Νίκησε ο χειρότερος

Δε θα πω πολλά για το ντέρμπι, καθώς το ματς δεν χρίζει τρελής ανάλυσης. Θεωρώ ότι παρακολουθήσαμε ένα μέτριο παιχνίδι, για να μη πω κακό, και τζάμπα φάγαμε τόσο πρήξιμο την βδομάδα που μας πέρασε. Πολύ κακό για το τίποτα με λίγα λόγια. Δεδομένου ότι έπαιζαν αντιμέτωπες οι δυο καλύτερες άμυνες του πρωταθλήματος το πιο πιθανό σημείο ήταν το Χ. Η εξέλιξη του αγώνα δεν με δικαίωσε.

Οι διατάξεις των δυο ομάδων απόλυτα δικαιολογημένες. Ο Τεν Κάτε κατέβασε την ομάδα με κυρίαρχο σκοπό να μην χάσει και παραλίγο να το πετύχει. Αντίθετα ο Ζίκο με το σύστημα που επέλεξε, ήθελε να να εκμεταλλευτεί την δύναμη της έδρας και να πετύχει κάποιο γκολ.

Το πολυπρόσωπο κέντρο του Παναθηναϊκού ''έπνιξε'' αρκετά εύκολα τους Ντούντου και Μαρέσκα, με αποτέλεσμα να ελέγχει το κέντρο σε μεγάλο βαθμό, παρά την ανυπαρξία του Σεϊταρίδη και τη δυσλειτουργία του Γκάμπριελ. Ειδικά ο Βραζιλιάνος δεν μπορώ να καταλάβω τι ρόλο βαράει όχι μόνο στο αποψινό ματς, αλλά γενικώς. Τον πήραν για δεξί μπακ και μόνο σε αυτή τη θέση δεν παίζει. Έτσι όπως την κόβω την δουλειά μάλλον κι ίδιος έχει ξεχάσει την θέση του. Είδατε τι παλίκαρος είναι ο Αντωνίου. Αυτά αφορούν το πρώτο ημίχρονο και συνεχίζουμε με αυτό.

Έχω να σταθώ σε κάποια πράγματα που με γαργάλισαν. Οι γραμμές του Ολυμπιακού ήταν τελείως αποκομμένες με συνέπεια η πιο κοντινή πάσα να ήταν 30 μέτρων. Ασύνδετη η άμυνα με την επίθεση. Έτσι δινόταν η ευκαιρία στον Σαλπιγγίδη και τον Σισέ να γίνουν ιδιαίτερα κινητικοί και να προβληματίσουν αρκετά την άμυνα του Ολυμπιακού. Ειδικά ο Σαλπιγγίδης έτρεχε παντού και τον τροφοδοτούσαν συνέχεια. Στο τελευταίο τέταρτο του πρώτου ημιχρόνου θεωρώ ότι η κυριαρχία των ''πρασίνων'' κατέστη αδιαμφισβήτητη. Και τότε η ταναπού η μπάλα έκανε την χάρη στον Ολυμπιακό.

Παρόλα τα φρου φρου και αρώματα του Ζαϊρί, τα πατάω κι αλλού βρίσκομαι του Όσκαρ και τα προβλήματα της αμυντικής λειτουργίας ευτύχησε να σκοράρει με τον ''πιστολέρο'' Μήτρογλου να κάνει τα δικά του καουμποΐστικα κολπάκια παρά την επίπληξη του Κόκκαλη. Βέβαια, ο Κώστας είναι μεγάλος παίχτης και δεν έχει ανάγκη κανένα Σωκράτη να του λέει τι να κάνει. Κοινώς τον έγραψε. Προσωπικά αναμένω την αντίδραση του Κόκκαλη με μεγάλο ενδιαφέρον.

Γιατί μπήκε όμως το γκολ; Ρωτήστε τον Τζόρβα που στην αμέσως προηγούμενη φάση αντί να μπλοκάρει την μπάλα και να εξοικονομήσει χρόνο και ηρεμία της έδωσε μπουνιά, δίνοντας την ευκαιρία στους ''ερυθρόλευκους'' να επιτεθούν μία τελευταία αλλά καθοριστική φορά. Λεπτομέρεια θα μου πείτε, αλλά αυτές κάνουν την διαφορά.

Εντύπωση μου έκανε ο Αντώνης για μια ακόμη φορά. Για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι μετά το ματς με την Άλκμααρ έπεσε ξανά για να μπλοκάρει το τόπι. Μεγάλες στιγμές απο τον Αντώνη που φαίνεται ότι περνάει δεύτερη νιότη.

Για να είμαι ειλικρινής με το που τέλειωσε το πρώτο ημίχρονο σκέφτηκα να το γυρίσω στο ΣΚΑΪ και στα ιδιαιτέρως ενδιαφέροντα ντοκυμαντέρ του. Το έκανα προσωρινά.

Το ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου έβρισκε τον Κάτε προβληματισμένο. Το χρονικό σημείο που μπήκε το γκολ θα άλλαζε εκ βάθρων τα σχέδια του Ολλανδού τεχνικού. Από εκεί που καθόταν και περίμενε, ελέγχοντας το κέντρο, έπρεπε να ανοιχτεί και να κυνηγήσει ένα γκολ. Ο Ζίκο, ευτυχής που είδε την ομάδα του να πετυχαίνει ένα γκολ από το πουθενά δεν είχε κάποιο λόγο να αλλάξει κάτι. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Ολυμπιακός να φαίνεται καλύτερος, απόρροια από τους διαδρόμους που είχαν ανοιχτεί. Και ξάφνου γίνεται το 2-0. Οι φίλοι του Ολυμπιακού ας ευχαριστήσουν τον Γιούρκα για την ανυπαρξία του και τη συμβολή του στο δεύτερο γκολ, αφήνοντας το δεξί άκρο της άμυνας εκτεθειμένο.

Κάπου εκεί τελειώνει και ο αγώνας. Οι αλλαγές του Κάτε σε πρόσωπα και διάταξη δεν άλλαξε κάτι. Ένα είναι σίγουρο. Ότι το αποτέλεσμα του αγώνα δεν είναι σε καμία περίπτωση δίκαιο. Ο Ολυμπιακός δεν δικαιούτο την νίκη και οι φίλοι του θα πρέπει να προβληματιστούν, παρά να χαίρονται. Όπως έχουμε πει όμως, οι νίκες κρύβουν τα πραγματικά προβλήματα. Από την άλλη πλευρά, δεν νομίζω ότι ο Κάτε έκανε κάποιο λάθος και οποιαδήποτε κριτική εναντίον του θεωρώ πως είναι άδικη. Το τριφύλλι ήθελε κάτι περισσότερο από το σημερινό ματς και δεν το πήρε. Το πιο δίκαιο αποτέλεσμα για μένα θα ήταν η ισοπαλία.

Υ.Γ.1 Τελικά έγραψα αρκετούτσικα.

Υ.Γ.2 Κάκιστη περιγραφή για ακόμη μία φορά από τον γλύφτη Βερνίκο.

Υ.Γ.3 Ζήτω ο Κάκος με τις χαμένες του κάρτες!

Ζήτω η Άρσεναλ

Είχαμε πει σε προηγούμενο άρθρο ότι ο Ολυμπιακός στα δυο εναπομείναντα ματς μπορεί να πάρει αυτό που χρειάζεται για να περάσει στην επόμενη φάση του τσου λου. Το πρώτο τεστ δόθηκε απέναντι στην Άλκμααρ, η οποία ήθελε μόνο την νίκη για να μπορεί να ελπίζει σε πρόκριση. Έχοντας παρακολουθήσει την Άλκμααρ αρκετές φορές να αγωνίζεται στο ολλανδικό πρωτάθλημα, πίστευα ότι οι ''ερυθρόλευκοι'' θα περνούσαν δύσκολες ώρες. Πρόκειται για μια φύσει επιθετική ομάδα που κυνηγάει το γκολ λες και είναι γεννημένη για αυτό. Η φυγή του Φαν Γκάαλ όμως άλλαξε και την Άλκμααρ. Ο Κούμαν δεν έχει καμία σχέση με τον προκάτοχό του, με αποτέλεσμα η ομάδα να μην μπορεί να πιάσει τα περσινά επίπεδα απόδοσης, κάτι που πιστοποιείται και από την μέχρι τώρα πορεία της στην Eredivisie. Παρόλα αυτά πρόκειται για μια ομάδα επικίνδυνα απρόβλεπτη, με έφεση στις αντεπιθέσεις, ίσως το μόνο που έχει μείνει αναλλοίωτο από την κληρονομιά του Φαν Γκάαλ.

Ο Ζίκο παρέταξε την ομάδα με σύστημα 4-4-1-1 (ή 4-2-3-1) με τον άξονα να αποτελείται από τους Μέλμπεργκ και Ζεβλάκοφ στο κέντρο άμυνας, Ντούντου και Μαρέσκα στα χαφ με τον Όσκαρ μπροστά τους και τον ''πιστολέρο'' Μήτρογλου μοναδικό προωθημένο, ενώ στα άκρα ήταν ο Γκαλίτσιος με τον Ζαϊρί δεξιά και ο Ραούλ Μπράβο με τον Λεονάρντο αριστερά. Στο ίδιο στυλ παρατάχθηκε και η ολλανδική ομάδα με αιχμή του δόρατος τον δραστήριο Ντεμπέλε, έχοντας στα άκρα τον Χόλμαν και τον Λενς αριστερά και δεξιά αντίστοιχα. Στο γήπεδο είχε και πολύ αέρα που δεν ευνοούσε τα γεμίσματα και τις μακρινές μπαλιές, ενώ ο αγωνιστικός χώρος μου θύμισε την αίθουσα που έκανα μάθημα όταν πήγαινα Γυμνάσιο.

Το ματς ξεκίνησε με αργούς ρυθμούς με τις ομάδες να φαίνονται αρκετά επιφυλακτικές. Απόλυτα ισορροπημένο παιχνίδι με λίγα φάουλ, λες και ήταν φιλικό. Σιγά σιγά όμως βγήκαν από το καβούκι τους και άρχισαν δειλά δειλά να προωθούνται. Χαρακτηριστικό είναι ότι από το 7' μέχρι το 18' λεπτό έγιναν πέντε σουτ κι από τις δυο ομάδες. Από το 20΄λεπτό και μετά οι Ολλανδοί ανέβασαν ρυθμούς και έκαναν κάποιες φάσεις, όχι όμως υψηλής επικινδυνότητας. Η αμυντική λειτουργία του Ολυμπιακού είναι πολύ καλή και φυσικά πιο ορθολογικη σε σχέση με το ματς της Λιέγης στο οποίο είχε έναν κεντρικό αμυντικό παραπάνω. Παρατηρώ καλή συνεργασία στο αριστερό άκρο μεταξύ Ραούλ Μπράβο και Λεονάρντο, ενώ η 'Αλκμααρ επιτίθεται κυρίως από δεξιά με τον Λενς. Τα αμυντικά χαφ και των δυο ομάδων είναι εξαφανισμένα με αποτέλεσμα να βλέπεις την μπάλα να πηγαίνει από την άμυνα κατευθείαν στην επίθεση και να δημιουργούνται εκατέρωθεν φάσεις.

Στο δεύτερο ημίχρονο περίμενα τους γηπεδούχους εξαρχής να πιέσουν αρκετά την ομάδα του Πειραιά, το ξεκίνημα όμως με διέψευσε. Οι δυο ομάδες δεν είχαν αλλαγές στις συνθέσεις τους με τον Ζίκο να μένει προφανώς ευχαριστημένος από την εικόνα της ομάδας. Η Άλκμααρ όσο περνούσε η ώρα άρχιζε να πατάει γκάζι με τον Ολυμπιακό να μην μπορεί να ακολουθήσει στο ίδιο μοτίβο. Οι μεσοαμυντικοί της ολλανδικής ομάδας Μέντεζ και Σάαρς ανέβασαν την απόδοσή τους, με τον Μαρέσκα να αποδεικνύει μία ακόμη φορά ότι δεν είναι καθαρόαιμο αμυντικό χαφ. Οι επιθέσεις, σε αντίθεση με το πρώτο ημίχρονο, πραγματοποιούνταν και από τις δυο πλευρές έχοντας και την συμπαράσταση των δυο ακραίων μπακ Ποκονιόλι και Σβερτς. Ακίνδυνος ο Ολυμπιακός όχι όμως και η Άλκμααρ. Το σουτ του Βερνμπλουμ στο 64' λεπτό κοντράρει και αναγκάζει τον Νικοπολίδη να πέσει (!) στη γωνία του και να διώξει τη μπάλα κόρνερ. Ειλικρινά τελευταία φορά που θυμάμαι τον Αντώνη να κάνει τέτοια βουτιά, ήταν στο Euro του 2008, όπου συγκρούστηκε με το δοκάρι.

Σκεφτόμουν ότι όποιος καταφέρει να σκοράρει θα κέρδιζε και τον αγώνα. Η υπεροχή της Άλκμααρ συνεχίστηκε με τον Κούμαν να θέλει να ''κλέψει'' την παράσταση. Αποσύρει τον δραστήριο Ντεμπέλε στο 68' λεπτό και βάζει στην θέση του τον Πελέ, ανακουφίζοντας παράλληλα τους ''ερυθρόλευκους''. Από την άλλη ο λευκός Πελέ δεν προβαίνει σε καμία αλλαγή, εξωτερική ή εσωτερική. Από εκείνη την στιγμή και μέτα η πίεση των γηπεδούχων εξασθενούσε. Ο Ολυμπιακός αντέδρασε σωστά στο χρονικό σημείο που έπρεπε και έκοψε την ορμητικότητα των Ολλανδών. Κι όχι μόνο την έκοψε, αλλά ανέβηκε μπροστά με τον Μπράβο να υποστηρίζει τον Λεονάρντο και τον Γκαλίτσιο τον Ζαιρί. Θα μπορούσε να σκοράρει κιόλας στο 84΄λεπτό, με τον Λεονάρντο να σουτάρει ύστερα από όμορφη πάσα του πολυεργαλείου Όσκαρ. Μάλιστα, ένα λεπτό αργότερα είχε ακόμη μια καλή στιγμή με σουτ του (αθόρυβου πλην ουσιαστικού) Ντούντου. Τα τελευταία λεπτά κύλισαν πολύ ήσυχα για τον Ολυμπιακό με την Άλκμααρ να μην μπορεί να απειλήσει στο ελάχιστο την εστία του Νικοπολίδη.

Πολύ περίεργο παιχνίδι το αποψινό με την Άλκμααρ να με ψιλοαπογοητεύει και τον Ολυμπιακό να κάνει πράξη αυτά που ήθελε ο Ζίκο. Ώριμο παιχνίδι από παίχτες και προπονητή, δεν έδειξαν σε κανένα σημείο του αγώνα χαλαρότητα και πήραν σχετικά εύκολα αυτό που ήθελαν. Τα σενάρια πρόκρισης δεν είναι πολλά. Οι Πειραιώτες κρατούν την τύχη στα χέρια τους. Θέλουν νίκη ή ισοπαλία απέναντι στην Άρσεναλ και δεν τους νοιάζει τίποτα άλλο. Εάν όμως χάσουν από τους Άγγλους και παράλληλα κερδίσει η Σταντάρ την Άλκμααρ τότε τερματίζει τρίτος, λόγω του ότι υστερεί σε ισοβαθμία με τους Βέλγους. Θεωρώ ότι (τουλάχιστον) την ισοπαλία θα την πάρει ο Ολυμπιακός και μαζί την πρόκριση στην επόμενη φάση. Άλλωστε το αξίζει.

Τέσσερα γκολ και μια ποικιλία

Αν ο Άρης απέναντι στην Καβάλα ήταν ομάδα του Μαζίνιο, τότε στην Τούμπα περιμέναμε να δούμε κάποια νέα πράγματα που θα έφερναν την σφραγίδα του Κούπερ. Ο αγώνας στην Τούμπα τέλειωσε και μπορώ να πω ότι είδαμε πάλι τον Άρη του Μαζίνιο κι όχι του Αργεντίνου. Τολμώ να πω μάλιστα ότι είδαμε μια κακή έκδοση του ''βραζιλιάνικου'' Άρη. Υποθέτω ότι αυτό συνέβη στα πλαίσια της αλλαγής της τεχνικής ηγεσίας. Δεν θα προβώ σε ανάλυση του αγώνα φάση προς φάση, αλλά θα αποτυπώσω κάποια συγκεκριμένα πράγματα που παρατήρησα και κάποιες σκόρπιες σκέψεις.

Είμαι σίγουρος ότι η απουσία του Αμπρέου ανακούφισε τον Σάντος σε μεγάλο βαθμό και ίσως είναι ο λόγος που επέλεξε δυο επιθετικογενή ακραία μπακ (Λίνο και Αραμπατζή). Η κίνηση αυτή του Σάντος αποδείχτηκε σωστή.

Τα δυο αμυντικά χαφ του Άρη, Φερνάντεζ και Ναφτί, δεν μπήκαν ποτέ στο κλίμα του αγώνα, με το κέντρο του Π.Α.Ο.Κ. αποτελούμενο από Π. Γκαρσία, Βιτόλο και Ίβιτς να έχει κυριαρχήσει στον αγωνιστικό χώρο. Ο Σάντος έκρινε ότι η χρησιμοποίηση των Λίνο και Αραμπατζή προσθέτει μία παραπάνω επιλογή στην επίθεση της ομάδας του, ειδικά από την στιγμή που θεωρεί πως το κέντρο του είναι πλήρες. Η ορμητικότητα του ''Δικεφάλου του Βορρά'' με αιχμή του δόρατος τον Βιερίνια, έπεφτε πάνω στον Νασούτι, τον Ρομπέρζ και τον Αράνο, με τον τελευταίο να έχει πολλά προβλήματα από τον Πορτογάλο. Αντίθετα στο άλλο άκρο, ο Νέτο δεν ταλαιπωρήθηκε ιδιαίτερα από τον στατικό Σορλέν. Πάντως, ο Γάλλος στόπερ έδειξε ότι δεν μπορούσε. Η πιο κοντινή του πάσα ήταν 30 μέτρων και γενικά με την παρουσία του δεν βοηθήσε τον Νασούτι. Φάνηκε πόσο πολύ λείπει ο Ρονάλντο Γκιάρο από την άμυνα του Άρη. Προσωπικά θα προτιμούσα τον Κουλουχέρη στη θέση του Ρομπέρζ. Ένα όμως είναι σίγουρο, ότι το κέντρο της άμυνας χρειάζεται ενίσχυση. Αντίθετα, τα κενά του κέντρου άμυνας του Π.Α.Ο.Κ. ενώ υπήρχαν, δεν φάνηκαν.

Ένα άλλο σημείο που οφείλω να σταθώ είναι η επιλογή του 4-4-2 από τον Κούπερ και η υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων των παιχτών του. Ο Αργεντίνος δεν διαχειρίστηκε σωστά το ματς, αλλά δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει. Είναι ακόμα πολύ νωρίς για συμπεράσματα. Το μόνο που καταλογίζω στον Κούπερ είναι η απόφασή του να μην καθίσει στον πάγκο της ομάδας απέναντι στην Καβάλα. Ο Άρης επιτιθόταν μονοδιάστατα από την αριστερή πλευρά με τον Κάλβο, την στιγμή που ο Χαβίτο δεν έκανε ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία του. Ο καλύτερος παίχτης του Άρη κατά την γνώμη μου ήταν ο Κόκε, ο οποίος βρισκόταν παντού και μάλιστα χωρίς πολλές βοήθειες από τον Κάμπορα.

Σημαντικό και το γεγονός ότι από τα πέντε γκολ που μπήκαν, τα τέσσερα προήλθαν από στημένες φάσεις. Μόνο ένα μπήκε από οργανωμένη επίθεση, αυτό που έβαλε ο Μουσλίμοβιτς που είχε να σκοράρει δέκα μήνες στο πρωτάθλημα. Οι φίλοι του Π.Α.Ο.Κ θα πρέπει να πουν ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Άρη για την ανάστασή του.

Και κάτι άλλο τώρα που το θυμήθηκα. Πόσο υπερτιμημένο είναι αυτό το ''μαγευτικό'' πρωτάθλημα της Αργεντινής; Δηλαδή αυτός ο πολυδιαφημισμένος Γκρασιάν τι έχει προσφέρει πλην της εμφάνισης του με τον Παναθηναϊκό; Όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα και μικρό καλάθι.

Σε γενικές γραμμές ο Π.Α.Ο.Κ. του πρώτου ημιχρόνου μπορώ να πω ότι ήταν ελαφρώς καλύτερος από τον Άρη, αλλά όχι κάτι συνταρακτικό. Στο δεύτερο ημίχρονο ο Άρης είχε τις ευκαιρίες, αλλά ο Πορτογάλος καρπουζοψαράς παίζοντας έξυπνα με αντεπιθέσεις πέτυχε το 4-0 και από κει και πέρα αντίο ζωή. Ο Άρης δεν έχει κανένα δικαίωμα να ψάξει για δικαιολογίες. Παρόλα αυτά δικαιούτο τουλάχιστον ένα γκολ. Ο Σάντος για μια ακόμη φορά έπαιξε αυτό που μπορεί και μπράβο του. Δεν υπερεκτιμά τις δυνατότητες της ομάδας του και φυσικά τις δικές του. Δίκαιη η νίκη του ''Δικεφάλου του Βορρά''.

Υ.Γ.1 Καλά την παλεύουν στη Νόβα; Τι άθλια ριπλέι ήταν αυτά που δείχνανε (όταν τα δείχνανε);

Υ.Γ.2 Το συγκεκριμένο ματς το πήρε η Τούμπα ή ο Σάντος;

Υ.Γ.3 Με τη διαιτησία δεν θα ασχοληθώ.

Y.Γ.4 Η ποικιλία είναι αυτή που έτρωγα όταν έβλεπα το ματς.

Φύγαμε για Νότια Αφρική!!!

Είναι ψυχολογικά σημαντικό, όταν παίζεις εκτός έδρας, να ξέρεις ότι και γκολ να δεχτείς δεν αλλάζει κάτι, γιατί πάλι ένα τέρμα χρειάζεσαι. Σε ένα ματς τελείως διαφορετικό από εκείνο του Ο.Α.Κ.Α., η Εθνική μας έκανε ακριβώς αυτό. Μπήκε στο γήπεδο με αυτήν τη λογική με σκοπό να κάνει ότι έκανε και στο πρώτο ματς. Να μη δεχτεί γκολ.

Σε σχέση με τον προηγούμενο αγώνα, μοναδική αλλαγή στο αρχικό σχήμα ήταν αυτή του Γκέκα με τον Χαριστέα. Είχαμε δηλαδή το κλασικό ρεχαγκελιστικό σύστημα 5-4-1. Από την άλλη πλευρά, οι Ουκρανοί παρατάχθηκαν με 4-4-2 με τη μεσαία γραμμή σε ευθεία. Το παιχνίδι ξεκίνησε όπως ακριβώς περιμέναμε. Η Ουκρανοί μπήκαν δυνατά και προσπάθησαν να κυριαρχήσουν στον αγωνιστικό χώρο. Είναι πολύ δύσκολο να τιθασεύσεις τις ορμές σου και να μην παρασυρθείς από τη δύναμη της έδρας. Εμείς το επιτύχαμε αυτό τις προάλλες. Οι Ουκρανοί μπήκαν για να καθαρίσουν το ματς. Το πρώτο δεκάλεπτο άνηκε στην ομάδα του Μιχαϊλιτσένκο και μάλιστα είχαν και ευκαιρία με τον Σεφτσένκο να ανοίξουν το σκορ. Η Ελλάδα άρχισε να ανεβαίνει και είχε δυο καλές στιγμές με την κεφαλιά του Σαμαρά, από εκτέλεση φάουλ του Καραγκούνη στο 11' λεπτό και τη φάση του Σαλπιγγίδη, ύστερα από γύρισμα του Σπυρόπουλου στο 19' λεπτό.

Ο τραυματισμός του Παπασταθόπουλου στο 29' λεπτό δεν αλλάζει κάτι. Ο Γερμανός τραβάει άσσο από το μανίκι του και περνάει τον Πλιάτσικα στον αγώνα. Ο βαψομαλλιάς πηγαίνει δεξιά και ο Βύντρα μετατοπίζεται στο κέντρο της άμυνας παρέα με τον Κυργιάκο και τον Μόρα. Δυο λεπτά αργότερα, ύστερα από καταπληκτική κάθετη πάσα 20 μέτρων από το Σαμαρά, ο Σαλπιγγίδης τρυπάει το κέντρο άμυνας των Ουκρανών και με αριστερό πλασέ στέλνει τη μπάλα στην αριστερή γωνία του Πιατόφ. Και να σκεφτεί κανείς ότι δεν ήθελα τον Σαμαρά βασικό. Αμέσως αναρωτήθηκα πόσο σημαντικό ήταν να μείνει έτσι το σκορ μέχρι το τέλος του ημιχρόνου. Ένα σουτ του Σεφτσένκο, ύστερα από ωραία υποδοχή της μπάλας από πλάγια θέση δεν ανησύχησε τον Τζόρβα. Στο επόμενο λεπτό, υπάρχει υποψία φάσης μετά από αναμπουμπούλα στην περιοχή μας. Το ημίχρονο έληξε με την Εθνική μας να προηγείται.

Μετά το γκολ είδα τα ακραία μπακ των Ουκρανών να ανεβαίνουν ολοένα και περισσότερο, ειδικά τον Ρακίτσκι από δεξιά, τον Αλίγεφ να κάνει πολύ καλό παιχνίδι, αντίθετα με τον Μιλέφσκι που ήταν εξαφανισμένος και έναν Τίμοστσουκ να προσπαθεί να συμμαζέψει το κέντρο.

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με τις δυο ομάδες να μην έχουν αλλαγές στις συνθέσεις τους. Στο 54' λεπτό, φάση από το πουθενά για την Ουκρανία, ύστερα από εκτέλεση φάουλ του Ρακίτσκι (δεν υπήρχε παράβαση). Ήταν φανερό ότι το παιχνίδι θα άνοιγε επικίνδυνα και όσο περνούσε ο χρόνος θα βρίσκαμε περισσότερο χώρο. Τότε ο Μιχαϊλιτσένκο κάνει μια αδιανόητη αλλαγή, αντικαθιστώντας τον δραστήριο Αλίγεφ με τον Σελέζνοφ. Η Ουκρανοί εντείνουν την πίεση προς την ελληνική ομάδα με τον ορεξάτο Σεφτσένκο να απειλεί για μια ακόμη φορά τον Τζόρβα. Νέα φάση στο 60' λεπτό με σουτ του νεοεισελθέντα Σελέζνοφ, λίγο άουτ. Ψάχνουν το γκολ απεγνωσμένα. Ο Γερμανός βάζει τον Γκέκα στη θέση του (πολύ καλού) Σαμαρά με το Χαριστέα να περνάει δεξιά και τον παίχτη της Λεβερκούζεν στην κορυφή. Ο τεχνικός των γηπεδούχων αποσύρει τον νωχελικό Μίχαλικ και αλλάζει το σύστημα σε 4-4-2 με την μεσαία γραμμή σε ρόμβο με μοναδικό αμυντικό χαφ τον Τίμοστσουκ. Η Ουκρανία επιμένει με τον προωθημένο Ρακίτσκι να επιχειρεί σουτ και τον Τζόρβα να μπλοκάρει.

Οι χώροι είναι καλά κλεισμένοι από την ελληνική ομάδα, πράγμα που υποχρεώνει τους παίχτες της Ουκρανίας να επιτίθενται χωρίς πλάνο. Νέα απεγνωσμένη κίνηση από τον προβληματισμένο Μιχαϊλιτσένκο, βάζοντας τον Γκούσεφ στο γήπεδο. Ο Ρεχάγκελ απαντάει αλλάζοντας τον ακούραστο Χαριστέα με τον Τζιόλη στο 71' λεπτό, ακριβώς τη στιγμή που χρειαζόμασταν φρέσκα ποδάρια στο κέντρο. Οι γραμμές είναι πολύ κοντά μεταξύ τους και οι διάδρομοι κλειστοί με τους Έλληνες να ψάχνουν την κόντρα. Οι γηπεδούχοι επιτίθενται με ανορθόδοξο τρόπο μη μπορώντας να διασπάσουν την καλά οργανωμένη ελληνική άμυνα, παρόλα τα προβλήματα τραυματισμών που είχε. Ο Κατσουράνης γυρνάει να καλύψει τον Μόρα, ο οποίος με το ζόρι περπατάει. Η Ουκρανοί όμως απλά δεν μπορούν. Μάλιστα στο 89' λεπτό ο Σαλπιγγίδης βγάζει φοβερή κάθετη πάσα στον Γκέκα που κόβεται τελευταία στιγμή από τον Κόμπιν.

Το παιχνίδι λήγει με τους αλαζόνες Ουκρανούς να αποκλείονται και τον Σεφτσένκο να κλαίει σα μικρό παιδί στο κέντρο του γηπέδου. Πάντως, αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί, οι Ουκρανοί δικαιούντο ένα γκολ. Πάρα πολύ μεγάλη νίκη με όλους τους Έλληνες παίχτες να έχουν παίξει λες και ήταν το τελευταίο τους παιχνίδι. Πραγματικά δεν υστέρησε κανένας. Ο Γερμανός σε τεράστια κέφια σήμερα έδωσε στην ομάδα ότι χρειαζόταν. Σωστό σύστημα, σωστή διάταξη και σωστές αλλαγές. Κάναμε ακριβώς αυτό που έπρεπε. Το εκατοστό παιχνίδι του ''Ρεχακλή'' στον πάγκο της Εθνικής μας ομάδας συνοδεύτηκε με μια ακόμη σπουδαία επιτυχία. Μέσα σε οχτώ χρόνια μας μετέτρεψε από μικρομεσαία ομάδα σε άκρως υπολογίσιμο αντίπαλο. Παρόλα τα ελαττώματα και τα κολλήματα που έχει κατά καιρούς ένα πράγμα έχω να πω. Ευχαριστούμε Ρεχάγκελ.

Υ.Γ.1. Όπως είπε και το Κουρκούτι μετά το τέλος του παιχνιδιού, παρακολουθήσαμε σήμερα εμφάνιση από Euro.

Υ.Γ.2 Α ρε Σαλπιγγίδη πόσο δίκιο έχεις για το ''καλοπροαίρετο'' κράξιμο που τρώτε.

Έχουμε και δεύτερο ημίχρονο

Στο ματς του Ολυμπιακού Σταδίου η Ελλάδα αναμετρήθηκε με την Ουκρανία στα πλαίσια των αγώνων μπαράζ για την πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 που θα διεξαχθεί στη Νότια Αφρική. Αυτό ήταν το πρώτο από τα δυο ματς που θα παίξουν αντιμέτωπες οι δυο ομάδες. Πρωταρχικός σκοπός και των δυο ομάδων ήταν να μη δεχτούν γκολ. Ειδικά η Ελλάδα δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση να δεχτεί εντός έδρας γκολ, καθώς σε μια τέτοια περίπτωση το έργο της στον επαναληπτικό θα γινόταν πολύ δύσκολο.

Η Εθνική μας ξεκίνησε με σύστημα 5-2-3 (ή 5-4-1 αν προτιμάτε). Κυργιάκος και Παπασταθόπουλος αποτελούσαν το κεντρικό αμυντικό δίδυμο με τον Μόρα να ''σκουπίζει''. Η δεξιά μας πλευρά αποτελούταν από τον Βύντρα και τον Σαλπιγγίδη, ενώ η αριστερή από τον Σπυρόπουλο και τον Σαμαρά. Στο κέντρο ήταν ο Κατσουράνης με τον Καραγκούνη και μοναδικός προωθημένος ο Φάνης Γκέκας. Κλασική συνταγή Ρεχάγκελ δηλαδή. Από την άλλη πλευρά ο προπονητής της Ουκρανίας Μιχαϊλιτσένκο παρέταξε στο γήπεδο ένα 4-4-2. Ήταν φανερό ότι ο Γερμανός φοβόταν το παιχνίδι και δεν ήθελε (ορθώς) σε καμία περίπτωση να δεχτούμε γκολ, ενώ αντίθετα ο Ουκρανός με δυο επιθετικούς στο ματς έψαχνε το τεμάχιο.

Το πρώτο ημίχρονο κυλούσε ομαλά, χωρίς κάτι ιδιαίτερο από τις δυο ομάδες με την Εθνική μας να έχει στο πρώτο τέταρτο μια ελαφρά υπεροχή. Οι χώροι ήταν κλεισμένοι, ο Σεφτσένκο με τον Μιλέφσκι ήταν καλά μαρκαρισμένοι από τους Κυριάκο και Παπασταθόπουλο και ο κινητικός Σαλπιγγίδης δημιουργούσε προβλήματα στον Ρακίτσκι. Ένα τέτοιο ρήγμα δημιουργήθηκε στο 16' λεπτό, όταν ο Σαλπιγγίδης ξέφυγε, έκανε την παράλληλη μπαλιά στον Γκέκα, αλλά το γκολ ακυρώθηκε (λανθασμένα) ως οφσάιντ. Κακή εκτίμηση από τον βοηθό, ο οποίος σήκωσε σημαία με το που πήρε την κάθετη ο Σαλπιγγίδης. Από εκείνο το σημείο και μετά ο ρυθμός έπεσε. Οι διεθνείς μας δεν ήταν ορεξάτοι και κάναν πολλά λάθη στη μεσαία γραμμή με τρανό παράδειγμα τον Σαμαρά, ο οποίος σε πολλές φάσεις θύμιζε τρία πουλάκια κάθονται. Ατομικές ενέργειες, κακές επιλογές, ενώ ''φρόντιζε'' να συγκλίνει προς το κέντρο και να αφήνει ξεκρέμαστο τον Σπυρόπουλο από την αριστερή πλευρά.

Η άμυνα πάντως ήταν αξιόπιστη. Το πόσο καλά κλεισμένοι ήταν οι Σεφτσένκο και Μιλέφσκι φαίνεται από το ότι έβγαιναν έξω από την μεγάλη περιοχή για να πάρουν μπάλα. Στο τελευταίο δεκάλεπτο οι διεθνείς μας πίεσαν και προσπάθησαν να φτάσουν στο γκολ. Η μεγαλύτερη φάση του αγώνα ήρθε στο 44' λεπτό ύστερα από σέντρα φάουλ του Καραγκούνη με τον Γκέκα να μην μπορεί να στείλει τη μπάλα στα δίχτυα του Πιατόφ. Με το τέλος του πρώτου ημιχρόνου περίμενα αλλαγές από τον Ρεχάγκελ με πρώτη και καλύτερη την αντικατάσταση του Σαμαρά.

Στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου δεν άλλαξε ακριβώς τίποτα. Σκεφτόμουν ότι όποιος είχε την τύχη να βάλει γκολ θα κέρδιζε και το παιχνίδι αν και φαινόταν ότι δύσκολα θα ξέφευγε από την ισοπαλία. Μάλλον και οι δυο ομάδες θα έμεναν ευχαριστημένες με το Χ. Η ελληνική άμυνα στεκόταν στο ύψος των περιστάσεων, αλλά ο ύπνος του Μόρα στο 56' λεπτό και το σουτ του Μιλέφσκι, λίγο έλειψε να φέρει τα πάνω κάτω. Εννιά λεπτά αργότερα, ο Γερμανός κάνει μια ακατανόητη αλλαγή. Αποσύρει τον (απελπιστικά μόνο) Γκέκα για να περάσει τον Χαριστέα. Και σαν να μην έφτανε αυτό αντικαθιστά τον Σαλπιγγίδη και βάζει τον Μήτρογλου. Ο Χαριστέας πέρασε δεξιά και ο Μήτρογλου στην κορυφή. Δεν μπορώ να καταλάβω τι περίμενε ο Γερμανός από αυτές τις αλλαγές, ειδικά τη στιγμή που το σύστημα παρέμεινε ίδιο και απαράλλαχτο.

Η Ουκρανία όσο κυλούσε ο χρόνος κέρδιζε όλο και περισσότερα μέτρα στον αγωνιστικό χώρο. Αυτό οφειλόταν στην κυριαρχία των Τίμοστσουκ και Μίχαλικ στην μεσαία γραμμή και στην ταυτόχρονη αγωνιστική πτώση του Κατσουράνη και του Καραγκούνη. Μάλιστα ο Μίχαλικ είχε και ένα καλό μακρινό σουτ που απέκρουσε ο Τζόρβας. Από κει και ύστερα η Ελλάδα προσπάθησε αλλά δεν απείλησε ιδιαίτερα τον Πιατόφ. Ένα καλό σουτ του Σαμαρά στο 80' λεπτό και μια κεφαλιά του Κυργιάκου στις καθυστερήσεις ολοκλήρωσε τις προσπάθειες των διεθνών μας.

Έχω να σταθώ, όμως, σε κάποια σημεία που θεωρώ κρίσιμα. Καταρχήν, δεν είναι δυνατόν να βγάζεις τον πρώτο σκόρερ των προκριματικών (Γκέκας) για να περάσεις στην κορυφή τον Μήτρογλου. Μιλάμε για έναν παίχτη που χώνεται σε όλες τις φάσεις και σου κάνει την μισή ευκαιρία γκολ. Κι εσύ μου βάζεις τον Μήτρογλου; Ε όχι ρε Γερμανέ! Αδιανόητη, επίσης, η έξοδος του Σαλπιγγίδη από τον αγωνιστικό χώρο. Μόνιμη πηγή κινδύνου από την αριστερή πλευρά των Ουκρανών και δεν το εκμεταλλευτήκαμε στο δεύτερο ημίχρονο. Με τις αλλαγές αυτές χάσαμε πλήρως τον προσανατολισμό μας. Ειλικρινά δεν μπορούσα να καταλάβω τι επιδιώκαμε, σε αντίθεση με την ομάδα του Μιχαϊλιτσένκο που ήξερε τι ζητούσε μέσα στο γήπεδο, είχε αγωνιστικό πλάνο. Λάθος και η μη ενίσχυση της μεσαίας γραμμής με φρέσκα ποδάρια από την στιγμή που ο Κατσουράνης και ειδικά ο Καραγκούνης κουράστηκαν. Τέλος, δέχομαι το ρίσκο που πήρε ο Γερμανός να μην έχει ούτε ένα καθαρό αμυντικό χαφ στην αρχική εντεκάδα, αλλά όχι και και να μην έχουμε αμυντικό στον πάγκο.

Το αποτέλεσμα είναι απολύτως φυσιολογικό. Πρόκειται αναμφίβολα για ύπουλο σκορ, καθώς ένα εκτός έδρας γκολ από την Εθνικής μας θα κάνει τους Ουκρανούς να τρέχουν και να μην φτάνουν. Πάντως, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να ζητάμε κάτι περισσότερο από τον αγώνα. Το σκορ αντικατοπτρίζει πλήρως την εικόνα του παιχνιδιού. Το δεύτερο ημίχρονο θα διεξαχθεί την Τετάρτη στο Ντόνετσκ. Ας ελπίσουμε ότι θα περάσουμε.

Υ.Γ.1 Τι θα γίνει ρε Καραγκούνη; Παίξε μπάλα και σταμάτα τις κλάψες. Όλο φρου και φρου θες...

Υ.Γ.2 Άλλοι Έλληνες παίχτες δεν υπάρχουν ρε γαμώτο;

Σαρδέλες και Αστακοί

Ως καλύτερος προπονητής για την περσινή αγωνιστική περίοδο βραβεύτηκε ο Φερνάντο Σάντος. Έτσι έκρινε ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών (Π.Σ.Α.Π.). Το βραβείο το παρέλαβε ο ίδιος μιλώντας μάλιστα στα ελληνικά! Οι δηλώσεις του μετρημένες και ταπεινές. Και δεν είναι η πρώτη φορά που ανακηρύσσεται καλύτερος προπονητής στην Ελλάδα. Ήταν τυχαίο; Φυσικά κι όχι. Ναι αλλά γιατί ο Σάντος θα αναρωτηθεί κάποιος; Μήπως κέρδισε κάποιο τίτλο; Όχι δεν κέρδισε. Τότε; Η απάντηση είναι απλή. Το άξιζε.

Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2007, μία μόλις αγωνιστική μετά την έναρξη του πρωταθλήματος, ο τότε πρόεδρος Θοδωρής Ζαγοράκης απολύει άκομψα τον Γιώργο Παράσχο και στη θέση του προσλαμβάνει τον Φερνάντο Σάντος. Γνωστό όνομα στο ελληνικό κοινό από την θητεία του στην Α.Ε.Κ. και το σύντομο πέρασμά του από τον Παναθηναϊκό. Τι επακολουθεί; Μία κάκιστη σεζόν με τον Π.Α.Ο.Κ. να τερματίζει ένατος, ανήμπορος να πάρει αποτέλεσμα εκτός έδρας. Το κοινό του Π.Α.Ο.Κ. έβλεπε την ομάδα απλά να μην μπορεί να κάνει σχεδόν τίποτα σωστά και (δικαίως) αγανακτούσε. Ο Ζαγοράκης όμως είχε άλλη άποψη.

Η δεύτερη σεζόν ήταν ονειρική για τον ''Δικέφαλο του Βορρά''. Ούτε ο πιο φανατικός υποστηρικτής της ομάδας δεν περίμενε τέτοια πορεία. Το τέλος της περιόδου βρίσκει την ομάδα στην δεύτερη θέση, αλλά στα play off χάνει το όποιο πλεονέκτημα διέθετε. Η γκρίνια προς τον Πορτογάλο αμείωτη. Τον κατηγορούν μεταξύ άλλων ότι είναι ηττοπαθής, συντηρητικός, αντικοινωνικός, ανίκανος να αντιμετωπίσει τα κρούσματα απειθαρχίας και τέλος ότι αυτό που παίζει δεν είναι μπάλα. Ο Ζαγοράκης κλείνει τα αυτιά του για μια ακόμη μία φορά.

Κι ερχόμαστε στην φετινή αγωνιστική περίοδο, κατά την οποία τα πράγματα δεν ξεκινούν καλά για τον Π.Α.Ο.Κ. Η προετοιμασία δεν εκτυλίσσεται ομαλά. Ο Βρύζας ψάχνει εναγωνίως παίχτες. Υπάρχουν τραυματισμοί. Η γκρίνια όμως σταθερή. Προσοχή! Όχι γκρίνια προς τον Ζαγοράκη. Ποτέ γκρίνια προς τον πρόεδρο. Φαίνεται ότι κάποιοι λατρεύουν να μισούν τον Πορτογάλο. Μήπως πρόκειται για αχαριστία; Ίσως.

Το θέμα είναι ότι η ομάδα αυτή την στιγμή βρίσκεται στην τρίτη θέση με όχι και τόσο καλές εμφανίσεις. Η ομάδα δεν τραβάει, η άμυνα δεν είναι τόσο αξιόπιστη όσο πέρυσι, η επίθεση μοιάζει προβληματική. Οι παίχτες δεν φαίνεται να είναι φορμαρισμένοι, με εξαίρεση τον Βιερίνια, τον Π. Γκαρσία, άντε και τον Ίβιτς. Η αλήθεια είναι ότι έχει και αρκετή δόση τύχης. Φταίει ο Σάντος; Η απάντηση δεν δίνεται τόσο εύκολα. Σίγουρα έχει μερίδιο ευθύνης, καθώς δεν φαίνεται πρόθυμος να αλλάξει το σύστημα. Προτιμά να παίζει με έναν επιθετικό μέχρι να πεθάνει ο Χαϊλάντερ. Επίσης, φοβάται να πάρει ρίσκα. Θέλει να πάει στα σίγουρα. Λάθος και το ότι δεν επέμεινε για την απόκτηση επιθετικού παίχτη, αλλά διώχνει και τον Αναστασάκο.

Αυτό το υλικό έχει όμως. Τις σαρδέλες όπως είχε πει κάποτε. Τι θέαμα μπορεί να παρουσιάσει με τις ''σαρδέλες''; Πως να τα βάλει με τους ''αστακούς''; Και ερχόμαστε στο μεγάλο ερώτημα. Αποτέλεσμα ή θέαμα; Ο Σάντος είναι ρεαλιστής και προφανώς κυνηγάει το πρώτο. Οι οπαδοί όμως τι προτιμούν; Αν τους ρωτήσεις θα σου πουν το δεύτερο. Αν φύγει ο Σάντος δηλαδή θα δουν θέαμα; Μήπως στην περίπτωση που φύγει ο Πορτογάλος καταλάβουν πόσο λάθος έκαναν;

Ο Σάντος κατάφερε να δώσει στην ομάδα αγωνιστική ταυτότητα και σαφείς προσανατολισμούς. Δημιούργησε μια ομάδα που ξέρει τι ζητάει μέσα στο γήπεδο, διαθέτοντας περιορισμένο μπάτζετ. Κατάφερε να στεριώσει στην ομάδα της Θεσσαλονίκης, χωρίς την στήριξη των οπαδών και των Μ.Μ.Ε. Ο μόνος που τον στήριζε ήταν ο Ζαγοράκης. Τώρα που ο Βρύζας έγινε Ζαγοράκης θα έχει την ίδια στήριξη; Δεν νομίζω. Ο χρόνος θα δείξει.

Υ.Γ.1 Γιατί όταν κερδίζει ο Π.Α.Ο.Κ. ένα ματς το παίρνει ο λαός, αλλά όταν δεν κερδίζει το χάνει ο Σάντος;