Υ.Γ.1 Πέρα από το χαβαλέ με τις φωτογραφίες, στην επόμενη ανάρτηση θα υπάρξει ουσιαστική ανάλυση για τον φετινό Ολυμπιακό.
Υ.Γ.2 Θα ακολουθήσουν κι άλλες φωτογραφίες από Παναθηναϊκό, Π.Α.Ο.Κ., Superleague και φυσικά Αρειανάρα.
Υ.Γ.3 Ο Παναθηναϊκός κέρδισε τη Σιένα. Αν παίξει όπως χθες θα μπορέσει να κερδίσει τη Μακάμπι;
Υ.Γ.4 Μπασκετική Αρειανάρα, κάνε το χρέος σου.
Υ.Γ.5 Συγχωρέστε με, αλλά εκτός συγκλονιστικού απροόπτου δεν θα ασχοληθώ με τα ελληνικά play off.
Υ.Γ.6 Ένα τεράστιο ευχαριστώ στους μαθητές μου για αυτά που μου γράψανε, κατά την (πρόχειρη) αξιολόγηση του μαθήματος και του διδάσκοντα. Με συγκίνησαν τα μπάσταρδα.
Υ.Γ.7 Οι Warlord γράφουν και οι AC/DC (ψιλο)διασκευάζουν. Από Soliloquy στο τραγούδι που ακολουθεί.
Flying on a free flight, driving all night, with my machinery, 'cause I, I got the power, any hour, to show the man in me...let me put my love into you, babe, let me put my love on the line, let me put my love into you, babe, let me cut your cake with my knife, oh, like a fever, burning faster, you spark the fire in me, crazy feelings, got me reeling, they got me raising steam...
Έχουμε πει κατά καιρούς ότι το να παίζεις άμυνα είναι σχετικά εύκολο. Κυρίως, απαιτείται δουλειά, πειθαρχία και προσήλωση στο αμυντικό πλάνο που οριοθετεί ο προπονητής. Όμως, τι εννοούμε όταν λέμε άμυνα; Τεχνητό οφσάιντ; Μεγάλο μήκος στον άξονα; Ασφυκτικό πρέσινγκ; Χαλαρή επιτήρηση του αντιπάλου; Ζώνη ή ζώνες; Μαν του μαν; Κατενάτσιο; Συνδυασμός των παραπάνω; Το σίγουρο είναι ότι πρέπει να υπάρχουν τρεξίματα και αλληλοκαλύψεις. Επιπλέον, δεν αρκεί απλά να λες ''παίζω άμυνα'':πρέπει να προσδιορίσεις τον σκοπό. Προσπαθείς να μη δεχτείς γκολ, αλλά με ποιον τρόπο; Αμύνεσαι για να αναγκάσεις τον αντίπαλο να υποπέσει σε λάθος; Αμύνεσαι για να κλέψεις μπάλες; Αμύνεσαι υπέρ βωμών και εστιών; Ένας σοβαρός προπονητής όταν θέτει τον σκοπό του αμυντικού πλάνου συνήθως προσαρμόζεται στο να κλέβει μπάλες. Ο λόγος; Να αποκτήσει (γρήγορα) κατοχή μπάλας και (ενδεχομένως) να πιάσει τον αντίπαλο σε συνθήκες ανοργάνωτης άμυνας. Πώς αλλιώς θα σκοράρεις αν δεν έχεις το τόπι στα πόδια σου; Αφού εξακριβώσεις το είδος και τον σκοπό της άμυνας, πρέπει να επιλέξεις το ιδανικό σύστημα και την ιδανική διάταξη σε απόλυτη συνάρτηση με τους παίχτες που διαθέτεις και τις ιδιαίτερες συνθήκες του εκάστοτε αγώνα. Παράλληλα, οφείλεις να λάβεις σοβαρότατα υπόψη σου τα κιλά της φανέλας που φοράνε οι παίχτες σου.
Αν έχεις ταλαντούχους τύπους που γουστάρουν το άναρχο ποδόσφαιρο και γουστάρουν να τρέχουν με (και χωρίς) την μπάλα, τι σόι κοντρολαρισμένο ποδόσφαιρο να παίξεις; Προφανώς, θα επιλέξεις την κόντρα και το ανοιχτό γήπεδο. Υπενθυμίζω ότι το ατομικό ταλέντο συνάδει με την απροβλεψιμότητα. Προσοχή: μια μεγάλη ομάδα, ως προς τον τρόπο παιχνιδιού, πρέπει να είναι (απόλυτα) προβλέψιμη, ενώ οι παίχτες που εφαρμόζουν το αγωνιστικό πλάνο πρέπει να είναι ακριβώς το αντίθετο. Το πρόβλημα παρουσιάζεται όταν ο προπονητής προσπαθεί να καλουπώσει αυτούς τους παίχτες και να τους μετατρέψει σε κάτι που δεν είναι και μάλλον δεν θα γίνουν ποτέ. Το πρόβλημα εντείνεται όταν βρεθείς με την πλάτη στον τοίχο κι ο μόνος τρόπος για να σωθείς είναι να βγάλεις τα καλούπια. Όμως, γιατί τα είχες βάλεις εξαρχής; Δεν καταλαβαίνεις ότι με αυτόν τον τρόπο η προβλεψιμότητα της ομάδας πάει στο βρόντο; Το αποτέλεσμα είναι να παρουσιάζεις μετριότατη εικόνα. Ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μια ομάδα που έχει στο παλμαρέ της εννέα κύπελλα πρωταθλητριών και δυο κύπελλα Ουέφα. Ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μια ομάδα, της οποίας η φιλοσοφία είναι συνυφασμένη με την επίθεση, την ορμητικότητα και το θέαμα. Ας μην ξεχνάμε ότι οι ίδιοι οι οπαδοί της αρχίζουν την γιούχα όταν βλέπουν ότι η ομάδα δεν παράγει φάσεις και δεν πετυχαίνει γκολ. Ας μην ξεχνάμε ότι η ίδια η ομάδα είναι μεγαλύτερο μέγεθος από τον αλαζόνα και εγωιστή προπονητή που κάθεται στον πάγκο της. Νομίζω ότι η τελευταία πρόταση είναι μακράν η σημαντικότερη. Το χειρότερο είναι ότι ο ίδιος δεν το καταλαβαίνει ή για να το θέσω καλύτερα δεν θέλει να το καταλάβει. Το χείριστο είναι ότι αρχίζουν να το καταλαβαίνουν όλοι οι άλλοι.
Σε αντίθεση με την άμυνα, η επίθεση απαιτεί ορισμένες αρετές, οι οποίες σπάνια προκύπτουν μέσα από την προπόνηση. Η ποδοσφαιρική ευφυΐα αναπτύσσεται, αλλά δεν ξεφυτρώνει μόνη της. Όμως, ανατέλλουν κάποια ερωτήματα σχετικά με τον τρόπο επίθεσης. Για παράδειγμα, θα κάνεις παιχνίδι από τον άξονα ή θα πλαγιοκοπήσεις; Θα προκρίνεις κάποιον παίχτη ως κρυφό κυνηγό; Θα ανεβαίνουν τα ακραία μπακ; Θα παίξεις με target man; Θα υπάρχουν εναλλαγές θέσεων; Θα έχεις δώσει ελευθερία κινήσεων σε κάποιον συγκεκριμένο παίχτη; Μήπως θα επιλέξεις ένα συνδυασμό όλων αυτών; Αναφορικά με τον σκοπό τα πράγματα απλοποιούνται σε μέγιστο βαθμό: πολύ απλά πρέπει να βάλεις περισσότερα γκολ από τον αντίπαλό σου. Επομένως, καταρτίζεις την επιθετική γραμμή ανάλογα με τους διαθέσιμους παίχτες και τις ανάγκες του αγώνα. Όμως, για να πετύχεις περισσότερα τέρματα από τον αντίπαλό σου πρέπει να έχεις και αξιόπιστη αμυντική λειτουργία. Σημαντικό είναι να θυμάσαι ότι όσο καλή άμυνα και να παίζεις αν δεν μπορείς να βάλεις την μπάλα στο πλεχτό δεν υπάρχει προκοπή. Τι να συμβαίνει, άραγε, όταν διαθέτεις πειθαρχημένους παίχτες με άψογη φυσική κατάσταση, ποδοσφαιρικό μυαλό και τακτική παιδεία - συνοδευόμενη με αξιοθαύμαστη τακτική συνέπεια - που συγκροτούν ένα συμπαγές σύνολο σε άμυνα και επίθεση; Θεωρώ πως όλοι γνωρίζουμε την απάντηση.
Αν έχεις δημιουργικούς τύπους που παίζουν σε λίγα τετραγωνικά και προτιμούν τις μικρές και πολλές πάσες, τι σόι αντεπίθεση να βγάλεις; Προφανώς, θα παίξεις ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Και θα εφαρμόσεις αυτόν τον τρόπο παιχνιδιού, ανεξαιρέτως ποιον έχεις απέναντί σου. Η προβλεψιμότητα που λέγαμε παραπάνω. Φυσικά, στα ματς υψηλής έντασης ο προπονητής θα βάλει τις δικές του πινελιές. Ποιος προπονητής; Αυτός που δεν προσπαθεί να μετατρέψει τους ποδοσφαιριστές του σε κάτι που δεν είναι και δεν θα γίνουν ποτέ. Αυτός που έχει εμφυσήσει στους παίχτες του έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας. Αυτός που τους εμπνέει να παίξουν αυτό που ξέρουν στο μέγιστο βαθμό. Και το ξέρουν καλά οι άτιμοι. Διότι, αυτό που γίνεται είναι η μετουσίωση της θεωρίας σε πράξη ακριβώς στον απόλυτο βαθμό.
Αυτό που βλέπουμε είναι ποδόσφαιρο. Αγνό, καθαρό, απλό ποδόσφαιρο. Και η απλότητα συνάδει με την τελειότητα. Κι όταν δεν θες ή δεν μπορείς να κατανοήσεις κάτι, αναμενόμενο είναι να το χλευάσεις. Να το μειώσεις. Να το υποβαθμίσεις. Να γκρινιάξεις. Να δικαιολογηθείς. Ίσως, διότι, ο εγωκεντρισμός σου δεν σου επιτρέπει να δεις την αλήθεια κατάματα. Κι όταν δεν καταλαβαίνεις τα λάθη σου και δεν διορθώνεσαι μέσα από αυτά, τότε είναι βέβαιο με μαθηματική ακρίβεια ότι θα τα ξανακάνεις. Όταν δεν καταλαβαίνεις γιατί χάνεις, τότε το ενδεχόμενο να ξαναχάσεις - και μάλιστα με παρόμοιο τρόπο - είναι κάτι παραπάνω από ορατό. Κι όταν γράφω ήττα δεν εννοώ μόνο αγωνιστικά. Ο Κάνθαρος είναι της άποψης ότι άνθρωπος που δεν ξέρει να χάνει, δεν ξέρει να κερδίζει. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην μπάλα. Τέλος, δηλώνω ότι είμαι χαρούμενος που προκρίθηκε το ποδόσφαιρο. Είμαι χαρούμενος που παρακολουθώ ιδίοις όμμασι αυτήν την ομάδα. Ελπίζω να είστε κι εσείς.
Υ.Γ.1 Δεν ξέρω από βέσπα. Ούτε γνωρίζω πως να παριστάνω τον σωματοφύλακα ενός βουλευτή, τον ποιητή και τον κλώνο του πράκτορα 007. Είμαι καλοφαγάς, αλλά δεν μπορώ να φάω δέκα μακαρονάδες. Δεν έχω πέντε αδερφές να παντρέψω και σχετικά πρόσφατα ξαναήρθαν οι Γερμανοί. Ενδεχομένως να είμαι καλός άνθρωπος, αλλά σίγουρα δεν είμαι ο Καζαμπούμπου. Κι όσες φορές έχω πάει στο αστυνομικό τμήμα, ποτέ δεν έχω εισπράξει σφαλιάρα από κάποιον που προσποιείται τον αστυφύλακα. Είσαι τιτανοτεράστιος ρε Βέγγο. Τιτανοτεράστιος.
Υ.Γ.2 Υπενθυμίζω για πολλοστή φορά ότι δεν αναφέρομαι σε αποτελέσματα, αλλά στην αγωνιστική παρουσία των ομάδων.
Υ.Γ.3 Όσο περνούσαν τα χρόνια, τόσο άλλαζε ο ήχος τους. Ίσως, διότι, το ίδιο έπραξαν και οι Paradise Lost, ασχέτως αν οι My Dying Bride ακόμη αντιστέκονται. Το κομμάτι που ακολουθεί προέρχεται από το δεύτερο άλμπουμ των Anathema. Πιάνο και πάλι πιάνο.
Ο άρχοντας του γηπέδου ήταν -μακράν του δευτέρου- ο Ντιόπ. Κάποια στιγμή πίστεψα ότι είχε βάλει μαγνήτες στην μπάλα. Όπου πήγαινε το τόπι, βρισκόταν κι αυτός. Η επιβλητική του παρουσία εξαφάνισε τον Σφακιανάκη και τον κράτησε μακριά από την περιοχή του Σάχα, ενώ περιόρισε σημαντικά τα τρεξίματα του αειθαλούς Νέμπε. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να εμφανιστεί αστάθεια στο κεντρικό αμυντικό δίδυμο του Ατρομήτου. Οι Μπαζίνσκι και Ολιβέιρα δεν μπορούν να συνθέσουν καλή δυάδα και συναγωνίζονται για το ποιος θα κάνει τις περισσότερες γκάφες σε κάθε ματς. Βέβαια, παίζει ρόλο και το γεγονός ότι η άμυνα του Ατρομήτου ανεβαίνει πολύ ψηλά. Εντολές Δώνη.
Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στον αθόρυβο Μάκο, ο οποίος στήριξε ικανοποιητικά τον Ντιόπ και μάλιστα από τη στιγμή που βγήκε ο Σκόκο κάλυπτε και τον Γεωργέα. Επομένως, με την Α.Ε.Κ. να ελέγχει το κέντρο, ο Ατρόμητος δεν μπορούσε να πάρει μέτρα στο γήπεδο. Πριν το ματς, θεωρούσα ότι θα βλέπαμε καλό παιχνίδι, διότι και οι δυο ομάδες αρέσκονται στο να παίζουν ανοιχτό ποδόσφαιρο. Δυστυχώς, το πρώτο μέρος ήταν μετριότατο. Στο δεύτερο ημίχρονο η ένταση ανέβηκε κι ο Ατρόμητος εμφανίστηκε πειθαρχημένος για να γυρίσει το σκορ, αλλά δεν τα κατάφερε. Από το ξεκίνημα του δεύτερου μέρος μέχρι το 65' λεπτό η ομάδα πίεσε, έκανε φάσεις, αλλά μετά κουράστηκε. Ο Καμαρά δεν έδωσε όσα μπορούσε, ο Αναστασάκος είναι αργό και βαρύ κορμί κι ο Σαγκανόφσκι με τον Νάστο αδυνατούσαν να δημιουργήσουν ρήγμα από την ελλειμματική δεξιά πλευρά της Α.Ε.Κ. Μόλις είδα τους παίχτες του Δώνη να αρχίζουν τις γιόμες, σκέφτηκα ότι το έργο τελειώνει. Μόλις είδα τον Χιμένεθ να βγάζει τον Μπλάνκο για να βάλει τον Καφέ, σκέφτηκα ότι το έργο τέλειωσε. Ένας Χιμένεθ που από τον πάγκο δεν έκανε τίποτα απολύτως. Υποθέτω ότι τον βοήθησε η ροή του ματς.
Φυσικά, η Α.Ε.Κ. δεν έπαιξε καμιά σπουδαία μπάλα. Ειδικά, στο δεύτερο ημίχρονο θύμιζε θεατή που έβλεπε δωρεάν το παιχνίδι. Δεν ισχύει το ίδιο για τον Δέλλα, ο οποίος έδωσε πολύτιμες βοήθειες στον άξονα. Θεωρώ ότι αν είχε πιο γρήγορα ποδάρια θα είχε κάνει μεγαλύτερη καριέρα. Πάντως, μου προξενεί εντύπωση ο Μανωλάς, ο οποίος τώρα τελευταία κάτι έχει πάθει και δεν στέκει πολύ καλά. Τώρα που το σκέφτομαι στην Α.Ε.Κ. κι άλλοι δεν στέκουν καλά, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα. Ή μάλλον ας το κάνουμε. Είναι δυνατόν ρε Αδαμίδη να δηλώνεις ότι ο τελικός με τον Ατρόμητο είναι το ματς της εικοσαετίας; Είναι δυνατόν οι οπαδοί της ομάδας να κουβαλάνε άχυρο μέσα στο κεφάλι τους; Μετά σας φταίει ο ήλιος, τα ταξί και τα ποδήλατα. Ο Πιλάβιος ήταν εκεί. Ελπίζω να είδε το άχυρο και να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες. Ακούς Πιλάβιε; Δείξε ότι δεν κουβαλάς κι εσύ άχυρο και πάρε επιτέλους μια πρωτοβουλία.
Υ.Γ.1 Οι ακραίες καταστάσεις απαιτούν ακραία μέτρα. Μένει να προσδιορίσουμε αν το ελληνικό ποδόσφαιρο διακατέχεται από ακραίες καταστάσεις.
Υ.Γ.3 Την προσεχή Τρίτη έχουμε πραγματικό ποδόσφαιρο. Προσδεθείτε.
Υ.Γ.4 Στην παρούσα ανάρτηση θα γνωρίσουμε τους Warrant. Το 1989 κυκλοφορούν το πρώτο τους άλμπουμ που γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Σημαντική συνεισφορά είχε το τραγούδι που ακολουθεί.
I don't need to be the king of the world, αs long as Ι'm the hero of this little girl...how I love the way you move and the sparkle in your eyes...when I come home late at night and you're in bed asleep, now I wrap my arms around you so I can feel you breathe...I don't need to be a superman, as long as you will always be my biggest fan...I've got nowhere left to go, and no one really cares, I don't know what to do, but I'm never giving up on you...
Κατά την τελευταία δεκαετία ασχολούμαι ερασιτεχνικά με τη ζαχαροπλαστική. Ίσως θυμάστε τα γλυκά που είχα φτιάξει στην πρωτοχρονιάτικη ανάρτηση. Η όλη κατάσταση ξεκίνησε από την εποχή που εργαζόμουν σε ένα cafe-restaurant. Έβλεπα τους μάγειρες να φτιάχνουν τιραμισού, μηλόπιτες, brownies και ομολογώ ότι η όλη διαδικασία μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Η επόμενη κίνηση ήταν να πάω στον Σεφ και να του ζητήσω συνταγές και συμβουλές. Ο Σεφ ήταν καλή ψυχούλα και με βοήθησε σε ότι του ζήτησα. Με το που πήρα τις συνταγές στα χέρια μου, παρέα με τον πάλαι ποτέ καλύτερο μου φίλο, ξεκινήσαμε τις γλυκές απόπειρές μας στο χώρο της ζαχαροπλαστικής. Θυμάμαι ότι η αρχή ήταν δύσκολη, αλλά γρήγορα μπήκαμε σε τροχιά γύρω από την (απόλυτη) επιτυχία. Είχαμε καλή συνεργασία και φυσικά καλή όρεξη. Ωστόσο, δεν παρασκεύαζα γλυκά αποκλειστικά με τον φίλο μου. Έφτιαχνα μόνος μου και μάλιστα πολλές φορές πειραματιζόμουν με νέες συνταγές. Όντας (ψιλο)πεπειραμένος συνήθως ότι έφτιαχνα έβγαινε από πολύ καλό έως τέλειο.
Η ενασχόλησή μου με τα γλυκά εκτοξεύτηκε στα ύψη όταν μπήκε στη ζωή μου το πρόσωπο. Μαζί φτιάξαμε πάρα πολλά γλυκά. Δοκιμάσαμε πάμπολλες συνταγές, αυτοσχεδιάσαμε αρκετές φορές και το κυριότερο ήταν ότι βλέπαμε τη διαδικασία ως παιχνίδι κι όχι ως αγγαρεία. Η επιβράβευση δεν ερχόταν μόνο από την χαρά της δημιουργίας, αλλά και από το αποτέλεσμα. Είχαμε αποκτήσει μεγάλη εμπειρία κι ως εκ τούτου οι πιθανότητες να κάνουμε κάτι λάθος ήταν (απειρο)ελάχιστες. Συγκεντρώναμε τα υλικά στον πάγκο, ακολουθούσαμε την διαδικασία και μπίνγκο. Μέχρι και παραγγελίες παίρναμε.
Στο ποδόσφαιρο όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Δεν σημαίνει ότι όταν συγκεντρώνεις τα ίδια υλικά και χρησιμοποιείς τις ίδιες τεχνικές θα σου βγαίνει πάντα το ίδιο μείγμα. Όχι βέβαια. Ενδέχεται να ακολουθείς την ίδια συνταγή και κάθε φορά να προκύπτει διαφορετικό αποτέλεσμα. Για παράδειγμα παίζεις στο Χαριλάου με αντίπαλο τον Εργοτέλη και τον χρόνο και βάζεις μέσα τον Τσέζαρεκ που σκοράρει στις καθυστερήσεις. Τον ξαναβάζεις στα επόμενα ματς ως αλλαγή για να βάλει το νικητήριο γκολ, αλλά δεν προλαβαίνει καν να δει τι χρώμα έχει η μπάλα. Αντιμετωπίζεις την Α.Ε.Κ. εκτός έδρας, πετάς τον Νέτο έξω δεξιά και τον βλέπεις να τρυπάει την αντίπαλη άμυνα σαν το μπιχλιμπίδι που τρυπάει τα σου για να φτιάξουμε προφιτερόλ. Στο επόμενο ματς τον ξαναβάζεις έξω δεξιά και το μόνο που τρυπάει είναι το νερό κι αυτό με δυσκολία. Παίζεις με την Ατλέτικο Μαδρίτης και την κερδίζεις δικαιότατα. Στον επόμενο αγώνα, απέναντι στον Πανιώνιο, παίζουν οι ίδιοι παίχτες με το ίδιο σύστημα και χάνουν με κατεβασμένα τα χέρια. Αντιμετωπίζεις την Κέρκυρα, περνάς τον Καστίγιο δίπλα στον Κόκε να παίζει κρυφός επιθετικός και σκοράρει. Δεν σημαίνει ότι κάθε φορά που παίζει κρυφός φορ θα κουνάει τα δίχτυα. Μπλεντάρεις τα ίδια υλικά,δουλεύεις με τα ίδια συστατικά, αλλά την μια φορά προκύπτει λαχταριστό τσιζκέικ με μαρμελάδα βατόμουρο και την αμέσως επόμενη βγαίνει με σάλτσα καρμπονάρα. Άντε να φας τσίζκεικ με σάλτσα καρμπονάρα. Ούτε ο Τζόι δεν θα το έτρωγε, θα το φάνε οι Αρειανοί;
Σύμφωνα με τα παραπάνω, προκύπτει ότι ο εκάστοτε προπονητής πρέπει να ξέρει να φτιάχνει πανακότα και κορμό σοκολάτας για να μπορέσει να καταρτίσει μια εντεκάδα. Δεν ξέρω αν ο Κούπερ κι ο Μιχαλήτσιος έχουν καλή σχέση με την κουζίνα, αλλά είναι βέβαιο ότι πολλές από τις συνταγές που ακολούθησαν δεν βγήκαν. Σε αυτό το σημείο θα συγκρατηθώ και δεν θα κάνω λόγο για εμμονές ή μανατζεριλίκια. Όπως κάποιοι ζαχαροπλάστες που έχουν κόλλημα με το ξύσμα πορτοκαλιού και το προσθέτουν σε ιλιγγιώδεις ποσότητες ακόμα και σε φρεσκοστυμμένη πορτοκαλάδα. Ή κάποιοι άλλοι που αν το βούτυρο δεν είναι Κέρκυρας και το γάλα δεν είναι Adoro αρνούνται πεισματικά να βάλουν μπρος τα μίξερ και τους φούρνους. Ξεκινάει λοιπόν η σεζόν. Φυσικά έχουμε κάνει μια ντουζίνα μεταγραφές έτσι για να έχει να γράφει κάτι ο Πετρουλάκης και κατόπιν βλέπουμε τα πρώτα δείγματα γραφής. Διαπιστώνουμε ότι η ομάδα έχει σοβαρές αδυναμίες σε καίριες θέσεις, όπως στα εξτρέμ, στο αριστερό μπακ, στα αμυντικά χαφ, ακόμα και στη θέση του επιτελικού μέσου. Και καθώς επισημοποιείς ότι σου λείπουν σημαντικά υλικά πλησιάζει ο Γενάρης. Ώρα για μεταγραφές λοιπόν. Εμείς, όμως, έχοντας τους Κόντη και Φερέρ ως Καγκελάριους των μεταγραφών ψωνίζουμε κυριολεκτικά από το πάνω ράφι. Τόσο πάνω που δεν το φτάνει κανένας άλλος παρά μόνο εμείς.
Τα ψώνια μας τα είχαμε γράψει σε προηγούμενο άρθρο που μάλλον στην πορεία προέκυψε προφητικό. Τι κάναμε λοιπόν; Ας φέρω ένα παράδειγμα. Έστω ότι θέλουμε να φτιάξουμε κέικ σοκολάτας. Τι θα πράξουμε; Θα πάμε να πάρουμε τα απαιτούμενα υλικά (αλεύρι, γάλα, αυγά, βανίλια, ζάχαρη, κουβερτούρα κ.λπ.) προσέχοντας παράλληλα την ποιότητά τους και την ημερομηνία λήξης. Αν τα υλικά που προμηθευτήκαμε έχουν λήξει ή/και δεν είναι καλής ποιότητας θα πετύχει το γλυκό; Φυσικά όχι. Εμείς πήραμε τον Σακάτα (πουλέν) που νομίζει ότι σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου κερδίζει ο πιο γρήγορος. Πήραμε τον ανέτοιμο και απείθαρχο - πλην ορεξάτο - Καστίγιο που προετοιμάζεται όμορφα και ωραία για την νέα σεζόν στο αμερικάνικο πρωτάθλημα. Πήραμε τον - χωρίς να το ξέρουμε - ταλαντούχο Περέιρα για να ξεπληρώσουμε στην Πάρμα τον δανεισμό του Κάλβο και τέλος πήραμε τον Μπομπαντίγια που είναι ικανό(τατο)ς, άτακτος και (ψιλο)ατομιστής. Σαν να φεύγει το αλεύρι από το μπολ και να προσπαθεί να γίνει από μόνο του κέικ σοκολάτας. Πόσοι από αυτούς θα μείνουν και του χρόνου; Άντε να μείνει ο Σακάτα. Μακάρι να μείνουν όλοι και να δουλέψουν. Ξέχασα, πήραμε και τον μέγιστο Πορτίγια. Το μοναδικό υλικό με ικανοποιητική ημερομηνία λήξης, αλλά δυστυχώς χαμηλής ποιότητας.
Και ερωτώ όλους εσάς τους ηρωικούς αναγνώστες μου. Πως είναι δυνατόν να φτιάξεις ομάδα όταν υπογράφεις παίχτες για μισή σεζόν; Όταν υπογράφεις παίχτες για μία σεζόν και τους διώχνεις στα μέσα αυτής; Πως είναι δυνατόν να φτιάξεις ομάδα όταν κάθε, μα κάθε καλοκαίρι υπογράφεις τουλάχιστον μια ντουζίνα παίχτες αμφιβόλου ποιότητας; Όταν εμπιστεύεσαι τα υπάρχοντα υλικά επανειλημμένως κι όμως αυτά σε δικαιώνουν σπανιότατα; Όταν δείχνεις επιείκεια σε βασικά συστατικά αντί να επιβάλλεις άμεση και παραδειγματική τιμωρία; Υποθέτω ότι δεν είναι δυνατόν. Ο Κάνθαρος δεν είναι Γιωργάκης να σας πει ότι λεφτά υπάρχουν. Δυστυχώς, λεφτά δεν υπάρχουν. Προσπαθούμε με το ελάχιστο οικονομικό κόστος να ''τσιμπήσουμε'' την μέγιστη απόδοση. Με βάση τα οικονομικά της Π.Α.Ε. αυτό είναι θεμιτό. Κανείς δεν θα κατηγορήσει την εκάστοτε διοίκηση για αυτό. Εξάλλου, η ομάδα θεωρείται οικονομικά νοικοκυρεμένη. Το να έχω μια διοίκηση περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων δεν είναι κατακριτέο.Το να έχω όμως μια διοίκηση περιορισμένων διαχειριστικών ικανοτήτων, σίγουρα αποτελεί σημαντικότατο πρόβλημα για την ομαλή και εύρυθμη λειτουργία της επιχείρησης. Το σίγουρο είναι ότι απαιτείται αλλαγή πλεύσης. Πρέπει να αλλάξουμε μεταγραφικό μοντέλο. Βαρέθηκα να βλέπω τυχάρπαστους και γυρολόγους να φοράνε την φανέλα με τον Θεό του Πολέμου στο στήθος. Η δεύτερή μας ομάδα βγήκε πρωταθλήτρια. Μπορώ να δω κάποια μικρά και διψασμένα Αρειανάκια να παίρνουν συμμετοχές στην πρώτη ομάδα; Να τα δοκιμάσουμε σε πραγματικές συνθήκες μάχης και να δούμε πόσα ψάρια πιάνουν. Αρνούμαι να πιστέψω ότι δεν αξίζει ούτε ένας. Για παράδειγμα, ο Κατίδης πόσο χειρότερος είναι από τον Πορτίγια; Πόσο πιο αδύναμος είναι ο Αγτζίδης από τον Μίτσελ στο ένας εναντίον ενός; Ή πόσο πιο άμπαλος μπορεί να είναι ο Μπουγαΐδης από τον Κουλουχέρη;
Από το παρόν άρθρο προκύπτουν ορισμένα κομβικά σημεία. Πρώτον, μου αρέσει να φτιάχνω και να τρώω γλυκά. Δεύτερον, το ποδόσφαιρο δεν είναι μαγειρική και ζαχαροπλαστική, όπου η επιτυχία της συνταγής είναι δεδομένη. Κάθε φορά είναι σαν να ξεκινάς από την αρχή. Επομένως, για να έχεις επιτυχίες, διάρκεια και συνέπεια πρέπει να έχεις τον κατάλληλο Σεφ προπονητή και να του παράσχεις τα απαραίτητα υλικά. Και last but not least, χρειαζόμαστε μακρόπνοο προγραμματισμό που να λειτουργεί υπό καθεστώς ευελιξίας. Χρειαζόμαστε βαθιές τομές στην μεταγραφική πολιτική. Πρέπει επιτέλους να υιοθετήσουμε έναν ορθολογικό σχεδιασμό. Πρέπει να καταλήξουμε σε κάποιο εταιρικό πλάνο, εκ του οποίου θα προκύπτει κάποιο συγκεκριμένο αγωνιστικό σχέδιο. Θεωρώ πως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να βάλουμε τα απαραίτητα θεμέλια κι όχι κεραμίδια πριν από αυτά. Ας τα κάνουμε όλα αυτά και σας εγγυώμαι ότι στο μέλλον θα είμαστε σε θέση να ελαχιστοποιούμε την αποτυχία, όπως ακριβώς ο Κάνθαρος με τα υπέροχα γλυκά του. Η αρχή έγινε με την πρόσληψη Τσιώλη. Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν έχουμε την ικανότητα και κυρίως την υπομονή για να υλοποιήσουμε τις παραπάνω προτάσεις. Εσείς τι λέτε;
Υ.Γ.1 Ο Ιησούς Χριστός αναστήθηκε. Μήπως ήρθε η σειρά μας;
Υ.Γ.2 Σε ανύποπτο χρόνο θα σας αναφέρω κάποια αποσπάσματα από τον πύρινο λόγο του Αρχιμανδρίτη Ιτέας που έλαβε μέρος στο απομακρυσμένο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, το οποίο βρίσκεται στην ορεινή Φωκίδα, στον δρόμο προς την Καλλιθέα.
Υ.Γ.3 Είχα σκοπό να σας βάλω ένα ''σοκολατένιο'' τραγουδάκι του Joe Dassin, αλλά τελικώς προτίμησα ένα μουσικό έπος των φοβερών Testament. Όλο δικό σας.
Ο Άντι Γουόρχολ είχε πει κάποτε ότι η κόκα κόλα είναι το τελευταίο οχυρό της δημοκρατίας, αφού την πίνουν και πλούσιοι και φτωχοί, ενώ παράλληλα δεν παράγεται σε διαφορετική συσκευασία για τους λιγότερο ή περισσότερο προνομιούχος. Ακριβώς το ίδιο πράγμα είναι και το ποδόσφαιρο. Απέναντι στην στρογγυλή θεά όλοι είμαστε ίσοι. Γιατροί, οικοδόμοι, επιχειρηματίες, σκατατζήδες, καθηγητές, λαντζέρηδες, δικαστές, ρακοσυλλέκτες και σία βράζουν στο ίδιο καζάνι και λαμβάνουν το ίδιο ποδοσφαιρικό πακέτο. Όταν βλέπεις μπάλα αυτόματα εξαϋλώνεται η ιδιότητα που φέρεις, εκτός αν είσαι ο Μαρινάκης ή ο Πάγκαλος. Το θέαμα είναι το ίδιο για όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως οικονομικής επιφάνειας, κοινωνικού στάτους ή μορφωτικού επιπέδου. Το ίδιο και η ουσία. Εδώ οι εξαιρέσεις είναι κάπως περισσότερες, όπως για παράδειγμα ο Αχιλλέας Μπέος, ο Παύλος Δεμιτζάκης, ο Γιώργος Παπανδρέου κι ο Νίκος Νιόμπλιας που έχουν κάπως ιδιόρρυθμο τρόπο σκέψης. Ίσως, διότι ζουν σε έναν δικό τους κόσμο.
Το να ζεις σε έναν κόσμο που αποτελείται από τον εαυτό σου και σένα δεν είναι απαραίτητο κακό, αν και μόνο αν εφαρμόζεται η προϋπόθεση που υποδηλώνει ότι δεν πρέπει να βγαίνεις στον πραγματικό κόσμο για να μην τον συνταράξεις συθέμελα. Δυστυχώς, το ελληνικό ποδόσφαιρο - καθώς και οι περισσότεροι τομείς της ζωής - κυβερνώνται από ανθρώπους που δεν έχουν αξίες, ιδανικά, ικανότητες και θέληση. Πώς θα λύσει ένας Πρόεδρος ποδοσφαιρικής ομάδας τα προβλήματα που ταλανίζουν την ομάδα του από την στιγμή που δεν ξέρει τι σχήμα έχει η μπάλα; Πώς θα κάνει μεταγραφές ένας τεχνικός διευθυντής από την στιγμή που δεν μπορεί να συλλάβει κάποιο μεταγραφικό πλάνο και αγνοεί την σημαντικότητα αυτού; Ας ανεβάσω τον βαθμό δυσκολίας των ερωτήσεων. Πώς θα λύσει ένας Υφυπουργός Αθλητισμού τα προβλήματα στον εν λόγω τομέα όταν δεν έχει ιδέα τι σημαίνει αθλητισμός, όταν δεν έχει πάει ποτέ γήπεδο κι όταν νομίζει ότι η μπάλα φουσκώνει με άμμο κι όχι με αέρα; Πώς θα λύσει ένας Υπουργός Μεταφορών τα προβλήματα στα M.M.M. όταν δεν έχει κάτσει ποτέ να περιμένει το λεωφορείο επί μία ώρα στο κρύο και στη βροχή ή δεν έχει στοιβαχτεί ποτέ στη ''μυρωδάτη'' κονσέρβα που ονομάζεται Η.Σ.Α.Π.; Πώς θα λύσει ένας Υπουργός Υγείας τα προβλήματα στο Ε.Σ.Υ. όταν δεν έχει πάει ποτέ σε Δημόσιο Νοσοκομείο για να διαπιστώσει από πρώτο χέρι πως το να επισκεφτεί κανείς τον παθολόγο, τον δερματολόγο ή τον ορθοπεδικό απαιτεί άψογη φυσική, διανοητική και ψυχολογική κατάσταση; Πώς θα διαχειριστεί ένας Υπουργός Άμυνας τα θέματα που απασχολούν τις Ένοπλες Δυνάμεις όταν δεν έχει πάει στρατό και νομίζει ότι Καλλιόπη λέγεται ο σκύλος του καψιμιτζή; Πού είναι η ικανότητα; Πού είναι η θέληση; Πού είναι το ήθος;
Εν τέλει για ποια δημοκρατία μιλάμε;Ο Άντι Γουόρχολ σε ποια δημοκρατία αναφερόταν; Στην αρχαία Ελλάδα όταν έκανες μαλακία σου δήμευαν την περιουσία ή σε εξοστράκιζαν. Στη σύγχρονη Ελλάδα σε αθωώνουν με συνοπτικές διαδικασίες και σου δίνουν την ευκαιρία να ξανακάνεις μαλακία. Δυστυχώς, στη χώρα μας δεν φορολογείται η μαλακία: θα είχαμε χεστεί στο χρήμα. Κάποτε υπήρχαν νόμοι που εφαρμόζονταν. Τώρα υπάρχει μια απίστευτη νομολαγνεία που δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Το να έχεις νόμους και να μην τους εφαρμόζεις είναι σαν να έχεις την γκόμενα μπροστά σου και αντί να την μπαλαμουτιάζεις να παίζεις με το πουλάκι σου μπροστά στον καθρέφτη και να μονολογείς: ''τι σου κάνω μάνα μου''. Και ποιος αντιδρά; Ουδείς. Χρηματιστήριο, Siemens, Βατοπέδι. Τιμωρήθηκε κανείς; Ουδείς. Θα τιμωρηθεί κανείς για την κατάσταση στην ελληνική οικονομία; Ουδείς. Υπάρχουν νόμοι στο ελληνικό κράτος; Ναι. Εφαρμόζονται; Όχι.
Το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν αποτελεί εξαίρεση. Υπάρχουν νόμοι στην Superleague; Ναι. Εφαρμόζονται; Όχι. Ως εκ τούτου δεν πλήττεις ποτέ. Ασχολούμαστε με θέματα που ανάθεμα αν στο εξωτερικό καταναλώνουν παραπάνω από τρία λεπτά σκέψης. Είμαστε όμως και τυχεροί, διότι διαθέτουμε στις τάξεις μας τον Νικόλα Πατέρα και τον Βαγγέλη Μαρινάκη. Επιπλέον, νοιώθω ευτυχής που στο πλευρό του ελληνικού ποδοσφαίρου στέκεται ο Πάνος Μπιτσαξής. Πραγματικός καταπέλτης. Η κάθε του δήλωση λειτουργεί σαν μαχαίρι στην καρδιά της σαπίλας που δεσπόζει στη μπάλα και στον αθλητισμό γενικότερα. Είναι βέβαιο ότι δηλώσεις του τύπου ''το ποδόσφαιρο νοσεί χρόνια'' ή ''στις προτεραιότητές μας βρίσκεται η διαφθορά στο ποδόσφαιρο'' αναγκάζουν τους παραγκάρχες να βάλουν τσίγκινα σωβρακάκια για να μην γνωρίσουν την μανιώδη οργή των κυβερνώντων. Κρίμα που εμφανίζεται μόνο όταν έχει γίνει κάποιο επεισόδιο. Σαν τα σοκολατένια κουνελάκια που εμφανίζονται μόνο το Πάσχα.
Αυτό που προκύπτει είναι ότι τα πάντα εξαρτώνται από μας. Εμείς και μόνο εμείς είμαστε αυτοί που μπορούμε και πρέπει να αποβάλλουμε τα υπάρχοντα στοιχεία που χαρακτηρίζονται από παρεκκλίνουσες συμπεριφορές. Αν περιμένουμε από τον Γιωργάκη, τον Παπακωνσταντίνου, τον Σαμαρά, τον Μπιτσαξή και τον Κούγια να βάλουν τάξη, ας βάλουμε καλύτερα τον Χαράλαμπο να κλαίει. Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε την δύναμη που κρύβεται μέσα μας, είτε πρόκειται για το ελληνικό κράτος, είτε πρόκειται για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Δεν είμαστε ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Εκτός αν είμαστε όλοι βολεμένοι, πράγμα που δεν το νομίζω. Κλείνοντας, να πω πόσο αξιοθαύμαστη είναι η φύση: διαθέτουμε δυο αυτιά και ένα στόμα. Ίσως, διότι πρέπει να ακούμε διπλά από όσο μιλάμε.
Υ.Γ.1 Φτάνουμε στο τέλος της Μεγάλης Βδομάδας. Διασκεδάστε, φάτε, πιείτε και περάστε καλά. Ωστόσο, θα σας παρακαλούσα να βρείτε τον απαιτούμενο χρόνο και να ζητήσετε μια ειλικρινή συγνώμη σε αυτούς που πληγώσατε. Ας θυμόμαστε ότι για να αλλάξει ο κόσμος γύρω μας πρέπει πρώτα να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι. Ο Κάνθαρος, όπως επανειλημμένως έχει δηλώσει, βρίσκεται σε προκεχωρημένο στάδιο αλλαγής και είναι άκρως χαρούμενος με αυτό. Είναι φοβερό και αξιοθαύμαστο ότι παρόλο που δεν σας γνωρίζω προσωπικά, βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να σας ευχηθώ ολόψυχα καλό Πάσχα και καλή Ανάσταση και να το εννοώ με όλη μου την καρδιά. Θα τα ξαναπούμε στα μέσα της επόμενης βδομάδας. Να είστε καλά.
Υ.Γ.2 Υποθέτω ότι μόλις ακούει κάποιος τη λέξη Nazareth, το μυαλό του ταξιδεύει στον Ιησού Χριστό και ενδεχομένως στο ροκ συγκρότημα. Εν προκειμένω, ο Κάνθαρος θα ασχοληθεί με τη δεύτερη περίπτωση.
You can laugh at me because I'm crying, you can tell your friends how much I begged you to stay, you can live your fantasy without me, but you'll never know how much I needed you, dream on, it's so easy for you, though I'm broken in two, dream on, dream on, you can never see, what you're doing to me, so dream on...you can dream your life away without me, but you'll never know how much I needed you...
Με το που ήρθε ο Τσιώλης θέσαμε έναν στόχο. Κι ο στόχος επιτεύχθηκε. Κάναμε πέντε συνεχόμενες νίκες που ήρθαν μέσα από αντίξοες συνθήκες: τραυματισμοί, αποβολές, αποχωρήσεις, ανατροπές, πίεση, άγχος. Παρόλα αυτά κατορθώσαμε και εκπληρώσαμε το χρέος μας. Ένα χρέος που δεν θα χρειαζόταν να εκπληρώσουμε αν ήμαστε πιο προσεκτικοί σε αρκετά παιχνίδια, κατά τα οποία χάσαμε αρκετούς βαθμούς. Αυτό είναι το πρώτο σκέλος της αλήθειας. Το δεύτερο έχει να κάνει με το αν αξίζαμε να είμαστε στα play off. Η απάντηση με βάση τη συνολική επίδοση και απόδοση της ομάδας είναι αρνητική. Δεν αξίζαμε να βρισκόμαστε στην πεντάδα. Επομένως, είμαι ευχαριστημένος με την εκπλήρωση του χρέους, αλλά απογοητευμένος που δεν βρισκόμαστε στις πρώτες πέντε θέσεις. Να σας το πω με πολύ απλά λόγια: πως θα την παλέψω χωρίς την Αρειανάρα μέχρι την επόμενη σεζόν; Τα play off χωρίς την παρουσία του Άρη δεν έχουν την ίδια γλύκα και δηλώνω εκ των προτέρων ότι μάλλον θα απέχω της όλης διαδικασίας. Καλά να πάθουμε όμως. Ας προσέχαμε. Τα λάθη και οι εμμονές πληρώνονται και μάλιστα όχι μόνο οικονομικά. Το νερό όμως έχει μπει στο αυλάκι. Ο Τσιώλης κατόρθωσε να διαχειριστεί υποδειγματικά την υφιστάμενη κατάσταση κι ως εκ τούτου ευελπιστώ ότι θα κάνει καλή δουλειά. Αρωγοί σε αυτή την προσπάθεια θα είμαστε όλοι εμείς που ακολουθούμε τον Άρη. Εξάλλου, το λέει και το σύνθημα: Άρη θυμήσου μια ζωή μαζί σου.Η δίψα, η πίστη, η ελπίδα και η προσήλωση είναι ανεξάντλητα στοιχεία. Ο ίδιος ο κόσμος είναι ανεξάντλητος. Γράφοντας όλα αυτά αρχίζω και συνέρχομαι. Η Αρειανάρα έκανε το καθήκον της, ο κόσμος φώναζε ασταμάτητα, τα εφόδια υπάρχουν και τα καλύτερα έρχονται. Το καλοκαίρι μας δίνεται η δυνατότητα να φτιάξουμε κάτι πολύ καλό και να εκμεταλλευτούμε την ανεπάρκεια των ανταγωνιστών μας. Μακάρι να το καταφέρουμε.
Πάμε μια βόλτα και στην Ισπανία. Ο περισσότερος κόσμος νομίζει ότι όποιος αγωνίζεται απέναντι στην Μπάρτσα πρέπει να παίζει πίσω από την μπάλα και τη σέντρα μπας και τσιμπήσει το Χ. Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά και οι εξαιρέσεις ελάχιστες, αν όχι μηδαμινές. Πρόκειται πραγματικά για εσφαλμένη άποψη. Η ίδια η Μπαρτσελόνα έχει αποφασίσει να ακολουθήσει το συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού. Η ίδια η Μπαρτσελόνα έχει αποφασίσει να φρενάρει το ρυθμό. Η ίδια η Μπαρτσελόνα έχει αποφασίσει να παίζει ποδόσφαιρο κατοχής και κατ' επέκταση ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Οι αντεπιθέσεις δεν την ενδιαφέρουν ιδιαίτερα. Το στυλ παιχνιδιού που έχει υιοθετήσει δεν εφαρμόζεται από ανάγκη λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών του εκάστοτε αγώνα, αλλά είναι προσωπική της επιλογή. Για κάποιους μπορεί να φαίνεται βαρετό, για κάποιους άλλους αξιοθαύμαστο. Το σίγουρο είναι ότι πρόκειται για κάτι πάρα πολύ δύσκολο. Κι όμως η Μπαρτσελόνα δεν κάνει κάτι παράλογο. Αντίθετα, ακολουθεί τη λογική που πρέπει να διέπει το ποδόσφαιρο. Απλότητα και ορθολογισμός. Για παράδειγμα, είναι κοινώς αποδεκτό ότι η μπάλα τρέχει πιο γρήγορα από τον παίχτη. Ο Γκουαρδιόλα το εκμεταλλεύεται, έχοντας στην μηχανή του τα σημαντικότατα γρανάζια Τσάβι και Ινιέστα. Το αποτέλεσμα είναι να κυνηγά ο αντίπαλος την μπάλα μέχρι να πεθάνει ο Χαϊλάντερ και αναπόφευκτα να κουράζεται. Κι αν η μπάλα χρειάζεται κουβάλημα, τότε έρχεται ο Μέσι κι ο Πικέ. Αν όμως πρέπει να εκθειάσουμε την ομάδα της Βαρκελώνης, τότε ας το πράξουμε (και) για την αμυντική συμπεριφορά της. Η τακτική της συνέπεια σε θέματα επιστροφών και αλληλοκαλύψεων είναι πραγματικά για σεμινάριο. Ας μην ξεχνάμε ότι η κατοχή μπάλας προέρχεται από τα αμέτρητα κλεψίματα στο χώρο της μεσαίας γραμμής, ως απόρροια της ασφυκτικής πίεσης που υποβάλλεται ο αντίπαλος. Μια μεσαία γραμμή που συχνά παίρνει βοήθειες από τα ακραία μπακ, τα οποία συχνά μετατρέπονται σε κεντρικά χαφ.
Επομένως, ανεξαρτήτως αντιπάλου, ο Πέπε έχει επιλέξει ένα συγκεκριμένο τρόπο επιθετικής ανάπτυξης και αμυντικής σύμπτυξης. Δεν προσαρμόζεται σε κανέναν αντίπαλο, αλλά αφήνει τους αντιπάλους της να προσαρμοστούν πάνω της, μπας και βρουν το αδύνατο της σημείο. Έχω την εντύπωση ότι το να βρεις τα αδύνατα σημεία της Μπάρτσα είναι σαν να ψάχνεις υγιεινά προϊόντα σε καταστήματα fast food. Αυτό σημαίνει ότι η ομάδα είναι ανίκητη; Όχι βέβαια. Κανείς δεν είναι ανίκητος, παρά μόνο η φύση. Άρα πως μπορείς να κερδίσεις αυτή την Μπαρτσελόνα; Θεωρώ ότι δεν υπάρχουν και πολλοί τρόποι, αλλά κατά τη γνώμη μου αν θες να αυξήσεις τις πιθανότητες επιτυχίας θα πρέπει να ποντάρεις σε τρία πράγματα. Πρώτον, δεν βάζεις δυο και τρεις παίχτες πάνω στο Μέσι, διότι με αυτό το τρόπο αποδυναμώνεις ποσοτικά και ενδεχομένως ποιοτικά την μεσαία σου γραμμή, δίνοντας παράλληλα υπερπολύτιμη ελευθερία κινήσεων σε Τσάβι και Ινιέστα. Δεύτερον, το να ξεκινάς με έναν επιθετικό για να θωρακίσεις με επιπλέον παίχτη το κέντρο σου είναι σαν να δίνεις στην άμυνα της Μπάρτσα φραπεδιά, γυαλιά ηλίου και αντηλιακό. Τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα, όταν αυτός υποστηρίζεται από ατομιστές, ποζεράδες και απείθαρχους συμπαίχτες. Επομένως, ξεκινάς με δυο επιθετικούς και κάνεις τον σταυρό σου. Προσοχή όμως: επιλέγεις γρήγορες μπαλαδόφατσες και ποντάρεις στα αργά πόδια του Πουγιόλ, περιμένοντας να γίνει κάποια αναμπουμπούλα ή κάποια αντεπίθεση για να απομονώσεις τον Πουγιόλ και να παίξεις το ένας εναντίον ενός. Τρίτον, δεν αφήνεις τον εαυτό σου να κλειστεί πίσω. Από τη στιγμή που η Μπάρτσα δεν αρέσκεται σε αντεπιθέσεις και προτιμά να κάνει παιχνίδι σε λίγα τετραγωνικά, ανεβάζεις τις γραμμές σου ψηλά και εκμεταλλεύεσαι τους κενούς χώρους. Ειδικά, η διάταξη της άμυνας πρέπει να είναι με έξυπνο τρόπο στημένη κι όχι απλά να βρίσκονται τέσσερα κορμιά σε ευθεία. Σημαντική παράμετρος σε αυτή την περίπτωση είναι αν θα παίξεις τεχνητό offside ή όχι. Με λίγα λόγια προσπαθείς να ''υποχρεώσεις'' την Μπάρτσα να προσαρμοστεί πάνω σου κι όχι το αντίθετο. Από τα παραπάνω ο Μουρίνιο δεν έκανε σχεδόν τίποτα. Με την τακτική που επιλέγει απέναντι στους Καταλανούς μπορεί κάποιες φορές να μη χάνει, αλλά οι πιθανοτήτες για νίκη είναι απειροελάχιστες. Ωστόσο, δεν είναι τυχαίο ότι μόλις η Ρεάλ έμεινε με δέκα παίχτες ανέβασε την απόδοσή της. Στην αναρχία, στην αταξία και στους κενούς χώρους (υποτίθεται ότι) η Ρεάλ είναι πιο καλή. Έπεται συνέχεια.
Υ.Γ.1 Όταν παίζει Ο.Σ.Φ.Π. - Π.Α.Ο. και το Σ.Ε.Φ. δεν είναι γεμάτο δεν μπορείς να πεις και πολλά πράγματα. Η κατάντια συνεχίζεται.
Υ.Γ.2 Η Σίτι επιβλήθηκε επί της Γιουνάιτεντ. Υποτίθεται ότι κάπως έτσι παίρνει κιλά η φανέλα. Θα έχει ενδιαφέρον η συνέχεια. Προσωπικά, η ομάδα του Μαντσίνι δεν με πείθει. Τουλάχιστον ακόμα.
Υ.Γ.3 Για την μπασκετική Αρειανάρα τι να πω; Ιδανικοί αυτόχειρες. Όποιος θέλει να αυτοκτονήσει ας πάρει μαθήματα από την ομάδα του Λευτέρη Σούμποτιτς.
Υ.Γ.4 Οι Great White δεν γνώρισαν ποτέ επιτυχία στην Ευρώπη. Στην Αμερική όμως είναι γνωστοί. Μάλιστα, για κάποιο διάστημα ήταν πολύ γνωστοί. Ένας λόγος για την διασημότητά τους είναι το τραγούδι που ακολουθεί.
I look in your eyes, they touch my soul, my love is hard to hide, I'm never alone when we're apart, I feel you by my side...how could I belong to someone else, when holdin' you feels so right, and here in my heart, where no one else will ever be, we've made it so far, so lock the door and throw away the key...don't turn your back on me, you're all I need...
