακαλούσα να διαβάσετε προσεχτικά το κείμενο που ακολουθεί μέχρι τέλους. Νομίζω ότι αξίζει. Πάμε λοιπόν.

Τα Χριστούγεννα πάντα είχαν και έχουν μια μαγική επίδραση στους ανθρώπους, είτε αυτοί είναι μεγάλοι, είτε είναι παιδιά. Μπορεί να έχει χαθεί το θρησκευτικό νόημα και να έχει επέλθει εμπορευματοποίηση, αλλά η αίγλη της γιορτής διατηρείται στο έπακρο. Προσωπικά ποτέ δεν ξετρελαινόμουν σε υπερθετικό βαθμό με τα Χριστούγεννα. Πάντα όμως μου άρεσαν και τα περίμενα με αγωνία. Μου άρεσαν ως παιδί, διότι δεν είχα σχολείο, έπαιζα, πήγαινα για κάλαντα, έπαιρνα δώρα και έτρωγα λιχουδιές. Μου άρεσαν ως φοιτητής, διότι δεν είχα Πανεπιστήμιο, έπαιρνα δώρα, έκανα όμορφα πράγματα και έτρωγα λιχουδιές. Μου αρέσουν ακόμα και τώρα, διότι δεν εργάζομαι, παίρνω δώρα, δίνω δώρα, κάνω όμορφα πράγματα, τρώω λιχουδιές και βλέπω τους συγγενείς μου, κάτι που όταν ήμουν μικρότερος το βαριόμουν. Όπως καταλαβαίνετε κοινή συνισταμένη είναι οι αργίες, τα παιχνίδια, τα δώρα και οι λιχουδιές. Κανονικά θα έπρεπε να είναι και τα κάλαντα, αλλά πολύ φοβάμαι ότι αν πάω να τα πω τώρα θα με πετάξουν - ίσως και δικαιολογημένα - με τις κλωτσιές, έστω κι αν δεν θα τα έλεγα για τα λεφτά, αλλά για τη μαγεία. Βλέπετε, το να λες τα κάλαντα είναι λαχτάρα, αλλά πλέον αρκούμαι στο να τα ακούω από μικρά, κεχαριτωμένα ξωτικά που είναι ντυμένα λες και βρισκόμαστε στην εποχή των παγετώνων. Φυσικά τα Χριστούγεννα δεν μου αρέσουν μόνο για αυτούς τους λόγους. Είναι η όλη διαδικασία που λαμβάνει μέρος. Είναι η χαρά να βλέπεις μεγάλα και μικρά παιδιά να χαίρονται με την όλη ιεροτελεστία.

Θυμάμαι όταν ήμουν μπόμπιρας την μαμά μου να ανάβει το τζάκι, τον μπαμπά μου να ψήνει κάστανα και να ετοιμάζει ζεστή σοκολάτα κι εμένα να πειράζω την αδερφή μου, να στολίζω το φυσικό χριστουγεννιάτικο δέντρο και να παίζω γύρω από αυτό και μπροστά από το τζάκι με ό,τι μπορούσα να παίξω. Φυσικά και έσπαγα σχεδόν όλες τις μπάλες, καθώς και άλλα πράγματα, αλλά έτσι είχε πιο πολύ πλάκα. Εξάλλου, όπως λέει ένας εκλεκτός φίλος: αν δεν σπάσεις, δεν μαθαίνεις. Εντούτοις, οι μπάλες που επιβίωσαν υπάρχουν μέχρι σήμερα και τις θυμάμαι όλες καθεμία ξεχωριστά. Όπως έχουν επιβιώσει οι ίδιες γιρλάντες και τα ίδια διακοσμητικά. Πραγματικά ζωντανή ιστορία. Τα χρόνια όμως πέρασαν και πέρασαν γρήγορα. Το δέντρο έγινε πλαστικό, το στολισμό του τον έχει επιφορτιστεί η αδερφή μου, ο πατέρας μου (ΘΕΟΣ) συνεχίζει να ετοιμάζει κάστανα με την μόνη διαφορά ότι τώρα τα βράζει, οι μπάλες που επέζησαν - παρόλο που αγοράστηκαν νέες - συνεχίζουν να κοσμούν το δέντρο, ενώ το τζάκι δεν ανάβει πια. Η αλήθεια είναι ότι έπρεπε να ανάβει συχνότερα και μετανιώνω για αυτό. Όσο για μένα; Μπορεί πλέον να μην σπάω μπάλες, συνεχίζω όμως να δίνω το στίγμα μου και βοηθάω με τον τρόπο μου όπως π.χ. διακοσμώντας το σαλόνι ή φτιάχνοντας ονειρεμένα μελομακάρονα και κουραμπιέδες, μαγευτικό κορμό σοκολάτας, λαχταριστή μηλόπιτα, απίστευτο τιραμισού, κολασμένα brownies, τουρμπάτο σουφλέ σοκολάτας και πάρα πολλά άλλα. Φέτος υποθέτω ότι δεν θα φτιάξω τίποτα, λόγω απουσίας του έτερον μου ήμισυ. Βλέπετε, μαζί τα ετοιμάζαμε και χωρίς το γλυκάκι δεν έχει την ίδια πλάκα και δεν είναι το ίδιο διασκεδαστικό. Σας βεβαιώνω ότι το να βλέπεις δυο γλυκάκια να φτιάχνουν γλυκά δεν είναι μύθος. Ισχύει.

Σε αυτό το σημείο θέλω να μιλήσω και για την υποκριτική διάθεση των Χριστουγέννων. Τι εννοώ με αυτό; Θα σας εξηγήσω ευθύς αμέσως. Πρέπει να έρθουν τα Χριστούγεννα για να πάμε μια όμορφη βόλτα; Για να ανακαλύψουμε πρωτότυπα μέρη και κρυμμένους θησαυρούς; Για να δοκιμάσουμε ή να γευτούμε κάτι καινούριο και διαφορετικό; Για να φτιάξουμε ένα παζλ; Για να κόψουμε λουλούδια από τον κήπο μας ή να επισκεφτούμε ένα φυτώριο για να αγοράσουμε όμορφα και χρωματιστά λουλούδια; Για να πάμε θέατρο ή κινηματογράφο; Για να επισκεφτούμε το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο; Για να πάμε μια βόλτα στα IKEA, στο Factory Outlet και στα Leroy Merlin (Λίντο) στο εμπορικό πάρκο του Ελ. Βενιζέλος; Για να πάμε για ψώνια - ή έστω για περπάτημα - στην αγορά της Ερμού ή στο Mall; Για να βάψουμε κάποιο πήλινο σκεύος με τα χρώματα που μας αρέσουν; Για να πάμε για φαγητό σε κάποιο όμορφο εστιατόριο ή σε κάποιο γραφικό ταβερνάκι; Για να παρασκευάσουμε κάποιο μαγικό γλυκό ή φαγητό; Για να κάνουμε κάποιο δώρο στα αγαπημένα μας πρόσωπα; Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα είναι φυσικά αρνητική. Όχι, όχι και όχι. Δεν πρέπει να περιμένουμε τα Χριστούγεννα για να τα κάνουμε όλα αυτά. Και για να το πω πιο απλά: πρέπει να περιμένουμε τα Χριστούγεννα για να παίξουμε και να κάνουμε ευχάριστες δουλίτσες; Όχι, όχι και πάλι όχι.

Και συνεχίζω σε διαφορετικό ύφος. Πρέπει να περιμένουμε τα Χριστούγεννα για να καταλάβουμε ότι το ρόστερ του (σισεϊκού) Παναθηναϊκού είναι υπερτιμημένο του κερατά; Για να αντιληφθούμε ότι ο - πεθαίνω στο βου ημίχρονο - Ολυμπιακός στα ματς υψηλής επικινδυνότητας και έντασης βραχυκυκλώνει εντός και εκτός χόρτου; Για να κατανοήσουμε ότι το πρόβλημα στην Α.Ε.Κ. δεν ήταν τόσο ο Ντούσαν, όσο η έλλειψη ποιοτικών παιχτών; Για να μάθουμε ότι στον Π.Α.Ο.Κ. ίσως δεν έφταιγε για τα πάντα η προετοιμασία του Μπερέτα; Για να εμπεδώσουμε ότι η - έχουσα αρκετές αδυναμίες - Αρειανάρα είναι κιτρινόμαυρη μαστούρα και πώρωση, ασχέτως αν κερδίζει ή χάνει; Σαφώς και όχι.

Πρέπει να έρθουν τα Χριστούγεννα για να καταλάβουμε ότι δεν (πρέπει να) υπάρχουν Κουπερικοί και αντικουπερικοί ή Σουπερικοί και αντισουπερικοί, αλλά μόνο Άρης; Φυσικά και όχι. Επιτέλους, ας τυπώσουμε στο μυαλό μας με πυρωμένο σίδερο ότι ο Θεός Άρης μας επέλεξε για κάποιους συγκεκριμένους λόγους, τους οποίους - πλην ελαχίστων εξαιρέσεων - οι οπαδοί των αντίπαλων ομάδων αδυνατούν να χωνέψουν. Το ποιοι είναι αυτοί οι λόγοι ίσως το κάνουμε πενηνταράκια σε κάποια άλλη ανάρτηση. Αυτό που έχω να πω είναι ότι ο Θεός Άρης έχει - προ πολλού - σηκωθεί από τον θρόνο του, έχει πάρει τα όπλα του και ετοιμάζει την (αντ)επίθεσή του. Σε αυτή την προσπάθειά του οι βασικοί αρωγοί είμαστε όλοι εμείς που ακολουθούμε πιστά την ομάδα κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Τι πρέπει να κάνουμε από την πλευρά μας; Υπομονή και αυτοπειθαρχία. Κατανοώ ότι αυτά τα δυο πράγματα δεν είναι αρεστά, αλλά καλώς ή κακώς είναι αναγκαία και απαραίτητα όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά στην ίδια τη ζωή. Και συνεχίζω.

Μήπως πρέπει να έρθουν τα Χριστούγεννα για να πάρουμε χαμπάρι ότι οι δημοσιογράφοι (του κώλου) μας λένε μόνο αυτά που πουλάνε, αδιαφορώντας προκλητικά για όλα τα υπόλοιπα; Για να εννοήσουμε ότι οι πολιτικοί μας δουλεύουν κυριολεκτικά μέσα στα μούτρα μας και για να αντιληφθούμε ότι υπό άλλες συνθήκες και εποχές θα είχαμε λαϊκά δικαστήρια, απαγχονισμούς, εξοστρακισμούς και δημεύσεις περιουσιών για τις μαλακίες που κάνουν και δηλώνουν; Προφανώς και όχι. Ίσως πάλι θα πρέπει να περιμένουμε τα Χριστούγεννα για να καταλάβουμε ότι το περιβάλλον πάει από το κακό στο χειρότερο, αλλά who gives a fuck; Αρχές Δεκεμβρίου έβλεπα χελώνες, πεταλούδες και κουνούπια, αλλά μάλλον όλα αυτά τα γράφουμε στα τομπολίνια μας. Τι πρέπει να γίνει για να καταλάβουμε τη σημαντικότητα της οικολογικής κρίσης; Να ανοίγουμε την βρύση και να μην πέφτει σταγόνα νερού ή να πατάμε το διακόπτη του φωτός και να εξακολουθεί η ύπαρξη του σκότους;

Δεν βαριέσαι όμως. Τα Χριστούγεννα είναι εδώ. Το ίδιο κι εμείς. Κι αν ακόμα δεν το έχετε πάρει πρέφα επιτρέψτε μου να σας το δώσω να το καταλάβετε με κάποια πανέμορφα χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια ερμηνευμένα από ορισμένα ιερά τέρατα της μουσικής σκηνής. Και που ξέρετε, ο Άγιος Βασίλης μπορεί όντως να υπάρχει και να σας πληρώσει μια επίσκεψη για να σας τιγκάρει με δώρα. Αν δείτε ότι δεν έρχεται μην μασάτε. Ας ντυθούμε εμείς οι ίδιοι Άγιος Βασίλης κι ας μοιράσουμε δώρα με όλη μας την ψυχή. Δεν χρειάζεται να είναι ακριβά για να έχουν αξία. Η αξία έρχεται από αυτόν που το δίνει και την πρόθεση που δείχνει. Προσωπικά δεν με ξετρελαίνουν στο έπακρο τα δώρα. Ξέρω πολύ καλά πότε κάποιος νοιάζεται για μένα και πότε όχι. Ξέρω πολύ καλά πότε κάποιος δίνει ένα δώρο με μισή καρδιά και πότε με ολόκληρη. Ξέρω πολύ καλά πότε κάποιος δίνει ένα δώρο απλά και μόνο για να το δώσει. Όμως, μου αρέσει να δίνω δώρα ειδικά όταν ξέρω ότι ο παραλήπτης του θα ξετρελαθεί και θα κάνει σαν μικρό παιδάκι. Μου αρκεί να τον βλέπω χαρούμενο. Με γεμίζει. Και να σας δώσω και μια συμβουλή: μην στέκεστε μόνο στο δώρο, αλλά παρουσιάστε το με κάποιο φανταστικό, δημιουργικό και πρωτότυπο τρόπο. Κι αν μπορείτε το δώρο να το φτιάξετε μόνοι σας ακόμα καλύτερα.

Ωστόσο, προτού σας αραδιάσω τα υπέροχα τραγουδάκια, θα σας παρακαλούσα να κάνετε υπομονή ελάχιστα λεπτά τη ώρας και να μου επιτρέψετε να σας διηγηθώ μια ιστορία που έλαβε μέρος τις προάλλες έξω από το σταθμό του Η.Σ.Α.Π. στον Ταύρο. Πήγαινα μαζί με την παρέα μου να πάρουμε τον Ηλεκτρικό (σάπιος) για να πάμε σπίτια μας, όταν κάποια στιγμή είδαμε να περιμένει ένα καθώς πρέπει παλικάρι έξω από το σταθμό με εμφανέστατο τον προβληματισμό στο πρόσωπό του. Άγνωστο το χρονικό διάστημα που περίμενε. Τον ρωτήσαμε αν ψάχνει κάτι και πως μπορούσαμε να τον βοηθήσουμε. Μας είπε ότι πήγαινε σε κάποιο φιλικό σπίτι, αλλά είχε μπερδευτεί και είχε χάσει τον προσανατολισμό του. Τον ρωτήσαμε μήπως θυμόταν την διεύθυνση και πάνω κάτω μας είπε που βρισκόταν το σπίτι. Ήταν ευγενέστατος, αλλά όπως προείπα προβληματισμένος. Αφού περιπλανηθήκαμε για κάποια ώρα τελικά το βρήκαμε. Μας ευχαρίστησε θερμά και μας ευχήθηκε καλό βράδυ. Καθώς επιστρέφαμε στον σταθμό του Ηλεκτρικού σκεφτόμουν το όλο σκηνικό που μόλις έλαβε μέρος. Αυτό που ένιωσα για το αποπροσανατολισμένο παλικάρι ήταν οίκτος. Τι ένιωσα για τον εαυτό μου; Μεγαλύτερο οίκτο. Γιατί; Διότι, αντί να βοηθάμε τους συνανθρώπους μας και να πράττουμε το σωστό, ασχολούμαστε με χίλιες δυο βλακείες, νομίζουμε ότι όλα περιστρέφονται γύρω από εμάς, τα γράφουμε όλα στα καλαμπαλίκια μας και τελικά χάνουμε το μέτρο. Περιμένουμε να αλλάξει ο κόσμος γύρω μας, χωρίς να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι. Μπορεί να ήμουν σωματικά και πνευματικά εξαντλημένος, να είχα ξυπνήσει από τα χαράματα, να πεινούσα σαν Liger, να λαχταρούσα ένα χαλαρωτικό μπανάκι και να έφτασα σπίτι μου με μια ώρα καθυστέρηση, αλλά ένοιωθα γεμάτος και χορτάτος από ικανοποίηση.

Οπότε, αυτό που σας ζητώ είναι να χαρείτε τα Χριστούγεννα, να στρουμφίσετε, να διασκεδάσετε, να παίξετε, να φάτε, να βολτάρετε, να ξεκουραστείτε κάνοντας δημιουργικές δουλίτσες και συγχρόνως να προβληματιστείτε. Να προβληματιστείτε, διότι τα έχουμε όλα κι όμως μας λείπουν τόσα πολλά. Βλέπετε, έχουμε συνηθίσει να παίρνουμε τον εύκολο δρόμο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και ο σωστός. Και παρά το γεγονός ότι σχεδόν πάντα γνωρίζουμε ότι το εύκολο δεν είναι και το σωστό, εξακολουθούμε να το επιλέγουμε λες και μπορούμε να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας, καθώς και αυτούς που μας περιβάλλουν. Δυστυχώς, αυτή η νοοτροπία βρίσκει απόλυτη ισχύ σε κάθε επίπεδο της ζωής, είτε αυτό είναι κοινωνικό, είτε αθλητικό, είτε πολιτικό, είτε περιβαλλοντικό, είτε, είτε, είτε. Βρισκόμαστε ενώπιον μιας εποχής, η οποία διακατέχεται από κρίση αξιών, κρίση ιδεών και κρίση πανικού. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να τροποποιήσουμε την συμπεριφορά μας και να αλλάξουμε. Ποτέ. Και να σας πω και κάτι; Μπορεί να μην είναι όλα ρόδινα, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει κόσμος με καλοσύνη. Δεν θα σας κουράσω άλλο με τις αμπελοφιλοσοφίες μου. Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας και να είστε όλοι καλά.

Υ.Γ.1 Μακάρι να μπορούσα να σας εμβολιάσω με ολόκληρη την χριστουγεννιάτικη συλλογή μου. Πάντως, θα κρατήσω μια υπερτραγουδάρα για τον καινούριο χρόνο. Όπως και να έχει παρακολουθήστε τα όλα και δώστε ιδιαίτερη έμφαση στους στίχους.





















Υ.Γ.2 Τα παρακάτω βίντεο είναι εξαιρετικά αφιερωμένα στον Μπαλαντέρ, καθώς και στους απανταχού φίλους του σκληρού ήχου (κλισέ).











Υ.Γ.3 Δείτε οπωσδήποτε την τόσο απλή και συνάμα εκπληκτική ιστορία που διαδραματίζεται στα παρακάτω βιντεάκια και δεν θα το μετανιώσετε.







...ορίστε η ''μεταλλική'' έκδοση του τραγουδιού της παραπάνω ιστορίας.



Υ.Γ.4 Δόξα και τιμή σε σε έναν πατέρα που κουβαλούσε - δύσκολα είναι η αλήθεια - πέντε (!) τεράστιες σακούλες γεμάτες παιχνίδια από τον Ζαχαριά.

Υ.Γ.5 Δόξα και τιμή σε έναν παππού μέσα στο μετρό που ήταν φορτωμένος με κουραμπιέδες, μελομακάρονα, μηλόπιτες, κουλουράκια, μπισκοτάκια και σοκολάτες και μόλις κάποια κυρία τον ρώτησε αν όλα αυτά είναι για τον ίδιο, εκείνος απάντησε με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά: δεν είναι για μένα, για τα εγγόνια!

Υ.Γ.6 Για όσους δεν κατάλαβαν το παλικάρι της ιστορίας ήταν τυφλό, αλλά όχι περισσότερο από ό,τι είμαστε εμείς.

Υ.Γ.7 Κούπερ μείνε.

Υ.Γ.8 Γιατί ρε Κάλβο αδικείς τον εαυτό σου;

Υ.Γ.9 Φυσικά μην ξεχάσετε να παρακολουθήσετε χριστουγεννιάτικες ταινίες, όπως π.χ. το Christmas Vacation, το Santa Who?, το Elf, το Bad Santa και το The Polar Express. Μαζευτείτε σε ένα σπίτι, φτιάξτε παραδοσιακό pop corn (κι όχι μικροκυμμάτων) και περάστε καλά.

Υ.Γ.10 Ευχαριστώ θερμά το Κουρκούτι για τις νέες φωτοσοπιές. Ελπίζω να σας αρέσουν.

Υ.Γ.11 Πριν από 30 μέρες περίπου είχα κόψει κάποια τριαντάφυλλα από τον κήπο για να τα αποξεράνω. Ένα από αυτά είχε μεθυστικό άρωμα. Σας πληροφορώ ότι μετά από τόσο καιρό το τριαντάφυλλο διατηρεί αυτό το υπέροχο άρωμα σε άκρως ικανοποιητικό βαθμό. Δυστυχώς, βρισκόμαστε πολύ πίσω τεχνολογικά κι ως εκ τούτου αδυνατώ να σας μεταφέρω μέσα από την οθόνη το άρωμα αυτό. Ωστόσο, αυτό που μπορώ να κάνω είναι να σας το δείξω. Ιδού.

Γκέλες, ''γκέλες'' και είμαι γκολ!

Ακόμα και τώρα υπάρχουν πολλοί φίλοι του Π.Α.Ο.Κ. που θεωρούν ότι όλα πορεύονται βάσει προγράμματος. Ότι όλα βαίνουν καλώς. Ότι η συνέχεια θα είναι καλύτερη. Ωστόσο, έχουν εμφανιστεί και κάποιοι που δεν είναι ευχαριστημένοι με αυτό που βλέπουν και που ξέρουν ότι αυτό το πράγμα δεν έχει σχέση με το πλάνο τριετίας του Σάντος. Μπορεί να τους κατηγορήσει κανείς; Δεν νομίζω. Στα δυο εντός έδρας ματς με τους νεοφώτιστους, ο Π.Α.Ο.Κ. δέχτηκε τρία γκολ και μάλιστα θα μπορούσε να δεχτεί κι άλλα. Το φοβερό της υπόθεσης είναι ότι πέρυσι σε 18 εντός έδρας ματς πρωταθλήματος είχε δεχτεί μόλις έξι γκολ. Μόνο και μόνο αυτό το στατιστικό αρκεί για να οδηγηθούμε συνειρμικά στη σύγκριση Σάντος - Δερμιτζάκη. Επί της ουσίας όμως δεν μπορείς να συγκρίνεις δυο ανόμοια πράγματα.

Ο Χάρι Κλιν έδωσε την δική του εκδοχή για τα τεκταινόμενα: ''Πιστεύω ότι είναι θέμα τύχης και συμπτώσεων. Πέρυσι υπήρχαν αντίστοιχες φάσεις, αλλά δεν τρώγαμε γκολ. Φέτος με 2-3 φάσεις ο αντίπαλός μας σκοράρει''. Η αλήθεια, αγαπητέ Κοντρέρας, είναι ότι η ομάδα πέρσι ήταν πιο σφιχτή στα μετόπισθεν, με λιγότερους κενούς χώρους και καλύτερη αλληλοκάλυψη. Πάντως, ο Χιλιανός έκανε αναφορά και για την προετοιμασία του Μπερέτα και του επέρριψε ευθύνες. Τα ίδια δήλωσε κι ο Λίνο. Για την ιστορία απλά αναφέρω ότι κανείς από τους δυο έκανε προετοιμασία με τον Ιταλό, αλλά δεν βαριέσαι. Εδώ έρχεται το πρώτο ερώτημά μου: αν ευθύνεται το κακό πρόγραμμα του Μπερέτα, δεν θα έπρεπε να επισημανθεί από τις πρώτες κιόλας μέρες της απομάκρυνσής του; Απαντώ μόνος μου ότι θα έπρεπε. Σειρά για το δεύτερο ερώτημα μου: η προετοιμασία ήταν καλή με τον Άγιαξ και την Φενέρ, αλλά όχι με τις Σέρρες, τον Αστέρα και τον Ολυμπιακό Βόλου; Απαντώ πάλι μόνος μου ότι μάλλον θυμόμαστε τον Μπερέτα όποτε γουστάρουμε.

Ότι και να δηλώνει ο Κοντρέρας, ο Λίνο και ο Δερμιτζάκης (ηλεκτροσοκάκιας) δεν έχουν καμιά σημασία από την στιγμή που η αλήθεια φαίνεται στο χόρτο. Όπως είχα γράψει σε ανύποπτο χρόνο, είναι εξαιρετικά δύσκολο για τον Π.Α.Ο.Κ. να επαναλάβει τα αποτελέσματα που είχε εντός (και εκτός) έδρας επί Σάντος. Μην ξεχνάμε κιόλας ότι φέτος -σε αντίθεση με προηγούμενες χρονιές- ο Π.Α.Ο.Κ. παίζει Ευρώπη, το οποίο σημαίνει παραπάνω παιχνίδια, περισσότερο άγχος, μεγαλύτερη καταπόνηση και ανάγκη για καλύτερη διαχείριση αποτελεσμάτων.

Κατά την γνώμη μου μεγάλη ευθύνη φέρει ο Ζαγοράκης, ο οποίος φρόντισε εν μία νυκτί να αυξήσει την πίεση στο μέγιστο, δηλώνοντας ότι: ''Φέτος πάμε για πρωτάθλημα''. Αυτό που δεν μας είπε είναι πως ακριβώς πάει για πρωτάθλημα. Με τι όπλα; Με τον Δερμιτζάκη; Τον βλέπω να μιλάει στην τηλεόραση με αυτό το υφάκι και να προτρέπει τους παίχτες του να διασκεδάσουν τα παιχνίδια και χαμογελάω. Πως να ξεκλειδώνουν κλειστές άμυνες τους λέει; Πως να κινούνται χωρίς την μπάλα τους λέει; Πως να κλείνουν χώρους και να αλληλοκαλύπτονται τους λέει; Πως να επιβάλλουν τον δικό τους ρυθμό τους λέει; Μάλλον όχι. Δεν πειράζει, όμως. Το άλλοθι βρέθηκε στο πρόσωπο του Μπερέτα. Εξάλλου, ο Δερμιτζάκης είναι φιλαράκι του Προέδρου. Κοίτα να δεις, όμως, που έπεσε λίγο κράξιμο μετά το ματς με τον Ολυμπιακό Βόλου. Μην φανταστείτε τίποτα φοβερό. Δυσανασχέτησαν λίγο με τον Δερμιτζάκη, βρίσανε τον Παπάζογλου και πετάξανε ένα πετραδάκι στο αμάξι του Σάλπι. Η υπομονή, όμως, των οπαδών, ύστερα από την φυγή του Σάντος φαίνεται ότι εξαντλείται γρήγορα. Η πρόκριση στους ομίλους του πρώην Ουέφα μπορεί να γλύκανε τον κόσμο της ομάδας, αλλά δεν θα δεχτούν σε καμία περίπτωση να έρθει σε σύγκρουση με τον μαραθώνιο του πρωταθλήματος. Και φτάνω στο τρίτο ερώτημα μου: οι ισοπαλίες με Αστέρα και Ολυμπιακού Βόλου θεωρούνται γκέλες ή ''γκέλες''; Η ήττα στην Ξάνθη τι θεωρείται;

Πάντως, η απόφαση του Πανόπουλου να αντικαταστήσει τον Κεχαγιά θεωρείται σίγουρα αψυχολόγητη, έστω κι αν λειτούργησε ευεργετικά για την Ξάνθη, αλλά Πανόπουλος είναι αυτός ό,τι θέλει κάνει. Ο κλώνος του Οτσαλάν έδωσε την απαραίτητη ψυχολογική ντόπα, όπως άλλωστε συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις. Βέβαια, σε αυτό βοήθησε κι ο Κοντρέρας με τον Μαλεζά. Η αμυντική λειτουργία δεν είναι τόσο δυνατή και συνολική όσο πέρυσι. Ο Ίβιτς που έβγαζε μάτια βλέπει την μπάλα σαν σκαμπό για να ξεκουραστεί, ο Λίνο ποτέ δεν μάρκαρε, ο Φιλομένο νομίζει ότι η εστία είναι κουμπότρυπα, ο Σάλπι φαίνεται βαρυκόκκαλος και οι Γκαρσία με Βιτόλο αδυνατούν να βγάλουν τα κάστανα από την φωτιά. Το αποτέλεσμα ήταν η ομάδα να φάει γκολ, ο Κατόνγκο να δημιουργεί πολλά προβλήματα, ο Στρμπα να αποδεικνύει τους λόγους που ήταν στο μουντιάλ κι ο Βασιλακάκης να βάζει το όνομά του στις μεταγραφικές λίστες των ''μεγάλων'' ομάδων. Κι όλα αυτά με την Ξάνθη να παίζει χωρίς επιθετικό. Ο Πόι δεν μπορεί να παίξει κορυφή και για αυτό άλλαζε ρόλους με τον Κατόνγκο και τον Μαρσελίνιο, αφήστε που πολλές φορές κατέβαινε μέχρι τον αριστερό ασβέστη για να μαρκάρει. Επί της ευκαιρίας να δηλώσω ότι η Ξάνθη χτύπησε φλέβα χρυσού με τον Μπόατενγκ. Μου θυμίζει μεταγραφή τύπου Έμερσον κι όμως ελάχιστοι ασχολήθηκαν με αυτή την κίνηση. Η ουσία είναι ότι οι Θρακιώτες φέτος πολύ δύσκολα θα πέσουν. Δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τον Δερμιτζάκη.

Για το έτερο ματς δεν θα γράψω πολλά. Ο Καραγεωργίου έχει σφυρηλατήσει ένα πειθαρχημένο σύνολο αποτελούμενο από μέτριους παίχτες και μπράβο του. Και να σκεφτεί κανείς ότι παίζει με αριστερό μπακ τον Ρουμπάκη και δεξί μπακ τον Κορδονούρη. Κάθε χρόνο κάνει λίγες προσθήκες σε θέσεις που πονάει η ομάδα και δείχνει εμπιστοσύνη στη ντόπια παραγωγή. Το κυριότερο, όμως, είναι ότι η ομάδα προσπαθεί να παίξει ποδόσφαιρο με αρχή και τέλος κι αυτό έκανε στο Χαριλάου. Μάλιστα κατάφερε να μπαλώσει την αποβολή του Ολίσε τόσο καλά που δεν έπαιρνες εύκολα χαμπάρι ότι έπαιζε με παίχτη λιγότερο. Για μας τι να πούμε; Ο Κούπερ ήταν έξαλλος. Παρόλα αυτά δεν δείξαμε τόσο πανικοβλημένοι. Είχαμε προσήλωση στο πλάνο, υπομονή και τύχη. Ωστόσο, για μια ακόμη φορά δεν μπορέσαμε να εκμεταλλευτούμε την αριθμητική μας υπεροχή. Όσο κυλούσαν τα λεπτά η άμυνα των αντιπάλων οπισθοχωρούσε και έκανε το έργο μας πιο δύσκολο. Ευτυχώς ο Τσέζαρεκ λύτρωσε την ομάδα. Η πλάκα είναι ότι την μπαλιά για το γκολ την βγάζει (πάλι) ο Μίτσελ. Μήπως να βάλουμε δεξί μπακ τον Νέτο, αριστερό μπακ τον Βαγγέλι και έξω αριστερά τον Μίτσελ; Ούτως ή άλλως στην άμυνα πελαγοδρομεί. Όπως και να 'χει, από το ματς κρατάμε μόνο την νίκη. Ο Εργοτέλης στάθηκε καλά και ίσως το πιο δίκαιο αποτέλεσμα θα ήταν το Χ. Πλέον, στρέφουμε την προσοχή μας στο εκτός έδρας παιχνίδι με τη Ρόζενμποργκ.

Υ.Γ.1 Παρελθόν αποτελεί ο Ντούσαν. Ήδη κυκλοφόρησαν φήμες για τον επόμενο σταθμό του. Ακούς Νικόλα; Ακούς Παύλο;

Υ.Γ.2 Την Κυριακή έχουμε Π.Α.Ο.Κ. - Άρης. Προσδεθείτε.

Playstation, προσωπολατρείες και Άρης!

Ο Άρης πέρυσι ήταν ένα σύνολο χωρίς αρχή και τέλος. Θέλω να πιστεύω ότι φέτος τα πράγματα θα είναι καλύτερα. Τα δείγματα γραφής που αποκόμισα από το ματς με το Περιστέρι είναι άκρως ενθαρρυντικά. Κερδίσαμε με 77-61, εξαργυρώνοντας το ξέσπασμα που είχαμε στο τρίτο δεκάλεπτο. Όχι δεν παίξαμε σπουδαίο μπάσκετ, ούτε γίναμε ομαδάρα. Αλλά συγκριτικά με πέρυσι παρουσιαστήκαμε βελτιωμένοι και διαφορετικοί. Δείξαμε όρεξη, διάθεση και είχαμε κινητικότητα, στοιχεία που πέρυσι ήταν απόντα καθόλη τη διάρκεια της σεζόν. Δείξαμε μεγαλύτερη δημιουργικότητα και ομαδικότητα. Και επιτέλους φάνηκε ότι κάτι κινείται στον πάγκο. Θα μου πείτε με το Περιστέρι παίζαμε. Μπορεί ο αντίπαλος να φαίνεται αποδυναμωμένος σε σχέση με πέρυσι, αλλά δεν παύει να είναι μια ομάδα τύπου Πεδουλάκη.

Υπήρχαν όμως και μειονεκτήματα. Με βάση το σκορ παίξαμε δυνατή άμυνα, αλλά στο παρκέ δεν είδα κάτι τέτοιο. Υστερούσαμε σε δύναμη και ύψος και αυτό φαινόταν κάτω από τα καλάθια. Αυτός ο Ντάνστον δεν με γέμισε ιδιαίτερα και σίγουρα δεν είναι πεντάρι. Διάβαζα και κάτι φήμες ότι θέλουμε τον Χαλπερίν και ότι ψάχνουμε το μπαμ με τον Γιασικεβίτσιους. Ρε αυτοί είναι γκαρντ! Πάρτε ψηλό χθες! Εκτός αν το τεχνικό επιτελείο θεωρεί ότι ο Τσαϊρέλης θα μεταμορφωθεί σε κλώνο του Μαλόουν κι ο Σκορδίλης σε κλώνο του Κεμπ. Επίσης, πρέπει να απαλλαγούμε από αυτή την κατάρα με τα τρίποντα. Βλέπω να μας παίζουν όλοι οι αντίπαλοι ζώνη και να χάνουμε τα αυγά και τα πασχάλια. Και γαμώ την ατυχία μου με τον Βεργίνη: ρήξη χιαστών και πέντε μήνες εκτός. Να γυρίσει σιδερένιο το παλικάρι!

Και πάμε στον Ολυμπιακό. Είδα το σχήμα που κατέβασε ο Βλάχος με τα τρία αμυντικά χαφ και σκέφτομαι θα δεινοπαθήσει ο Ολυμπιακός. Έλα όμως που έγινε ακριβώς το αντίθετο. Οι γραμμές του Αστέρα είχαν περιοριστεί ή καλύτερα είχαν εξαφανιστεί. Μόνο η αμυντική γραμμή υπήρχε. Το κέντρο με τους Λαδάκη, Καρέρα και Μπαστία (φαλακρομαλλιάς) περίμενα ότι θα κόντραρε το αντίστοιχο του Ολυμπιακού, αλλά κάτι τέτοιο δεν έγινε. Και πως να γίνει όταν οι φιλοξενούμενοι έπαιζαν χωρίς επιθετικό; Πως να γίνει όταν οι Αράς και Ρούμπιλ ήταν απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα; Το χειρότερο όλων ήταν ότι ο Αστέρας δεν έδειχνε διάθεση να βγει μπροστά. Δεν μπορώ να καταλάβω τι ήλπιζε ο Βλάχος.

Οι Πειραιώτες ήταν από το ξεκίνημα μέχρι το τέλος ορεξάτοι, κινητικοί και λίαν απειλητικοί. Ο Βαλβέρδε έκανε το χατήρι όλων αυτών που γκρίνιαζαν, έβαλε τον Ιμπαγάζα να μοιράζει μπαλιές, πέταξε στα φτερά τους Ρόμενταλ και Ριέρα και το ματς καθάρισε πριν καν αρχίσει. Ο Ραούλ Μπράβο ανέβαινε συχνά πυκνά και λίγο πριν φτάσει απέναντι στον Αργυρόπουλο συνέκλινε προς τον άξονα και μάλιστα δεν ήταν λίγες οι φορές που πάτησε περιοχή. Αντίθετα ο Τοροσίδης καθόταν στα αυγά του, ίσως διότι φοβόταν τον Αράς. Στο ημιχρόνιο ο Βλάχος προσπάθησε να αλλάξει κάποια πράγματα, αλλά δεν είχαν ιδιαίτερο αποτέλεσμα. Σε αυτό συνετέλεσε και η απόδοση του καλύτερου παίχτη του Ολυμπιακού: του Μπαρτολίνι. Το γλυκό ψήθηκε με την αποβολή του Μπαστία.

Η ουσία είναι ότι ο Ολυμπιακός κέρδισε πολύ εύκολα με 3-0 και έδειξε ότι ατομικά τουλάχιστον έχει κάποια ποιότητα. Το θέμα είναι τι γίνεται σε ομαδικό επίπεδο. Δεν μπορώ να ξεχάσω την αγωνιστική παρουσία της ομάδας στα προηγούμενα ματς και φυσικά δεν μπορώ να μην υπολογίσω το κάκιστο παιχνίδι του Αστέρα. Ο χρόνος θα δείξει. Το πρόβλημα του Ολυμπιακού είναι ότι δεν παίζει Ευρώπη, πράγμα που σημαίνει ότι όλο το βάρος θα πέφτει στο πρωτάθλημα. Υποθέτω ότι η πίεση και η γκρίνια θα ξεφύγει σε ορισμένες περιπτώσεις. Και επιτέλους τι κατάντια είναι αυτό το πράγμα; Έρχεται ο Πάντελιτς, βάζει ένα γκολ κι αρχίζει όλο το γήπεδο να φωνάζει το όνομά του. Έρχεται ο Ριέρα, κάνει ένα τσαλιμάκι κι αρχίζει όλο το γήπεδο να φωνάζει το όνομά του. Η προσωπολατρεία στο μεγαλείο της. Κι ο λακαμάς ο Πάντελιτς έδειχνε το σήμα της ομάδας στον κόσμο. Ρε επαγγελματίες είναι! Τα λεφτά αγαπάνε!

Κι από το Καραϊσκάκη πάμε στο Σαν Μαμές, όπου Αθλέτικ Μπιλμπάο και Μπάρτσα αναμετρήθηκαν με το σκορ να λήγει 3-1 υπέρ των φιλοξενουμένων. Έχω βαρεθεί να ακούω για το playstation που παίζει η Μπάρτσα και το πόσο μεγάλη είναι η απουσία του Μέσι. Η Μπάρτσα έχει παίχτες με σπουδαίες ατομικές ικανότητες, αλλά αυτό δεν αρκεί. Όλοι αυτοί πρέπει να λειτουργούν ως ένα σώμα και μια καρδιά. Για να γίνει αυτό όμως απαιτείται πάρα πολύ δουλειά, κάτι που αδυνατούμε να καταλάβουμε και για αυτό το αποκαλούμε playstation. Όσο για το βάρος που ρίχνουν στην απουσία του Μέσι, έχω να πω ότι με αυτό τον τρόπο υποτιμούν την Μπαρτσελόνα. Η Μπαρτσελόνα δεν είναι μόνο ο Μέσι. Η δύναμή της είναι το σύνολο, το οποίο όπως πολύ σωστά έλεγε κι ο Καρπετόπουλος λειτουργεί υπό ένα κοινό κώδικα. Έναν κώδικα που ο Ιμπραΐμοβιτς δεν μπορούσε να κατανοήσει και για αυτό πήρε τσαχούρι. Ας επιστρέψουμε όμως στα του ματς.

Το μυστικό της Μπαρτσελόνα απόψε ήταν ο Κεϊτά. Πολύ δουλειά στον άξονα, έδινε ελευθερία κινήσεων στα υπερπολύτιμα γρανάζια Τσάβι και Ινιέστα και σαν να μην έφτανε μόνο αυτό έβγαινε κι ως κρυφός κυνηγός. Κάπως έτσι πέτυχε και το γκολ στο 56' λεπτό. Κι όμως το παιχνίδι δεν πήγαινε άσχημα για την Μπιλμπάο. Πίεζε αρκετά ψηλά και ανέβαζε μεθοδικά την απόδοσή της. Όμως η αποβολή του Αμορεμπιέτα στο 34' λεπτό, άλλαξε τα σχέδια του Καπαρός. Ουσιαστικά από την αποβολή και μετά - και κυρίως με το ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου - η νίκη ήταν θέμα χρόνου για τους φιλοξενούμενους. Ο Ντάνι Άλβες έκανε συνεχώς κούρσες από δεξιά, ο Πικέ ανέβαζε την άμυνα ψηλά, ενώ οι Μπούσκετς και Πέντρο έπαιζαν τον ρόλο τους άψογα, την στιγμή που ο Βίγια επιβεβαίωνε τους λόγους της απομάκρυνσης του Σουηδού. Πόσο να άντεχαν οι Βάσκοι με δέκα παίχτες και την βροχή να πέφτει σαν ρύζι; Κι όμως πάλεψαν όσο μπορούσαν και μπράβο τους.

Το εντυπωσιακό όμως είναι το πως η ομάδα διαχειρίζεται την πίεση. Ακόμα και σε κατάσταση που η Μπιλμπάο πίεζε ψηλά την άμυνα δεν είδα ούτε μια καμινάδα. Έψαχναν συνεχώς να βρουν τον ελεύθερο συμπαίκτη για τον απλό λόγο ότι ξέρουν ότι κάποιος θα είναι ανενόχλητος! Ακόμα κι όταν η μπάλα γύριζε στον Βαλντέζ αυτός δεν την σούταρε στα πουλιά, αλλά έψαχνε την συρτή πάσα. Με λίγα λόγια δεν πουλάνε την μπάλα. Και για να κλείσουμε το θέμα του playstation η Μπάρτσα είναι πολύ καλύτερη από το μηχανοκούτι, διότι είναι πραγματική. Κι αν κάποιος θέλει να υμνήσει την ομάδα του Πεπ μπορεί να βρει πολλούς λόγους για να το κάνει, όπως για παράδειγμα οι ταχύτατες επιστροφές που έχουν οι παίχτες στην άμυνα και το πόσο γρήγορα καλύπτουν τους κενούς χώρους. Το κάνει αυτό το playstation;

Υ.Γ.1 Το άρθρο συνοδεύεται από ένα μουσικό άσμα των γιγάντιων W.A.S.P.