Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Ποτέ δεν υπέκυψαν σε εκβιασμούς

Εθνική εορτή, λοιπόν. Ομολογώ ότι την περίμενα με λαχτάρα. Και δεν εννοώ την αργία. Ούτε τις κοντές φουστίτσες και τις γόβες. Δεν πρέπει να χάνεις τέτοιες μέρες. Εκλεκτές. Κι όπως όλοι γνωρίζουμε, τις εκλεκτές μέρες εμφανίζονται εκλεκτοί άνθρωποι. Ας μην σταθούμε στην ποιότητα αυτών. Αν οι Έλληνες πολιτικοί ήταν ροδάκινα, δεν θα ήταν άξιοι ούτε για την χωματερή. Κι όμως: αυτοί θεωρούν ότι υπηρετούν το κοινό συμφέρον. Και έχουν την εντύπωση ότι η πρώτη ύλη είναι τόσο γευστική που οδηγεί σε παραγωγή κομπόστας υψηλής ποιότητας. Ας σταθούμε, επομένως, στο περιεχόμενο των δηλώσεων. Με τον κάθε πολιτικό να υπογραμμίζει τον ακλόνητο πατριωτισμό του. Είτε είναι υπέρ των παρελάσεων, είτε κατά, είτε πιστεύει ότι το ΟΧΙ του 1940 το είπε ο λαός κι όχι ο Μεταξάς. Και, φυσικά, να βγάζει μένος κατά των κακών ξένων. Ο Έλληνας δεν φταίει πουθενά. Θαυμάσια ευκαιρία, λοιπόν, για λαϊκισμό και ανούσιες δηλώσεις. Τέλος, για να μην το ξεχάσω, τέτοιες μέρες δίνουν έμφαση στο θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας. Κι όλα αυτά σε μια χώρα που δεν έχει Δημοκρατία. Οξύμωρο; Μάλλον.


Όπως οξύμωρο είναι αυτό που γίνεται στη Βέροια. Με τον Αρβανιτίδη, τον αιώνιο Πρόεδρο της ομάδας, να αλλάζει βοηθούς προπονητών σαν κάλτσες. Και λέω βοηθούς, διότι πρώτος προπονητής είναι ο ίδιος. Δεν νομίζω ότι το αμφισβητεί κάποιος αυτό. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά έχει αρχίσει να βρίσκει και μιμητές (βλ. Αστέρας Τρίπολης). Στην αρχή της σεζόν, λοιπόν, οι χαμηλότερες αποδόσεις για απολύσεις προπονητών αφορούσαν τον Άρη και την Βέροια. Αμφότερες ομάδες χαρακτηρίστηκαν ως φαβορί. Ακλόνητα. Μιλάμε για πρωταθλητισμό, όχι αστεία. Ο Χατζηνικολάου πράγματι έφυγε και αντικαταστάθηκε από τον Μιλίνκοβιτς. Με τον τελευταίο να έχει αλλάξει προς το καλύτερο την εικόνα της ομάδας και να δείχνει ότι ήρθε για να μείνει. Αλλά η απομάκρυνση του Χατζηνικολάου ήταν αναμενόμενη. Το είχαμε, άλλωστε, αναφέρει πολλάκις. Όχι μόνο δεν έβγαλε την παρέλαση, αλλά δεν πρόλαβε να βγάλει καν τον Σεπτέμβριο. Εμάς, πάντως, μάς έβγαλε την ψυχή με αυτά που (δεν) βλέπαμε. Στην Βέροια τι συμβαίνει και φεύγει ο προπονητής; Λέτε να γίνεται αποδέκτης εκβιαστικών προτάσεων; Για παράδειγμα, να του κάνει υποδείξεις ο Πρόεδρος και εκείνος να αρνείται; Να του δίνει χαρτάκι και να μην συμμορφώνεται; Ίσως. Πιστεύετε, εν τέλει, ότι ο νέος προπονητής της Βέροιας θα βγάλει την παρέλαση του Μαρτίου;

Αλλά και πάλι, τα πράγματα δεν είναι απόλυτα. Ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Εξαρτάται από την εθνικότητα που φέρει ο προπονητής. Αν είναι ξένος, τότε σημαίνει ότι θα ενδώσει στους εκβιασμούς του εκάστοτε Προέδρου. Οι Έλληνες δεν έχουν έχουν πέσει ποτέ θύματα εκβιασμού. Το είπε και ο Κάρολος Παπούλιας.

Υ.Γ.1 Από τον Αντώνη Πανούτσο: «Όπως ο Γιώργος-Δημήτρης Μπαλτάκος, γιος του Τάκη, που είναι γενικός γραμματέας της κυβέρνησης και  βαφτιστικός του Πάνου Καμμένου που όπως γράφουν τα «Parapolitika» το 2011 έδωσε εξετάσεις για να γίνει αξιωματικός στο Λιμενικό. Δεν έπιασε τη βάση στο Διοικητικό Δίκαιο, έκανε ένσταση στο Α.Σ.Ε.Π., δεν έγινε δεκτή και τελικά πρόσβαλε την απόφαση στο τριμελές και τον πήραν. Μόνο που για να τον πάρουν πέρασε 15 επιλαχόντες. Το έκανε θέμα ο τομεάρχης Άμυνας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., Θόδωρος Δρίτσας, και για να μην πάρει έκταση, περάσανε και τους 15 επιλαχόντες. Και όλοι ικανοποιημένοι. Εκτός του ΠΑ.ΣΟ.Κ., που πρέπει να ήταν το πρώτο σκάνδαλο στην σύγχρονη πολιτική ιστορία που δεν ήταν μέσα».

Υ.Γ.2 Πηγαίνω προς το συνεργείο. Τα παράθυρα, ελέω ζέστης, είναι κατεβασμένα και παραδόξως δεν έχω βάλει μουσική. Στέκομαι, λοιπόν, σε μια διασταύρωση και περιμένω καρτερικά να περάσω. Ξαφνικά, κυριολεκτικά από το πουθενά, ακούω έναν περίεργο και συνάμα ελκυστικό ήχο. Παραξενεύομαι. Κάθε δευτερόλεπτο που περνάει ο ήχος φαίνεται εγγύτερος. Με έχει φάει η περιέργεια. Τι προκαλεί αυτόν τον γλυκό θόρυβο; Το σταυρόλεξο λύνεται, μόλις κάνει την εμφάνισή του ο ΚΙΤΤ. Πανομοιότυπος με εκείνον της σειράς. Πανομοιότυπος! Πραγματικά επιβλητικό αμάξι. Διαχρονικό. Κι ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μοντέλο του 1982. Πολύ μπροστά το όχημα. Πάρα πολύ μπροστά.

Υ.Γ.3 Ήθελα να γράψω για το Μπαρτσελόνα - Ρεάλ, αλλά δεν έβρισκα χρόνο! Το ρεζουμέ είναι ότι ο Αντσελότι το προηγούμενο βράδυ πρέπει να είδε περίεργα όνειρα κι ο Μαρτίνο έχει βάλει σκοπό να αλλάξει μερικώς την ταυτότητα της Μπαρτσελόνα. Διότι το να βλέπεις τον Μπέιλ να μην μπορεί να κάνει μια ντρίμπλα, τον Ράμος να περιφέρεται κάπου στο κέντρο σαν άδικη κατάρα και την Μπάρτσα -για τα δικά της δεδομένα- να επιστρατεύει την σκοπιμότητα, δεν είναι κάτι που συναντάς συχνά.

Υ.Γ.4 Στη ζωή μου έχω γίνει μάρτυρας εξαιρετικών γεγονότων. Τόσο εξαιρετικών που με έχουν πείσει ότι σε αυτόν τον πλανήτη όλα γίνονται. Από τη στιγμή που η Μπήλιω Τσουκαλά έχει εκπομπή στην τηλεόραση, η Ελλάδα έχει πάρει Euro κι ο Τζέφρυ βγήκε Πρωθυπουργός, δεν αποκλείω τίποτα. Μέχρι και το να φτάσει ο Άρης ή ο Πανιώνιος σε τελικό κυπέλλου στο μπάσκετ. Φαίνεται ότι κάποιος ξέχασε να βάλει τα μπαλάκια στην κατάψυξη.

Υ.Γ.5 Ξυπνάω, λοιπόν, χθες στις εφτά το πρωί και σκέφτομαι τι να φορέσω. Το μάτι μου πέφτει σε μια μπλούζα των KISS. Χωρίς να το πολυσκεφτώ, και όντας γεμάτος με ενέργεια και αυτοπεποίθηση, πιάνω την μπλούζα, την φοράω και πετάω στο ηχοσύστημα το παρακάτω τραγούδι:

I look at you and my blood boils hot, I feel my temperature rise, I want it all, give me what you got, there's hunger in your eyes, You're coming closer, I can hear you breathe...I got a fever ragin' in my heart, you make me shiver and shake, Baby don't stop, take it to the top, eat it like a piece of cake, I'm comin' closer baby, hear me breathe, You drive me crazy when you start to tease, You could bring the devil to his knees...I'm getting closer, baby hear me breathe, You know the way to give me what I need, Just let me love you and you'll never leave...

2 σχόλια:

  1. Χάρης

    Φίλε Κάνθαρε, η 28η Οκτωβρίου έγινε δυστυχώς περίγελος. Όπως 10 μέρες πριν το ντέρμπυ Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός οι παράγοντες δυναμιτίζουν το κλίμα, έτσι και στην Εθνική μας εορτή είχαμε παρατράγουδα. Και όσο σκέφτομαι ότι τα όποια παρατράγουδα ήταν καθαρά για λαϊκισμό (και τα διάφορα ανέκδοτα σταμάτησαν αμέσως μετά την παρέλαση), τόσο θλίβομαι. Ο Τσίπρας να λέει "να κατέβει ο κόσμος στον δρόμο να διαδηλώσει, και όχι στην παρέλαση". Σε άλλες χώρες (και όχι απαραίτητα απολυταρχικές), αν κάποιος υποβάθμιζε δημοσίως μια τέτοια εθνική εορτή, θα τον είχαν κρεμάσει ανάποδα. Αλλά εδώ είναι Βαλκάνια. Ο Κρανιδιώτης, θέλοντας να δείξει στον Σαμαρά πόσο πιστό σκυλί είναι, έλεγε τα δικά του, άλλα σωστά και άλλα ό,τι να 'ναι. Και ο Παπούλιας, ο Αντιστασιακός (γεννηθείς το 1929, ήταν 12 ετών όταν μπήκαν οι Γερμανοί και 15 ετών όταν έφυγαν από την Ελλάδα, τί σόι αντίσταση έκανε ένας Θεός ξέρει) μην ξεχνιόμαστε, είπε την σαχλαμάρα που πρέπει να πετάξει ο Πρόεδρος σε τέτοιες περιστάσεις. Ότι οι Έλληνες ποτέ δεν υπέκυψαν και δεν θα υποκύψουν σε εκβιασμούς (τύφλα να 'χουν ο Αστερίξ, ο Οβελίξ και οι λοιποί Γαλάτες). Αυτά να τα πείτε στην Μέρκελ και στην κάθε Μέρκελ, αλλά κυρίως στον καθρέπτη σας, και όχι στις κάμερες.

    Στα περί προπονητών, ο μεγαλομπακάλης ο Αρβανιτίδης, και κάτι Κομπότηδες ή Μπακο-Καϋμενάκηδες, είναι χθεσινοί στο σπορ. Πρώτος μεγάλος διδάξας στις αλλαγές (βοηθών πάντα) προπονητών για ψύλλου πήδημα είναι ο Κόκκαλης. Και δεύτερος ο Πανόπουλος. Πέρα από αυτό, πρέπει να είσαι ξεφτίλας για να πας να δουλέψεις στον κάθε Αρβανιτίδη. Να δουλεύεις στις προπονήσεις με τους παίκτες, να παίρνεις χαρτάκι και να αδικείς παίκτες, να χάνεις στο τέλος τους αγώνες, και να τρως όλη την λέζα, γιατί ο προπονητής έχει την ευθύνη. Και σιγά τα λεφτά που πληρώνει ο κάθε Αρβανιτίδης τον κάθε προπονητή.

    Αν είναι αλήθεια η δουλειά με τον Μπαλτάκο όπως γράφεται, αποδεικνύεται η υποκρισία πολλών σε αυτή την δύστυχη χώρα. Ακόμα και από τους αυτόκλητους υπερασπιστές της νομιμότητας και της Δημοκρατίας.

    Μπαρτσελόνα και Ρεάλ είναι μπερδεμένες. Η Μπάρτσα που ξέραμε φαίνεται ότι μετρά ανάποδα (κάποια στιγμή θα σταματήσει ο Μέσσι μόνος του να τους ξελασπώνει), και ο Μαρτίνο θέλει να τους μαζέψει γιατί τα 7 γκολ από την Μπάγερν μπορεί να επανέλθουν αργότερα στο Τσου Λου. Η Ρεάλ είναι ανακατωμένη. Ο Μπέηλ έχει φέρει ανισορροπία στο ρόστερ (δεν ταιριάζει το στυλ του στο ισπανικό ποδόσφαιρο, έφυγαν για χάρη του οι Εζίλ και Ιγκουαΐν, τα έχουμε ξαναπεί), ο Κασίγιας (τώρα που πρώτη φορά βλέπει την γλύκα που τραβά ο αναπληρωματικός γκολκήπερ στον πάγκο και στο σκοτάδι) θέλει να φύγει, δεν υπάρχει καθαρός επιθετικός πέρα από τον Μπενζεμά. Πιστεύω ότι ο Αντσελόττι θα την βρει την άκρη, αλλά ακόμα η Ρεά έχει πρόβλημα στο παιχνίδι της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χάρη, είμαι βέβαιος ότι όλοι αυτοί περιμένουν με λαχτάρα τέτοιες μέρες. Για να εκτοξεύσουν την εύστοχη αστοχία τους. Όλοι αυτοί που νομίζουν ότι η πολιτική ασκείται με το στόμα και το twitter. Κι από έργα τίποτα. Λες και ξέρουν ότι ο Έλληνας πολίτης είναι ανάγωγος. Για να μην πω τίποτα χειρότερο. Διότι, αν εκτιμούσαν τον Έλληνα δεν θα έβγαινε ο Πάγκαλος κι ο Τσίπρας να δηλώνουν τέτοιες μαλακίες. Τα δηλώνουν, όμως, διότι ξέρουν ότι τους παίρνει.

    Όσο για τον Παπούλια, δεν καταλαβαίνω γιατί δεν παραιτείται. Καμιά ουσία ο θεσμός του Προέδρου. Νοιώθει όμορφα που παριστάνει την γλάστρα; Σαν την Κρίστα στον τροχή της τύχης είναι. Δίπλα στο πλευρό του Πολυχρονίου. Και κάθεται και δηλώνει για αντιστασιακές δράσεις, για υποταγές σε εκβιασμούς, για δύναμη του Έλληνα στα ζόρια και τους κακούς ξένους. Τους Γερμανούς, όμως, πώς τους πολεμούσε; Με τσίχλες και ξύλινα παιχνίδια;

    Στους προπονητές νομίζω ότι το παγκόσμιο ρεκόρ το έχει ο Πανόπουλος. Έχει διώξει προπονητή μετά από μία βδομάδα, έχει προσλάβει μετά από λίγο καιρό αυτόν που ο ίδιος έχει διώξει, έκανε ανακύκλωση τριών προπονητών και τα λοιπά. Μεγάλη μορφή ο τύπος. Νταξ, ο Κόκκαλης είχε και καβάτζες για να κάνει αυτά που έκανε. Αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά. Ο Αρβανιτίδης τι έχει; Κι αν συνεχίσει έτσι η ομάδα θα οδηγηθεί με μαθηματική ακρίβεια στην πτώση. Εκτός αν το πρωτάθλημά μας είναι χειρότερο από αυτό που νομίζω. Και τα χνάρια του ακολουθούν κι αυτοί του Αστέρα Τρίπολης. Ότι καλό έφτιαξαν πέρυσι σε μια ολόκληρη χρονιά, το γκρεμίζουν φέτος σε έναν μήνα.

    Μακάρι το παράδειγμα με τον Μπαλτάκο να ήταν το μοναδικό.

    Για την Μπάρτσα, είναι προφανές ότι ο Μαρτίνο θέλει να αλλάξει κάποια πράγματα. Θέλει να προσθέσει σκοπιμότητα. Να γίνει η ομάδα πιο σκληρή, χωρίς να χάσει αποτελεσματικότητα και ουσία. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρει. Εννοώ να παρουσιάσει συνέπεια. Η ομάδα, πάντως, που θαυμάσαμε όλα αυτά τα χρόνια ήταν ένα κράμμα ολλανδικής φιλοσοφίας και λατινικού ταπεραμέντου. Και τώρα μου φαίνεται ότι ο Μαρτίνο, παρά το γεγονός ότι είναι ο ίδιος Λατίνος, πάει να περιορίσει αυτό το ταπεραμέντο και να κάνει την ομάδα πιο ευρωπαϊκή! Η Ρεάλ έκανε τρομερό λάθος όχι τόσο με την αγορά του Μπέιλ -έχουμε εξηγήσει γιατί τον αγόρασε-, αλλά με την πώληση του Οζίλ. Είναι απαράδεκτο να αγωνίζεται αυτός ο Ντι Μαρία στην Ρεάλ και να μην κρατάνε τον Οζίλ, ακόμα και τον Χιγουαΐν. Κι εγώ πιστεύω ότι θα την βρει την άκρη, αλλά του ασκείται αρκετή πίεση. Από την παρουσία του Μπέιλ που ''πρέπει να παίζει'', τους δημοσιογράφους, τη διοίκηση της Ρεάλ που πάντα ήθελε να ακούει συγκεκριμένες δηλώσεις από τον προπονητή της, την Μπαρτσελόνα που φαίνεται ότι μπορεί να αλλάζει στυλ, αλλά όχι ουσία, ακόμα και τον αιώνιο εχθρό της πόλης, την Ατλέτικο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ποιος θα λομπάρει τον τερματοφύλακα;

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...