Ο Μπέος ξέρει (;)

Αυτό που γίνεται στον Άρη τον τελευταίο καιρό δεν έχει προηγούμενο. Με το που ήρθε ο Τσιώλης η ομάδα άρχισε να σκαρφαλώνει τα σκαλιά της βαθμολογίας, προσπαθώντας να εξαντλήσει τις όποιες πιθανότητες διαθέτει. Και τι σκαρφάλωμα. Με αξιοθαύμαστη συνέπεια. Επιθετική παραγωγικότητα, δίψα, συνεχείς ανατροπές, εύστοχες αλλαγές, πάθος, συνεχόμενες νίκες. Φυσικά δεν παίζουμε σπουδαία μπάλα, καθώς είναι ιδιαίτερα δύσκολο να ξεπεραστεί η αγωνιστική παθογένεια και η τεχνική ανεπάρκεια  ορισμένων ποδοσφαιριστών. Αυτά θα λυθούν (;) το ερχόμενο καλοκαίρι. Στο μεταξύ, μήπως να ξεκινάμε σε κάθε ματς με ένα γκολ εις βάρος μας; Διότι, παρατηρώ ότι η ομάδα δείχνει σωστά αντανακλαστικά σε μια πολύ κρίσιμη καμπή του πρωταθλήματος.

Δεν αναφέρομαι μόνο στο αγωνιστικό, αλλά και στην εν γένει συμπεριφορά της. Για παράδειγμα, στο ματς με την ομάδα του Κατσαβάκη, συνειδητοποιήσαμε εγκαίρως ότι αντιμετωπίζαμε τον Ολυμπιακό Βόλο κι όχι τον Μπέο. Έναν Μπέο που είναι ειδικός στα λεγόμενα mind games. Μένει να δούμε αν αυτά τα επικοινωνιακά παιχνίδια του Αχιλλέα θα σταθούν ικανά να επηρεάσουν συγκεκριμένους φορείς. Υποθέτω ότι ο Μπέος κάτι θα ξέρει παραπάνω, αν και πραγματικά με έχει μπερδέψει με την στάση του. Αδυνατώ να τον ψυχολογήσω. Πάντως, μου δίνει την εντύπωση ότι θα μπορούσε κάλλιστα να είναι δικτάτορας τύπου  Αμίν Νταντά, Στάλιν, Πινοσέτ ή Πολ Ποτ. Το σίγουρο είναι ότι μπορώ να ψυχολογήσω την Αρειανάρα. Με έναν διψασμένο κόσμο στο πλευρό της που παρά τις εκάστοτε τριβές στο εσωτερικό του, κάθεται άγρυπνος φρουρός δίπλα στον Θεό του Πολέμου. Και φυσικά δεν περιμέναμε τον Τσιώλη για να μάθουμε ότι διαθέτουμε μέταλλο. Το γνωρίζαμε και το γνωρίζουμε. Μένει να δούμε πόσο ανθεκτικό είναι. Η απάντηση θα δοθεί σε λίγες μέρες στην Ξάνθη.

Δεν αρκεί όμως μόνο αυτό. Απαιτείται και η συμβολή του Π.Α.Ο. Ας ελπίσουμε ότι θα έχουμε ευτυχές τέλος. Ας παίξουμε χωρίς άγχος την μπάλα που μπορούμε κι ότι θέλει ας κατεβάσει. Κανείς δεν θα κατηγορήσει τον Τσιώλη αν δεν μπούμε πεντάδα. Σε μια τέτοια περίπτωση μοναδικοί υπεύθυνοι θα είμαστε εμείς που δεν μπορέσαμε να αξιοποιήσουμε την έδρα μας. Ο Κάνθαρος περιμένει την Κυριακή με μεγάλη λαχτάρα και μακάρι να πάνε όλα καλά.

Υ.Γ.1 Σας χρωστάω την απάντηση από το κουίζ της περασμένης ανάρτησης. Ο εμπνευστής της γαργαρόπουτσας είναι ο Νίκος Κανελλάκης του Ιωνικού. Μεγάλη μορφή που απεβίωσε σχετικά πρόσφατα.

Υ.Γ.2 Στη Σαλονίκη δεν κατάφερα να πάω γήπεδο. Το σημαντικό είναι ότι πήγαμε και επιστρέψαμε με υγεία και ασφάλεια. Προσωπικά πέρασα μια χαρά. Η επαφή με τα παιδιά είναι πραγματικά ανεκτίμητη και δίπλα τους μαθαίνω συνεχώς νέα πράγματα.

Υ.Γ.3 Ήρθε και σηματοδότησε μια νέα εποχή για την ομάδα. Έκατσε αρκετά χρόνια. Αγάπησε και αγαπήθηκε. Θα μπορούσα να του αφιερώσω μια ολόκληρη ανάρτηση, αλλά δεν θα το κάνω. Θα κρατήσω τις καλές του στιγμές και θα του πω ευχαριστώ για την προσφορά του. Απλά να ξεκαθαρίσω δυο πράγματα: πρώτον ότι σημαία δεν υπήρξε ποτέ και δεύτερον ότι ο Άρης θα βρει πολλούς Κόκε, αλλά ο Κόκε δεν θα ξαναβρεί Άρη.

Υ.Γ.4 Ακούστε και απολαύστε μία πραγματική ιέρεια του σκληρού ήχου (κλισέ).

I'm thinking of you, every day and every night, I'm missing your lovin', your face and your eyes...so empty is my heart without you, without you...I remember your brown eyes, you looked so kind, looked at me, sparkled in the night...I want you, I want you, I want you...

Η γαργαρόπουτσα

Μετά τη σχετική επιτυχία που γνώρισε το κομμωτήριο με πρωταγωνιστή τον μοναδικό Μάκαρο, σας θέτω προ των ευθυνών σας και παρουσιάζω το νέο κουίζ του blog. Όπως και την προηγούμενη φορά, έτσι και τώρα θα έχουμε πολλαπλής επιλογής με την σωστή απάντηση να είναι μία και μοναδική. Πρόκειται για ένα περιστατικό σπάνιας ομορφιάς που διαδραματίστηκε πριν από αρκετά χρόνια στα αποδυτήρια των διαιτητών και κατόπιν στις αίθουσες των αθλητικών δικαστηρίων. Ποιος ήταν ο κατηγορούμενος;

Μπουκάρει με τσαμπουκά και πυγμή στα αποδυτήρια των διαιτητών και λέει μεταξύ των άλλων: «Πώς σφύριζες έτσι, ρε γαργαρόπουτσα;». Ο διαιτητής μην έχοντας άλλη επιλογή το γράφει επί λέξει στο φύλλο αγώνος. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο δράστης κλήθηκε σε απολογία. Άραγε, τι µπορεί κανείς να υποστηρίξει για τη γαργαρόπουτσα; Ο παράγοντας το βρήκε: «Κύριε Πρόεδρε, στις επαγγελµατικές δραστηριότητές µου συμπεριλαµβάνεται και η ιδιοκτησία ενός πολυτελούς ρεστοράν. Ο σεφ είναι Γάλλος και η κουζίνα γαλλική. Η γαργαρόπουτσα ανήκει στις σούπες όπως ακριβώς και η µπουγιαµπέσα. Ιδού και ο κατάλογος του εστιατορίου για του λόγου το αληθές. Δεν είναι υβριστικό». Και με το μενού ως αδιαμφισβήτητο πειστήριο επόμενο ήταν να αθωωθεί.

Ορίστε οι επιλογές σας:

1. Αχιλλέας Μπέος (Πανιώνιος)
2. Σάββας Θεοδωρίδης (Ολυμπιακός)
3. Νίκος Κανελλάκης (Ιωνικός)
4. Θωμάς Μητρόπουλος (Αιγάλεω)
5. Μιχάλης Τροχανάς (Α.Ε.Κ.)

Καλή επιτυχία.

Υ.Γ.1 Η σωστή απάντηση θα δοθεί στην επόμενη ανάρτηση.

Υ.Γ.2 Δεν με νοιάζει ποιος είναι. Δεν με νοιάζει ποιος νομίζει ότι είναι. Αυτό που με νοιάζει είναι να τον καλέσει η διοίκηση και να του λιώσει το κορμί. Κανείς δεν είναι πάνω από τον Άρη. Ακούς Καστίγιο; Αν ακούς να σε ενημερώσω ότι ο Άρης δεν είναι Ολυμπιακός για να κλείνουν οι διαιτητές τα ματάκια τους στις όποιες μαλακίες κάνεις εντός γηπέδου. Σύνελθε ή φύγε.

Υ.Γ.3 Ο Κάνθαρος θα απουσιάσει για λίγες μέρες, προκειμένου να εκδράμει ως συνοδός καθηγητής εις την Πόλη του Θεού. Στη Σαλονίκη ντε. Ελπίζω να μπορέσω να δω την Αρειανάρα.

Υ.Γ.4 Εννιά χρόνια μετά το ''Pyromania'' και πέντε χρόνια μετά το ''Hysteria'', οι Def Leppard κυκλοφορούν το 1992 το ''Adrenalize''. Πάρτε ένα μικρό δείγμα.

To give out such crazy love, you must be some kinda drug, and if my time don't ever come, for me you're still the One, damned if I don't, damned if I do, I gotta get a fix on you...and you 're the girl I gotta have, I gotta have you baby...

Τρυπήματα υπό τη συνοδεία πιάνου

Θυμάμαι το ματς του Άρη με τον Πειραϊκό και ειλικρινά δεν ξέρω αν έγινε κάτι το επιλήψιμο. Αν θέλετε διαβάστε ένα κατατοπιστικό άρθρο του Βασίλη Σκουντή για να βγάλετε τα συμπεράσματά σας. Πάντως, οι Σουπεράδες εμφανίζονται βέβαιοι, ενώ ο Λευτέρης αρνείται τα πάντα. Στη δεδομένη χρονική στιγμή δεν βρίσκω ιδιαίτερο νόημα σε αυτή τη διαμάχη. Το να μην γουστάρουν οι Σουπεράδες να πάνε στο Παλέ είναι δικαίωμά τους και καλά κάνουν και το υπερασπίζουν. Το χειρότερο στην όλη ιστορία είναι ότι  για μια ακόμη φορά βγήκαν τα Αρειανόμετρα. Ωστόσο, έχει πολύ πλάκα όλα αυτά που λέγονται και ακούγονται. Η μια πλευρά υποστηρίζει ότι τρυπηθήκαμε από μέσα και κάνει λόγο για περηφάνια. Χαμένη περηφάνια. Μάλιστα. Όποτε θέλουμε την θυμόμαστε και αυτήν. Η άλλη πλευρά λέει ότι αφού οι Σουπεράδες έφυγαν από το μπάσκετ, ας φύγουν κι από το ποδόσφαιρο να ησυχάσουμε, ειδικά από τη στιγμή που κι εκεί μας τρυπάνε. Κάποιοι άλλοι ψάχνουν να εντοπίσουν τους λόγους που ο Σύνδεσμος στράφηκε κατά ενός δικού του παιδιού (Δαμιανίδης), αλλά δεν πρέπει να προξενεί έκπληξη μια τέτοια περίπτωση: έχει ξαναγίνει στο πρόσφατο παρελθόν. Υπάρχουν και οι μπαγάσηδες που θεωρούν ότι ο ερχομός του Πίξι ήταν μονάχα η αφορμή και πιστεύουν ότι ο πραγματικός λόγος έγκειται στο ότι μάλλον τελείωσε η μάσα από το μπάσκετ. Τρία πουλάκια κάθονταν και πλέκανε πουλόβερ.

Αυτό που ξέρω είναι ότι ο Σούμποτιτς ήρθε τσαμπέ. Κυριολεκτικά τσαμπέ. Το γιατί ήρθε είναι προφανές. Αυτό που δεν είναι προφανές είναι το γιατί ο Μπλατ μας πρότεινε τον Ντρούκερ. Μιλάμε για έναν προπονητή που μάζευε τους παίχτες στο Παλέ για προπόνηση και τους έλεγε: ''σήμερα θα παίξουμε ρολόι, αλλά προσέξτε, διότι ο χαμένος θα σκουπίζει τον πάγκο (της κουζίνας)''. Ο Σκορδίλης, ο Τσαϊρέλης, ο Κουμπούρας κι ο Λίνος δεν είναι καλοί στο ρολόι και για αυτό έπαιζαν όποτε έλαχε. Αλήθεια, τι γίνεται με τον Λίνο; Μάλλον κανείς δεν ξέρει. Επίσης, γιατί έχουμε αλλάξει 1914 παίχτες μέχρι στιγμής; Άγνωστό κι αυτό. Και τι γίνεται με την οικονομική τρύπα που δημιουργήθηκε επί Προεδρίας Τσεβελέκη; Αυτό είναι επτασφράγιστο μυστικό. Και ποια είναι η λύση; Κράξιμο και αποχή; Δεν νομίζω πως είναι σωστά αυτά τα πράγματα. Το σίγουρο είναι ότι ο κόσμος είναι ξενερωμένος.

Και πως να μην είναι όταν πορεύεται δίχως όραμα; Πως να μην είναι όταν βλέπει την ομάδα να έχει χάσει την μαχητικότητά της και την ορμητικότητά της. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να προλειάνουμε το έδαφος για τη νέα σεζόν. Να κρατήσουμε τον Λευτέρη, να φτιάξουμε ένα καλό σχέδιο, να προσσεγγίσουμε τον κόσμο και επιτέλους να ξαναβρούμε τη φόρμα μας αναφορικά με τις επιλογές ξένων και κοινοτικών παιχτών. Διότι, τετράδα δεν το κόβω να μπαίνουμε. Το σημερινό ματς με το Μαρούσι θα κρίνει πολλά. Ίσως δεν το αξίζουμε κιόλας. Αλλά ποιος άλλος να μπει; Υπάρχει κανείς; Μάλλον μικρή σημασία έχει. Αυτό που έχει σημασία είναι να στηρίξουμε την ομάδα. Πάντως, αν ο Κάνθαρος έμενε Σαλονίκη θα έδινε συνεχώς το παρόν στο Παλέ. Και θα ήταν περήφανος για αυτό.

Υ.Γ.1 Μπράβο στον Π.Α.Ο. για την πρόκριση του στο F4. Δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τον Φίλιππο Συρίγο, ο οποίος προσπαθεί πραγματικά πολύ σκληρά για να εισέλθει στο Hall of Fame της υπερβολής και της ηλιθιότητας. Όσο για τον Ολυμπιακό δεν έχω να πω πολλά: κακή άμυνα, πολλά λάθη, βραχυκύκλωση Σπανούλη και πανάστοχη περιφέρεια. Νομίζω αρκούν.

Υ.Γ.2 Στο παρακάτω περιστατικό πρωταγωνιστεί ο Τάκερ: Που να φανταστεί ότι αριθμός του κινητού τηλεφώνου του εκάστοτε προπονητή του Άρη παραμένει ο ίδιος και δεν αλλάζει. Ο παίκτης, λοιπόν, λίγες μέρες μετά την αποχώρηση του πρώην δεν φαντάστηκε ότι ο νυν κόουτς θα έχει πάρει τον αριθμό του προκατόχου του. Έτσι, ένα βράδυ, έστειλε μήνυμα: «Κόουτς,  μας έχει ξεθεώσει στην προπόνηση ο καινούριος». Το  μήνυμα έφτασε φυσικά απευθείας στο κινητό του Λευτέρη Σούμποτιτς και όχι στον Ντρούκερ που ήθελε να το στείλει ο παίκτης. Ο Πίξι το διάβασε και χαμογέλασε. Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει; 

Υ.Γ.3 Δεν ξέρω αν διαβάζετε αυτά που γράφω, αλλά τουλάχιστον ακούστε, διαβάστε και απολαύστε το τραγούδι που ακολουθεί με τον Jon Oliva στο πιάνο και τον Zack Stevens στα φωνητικά. Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι σας παρουσιάζω τους Savatage.

'Cause in these ruins alone, I've been watching you, a ghost among these stones, Desiree I've got to tell you...lost in a movie script, with no words left to say, you leave on that plane alone, and there inside a midnght fog, I turn and walk away...who needs a heart that never bleeds, never retreats and never needs, if it's all alone, Desiree I wish you'd think of me...

Εκπλήξεις, υπνωτικά χάπια και σουμπούτεο

Ο τεράστιος Νίκος Καζαντζάκης έλεγε (ή μάλλον έγραφε) ότι ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο και καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο, με το μεταξύ φωτεινό διάστημα να ονομάζεται ζωή. Σας πληροφορώ αυτό που χαρακτηρίζεται ως ζωή συνεχώς με εκπλήσσει. Κάθε τομέας αυτής. Για παράδειγμα, με εκπλήσσει το πως η Ντόρα Μπακογιάννη, ελάχιστο χρονικό διάστημα μετά την αποχώρησή της από την Ν.Δ., έσπευσε να ασκήσει αντιπολίτευση και να κατηγορήσει τα δυο μεγάλα κόμματα για όλα τα κακά της μοίρας μας. Εκτός, αν στο μυαλό της Ντόρας μεγάλο κόμμα εννοείται, πλην ΠΑ.ΣΟ.Κ., το Κόμμα Ελλήνων Κυνηγών και για αυτό γλίτωσε το κυνήγι με γιαούρτια και αυγά. Με εκπλήσσει η ευκολία με την οποία οι Έλληνες βουλευτές χαρακτηρίζουν τσαμπατζήδες τους Έλληνες πολίτες, ''ξεχνώντας'' ότι πληρώνονται από αυτούς που αποκαλούν τσαμπατζήδες. Με εκπλήσσει ο κάκιστος συντονισμός των Δημοσίων Υπηρεσιών. Με εκπλήσσει η άνεση με την οποία καταστρέφουμε, υποβαθμίζουμε και εκμεταλλευόμαστε ληστρικά το (φυσικό) περιβάλλον, αδυνατώντας να συνειδητοποιήσουμε ότι χωρίς αυτό δεν υπάρχουμε. Με εκπλήσσει το πόσο πρόβατο και ηλίθιο σε θεωρούν κάποιοι συμπολίτες. Με εκπλήσσει το πόσο όμορφη εποχή είναι η άνοιξη. Με εκπλήσσει το πως ένα αυθόρμητο χαμόγελο ενός μωρού παιδιού που πρώτη φορά βλέπεις στη ζωή σου μπορεί να φτιάξει όλη την μέρα σου. Με εκπλήσσει ότι είμαι 28 χρονών και νοιώθω τουλάχιστον είκοσι χρόνια νεότερος. Με εκπλήσσει η περηφάνια του να είσαι Άρης. Και τέλος με εκπλήσσει αυτή η κάστα που περιλαμβάνει τους δημοσιογράφους και τα παπαγαλάκια τους.

Όποιος το περασμένο Σαββατόβραδο ένοιωθε φθορά, κούραση, νωθρότητα και οκνηρία ή ήθελε να γεμίσει τις μπαταρίες του για την βραδυνή έξοδο στα μπουζούκια, μπορούσε κάλλιστα να παρακολουθήσει τον αγώνα της Εθνικής με την Μάλτα. Κι ας μην γουστάρει να βλέπει μπάλα. Το πρώτο ημίχρονο ήταν το καλύτερο υπνωτικό χάπι. Έβλεπες τον Παπαδόπουλο να κάνει πασούλα στον Κατσουράνη, αυτός να την μοιράζει στον Καραγκούνη που ψάχνει με σηκωμένα χέρια - και προφανώς με το απαραίτητο μπινελίκι - κάποιον συμπαίχτη του που να κάνει κίνηση χωρίς την μπάλα. Το να βρεις όμως παίχτη στην Εθνική ομάδα να κάνει κίνηση χωρίς την μπάλα είναι σαν να ψάχνεις τίμιο πολιτικό που προβαίνει σε εύστοχες δηλώσεις και επιτυχή έργα. Εκτός, αν οι Έλληνες διεθνείς έχουν τόσο πλούσιο ταλέντο που όλοι τους μπορούν να λειτουργήσουν ως πομποί που ξέρουν να παίζουν κάθετο ποδόσφαιρο. Επομένως, λόγω της (υπερ)πληθώρας παιχτών που γνωρίζουν πως να δίνουν πάσα, δεν υπάρχει κάποιος που να ξέρει πως να την δεχτεί. Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω. Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρω ότι μια πάσα εξαρτάται πολύ περισσότερο από τον δέκτη, παρά από τον πομπό. Δεν περιμένουμε την μπάλα να έρθει σε εμάς, αλλά πάμε εμείς πάνω στην μπάλα, εκτός αν έχεις τη σωματοδομή και τη γλώσσα του Πάγκαλου που λιώνει και τσακίζει τα πάντα όλα. Με λίγα λόγια η Εθνική όχι μόνο δεν κάνει κίνηση (με ή) χωρίς την μπάλα, αλλά πλην Λύμπε και Σαμαρά δεν υπάρχει άλλος παίχτης που να μπορεί με αξιώσεις να βγάλει μια πάσα της προκοπής. Σας παρακαλώ μην μου πείτε για Νίνη και Φέτφα. Τους χορτάσαμε για μια ακόμη φορά στο χθεσινό φιλικό με την Πολωνία. Ο πρώτος στα άκρα εξαφανίζεται μόνος του, ενώ στον άξονα συνήθως απαιτείται η συμμετοχή κάποιου αντιπάλου, ακόμη και Μαλτέζου, Πολωνού ή Μολδαβού. Ο δεύτερος δεν μπορεί καν να μπει σε αποστολή του Ολυμπιακού, πράγμα απολύτως λογικό από τη στιγμή που ο Βαλβέρδε δεν είναι απατεώνας και ξέρει να κρίνει δίκαια τον κάθε ποδοσφαιριστή. Στην Εθνική όμως για κάποιο λόγο που αγνοώ δίνει κανονικά το παρόν.

Τι περιμένεις όμως όταν έχεις τους δημοσιογράφους και τους καλεσμένους τους να έχουν ξεπεράσει κατά πολύ τις ατάκες του Αρκά; Παίζεις φιλικό αγώνα με τον Καναδά με την Εθνική να μην μπορεί για πολλοστή φορά να δημιουργήσει και έχεις κάποιους απίστευτους να βαφτίζουν τις ατομιστίες του Νίνη και κυρίως του Φέτφα επιθετικό πλάνο. Λες ρε γαμώτο θα μπερδεύτηκαν οι άνθρωποι. Φευ. Παίζεις στη Μάλτα με μια διάταξη που θυμίζει σουμπούτεο στις μέρες της δόξας του και ακούς κάποια ''γλυφιτζουράκια'' να λένε ότι η νίκη ήρθε από την εμφάνιση του δευτέρου ημιχρόνου. Ποια εμφάνιση ρε παίδες που ο μόνος λόγος που πήραμε μέτρα στο γήπεδο είναι η οπισθοχώρηση των γηπεδούχων; Εκτός, αν θεωρείτε ορθολογικό τρόπο ανάπτυξης και επιθετικό πλάνο τις σέντρες που πάνε στο απέναντι σημαιάκι του κόρνερ με την απαραίτητη ατάκα εκ μέρους του σεντραδόρου: ''την επόμενη φορά θα σε καταρρίψω καταραμένη δεκαοχτούρα''. Η πικρή αλήθεια είναι ότι αν οι Μαλτέζοι είχαν πιο ικανούς παίχτες θα είχαμε φάει τουλάχιστον ένα γκολ, για να μην πω δυο. Όχι τίποτα άλλο, αλλά κάτω από τα δοκάρια καθόταν κι ο Τζόρβας, ο οποίος την τρέχουσα σεζόν έχει ''μαγέψει'' τους αντιπάλους με τις εμφανίσεις του, ενώ οι αντιδράσεις του είναι παράδειγμα προς αποφυγήν για τους νέους τερματοφύλακες. Εκτός, αν ο Κάνθαρος είναι τελικά τόσο άμπαλος, όταν νομίζει ότι ο τερματοφύλακας δεν πρέπει να χρησιμοποιεί τα πόδια του στα μακρινά σουτ ή δεν πρέπει να αποκρούει την μπάλα σε κόρνερ όταν αυτή καταλήγει ήδη μόνη της άουτ. Όσο για το φιλικό με την Πολωνία δεν χρειάζεται να γράψω πολλά. Για ακόμη μια φορά η Εθνική μετατράπηκε σε υπνωτικό χάπι και σουμπούτεο. Πάλι καλά που στο μπροστινό κάθισμα βρισκόταν ένας μπόμπιρας που βαρούσε ασυντόνιστα την καρέκλα και με κράταγε ξύπνιο.

Ως απόρροια των παραπάνω προκύπτει κάτι πολύ δυσάρεστο: όταν σε παιχνίδι της Εθνικής Ελλάδας - που υποτίθεται  ότι βρίσκεται υπεράνω όλων - οι δημοσιογράφοι προσπαθούν να μετατρέψουν τον ουρανό σε θάλασσα δεν πρέπει να έχουμε απαιτήσεις από αυτούς. Πρέπει να τους  παραμερίσουμε στην άκρη και να τους αποβάλλουμε. Άρα, όταν συμπεριφέρονται καθ' αυτόν τον τρόπο στην Εθνική, δεν πρέπει να προξενεί καμία εντύπωση το πως λειτουργούν αυτοί οι άνθρωποι όταν σκέφτονται με οπαδικά κριτήρια. Εκτός, αν σχολιάζουν την Εθνική με βάση το που ανήκει ο κάθε παίχτης και τον αριθμό των διεθνών που έχει η κάθε ομάδα. Δηλαδή, αυτό που κάνει ένας μέσος οπαδός. Πείτε μου όμως ειλικρινά τι θα γινόταν στην περίπτωση που μέναμε στο μηδέν με την Μάλτα; Κατά την ταπεινή μου άποψη θα ερμηνεύαμε τον αγώνα για πολλοστή φορά με βάση το αποτέλεσμα κι όχι την εμφάνιση. Ακριβώς όπως πράξαμε από τη στιγμή που μπήκε το γκολ του Τοροσίδη. Αν στο ματς με την Πολωνία ο Βύντρα κάρφωνε το τεμάχιο στις καθυστερήσεις τι θα άλλαζε ως προς την εικόνα την ομάδας; Μάλλον ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου. Να σας ρωτήσω και κάτι άλλο: τι θα γινόταν αν στον πάγκο καθόταν ακόμα ο Ρεχάγκελ; Τι θα άκουγε για τις εμμονές του, για το αγύριστο κεφάλι του, για τις επιλογές του, για την ηλικία του και πολλά άλλα; Αλλά βλέπετε ο Σάντος δεν είναι Ρεχακλής. Είναι ορθολογικός, μεθοδικός και το κυριότερο όλων: έχει την καβάτζα των Μ.Μ.Ε. κι ας είναι παρόμοιας φιλοσοφίας με τον προκάτοχό του. Νίκη με μισό μηδέν ο ένας, νίκη με μισό μηδέν κι άλλος. Το θέμα είναι πως πετυχαίνεις το μισό μηδέν. Με ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας; Με συνεχή και ασφυκτική πίεση; Με ατομικές ενέργειες; Με αντεπιθέσεις; Μάλλον δύσκολα από τη στιγμή που το σκορ στο ποδόσφαιρο μετράται με ακέραιους αριθμούς. Πάντως, ο Ρεχάγκελ είχε τον τρόπο του, έστω κι αν οι δημοσιογράφοι δεν τον ενέκριναν. Μένει να δούμε αν τον έχει βρει κι ο επικοινωνιακός Σάντος. Απλά να υπενθυμίσω ότι η Εθνική δεν είναι σύλλογος που δουλεύεις καθημερινά και πολύ περισσότερο δεν είναι Π.Α.Ο.Κ.

Υ.Γ.1 Στις αρχές του 1980 ο  Dave Mustaine απολύεται από τους Metallica, λόγω υπερβάλλοντος ζήλου αναφορικά με την κατανάλωση αλκοόλ και ναρκωτικών ουσιών. Λες και οι υπόλοιποι δεν έπιναν. Για καλή μας τύχη, ο απολυθείς συναντά τον David Ellefson και κάπως έτσι συστήνονται οι μέγιστοι Megadeth που μας έχουν χαρίσει υπερκομματάρες, όπως το τραγούδι που ακολουθεί.

In my hour of need, no, you're not there, and though i reached out for you, wouldn't lend a hand, through the darkest hour, your grace did not shine one me, feels so cold, very cold, no one cares for me...but oh now I lived my life for you, still you'd turn away, now as I die for you, my flesh still crawls as I breath your name...

97 ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!!!

Χρόνια πολλά αγάπη μου γλυκιά και στα 100 θα 'μαι πάλι εδώ να στο τραγουδώ!!!

Χρόνια πολλά αγάπη μου γλυκιά και στα 1000 εγώ θα σου τραγουδώ απ' τον ουρανό!!!

Επιλεκτική σιωπή και ασυλία

Ο Καρπετόπουλος έγραψε πρόσφατα ότι κάτω από το πέπλο της επιλεκτικής σιωπής περνάνε όλοι μια χαρά. Δεν έχει καθόλου άδικο. Και δεν είναι μόνο η επιλεκτική σιωπή. Είναι το πόσο προκλητικά και υποκριτικά αντιμετωπίζουν κάποιοι τις εκάστοτε καταστάσεις. Ο Π.Α.Ο. φωνάζει για τα όσα έγιναν στο Καραϊσκάκη, αλλά ''ξεχνάει'' ότι πολλές φορές κι ο ίδιος πήρε ματς με περίεργους τρόπους και τεχνάσματα. Επιπλέον, δεν τόλμησε να βγάλει μια ανακοίνωση για την μπούκα του Βαρδινογιάννη στα δημοσιογραφικά θεωρία, έτσι για το θεαθήναι. Ίσως σκέφτηκε ότι είναι κρίμα να καταδικάσουν μια τέτοια μπούκα που θα ζήλευαν ο Γκοβού, ο Νίνης κι ο Λέτο. Επομένως, από το να βγάλουν μια ανακοίνωση που θα έριχνε σε κατάθλιψη την μισή ομάδα προτίμησαν την σιγή ιχθύος. Συνεχίζουμε με τον Αδαμίδη που με την επιστολή του προς τον Γ.Α.Π. έδειξε αγαθές προθέσεις και αθλητική ευαισθητοποίηση, αλλά παρόλα αυτά είχε το ''τακτ'' να τραγουδάει κατά του Ολυμπιακού, ο οποίος τον φιλοδώρησε με έξι γκολ, έτσι για να είναι πιο προσεκτικός την επόμενη φορά. Ένας Ολυμπιακός που κανονικά θα έπρεπε να το έχει βουλώσει προ καιρού, αλλά φαίνεται ότι με τον Μαρινάκη Πρόεδρο κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Εξάλλου, ο Βαγγέλης διδάσκει ήθος και αξίες και προσωπικά τον ευχαριστώ θερμά για αυτό. Όπως ευχαριστώ και την άνοιξη που εκτός από αρκούδες, χελώνες, αλεπούδες και σκαντζόχοιρους ξύπνησε από την χειμερία νάρκη και τον Κόκκαλη για να στηρίξει τον συμπολεμιστή Μαρινάκη στην πολύπλευρη μάχη κατά του Σισέ.

Όπως γίνεται κατανοητό, δεν υπάρχει καμιά διάθεση συνεργασίας, διπλωματίας και αυτοκριτικής. Και πως να υπάρξει όταν έχουμε πιάσει πάτο σε κοινωνικό επίπεδο; Πως να υπάρξει όταν οι περισσότεροι άνθρωποι στερούνται γνώσεων, ικανοτήτων, θέλησης και δεξιοτήτων; Για να επιστρέψουμε όμως στην επιλεκτική σιωπή. Γιατί ο Ζαγοράκης ψήφισε λευκό στην πρόταση μομφής κατά του Μαρινάκη; Τι ακριβώς εξυπηρέτησε αυτή η στάση; Ρε Ζαγοράκη υποτίθεται ότι διοικείς μια μεγάλη ομάδα. Πάρε θέση και κανόνισε την δικιά σου πορεία. Είσαι ποδοσφαιράνθρωπος και αρχηγός της Εθνικής που πήρε το Euro το 2004. Υποτίθεται ότι νιώθεις περισσότερο από τον Μπέο, τον Μάκαρο, τον Πανόπουλο κι εγώ δεν ξέρω ποιον άλλον. Βγήκες ποτέ να προτείνεις το οτιδήποτε; Το μόνο που θυμάμαι είναι μια σκανδαλώδη πρόταση που είχες κάνει στον Αλογοσκούφη, προκειμένου να χαριστούν στην Π.Α.Ε. τα 3/4 των χρεών, η οποία ευτυχώς δεν έγινε αποδεκτή. Προφανώς, τις ανακοινώσεις κατά του Άρη, της διαιτησίας και της αστυνομίας δεν τις λογαριάζω ως πρότασεις. Εκτός από την επιμονή σου στον Σάντος τι άλλο έκανες; Βγήκες και είπες ότι η ομάδα πάει για πρωτάθλημα με τον Δερμιτζάκη (!) και το αναίρεσες αφού εξέθεσες όλη την ομάδα. Βόλεψες κάποια φιλαράκια σου, τα οποία στη συνέχεια βλέποντας ότι το πράγμα δεν περπατάει την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια. Όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν υπάρχει πλέον κι ο Βρύζας. Είμαι σίγουρος ότι αν υπήρχε ο Ζήσης θα είχες φύγει για δεύτερη φορά, χωρίς να δώσεις λογαριασμό σε κανέναν, ούτε καν στον κόσμο του Π.Α.Ο.Κ. που τόσο πολύ πιστεύει σε σένα. Ή μήπως πίστευε; Και μετά αναρωτιέσαι γιατί σε άφησαν μόνο σου. Αλήθεια την πρώτη φορά γιατί έφυγες;

Πες μου όμως ειλικρινά: ποιος φταίει για τα πρόσφατα γεγονότα; Μήπως φταις εσύ ο ίδιος που δεν μπόρεσες ήθελες να κουμαντάρεις εκατό (;) αναρχόσκυλα; Μήπως φταις εσύ ο ίδιος που ποτέ δεν βγήκες να πεις κάποιες αλήθειες για τα οικονομικά και τους στόχους; Μήπως φταις εσύ ο ίδιος που δέχτηκες πίσω τον Σαλπιγγίδη, ενώ ήξερες ότι σε κάθε ευκαιρία ο παίχτης θα γινόταν κόκκινο πανί και αμέλησες ότι ο Π.Α.Ο.Κ. δεν έχει την πολυτέλεια της διχόνοιας και του διχασμού; Μήπως φταις εσύ ο ίδιος που έχεις αφήσει την ομάδα ακάλυπτη επικοινωνιακά με τον κάθε οπαδό/δημοσιογράφο να γράφει και να λέει ότι μαλακία γουστάρει με αποτέλεσμα να εκτίθεται η ομάδα ανεπανόρθωτα; Μήπως φταις εσύ ο ίδιος που αρνείσαι πεισματικά να δεις στον καθρέφτη τα φαντάσματα; Μήπως φταις εσύ ο ίδιος που έδωσες ψεύτικο όραμα στον κόσμο της ομάδας από την στιγμή που ποτέ δεν παραδέχτηκες ότι έκανες πρωταθλητισμό για δυο χρόνια με τα λεφτά του πολυμετοχικού; Φυσικά, δεν φταις μόνο εσύ. Ευθύνη έχουν και οι οπαδοί που έχουν δημιουργήσει μια απίστευτη ασυλία γύρω από το όνομά σου. Που πίστεψαν σε σένα, αγνοώντας την προκλητική σιωπή και αδιαφορία σου σε ορισμένες καταστάσεις. Που περίμεναν από σένα να μεταδώσεις μια δυναμική. Που πίστεψαν τις ''προγνώσεις'' και περίμεναν τους Άραβες, όπως ο Παλαιοκώστας περίμενε το ελικόπτερο. Που διαβάζουν (επικίνδυνους) ανθρώπους σαν τον Κόλκα, τον Κουβεντίδη, τον Μίνο, τον Μπούζα και τόσους άλλους που προσπαθούν πολύ σκληρά να εισέλθουν στο πάνθεον της δημοσιογραφικής μετριότητας και μιζέριας. Που αντί να σταματήσουν τα πιθήκια που πετάνε μαλαματίνες, εκτοξεύουν φωτοβολίδες και μπουκάρουν στον αγωνιστικό χώρο, κάθονται, τους κοιτάνε και μετά τους καλύπτουν. Αλλά ποιους να σταματήσουν; Αυτούς που βάζουν με το έτσι θέλω μέσα στο γήπεδο; Όλοι συνένοχοι είναι.

Και ποιος ασχολείται με το αγωνιστικό; Η ομάδα δεν έχει προπονητή εδώ και περίπου ένα χρόνο, προετοιμασία ουσιαστικά δεν έγινε, το ρόστερ αποτελείται από μεγάλους σε ηλικία παίχτες, οι ξένοι το παίζουν ΠΑΟΚτσήδες μόνο όταν πληρώνονται κι όλα ουσιαστικά κρέμονται από την πώληση Βιερίνια, εκ της οποίας ο Π.Α.Ο.Κ. νομίζει ότι θα πάρει το βάρος του παίχτη σε μύρια και θα λύσει το βιοποριστικό του πρόβλημα. Δεν βρίσκεις κάθε μέρα Αντωνίου και Βγενό αγαπητέ Ζαγοράκη. Ούτε βρίσκεις κάθε μέρα Σάντος που κράταγε τις ισορροπίες και έκανε κουμάντο στο αγωνιστικό τμήμα σε συνεργασία με τον Ζήση. Μήπως τελικά δεν φταίει η ''χουντική'' αστυνομία που δεν ''κάνει'' καλά τη δουλειά της, η ''γαμημένη'' Αθήνα που σε ''αδικεί'' ακατάπαυστα, το ''εχθρικό'' κράτος που σε ''καταδιώκει'' συνεχώς και οι ομάδες ''μικρότερου βεληνεκούς'' που ''ασχολούνται'' ασύστολα μαζί σου; Η αλήθεια είναι ότι από παράγοντες (;) τύπου Ζαγοράκη περιμένεις πολλά. Ίσως περισσότερα από αυτά που μπορούν ή θέλουν να δώσουν. Αλλά έχω την εντύπωση ότι ο Πρόεδρας δεν έχει καταλάβει ότι με την επιλεκτική σιωπή χειροτερεύει τα πράγματα. Εντούτοις, μέχρι να το πάρει πρέφα ίσως χάσει την αποδοχή που έχει το όνομά του. Δεν ξέρω τι θα κάνει στο εγγύς μέλλον, αλλά όσο δεν παίρνει κυριολεκτικά την κατάσταση στα χέρια του θα αποτελεί μέρος του συστήματος που ευνοεί και αναμοχλεύει τέτοιες άθλιες καταστάσεις και συμπεριφορές. Αλλά τι ξέρω εγώ για τον Ζαγοράκη και τον Π.Α.Ο.Κ.; Ένας κομπλεξικός Αρειανός είμαι.

Υ.Γ.1. Αυτό το παραμύθι με την αστυνομία πρέπει να σταματήσει. Η κάθε ομάδα συνιστά μια ανώνυμη εταιρία που έχει την αποκλειστική ευθύνη για το τι συμβαίνει μέσα στο γήπεδο. Η αστυνομία οφείλει να έχει ρόλο μόνο εκτός γηπέδου. Πρέπει να απεγκλωβιστούμε από κάποια στερεότυπα και επιτέλους να πάψουμε να αποφεύγουμε την ατομική ευθύνη. Αντί να κατηγορούμε το κράτος, την αστυνομία, τον ήλιο και τα τσουνάμι για τα επεισόδια, ας ψάξουμε λίγο καλύτερα. Μπορεί να εντυπωσιαστούμε από τα ευρήματα.

Υ.Γ.2 Στις 20/3/11 έβαλα κι εγώ γκολ στην Α.Ε.Κ.

Υ.Γ.3 Για πρώτη φορά στο παρόν ιστολόγιο φιλοξενούμε τους Beatles, οι οποίοι φαίνεται πως άλλαξαν για πάντα το ρου της παγκόσμιας μουσικής ιστορίας.
 
You don't realize how much I need you, love you all the time and never leave you...please remember how I feel about you, I could never really live without you, so come on back and see, just what you mean to me, I need you...