Για μια Ελλάδα sexy

Το παρελθόν ορίζεται ως το χρονικό διάστημα που πέρασε, σε αντιδιαστολή με το παρόν και το μέλλον. Δεν μπορείς να το αλλάξεις. Σαν ένα ύφασμα που δεν μπορείς να το ξηλώσεις. Είναι πέρα από τις δυνάμεις σου. Αυτό που μπορείς να κάνεις είναι να το θυμάσαι. Να το μνημονεύεις. Να παραδειγματίζεσαι. Να μαθαίνεις από τα λάθη -αλλά και τις επιτυχίες- που αποτυπώθηκαν σε αυτό. Να συνειδητοποιείς πως αυτά έρχονται. Ειδάλλως, θα υποπέσεις στα ίδια λάθη. Για μια στιγμή, όμως: από τη στιγμή που το παρελθόν οριοθετεί το μέλλον, ποιος είναι ο ρόλος του παρόντος; Κατά την γνώμη μου πρόκειται για την υφιστάμενη κατάσταση. Για το τώρα. Ούτε καν το σήμερα. Μια κατάσταση, ενδιάμεση του παρελθόντος και του μέλλοντος, όπου πρέπει να δρας με πειθαρχημένο αυθορμητισμό και ταχέως ορθολογική σκέψη, ούτως ώστε να αποφύγεις τα αβίαστα λάθη και να χαράξεις ένα ευοίωνο αύριο.

Και φτάνουμε στην πεμπτουσία του άρθρου. Ο περισσότερος κόσμος οραματίζεται το μέλλον υπό το κράτος της σκέψης του· από την δική του οπτική γωνιά. Νομίζει ότι μπορεί να το επηρεάσει. Να το ελέγξει. Και μάλιστα, χωρίς να αλλάξει ο ίδιος: απλά περιμένει να αλλάξουν όλοι οι άλλοι -η συγκεκριμένη στάση ζωής συνιστά ανασταλτικό παράγοντα ως προς την κοινωνική και πολιτική ευμάρεια. Και συχνά, προς μεγάλη του λύπη, διαπιστώνει ότι αντιμάχεται μεγαλύτερες δυνάμεις. Το αποτέλεσμα; Κάθεται σε μια γωνιά, ως αυτόπτης ή αυτήκοος μάρτυρας, ανήμπορος να δράσει και να αντιδράσει. Σε αυτή την κατηγορία εμπίπτουν οι Έλληνες. Και οι πολιτικοί, και οι δημοσιογράφοι, και οι ψηφοφόροι. Έβλεπα, λοιπόν, τον Παπακωνσταντίνου να εμφανίζεται ως guest star σε πολιτική εκπομπή -κάποτε ήταν Υπουργός και βουλευτής, δηλαδή star. Με το μαλλάκι επιμελώς ατημέλητο, άνευ γραβάτας και δίχως να φέρει ύφος χιλίων καρδιναλίων. Το ίδιο συνέβη και με την Διαμαντοπούλου. Βγήκε σε παράθυρο δελτίου ειδήσεων -νέων είναι πιο σωστό- και από κάτω έγραφε ''στέλεχος ΠΑ.ΣΟ.Κ.''. Όχι, Υπουργός. Ούτε βουλευτής. Και την έβλεπες αεράτη, χαμογελαστή, χωρίς ξύλινο λόγο και διάθεση για τσαμπουκά. Σκεφτείτε τι θέατρο παίζουν, όταν βρίσκονται πάνω στο σανίδι. Η εξουσία, όμως, και η προβολή είναι σαν την πρέζα. Και δεν υπάρχει κέντρο απεξάρτησης για τέτοια πράγματα.

Όπως δεν υπάρχει και για τη μαλακία. Αν στη χώρα μας φορολογούσαμε τη μαλακία, θα είχαμε χεστεί στο δίφραγκο -μέχρι και στην Ευρώπη θα δανείζαμε. Δεν χρειάζεται να βγεις έξω στον δρόμο, πεζός ή με αμάξι, για να το διαπιστώσεις. Ούτε να σταθείς στην ουρά της εφορίας, της τράπεζας και του σούπερ μάρκετ. Δυστυχώς, η μαλακία έχει εισβάλλει, πάντοτε με τη δική μας ανοχή, στα σπίτια μας. Αυτό το χαζοκούτι που λέγεται τηλεόραση, σε οδηγεί, μας οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια στην απόγνωση και στη μιζέρια. Κι όμως, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να πατήσουμε το κόκκινο κουμπάκι και να τη σβήσουμε. Ο ελληνικός λαός, όμως, έχει αντίθετη άποψη. Θέλει να δει, για κάποιο ανεξήγητο λόγο, τις πολιτικές κωλοτούμπες. Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τον Αντωνάκη. Ο άνθρωπος είναι παρανοϊκός. Στο πρώτο μνημόνιο έδιωχνε όσους ψήφιζαν ''ναι'' και στο δεύτερο όσους ψήφιζαν ''όχι''. Έφερε πίσω και την Ντόρα, η οποία βρίθει από πολιτική συνέπεια και ευθιξία, που είχε διαγραφεί από το κόμμα μετά την ψηφοφορία του πρώτου μνημονίου -κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά έφερε και μεταγραφικά αποκτήματα απο το ΛΑ.Ο.Σ. Ο Άδωνις κι ο Βορίδης (τσεκουροφόρος) άνοιξαν τις πύλες και ακολούθησαν ο Πλεύρης τζούνιορ και το πολιτικό θωρηκτό που ακούει στο όνομα Γιώργος Ανατολάκης. Τι σχέση μπορεί να έχουν όλοι αυτοί με το κόμμα; Η πολιτική τους σκέψη και ιδεολογία, αν υπάρχουν, τηρούν μεταξύ τους κοινά σημεία επαφής; Δεν νομίζω. Κι όμως, αλλάζουν φανέλα με περίσσια ευκολία. Λες και πρόκειται για μισθοφόρους. Και οι πολίτες δεν πάνε πίσω. Αν δεν κάνει πολύ ζέστη και δεν έχουν να μιλήσουν στο κινητό ή να πάνε για καφεδούμπα, μπορεί να περάσουν μια βόλτα από την κάλπη για να ψηφίσουν. Ακόμα, όμως, κι αν δεν ψηφίσουν, πάντοτε θα έχουν πολιτική άποψη. Σαν το ανέκδοτο με τον διαρρήκτη ενός τυροπιτάδικου που, ενόσω ξηλώνει το ταμείο, τον πιάνει μια ληγούρα και, καθώς βρίσκει κάτι ντόνατς με επικάλυψη σοκολάτας, μονολογεί: «Βρε, τους κλέφτες! Δεν έβαλαν πολύ σοκολάτα».

Ας μην πλατιάζουμε, όμως. Είχαμε μείνει στο παρόν. Ας εξετάσουμε μια συνιστώσα του παρόντος: το πολιτικό παρόν. Τι υποδηλώνει; Μια ατέρμονη και ανούσια κουβέντα περί Ευρώπης και γιούρο. Διλήμματα του κώλου. Τι εξυπηρετεί μια κουβέντα για το αν η Ελλάδα πρέπει να βγει από την Ε.Ε. ή/και την ζώνη του ευρώ; Σαν να περπατάς στα αγκάθια και να σου προτείνω, δήθεν ως καλύτερη λύση, να βγάλεις τα παπούτσια σου. Απίστευτα πράγματα. Αφήστε που στα τηλεοπτικά πάνελ, ελέω δημοσιογράφων, κυριαρχεί η μνημονιολογία. Ποιος είναι κατά, ποιος είναι υπέρ, ποιος δεν ξέρει τι του γίνεται και ούτω καθεξής. Συγγνώμη, ρε παιδιά, αλλά το μοναδικό πρόβλημα του κράτους και της χώρας είναι το μνημόνιο; Πλάκα κάνουμε; Τα υπόλοιπα θέματα είναι τακτοποιημένα; Όλοι αυτοί οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι, Έλληνες και ξένοι, έχουν βγει μια βόλτα έξω, στον πραγματικό κόσμο, να δουν τι γίνεται; Ή μήπως τους απασχολεί μοναδικά και απόλυτα ο Τσίπρας; Από εκεί που έβλεπες τον Μπένι και τον Αντωνάκη να τρώγονται σαν πίτμπουλ, ξαφνικά συστρατεύθηκαν κατά του Αλέξη. Σαν τον Ουίνστον Τσώρτσιλ, ο οποίος, προκειμένου να αντιμετωπίσει τον Χίτλερ, συμμάχησε με τον Διάβολο (sic!). Εν προκειμένω, βρείτε ποιος είναι ο Διάβολος. Και κάτι τελευταίο: μου αρέσει η στρατιωτική ιστορία και έχω μελετήσει σε μεγάλο βαθμό τα πεπραγμένα του Β' Παγκόσμιου Πολέμου και κυρίως της Γερμανίας. Αυτό σημαίνει ότι είμαι ναζιστής; Κουταμάρες!

Εν κατακλείδι, πολλές φορές, για να πας μπροστά, πρέπει να κοιτάξεις πίσω. Και στην δική μας περίπτωση, το παρελθόν είναι ιδιαίτερα πλούσιο. Θλίβομαι, όμως, όταν βλέπω ότι τα πρότυπα του Περικλή, του Πλάτωνα, του Λεωνίδα, του Κίμωνα, του Αριστοτέλη και του Μεγάλου Αλεξάνδρου έχουν αντικατασταθεί από τον Κανάκη, τον Λαζόπουλο, τον Πρετεντέρη, τον Θέμο, τον Γαβαλά και την Σκορδά. Καλή μας τύχη. Θα την χρειαστούμε.

Υ.Γ.1 Ευχαριστώ για τα μηνύματα σας. Συνεχίζουμε. Ωχ, σαν σύνθημα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ακούστηκε!

Υ.Γ.2 Δόξα και τιμή στους Ελβετούς Coroner!

Μύθοι, σημασίες και διαχρονικότητα

Οι μύθοι

• Πρώτος μύθος: οι τωρινές εκλογές είναι κρίσιμες. Τρίχες κατσαρές. Όλες οι εκλογές είναι κρίσιμες, ανεξαρτήτως συνθηκών και συμπτώσεων. Με το να βγαίνουν δεξιοί και αριστεροί και να λένε ότι οι τωρινές εκλογές είναι κρίσιμες, επιτυγχάνουν τον υποβιβασμό της όλης διαδικασίας. Ουσιαστικά, πρόκειται για φθηνό επικοινωνιακό τρικ. Προσπαθούν να εκμαιεύσουν ψήφους. Ομοίως και για τους επόμενους μύθους.
• Δεύτερος μύθος: η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί. Μπα; Ποιος το λέει αυτό; Ο Σαμαράς που ζητάει αυτοδυναμία; Ο Μπένι που παριστάνει τον μετανιωμένο; Ο αντιπολιτευτής Τσίπρας; Το Σύνταγμα; Ας είμαστε σοβαροί. Πρόκειται για ψυχολογική βία, κυρίως εκ μέρους των ''μεγάλων κομμάτων''. Το Σύνταγμα ορίζει την διενέργεια εκλογών, άνευ χρονικού ορίου. Δεν αναγράφει πουθενά ότι απαιτείται αυτοδυναμία με το πέρας της πρώτης εκλογικής διαδικασίας. Απαιτούνται κι άλλες εκλογές; Θαυμάσια! Ας γίνουν! Δεν κατάλαβα, δηλαδή. Τώρα σας έπιασε ο πόνος για την άμεση κυβέρνηση της χώρας; Σαράντα χρόνια τώρα, τι σκατά κάνατε; Δεν κυβερνούσατε;
• Τρίτος μύθος: Ευρώ ή δραχμή; Αφού δεν βάλαμε μπρος τις μηχανές του νομισματοκοπείου, όταν παρουσιάστηκε επίσημα το πρόβλημα, δηλαδή το 2009, τότε δεν τίθεται θέμα επιστροφής στην δραχμή. Πρόκειται για εκφοβιστικό δίλημμα άνευ ουσίας. Πρόκειται για ανυπόστατο εκβιασμό. 
• Τέταρτος μύθος: Ευρωπαϊκή Ένωση ή μοναχικοί καβαλάρηδες; Άλλο ένα ανυπόστατο δίλημμα του κώλου. Δεν υπάρχει νοήμων άνθρωπος που να προτείνει να βγούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια Ευρωπαϊκή Ένωση που έχει δώσει τόσα και τόσα οικονομικά πακέτα στην Ελλάδα. Μαντέψτε τι απέγιναν.

Εννοιολογική σημασία λέξεων

• Πολιτικός: προέρχεται από την αρχαία πόλη-κράτος. Η έννοια υποδηλώνει εκείνον που ασχολείται με τα κοινά της πόλης, της περιφέρειας, της χώρας. Που αναφέρεται στους πολίτες. Ποιος σύγχρονος πολιτικός αναφέρεται στους πολίτες; Ο Λοβέρδος; Ο Γιακουμάτος; Αυτοί κατηγορούν ο ένας τον άλλον. «Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. βούλιαξε τη χώρα», λέει ο ένας. «Όχι, η αδράνεια της Ν.Δ. ευθύνεται για την κρίση», ισχυρίζεται ο άλλος. Προκλητικοί άνθρωποι. Προσπαθούν να αποποιηθούν ευθύνες και να αποδείξουν με παιδικά επιχειρήματα ότι το κόμμα τους κατέστρεψε λιγότερο τη χώρα από τις αντίπαλες παρατάξεις. Μπορείτε να συνειδητοποιήσετε το μέγεθος της τρέλας; Πρέπει να παύσει ο βιασμός της σημασίας των λέξεων, ειδικά εκείνων που κρατούν από την αρχαιότητα. Προτείνω να αντικατασταθεί η λέξη ''πολιτικός'' από το ''κομματολάγνος'' ή ''κομματολόγος''. Ούτως ή άλλως, η συντριπτική πλειονότητα των προτάσεων τους αφορά τα κόμματα, εχθρικά ή φίλια. Συνέχεια. Ακατάπαυστα. Λες και δεν υπάρχει πατρίδα, δεν υπάρχουν πολίτες. Είναι προφανές ότι έχουμε μπλέξει τα κομματικά με τα πολιτικά. Και είναι τόσο επικίνδυνο. Αν δεν σας αρέσει το κομματολάγνος, αντικαταστήστε το από το πολιτικοθοποιός. Τέτοιες ερμηνείες δεν έχουν χαραχθεί ποτέ στο σανίδι. Τύφλα να έχει η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Λάμπρος Κωσταντάρας.
•  Δημοσιογράφος: εκείνος που ασχολείται επαγγελματικά με την συστηματική, αντικειμενική και ορθή πληροφόρηση του κοινού. Μόλις ανέφερα τρεις επίθετα που δεν συνάδουν με τον όρο ''δημοσιογράφος''. Και να δεχτώ ότι η αντικειμενικότητα ενός δημοσιογράφου, ενός ανθρώπου τέλος πάντων, σκεπάζεται από την υποκειμενικότητα που διέπει τον καθένα εξ ημών. Αλλά για ποια πληροφόρηση μιλάμε; Είναι προφανές ότι η λέξη ''δημοσιογράφος'' έχει αλλάξει σημασία. Εν τέλει, τι σημαίνει; Κατά την γνώμη μου, ως δημοσιογράφος ορίζεται εκείνος που λέει στον συνομιλητή του: ''συντομεύετε'', ''δεν έχουμε χρόνο'', ''σας παρακαλώ όχι όλοι μαζί'' και λοιπά. Στο τσακίρ κέφι πετάει κανά μπουκάλι σε γήπεδο μπάσκετ και κράζει, πάντοτε με ξύλινη γλώσσα, ψευδή ηθικοπλαστική διάθεση, και ανάστημα Lego, ότι του λένε να κράξει. Για αυτό στο αυτάκι τους, αν παρατηρήσετε προσεκτικά, βρίσκεται ένα μικρό ακουστικό. Εν ολίγοις, ας κάνουν ότι θέλουν, αλλά τουλάχιστον να σεβαστούν το κοινό και να εκπληρώνουν σωστά το έργο τους. Πώς θα τους ονομάσουμε; Συντονιστές. Ή μάλλον wanna be συντονιστές. Επιπλέον, ταιριάζει, παραφράζοντας το baby sitters, το politician sitters. Έχετε δει πάνελ, αποτελούμενο από δυο δημοσιογράφους και έξι πολιτικούς; Ερωτήσεις του κώλου, απαντήσεις του κώλου.
• Πολίτης: η έννοια του ''πολίτη'', και κατ’ επέκταση του ''ενεργού πολίτη'', γεννήθηκε στην αρχαία Ελλάδα στο πλαίσιο της πόλης-κράτους. Πρόκειται για εκείνον που τηρεί πολιτικά δικαιώματα. Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι ο πολίτης που δεν συμμετέχει στα κοινά, είναι άχρηστος. Έχει δίκιο. Απόλυτο δίκιο. Στην Ελλάδα του σήμερα, ο πολίτης συνιστά την χειρότερη κάστα. Σε συνεργασία με τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους τρέφει συνεχώς το πελατειακό σύστημα, έχει καλομάθει, δεν σέβεται, είναι απαίδευτος, προκρίνει το ψέμα και το χειρότερο όλων: αδυνατεί να αναγνωρίσει και να παραδεχτεί την βαρύνουσα σημασία που κρατά ο πολιτικός και κοινωνικός του ρόλος. Η ξαφνική έκρηξη της πολιτικής συνείδησης ενός πολίτη συνέβη, διότι, εν πολλοίς, το πελατειακό σύστημα επλήγη σε σημαντικό βαθμό: οι σχέσεις μεταξύ πολιτικών και ψηφοφόρων κλονίστηκαν. Εξού και το κίνημα των ''αγανακτισμένων''. Οι πολίτες είναι η ατμομηχανή της Δημοκρατίας. Εκείνοι που πάνε στις κάλπες και ψηφίζουν. Ο καναπές, το ίντερνετ και το καφενείο δεν αφουγκράζονται την πολιτική εγκυρότητα της κάλπης.

Διαχρονικότητα

Υ.Γ.1 Το blog έχει προετοιμαστεί προ πολλού για την αυριανή μέρα. Έχω γράψει πλείστα άρθρα περί ατελούς πολιτικής και κοινωνικής παρακμής. Σκοπός ήταν η έκφραση των απόψεών μου και η συζήτηση αυτών, πάντοτε υπό την επήρρεια ποιοτικών δικλείδων ασφαλείας, με τους λίγους, αλλά πιστούς, αναγνώστες του blog, προκειμένου να υπάρξει αφύπνιση πάσης φύσως. Θεωρώ ανώφελο να αραδιάσω τα σχετικά κείμενα. Όποιος επιθυμεί μπορεί να πατήσει εδώ και να θυμηθεί την γεύση εκείνων των άρθρων. Ελπίζω να ψηφίσουμε με γνώμονα το κοινό συμφέρον. Καλή τύχη.

Υ.Γ.2 Η σωστή απάντηση στο κουίζ της προηγούμενης ανάρτησης είναι ο Τζον Σάλεϊ. Ουδείς το βρήκε.

Υ.Γ.3 Γράφει ο Κώστας Καίσαρης: «Μετά το νταμπλ ο Ανδρέας Λοβέρδος θα μπορούσε να ασχοληθεί με τον Ολυμπιακό. Ήδη έχει γράψει δυο περισπούδαστα άρθρα στο προσωπικό του μπλογκ για τον Ερνέστο Βαλβέρδε. Θα μπορούσε να γράψει και τρίτο για τις συνέπειες της αποχώρησής του. Δεν το έκανε όμως παρότι το ήθελε σφόδρα. Επειδή είναι υπεύθυνος άνθρωπος, έπεσε με τα μούτρα στο πήδημα στα μπουρδέλα χωρίς καπότα. Αφού προβληματίστηκε, αφού έσπασε το κεφάλι του βρήκε τη λύση. Δεν φώναξε "Εύρηκα" σαν δεύτερος Αρχιμήδης αλλά σεμνά και ταπεινά πρότεινε την ποινικοποίηση του. Θα μου πείτε τώρα υπάρχουν κάποιες λεπτομέρειες που δεν είναι καθόλου τυπικές. Πώς θα γίνεται ο σχετικός έλεγχος; Θα μπουκάρουν οι Ράμπο του Υπουργείου Υγείας στα μπουρδέλα όπως το ΣΔΟΕ; Θα μπαίνουν στο δωμάτιο όπου γίνεται η πράξη και θα κάνουν επιτόπου διάγνωση:  "Βγάλτε τον έξω κύριε και δείξτε μας την καπότα". Αν δεν υπάρχει καπότα, η πουτάνα θα οδηγείται στο αυτόφωρο. Όπως και ο πελάτης. Κάτι ανάλογο με αυτόν που καβαλάει μηχανάκι χωρίς κράνος. Η' αυτοκίνητο χωρίς ζώνη».

Το προπονητήριο

Υπήρχαν σεζόν που δεν έχανα εντός έδρας ματς. Ψηλά στην κερκίδα να φωνάζω και να τραγουδώ. Το γήπεδο γέμιζε κάθε φορά. Τίγκαρε. Και όλοι με εισιτήριο. Κανείς δεν έμπαινε στη ζούλα. Και να ήθελε, άλλωστε, δεν μπορούσε. Υπήρχαν δυο είσοδοι: η μία για θεατές και η άλλη για αθλητές, προπονητές, παράγοντες και διαιτητές. Αν ήθελες να μπεις τζαμπέ, υπήρχαν δυο τρόποι. Ο ένας προϋπόθετε να σκουπίζεις το παρκέ κάθε φορά που έπεφτε ένας ιδρωμένος αθλητής. Ο δεύτερος υποδήλωνε να αγωνιζόσουν στα φυτώρια της ομάδας. Εντούτοις, ο Κάνθαρος αγωνιζόταν στη δεύτερη ομάδα μπάσκετ που είχε ο Δήμος: στην Ολυμπιάδα Παπάγου. Επιπλέον, δεν είχα διάθεση να περιφέρομαι με μια σφουγγαρίστρα στο παρκέ. Άρα, πλήρωνα κανονικά. Παίζαμε με Δάφνη ή Σπόρτινγκ; Δυο χιλιαρικάκια το τίκετ -ευλογημένη η δραχμούλα. Φιλοξενούσαμε τον Πανώνιο ή το Περιστέρι; Τρία χιλιαρικάκια. Με Π.Α.Ο.Κ. και Ηρακλή ανέβαινε η ταρίφα στα τέσσερα. Με Άρη και Α.Ε.Κ. έφτανε στον Κολοκοτρώνη. Στο τσακίρ κέφι ακουμπούσαμε έξι χήνες, αλλά μόνο με Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό. Το γήπεδο γέμιζε ανεξαιρέτως τιμής και αντιπάλου. Αρκετή ώρα πριν την έναρξη των αγώνων το Σαλούν ήταν φίσκα. Ο κόσμος στις κερκίδες να μετράει τα εύστοχα τρίποντα του Mike Υφαντή στην προθέρμανση και να περιμένει το τζάμπολ (κλισέ) με λαχτάρα, όπως ο Αντωνάκης την πρωθυπουργική καρέκλα. Αποθέωση, λοιπόν, για τους παίχτες του Παπάγου και γιούχα για τους φιλοξενούμενους. Ωραίες στιγμές. Και φτάνουμε στο εξής απολαυστικό σκηνικό. Ένας εκ των αντιπάλων, άρτι αφιχθείς από τον μαγικό κόσμο του N.B.A. (κλισέ), αντικρίζοντας τον κόσμο που φώναζε και ούρλιαζε, στρέφεται προς το τεχνικό επιτελείο και ρωτάει με απορημένο ύφος: «Γιατί το προπονητήριο έχει τόσο κόσμο;». Άκου εκεί να νομίζει ότι το ένδοξο Σαλούν είναι προπονητήριο. Ποιος ήταν ο παίχτης;

1. Ξαβιέρ Μακντάνιελ (Ηρακλής)
2. Έντι Τζόνσον (Ολυμπιακός)
3. Σκοτ Σκάιλς (Π.Α.Ο.Κ.)
4. Τζον Σάλεϊ (Παναθηναϊκός)
5. Ρολάντο Μπλάκμαν (Α.Ε.Κ.) 
6. Τζεφ Μαλόουν (B.A.O.)

Καλή επιτυχία και καλό μήνα.

Υ.Γ.1 Η σωστή απάντηση θα δημοσιευτεί στην επόμενη ανάρτηση.

Υ.Γ.2 Ήμαστε τρία άτομα που θα μπαίναμε μαζί στο γήπεδο. Τους υπόλοιπους θα τους βρίσκαμε μέσα. Έχουμε αγοράσει τα εισιτήρια και πάμε να μπουκάρουμε. Στην είσοδο μας περιμένουν οι αστυνομικοί για σωματικό έλεγχο. Με μπαλαμουτιάζουν, δεν βρίσκουν τίποτα και μου επιτρέπουν την είσοδο. Μαζί μου μπαίνει κι ο δεύτερος της παρέας. Ψάχνω να βρω τον τρίτο της παρέας, πουθενά αυτός. Ρε, πού πήγε; Άφαντος. Λες και τον κατάπιε ο Κρόνος. Ξάφνου, συνειδητοποιώ ότι δεν έχει περάσει τον έλεγχο. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά του έψαξαν μέχρι και τα παπούτσια του (!). Έχω πάει πάρα πολλές φορές γήπεδο, σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ, αλλά πρώτη φορά έβλεπα τόσο εξονυχιστικό έλεγχο. Και να πω ότι o φίλος είχε criminal face να πάει στο διάολο. Το παλικάρι είχε -και ακόμα έχει- φάτσα κατηχητικού. Αξέχαστο περιστατικό.

Υ.Γ.3 Σε όλα τα ματς βρισκόμουν στην κερκίδα των γηπεδούχων. Σε όλα, πλην ενός. Τρελαίνομαι, τρελαίνομαι, μαζί σου Αρειανάρα ανασταίνομαι!

Υ.Γ.4 Το 1987, οι Def Leppard, κυκλοφορούν το τέταρτο στούντιο άλμπουμ της καριέρας τους, το οποίο σημαδεύτηκε από το ατύχημα του ντράμερ, Rick Allen, και γνωρίζουν τρομακτική επιτυχία. Πραγματική ''Hysteria''...



...ενώ πέντε χρόνια αργότερα, το 1992, παρουσιάζουν το ''Adrenalize'', που στιγματίστηκε από το θάνατο του κιθαρίστα, Steve Clark, εξαργυρώνοντας με τον καλύτερο τρόπο την επιτυχία του ''Hysteria''.

...To give out such crazy love, you must be some kinda drug
And if my time don't ever come, yeah, for me you're still the one
Damned, if I don't, damned, if I do, I gotta get a fix on you...

Το κουτί με τα σοκολατάκια

Ο Αντώνης Αντωνιάδης δήλωσε ότι ο Αντώνης Σαμαράς τον έπεισε να θέσει υποψηφιότητα. Τι του είπε, δηλαδή; Ποια επιχειρήματα χρησιμοποίησε; Τρίχες κατσαρές. Σε αυτά τα πράγματα δεν λειτουργεί η πειθώ. Εδώ μιλάμε για τακτική ανταλλακτηρίου. Βάζεις υποψηφιότητα για να προσελκύσει η αναγνωρισιμότητά σου ψήφους και για αντάλλαγμα όλο και κάποια θεσούλα θα παρουσιαστεί. Σε κάποιο Υπουργείο, φερ' ειπείν. Εξάλλου, κι ο ίδιος ο Αντωνιάδης έκανε λόγο για την αναγνωρισιμότητα που του προσφέρει η ιδιότητα του, έστω πρώην, ποδοσφαιριστή. Περί ικανότητος, βέβαια, επ' ουδενί λόγος. Εκτός αν θεωρείται πολιτικό παράσημο η Προεδρία του Π.Σ.Α.Π. και το Wembley. Σαν να λέμε ότι ο Περικλής στην αρχαία Αθήνα, μια πραγματικά δημοκρατική πόλη, εκλεγόταν Στρατηγός, επί 15 συναπτά έτη παρακαλώ, επειδή ήταν διάσημος στο πένταθλο. Προφανώς και έπαιζε ρόλο η αναγνωρισιμότητα. Αλλά αυτή ερχόταν μέσα από την ικανότητα στην άσκηση της πολιτικής, της ρητορικής ή της στρατιωτικής τέχνης. Για παράδειγμα, ο Αλκιβιάδης είχε σημαντικές επιτυχίες στις αρματοδρομίες, αλλά, μόλις εμφανιζόταν στην αγορά και ρητόρευε, πάντοτε εκ του προχείρου και αυθόρμητα, σαγήνευε, εξουσίαζε τα πλήθη. Ο Αντωνιάδης τι να εξουσιάσει και ποιον να σαγηνεύσει; Όπως ο Ανατολάκης που τον βλέπεις στο βήμα της Βουλής και δεν μπορεί να ολοκληρώσει μια πρόταση. Σε κάθε λέξη, μισή ώρα για ξεκούραση. 

Κάπως έτσι πολιτεύεται κι ο Πύρρος Δήμας. Πώς έφερνε ο Παναθηναϊκός τον τάδε παίχτη και πήγαινε ο Ολυμπιακός στο αεροδρόμιο να τον κλέψει; Πώς ενδιαφερόταν ο Άρης για τον δείνα ποδοσφαιριστή και αμέσως έτρεχε ο Π.Α.Ο.Κ. να του προσφέρει μια δεκάρα παραπάνω; Ακριβώς το ίδιο γίνεται κι εδώ. Το κάθε κόμμα προσπαθεί να προσεταιριστεί ανθρώπους με προϋπηρεσία στον αθλητισμό και να μην τους αφήσει να περάσουν στο αντίπαλο στρατόπεδο. Δεν γίνεται, σου λέει, να κάνει καριέρα πολιτικού ο Φασούλας κι ο Ανατολάκης. Χρειάζεται και το αντίπαλο δέος. Πώς ο Ολυμπιακός είχε τον Τζιοβάνι κι ο Παναθηναϊκός έφερνε τον Πάουλο Σόουζα; Το ιδιο και στην πολιτική. Αντωνιάδης εσύ, Δήμας εγώ. Έτσι πάει. Εδώ η Ντόρα τοποθέτησε τον Ντανιέλ Μπατίστα στο ψηφοδέλτιο. Τι να λέμε τώρα; Το ΠΑ.ΣΟ.Κ., λοιπόν, ήθελε ένα ηχηρό όνομα. Έναν κράχτη. Μια μεταγραφή αεροδρομίου. Κι όπως ξέρουμε, οι μεταγραφές αεροδρομίου στερούνται, εν πολλοίς, ουσίας. Γίνονται απλά για να προκαλέσουν το λεγόμενο γκελ στον κόσμο. Για να γουστάρει και να τρέξει να πάρει εισιτήρια διαρκείας. Και στην πολιτική τα διαρκείας μεταφράζονται ως ψήφοι. Αλλά, ανάθεμα την ώρα και την στιγμή, ποιος θα ψηφίσει το ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Ποιος πιστεύει ότι ο Μπένι μπορεί να ηγηθεί; Εδώ, μόλις εκλέχτηκε Πρόεδρος της παράταξης, άρχισε κι αυτός να βγάζει λόγους με σκονάκια. Όπως ο Κάνθαρος που στα μαθηματικά έγραφε στο θρανίο τους τύπους και τα θεωρήματα για να μην τα ξεχάσει. Συνεπώς, ποιος θα ψηφίσει τον Δήμα; Γιατί να ψηφίσει τον Δήμα; Επειδή σήκωνε τα κιλά σαν μαρουλόφυλλα στο ζετέ και στο αρασέ; Αυτό σημαίνει ότι ξέρει τι σημαίνει πολιτική; Γνωρίζει πως να ασκεί την πολιτική; Θα πει κάποιος εδώ δεν γνωρίζουν τι εστί πολιτική οι δήθεν επαγγελματίες του χώρου -οι μόνοι που ασκούν το μοναδικό επάγγελμα που δεν έχει κόστος. Ο Δήμας μας πείραξε; Όχι, επακριβώς. Να θυμόμαστε, όμως, ότι για να ψηφίσει κάποιος τον Δήμα, πρέπει πρώτα να επιλέξει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Άκυρο! Ο Δήμας τοποθετήθηκε στο Επικρατείας! Μένει να δούμε αν θα διατελέσει και Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης. Όπως ο Πάγκαλος.

Ξεφύγαμε, όμως. Σχολιάζαμε την τακτική ανταλλακτηρίου. Ποιο επιχείρημα προέβαλε ο Μπένι, ώστε να πείσει τον χρυσό μας Ολυμπιονίκη (κλισέ); Ουδέν. Τζίφος. Μηδέν εις το πηλίκιον που έλεγε κι ο Τζέφρυ. Ο Δήμας, λένε οι κακές γλώσσες, ξεχρεώνει παλαιά γραμμάτια από τις μέρες της δόξας. Αυτό ήταν το ακλόνητο επιχείρημα του Μπένι. Και δεν σηκώνει τον παραμικρό αντίλογο. Κι αν στην περίπτωση του Δήμα ήταν μιλημένη η κατάσταση, με τον Τάσο τον Μητρόπουλο τι συνέβη; Ποιο πρόστυχο μυαλό σκέφτηκε να τον κατεβάσει υποψήφιο; Μιλάμε για έναν άνθρωπο που ''ξεχειλίζει'' με ήθος. Στο ποδόσφαιρο έχει δείξει κατά κόρον τα διαπιστευτήρια του. Κι αυτού του ανθρώπου του δίνει η Ν.Δ. το δικαίωμα να μπει στη Βουλή; Απίστευτα πράγματα. Αν ο Ανατολάκης χρειάζεται μισή ώρα ξεκούραση για κάθε λέξη που εκστομίζει, ο Μητρόπουλος χρειάζεται ολόκληρο ποδοσφαιρικό αγώνα. Εξάλλου, ο Τάσος είναι παιδί της πιάτσας. Και των έργων. Θέλει να υποβάλλει τον αντίπαλο σε λεκτική αντιπαράθεση; Παίρνει ένα παπούτσι και το πετάει στην κεφάλα του (φώτο). Αλλά εδώ κι ο Πρετεντέρης, γνωστός για την ρίψη μπουκαλιού σε αγώνα μπάσκετ, παριστάνει τον ηθικολόγο. Άρα, τι ψάχνω να βρω; Στον τελικό, παντως, ο Τάσος ήταν κύριος. Προεκλογική περίοδος γαρ. Δεν μπορούσε να μην ήταν κόσμιος. Ακόμα και οι πανηγυρισμοί του ήταν συγκροτημένοι. Τον έβλεπες στην απονομή και φαινόταν ότι καταπιεζόταν. Αλλά δεν γινόταν διαφορετικά. Πώς θα τσιμπήσει ψήφους; Μονάχα με την προεκλογική αφίσα δεν γίνεται δουλειά. Κι ας απεικονίζεται ο ήρωάς μας με εμφάνιση του Ολυμπιακού και ανεμίζουσα χαίτη. Λέτε να το έκανε για να προσελκύσει ψήφους από φίλους του Ολυμπιακού; Αποκλείεται. Δεν τον έχω για τόσο έξυπνο. Κάποιος άλλος το έκανε για εκείνον.

Εν κατακλείδι, παραφράζοντας τον μέγιστο Φόρεστ Γκαμπ, δηλώνω ότι η προεκλογική περίοδος είναι σαν ένα κουτί με σοκολατάκια. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα βρεις μέσα. Ανεξαρτήτως αυτού, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τις προτεραιότητές μας. Τα δικαιώματά μας. Τις υποχρεώσεις μας. Οι εκλογές, έστω και με το τωρινό εκλογικό σύστημα, δίνουν στον κόσμο την δυνατότητα να ανταμείψει και να τιμωρήσει. Το εργαλείο μας λέγεται ψήφος και ορίζεται ως παντοδύναμος τρόπος για να δείξουμε την προτίμησή μας ή την δυσαρέσκειά μας. Σε αυτό το σημείο, ας προβώ σε δυο βαρύνουσες διευκρινήσεις. Πρώτον, στη Δημοκρατία, όταν λέμε κόσμος, εννοούμε αυτόν που πάει στις κάλπες και ψηφίζει. Το εκλογικό δικαίωμα δεν ασκείται από το καφενείο, το πληκτρολόγιο και τις διαδηλώσεις. Ούτε απέχοντας της όλης διαδικασίας. Δεύτερον, ο κάθε ψηφοφόρος είναι υπεύθυνος για την ψήφο του. Δηλαδή, αν τα δυο κόμματα εξουσίας, τα οποία εξακολουθούν να θεωρούν, λόγω πολιτικής αδράνειας και κεκτημένης χαζομάρας, ότι κρατούν ακόμα την εξουσία, βγουν πρώτα, και μάλιστα με μεγάλο ποσοστό, σημαίνει ότι ένα συντριπτικό μέρος του κόσμου δρα και αντιδρά με παράλογα, πραγματικά αξιοπερίεργα, σχεδόν παρανοϊκά πολιτικά και κοινωνικά αντανακλαστικά. Συνεπώς, εκείνος που ψηφίζει με συγκεκριμένα κριτήρια, να έχει και τα καλαμπαλίκια να παραδεχτεί την ατομική ευθύνη. Καλή διασκέδαση.

Υ.Γ.1 Τα σέβη μου στους φίλους του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού που κράζουν και δεν πείθονται από τις υποψηφιότητες των Αντωνιάδη και Μητρόπουλου αντίστοιχα.

Υ.Γ.2 Ο αρχικός σκοπός της παρούσης ανάρτησης ήταν αμιγώς ποδοσφαιρικός. Είδατε τι κάνει ο οίστρος; Όποιος επιθυμεί, πάντως, μπορεί ευχαρίστως να καταθέσει την άποψη του για παν ποδοσφαιρικό, ή έστω αθλητικό, θέμα.

Υ.Γ.3 Riding the Storm!

Απλά τα πράγματα

Οι ομάδες κατέβηκαν με πανομοιότυπο σύστημα, αλλά σαφώς διαφορετική διάταξη. Οι προθέσεις του Χάινκες διαγράφηκαν από το πρώτο λεπτό ξεκάθαρες. Έχοντας δεχτεί εντός έδρας γκολ, έπρεπε να προσέξει τα μετόπισθεν, να κυκλοφορήσει την μπάλα, ώστε να κουράσει τον αντίπαλο, και να κυνηγήσει, αν αυτό ήταν δυνατόν, ένα τεμάχιο. Όμως, το γκολ-πέναλτι της Ρεάλ, και μάλιστα σε πρώιμο στάδιο του παιχνιδιού, μόλις στο 6' λεπτό, άλλαξε τα δεδομένα. Η Μπάγερν έπρεπε να αναλάβει δράση. Και ανέλαβε. Με αξιοθαύμαστα αντανακλαστικά. Μολονότι οι Σβάινσταϊγκερ και Γκουστάβο ήταν εκτός κλίματος, οι Γερμανοί, έχοντας χάσει ουσιαστικά την μεσαία γραμμή, κυριάρχησαν στα άκρα και προσπαθούσαν να απομονώσουν τους αντιπάλους τους. Έχουμε πει ότι η Μπάγερν στηρίζεται στις ορέξεις των Ριμπερί και Ρόμπεν, καθώς και στις ικανότητές τους στο ένας εναντίον ενός. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η πρώτη φάση της Μπάγερν, έπειτα από το πέναλτι του ιμιτασιόν Ρονάλντο. Ο Αλάμπα, εκμεταλλευόμενος τους κενούς χώρους που άφηνε ο Ριμπερί, λόγω συχνής σύγκλισης αυτού προς τον άξονα, απέφυγε εύκολα τον Αρμπελόα και πάσαρε στον Ρόμπεν, ο οποίος πήρε τα βήματα στην πλάτη του Μαρτσέλο: ο Βραζιλιάνος μάρκαρε αόριστα τον χώρο, αδυνατούσε να ''διαβάσει'' την φάση και εξέθετε σε πιθανό κίνδυνο τον Κασίγιας -οι Ντι Μαρία και Κριστιάνο δεν έπαιρναν όπισθεν μέτρα και δεν έστηναν παγίδες, προφανώς λόγω προπονητικών οδηγιών. Η Ρεάλ, όμως, δεν είχε διάθεση να παίξει ρόλο κομπάρσου, τουλάχιστον από τόσο νωρίς. Εκμεταλλεύτηκε την υπεροχή της στο κέντρο, πήρε την μπάλα, από τον Κρος αν θυμάμαι καλά, αποπροσανατόλισε τον Λαμ και κατόπιν ακολούθησε ένα γνωστό μοτίβο: πάσα του Οζίλ στον Κριστιάνο και γκολ. Η συγκεκριμένη φάση είναι ίσως η μοναδική σε όλο το ματς που ο Πορτογάλος Βλαχοδήμος (sic!) μετατοπίστηκε στον άξονα και ο Μπόατενγκ δεν κατάφερε να τον σταματήσει.

Μολονότι οι φιλοξενούμενοι έχαναν με 2-0, ήδη από το 14΄ λεπτό, δεν έχασαν την πίστη τους και το κυριότερο: δεν έχασαν την αγωνιστική τους συνοχή και δεν έδειξαν σημάδια τακτικής αποσύνθεσης. Εξάλλου, πάλι ένα γκολ κυνηγούσαν, έστω κι αν αυτό θα τους έδινε το εισιτήριο για παράταση κι όχι άμεση πρόκριση. Οι φιλοξενούμενοι, λοιπόν, είχαν απλώσει το παιχνίδι τους. Είχαν αρκετά μεγάλη κατοχή, για τα δεδομένα του ματς, και είχαν αναλάβει, πάντα με τα αμυντικά τους χαφ να κινούνται σε πολύ ρηχά νερά, την πρωτοβουλία -το να αναλαμβάνεις την πρωτοβουλία, όντας ''ξεβράκωτος'' στο κέντρο του γηπέδου, αποτελεί επιτυχία ολκής: πρόκειται για σπάνιο και περίεργο ποδοσφαιρικό φαινόμενο. Συν τοις άλλοις, ας μην αμελήσουμε και την ουσιαστική συνδρομή του Λαμ που κινήθηκε πολύ χωρίς την μπάλα, και υποστήριζε τον Ρόμπεν μόνο και μόνο με την ιδέα ότι παίρνει συχνά μέτρα στον ασβέστη. Το αποτέλεσμα ήταν ο Κριστιάνο να προσέχει τον Λαμ κι ο Ντι Μαρία τον Αλάμπα κι όχι να βοηθούν τον Μαρτσέλο και τον Αρμπελόα αντίστοιχα. Σε γενικές γραμμές, τολμώ να πω ότι η Ρεάλ δεν περίμενε τέτοια αντίδραση. Δεν ανέμενε τέτοιο σθένος: η Μπάγερν, κόντρα στα προγνωστικά, έδειξε τα αγωνιστικά της κοχόνες και τα αποθέματά της. Ευτυχώς, για τους γηπεδούχους, ο Κεντίρα έκοβε, μετατρεπόμενος σε τρίτο σέντερ μπακ και χρησιμοποιώντας με κάθε πιθανό -και συνάμα αποτελεσματικό- τρόπο το σώμα του, τα σουτ των αντιπάλων. Τελικά, η πίεση της Μπάγερν απέδωσε καρπούς: ήταν θέμα χρόνου. Έχοντας χάσει αρκετές ευκαιρίες για γκολ, θα πάρει ότι άξιζε από την άσπρη βούλα (κλισέ). Ο Κρος έβγαλε την σέντρα προς τον Γκόμεζ και εξιλεώθηκε εν μέρει για το λάθος του στο δεύτερο γκολ της Ρεάλ.

Όσο περίεργο ήταν το πρώτο μέρος, άλλο τόσο ήταν το δεύτερο και έτι περισσότερο. Η Μπάγερν φαινόταν διατεθειμένη να σκοράρει και δεύτερη φορά, αλλά η Ρεάλ έδειχνε αναποφάσιστη ως προς τον τρόπο άμυνας και τον τρόπο επίθεσης -ήταν προφανές ότι ο Μουρίνιο είχε μπερδέψει τον σκοπό: μέγα στρατηγικό λάθος από τον Πορτογάλο που τον οδήγησε, πιστεύω, σε τακτικά λάθη. Τι ήθελε; Να κυνηγήσει γκολ; Να πάει το ματς στην παράταση; Να πάει στα πέναλτι; Δεν καταλάβαινα -αυτό που καταλάβαινα ήταν ότι έπαιζε στο Μπερναμπέου. Δεν μπορούσα να διακρίνω το πλάτος της Ρεάλ. Δεν κατάλαβα γιατί ο Οζίλ οπισθοχώρησε τόσο πολύ, πράγμα που τον υποχρέωνε να καλύπτει μεγαλύτερες αποστάσεις στον άξονα: μοιραίο ήταν να κουραστεί. Και, τέλος, γιατί η Ρεάλ παρέδωσε αμαχητί το κέντρο; Εκείνη το κατείχε αφού. Για να ψάξει την οργανωμένη αντεπίθεση; Οργανωμένη; Δεν μου έδωσαν τέτοια εικόνα οι Μαδριλένοι. Τι γεύτηκα, λοιπόν;

• Ότι ο Μουρίνιο διακατεχόταν από μια ουτοπική αίσθηση υπεροχής. Νόμιζε ότι η ομάδα του θα προκρινόταν πάση θυσία. Έβλεπες τον Χάινκες να σηκώνεται από τον πάγκο, να δίνει οδηγίες, να θυμώνει, να φωνάζει κι ο Μουρίνιο αναπαυόταν στο καρεκλάκι του! Μόλις διαπίστωσε ότι οι κώλοι σφίγγουν και τα χρονικά περιθώρια στενεύουν, άλλαξε συμπεριφορά: αδιάψευστος μάρτυς η κάμερα. Ειδικά η αντίδραση του στην διαδικασία των πέναλτι (φιλιά στους παίχτες του πριν την έναρξη των χτυπημάτων, παρακολούθηση της διαδικασίας σε φάση προσκυνήματος και άμεση φυγή προς τα αποδυτήρια μετά τον αποκλεισμό) καταδεικνύει ότι δεν έζησε την κανονική διάρκεια του αγώνα όπως μας έχει συνηθίσει κι όπως αρμόζει στην σημαντικότητα ενός ημιτελικού Champions League.
• Εμφανής κούραση εκ μέρους Ρεάλ. Μην ξεχνάμε ότι την κατοχή την είχε η Μπάγερν, ήτοι ο αντίπαλος έτρεχε περισσότερο και μοιραία κουραζόταν, ενώ, επίσης, είχε προηγηθεί ο εντατικός αγώνας απέναντι στην Μπάρτσα -η κούραση δεν ήταν μόνο σωματική, αλλά και νοητική.
•  Προσμονή για κάποια προσωπική ενέργεια. Αλλά ποιος; Και πώς;
• Αναμονή για την εμφάνιση κενών χώρων στην άμυνα των Γερμανών, προκειμένου να βγει φαρμακερή αντεπίθεση. Ορισμένοι χώροι εμφανίστηκαν, αλλά ο Μπάντστουμπερ, έστω και δύσκολα, και κυρίως ο Μπόατενγκ δεν άφησαν τον Κριστιάνο και τον Μπενζεμά να φανούν ιδιαίτερα απειλητικοί. Μην ξεχνάμε ότι ο οπισθοχωρημένος Οζίλ έπεφτε κάτω μετά από μαρκάρισμα για να ξεκουραστεί κι ο Κεντίρα, για κάποιο λόγο που αγνοώ, είχε αναλάβει έναν ρόλο λίμπερο μπροστά από τα σέντερ μπακ. Κι όλα αυτά, χωρίς τις θαυμάσιες εικοσάρες και τριαντάρες μπαλιές του Αλόνζο.

Επομένως, η ροή του αγώνα υποδείκνυε μία και μοναδική διέξοδο: στημένες φάσεις. Εντούτοις, κάποια φάουλ που εκτέλεσε ο Κριστιάνο και ορισμένα κόρνερ που παραχώρησαν οι αμυντικοί της Μπάγερν δεν προξένησαν ιδιαίτερη ανησυχία στον Νόιερ. Αντίθετα, η Μπάγερν ήταν ιδιαίτερη κινητική, με και χωρίς την μπάλα. Εξακολούθησε τους λιγοστούς, αλλά δεδομένους, αυτοματισμούς. Πήρε πολύτιμη βοήθεια από τον Γκουστάβο που έκλεινε τα άκρα, ενώ ο Σβάινσταϊγκερ επωμίστηκε, με σχετική επιτυχία θα έλεγα, να κάνει ''παιχνίδι από πίσω'' -και οι δυο προπονητές έδωσαν βάθος στην άμυνά τους, επαναλαμβάνω στην άμυνά τους, αλλά θυμηθείτε την πρώτη πρόταση της πρώτη παραγράφου: η λέξη κλειδί έγκειται στο ''διαφορετική διάταξη''. Κι όλα αυτά με τον Κρος, έχοντας τύποις έναν ελεύθερο ρόλο, να λειτουργεί σαν θερμοστάτης ανάμεσα στις δυο πτέρυγες. Από την άλλη πλευρά, ακόμα και η είσοδος του Κακά δεν πρόσφερε κάτι ιδιαίτερο, παρά μόνο μια εσωτερική αλλαγή και τάση για κάθετο παιχνίδι. Στο 75' λεπτό οι ρυθμοί έπεσαν και το τέμπο χαμήλωσε. Αμφότερες ομάδες έδειξαν να συμβιβάζονται, αργά και σταθερά, με την ιδέα της παράτασης. Αμφότερες; Όχι, βέβαια! Η Μπάγερν έπαιζε για τη νίκη. Η απόδειξη; Η διάταξη της αμυντικής γραμμής. Πολύ ψηλά, σχεδόν στη σέντρα! Και στο 86' λεπτό, ο Γκόμεζ, ένας επιθετικός που δεν ξέρει γρι μπάλα, αλλά είναι εξαιρετικός finisher, έχασε μεγάλη ευκαιρία για το 2-2. Εκεί σουτάρεις με την μία, δίχως κοντρόλ, και στέλνεις την Ρεάλ για βρούβες. 

Και εγένετο παράταση! Με μια διαφορά: οι Μαδριλένοι την λαχταρούσαν για να πάρουν ανάσα, και οι Βαυαροί για να πάρουν την πρόκριση. Έλα, όμως, που οι γηπεδούχοι -μπροστάρης ο αεικίνητος Κεντίρα- παρουσιάστηκαν φρεσκαδούρες. Γιατί; Ρωτήστε τον Χάινκες που αρνείτο πεισματικά να προβεί σε αλλαγές προσώπων -ο Μουρίνιο προσπάθησε να δώσει, και πράγματι έδωσε, μέσω των αλλαγών, αντοχές και ψυχολογικές ντόπες στην ομαδα του. Και κάπως έτσι φτάσαμε στα πέναλτι, όπου η Μπάγερν πήρε αυτό που άξιζε από τα δυο ματς: την πρόκριση. Ακριβώς ότι δεν έγινε με το έτερο ζευγάρι. Απλά τα πράγματα.

Υ.Γ.1 Βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε. Κι όταν πράγματι μεγαλώνουμε, βιαζόμαστε να ξαναγίνουμε νέοι. Βιαζόμαστε να φορέσουμε καλοκαιρινά/χειμωνιάτικα ρούχα. Βιαζόμαστε όταν οδηγούμε. Βιαζόμαστε να περάσει ο χρόνος. Κι όταν περνάει, αναρωτιόμαστε γιατί περνάει τόσο γρήγορα. Βιαζόμαστε να φάμε: πολλές φορές καταπίνουμε αμάσητη την τροφή μας. Σαν πρόβατα -οποιοσδήποτε συνειρμός δεν είναι τυχαίος. Και, τέλος, βιαζόμαστε να κρίνουμε. Άσχημα. Κακοπροαίρετα. Έτσι, για να το παίξουμε γίγαντες. Είτε αυτό λέγεται Μπαρτσελόνα, είτε πρόκειται για εκλογές, είτε αφορά κάποιον φίλο ή γκόμενα.

Υ.Γ.2 Μεγάλα ματς στο πρώην Ουέφα. Πάμε, ρε Ατλέτικο!

Υ.Γ.3 Τοποθετήστε το μικρόφωνο ψηλά και τραγουδήστε παρέα με τον Lemmy και τους Motorhead!

Το κατέκτησε;

Εισαγωγή

Είναι προφανές ότι το τσου λου κούρασε νοητικά  τις δυο ομάδες. Επίσης, δεν είναι τυχαίο ότι και οι δυο έχασαν. Και μάλιστα, μην έχοντας καλή απόδοση. Ειδικά η Ρεάλ. Όταν, όμως, ξεκινά το El Clasico, όλα αυτά πάνε στράφι. Δεδομένου ότι η Ρεάλ έπαιζε για δυο αποτελέσματα, ενώ η Μπάρτσα για ένα και μοναδικό, ο αγώνας έκρυβε τακτικές συγκινήσεις. Ελπίζω να μην σταθούμε απόλυτα στο αποτέλεσμα, αλλά να αποκρυπτογραφήσουμε τα μηνύματα που κρύβονται πίσω από αυτό. Το ξέρω ότι ζητάω δυσνόητα πράγματα, ενδεχομένως και παράλογα, αλλά έχουμε πει κατά κόρον ότι το αποτέλεσμα δεν αποτελεί ολόκληρη την πίτα, αλλά κομμάτι αυτής. Και τώρα, πάμε στην ταμπακιέρα.

 Ρεάλ Μαδρίτης

Προαναφέραμε ότι η Ρεάλ απέναντι στους Γερμανούς τα βρήκε σκούρα. Εγκλωβίστηκε από το πρέσινγκ και τις παγίδες της Μπάγερν, ενώ φάνηκε ανήμπορη να σηκώσει κεφάλι. Ακόμα και το γκολ που πέτυχε ήταν κόντρα στη ροή αγώνα και μάλλον δεν το πίστευαν ούτε οι ίδιοι. Συνάντησαν πάμπολλα προβλήματα με τους Ριμπερί και Ρόμπεν, τους οποίους υποστήριζε με τις γνωστές επελάσεις του ο Λαμ, και αδυνατούσαν να ακολουθήσουν το ρυθμό των Βαυαρών. Δεν πρέπει να προξενεί έκπληξη: η Μπάγερν παίζει με αυξημένο πλάτος και ποντάρει στο ένα εναντίον ενός -η Μπάρτσα προτιμά να συρρικνώνει το πλάτος και να το μεγιστοποιεί ξαφνικά, ενώ, χθες, ο Ντάνι Άλβες, ο αντίστοιχος Λαμ των Καταλανών, αν μπορούμε να τον βαφτίσουμε καθ' αυτόν τον τρόπο, είχε μέτρια παρουσία. Η απόδοση των Βαυαρών εξαρτάται, εν πολλοίς, από την εμφάνιση ορισμένων παιχτών -στην Μπάρτσα πρωταρχικό ρόλο παίζει το σύνολο, ο κοινός κώδικας: όταν η ομάδα χάνει, συμβαίνει διότι ο κοινός κώδικας της ομάδας δεν βρήκε πεδίο εφαρμογής, δεν ανταποκρίθηκε επαρκώς.

Χθες, όμως, η Ρεάλ έδειχνε διαφορετική. Μάχιμη. Κι ας είχε την ίδια εντεκάδα με τον αγώνα του Μονάχου. Έστησε μπλόκο στον άξονα, είχε ταχύτατες επιστροφές και απελευθέρωνε -ευκολότερα σε σχέση με τα προηγούμενα El Clasico- την μπάλα από την περιοχή της. Επιπλέον, ο Μουρίνιο κατάφερε να δώσει βάθος στην άμυνα με συνεχές και αδιάκοπο τρέξιμο (βλέπε Οζίλ), καθώς και βάθος στην αμυντική γραμμή με την διάταξη του παραδόξως σταθερότατου, αξιόπιστου και ήσυχου Πέπε. Ωστόσο, υπήρχαν και αδιέξοδα. Είναι δεδομένο ότι η ομάδα έχει προβλήματα στις διαγώνιες αλληλοκαλύψεις. Μόλις ο αντίπαλος απλώσει το παιχνίδι του, τα ακραία μπακ, όντας αβοήθητα και χωρίς πρωτόκολλο έκτακτης δράσης και άμεση βοήθειας, συχνά αντιμετωπίζουν προβλήματα στο ένας εναντίον ενός: αυτός ο Τέγιο δεν ξέρω τι όνειρο είδε, αλλά κάθε σουτ που επιχειρούσε, και μάλιστα από καλές θέσεις, σήμαινε και τον θάνατο μιας δεκοχτούρας. Ακόμα και η οπισθοχώρηση του Αλόνζο δεν κατάφερε να λύσει το πρόβλημα.

Μπαρτσελόνα

Από την άλλη πλευρά του λόφου, η Μπάρτσα, απέναντι στην Τσέλσι, δεν κατάφερε να λύσει ένα προβλεπόμενο γρίφο: έχει αποτυπωθεί πλέον στους αντίπαλους προπονητές ότι ο μόνος τρόπος, για να πάρεις αποτέλεσμα από τους Καταλανούς, ειδικά σε νοκ άουτ ματς, επαφίεται στην αμυντική προσήλωση και απόδοση. Αλλά έχουμε πει πολλάκις ότι η σκοπιμότητα έχει πολλές μορφές και δεν είναι όλες κατακριτέες: ο Ντι Ματέο το απέδειξε την προηγούμενη Τετάρτη, ενώ τολμώ να πω ότι το ίδιο έπραξε κι ο Μουρίνιο, αυτοαναιρώντας μάλιστα τον εαυτό του. Πολλές φορές ξεχνάμε ότι η κάθε ομάδα, ακόμα και η Μπαρτσελόνα, αποτελείται από πάθη και οδυνηρά αινίγματα: η απεξάρτησή τους από αυτά δεν είναι πάντοτε εύκολη δουλειά, ούτε πρόκειται για κάτι δεδομένο και αναμενόμενο. Εντούτοις, το πρόβλημα εντείνεται από την αξιοπερίεργη αστοχία που επιδεικνύουν οι παίχτες της ομάδας: αν ξαφνικά χρειάζεσαι περισσότερες ευκαιρίες για να βάλεις γκολ, τότε σίγουρα κάτι πάει στραβά.

Χθες, οι γηπεδούχοι, ανέλαβαν την πρωτοβουλία και απέκτησαν κατοχή. Προδόθηκαν, όμως, από στιγμιαίες αδράνειες και έλλειψη συγκέντρωσης: το γκολ που δέχεται η ομάδα θα μπορούσε να αποτραπεί αν ο Βαλντές και έπειτα ο Πουγιούλ καθάριζαν την φάση με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και πυγμή, ενώ κι ο Γκουαρντιόλα άργησε να δράσει από τον πάγκο. Επιπλέον, αποκόμισα την εντύπωση ότι η αμυντική γραμμή ταλανιζόταν από δισεπίλυτα προβλήματα: αφενός μεν το δίδυμο Πουγιόλ και Ματσεράνο, μειονεκτεί στον αέρα και αποσυντονίζει κάπως τις αλληλοκαλύψεις, και κατ' επέκταση τον ρόλο του Μπούσκετς ο οποίος και χθες μετατρεπόταν σε σέντερ μπακ, έστω και σπανιότερα, αφετέρου δε παρουσιάστηκαν μεγάλα κενά στις πτέρυγες. Το κόλπο, επομένως, ήταν απλό: ο Οζίλ οπισθοχωρούσε ελαφρώς, σέρνοντας μαζί του τον Μπούσκετς και απομακρύνοντάς τον από την περιοχή, και κατόπιν έσπαγε την μπάλα στον κενό χώρο που υπήρχε στις πτέρυγες. Αυτό σημαίνει ότι οι πλάγιοι της Ρεάλ δεχόντουσαν την μπάλα εν κινήσει και ουδείς δήλωνε παρών, ώστε να τους σταματήσει. Κάπως έτσι μπήκε το δεύτερο γκολ της Ρεάλ. Κι όλα αυτά με τα κάθετα σπριντ των Καταλανών να είναι περιορισμένα και τις κάθετες πάσες κομμένες. Αφήστε που ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί δεν εκμεταλλεύτηκαν τον εξτρά παίχτη που, ελέω μαρκαρίσματος Μέσι, έμενε ακάλυπτος.

Συμπέρασμα

Έχουμε αναφέρει ουκ ολίγες φορές ότι είναι πιο εύκολο να καταστρέψεις το παιχνίδι του αντιπάλου, από το να επιβάλεις το δικό σου. Χθες, υπήρξαμε αυτόπτεις μάρτυρες, για μια ακόμη φορά, μιας τέτοιας κατάστασης -εξαιρείται το πρώτο ''πόδι'' του φετινού Σούπερ Καπ. Η διαφορά στην φιλοσοφία της Ρεάλ, όταν αντιμετωπίζει την Μπάρτσα, είναι εντυπωσιακή. Αντίθετα, οι Καταλανοί έχουν αποδείξει ότι παραμένουν προσηλωμένοι στο πλάνο που έχει θεσπίσει ο προπονητής τους. Στην απλότητα. Αυτό δείχνει πίστη στις δυνατότητές του συνόλου και του οργανισμού. Πίστη στον κοινό κώδικα. Έχουμε σχολιάσει, εξάλλου, ότι οι μεγάλες ομάδες παραμένουν προβλέψιμες με απρόβλεπτο τρόπο και ποντάρουν σε αυτό. Μολονότι, λοιπόν, χθες, η Ρεάλ έπαιξε ένα είδος ελαστικής άμυνας παρά έστησε ένα συμπαγές αμυντικό τοίχος, η προϊστορία της τακτικής του Μουρίνιο είναι αυτή που προδίδει τα κίνητρα: απαιτείται συνέχεια και συνέπεια εκ μέρους της Ρεάλ, προκειμένου να αντιστρέψει το κλίμα. Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για την ομάδα του Ζιντάν, του Φίγκο, του Ρομπέρτο Κάρλος, του Ιέρο, του Μακελελέ, του Ραούλ και του αυθεντικού Ρονάλντο.

Επίλογος

Όπως έχει γράψει ο Καρπετόπουλος: «Το ποδόσφαιρο είναι μια γλώσσα. Στις καλές ομάδες μιλάνε όλοι την ίδια γλώσσα. Αν είσαι καλός προπονητής διαλέγεις παίκτες που μιλάνε την ίδια γλώσσα, αλλά αν είσαι πολύ καλός προπονητής μαθαίνεις τη γλώσσα και σε αυτούς που μιλάνε καλά κάποια άλλη». Ο Μουρίνιο μπορεί να οδηγεί την Ρεάλ στην πρώτη θέση, αλλά δεν αρκεί. Η ομάδα δεν πρέπει απλώς να κερδίζει· πρέπει να το κάνει πειστικά. Εμφατικά. Εκκωφαντικά. Με τακτικό στιλ και αγωνιστική φινέτσα. Ακριβώς εκεί αναπαύεται η αίσθηση υπεροχής και η ανωτερότητά της. Και φυσικά, ο προπονητής οφείλει να προσδώσει τακτικές καινοτομίες. Το πρωτάθλημα, λοιπόν, μπορεί να το πήρε. Όμως, το κατέκτησε;

Υ.Γ.1 Στοιχηματικοί λόγοι με υποχρέωσαν να παρακολουθήσω το Εβιάν - Τουλούζ. Τολμώ να το εκφράσω με απόλυτη σιγουριά: Η Εβιάν είναι ο φετινός Ο.Φ.Η. της Γαλλίας. Από την άλλη πλευρά, η Τουλούζ είναι μια δουλεμένη ομάδα, με λίγους, αλλά δεδομένους αυτοματισμούς. Στάμπαρα κι έναν παίχτη από την ομάδα του Καζανοβά. Η θέση του; Box to box μέσος. Το όνομά του; Μούσα Σισοκό. Να τον θυμάστε.

Υ.Γ.2 Σωστά μιλάει ο Παναγιώτης Στεφάνου: «Με λύπη μου διακρίνω τις τελευταίες ώρες, μια προσπάθεια φόρτωσης ευθυνών (περισσότερες απ΄ όσες πραγματικά έχει) στον Μασάδο. Το σκεπτικό είναι ''τα ρίχνουμε όλα πάνω του και καθαρίσαμε''. Αν πράγματι συμβαίνει κάτι τέτοιο, σημαίνει πως ουδείς διδάχθηκε από το παρελθόν, επομένως τσάμπα καταναλώνουμε ενέργεια και φαιά ουσία. Αν φταίει για το ότι έφερε ηρεμία στην ομάδα, μετά τη φρενήρη εποχή Πρόμπιερζ, για το ότι έφερε αποτελέσματα, για το ότι με τη συμπεριφορά του κράτησε το τμήμα όρθιο σε χαλεπούς καιρούς, για το ότι εκπέμπει ποδοσφαιρικό πολιτισμό, τότε ας απολυθεί και ας ''κρεμαστεί'' στον Λευκό Πύργο!».

Υ.Γ.3 Νομίζω ότι έφτασε το τέλος εποχής για τον Δαμιανίδη. Η ομάδα πρέπει να μαζέψει τα κομμάτια της, να στηριχτεί σε νέα παιδιά, να προσελκύσει τον κόσμο: πρέπει να κερδίσει την χαμένη αξιοπιστία της.

Υ.Γ.4 Ο περισσότερος κόσμος, όταν ακούει τις λέξεις ''ΠΑ.ΣΟ.Κ.'' και ''Νέα Δημοκρατία'', βγάζει, υποτίθεται, φλύκταινες. Τότε, πώς σκατά παίρνουν στις δημοσκοπήσεις διψήφια ποσοστά; Ποιος προτίθεται να τους ψηφίσει; Τα δέντρα και οι κολώνες της Δ.Ε.Η.; Φαίνεται ότι βρισκόμαστε στη χώρα της σύγχυσης. Από τους Genesis.