Στοίχημα και επιβεβαίωση

Στις αρχές Ιουνίου ο Βαλβέρδε απέρριψε την πρόταση του Ολυμπιακού, λέγοντας μάλιστα ότι δεν τον ήθελε πραγματικά ο Κόκκαλης και πως η πρόταση έγινε υπό την πίεση του κόσμου. Είναι προφανές ότι ο Βάσκος δεν γνωρίζει τι εστί Κόκκαλης. Στο μυαλό του Βαλβέρδε - και του κάθε Βαλβέρδε - το ''θέλω πραγματικά'' ισοδυναμεί με το ''μου δίνεις όσα γουστάρω''. Δεν προξενεί καμία εντύπωση το γεγονός ότι με την είσοδο του Μαρινάκη στο παιχνίδι ο Βάσκος ήρθε αμέσως. Ο Μαρινάκης ήθελε να κάνει δυναμικό μπάσιμο προς τέρψιν των οπαδών και των φυλλάδων κι ο Βάσκος ήθελε λεφτά. Η συμφωνία ήταν πολύ εύκολο να επιτευχθεί. 

Ήρθαν ποιοτικές μονάδες κι όλα έδειχναν ότι η περσινή σεζόν θα αποτελούσε γρήγορα παρελθόν. Και ερωτώ: ήρθαν πράγματι ποιοτικοί παίχτες ή τα χάλια των υπολοίπων μεγαλώνουν στα μάτια μας τον Ολυμπιακό; Μάλλον η απάντηση βρίσκεται κάπου στην μέση και τείνει προς το δεύτερο σκέλος. Πάντως, στον Πειραιά θα πρέπει να κάνουν τεμενάδες που αποκλείστηκαν από την Ευρώπη. Βρέθηκε το άλλοθι για να φύγει ο Λίνεν, βρέθηκε ο χρόνος για να γίνει προετοιμασία, έφυγε η ενδεχόμενη κούραση, έφυγε η πίεση. Είναι όντως έτσι; Δεν νομίζω. Ο Λίνεν θα έφευγε ούτως ή άλλως. Σιγά μην τον κρατούσε ο Μαρινάκης. Από κει και πέρα προετοιμασία δεν έγινε ποτέ. Δεν φταίει ο Λίνεν για αυτό, αλλά ο ανύπαρκτος σχεδιασμός της ομάδας. Επομένως, η κούραση δεν έφυγε: ζει και βασιλεύει. Το ίδιο και οι θλάσεις. Για αυτό στο δεύτερο ημίχρονο η ομάδα δεν έχει τρεξίματα και ζορίζεται. Το ίδιο ισχύει και για την πίεση. Δεν έφυγε, απλά μεταφέρθηκε αποκλειστικά στις εγχώριες διοργανώσεις και θα ήταν μεγαλύτερη αν οι αντίπαλοι ήταν σε καλύτερη κατάσταση.

Παρόλα αυτά η ομάδα βρίσκεται στην πρώτη θέση. Μπορεί στην αρχή του πρωταθλήματος να μην μπορούσε να αλλάξει δυο πάσες, αλλά στην πορεία βρήκε ένα ρυθμό και μια σταθερότητα, έστω για τα πρώτα 35'-40' λεπτά. Αυτό το διάστημα όμως είναι αρκετό για να σε πιέσει ασφυκτικά και να βάλει γκολ. Αν δεν υπήρχαν και τα εγκληματάκια του Βάσκου θα είχε μεγαλύτερη βαθμολογική διαφορά από τον δεύτερο. Το πρόβλημα είναι ότι όποια παιχνίδια έχουν πίεση και ένταση ο Ολυμπιακός βραχυκυκλώνει εντός και εκτός χόρτου. Κι όταν λέω βραχυκυκλώνει τους παίρνει όλους η μπάλα: παίχτες, προπονητής, διοίκηση, κόσμος. Και τότε βγαίνει ο τρισμέγιστος Αλέφας και κάνει λόγο για τιτίκες. Έχει δίκιο: η ομάδα είναι αρκετά soft εκτός από τον hardcore Μαρινάκη που έχει βαλθεί να συνθλίψει κάθε πετραδάκι που κρατάει όρθιο το οικοδόμημα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Αλλά ας μην ξεφεύγουμε. Η ομάδα βραχυκυκλώνει και για άλλους λόγους, όπως όταν ο αντίπαλος απενεργοποιεί -τον περιορισμένων δυνάμεων- Ιμπαγκάζα: το έκανε ο Κούπερ στο Καραϊσκάκη και ο Χάβος στην Τούμπα. Επιπλέον, το επιθετικό πλάνο του Βάσκου δεν προκρίνει τις σέντρες, αλλά τις κούρσες των εξτρέμ και την κίνησή τους προς την μεγάλη περιοχή. Επομένως, μόλις κλείσεις καλά τις πτέρυγες και εμποδίσεις τις μπούκες, αυτόματα περιορίζεις τις απειλές αποκλειστικά στον άξονα. Όπως γίνεται κατανοητό η ομάδα έχει δεδομένες αδυναμίες που εντείνονται στα εκτός έδρας ματς, όπου απουσιάζει η ψυχολογική ώθηση του Καραΐσκάκη. Όχι του Έλληνα επαναστάτη, αν και πιστεύω ότι θα μας ενημερώσει το ΣΚΑΪ επ' αυτού.

Χάνεις λοιπόν, από τον Π.Α.Ο. με προσωπικό σόου του Βαλβέρδε και φωνάζεις για διαιτησία. Αποκλείεσαι στο κύπελλο από τον Π.Α.Ο.Κ. για λόγους που ξέρουν μόνο τα δοκάρια κι ο Βάσκος κι αντί να ψάξεις τα πραγματικά αίτια της ήττας, κάθεσαι και αναλώνεσαι σε ανούσιες δηλώσεις. Αγνός και καθαρός αποπροσανατολισμός. Έχεις κι αυτούς τους εκφωνητές να περιγράφουν διαφορετικό αγώνα από αυτόν που βλέπεις και σου γυρίζουν τα μυαλά. Πέφτει κάτω ο Ζαϊρί λόγω ισχυρών πλευρικών ανέμων κι ο εκφωνητής βλέπει φάουλ. Πάει να κοντρολάρει ο αριστεροπόδαρος Ραούλ Μπράβο με το δεξί πόδι, βγάζει την μπάλα πλάγιο άουτ κι ο εκφωνητής λέει ότι δεν βγήκε. Πραγματικά ξεχνάς κι αυτά που ξέρεις.

Σε αυτό το σημείο θέλω να αναφερθώ σε κάποιους παίχτες της ομάδας. Ξεκινώ από τον Ριέρα που είναι πραγματικά για λύπηση. Ξέρει μπάλα, αλλά σέρνεται του κερατά. Η πλάκα είναι ότι αν δεν τον έχεις δει να αγωνίζεται και τσεκάρεις τα στατιστικά του θα αναφωνήσεις τι γίγαντας είναι αυτός. Κι όμως μάλλον για νάνο πρόκειται. Συνεχίζω με τον Ντούντου. Ο παίχτης έχει κάποια προσόντα, αλλά φέτος του έχει βγει η ψυχή στο τρέξιμο. Ουσιαστικά δεν είναι κόφτης και πλην αυτού έχει να υποστεί και την έμπνευση του Βαλβέρδε να βάζει δίπλα του όποιον φοράει ερυθρόλευκη φανέλα και ποδοσφαιρικά υποδήματα. Κι εδώ παρουσιάζεται το πρώτο παιδί του Βαλέρδε: ο αργός, σχετικά άτεχνος, συνήθως τραυματίας, αλλά καλόπαιδο Ουρτάδο. Και για να κλείσω το θέμα Ντούντου, νομίζω ότι θα πρόσφερε περισσότερα αν έπαιζε στη θέση του δεύτερου παιδιού του Βαλβέρδε: του Φουστέρ. Ειλικρινά δεν έχω καταλάβει τον ρόλο του στην εντεκάδα. Το σίγουρο είναι ότι οι περισσότεροι αντίπαλοι προπονητές προτιμούν να μπλοκάρουν τον Ιμπαγκάζα, παρά τον Φουστέρ. Και ακριβώς επειδή αποτυγχάνουν να μαρκάρουν αποτελεσματικά τον Ιμπαγκάζα βλέπουμε τον Φουστέρ να πιάνει καλή απόδοση. Με λίγα λόγια η απόδοσή του είναι πλασματική. Μου φαίνεται ότι τα κάνει όλα μέτρια κι ότι δεν μπορεί να κινηθεί γρήγορα σε μεγάλες αποστάσεις και ανοιχτούς χώρους. Για να αντιμετωπίζει τον Κουλουχέρη της Αρειανάρας και τον Ουριμπάρι του Αστέρα είναι καλός, δεν χωράει αμφιβολία επί τούτου. Άφήστε που είναι ο νέος εκτελεστής των πέναλτι. Αλλά αν πας εις τας Ευρώπας με τον Φουστέρ θα κλάψουν μανούλες. Τέλος πάντων. Το σίγουρο είναι ότι ο Ολυμπιακός θέλει τουλάχιστον ένα ικανό αμυντικό χαφ. Διότι, με τον (υπερ)φιλότιμο Μοντεστό και τον Ιμπαγκάζα ως κόφτες δεν βλέπεις προκοπή. Άσε που μόλις ο αντίπαλος πρεσάρει την άμυνα του Ολυμπιακού ψηλά, εμφανίζεται η φρίκη και ο πανικός. Βλέπω, για παράδειγμα, αυτόν τον Ποτουρίδη να τον πλησιάζει ο αντίπαλος στα πέντε μέτρα και φεύγει η μπάλα ρουκέτα προς τον ουρανό. Λες και παίζει ο Έλληνας Σαριέγκι. Κλείνοντας την τρέχουσα παράγραφο ας υποβάλλω ένα ερώτημα προς κάθε ενδιαφερόμενο: γιατί η απόδοση του Μέλμπεργκ έχει πέσει τόσο πολύ; Αφήστε που μόλις πέφτει ο Σουηδός, ακολουθεί κι ο Αβραάμ.

Και πάμε στον Μιραλάς που έχει ξεχωρίσει με τις εμφανίσεις του. Έχει έκρηξη, ταχύτητα, μπούκα και κάτι που δεν μαθαίνεται: εκμεταλλεύεται στο έπακρο τα λάθη των αντιπάλων, φτιάχνει φάσεις μόνος του και τις τελειώνει άκρως ικανοποιητικά. Είναι καλός παίχτης ο Βέλγος κι ας τον έφερε ξώφαλτσα ο Σωκράτης. Εδώ πάλι όμως προκύπτει ένα θέμα. Βλέπετε υπάρχει και -ο κάνω κοντρόλ με το καλάμι- Πάντελιτς. Ποιος από τους δυο είναι προτιμότερο να παίζει; Μήπως και οι δυο; Υποθέτω πως εξαρτάται από τον αντίπαλο, αν και κατά τη γνώμη μου ο Μιραλάς στον ασβέστη χαντακώνεται και αντί να ταλαιπωρεί τους αντιπάλους του, ταλαιπωρεί τον εαυτό του και την ομάδα του. Θυμηθείτε τι λέγαμε παραπάνω για το επιθετικό πλάνο του Βαλβέρδε και τις σέντρες.

Το ρεζουμέ είναι ότι ο Βαλβέρδε προσπαθεί να στήσει μια ομάδα και  παράλληλα να την στέψει πρωταθλήτρια. Δεδομένου ότι οι υπόλοιποι είναι σαπάκια το εγχείρημα δεν είναι τόσο δύσκολο.  Έχει κάνει λαθάκια, αλλά σε γενικές γραμμές την τσουλάει ικανοποιητικά την ομάδα. Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου θα το πάρει το κατσαρόλι. Το πραγματικό στοίχημα για το Βάσκο είναι να προετοιμάσει την ομάδα για τη νέα σεζόν και φυσικά για το τζαμπιόλι. Θα πρέπει να επιβεβαιώσει ότι είναι πράγματι ένα εργατικό μυρμήγκι. Η ομάδα έχει παίχτες μεγάλους σε ηλικία και ενδεχομένως θα γίνουν αρκετές μεταγραφές. Ήδη ο Μαρινάκης εκτελεί ότι κινείται. Κυριολεκτικά το εκτελεί. Απαιτούνται λεπτοί χειρισμοί και πολλή δουλειά, δηλαδή λέξεις άγνωστες στην ελληνική πραγματικότητα. Ειδάλλως, θα πει νωρίς αντίο στην Ευρώπη και κατ' επέκταση στο χρήμα του τσου λου. Κι αυτό θα είναι το λιγότερο.

Υ.Γ.1 Περί Φετφατζίδη και λοιπών κλώνων θα τα πούμε σε ανύποπτο χρόνο, σε μια ανάρτηση που θεωρώ ότι είναι από τις πιο ώριμες που έχω γράψει.

Υ.Γ.2 Οι Hammerfall ιδρύθηκαν στο Γκέτενμποργκ της Σουηδίας το έτος 1993. Το πρώτο άλμπουμ,  ονόματι ''Glory To The Brave'', κυκλοφόρησε το 1997, ενώ τρία χρόνια αργότερα ο Oscar Dronjak γράφει για λογαριασμό του ''Renegade'' το παρακάτω αισθησιακό κομμάτι, ερμηνευμένο από τον Joacim Cans. Όλο δικό σας.

You were the wind beneath my wings, taught me how to fly, with you I lived among the Kings, how could this ever die...missing you, in my heart you are The One, and you always will be, and you always will be, my Little One you are...

Το χειμώνα έχει κρύο και ψέμματα

Ο Άρης τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο έκανε πέντε μεταγραφές. Σου λέει χειμώνας είναι κάτσε να πάρω κανά παλτό για να μην κρυώνω. Αστειεύομαι φυσικά. Η ομάδα προφανώς χρειαζόταν ενίσχυση, δεν χωράει αμφιβολία σε αυτό. Η ποσότητα όμως δεν αντιπροσωπεύει την ποιότητα και σίγουρα πρέπει να εξεταστούν τα κίνητρα που βρίσκονται πίσω από κάθε μεταγραφή. Επίσης, οφείλω να σας αναφέρω ότι η παραίτηση Κούπερ και η άμεση επισημοποίηση των μεταγραφών ήταν καθαρή και αγνή σύμπτωση. Μην πάει το μυαλό σας σε κακοήθειες.

Ξεκινάμε από τον Πορτίγια, ο οποίος υπέγραψε συμβόλαιο 2,5 ετών. Διάβαζα κάτι ρεπορτάζ για τον παίχτη και κάτι ανταποκρίσεις από την Ισπανία και αμέσως γέμισα ικανοποίηση, διότι κατάλαβα ότι πήραμε ένα κλώνο του Ινιέστα. Σίγουρα όμως ο λόγος απόκτησης του παίχτη δεν είναι αγωνιστικός. Κάθε ομάδα που σέβεται τον εαυτό της οφείλει να έχει έναν Πορτίγια στη μηχανή της. Εμείς είχαμε έναν, τον διώξαμε και τον αντικαταστήσαμε με μια βελτιωμένη έκδοση που σε κενό τέρμα δεν μπορεί να σκοράρει. Αναρωτιέμαι πόσοι Έλληνες Πορτίγιες υπάρχουν στην Β' Εθνική. Υπάρχει έστω κι ένας από μας που πιστεύει ότι ο παίχτης θα εξαντλήσει το συμβόλαιό του;

Σειρά έχει ο Καστίγιο. Πρόκειται για ένα παίχτη που τον έχουμε δει αρκετές φορές να αγωνίζεται. Μπουκαδόρος, διεμβολιστής, ντριμπλέρ, σκόρερ. Σε ζαλίσει και σε μπερδεύει. Βέβαια, έχει περάσει πολύς καιρός από τότε. Έως και τα μάγουλα του έχουν αλλάξει. Το θέμα είναι ότι μέχρι να βρει σε ποιο χρονοντούλαπο έχει κρύψει την φόρμα του θα έχει λήξει το εξάμηνο συμβόλαιο του. Κι όταν τη βρει θα κάνει τα πάντα για να επιστρέψει στο λιμάνι του.

Επόμενος στη λίστα ο Ιάπωνας Σακάτα. Και μόνο το ότι υπογράψαμε Ιάπωνα ποδοσφαιριστή μου δείχνει ότι το βασίλειο των μάνατζερ ζει και βασιλεύει. Μάλιστα, δεν θα μου κάνει καμιά εντύπωση αν το καλοκαίρι δω κι άλλους Ιάπωνες στο πρωτάθλημά μας. Ο εν λόγω παίχτης θα βρίσκεται στην ομάδα μας για τον επόμενο 1,5 χρόνο. Επειδή δεν γνωρίζει αγγλικά -και προφανώς ούτε ελληνικά- θα είναι τυχερός αν μέσα σε αυτό το διάστημα μάθει πως λέγεται η μπούλμπα και η μπουγάτσα. Τους συμπαίχτες του αποκλείεται να τους μάθει: ούτως ή άλλως το καλοκαίρι προβλέπονται νέες καραβιές. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι θα γνωρίζει ποδόσφαιρο.

Τέταρτο απόκτημα ο Πορτογάλος Περέιρα. Ίσως η πιο ηλίθια μεταγραφή. Δανεικός 19χρονος για έξι μήνες από την Πάρμα. Τι σημαίνει αυτό; Παραβλέπω το τι έλεγαν τα ρεπορτάζ για την (υπερ)ποιότητα του παίχτη και εξηγούμαι. Ο Φερέρ συνεργάζεται με τον Άρη. Ο Φερέρ συνεργάζεται με την Πάρμα. Ο Άρης ήθελε να ξεφορτωθεί τον Κάλβο. Η Πάρμα ήθελε να ξεφορτωθεί τον Περέιρα. Ο Άρης πήρε δανεικό τον Περέιρα. Η Πάρμα πήρε δανεικό τον Κάλβο. Υποθέτω ότι πιάνετε τον συλλογισμό. Το χειρότερο είναι ότι μαζί με τον Περέιρα πήραμε κι ένα μπετόνι βενζίνη για να κάψουμε τον Κατίδη μόνοι μας. Χίλιες φορές το 17χρονο διψασμένο Αρειανάκι από ένα 19χρονο μισθοφόρο εκ Πορτογαλίας.

Και φτάνουμε στην τελευταία μας μεταγραφή. Κάποιος Μπομπαντίγια από την Γκλάντμπαχ. Δανεικός κι αυτός για έξι ολόκληρους μήνες. Τα ρεπορτάζ ξεσάλωσαν πάλι. Λες και πήραμε τον Βαν Μπάστεν. Πανηγυρίζουμε για ένα παίχτη που δεν τον ξέρουμε και δεν τον έχουμε δει. Ξέχασα ότι εκτός των ρεπορτάζ υπάρχουν και τα βιντεάκια από το youtube. Αν θέλετε μπορώ να σας ετοιμάσω ένα  επικό βιντεάκι από τις ένδοξες μέρες του Κάνθαρου στα γήπεδα και να τρίβετε τα μάτια σας. Τα βιντεάκια, όμως, δεν παίζουν μπάλα.

Συγκεφαλαιώνοντας επιλογικά, κάναμε πέντε μεταγραφές αμφιβόλου ποιότητας και με αξιοπερίεργα κριτήρια. Είχα γράψει σε παλαιότερο άρθρο ότι πρέπει να κάνουμε μεταγραφές με γνώμονα τον μακρόπνοο σχεδιασμό και τις αναπηρίες της ομάδας. Είναι προφανές ότι εμείς κάναμε μεταγραφές για να κάτσει πιο γρήγορα η σκόνη που σήκωσε η παραίτηση του Κούπερ και να ικανοποιήσουμε τις ορέξεις των οπαδών, των μάνατζερ και των κωλοφυλλάδων. Μπράβο μας. Μήπως ήρθε η ώρα να τελειώσουν τα ψέμματα;

Υ.Γ. Οι Def Leppard με τον Vivian Campell στη σύνθεσή τους κυκλοφορούν το 1993 το ''Retro Active'' και προφανώς γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία. Το άλμπουμ περιέχει ένα από τα πιο ερωτικά τραγούδια της μπάντας.

When we touch, I just lose my self control, a sad sensation I can't hide...Now I ain't big on promises, I 'll be true to you, 'cause I'd do about anything, for some one like, baby for you, I miss you in a heartbeat, I miss you right away...

Τόχα, αλλά το έχασα

Το να διδάξεις κάποιον να παίζει άμυνα είναι σχετικά εύκολο. Του λες πως να μαρκάρει το ''κακό'' πόδι του αντιπάλου, πως να αλληλοκαλύπτει τον συμπαίχτη του, πως να κλείνει γρήγορα τους κενούς χώρους. Του ζητάς να είναι πειθαρχημένος και συνεπής στα αμυντικά του καθήκοντα. Του εξηγείς ότι το μαρκάρισμα δεν είναι ποδοσφαιρική ταπείνωση. Ξεκινώντας από τον κάθε παίχτη ξεχωριστά το εφαρμόζεις στο σύνολο. Προσπαθείς να ''υποχρεώσεις'' όλη την ομάδα να αμύνεται ως ένα σώμα και μια καρδιά. Συνήθως, αυτός που επιχειρεί να προσδώσει τέτοια ταυτότητα σε ένα σύνολο τα καταφέρνει. Τα πράγματα όμως στην επίθεση δεν είναι τόσο απλά. Δεν αρκεί μόνο να λες, να εξηγείς και να ζητάς. Δεν φτάνει να γνωρίζουν οι παίχτες μόνο τα στοιχειώδη. Επιπλέον, χρειάζονται ικανότητες και αρετές. Απαιτείται δημιουργικότητα και φαντασία. Απαιτείται ποδοσφαιρικό μυαλό. 

Είναι φανερό ότι η Αρειανάρα στερείται αυτών των στοιχείων. Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι οι επιθετικοί. Ξεκινάει από τις πίσω γραμμές και συγκεκριμένα από το κέντρο που ταλαιπωρείται από την έλλειψη πολυσύνθετων χαφ. Επίσης, δεν έχουμε ακραία χαφ με μπούκα και σουτ. Το αποτέλεσμα είναι να περιμένουμε πολλά πράγματα από τα ακραία μπακ που προφανώς δεν μπορούν να τα δώσουν. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά η επιθετική μας ανικανότητα πολλές φορές έχει εκθέσει και την άμυνα. Πάντως, απόψε η άμυνα δεν είχε πρόβλημα. Πολύ λογικό από την στιγμή που ο Βιερίνια και ο Σαλπιγγίδης ήταν απλές αναφορές στο φύλλο αγώνα, ο Ίβιτς έβλεπε την μπάλα σαν σκαμπό για να κάτσει κι ο Μούσλι έτρεχε πέρα δώθε σαν ηλικιωμένος σκύλος που κυνηγούσε φρίσμπι.

Ουσία όμως δεν είχαμε κι εμείς. Μπορεί να είχαμε την κατοχή, αλλά είναι φανερό ότι ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας δεν μπορούμε να παίξουμε, λόγω έλλειψης ποιοτικών παιχτών. Μπορεί να είχαμε την υπεροχή, αλλά ήταν άκαρπη (κλισέ). Το αποτέλεσμα ήταν να φτάνουμε σχετικά εύκολα έξω από την περιοχή του Π.Α.Ο.Κ., αλλά μέχρι εκεί. Όσα σουτ επιχειρήσαμε - πλην ελαχίστων - πήγαν σε μυστήριο λαϊκού ήρωα, οι περισσότερες κάθετες κόπηκαν και όσες φορές φτιάχναμε κάτι καλό το χαλούσαμε μόνοι μας. Ο Χάβος έδωσε σωστά χώρο στον Άρη για να κλείσει τις τρύπες στην - έχουσα βάθος - αμυντική του διάταξη, αφού έβλεπε ότι ο Τσουκαλάς δεν είναι Βιτόλο κι ο Ίβιτς δεν μπορεί να καλύψει στον άξονα. Ο Γκαρσία που δεν μπορεί να στρίψει και δεν μπορεί να τρέξει γρήγορα, ξέρει μπάλα που του επιτρέπει να γνωρίζει πότε πρέπει να στρίψει και πότε πρέπει να τρέξει. Άριστη κατανομή δυνάμεων από τον Πάμπλο (επαναστάτης). Όσο για τους Λίνο και Σνάουτσερ δεν το κούνησαν ρούπι από τις θέσεις του, προφανώς λόγω εντολών από τον πάγκο.

Από την άλλη, ο Μιχαλήτσιος ακολούθησε μια συνταγή που έμοιαζε αρκετά με Κούπερ. Μεγάλο πλάτος στο γήπεδο, αδιάκοπο τρέξιμο, μαχητικότητα στις μονομαχίες, αλλά πολύ κοκό και από αυγό τίποτα. Τουλάχιστον απόψε είδα ότι σε ένα μεγάλο μέρος του παιχνιδιού παίξαμε με κάτω το τόπι κι όχι με βαθιές μπαλιές των σέντερ μπακ για το κεφάλι του Κόκε. Όμως, είναι προφανές ότι ο Πορτίγια δεν είναι αριστερό χαφ κι ούτε θα γίνει. Επίσης, έχω αμφιβολίες για το αν μπορεί να παίξει στον άξονα. Είναι προφανές ότι ο Κόκε όσο σημαντικός είναι για την ομάδα, άλλο τόσο περιττεύει. Δεν νοείται να έχεις οργανωτικό ρόλο και να μην μπορείς να σουτάρεις ή να κάνεις μια προσωπική ενέργεια βρε αδερφέ. Είναι προφανές ότι ο Τόχα είναι απλώς ένας μέτριος (προς καλός;) παίχτης που δεν μπορεί να κάνει την διαφορά. Αντίθετα, ο Φατί διαθέτει πληρέστερο πακέτο και είναι το μοναδικό κεντρικό χαφ που μπορεί να σουτάρει και να κάνει μια προσωπική ενέργεια. Τέλος πάντων.

Και φτάνουμε στα μέσα του δευτέρου ημιχρόνου, οπότε αρχίζουν τα κόλπα και τα στοιχήματα. Ο Χάβος βλέπει ότι η ομάδα δεν μπορεί να τρέξει και ότι με δυσκολία αλλάζει τρεις πάσες και ποντάρει στην ταχύτητα. Βάζει τον Κουτσιανικούλη (κλώνος του Μέσι) και τον Αθανασιάδη ευχόμενος ότι θα γίνει κάποια αναμπουμπούλα και θα μπει κάποιο γκολ. Για να βάλεις όμως κάποιο γκολ πρέπει να έχεις και την μπάλα στα πόδια σου κι ο Π.Α.Ο.Κ. σπάνια την είχε. Από την άλλη ο Μιχαλήτσιος περνάει στην θέση του Πορτίγια τον Καστίγιο με την ελπίδα ότι θα κάνει κάποια προσωπική ενέργεια και θα πάρει το ματς. Δεν του έκατσε. Ίσως έπρεπε να ρισκάρει νωρίτερα. Προσωπικά λαχταρούσα να δω τον Ιάπωνα. Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια.

Το ζήτημα είναι ότι ο Π.Α.Ο.Κ. ήρθε για να μην χάσει και το κατάφερε σχετικά εύκολα. Εμείς θέλαμε την νίκη, αλλά δεν τα καταφέραμε για τον απλό λόγο ότι δεν μπορούσαμε. Δεν βαριέσαι, Άρης είσαι. Το λυπηρό για τον Π.Α.Ο.Κ. είναι ότι δεν έχασε κι ως εκ τούτου δεν θα χρησιμοποιήσει το καλοδουλεμένο άλλοθι που έστηνε όλη την βδομάδα περί κυπέλλου και τιμωρίας έδρας. Όσο για τους παίχτες μας πρέπει να καταλάβουν ότι δεν υπάρχει πλέον ο Κούπερ για να τους στηρίζει. Θα πρέπει μόνοι τους να στηρίξουν τον εαυτό τους. Έχουμε και δύσκολη συνέχεια. Σε αυτό το σημείο που φτάσαμε δηλώνω ότι προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος της Ευρώπης, το πρώτο πράγμα που πρέπει να μας νοιάζει είναι το αποτέλεσμα κι όχι η εμφάνιση. Και κάτω από αυτές τις συνθήκες ο ιδανικός άνθρωπος για το πετύχει αυτό είναι ο Μιχαλήτσιος.

Υ.Γ.1 Ο Χαβίτο είναι ένας μέτριος ποδοσφαιριστής που χαρακτηρίζεται από εντυπωσιακή σταθερότητα. Ακόμα θυμάμαι τις επικές διαφωνίες στο φόρουμ του Emperor μεταξύ φανατικών φίλων και πολέμιων του παίχτη. Ναι είναι χαζογκόλης, ναι δεν μπορεί να ντριμπλάρει, ναι μπερδεύεται μόνος του. Η αλήθεια όμως είναι ότι το καλοκαίρι του 2006 που ήρθε στον Άρη οριοθέτησε μια νέα σελίδα στην ομάδα. Ίδρωσε την φανέλα και δεν δημιούργησε ποτέ πρόβλημα. Από τον Άρη κέρδισε φήμη και λεφτά με αντάλλαγμα τις υπηρεσίες του και την 100% επαγγελματική του συμπεριφορά. Αν μπορούσα να τον συναντήσω το μόνο που θα του έλεγα είναι ευχαριστώ.

Υ.Γ.2 Τρία χρόνια μετά το αρκετά καλό ''Face the Heat'', οι τεράστιοι Scorpions κυκλοφορούν εν έτει 1996, το σχετικά μέτριο ''Pure Instict''. Το έβδομο κομμάτι του άλμπουμ αποτελεί μία από τις καλύτερες ερωτικές μπαλάντες της μπάντας.

Υou make me dream, by the look in your eyes, you give me the feel, I've been longing for, I wanna give you my soul, all my life, cause you are the one, I've been waiting for, I've been waiting for so long, when you came into my life, it took my breath away...

Το μέτρο, η (πραγματική) αλλαγή και το λυχνάρι

Οι αρχαίοι Έλληνες μιλούσαν για σύνεση. Εξήραν το μέτρο. Επιζητούσαν την ισορροπία κι όχι τα άκρα. Σύμφωνα με τα αρχαία κείμενα, όποιος είχε αλαζονική συμπεριφορά,  υπερέβαινε το μέτρο και ξεπερνούσε τα όρια διέπραττε ύβριν. Τι συμβαίνει σε μια τέτοια περίπτωση; Εμφανίζεται η Νέμεσις και επεμβαίνει, όπου διαπράττεται ύβρις, για να μας επαναφέρει στην πειθαρχημένη σκέψη και να αποκαταστήσει τη διαταραχθείσα ισορροπία. Είναι προφανές ότι στην εποχή μας δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Παλιά, όταν έκλεβες ήσουν δαχτυλοδειχτούμενος. Πλέον, αν μπορείς να κλέψεις και δεν το κάνεις θεωρείσαι βλάκας και κορόιδο. Εκεί καταντήσαμε.

Η υπερβολή σε όλο το μεγαλείο της. Όποια πτυχή της ζωής και να επιλέξετε δεν έχει καμιά σημασία. Τα ίδια πράγματα ισχύουν. Για παράδειγμα, κανείς δεν βάζει ένα φρένο στη ληστρική εκμετάλλευση του περιβάλλοντος. Κανείς δεν βάζει μια κάλτσα στο στόμα του Πάγκαλου και των κλώνων του. Κανείς δεν βάζει ένα στοπ στην υπερκατανάλωση οποιασδήποτε μορφής. Αποζητάμε συνεχώς το καινούριο, το εξελιγμένο, το μοντέρνο. Δεν συμβιβαζόμαστε με το παλιό. Αδυνατούμε να καταλάβουμε ότι κι αυτό έχει την χάρη του. Κι αυτό έχει την μαγεία του. Και πάνω από όλα αυτό είναι το παραδοσιακό, το γνήσιο και το αυθεντικό. Αυτά όμως αφορούν μόνο εμάς τους ανεπτυγμένους. Διότι, οι αναπτυσσόμενοι έχουν τα δικά τους προβλήματα. Αλήθεια, πόσο ηθικό είναι να έχουμε τα πάντα και να ζητάμε ακόμα περισσότερα τη στιγμή που κάποιοι άνθρωποι στη Σομαλία δεν έχουν καν τα αγαθά πρώτης ανάγκης; Πόσο δίκαιο είναι να ''λερώνουν'' οι πλούσιες χώρες το περιβάλλον και να το γεύονται και οι φτωχές παρόλο που η συμμετοχή τους στη ρύπανση είναι μηδαμινή; Πόσο σωστό είναι οι αναπτυγμένες χώρες να πληρώνουν τα κέντρα αδυνατίσματος και τα χειρουργεία για να χάσουν βάρος, ενόσω οι φτωχές χώρες δεν έχουν να φάνε και πεθαίνουν κυριολεκτικά από έλλειψη πόσιμου νερού; Που ακριβώς εντοπίζεται η ηθική στα παραπάνω ερωτήματα; Η ειρωνεία έγκειται στο ότι παρόλο που γνωρίζουμε την απάντηση εξακολουθούμε να αποφεύγουμε την ατομική ευθύνη και να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας. Παραμένουμε προσκολλημένοι στην αλαζονεία, στην απληστία και στην υπερβολή.

Περιμένουμε να αλλάξουν τα πάντα γύρω μας, χωρίς να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι. Αυτό δεν γίνεται. Δεν είναι εφικτό. Δεν είναι δυνατό. Όσο πιο νωρίς το καταλάβουμε, τόσο πιο γρήγορα θα σωθούμε. Μέχρι τότε ας συνεχίσουμε να ζούμε σε ένα ψεύτικο κόσμο που περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό μας. Ας συνεχίσουμε να χρησιμοποιούμε την λογική  και το νου με τρόπους απαράδεκτους που μας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην αυτοκαταστροφή μας. Ακούω και διαβάζω ότι έτσι όπως πάμε θα καταστρέψουμε τον πλανήτη και παπάρια μάντολες. Ο πλανήτης θα μείνει στη θέση του. Η ζωή στη γη θα βρει έναν δρόμο για την εξέλιξη. Εμείς θα εξαφανιστούμε.

Ανέκαθεν πίστευα ότι οι άνθρωποι αλλάζουν. Κατά τη γνώμη μου δυο τρόποι υπάρχουν για να αλλάξει κάποιος. Ο πρώτος τρόπος σχετίζεται με την οικογένεια και τις αξίες που σου μεταλαμπαδεύει. Αν το αξιακό σου σύστημα στερεώνεται σε κραταιές βάσεις, τότε έχεις πάρει κάποια σημαντικά εφόδια που θα σε βοηθήσουν σε αυτή τη αλλαγή. Αν πάλι δεν έχεις εισπράξει κάποια πράγματα από μικρή ηλικία τότε αντίο ζωή. Έχασες και μαζί σου χάσαμε κι εμείς. Δυστυχώς σε μια τέτοια περίπτωση ο μόνος τρόπος αλλαγής περιορίζεται στο να περάσουμε κάποιο ισχυρό, έντονο, συγκινησιακό σοκ που θα μας ταρακουνήσει και θα μας οδηγήσει σε πραγματικό προβληματισμό. Που θα μας υποχρεώσει να δούμε τα πράγματα υπό διαφορετική οπτική γωνιά. Φυσικά μπορεί να υπάρξει και συνδυασμός των δυο περιπτώσεων που σαφώς επιταχύνει τη διαδικασία αλλαγής.

Υ.Γ.1 Η παρούσα ανάρτηση αποτελεί κάτι αυθόρμητο και παρορμητικό. Απλά αποτύπωσα τις στιγμιαίες σκέψεις μου απευθείας στο blog, άνευ προετοιμασίας και λοιπής επεξεργασίας. Επομένως, συγχωρέστε με αν το κείμενο φαίνεται ασύνδετο. Ίσως να φταίει το ότι είχα 39 και φεύγα πυρετό.

Υ.Γ.2 Ο Paul Stanley, τραγουδιστής και κιθαρίστας των τεράστιων KISS, σε μια απόπειρα για να αποδείξει ότι το να γράψεις ένα πετυχημένο disco τραγούδι είναι αρκετά εύκολο, μας χαρίζει ένα από τα πιο εμπορικά τραγούδια της μπάντας.

Tonight I wanna see it in your eyes, feel the magic, there's something that drives me wild, and tonight we're make it all come true, 'cause girl you were made for me, and girl I was made for you...

Θυμάμαι μια εποχή...

...που οι ελληνικές ομάδες επέλεγαν ξένους για να κάνουν τη διαφορά και πραγματικά την έκαναν. Οι προτιμήσεις ήταν κυρίως από την αμερικανική αγορά, χωρίς να σημαίνει ότι οι παίχτες από τις υπόλοιπες χώρες ήταν σαπάκια. Θυμάμαι ποιοτικούς ξένους που έβγαζαν τίμια το ψωμί τους και ρίζωναν στη χώρα μας, όπως οι Κόστνερ, Ουίγκινς, Φορντ, Τσίτουμ, Ρέντφορντ, Μπέργουολντ, Ζντοβς, Μικ. Θυμάμαι ξένους υψηλότατου επιπέδου, όπως οι Μακντάνιελ, Μποντίρογκα, Ράτζα, Ίνγκραμ, Μπέρι, Νόρις, Ουίλκινς, Στογιάκοβιτς, Τζόνσον, Μπλάκμαν, Μαλόουν, Φάντερμπερκ, Μπάρλοου, Μπέιλι, Ντόναλτσον, Σκάιλς, Σκοτ, Γκέιτς, Χιλ, Τζόουνς, Μάξεϊ. Σίγουρα ξεχνάω πάρα πολλούς. Στον Άρη θυμάμαι πραγματικά μεγάλους ξένους. Θυμάμαι τον τεράστιο Ορτίθ. Τον παιχταρά Γκάρι Γκραντ. Τον μπυρόβιο Τάρπλεϊ. Τον σκόρερ Τόνι Γουάιτ. Τον τρελό Χάρολντ Έλις. Τον γιγάντιο Σακλφορντ. Τον σταθερότατο Πάσπαλι. Τον τρομερό Αρλάουκας. Τον απείθαρχο Σόλομον.

Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια το επίπεδο έχει πέσει πάρα πολύ. Το άνοιγμα των συνόρων, οι νατουραλιζέ, οι κοινοτικοί και η αύξηση του αριθμού των ξένων έριξαν την ποιότητα. Η αθρόα προσέλευση Ευρωπαίων παιχτών στο πάλαι ποτέ κραταιό N.B.A. έχει διαταράξει τις ισορροπίες, καθώς και το γεγονός ότι σπεύδουν όλοι να γίνουν ντραφτ από πολύ μικρή ηλικία. Η πλάκα είναι ότι το άθλημα το απαξιώνουν οι ίδιοι οι μπασκετμπολίστες. Το αποτέλεσμα είναι να βλέπεις μπάσκετ χαμηλού επιπέδου. Να κυριαρχεί η μετριότητα, την οποία προσπαθούν κάποιοι, είτε λόγω ρομαντισμού είτε λόγω λακαμίας, να μας πλασάρουν ως θέαμα και ποιότητα. Λες και δεν ξέρουμε τι σημαίνει μπάσκετ. Ρε άμπαλοι, Αρειανοί είμαστε.

Και κάπως έτσι, λοιπόν, ξεκινάει άλλη μια σεζόν για τον Άρη μας που τον βρίσκει να κρατάει με νύχια και δόντια τα γραφεία της. Με τις ευλογίες του Δαμιανίδη το μπάτζετ με το ζόρι φτάνει το ένα μύριο. Με τις ευλογίες του Μπλατ ήρθε ο Ντρούκερ. Με τις ευλογίες του Ντρούκερ υπογράψαμε κάποιους ξένους. Ο πρώτος είναι ο Πιρς που δεν έδειξε και κάτι φοβερό. Όπως και να έχει το παιδί τραυματίστηκε και στη θέση του ήρθε ο Μπράουν. Μπορεί και να κάνω λάθος, αλλά έχω την αίσθηση ότι πρόκειται για τελείως διαφορετικό στυλ παίχτη. Τέλος πάντων. Στους ψηλούς (;) αποκτήσαμε τον Ντάντστον. Είναι φιλότιμος, φθηνός και εργάτης, αλλά δεν είναι ψηλός. Σε παλαιότερες εποχές του ελληνικού μπάσκετ αυτός ο παίχτης το πολύ πολύ να έπαιζε στην Α' ΕΣΚΑ ή να έδενε τα κορδόνια  του Μάρκο Μιλίσεβιτς (cult φιγούρα). Δεν μπορεί το παλικάρι, αλλά δεν φταίει αυτός. Κάποιοι τον επέλεξαν. Είναι οι ίδιοι που έφεραν τον Τάκερ.

Χρόνια είχα να δω τέτοια πάστα παίχτη. Θυμίζει Αμερικανό παλαιάς κοπής. Θυμίζει άνθρωπο που ξέρει μπάσκετ. Θυμίζει ξένο που έρχεται κυριολεκτικά να κάνει την διαφορά. Και την κάνει. Ποικιλία κινήσεων εντός και εκτός ζωγραφιστού, ορμητικός στο ένας εναντίον ενός και σχετικά καλό σουτ από την περιφέρεια. Παίζει καλή ατομική άμυνα, κλέβοντας κάποιες μπάλες, ενώ συνεισφέρει και στην ομαδική άμυνα, κατεβάζοντας πολλά ριμπάουντ, κυρίως αμυντικά. Ουσιαστικά το μόνο μελανό σημείο του είναι τα λάθη, έχοντας 2,5 σε κάθε ματς, αλλά ψιλοαντισταθμίζονται από τις δυο ασίστ που μοιράζει σε κάθε ματς. Το πρόβλημα είναι ότι οι αντίπαλοι έχουν πάρει πρέφα ότι ο Τάκερ αποτελεί το βαρύ πυροβολικό μας και κάνουν ότι μπορούν για να τον σταματήσουν. Κάποιες φορές το καταφέρνουν, κάποιες άλλες, όχι. Το πρόβλημα εντείνεται όταν δεν μπορεί να βρει πεδίο δράσης κι ο Ταπούτος. Τότε βραχυκυκλώνουμε παντελώς. Ποιος να βγάλει το φίδι από την τρύπα; Οι ψηλοί που δεν υπάρχουν; Ο φιλότιμος Χαραλαμπίδης; Ο λοβοτομημένος -ελέω Ομπράντοβιτς- Χατζηβρέττας; Ο Μπορόβνιακ που χάνεται συνεχώς στις περιστροφές; Ή μήπως ο δανεικός Σλούκας που προετοιμάζεται για την νέα σεζόν με τον Ολυμπιακό;

Αφήστε που όταν μας παίζουν ζώνη χάνουμε τα αυγά και τα πασχάλια. Λογικό είναι. Η άμυνα ζώνης σπάει μέσα από την ρακέτα κι όχι με το να σπας τα σίδερα κατόπιν βομδαρδισμού τριπόντων.  Κι εσύ παίχτη στη ρακέτα δεν έχεις. Πλάκα πλάκα τι να τον κάνεις; Εδώ πέρυσι είχαμε τον Μπετς, αλλά πάλι τρίποντα πετούσαμε κι ας ούρλιαζε ο Μπλατ σαν παλαβός να περάσει η μπάλα στον Άγγλο. Κάποιοι κατηγορούν τον Ντρούκερ. Τι να κάνει κι αυτός; Σίγουρα έχει κάνει λάθη, αλλά αυτός φταίει που εδώ και πόσα χρόνια δεν μπορούμε να κάνουμε ένα πικ εν ρολ; Αυτός φταίει που έχουμε τραγικά ποστοστά στις βολές; Τι να κάνουμε κι εμείς; Να τον διώξουμε; Και ποιος θα τον αποζημιώσει; Και ποιος θα έρθει στη θέση του; Ο Σφαιρόπουλος; Καταραμένη φτώχεια. Δεν βαριέσαι, Άρης είσαι.

Πάντως, η ομάδα δεν πατάει καλά στα ποδάρια της. Είναι σταθερά ασταθής και σε κάθε ματς δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει. Μπορεί σε έναν αγώνα να πετύχουμε 90 πόντους και στον επόμενο με το ζόρι να φτάσουμε τους 60. Η δε άμυνα αποτελεί αίνιγμα προς δυνατούς λύτες. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον, ότι θα μπορέσουμε να κάνουμε κάτι καλό στην Ευρώπη. Μέχρι τότε υπομονή. Και κάτι τελευταίο: στους μεγάλους ξένους του Άρη βάλτε και τον Τάκερ. Ή μήπως όχι;

Υ.Γ.1 Αυτός ο Ντικούδης που πέρυσι θύμιζε πρώην αθλητή, τι έπαθε ξαφνικά;

Υ.Γ.2 Τα γραφεία της Κ.Α.Ε. Άρης ρωτάνε αν τελικά υπέγραψε ο Λίνος νέο συμβόλαιο.

Υ.Γ.3 Αυτός ο Τόμας έδειξε καλά στοιχεία. Για να δούμε.

Υ.Γ.4 Ο κιθαρίστας των Helloween, Michael Weikath, γράφει το 1996 για λογαριασμό του ''Time of the Oath'', το παρακάτω κομμάτι που αποτελεί σίγουρα ένα από τα πιο υποτιμημένα τραγούδια της μπάντας.

If i knew that I'm your only one, I could live and make it through time, but if one day you'd just be gone, I wouldn't know how to ever get by, how can I make you feel secure, we're both the same I'm King and you are Queen...

Αρειανάρα και σία

Τις τελευταίες μέρες ακούω μαλακίες παντός είδους. Πολλές από αυτές αφορούν τον Άρη. Δεν αποτελεί είδηση το γεγονός ότι αδυνατούμε να διαχειριστούμε καταστάσεις που απαιτούν ειδικούς χειρισμούς. Για παράδειγμα δεν μπορούμε να διαχειριστούμε αποτελέσματα. Δεν μπορούμε να διαχειριστούμε επιτυχίες. Δεν μπορούμε να διαχειριστούμε αποτυχίες. Δεν μπορούμε να διαχειριστούμε κρίσεις. Και αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε κρίση. Σε μια κρίση την οποία για πολλοστή φορά δημιουργούμε μόνοι μας.

Δεν θα γράψω το τι έχω ακούσει και διαβάσει, αλλά το τι πραγματικά πιστεύω. Πρώτα από όλα έχουμε αναρωτηθεί ποτέ τι σημαίνει ο Άρης για εμάς; Επιλεχθήκαμε για κάποιον λόγο. Ξέρουμε ποιος είναι αυτός ο λόγος; Ξέρουμε γιατί περιμένουμε με λαχτάρα να έρθει η Κυριακή;  Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη, τα αγωνιστικά, τις βαθμολογίες, τις φήμες και τα παρασκήνια κι ας βάλουμε λίγο ρομαντισμό. Επιτρέψτε μου με ελάχιστα λόγια να σας πω τι σημαίνει για μένα ο Άρης. Περιμένω πως και πως να έρθει η μέρα που θα παίξουμε. Περιμένω πως και πως να έρθει η ώρα που θα παίξουμε. Περιμένω πως και πως να δω την ομάδα να μπαίνει στο χόρτο και αυτόματα γεμίζω ικανοποίηση. Αμέσως νοιώθω χαρά. Θα σχολιάσω τον αγώνα που βλέπω και θα ασκήσω καλοπροαίρετη κριτική όποτε χρειάζεται. Δεν θα κράξω απλά για να κράξω. Δεν θα βρίσω απλά για να βρίσω. Δεν θα λέω μαλακίες απλά για να τις πω. Και όταν τελειώσει το ματς, ασχέτως αποτελέσματος, νοιώθω ευτυχής που είδα την Αρειανάρα να αγωνίζεται.  Νοιώθω γεμάτος, χωρίς να με ενδιαφέρει ιδιαίτερα αν στα επίσημα καθόταν ο Γράντας, ο Κοντομηνάς, ο Σκόρδας ή ο Αθανασιάδης. Χωρίς να με ενδιαφέρει ιδιαίτερα αν στον πάγκο καθόταν ο Διαμαντόπουλος, ο Τεννές, ο Αναστόπουλος ή ο Κούπερ. Χωρίς να με νοιάζει ιδιαίτερα αν στο χόρτο έπαιζε ο Λόντσαρ, ο Έρακ, ο Αμπελάς, ο Αμορόζο ή ο Κατίδης.

Δυστυχώς, δεν σκέφτονται όλοι όπως εγώ. Κάποιοι πάνε στο γήπεδο και δεν βλέπουν αγώνα. Κάποιοι πάνε στο γήπεδο για να χώσουν μπινελίκια άνευ λόγου και αιτίας. Κάποιοι πάνε χωρίς να γνωρίζουν τι σχήμα έχει μια μπάλα ποδοσφαίρου. Κάποιοι άλλοι πάνε απλά και μόνο επειδή έξω από το Χαριλάου έχει ωραία βρώμικα. Κι όσοι δεν πάνε γήπεδο, δεν πειράζει. Υπάρχουν και τα ραδιόφωνα. Και τι κάνουν όλοι αυτοί; Καταλογίζουν ευθύνες στους πάντες και στα πάντα, ενώ παράλληλα ασκούν κριτική επί παντός επιστητού. Από τον Άρη θυμάμαι να έχουν περάσει πολλές διοικήσεις, περισσότεροι προπονητές και ακόμη περισσότεροι παίχτες. Τα πάντα έχουν αλλάξει εκτός από ένα: η νοοτροπία του κόσμου. Φυσικά δεν είναι όλοι έτσι. Προς Θεού (του πολέμου). Αλλά βλέπετε στη Σαλονίκη μέχρι πρότινος υπήρχε - και υπάρχει ακόμα σε κάποιο βαθμό - μια περίεργη κατάσταση. Ποια είναι αυτή; Η αβάντα υπέρ του Π.Α.Ο.Κ. και η προπαγάνδα εις βάρος του Ηρακλή και κυρίως του Άρη. Ποια ήταν η λύση; Η δημιουργία του Aris FM. Πράγματι, το επίσημο ραδιόφωνο του Άρη αποτελεί πρωτοποριακή κίνηση για τα ελληνικά δεδομένα. Στην πορεία όμως προέκυψε ένα πρόβλημα. Στην προσπάθειά του να προστατεύσει την ομάδα από την εις βάρος της προπαγάνδα, πήγαμε στο άλλο άκρο και αρκετές είναι οι φορές που ουσιαστικά γίνεται προπαγάνδα υπέρ μας. Ως περήφανος Αρειανός πολλές φορές νοιώθω ότι προσβάλλεται η νοημοσύνη μου. 

Και συνεχίζω με τον Super3. Όπως έχετε καταλάβει ο Κάνθαρος δεν είναι Σουπεράς. Υπήρχε όμως μια περίοδος που έγραφα στο φόρουμ. Βέβαια, το τέλος μου ήταν άδοξο. Βλέπετε, είχα ''τολμήσει'' να γράψω κάποιες αλήθειες για την ομάδα και αποπέμφθηκα ως υποτιθέμενος ΠΑΟΚτσής (!!!). Τι γίνεται λοιπόν με τον σύνδεσμο; Είναι πολύ πιθανό, εκεί που όλα είναι μέλι γάλα, ξαφνικά να ξυπνήσεις ένα πρωί και να δεις ανακοινώσεις από το πουθενά, κατηγορώντας τον τάδε, τον δείνα και εγώ δεν ξέρω ποιον άλλον. Για παράδειγμα, τι νόημα και τι σκοπό είχε μια ανακοίνωση που ρίχνει βέλη στον μάνατζερ του Κούπερ; Τι νόημα έχει να κράζεις και να στοχοποιείς πρόσωπα και μάλιστα σε επιλεγμένα χρονικά διαστήματα; Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω. Μήπως επειδή οι φήμες έλεγαν ότι ο Κούπερ θέλει να διώξει από την ομάδα τον πληροφοριοδότη του συνδέσμου;

Τα πράγματα όμως δεν σταματούν εκεί. Μακάρι να σταματούσαν εκεί. Σε αντιδιαστολή με το Aris FM, υπάρχουν και τα Αθλητικά Νέα. Πολλοί είναι αυτοί που τα παρομοιάζουν ως αντιπολίτευση. Για όσους δεν γνωρίσουν, πίσω από τα Αθλητικά Νέα βρίσκεται ο πρώην Πρόεδρος της Π.Α.Ε. Άρης Λάμπρος Σκόρδας. Είναι ο ίδιος που δημιούργησε την Λέσχη Φίλων Άρη, η οποία έβαλε ταφόπλακα στην Προεδρία του. Ποιος είναι ο ρόλος της Λέσχης; Το να πηγαίνεις σε συνέδρια εις τας Ευρώπας και να κόβεις πίτες έχει την πλάκα του, αλλά ποιος πραγματικά είναι ο ρόλος της; Αυτή τη στιγμή η Λέσχη απαριθμεί περίπου 7.800 μέλη, πράγμα που σημαίνει ότι μόνο μια λύση υπάρχει. Η αναβάθμισή της και η ουσιαστική εμπλοκή της στα κοινά της ομάδας με σκοπό την προστασία της. Διότι, βλέπω παντού βέλη και πυρά, αλλά καμιά ασπίδα και κανέναν κυματοθραύστη.

Ο Κούπερ που λειτουργούσε ως απορροφητήρας των κραδασμών αποτελεί παρελθόν. Είχαμε την τιμή να έχουμε στον πάγκο μας ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα που έχουν περάσει στο ελληνικό πρωτάθλημα. Έναν προπονητή με κύρος σε όλο τον ποδοσφαιρικό κόσμο. Που σε κάθε του δήλωση δεν μπορούσες να βρεις ούτε ένα ψεγάδι. Που είναι  κύριος  με ''κ'' κεφαλαίο εντός και εκτός γηπέδου. Ο Κούπερ δεν είναι μάγος, ούτε θαυματοποιός. Είναι κανονικός προπονητής και το μόνο που ήθελε είναι τα απαραίτητα εργαλεία. Έκανε λάθη. Αγωνιστικά λάθη. Αυτό έλειπε να μην κάνει λάθη. Δούλευε όμως και με ακατάλληλα εργαλεία. Καταραμένη φτώχεια. Και η αλήθεια είναι ότι το ρόστερ της ομάδας είναι υπερτιμημένο. Η προπαγάνδα που λέγαμε προηγουμένως. Επιπλέον, δεν επαληθεύτηκε ο  Δημήτρης Δραγώγιας όταν (σωστά) έλεγε: ''ο Κούπερ δεν είναι το πρόβλημα του Άρη. Είναι η λύση του''. Προφανώς για κάποιους ως λύση θεωρήθηκε η απομάκρυνσή του. Για μένα η (σωστή) λύση θα ήταν να μείνει στο τιμόνι της ομάδας, να μας δώσει επιπλέον όραμα και να μας ανεβάσει σκαλοπάτια. Δυστυχώς, στην Ελλάδα αγνοούμε τι σημαίνει να έχεις κανονικό προπονητή στον πάγκο σου. Αγνοούμε την  βαρύτητα του προπονητή σε μια ομάδα. Και τώρα που ο ΕΡΚ έφυγε ας πάρουμε τον Παπακώστα. Αν είμαστε τυχεροί μπορεί να είναι ελεύθερος ο Σούλης Παπαδόπουλος ή ο Αναστόπουλος. Το σίγουρο είναι ότι ο Άρης χωρίς τον Κούπερ χάνει λίγο από την λάμψη του. Για να είμαι πιο ακριβής το ελληνικό πρωτάθλημα γίνεται φτωχότερο. Το μόνο που εύχομαι είναι να μην τα φορτώσουν όλα σε εκείνον. Δεν γίνεται να φταίει μόνο αυτός και κανένας άλλος. Αν φταίει. Πάντως, η φυγή του γεννά ένα σωρό ερωτήματα που ζήτημα είναι πόσα από αυτά θα απαντηθούν.

Οδεύοντας προς το σφύριγμα του άρθρου να πω και δυο λόγια για τον Κόντη. Ξεκινώ με μια απλούστατη ερώτηση. Είναι δυνατόν να είχε καπελωθεί ο Κούπερ από τον Κόντη και να μην μιλούσε; Τι είναι ο Κούπερ, Νιόμπλιας; Κι αν όντως ίσχυε κάτι τέτοιο εν γνώση του Κούπερ, τότε ο Αργεντινός φέρει ευθύνη.  Επίσης, δεν μπορώ να καταλάβω όλους αυτούς που λένε και ξαναλένε για τις επιλογές Κούπερ. Ρε παιδιά, ο εκάστοτε προπονητής ζητάει κάποιους παίχτες με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και αυτοί που επωμίζονται τα μεταγραφικά ψάχνουν να τους βρουν. Κατόπιν, ο προπονητής εξετάζει τα ευρήματα και αποφασίζει. Σίγουρα θα υπάρχουν και κάποιοι παίχτες που είναι κυριολεκτικά επιλογές του προπονητή. Το θέμα δεν είναι ποιος φέρνει τον παίχτη, αλλά  η επίτευξη του στόχου και η υλοποίηση του σχεδίου. Δυστυχώς, εμείς έχουμε ανάγει το όλο ζήτημα σε πυρηνική φυσική και τον Κόντη σε αινιγματική φυσιογνωμία τεραστίου μεγέθους. Ας συνέλθουμε επιτέλους. Πρέπει να είμαστε οι μόνοι οπαδοί που χαραμίζουν τόση φαιά ουσία και τόσο σάλιο για τη διαδικασία των μεταγραφικών. Συνεχώς τρωγόμαστε με τα ρούχα μας. Ότι καλό πάμε να φτιάξουμε, το χαλάμε μόνοι μας. Προσοχή: δεν παίρνω θέση υπέρ του Κόντη. Όσοι με διαβάζουν γνωρίζουν πολύ καλά ποια είναι η γνώμη μου για αυτόν. Μπορείτε κι εσείς να πείτε τη δικιά σας άποψη. Έχω την εντύπωση ότι θα έχουμε πολλά κοινά σημεία επαφής.

Είμαι σίγουρος ότι πολλοί θεωρούν ότι όλα αυτά που γράφω δεν έχουν σχέση με την τωρινή κατάσταση που επικρατεί στον Άρη. Είμαι σίγουρος ότι πολλοί πιστεύουν ότι λέω βλακείες. Μπορεί να είναι κι έτσι. Το βέβαιο είναι ότι ξεχνάμε πολύ εύκολα. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τον τελικό κυπέλλου. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός που προκριθήκαμε από έναν δύσκολο όμιλο στο πρώην Ουέφα. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός που αναδειχθήκαμε κορυφαία ελληνική ομάδα για το 2010. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από το γκολ του Βελώνη. Δυστυχώς όμως, θέλουμε άμεσα αποτελέσματα με μηδενική πίστωση χρόνου. Δεν χτίζονται έτσι ομάδες. Για την ακρίβεια δεν χτίζεται τίποτα έτσι. Το να ασκούμε καλοπροαίρετη κριτική, να στεναχωριόμαστε και να γκρινιάζουμε είναι θεμιτό και υγιές, αλλά οφείλουμε να κινούμαστε εντός ορίων. Οφείλουμε να είμαστε ρεαλιστές. Οφείλουμε όλοι μας να κανονίσουμε μια κοινή πορεία πλεύσης.

Πάντως, ο Κάνθαρος στέκεται υπερήφανα στο πλευρό του Θεού του Πολέμου και δεν πρόκειται να τον αφήσει ποτέ. Γιατί στέκομαι δίπλα του; Διότι, δεν υποστηρίζω τον Σκόρδα, τον Κόντη, τον Κούπερ, τον Αθανασιάση, τον Δαμιανίδη και σία. Υποστηρίζω την Αρειανάρα και περιμένω κι εσείς να κάνετε το ίδιο.

Υ.Γ.1 Για όσους αναρωτιούνται ποιος είναι ο ''κοριός'' στα αποδυτήρια, αρκεί να πω ότι του αρέσει να τζογάρει και να τρώει μπουγατσίδια.

Υ.Γ.2  Την δεδομένη στιγμή δεν με νοιάζει το γιατί έφυγε, αλλά το ότι έφυγε. Όποιος και να είναι ο λόγος περιμένω κάποια στιγμή να λάμψει η αλήθεια.

Υ.Γ.3 Στην Αμερική είναι πασίγνωστοι, όμως στην Ευρώπη δεν γνώρισαν ποτέ την αρμόζουσα επιτυχία. Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι σας παρουσιάζω τους Journey.

How could I make you stay, I still regret the night you walked away, what we shared was not enough, where did I lose your love...