Από το 1' λεπτό μέχρι το 28' έβλεπα μια γάτα να παίζει με ένα ποντίκι. Από το 29' λεπτό και μετά έβλεπα μια γάτα να παίζει μόνη της κλωτσοσκούφι. Το ποντίκι είχε γίνει τοίχος. Η αποβολή του Μότα μπορεί να χάλασε τα σχέδια του Μουρίνιο, αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Οι Ιταλοί δεν διέθεταν πλέον την πολυτέλεια να ρίχνουν δυο και τρεις παίχτες πάνω στον Μέσι, αλλά το κυριότερο ήταν ότι με την αποβολή χαλύβδωσε ακόμα περισσότερο η ομάδα. Ο Μέσι βέβαια είχε να αντιμετωπίσει και έναν εσωτερικό αντίπαλο: τον στατικό Ζλάταν. Ο Πέπε το εντόπισε το πρόβλημα, ήταν όμως αργά. Πολύτιμοι κόκκοι άμμου είχαν ξεγλιστρήσει στην κλεψύδρα.
Το αντιποδόσφαιρο του Μουρίνιο δεν στάθηκε ικανό να στερήσει την νίκη από την Μπάρτσα. Έκλεψε όμως την πρόκριση. Γιατί αυτό το πράγμα που είδαμε δεν ήταν ποδόσφαιρο. Ντρεπόμουν που έβλεπα την Ίντερ να παίζει σαν φοβισμένο γατάκι. Ντρεπόμουν τόσο πολύ που ήθελα να προκριθεί η Μπαρτσελόνα. Να προκριθεί το ποδόσφαιρο. Διότι όταν μια ομάδα σχηματίζει μια ανθρώπινη αλυσίδα πίσω από την μπάλα και τη σέντρα δεν έχει δικαίωμα για απαιτήσεις. Χαρακτηριστικό ότι στη μεγάλη περιοχή του Βαλντές δεν πάτησαν συγχρόνως δυο παίχτες της Ίντερ ούτε μία φορά. Την κατοχή και τον αριθμό σωστών πασών τα αφήνω ασχολίαστα. Έτσι παίζουν οι ''μεγάλες'' ομάδες; Αυτό που είδα απόψε ήταν μια μικρή ιταλική ομάδα να αμύνεται υπέρ βωμών και εστιών και να χαίρεται κιόλας. Θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας και ποια ομάδα παίζει το αντιποδόσφαιρο. Ούτε η Χερέθ δεν αγωνίστηκε έτσι στην Βαρκελώνη.
Και μη μου πείτε ότι η αποβολή έφερε τα πράγματα κατά αυτόν τον τρόπο. Δεν είναι έτσι. Η διάθεση του Μουρίνιο φάνηκε από το πρώτο δευτερόλεπτο. Έδωσε πολύ βάθος στην άμυνα, έκλεισε χώρους, έκανε αλλαγές με σαφέστατο προσανατολισμό και έβαλε τα απαραίτητα χαλινάρια στους παίχτες του για να κάνουν την θεωρία πράξη. Όμως τον Πορτογάλο δεν τον συμπαθώ και ύστερα από την αποψινή τραγική εμπειρία που βίωσα τον συμπαθώ λιγότερο. Παρόλα αυτά τον εκτιμώ. Διότι δεν κωλώνει να επιλέξει την τακτική που θέλει και να κάνει τα πάντα για να την εφαρμόσει στο γήπεδο. Έστω κι αν αυτό σημαίνει τον εξευτελισμό της ομάδας του. Ωστόσο, το σημερινό δεν ήταν η αποθέωση της τακτικής, αλλά η αποθέωση του αντιποδοσφαίρου. Και για να είμαι ειλικρινής στον τελικό απέναντι στη Μπάγερν θέλω να τον δω με τους ηττημένους.
Όσο για την Μπάρτσα αν έβαζε ένα γκολ στο πρώτο ημίχρονο τα πράγματα ίσως να ήταν διαφορετικά. Ωστόσο, δεν είχε μεγάλη υπομονή στο παιχνίδι της και κάποιες φορές έκανε βιαστικές επιλογές. Το αριθμητικό πλεονέκτημα που είχε ήταν μόνο στα χαρτιά, διότι στο γήπεδο δεν υπήρχε τέτοιο αβαντάζ. Η Ίντερ, όπως και η Μπάρτσα άλλωστε, έχει τρομακτική φυσική κατάσταση που της επιτρέπει να αγωνίζεται κάτω από δύσκολες συνθήκες. Δυστυχώς όμως το όμορφο γκολ του Πικέ δεν αρκούσε.
Επίσης, δεν μπορώ να καταλάβω τι σημαίνει αυτή η παπαριά του στυλ ''το αποτέλεσμα μετράει'' που ξεστόμιζε συνεχώς ο ανεκδιήγητος Κατσαρός. Έτσι μετράει το αποτέλεσμα; Αν έβλεπα την ομάδα μου να παίζει με αυτόν τον τρόπο θα έκλεινα την τηλεόραση. Αν ήμουν Ίντερ θα ντρεπόμουν.
Όπως έχω γράψει στο παρελθόν, είμαι της άποψης ότι η αύρα των εκάστοτε οπαδών (και κωλοφυλλάδων) μεταφέρεται πολύ εύκολα σε μια ομάδα. Μια ομάδα δεν είναι ένας αποστειρωμένος οργανισμός, αντίθετα είναι ένα ανοιχτό σύστημα που δέχεται επιδράσεις και επηρεάζεται από αυτές. Μάλιστα, τις περισσότερες φορές όλα αυτά αποτυπώνονται στον αγωνιστικό χώρο. Κάπως έτσι την είχαμε πατήσει το 2008, όπου οι συνθήκες φάνταζαν ιδανικές, αλλά δεν ήταν. Το 2010 υπήρξε σωστότερη διαχείριση, ρεαλιστική στα δεδομένα και προσηλωμένη στον στόχο που δεν ήταν άλλος από την κατάκτηση του κυπέλλου. Έλα όμως που και φέτος δεν.Και όχι μόνο δεν, αλλά για ακόμα έναν τελικό δεν σκοράρουμε.
Απόψε είχαμε να δώσουμε δυο μεγάλες μάχες. Την πρώτη, αυτή της κερκίδας, την πήραμε αμαχητί. Η δεύτερη χωρίστηκε σε δυο μέρη. Στο πρώτο μέρος παρουσιαστήκαμε αποφασισμένοι να διεκδικήσουμε αυτό που μας αναλογεί. Μπήκαμε δυνατά, πιέσαμε και είχαμε κατοχή, αλλά όχι ουσία. Ο Π.Α.Ο. κατάφερε να ισορροπήσει, χωρίς όμως να μπορεί να ξεδιπλωθεί και να απείλησει ιδιαίτερα. Ωστόσο, όσο περνούσαν τα λεπτά έβλεπες ότι καποιοι παίχτες δεν πατούσαν καλά. Είχαμε πει ότι ο Πρίττας (μάγκας) θα έκοβε ατσάλι (και όντως έτσι ήταν), αλλά ο Αφρικανός παρτενέρ του δεν μπορούσε να κόψει ούτε τσιγαρόχαρτο. Έβλεπες τον Κάμπορα και φαινόταν κυριολεκτικά εκτός κλίματος. Έβλεπες τον Μεριέμ κι ενώ φαινόταν εντός κλίματος, ήταν εκτός παιχνιδιού. Ο Γάλλος πάντως έτρεξε και στα χαφ. Η πλάκα είναι ότι οι παίχτες του Π.Α.Ο. δεν έκαναν κάτι φοβερό. Ο Νίνης προσπαθούσε μάταια να δημιουργήσει παιχνίδι, ο Σιμάο έπαιζε καλά ανασταλτικά, αλλά έκανε πασούλες στα πέντε μέτρα, ενώ ο Σισέ ήταν απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα. Οι μόνοι παίχτες που μας δημιούργησαν κάποια προβληματάκια ήταν ο αρχοντικός Σίλβα στη μεσαία γραμμή και ο κουραστικος ατομιστής Λέτο από την δεξιά μας πλευρά, όπου ο Νέτο είχε αρκετή δουλειά. Βέβαια, σε αυτό έπαιξε ρόλο και το γεγονός ότι ο Νέτο σε τρεις περιπτώσεις βγήκε ως κρυφός επιθετικός και άντε να γυρίσει μετά. Άμεση συνέπεια αυτού ήταν πως πολλές φορές έβγαινε ο Γκιάρο (θηρίο) προς τα δεξιά για να καλύψει τον Νέτο, με αποτέλεσμα να υπάρχουν κάποια κενά στην άμυνα που πέρασαν ανεκμετάλλευτα, πράγμα λογικό από την στιγμή που ο Σισέ ήταν στραγγαλισμένος από τον μαγικό Νασούτι και ο Σάλπι εξαφανισμένος από τον Αλβανό σκύλο.
Στο δεύτερο μέρος της μάχης, οι ρυθμοί πέσανε αισθητά. Τόσο αισθητά που δεν το περίμενα. Έβλεπα ότι κάποιοι παίχτες μας δεν τράβαγαν, αλλά χάθηκε και το όποιο πάθος διαθέταμε. Ο Πρίττας έτρεχε για δύο και αναπόφευκτα κουράστηκε γρήγορα, ο Κάμπορα εξακολουθούσε να είναι εκτός κλίματος και ο Κάλβο (ποζεράς) νόμιζε ότι βρίσκεται σε εκπομπή του MTV. Μπορεί ο Κούπερ να έδωσε - σωστά - χώρο στον Παναθηναϊκό, αλλά η ομάδα δεν κατάφερε να παίξει όπως έπρεπε. Ο έλεγχος του κέντρου ψιλοχάθηκε, η κούραση έκανε την εμφάνισή της, αλλά απέναντί μας είχαμε έναν μετριότατο Π.Α.Ο. που δεν μπορούσε να πλησιάσει στην περιοχή μας. Έλα όμως που ένα σουτ του ατομιστή - και συγκλίνοντος προς το κέντρο - Λέτο έφυγε σαν μπαλάκι του πινγκ πονγκ και κατέληξε στην αριστερή γωνία του Σηφάκη, ο οποίος παρεμπιπτόντως δεν ήταν ανήμπορος να αντιδράσει. Από το σημείο εκείνο και μετά έπρεπε να αντιδράσουμε. Δεν το καταφέραμε. Είχαμε κακή ανάπτυξη, δεν δώσαμε πλάτος στο γήπεδο, πάψαμε να κινούμαστε χωρίς την μπάλα και ενώ έπρεπε να αφήνουμε την μπάλα να τρέχει για μας, τρέχαμε εμείς για την μπάλα. Η πλάκα είναι ότι το τριφύλλι, βελτιωθηκε μετά το γκολ. Όχι ότι έκανε κάτι φοβερό, αλλά φαινόταν ότι ήξερε τι έπρεπε να πράξει. Διότι πριν το γκολ δεν ήξερε που πάνε τα τέσσερα. Τώρα ας πούμε ότι ήξερε που πάνε τα δύο.
Τα θέματα όμως είναι τρία: γιατί δεν πατούσαμε περιοχή, γιατί δεν σουτάραμε και γιατί βραχυκυκλώσαμε τόσο πολύ, ώστε να αδυνατούμε να αλλάξουμε πέντε μπαλιές. Μήπως διότι ο Καντέ είχε αρκετά καλή παρουσία και μπλόκαρε χώρους, δίνοντας παράλληλα βοήθειες και στον Σπυρόπουλο, ή μήπως επειδή ο Βύντρα έπαιξε πειθαρχημένα; Απαντήσεις είναι δύσκολο να δοθούν, ωστόσο το πιο ρεαλιστικό που μπορεί να πει κανείς είναι ότι η ομάδα δεν άντεξε το βάρος της υποχρέωσης να κατακτήσει τον τίτλο. Αν θέλουμε να φτάσουμε στα όρια της κυνικότητας θα έλεγα ότι πολύ απλά χρειαζόμαστε ενέσεις ποιότητας και για να το πετύχεις αυτό θες λεφτά. Το μυστικό όταν παίζεις τέτοια ματς είναι να έχεις αποτελεσματικότητα, δηλαδή την μισή ευκαιρία να την κάνεις γκολ. Παρόλο που είχαμε ευκαιρίες στο βου με Κόκε και κουνελοδόντη δεν το καταφέραμε. Κάτω η μπάλα και βάρα δυνατά με κουτεπιέ ρε Κόκε! Μου θες τα τεχνικά πλασεδάκια. Ωστόσο, ακόμα και με παίχτες σε κακή ή μέτρια βραδιά που δεν μπορούσαν να κάνουν μια ατομική ενέργεια, άξιζα την ισοπαλία. Αλλά η μπάλα δεν έχει λογική. Πάντως, σε γενικές γραμμές είδαμε ένα μετριότατο ματς, στο οποίο δεν κέρδισε ο καλυτερος και δεν έπαιξαν τόσο μεγάλο ρόλο οι δυο προπονητές. Με δυο λόγια κέρδισε ο ποιοτικότερος.
Από κει και πέρα, δυστυχώς για τους φίλους του Π.Α.Ο. και τις κωλοφυλλάδες το καλοδουλεμένο άλλοθι δεν έπιασε. Φάνηκε ότι η δίψα μας δεν υπερίσχυσε της αλαζονείας τους, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάνε ότι το να λες πήρα το πρωτάθλημα, εκπλήρωσα τους στόχους μου και κωλοκάθομαι είναι ασέβεια και μιζέρια προς την ίδια τους την ομάδα. Στο παρελθόν, την υπεροψία αυτή την έχουν πληρώσει ακριβά, απόψε όμως την γλίτωσαν. Η ουσία είναι ότι ο Πατέρας έγινε μάγκας κι ότι ο Νιόμπλιας μάλλον έσωσε την καρέκλα του. Τώρα αν αυτό είναι καλό ή κακό δεν ξέρω. Ο χρόνος θα δείξει.
Όσο για μένα, εφαγα το λαστιχάκι στο μαπίδι, αλλά δεν μασάω. Πικράθηκα, αλλά έχω περάσει πολύ χειρότερες καταστάσεις. Τεράστιο κρίμα για τον υπέροχο λαό που ήρθε από παντού. Πραγματικά τεράστιο κρίμα. Αν δεν είσαι Αρειανός και το κυριότερο αν δεν ήσουν μέσα στο γήπεδο δεν μπορείς να νοιώσεις. Αν ο Άρης έπαιρνε την κούπα θα το έκανε όχι γιατί του το χρωστάει η ιστορία, αλλά διότι το χρωστάει στους ίδιους του τους οπαδούς που όλα αυτά τα χρόνια δεν έχουν πάψει να στηρίζουν την ομάδα όπως μπορούν. Ή μήπως εμείς χρωστάμε στον Άρη; Και κάτι ακόμα. Αυτή η ιστορία με το κύπελλο σε ορισμένους έχει γίνει ψύχωση. Επιτέλους, πρέπει να μπει ένα τέλος.
Όσο για τα play off τι να πούμε τώρα; Μαζεύεις τα κομμάτια σου και προσπαθείς να αντιδράσεις ορθολογικά για να διαχειριστείς το αποτέλεσμα του τελικού τόσο σε αγωνιστικό, όσο και σε οπαδικό επίπεδο. Να ξεκαθαρίσουμε ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να βγούμε τσου λου. Θα πρέπει να υπερβάλλουμε εαυτόν και να περιμένουμε συνδυασμό αποτελεσμάτων. Όλα τα λεφτά είναι η πρώτη αγωνιστική. Κερδίζεις και τα κάνεις ταναπού ή χάνεις και πας διακοπές. Από κει και πέρα δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ως φιναλίστ η ομάδα παίρνει το χειρότερο ευρωπαϊκό εισιτήριο και θα ξεκινήσει τις υποχρεώσεις τις πολύ νωρίς στην Ευρώπη. Θα παίξουμε τρεις προκριματικούς γύρους αρχής γενομένης από τις 15 Ιουλίου με τον τελευταίο να είναι απέναντι σε κάποιο θηρίο. Εκτός αν καταφέρουμε να πάρουμε την δεύτερη ή τρίτη θέση στα play off και γλιτώσουμε κάποιους προκριματικούς. Αλλά δεν βαριέσαι, Άρης είσαι!
Υ.Γ.1 Συγχαρητήρια στον Παναθηναϊκό για τη νίκη του.
Υ.Γ.2 Ένα από τα χειρότερα πράγματα που συμβαίνουν αυτή την στιγμή είναι οι κάθε λογής μαλακείες που ακούς από διάφορους περίεργους. Κάποιοι εξακολουθούν να κοιμούνται και να βαυκαλίζονται με παπαριές, την ίδια στιγμή που δεν μπορούν να κάνουν υγιή καζούρα. Προσωπικά τους αφήνω να κοιμηθούν. Κάποια στιγμή θα ξυπνήσουν από μόνοι τους και ίσως δουν την πραγματικότητα.
Υ.Γ.3 Καλύτεροι παίχτες κατά την γνώμη μου: Σίλβα, Καντέ, Βύντρα και Νασούτι, Γκιάρο, Πρίττας. Έξι αμυντικογενείς παίχτες. Ούτε Λέτο, ούτε τίποτα.
Ο Κούπερ στους λιγοστούς μήνες παραμονής του στον Άρη κατόρθωσε να δημιουργήσει όραμα και να δώσει ελπίδα ότι μπορεί να αλλάξει τη μοίρα μιας ομάδας που ψάχνει απεγνωσμένα έναν τίτλο. Κάποιες φορές δεν μπορώ να το πιστέψω ότι μια ομάδα σαν τον Άρη έχει να κατακτήσει τίτλο εδώ και σαράντα ολόκληρα χρόνια. Κι όπως λέει ο Σωτηρακόπουλος, η ιστορία πολλές φορές φέρεται άδικα σε κάποιες ομάδες. Ας ελπίσουμε ότι αυτή η κατάσταση θα αλλάξει άρδην το προσεχές Σάββατο. Πως φτάσαμε όμως εδώ; Τι μεσολάβησε;
Η αλήθεια είναι ότι ο Άρης συγκριτικά με άλλες ομάδες δεν σνομπάρει το θεσμό του κυπέλλου. Και καλά κάνει, διότι γνωρίζει ότι μπορεί να διακριθεί μέσω αυτού. Κι όταν λέμε διάκριση εννοούμε την κατάκτηση. Διότι τα τελευταία εφτά χρόνια έχει συμμετάσχει - εξαιρουμένης της φετινής - τρεις φορές στον τελικό. Βέβαια, το 2008 θα μπορούσαμε να το είχαμε πάρει, αλλά ας όψεται ο Σέρβος με τα κολλήματα του. Σύμφωνα πάντως με τον Καρπετόπουλο, ο Ντούσαν του είχε εκμυστηρευτεί ότι εκείνο τον τελικό θα ήθελε να τον ξαναπαίξει. Δυστυχώς έχασες την ευκαιρία σου Ντούσαν και μαζί σου την χάσαμε κι εμείς. Πάντως, αρκετοί είναι αυτοί που θεωρούν ότι η ομάδα του Μπάγιεβιτς έχει πολλές ομοιότητες με αυτή του Κούπερ. Πρόκειται σίγουρα για άκρως επιφανειακή προσέγγιση: στην πραγματικότητα διαφέρουν σε πολλά.
Το 2008 είχαμε βιαστεί να στεφθούμε κυπελλούχοι και την πατήσαμε από τον - φαινομενικά ψόφιο - Ολυμπιακό. Μάλιστα είχαμε βαφτιστεί και ως φαβορί (!) σε εκείνον τον τελικό. Τα Μ.Μ.Ε. της πόλης είχαν ξεσαλώσει. Το 2010 φαίνεται ότι πάμε με άλλα μυαλά, πιο προσγειωμένα. Σίγουρα οι οπαδοί συμπεριφέρονται σαν πριμαντόνες κάποιες φορές, όντας ενθουσιασμένοι από την συμμετοχή στον τελικό, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η συμμετοχή από μόνη της δεν εξασφαλίζει τίποτα. Εκτός αν θεωρούμε επιτυχία να βγούμε Ευρώπη ως φιναλίστ και να παίζουμε τρεις προκριματικούς γύρους από τα μέσα Ιούλη. Προσωπικά μια τέτοια κατάσταση δεν την θεωρώ επιτυχία και μάλλον ούτε ο Κούπερ. Αν θέλουμε να μιλάμε για επίτευξη στόχων τότε δεν υπάρχει εναλλακτική: οφείλουμε να κατακτήσουμε το κύπελλο, όχι γιατί μας το χρωστάει η ιστορία, αλλά γιατί όλα φαίνεται ότι είναι με το μέρος μας. Ακόμα και το ότι το ματς γίνεται μακριά από τη Σαλονίκη θετικό είναι. Η πίεση που υπήρχε το 2008 δεν υφίσταται με την ίδια βαρύτητα. Δεν είμαστε φαβορί, αλλά ένα διψασμένο αουτσάιντερ. Σε οχτώ συμμετοχές σε τελικό έχουμε μόνο μια επιτυχία. Παίζουμε στην έδρα του αντιπάλου και μάλιστα ενός αντιπάλου που δεν είναι σαπάκι για να αποπροσανατολιστούμε, το αντίθετο μάλιστα: μας διατηρεί σε εγρήγορση και ετοιμότητα που προέρχονται από την διαχείριση του Κούπερ. Δεν είναι Χατζάρας ο Αργεντινός τεχνικός. Έχει μεγάλη καριέρα και εμπειρία και πραγματικά πιστεύω ότι διαθέτει την ικανότητα να καθοδηγήσει την ομάδα σε σωστά μονοπάτια. Κι ας του έχουν κολλήσει κάποιοι ζηλότυποι την ρετσινιά του λούζερ.
Ο Κούπερ φέτος πέτυχε κάτι που δύσκολα κατορθώνουν προπονητές που αναλαμβάνουν στα μέσα μιας περιόδου. Δεν διαχειρίστηκε το υλικό, αλλά το άλλαξε. Όχι τα πρόσωπα, αλλά την νοοτροπία, την ψυχολογία και την φιλοσοφία. Και οι παίχτες το αφομοίωσαν αρκετά καλά. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Πρίττας επί Κούπερ φαντάζει Γκατούζο. Ο Σάκαρος δεν ξέρει την τρελή μπάλα, ωστόσο εκτελεί κατά γράμμα τις εντολές του προπονητή του και υπό την επίβλεψή του εξελίχθηκε σε βαρόμετρο στη μεσαία γραμμή της ομάδας. Είναι φανερό ότι - αντίθετα με την ελληνική λογική - οι προπονήσεις δεν είναι συμπληρωματικές του Κυριακάτικου αγώνα. Έργο Κούπερ. Επιπλέον, διατήρησε την καλή φυσική κατάσταση που είχαμε επί Μαζίνιο και μάλιστα την βελτίωσε περαιτέρω. Αυτό που έπρεπε να επιτύχει δεν ήταν να ξεκουράσει την ομάδα, αλλά να της δώσει φόρμα. Τίθεται λοιπόν θέμα φορμαρίσματος και φρεσκάδας. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι το τριφύλλι των 27 τελικών και των 16 κατακτήσεων υπερτερεί σε όλες τις γραμμές. Έδειξε ότι έχει μεγαλύτερη συνέπεια και ποιοτικότερες μονάδες. Προσωπικά όταν πρόκειται για τελικούς αυτά τα ακούω βερεσέ. Εξάλλου, ένα παιχνίδι είναι, όλα γίνονται.
Τον αντίπαλο τον γνωρίζουμε και μας γνωρίζει. Ξέρουμε τις αδυναμίες του και τα δυνατά του σημεία. Μένει να δούμε πως θα στηθούν στο γήπεδο. Υποθέτω ότι δεν θα υπάρχουν εκπλήξεις. Ο Νασούτι θα προσέχει τον Σισέ, ο Γκιάρο θα λειτουργεί σαν πυρηνική σκούπα κι ο Πρίττας (τιτάνας) θα κόβει ατσάλι, αρκεί μαζί με τον Σάκη να κόβει κι ο Ναφτί. Το κλειδί είναι το ποιος θα καταφέρει να κυριαρχήσει στο κέντρο, ποιος θα είναι ο ρόλος του Νίνη στο παιχνίδι, πως θα ανταποκριθεί η αμυντική τετράδα του Π.Α.Ο. απέναντι στον εκτελεστή Κάμπορα και τον δημιουργό Κόκε και ποια από τις δυο ομάδες θα επιλέξει πρώτη να κάνει παιχνίδι. Το θέμα είναι ποιος θα καταφέρει να εκμεταλλευτεί καλύτερα (και γρηγορότερα) τα λάθη του αντιπάλου, περιορίζοντας παράλληλα τα δικά του. Η αποβολή του Αράνο δεν αλλάζει κάτι. Έχω Αλβανό σκύλο που νιώθει και πεινάει (ή μήπως Ντάριο;). Μπορεί του Νιόμπλια να του αρέσει να ελαχιστοποιεί κινδύνους, λάθη και ρίσκα με αντάλλαγμα την προβλεψιμότητα της ομάδας του, αλλά σε ένα τελικό και απέναντι σε έναν ανώτερο αντίπαλο τεχνικό, ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσει κάποια πράγματα. Διότι θεωρώ ότι με Κούπερ έχουμε τακτικό πλεονέκτημα έναντι του Νιόμπλια. Μολονότι την στήριξη του πολυμετοχικού, είναι πιθανό αυτός ο αγώνας να είναι οι τελικές εξετάσεις για το Νικόλα. Πάντως, αν ήμουν Νιόμπλιας θα είχα ήδη αγχωθεί. Μένει να το δούμε στο χόρτο.
Οπότε το καλύτερο δυνατό σενάριο είναι να τα δώσεις όλα για την κούπα. Διότι μέχρι πρότινος έφτανες κάτω από την βρύση, την άνοιγες και έτρωγες το λαστιχάκι στο μαπίδι. Πρώτα από όλα όμως ας ανάψουμε μια λαμπάδα στον Νέτο. Οι αντιδράσεις του Κάνθαρου στο γκολ που πέτυχε ο μπούκλας στη Ξάνθη θα μείνουν χαραγμένες στην μνήμη της πολυκατοικίας. Αυτό το γκολ μας οδήγησε στον τελικό και αρκετοί είναι αυτοί που μαζί με την αγχωτική πρόκριση στον Ασπρόπυργο (Λόκο και Χαβίτο) τα βλέπουν ως καλούς οιωνούς. Δεν πιστεύω σε τέτοια πράγματα. Πιστεύω όμως ότι η κούπα αυτή θα μας βγάλει από την ψυχοφθόρα διαδικασία των προκριματικών και θα μας απαλλάξει από το αγχώδες και εξαντλητικό κονταροχτύπημα των play off. Επιπλέον, θα μας δώσει όραμα. Ας πάρουμε την κούπα κι ας κάνουν οι άλλοι ότι θέλουν στα play off. Έτσι κι αλλιώς τσου λου μετά και το αποτέλεσμα στο Καραϊσκάκη πολύ δύσκολα θα πάω. Ας μην αυτοκτονούσα σε εύκολα ή ''εύκολα'' ματς.
Στην προσπάθεια μου θα έχω και την συμπαράσταση χιλιάδων Αρειανών οπαδών. Δεν ξέρω πόσοι θα είμαστε, αλλά το σίγουρο είναι ότι σε αυτό το τεστ δοκιμάζεται και το οπαδικό. Όχι μόνο ως προς τους αριθμούς, αλλά από την εν γένει συμπεριφορά.Μένει να δούμε αν θα ανταποκριθούμε στο κάλεσμα. Όχι ότι έχουμε να αποδείξουμε κάτι. Έχουμε δώσει εξετάσεις άπειρες φορές και τις έχουμε περάσει με άριστα. Εγώ πάντως θα δώσω το παρόν, όπως και τόσοι άλλοι. Θα φωνάξουμε για την ομάδα μας και θα την σπρώξουμε προς την νίκη. Μια ενδεχόμενη κατάκτηση θα μας συσπειρώσει ακόμα περισσότερο. Πάντως, για να είμαι ειλικρινής δεν με νοιάζει αν θα έρθουν 253 ή 297 πούλμαν. Δεν με νοιάζει αν θα είμαστε 20.768 ή 23.480 κομάντα. Αυτά είναι για να ασχολούνται οι κλώνοι του Ραπτόπουλου. Με νοιάζει να πάρω την κούπα και να απαλλαγώ από το άγχος. Επιπλέον, με νοιάζει το πως θα διαχειριστώ ενδεχόμενη επιτυχία ή αποτυχία. Ο κουπερικός Άρης δικαιούται να πιστεύει ότι ήρθε η ώρα του. Η χρονιά δεν τελείωσε, τώρα ξεκινάει.
Υ.Γ.1 Το όλο θέμα όμως έχει και την πλάκα του. Οι φίλοι του Ολυμπιακού εφαρμόζουν τη ρήση ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου, την ίδια στιγμή που οι Π.Α.Ο.Κ.τσήδες λένε ότι αν χάσουμε την κούπα είμαστε δούλοι του Πατέρα κι αν την πάρουμε μας τη χάρισαν. Ότι να ναι. Χώρια οι ατέρμονες συζητήσεις και διαφωνίες για το αν θα εξαντλήσουμε τα εισιτήρια και αν θα μείνει κανείς στον Λευκό να πανηγυρίσει. Κουβέντα του κώλου.
Υ.Γ.2 Καλά ρε Π.Α.Ο. έχεις καταλάβει ότι το Σάββατο παίζεις τελικό με τον Άρη; Η αλαζονεία και η υποτίμηση δεν είναι καλός σύμβουλος. Αν στραβώσει όμως η δουλειά θέλω να δω τι θα βγει να πει ο Δομάζος και ο κάθε Δομάζος.
Υ.Γ.3 Έχω μπει σε διάθεση τελικού από την Κυριακή που απέκτησα το εισιτήριο. Όλα έχουν μπει σε τροχιά. Μέχρι κι ο κάποτε πορωμένος και πλέον αποστασιοποιημένος θείος που έχει να κάνει εκδρομή καμιά εικοσαριά χρόνια κατεβαίνει το Σάββατο πουλμανάτος. Η αιτία που είμαι Αρειανός. Το πρώτο κασκόλ που μου έδωσε όταν ήμουν οχτώ χρονών ακόμα το έχω και αυτό θα πάρω μαζί μου στον τελικό.
Υ.Γ.4 Πατήστε εδώ για την ευγενική χορηγία της Pansofix!
Υ.Γ.5 Ένα μεγάλο ευχαριστώ για τα εισιτήρια. Ξέρουν αυτοί...
Υ.Γ.6 Ανατριχίλα, συγκίνηση και πόρωση...Συμφωνείς Animation;
Από την στιγμή που στο ματς με τον Αστέρα δεν πήραμε τους τρεις βαθμούς, για μένα δεν υπήρχε κανένα βαθμολογικό ενδιαφέρον στο σημερινό ματς. Είτε χάναμε, είτε κερδίζαμε το ίδιο κι αυτό. Με την διαφορά των play off να πηγαίνει στους τέσσερις δεν έχουμε και πολλές ελπίδες για τσου λου. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα εξαντλήσουμε τις όποιες πιθανότητες διαθέτουμε. Η ζημιά πάντως, έχει προέλθει από διάφορα παιχνίδια, στα οποία χάσαμε εύκολους βαθμούς με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Πάνθραξ. Να μην επαναληφθούν του χρόνου τέτοια φαινόμενα παρακαλώ.
Από κει και πέρα τι είδαμε σήμερα; Είδαμε έναν αγύμναστο, απείθαρχο και βραδυκίνητο Ολυμπιακό, να μην μπορεί να αλλάξει τρεις πάσες στη μεσαία γραμμή. Από την άλλη πλευρά είδαμε έναν Άρη να δείχνει ότι έχει αρετές, αλλά και αδυναμίες. Και αυτές οι αδυναμίες πρέπει να διορθωθούν. Τα λάθη που έγιναν σήμερα πρέπει να διορθωθούν. Η ηλίθια αποβολή του Αράνο και η τρικλοποδιά του Γκιάρο καλώς έγιναν σε αυτό το ματς. Διότι, τώρα ξέρω ότι οι πιθανότητες να ξαναγίνουν το ερχόμενο Σάββατο είναι μειωμένες. Τα δυο αυτά λάθη κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου και θέλω να πιστεύω ότι δεν θα επαναληφθούν. Η αλήθεια είναι ότι το παιχνίδι δεν προσφέρεται για συμπεράσματα, αλλά όταν βλέπεις τον Τάσο Πάντο να κάνει ατομική ενέργεια μέσα στην περιοχή σου και να κερδίζει και πέναλτι τότε καταλαβαίνεις πολλά για τη διάθεση και τη ψυχολογία των δυο ομάδων. Βρε κόψτε τον Πάντο παλικάρια!
Έβλεπα για πολλοστή φορά τον Ολυμπιακό φέτος. Ειλικρινά προσπαθώ να διακρίνω μια βελτίωση σε οποιονδήποτε τομέα και δεν μπορώ. Ίσως να είμαι και άμπαλος. Σήμερα υπήρξε για μια ακόμη φορά, πολύ κίνηση με την μπάλα και καθόλου χωρίς. Όταν πήγαινε να βγει κάποιος αυτοματισμός κοβόταν πολύ εύκολα από τους παίχτες του Άρη και πραγματικά πιστεύω ότι αν ο Γκιάρο δεν έκανε την πατατιά δεν χάναμε σήμερα. Έλα όμως που ο Πάντος πήρε την ομάδα πάνω του και κέρδισε το πέναλτι. Και ερωτώ: έτσι θα πας ρε Ολυμπιακέ στα play off; Οι άλλοι ακονίζουν ήδη τα μαχαίρια τους. Τρία πουλάκια κάθονταν και πλέκανε πουλόβερ. Ο Τάσος όμως είπε τα πράγματα με το όνομά τους. Μίλησε για τα play off και τα χαρακτήρισε πρωτόγνωρη εμπειρία. Το πρόβλημα πάντως δεν είναι αυτό, αλλά το ότι η ομάδα δεν πείθει.
Όπως δεν έπεισε και ο Άρης. Στο πρώτο μέρος είχε την πρωτοβουλία των κινήσεων, αναπτυσσόταν καλά από τα άκρα και έδειχνε μια διάθεση να παίξει μπάλα. Ωστόσο, στο δεύτερο η ομάδα έκατσε, για να σηκωθεί προς το τέλος του παιχνιδιού. Αυτή η καθίζηση έδωσε την ευκαιρία στους γηπεδούχους να βγουν μπροστά για να καθαρίσουν το ματς, αλλά δεν το κατάφεραν. Ο Μαρέσκα μετά το τέλος του αγώνα μίλησε για έλλειψη τύχης. Πλάκα μας κάνεις ρε Ιταλέ; Ποια τύχη; Ανικανότητα λέγεται.
Όσο για μας είναι φανερό ότι δεν χτυπήσαμε το ματς κι ότι σκεφτόμασταν άλλα πράγματα. Ωστόσο, δεν με ενοχλεί η ήττα. Ίσα ίσα ψιλοχαίρομαι που χάσαμε. Ακούγεται κάπως αυτό που λέω, αλλά προτιμώ να είμαι προσγειωμένος και να έχω επίγνωση της κατάστασης, παρά να βαυκαλίζομαι. Θεωρώ ότι όλα μας ήρθαν κουτί. Άκουγα έναν Α.Ε.Κ.τσή στο ραδιόφωνο και έλεγε ποιος Άρης; Αυτός δεν μπορεί να κερδίσει το πτώμα τον Ολυμπιακό. Πολύ χάρηκα με αυτά τα λόγια. Αυτή η ήττα κρατάει σε εγρήγορση εμάς και σε εφησυχασμό τον Π.Α.Ο. Το μόνο κακό είναι ότι σε ενδεχόμενη νίκη θα υπήρχε μεγαλύτερη πόρωση του κόσμου. Δεν βαριέσαι. Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.
Υ.Γ.1 Δεν ανησυχώ για τον τραυματισμό του Κάλβο. Μην μασάτε.
Υ.Γ.2 Αυτόν τον Ολυμπιακό στα play off μπορώ να τον κερδίσω.
Με μια προσεχτική ματιά στην συνέντευξη του Λαυρεντιάδη καταλαβαίνει κανείς περισσότερα από αυτά που φαίνονται εξαρχής. Δεν ξέρω πόσο ικανοποιημένος έμεινε ο Σωκράτης από τις δηλώσεις του συνεργάτη του. Υποθέτω ότι δεν ενθουσιάστηκε και πολύ. Όχι ότι ο ίδιος έμαθε κάτι από την συνέντευξη που δεν ήξερε, αλλά έγινε κάτι χειρότερο. Επιβεβαιώθηκαν κάποιοι φόβοι των φίλων της ομάδας.
Αρκετοί θα περίμεναν από τον Λαυρεντιάδη να μιλήσει με λόγια που θα ''φτιάξουν'' τους οπαδούς. Έγινε ακριβώς το αντίθετο. Ο εν λόγω επιχειρηματίας είπε τα πράγματα με το όνομα τους. Φαίνεται ότι αντιμετωπίζει τον Ολυμπιακό ως επιχείρηση και μεταξύ μας καλά κάνει. Άλλωστε επιχείρηση είναι. Στα μάτια των οπαδών είναι ιδέα. Τα λόγια του πιθανολογώ ότι ξενέρωσαν πολλούς, αλλά τουλάχιστον ήταν ειλικρινή. Όχι σαν του Κόκκαλη. Για τον μπακάλη τα έχουν χώσει κατά καιρούς ο Θέμης, ο Μπάμπης και η Θεά και καλά κάνουν. Το οπαδιλίκι που πουλούσε κάποτε δεν πιάνει πια. Ήρθε η ώρα να βγουν οι παρωπίδες. Η αδιαφορία που δείχνει ο Κόκκαλης προς την εταιρία είναι κάτι παραπάνω από προκλητική και μου δείχνει μόνο ένα πράγμα: ότι θα την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια. Η συνεχής αναβάθμιση του Λαυρεντιάδη το επιβεβαιώνει. Ωστόσο, ο ίδιος δήλωσε ότι προς το παρόν δεν αγοράζει περισσότερες μετοχές και πλέον ο θείος πρέπει να καλύψει μόνος του τις τρύπες. Αυτό είναι λίαν ανησυχητικό. Το περιβάλλον του Πρόεδρα είναι ήδη πιεστικό και το χειρότερο είναι ότι το αγωνιώδες ψάξιμο νέων συνεργατών δεν έχει καρποφορήσει.
Με τις συζητήσεις όμως να επικεντρώνονται στον μπακάλη και στον συμπαίχτη του έχει παραμεληθεί το αγωνιστικό. Δεν γίνεται έτσι δουλειά. Όχι μόνο δεν βγαίνουν έτσι τα play off, αλλά ούτε καλοκαιρινό σχεδιασμό βλέπω, ούτε τίποτα. Και το αγωνιστικό θέλει πάρα πολύ δουλειά για να μπει σε μια σειρά. Η ομάδα δεν παίζει ποδόσφαιρο αλάνας όπως είχε πει ο Μέλμπεργκ, αλλά κάτι χειρότερο: ποδόσφαιρο μουντιαλίτο. Όποιος έχει παίξει και τα δυο καταλαβαίνει την διαφορά. Η πίκρα είναι ότι μιλάμε συνέχεια για απουσία προπονητή και Προέδρου με αποτέλεσμα ο Ολυμπιακός να έχει γίνει συνώνυμο της προσπάθειας. Αν θέλουν στον Πειραιά να φανούν ανταγωνιστικοί του χρόνου πρέπει να στρώσουν τον κώλο τους κάτω και να αρχίσουν δουλειά.
Αγωνιστικά ο Παναθηναϊκός είναι περισσότερο έτοιμος για τη νέα χρονιά από τον Ολυμπιακό. Η ομάδα χρειάζεται ποιοτικούς παίχτες, οι οποίοι απαιτούν λεφτά. Πολλά λεφτά. Στο σημείο αυτό ανατέλλουν δυο απλά ερωτήματα. Το πρώτο έχει να κάνει με το αν τα ταμεία έχουν μπικικίνια και το δεύτερο με το αν υπάρχει η διάθεση να ξοδευτούν. Επειδή μάλλον η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση, προβλέπω να ακολουθείται η πεπατημένη, ειδικά από την στιγμή που αγορές τύπου Ντιόγκο και Μπελούτσι δεν απέδωσαν καρπούς. Το να παίρνεις ελεύθερους παίχτες (πεπατημένη) δεν είναι απαραίτητα κακό. Είναι προτιμότεροι από τους δανεικούς κατά τη γνώμη μου. Φυσικά δεν αναφέρομαι σε ελεύθερους τύπου Καρεμπέ και Ριβάλντο. Ξεχάστε τους αυτούς. Χρειάζεται ενίσχυση με έτοιμους, καλούς και κυρίως φθηνούς ποδοσφαιριστές. Το ψάξιμο όμως θα έπρεπε να έχει ξεκινήσει από χθες. Για να μην πω θα έπρεπε ήδη να έχουν κλείσει παίχτες. Αυτό με οδηγεί σε δυο συμπεράσματα. Πρώτον, ότι μάλλον δεν υπάρχουν σωστά αντανακλαστικά και ορθολογική λειτουργία και δεύτερον, ότι περιμένουν να δουν τι θα κάνουν στα play off. Άλλο να βγεις τσου λου, άλλο να βγεις πρώην ουέφα και άλλο να βγεις στον κήπο σου. Το αποτελέσματα των play off θα οριοθετήσουν τις κινήσεις του μπακάλη.
Από κει και πέρα μου φαίνεται ότι και οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές της ομάδας έχουν ξεφύγει. Βλέπουν την κατάσταση και συμπεριφέρονται αναλόγως. Δεν υπάρχει πειθαρχία, δεν υπάρχει υγιής αντίδραση. Να βγαίνουν και να δηλώνουν όμως ξέρουν. Ο Νικοπολίδης είπε ότι το χάσανε αυτοί. Ο Ντούντου είπε ότι αυτοί είναι οι ηθικοί πρωταθλητές(!). Ο Μήτρογλου δήλωσε ότι η κούπα χάθηκε λόγω της έδρας. Μπα; Και ποιος φταίει για αυτό ρε πιστολέρο; O Κanthar0s με τον Κωνσταντίνο; Να μην την χάνατε την έδρα. Η έκπληξη θα ερχόταν αν με τις φετινές εμφανίσεις της ομάδας το ''κάστρο'' έμενε απόρθητο. Κλείνοντας, να πω ότι οι φίλοι του Ολυμπιακού οφείλουν να πουν ένα ευχαριστώ σε αυτόν που παίρνει την φετινή κούπα. Τρομάζω και μόνο στην ιδέα τι θα άκουγα και τι θα διάβαζα αν αυτός ο Ολυμπιακός έπαιρνε πρωτάθλημα. Θα υπήρχε τέτοιος εφησυχασμός και τέτοια επανάπαυση που μόνο καλό δεν θα έκανε. Οι παρωπίδες δεν θα βγαίναν με τίποτα. Τώρα ίσως υπάρχει μια περίπτωση να αλλάξουν κάποια πράγματα. Οι φίλοι της ομάδας πάντως, ας ετοιμάζονται για μεταβατική περίοδο.
Υ.Γ.1 Βαλβέρδε, έρχεσαι πράγματι στον Ολυμπιακό;
Υ.Γ.2 Αντώνη, υπογράφεις πράγματι για έναν χρόνο;
Υ.Γ.3 Πάτερ Γκαγκάτζη, έρχεσαι πράγματι στον Ολυμπιακό;
Υ.Γ.4 Θα γίνει ο Κυριάκος Παπαδόπουλος 25 χρονών και θα λέμε το ταλέντο, ο νεαρός και έχει όλο το μέλλον μπροστά του. Ρε λακαμάδες, βάλτε τον παίχτη να πάρει παιχνίδια. Πιστέψτε στους μικρούς.
Υ.Γ.5 Τα πράγματα δεν πήγαν ακριβώς όπως τα υπολόγιζε ο δημιουργός του παρακάτω βίντεο.
ζει μια ανθρώπινη αλυσίδα πίσω από την μπάλα και τη σέντρα δεν έχει δικαίωμα για απαιτήσεις. Χαρακτηριστικό ότι στη μεγάλη περιοχή του Βαλντές δεν πάτησαν συγχρόνως δυο παίχτες της Ίντερ ούτε μία φορά. Την κατοχή και τον αριθμό σωστών πασών τα αφήνω ασχολίαστα. Έτσι παίζουν οι ''μεγάλες'' ομάδες; Αυτό που είδα απόψε ήταν μια μικρή ιταλική ομάδα να αμύνεται υπέρ βωμών και εστιών και να χαίρεται κιόλας. Θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας και ποια ομάδα παίζει το αντιποδόσφαιρο. Ούτε η Χερέθ δεν αγωνίστηκε έτσι στην Βαρκελώνη.
