Το καλοκαίρι γαρ εγγύς

Σχεδόν δάκρυσα. Να θέλει ο άνθρωπος να αγιάσει και να μην μπορεί. Και τι έκανε; Αποφάσισε, αφιλοκερδώς μάλιστα, μετά τις συναυλίες σε Νίκαια και Ηράκλειο, να παίξει στο Ίλιον, προκειμένου να τονώσει το φρόνημα των εκεί κατοίκων. Για να μην το βάλουν κάτω. Να πάψουν να σκέφτονται ότι ο κατώτατος μισθός έχει πέσει στα τέσσερα κατοστάρικα και να ξεχάσουν την ανερχόμενη Πρωθυπουργία του Αντωνάκη. Κι ο κόσμος, όπως και στις προηγούμενες γειτονιές, τον υποδέχτηκε εγκάρδια: με γιαούρτια, καφέδες και γιούχα. Η γιούχα, μάλιστα, που είναι και αφορολόγητη, έπεσε βροχή. Μπορεί, λοιπόν, ο κόσμος του Ίλιον, λόγω της ιδιαίτερης βραδιάς, να ξέχασε τα προαναφερθέντα, αλλά θυμήθηκε ορισμένες δηλώσεις του καλλιτέχνη και τη θέση της γυναίκας του στα πολιτικά τεκταινόμενα. Αλλά για τέτοια αναισθησία μιλάμε. Να το παίζεις πνευματικός άνθρωπος και διανοούμενος κι όμως να αδυνατείς να αντιληφθείς ότι το κλίμα είναι στραμμένο εναντίον σου και τα πυρά στοχεύουν εσένα. Και με τη γυναίκα σου να κάθεται σπίτι. Να αρνείται να σου συμπαρασταθεί στο μαρτύριο που διάλεξες. Γιατί, όμως; Έχει κάτι να φοβηθεί; Να ντραπεί; Εξάλλου, τα κίνητρά της είναι αγνά. Την χώρα έσωσε κι όχι μία και δυο φορές. Άσχετα αν οι πολίτες δεν το αναγνωρίζουν. Κι ο λαοφιλής καλλιτέχνης συνεχίζει ακάθεκτος. Με όπλο τον επαγγελματισμό και την σεμνότητά του κατορθώνει να βγάλει εις πέρας τις αποστολές του. Ούτε από την σκηνή κατεβαίνει μήτε στις προκλήσεις αντιδρά. Αλλά, για να είμαστε και ακριβοδίκαιοι, η αντίδραση των απανταχού κατοίκων δείχνει το ύψος του βάθους, στο οποίο έχουμε περιέλθει. Το καφριλίκι καλά κρατεί. Η σωστή αντίδραση θα ήταν να μην πήγαινε κανείς στη συναυλία. Να τον παρακολουθούσαν μόνο τα καρεκλάκια. Δεν πάει, όμως, έτσι. Κάποιοι κατανάλωσαν τον χρόνο τους για να παρευρεθούν αυτοπροσώπως στη συναυλία και να εκτοξεύσουν μπαράζ ύβρεων. Εμπάθεια ή υποκρισία; Εξάλλου, οι λοιποί μουσικοί και το συνεργείο τι αμαρτίες πληρώνουν; Ο Νταλάρας, δηλαδή, μας έφταιξε; Εδώ μας σκίζουν τον πάτο -λέμε από πάνω και ευχαριστώ- και ξεσπάμε στον Νταλάρα; Τώρα μάθαμε την περίεργη ιδιοσυγκρασία του; Επομένως, πριν πας και πετάξεις γιαούρτι στον Νταλάρα -και στον κάθε Νταλάρα- πήγαινε στον καθρέφτη και πέτα ένα στραγγιστό στο πρόσωπο που βλέπεις απέναντι σου.

Προβλήματα, όμως, δεν έχει μόνο ο Νταλάρας. Έχει κι ο Π.Α.Ο.Κ. Βγήκε ο Βρύζας και αποκάλυψε χρέη με οκταψήφια νούμερα, ενώ έθεσε ως άμεση προτεραιότητα την εισροή πέντε μυρίων, προκειμένου η Π.Α.Ε. να εξασφαλίσει ή έστω να επιτείνει τη βιωσιμότητά της. Τα πράγματα για τον Π.Α.Ο.Κ. δεν γίνονται πιο ξεκάθαρα: Διοίκηση Πρωτοδικείου με παγωμένα χρέη, χωρίς δηλαδή να υπολογίζονται οι παλαιότερες χρήσεις, άρα και ικανοποιητική ρευστότητα, κατόρθωσε -διότι περί κατορθώματος πρόκειται- να εκτοξεύσει τα χρέη της εταιρίας στα 22 μύρια. Και να μην ξεχάσουμε τους τόκους και τις προσαυξήσεις. Μάλιστα, αν προσθέσουμε και τα παγωμένα, τα οποία κάποια στιγμή θα υποστούν αναπόφευκτη απόψυξη, το ποσό ξεπερνάει κατά πολύ τα 60 μύρια (!). Προσοχή: τα παγωμένα χρέη αφορούν το κράτος, όχι τρίτους. Κι εδώ ανατέλλει ο ήλιος της παράνοιας: αν ο Κάνθαρος χρωστάει στη εφορία 100 ευρώ, θα έρθουν το άλλο πρωί οι αστυφύλακες για να του περάσουν βραχιόλια. Και φυσικά δεν μπορώ να ''παγώσω'' το χρέος των 100 γιούρο ή να πάρω φορολογική ενημερότητα. Η Π.Α.Ε. Π.Α.Ο.Κ., όμως, δεν έχει κανένα πρόβλημα. Και όλα αυτά με το Ζαγοράκη να βάζει την ουρά στα σκέλια και να φεύγει σαν βρεγμένη γάτα. Πρώτα, όμως, χωρίς να δώσει λόγο στο Δ.Σ., φρόντισε να εισπράξει με μονογραφή 120 χιλιάρικα. Έτσι λειτουργούν οι Μακεδονομάχοι. Στο τσακίρ κέφι δίνουν και κανά δάνειο στον Βιολίδη. Για αυτό κι ο Βρύζας με τον Σβούρα έχουν λαμβάνειν μηνιαίως εφτά και τριάμισι χιλιάρικα αντίστοιχα, ήτοι 132 χιλιαρικάκια τον χρόνο. Αν αντέξει η Π.Α.Ε. έναν χρόνο. Αυτό, όμως, θα πει ανιδιοτελής αγάπη. Οι παίχτες είναι πάνω από χρόνο απλήρωτοι, οι υπάλληλοι έχουν ξεχάσει πότε είδαν λεφτά στους λογαριασμούς τους, η ομάδα πηγαίνει για κανονιά κι εσύ ρουφάς προκλητικά το μεδούλι από μια χρεοκοπημένη εταιρία. Έτσι πάει. Το ίδιο κάνουν και οι πολιτικοί που εμείς ψηφίζουμε. Κάποια στιγμή, όμως, θα τελειώσει κι αυτό. Όπως τέλειωσε και το Π.Α.Ο.Κ.τσάκι, ο Ζαγοράκης. Και τώρα δεν υπάρχει και Βγενόπουλος για να το παίζει ο εκάστοτε Ζαγοράκης μεγάλος και τρανός. Ακόμα περιμένω έναν, έναν γαμώ το κεφάλι μου, να παραδεχτεί ότι ο Π.Α.Ο.Κ. έκανε πρωταθλητισμό με πολυμετοχικά λεφτά. Αλλά δεν ξέρεις ποτέ: ακόμα και τις Κυριακές ανοίγουν οι τράπεζες.

Και ποια είναι η πλάκα; Ότι έχεις τους Π.Α.Ο.Κ.τσήδες να σου πρήζουν τα τομπολίνια με τα χρέη του Άρη. Τις αποχές του Άρη. Τις προσφυγές του Άρη. Απίστευτα πράγματα. Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα. Ένας Άρης που κι αυτός δεν έχει προβεί σε ορθολογική διαχείριση και έχει παρουσιάσει ζημιές. Ευτυχώς, όμως, απέχουμε αρκετά δεκάδες μύρια για να φτάσουμε τα επίπεδα του Π.Α.Ο.Κ. και της Α.Ε.Κ. Θέλω να πιστεύω ότι δεν θα τα φτάσουμε ποτέ. Θέλω να πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλά και θα πάρουμε την αδειοδότηση. Η πλάκα ξέρετε ποια θα είναι; Να πάρει αδειοδότηση ο Π.Α.Ο.Κ και η Α.Ε.Κ. και να μην πάρει ο Άρης. Εκεί θα πέσει το γέλιο της αρκούδας. Μεγαλύτερο από αυτό που παρατηρείται τώρα: ο ένας να γελάει με τα χάλια του άλλου -ρε, όλοι στα ίδια σκατά είμαστε! Κι όταν έρθει η στιγμή που θα πρέπει να βάλουμε τα κλάμματα; Ποιος θα γελάει; Η Α.Ε.Κ.; Αυτή είναι παρατημένη από τους ίδιους της τους οπαδούς. Στην αρχή της σεζόν η κατάρρευση της ομάδας έδινε απόδοση 1.10. Τώρα δίνει 0.90. Ποντάρεις και χάνεις και λεφτά από πάνω. Να είναι καλά ο Αδαμίδης που έβαλε το κερασάκι στην τούρτα. Αλλά τι περίμενες; Ο ρέστος το μόνο που ξέρει να δίνει είναι κενές υποσχέσεις. Χωρίς περιεχόμενο και ουσία. Αφού τζάμπα είναι -σάμπως και οι πολιτικοί το ίδιο δεν κάνουν; Όπως γράφει ο Κώστας Καίσαρης: «Το γεγονός και µόνο ότι η οµάδα δεν έχει κάποια χιλιάρικα για να σφραγίσει εισιτήρια κι ο Βούρος σχεδιάζει καινούργιο γήπεδο, τα λέει όλα». Τουλάχιστον ο Βρύζας, σε αντίθεση με την επιλεκτική σιωπή του Ζαγοράκη, βγήκε και επεξήγησε, έστω και συνοπτικά, πως έχει η κατάσταση. Όλες οι ομάδες, λοιπόν, πρέπει να βγουν και να μιλήσουν τη γλώσσα της αλήθειας. Να πάψουν την ανεξήγητη και καταδικαστική εσωστρέφεια. Να σταματήσουν τις προπαγανδιστικές δηλώσεις και τις ντρίμπλες στην αλήθεια. Η αλήθεια δεν είναι αντίπαλος, αλλά ο πιο ποιοτικός συμπαίχτης μας. Και μην νομίζετε ότι μόνο αυτές οι τρεις ομάδες έχουν προβλήματα. Ο Παναθηναϊκός ψάχνει να βρει λεφτά, όπως ο Λοβέρδος κυνηγά ψήφους, ενώ κι ο Ολυμπιακός πανηγύρισε την νίκη του Π.Α.Ο.Κ. σαν μπέμπης που του έδωσαν καραμελίτσες με γεύση ούζο. Ο Ολυμπιακός, βλέπετε, δεν υπολόγιζε την σθεναρή αντίσταση του Π.Α.Ο.: χρειάζεται τα λεφτά του τσου λου, όπως η Ελλάδα χρειάζεται τη δόση της από το Δ.Ν.Τ. Αυτά προς το παρόν. Το βέβαιο είναι ότι δεν θα πλήξουμε. Θα περάσουμε άκρως ενδιαφέρον καλοκαίρι.

Υ.Γ.1 Η Μίλαν έψαχνε τρόπο να πατήσει φρένο, ενώ η Άρσεναλ, όσο είχε δυνάμεις, δεν άφηνε το πόδι της από το γκάζι. Οι Ιταλοί δεν είχαν ιδιαίτερη διάθεση για ποδόσφαιρο και παρουσίασαν αρκετά προβλήματα στα χαφ και στα πλάγια μπακ. Μπήκαν με υπεροπτικό στυλ και παραλίγο να την πατήσουν. Μόλις, όμως, πάτησε χόρτο ο Ακουιλάνι, το παιχνίδι ισορρόπησε κι ο Φαν Μπόμελ βρήκε το στήριγμα που έψαχνε. Όσο για την Άρσεναλ, το πάλεψε με όλες τις δυνάμεις της, αλλά η πρόκριση χάθηκε στο Σαν Σίρο κι όχι στο Emirates. Πάντως, πολύ θα γούσταρα να πέταγε η ομάδα του Αρσέν και τέταρτη κανονιά. Πλάκα θα είχε.

Υ.Γ.2 Οι Queensryche δεν πιστεύουν στην αγάπη. Διαφωνώ κάθετα. Η αγάπη υφίσταται. Το έχω ζήσει σε μέγιστο βαθμό, έστω κι αν αμφισβητήθηκα έντονα, έστω κι αν εκδιώχθηκα ανελέητα, έστω κι αν έφαγα επικό σουτάρισμα στο γάμα. Τουλάχιστον γνωρίζω την μοναδική αλήθεια. Επομένως, μιλάω εκ πείρας: ο Tate και η παρέα του κάνουν λάθος.

Το μεγαλείο της ανικανότητας

Όταν έγραφα για ρόμβο στο κέντρο, δεν εννοούσα αυτό που είδαμε στο πρώτο ημίχρονο. Ο σκοπός του ρόμβου είναι να ελέγχεις τον ρυθμό, να κυκλοφορείς την μπάλα, να συσπειρώνεις τις γραμμές, να αλληλοκαλύπτεις με μεγάλη συχνότητα και να προστατεύεις τα μετόπισθεν. Εντούτοις, η βάση (Παπαζαχαρίας) και τα άκρα του ρόμβου (Καπετάνος και Παπαστεριανός) δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του συστήματος και αδυνατούσαν να κυκλοφορήσουν το τόπι -το γεγονός ότι η κορυφή του ρόμβου, ο Ούμπιντες, δεν είχε αγγίξει μπάλα υποδηλώνει τα πάντα όλα. Ακόμα και μετά την εσωτερική αλλαγή του Καπετάνου με τον Ούμπιντες, ίσχυε το ίδιο μοτίβο. Ως εκ τούτου, δεν μπορούσαμε να απεγκλωβίσουμε την μπάλα και δεν μπορούσαμε να αναπτυχθούμε. Προσοχή: δεν κάνω λόγο για καλή ή κακή ανάπτυξη: ουσιαστικά δεν υπήρχε καν. Και μέσα σε όλα αυτά, προσθέστε και την διάταξη (σχεδόν στη σέντρα) των Νέτο και Μίτσελ. Ήταν προφανές ότι ο Μασάδο θέλησε να δώσει πλάτος, χρησιμοποιώντας τα πλάγια μπακ ως μπακ χαφ. Στη θεωρία υπήρχε δόση αγωνιστικού ρεαλισμού, στην πράξη, όμως δεν ξέραμε από που να φύγουμε. Τα κενά στα άκρα της αμυντικής γραμμής ήταν μεγαλύτερα από την προσωπικότητα της Πετρούλας κι ως εκ τούτου η Α.Ε.Κ. έκανε πάρτι. Κυριολεκτικά πάρτι. Ο Νέτο και ο Μίτσελ είχαν αργές επιστροφές, αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία. Ακόμα κι αν βρισκόντουσαν στη θέση τους, είχαν πολλά προβλήματα με τις διαγώνιες αλληλοκαλύψεις και το ένας εναντίον ενός.

Το επιστέγασμα όλων ήταν το σύνηθες: ο Σανκαρέ έσπευδε να καλύψει τον Νέτο κι ο Λαζαρίδης τον Μίτσελ. Μολαταύτα, το ακραίο μπακ δεν συνέκλινε, όπως ορίζει η αμυντική τακτική, προς το κέντρο άμυνας, προκειμένου να γεμίσει την περιοχή του Βελλίδη. Μέχρι κι ο αριστερός κεντρικός οπισθοφύλακας, ο Λαζαρίδης, κλήθηκε να καλύψει το δεξί άκρο άμυνας (!). Κι όλα αυτά απέναντι σε μία αργή ομάδα. Ο μόνος παίχτης που προσδίδει ταχύτητα με την μπάλα στα πόδια είναι ο Λεονάρντο -οι υπόλοιποι άφηναν την μπάλα να τρέξει για αυτούς και καλά έκαναν. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο ο Κωστένογλου πόνταρε στις κοντινές πάσες και τις διαγώνιες μπαλιές προς τον Καράμπελα (κλώνος του Όβερμαρς) και τον Γεωργέα, με τον Σιαλμά να επιχειρεί μπούκες και τον Λύμπε να πατάει περιοχή. Η Α.Ε.Κ., με κινητήριους μοχλούς τον Βάργκας και τον Καφέ, έπαιζε ποδόσφαιρο κατοχής, ήλεγχε την κυκλοφορία και χτυπούσε από τις πτέρυγες. Κι όχι μόνο αυτό: όση ταχύτητα έλειπε στα πόδια, αναπληρωνόταν από το μυαλό. Ο Καφές, ο Λύμπε κι ο Δέλλας μπορεί να έχουν μεγαλώσει ηλικιακά και να χαρακτηρίζονται από έλλειψη ταχύτητας, αλλά το γνωρίζουν το τόπι. Δεν είναι άμπαλοι. Ο Καφές είναι εξαιρετικός στο κάθετο παιχνίδι, ο Λυμπερόπουλος βλέπει γήπεδο κι ο Δέλλας με όπλο την σωστή τοποθέτηση προσπαθούσε να ανταποκριθεί όσο το δυνατόν καλύτερα στο κέντρο άμυνας, έχοντας ως παρτερνέρ τον Κοντοέ. Το πρώτο ημίχρονο, λοιπόν, τελειώνει με το σκορ να δείχνει κουλούρια. Η αλήθεια είναι ότι οι φιλοξενούμενοι άξιζαν και πράγματι θα έπρεπε να πετύχουν ένα γκολ, ίσως και δύο -η Α.Ε.Κ. έκανε σουτ κι εμείς τον σταυρό μας. Ας όψεται, όμως, η ανικανότητά της στο τελείωμα φάσεων. Το πρώτο ημίχρονο της Α.Ε.Κ. μου θύμισε το αντίστοιχο του πρόσφατου αγώνα με τον Ο.Φ.Η.: δεν μπόρεσε να εξαργυρώσει την υπεροχή της και δεν κατάφερε να μετουσιώσει τις τρανταχτές ευκαιρίες σε γκολ -δεν κρύβω ότι το αποτέλεσμα του πρώτου μέρους ήταν πλασματικό. Ως εκ τούτου, έδωσε στον Άρη την ευκαιρία για ανασύνταξη και αντεπίθεση. Ένας Άρης, του οποίου η φτωχή απόδοση στο πρώτο 45λεπτο θύμιζε εκείνη του αγώνα της Τούμπας.

Ο Μασάδο, βλέποντας ότι η ομάδα δεν συμμορφώνεται με το αγωνιστικό στάτους κβο και παραδεχόμενος την αστοχία του ρόμβου, ανακατεύει την τράπουλα και αλλάζει θέσεις, πρόσωπα και σύστημα. Αποσύρει τον εξαφανισμένο Τριανταφυλλάκο, ο οποίος δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στον άχαρο ρόλο που του είχε ανατεθεί, και τον Παπαστεριανό, ο οποίος, όντας αισθητά και άναρχα οπισθοχωρημένος, δεν μπόρεσε σε καμία περίπτωση να εναρμονιστεί με τις επιταγές του ρόμβου, και περνάει στις θέσεις τους τον Φατί και τον Ακόστα. Και ξαφνικά η ομάδα αποκτά πνοή και συνοχή. Το σύστημα άλλαξε σε 4-2-3-1 με την μεσαία γραμμή (Φατί και Παπαζαχαρίας σχεδόν στην ίδια ευθεία) να εμφανίζει -επιτέλους!- ορθή διάταξη και σωστή αγωνιστική συμπεριφορά. Η απόδοση της Αρειανάρας ανέβηκε, η αμυντική συμπεριφορά βελτιώθηκε, το πλάτος αυξήθηκε, κερδίζαμε τις μονομαχίες στο χώρο του κέντρου και παίρναμε συνεχώς μέτρα στο γήπεδο. Ο Μασάδο, διακρίνοντας την σωματική και ψυχολογική κούραση της Α.Ε.Κ., δίνει εντολή για αύξηση του τέμπο και ρίχνει στο ματς, στο 68' λεπτό, τον Γιαννώτα, προκειμένου να αγωνιστεί ως κρυφός επιθετικός και, εκμεταλλευόμενος την ταχύτητά του, να ανοίξει χώρους στον Καστίγιο. Ωστόσο, για κάποιον λόγο που αγνοώ, η ομάδα έδειχνε παράλογη προτίμηση στην αριστερή πλευρά:

• Ήθελε να κουράσει τον αειθαλή Γεωργέα; 
• Πόνταρε στις συνεργασίες του Ακόστα με τον Μίτσελ;
• Πίστευε ότι θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί την ποιοτική ανεπάρκεια του Κοντοέ ως αριστερού κεντρικού αμυντικού;
• Δεν εμπιστευόταν την δεξιά πλευρά, αποτελούμενη από Νέτο και Ούμπιντες;

Οφείλω, πάντως, να αποκλείσω την τέταρτη σφαίρα για λόγους τακτικού ρεαλισμού. Αυτό που ξέρω είναι ότι οι γηπεδούχοι, παρά το γεγονός ότι η αντίπαλη περιοχή είχε φίδια, σκορπιούς και κροκόδειλους, ισορρόπησαν το παιχνίδι και μπλόκαραν με την συνδρομή του Ακόστα και του Ούμπιντες τις πτέρυγες της Α.Ε.Κ. Και ελάχιστα λεπτά μετά την είσοδο του Γιαννώτα, ανέλαβε δράση ο Καστίγιο. Όχι, δεν έκανε κάποια εξωπραγματική ενέργεια, αν και έτρεξε αρκετά σε οριζόντιο επίπεδο, έστω με την μπάλα στα πόδια. Αλλά μου έσπασε τα νεύρα με τις μαλακίες του. Πρώτον, δεν έδινε πάσες και δεύτερον, άνοιξε παρτίδες με τους αντιπάλους. Γλώσσα μέσα δεν έβαλε ο μπάσταρδος. Οι αντίπαλοι, όμως, έπεσαν στην παγίδα και υπέπιπταν σε συνεχή φάουλ περιμετρικά της περιοχής του Αραμπατζή. Οι Μάκος, Γεωργέας και Δέλλας έγιναν βορά στις ορέξεις του Καστίγιο. Ουδόλως τιμητικό για αυτούς. Εν τέλει, ίσως για αυτό παίζαμε από αριστερά: για να εκμεταλλευτούμε την τάση του Καστίγιο να ξεκινάει της ενέργειές του από την αριστερή πτέρυγα. Και τελικά το γκολ μπήκε στο 79' λεπτό. Άλλωστε, μόνο από στημένο θα μπορούσαμε να σκοράρουμε. Και σκοράραμε. Ο Αραμπατζής έκανε μια υπέροχη έξοδο που θύμιζε Σαββατόβραδο. Για την ακρίβεια έμοιαζε περισσότερο με διεκδίκηση ριμπάουντ, παρά με έξοδο τερματοφύλακα. Τέλος πάντων. Οι δυνατότητες του κίπερ της Α.Ε.Κ. είναι γνωστές. Να πω και κάτι για τα στημένα. Πρόκειται για υποτιμημένη πτυχή της ποδοσφαιρικής ανάγνωσης. Για να σκοράρεις από στημένα, πρέπει να πρώτα να κερδίσεις κάποια στημένη μπάλα. Δεν στη χαρίζει κάποιος, αν και αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχουν ισχυρές ενστάσεις επί τούτου. Επομένως, οι στημένες φάσεις δεν αποτελούν απλά κάποιο αδιάφορο στατιστικό, αλλά αναπόσπαστο κομμάτι του εκάστοτε αγωνιστικού πλάνου. Προσοχή: δεν αναφέρομαι μόνο στο πως να σκοράρεις από στημένο, αλλά και το πως να κερδίσεις ένα στημένο. Θέλει κι αυτό δουλειά: πιστέψτε με.

Φτάνοντας στον επίλογο του κειμένου, οφείλω να δώσω συγχαρητήρια στον Κωστένογλου. Κι αυτό, διότι, παρά το γεγονός ότι δουλεύει υπό αντίξοες συνθήκες, καταφέρνει και παρουσιάζει ένα αξιόμαχο σύνολο, έστω κι αν αυτό βρίθει από αγωνιστικές αδυναμίες (ταχύτητα, αντοχή, αλληλοκάλυψη κ.ά.). Όσο για την χθεσινή ήττα, δεν φταίει αυτός. Η ανικανότητα φταίει. Εντός και εκτός χόρτου. Οι παίχτες της Α.Ε.Κ. απέδειξαν με ποικίλους τρόπους το πως χάνονται οι ευκαιρίες -το πλήρωσε με τον Ο.Φ.Η., το πλήρωσε και με τον Άρη. Κι ο Αραμπατζής κατέστησε σαφές ότι η έξοδος πρωτίστως απαιτεί αποφασιστικότητα -Σάντος, τρέχα μην το χάσεις το κελεπούρι. Επομένως, δεν πρόκειται για ατυχία ή εφαρμογή του ''νόμου του ποδοσφαίρου''. Όσο για την Αρειανάρα, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Ξορκίσαμε τον δαίμονά μας που ακούει στο όνομα της Α.Ε.Κ. και κερδίσαμε ένα παιχνίδι που θα μπορούσαμε κάλλιστα, ήδη από το πρώτο μέρος, να έχουμε χάσει -όμως, ένας ποδοσφαιρικός αγώνας διαθέτει δυο ημίχρονα. Ένα πρώτο μέρος που σπαταλήσαμε χωρίς λόγο και αιτία. Το σημαντικό είναι ότι αναπληρώσαμε σε μερικό βαθμό τους χαμένους βαθμούς από την γκέλα με τον Εργοτέλη και ανεβήκαμε το βουνό της βαθμολογικής κατάταξης. Και για να φανώ και λίγο κυνικός, προκειμένου να μπούμε στην πεντάδα, από δω και πέρα σημασία έχουν τα αποτελέσματα κι όχι οι εμφανίσεις. Όπως λέει κι ο Αλέξης Σαββόπουλος με αυστηρό, πλην εύστοχο, τρόπο: «Ο Άρης φρόντισε να βγάλει μόνος του τα μάτια του, πετώντας στα σκουπίδια πολύτιμους βαθμούς που δεν έχει την πολυτέλεια να κάνει υπολογισμούς σε χρονικό ορίζοντα πέραν της μιας εβδομάδας. Πρέπει απλά να κοιτάει από αγώνα σε αγώνα να διορθώνει τις αδυναμίες του, να εκμεταλλεύεται τα πλεονεκτήματά του και να ελπίζει σε στραβοπατήματα των άλλων. Αυτός έβαλε στο παιχνίδι Ατρόμητο και Ο.Φ.Η. Δεν του φταίει κανείς άλλος». 

Υ.Γ.1 Η σωστή απάντηση στο κουίζ της προηγούμενης ανάρτησης είναι ο Αμπρέου. Τρελός. Θεότρελος. Για αυτό τον λένε και Λόκο. Το βρήκε ο Μικρός Σκάουτερ. 

Υ.Γ.2 Λέγονται Memorain. Χώρα προέλευσης; Ελλάδα. Το 2006 κυκλοφορούν το ''Reduced to Ashes'', το έβδομο κομμάτι του οποίου έχει τον χαρακτηριστικό τίτλο ''TV War'', προς τιμή της μέταλ εκπομπής που παρουσιάζει ο Χάκος Περβανίδης στο MAD. Στο τραγούδι συμμετέχουν και δυο μεγάλοι μουσικοί: Nick Menza στα drums και Jeff Waters, ως guest, στην κιθάρα. Η υπέρτατη πώρωση ξεκινά στο 2:10 λεπτό.

Το τσιμέντο

Η σεζόν ξεκίνησε. Η Ουέφα σε ένα επικό άρθρο έγραφε ότι η μοναδική ομάδα που μπορεί να αμφισβητήσει τα πρωτεία του Ολυμπιακού είναι ο Άρης. Με μια πρώτη ματιά δεν είχε άδικο, αλλά κάποιος έμπειρος στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου καταλάβαινε ότι κάτι τέτοιο ήταν εξαιρετικά απίθανο, αν όχι ακατόρθωτο. Το ρόστερ, βλέπετε, ήταν αρκετά ποιοτικό και ο ενθουσιασμός είχε φτάσει στα ύψη με τις δυο μεταγραφές αεροδρομίου: τον Γκρασιάν και τον Αμπρέου. Επίσης, δέσποζε η αρχοντιά του Γκιάρο, η ταχύτητα του Νασούτι, η λεβεντιά του Σηφάκη, το ταλέντο του Κάλβο, η επιθετικότητα του Κάμπορα, ο μαγνητισμός του Κόκε, οι μπουκλίτσες του Νέτο, το φιλότιμο του Χαβίτο κι ο τσαμπουκάς του Ντάριο. Και στον πάγκο; Ένας Παγκόσμιος Πρωταθλητής. Ένας μαύρος πάνθηρας. Ένας άνθρωπος που είχε δώσει μεγάλη ελευθερία κινήσεων στους παίχτες και δεν μπόρεσε να κοντρολάρει το ταμπεραμέντο τους. Η κίνηση της διοίκησης ήταν η ενδεδειγμένη: λύση συνεργασίας. Στη θέση του ήρθε, όπως όλοι ξέρουμε, ενας από τους μεγαλύτερους προπονητές που έχουν πατήσει στην Ελλάδα: ο Έκτορ Ραούλ Κούπερ. Όμως, ακόμα κι ο ΕΡΚ δεν μπόρεσε να τιθασεύσει ορισμένους από τους παίχτες της ομάδας. Επομένως, ούτε ο Μαζίνιο μήτε ο Κούπερ κατάφεραν να απαλλαγούν από περίεργα συμβάντα. Ενδεικτικά αναφέρω την αγανάκτηση του Κούπερ με τον Αντού που, αντί να κυνηγάει αντιπάλους, κυνηγούσε τις καμαριέρες. Μην το παίρνετε στραβά, σάτυροι. Απλά φλέρταρε το παιδί. Τέλος πάντων. Κάποτε, λοιπόν, στο προπονητικό κέντρο του Αρη, στα πλαίσια βελτιωτικών εργασιών, έριξαν τσιμέντο για να ανακατασκευαστεί το πάρκινγκ. Και κάποιος μπαγαπόντης, πριν στεγνώσει, πήγε και έγραψε το όνομα/παρατσούκλι συνοδευόμενο από το ''Άρης'' και το νούμερο της φανέλας του. Ποιος είναι ο ένοχος;

1. Αμπρέου
2. Κάμπορα
3. Γκρασιάν
4. Καλβο
5. Ντάριο Φερνάντες
6. Κόκε

Καλή επιτυχία.

Υ.Γ.1 Η σωστή απάντηση θα δημοσιευτεί στην επόμενη ανάρτηση.

Υ.Γ.2 Νταξ, ο Βασίλης Τσιβιλίκας ήταν Αρειανός. Το ξέραμε. Ήταν, όμως, και μεγάλος ηθοποιός. Μέγιστος. Κι ας μην τον πολυδιαφήμιζαν. Και έκανε ακριβώς αυτό που υποδηλώνει η ιδιότητά του: ποιούσε ήθος. Εκτελούσε το έργο του στο ακέραιο. Πραγματικά πηγαίο ταλέντο. Ποιος δεν θυμάται τον πρώτο μάνατζερ του ελληνικού ποδοσφαίρου στην ταινία ''Η Ρένα είναι οφσάιντ''; Ποιος δεν θυμάται τον Τζόνι να κατεβαίνει από το αεροπλάνο με τα κουδούνια στο λαιμό στην ταινία ''Η θεία μου η χίπισσα''; Τον είχα παρακολουθήσει, θυμάμαι, πριν χρόνια, σε μια θεατρική παράσταση, όπου υποδυόταν τον μόδιστρο. Απολαυστικός. Ο άνθρωπος ανήκει σε εκείνη την κατηγόρια ηθοποιών, πραγματικά σπάνια, που σηκώνει μια παράσταση μόνος του. Αυθεντικός πρωταγωνιστής. Αυθεντικός ηθοποιός. Αυθεντικός άνθρωπος. Αυθεντικός Έλληνας.

Υ.Γ.3 Είχατε προβλήματα αϋπνίας; Δεν σας έπαιρνε ο ύπνος; Δεν μπορούσατε να κοιμηθείτε; Το καλύτερο υπνωτικό χάπι ονομάζεται Εθνική Ελλάδος. Ασύγκριτη ποιότητα. Εγγυημένο αποτέλεσμα. Κι όλα αυτά με τον Καρνέζη κάτω από τα γκολπόστ. Δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο που δεν προτιμήθηκε ο Χαλκιάς ή ο Γλύκος. Έστω ο Κρέσιτς. Ουπς, αυτός δεν είναι Έλληνας. Τον Βελλίδη, πάντως, καταλαβαίνω γιατί δεν το κάλεσε. Στον Άρη παίζει, νέο παιδί είναι, διψασμένο, φορμαρισμένο, με κάλλιστες εμφανίσεις. Τι να τον κάνει στην Εθνική Ελλάδος; Γιατί, άλλωστε, να τον επιβραβεύσει με μια κλήση στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα (κλισέ); Και μάλιστα σε φιλικό αγώνα. Δεν υπάρχει νόημα. Οξυδερκής σκέψη από τον Σάντος. Σου λέει: «Μπορώ να καλέσω τερματοφύλακα που δεν τρώει γκολ από το κέντρο; Δεν μπορώ». Εσωτερική υπόσχεση έδωσε ο Σάντος. Στοίχημα με τον εαυτό του. Τάμα στην Παναγία της Τήνου έκανε. Από το σούρσιμο τα γόνατά του μάτωσαν. Πρήστηκαν. Σκοπός της ζωής του να αναστήσει τον Καρνέζη για να αποδείξει ο τελευταίος ότι δεν μπορεί να τρώει γελοία γκολ. Απέτυχε με τον Τζόρβα και δεν αντέχει άλλη στενοχώρια. Για αυτό σκέφτεται και τη φυγή από την Εθνική. Έτσι πάει. Οι μεγάλοι άντρες, έχουν και μεγάλους στόχους.

Υ.Γ.4 ...

Τσακισμός: εξιλαστήριο θύμα της υποκρισίας μας

H τσιγκουνιά είναι κακό πράγμα. Κάκιστο. Και συνήθως βγαίνει ραντεβουδάκια με τη μιζέρια. Και μάλιστα, δεν υπάρχει θεραπεία. Ευτυχώς, ούτε τσιγκούνης είμαι μήτε μίζερος, αν κι αυτό δεν θα το κρίνω εγώ, αλλά ο κοινωνικός μου περίγυρος και οι διαπροσωπικές μου σχέσεις. Υπάρχουν άνθρωποι που χτυπάει το ξυπνητήρι το πρωί και, πριν πάνε στη δουλειά, βγάζουν τις μπαταρίες, για να μην δουλεύει τζάμπα όσο θα λείπουν, και τις επανατοποθετούν μόλις επιστρέψουν σπίτι. Απίστευτα πράγματα. Στην περίπτωση του Τσάκα, όμως, ίσχυσε ακριβώς το αντίθετο. Δεν μιλάμε απλώς για γενναιοδωρία, αλλά για large καταστάσεις. Πολύ large. Οι δημοσιογράφοι, λοιπόν, ως καλοί οικοδεσπότες, άνοιξαν τις πόρτες στον Τσάκα. Του φέρθηκαν με το σεις και με το σας. Αλλά κι ο τέως συνεργάτης του Αλ Σαούντ δεν πήγε πίσω. Κύριος κι αυτός. Ό,τι ήθελαν να ακούσουν, εκείνος το έλεγε. Χωρίς ντροπές και περιστροφές. Και πάντα με στυλ και φινέτσα. Κι ας φορούσε παρδαλέ αντιανεμικά μπουφάν. Όσο εμφάνιση και μπόι του έλειπε, τόσο ετοιμόλογος και ανοιχτοχέρης ήταν:

- Τι θα γίνει με το γήπεδο, κύριε Τσάκα;

- Η Αυτού Μεγαλειότης θα κατασκευάσει νέο γήπεδο. Με όλα τα κομφόρ.

- Θα έχει και γήπεδο μπάσκετ;

- Βεβαίως! Ούτως ή άλλως, ο Πρίγκιπας σκέφτεται να αγοράσει και τον μπασκετικό Παναθηναϊκό.

Ο άνθρωπος δεν κολλούσε πουθενά. Έταζε λαγούς και πετραχήλια. Μέχρι και τον Ροναλντίνιο ''έφερε'' και αμέσως κάποιοι που αυτοαποκαλούνται δημοσιογράφοι έσπευσαν να προτείνουν ποια θέση θα καταλαμβάνει ο Βραζιλιάνος στην εντεκάδα της ομάδας (!). Μετά μας φταίει η Τρόικα. Για μια στιγμή, όμως: είπαμε ότι οι δημοσιογράφοι άνοιξαν τις πόρτες τους στον Τσάκα. Σωστό; Σωστό. Το τηλέφωνό του χτυπούσε πιο συχνά κι από αυτό του Λάκη Γαβαλά. Δεν παρακαλούσε ο Τσάκας. Ο Βλάσης βρήκε έναν ήδη στημένο μηχανισμό και απλά προθυμοποιήθηκε να του δώσει λάμψη. Και το έπραξε με αξιοθαύμαστη ακρίβεια. Οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες περνούσαν ευχάριστα. Ο Τσάκας μετατράπηκε σε συνώνυμο της επικαιρότητας. Όπως γράφει κι ο Καίσαρης: «Να σφάζονται στα πόδια του ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, εφημερίδες για το ποιος θα πάρει αποκλειστική δήλωση. Οι περισσότεροι τον ειρωνεύονται, κάποιοι τον χλευάζουν, αλλά όλοι ασχολούνται μαζί του. Κανένας δεν τον περνάει στο ντούκου». Όλοι, λοιπόν, βγήκαν κερδισμένοι. Οι οπαδοί, έχοντας ως βάση τις δηλώσεις του Τσάκα, βρήκαν νέο πεδίο συζήτησης, ανταλλάσσοντας συνεχώς φιλοφρονήσεις, ενώ οι δημοσιογράφοι διασκέδαζαν με το νέο τους θύμα, δίνοντας πνοή σε φυλλάδες (πωλήσεις), ράδια (ακροαματικότητα) και ιστοσελίδες (κλικς). Ακόμα και η ίδια η ομάδα, όντας αποφορτισμένη από την πίεση, αφού ο Τσάκας τράβηξε όλα τα φώτα πάνω του, βγήκε κερδισμένη: ο Βλάσης έφερε αγωνιστική ηρεμία, όπως τα χελιδόνια φέρνουν την άνοιξη. Όλοι, εκτός από τον Τζίγγερ.

Ο Καρπετόπουλος υποστηρίζει: «Ο Τζίγγερ κρύφτηκε πίσω από το θέμα των Αράβων για μήνες: ο ΠΑΟ παραμένει κατά 56% δικός του και, αν δεν συνεργαστεί με τους υπόλοιπους μετόχους, η ευθύνη για ό,τι θα συμβεί δεν είναι κανενός άλλου. [...] Μόνο που αν ο ΠΑΟ σκάσει, θα σκάσει στα δικά του χέρια και δεν θα του φταίει κανείς άλλος. Το 56% των μετοχών που καθορίζει όλες τις εξελίξεις είναι ακόμα δικό του. Έχει απόλυτο δίκιο. Πρώτον, δεν μπορεί να λειτουργεί με 30% όποτε τον συμφέρει και δεύτερον, είτε το θέλει είτε όχι, παραμένει μεγαλομέτοχος της Π.Α.Ε., έστω κι αν ο ίδιος έχει βαφτίσει τις μετοχές του ανενεργές ή όπως αλλιώς θέλει. Τα πράγματα, όμως, δεν είναι τόσο απλά. Πριν αρκετούς μήνες, έγραφα: «Επανεξετάζοντας το προαναφερθέν ερώτημα που υποδηλώνει ποιον θα βρίζουν οι οπαδοί κατόπιν της αποχώρησης του Τζίγγερ, η απάντηση είναι απλή: τον Τζίγγερ. Μόνο που τώρα θα τον βρίζουν επειδή αποχώρησε». Η παραπάνω πρόταση επιβεβαιώνει την επιβληθείσα ρεαλιστική προσέγγιση της κατάστασης. Η επιλογή του ραλίστα να αποδεχτεί τη διαδικασία του προσύμφωνου με τον Πρίγκιπα, ήταν μάλλον αναγκαστική. Αν δεν προχωρούσε, θα μπορούσε να κατηγορηθεί ότι δεν θέλει να πουλήσει τον Παναθηναϊκό, κάτι που συγκρούεται με τις τοποθετήσεις της οικογενείας περί πώλησης της Π.Α.Ε. Αυτό που εισπράττω από την ιστορία του Τζίγγερ, είναι ότι πιο εύκολα μπαίνεις σε μια Π.Α.Ε., παρά βγαίνεις. Το ερώτημα, όμως, εξακολουθεί να πλανάται. Ο Τσάκας διατηρήθηκε ως αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας, λόγω της μη επίσημης απόρριψης του Τζίγγερ; Δεν το νομίζω. Ειδάλλως, αυτή την στιγμή που μιλάμε, ο Τσάκας θα είχε εξαφανιστεί, τόσο γρήγορα όσο είχε εμφανιστεί.

Υπόθεση εργασίας: έστω, λοιπόν, ότι ο Τσάκας κατάφερε να τους παραμυθιάσει όλους. Τους πάντες. Μηδενός εξαιρουμένου. Πώς είναι δυνατόν να το πετύχει αυτό, χωρίς πλάτες; Ας μην ξεχνάμε ότι ο ίδιος ο Τσάκας είναι ρέστος. Τότε πώς έμενε σε κυριλάτο ξενοδοχείο της Βουλιαγμένης; Πώς νοίκιαζε ακίνητο στην Ηρώδου Αττικού; Πώς πλήρωνε τους συνεργάτες του; Μιλάμε για ένα όργιο δαπανών. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά περνούσε κι από κάστινγκ επίδοξους συνεργάτες. Η χάρη του έφτασε μέχρι την Βουλή. Κοτζάμ Γερουλάνος άλλαξε το νομοσχέδιο. Το συνειδητοποιείτε; Ένας άνθρωπος που ουδεμία σχέση (δια)τηρεί με μια ανώνυμη εταιρία, ανάγκασε -κι όχι υποχρέωσε- τον αρμόδιο Υπουργό να αλλάξει το νόμο προς φαινομενικό όφελος της εν λόγω εταιρίας. Προσοχή: δεν εξετάζω αν η κίνησή του Υπουργού ήταν -που πράγματι ήταν- σωστή. Ούτε ισχυρίζομαι ότι τα συμφέροντα έδρασαν υπογείως υπέρ του Παναθηναϊκού. Απλά καταγράφω το γεγονός και προσπαθώ να εντοπίσω τα κίνητρα.

Και φτάνουμε στην πεμπτουσία του άρθρου. Τι διαφορετικό έκανε ο Τσάκας από τους πολιτικούς που μας κυβερνούν; Που, όντας οπλισμένοι με θράσος και αναισθησία, βγαίνουν στο μπαλκόνι και, απευθυνόμενοι στον όχλο, λένε: «Λεφτά υπάρχουν». Που βγαίνουν στις κάμερες με αυστηρό ύφος, τονίζοντας με στόμφο, «Δεν θα πάρουμε άλλα μέτρα», μόνο και μόνο για να αναιρέσουν εαυτόν δέκα μέρες μετά. Που, ενώ ζουν σε αποστειρωμένο περιβάλλον και όντας απομακρυσμένοι από την πραγματικότητα, υποδύονται τους στενοχωρήμενους για την κατάσταση του μέσου πολίτη, ψηφίζουν τα μνημόνια και μετά κλαίνε επειδή τα ψήφισαν, παίζοντας παράλληλα με μισθούς και συντάξεις λες και είναι χρήματα του Monopoly. Κι αντί οι δημοσιογράφοι να τους ξεσκίσουν με καυτές ερωτήσεις, επιμένουν πεισματικά να τους χαϊδεύουν τις πατούσες. Κι αντί οι πολίτες να τους επιβραβεύσουν με την μη επανεκλογή τους, διαπιστώνεις με θλιβερό συναίσθημα ότι κάπου, κάπως, κάποτε βγαίνουν οι ίδιες οικογένειες και τα ίδια πρόσωπα. Όχι τίποτα άλλο, αλλά ο Πάγκαλος κι ο Καραμανλής έχουν και δίδυμα τέκνα -όχι, άλλο κάρβουνο! Επαναλαμβάνω, λοιπόν: τι διαφορετικό έκανε ο Τσάκας από όλα αυτά τα πολιτικά κατακάθια που εμείς ψηφίζουμε; Ίσα ίσα, όπως αναφέραμε, έδωσε λάμψη σε έναν ήδη στημένο μηχανισμό. Στην πολιτική ποιος δίνει λάμψη; Ο Καρατζαφέρης που βγαίνει στις κάμερες και λέει παροιμίες και στίχους των Beatles; Και μας πείραξε ο Τσάκας με τις ιστορίες του; Ή το γεγονός ότι φαινόταν σίγουρος για τα 15 μύρια, όταν, μάλιστα, η χώρα χρωστάει εκατοντάδες δις ευρώ κι ο κατώτατος μισθός έχει πέσει στα τέσσερα κατοστάρικα; Εδώ ο Αντωνάκης περιμένει σαν αρπακτικό και αγωνιά για την Πρωθυπουργία της Ελλάδος. Βιάζεται να κυβερνήσει μια χρεοκοπημένη χώρα. Και σε τελική ανάλυση ο Τσάκας αφορά μια ανώνυμη εταιρία. Μια ποδοσφαιρική ομάδα. Σιγά τα ωά. Και να χρεοκοπήσει η Π.Α.Ε. Παναθηναϊκός κι η κάθε Π.Α.Ε., χέστηκε η φοράδα στο αλώνι. Προσοχή: αναφέρομαι σε Π.Α.Ε. -οι ομάδες που έχουν κόσμο δεν χρεοκοπούν ποτέ, αλλά ζουν και βασιλεύουν μέσα στο μυαλό μας. Αυτή τη στιγμή, όμως, μιλάμε για τη χώρα, το μέλλον και τις ζωές μας. Είναι προφανές ότι οι προτεραιότητές μας βρίσκονται σε σύγχυση. Ακριβώς το αντίθετο ισχύει για τους δημοσιογράφους. Ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν. Και οι πολιτικοί και οι αθλητικοί. Επομένως, τον Τσάκα βρήκαμε ως εξιλαστήριο θύμα; Στον Τσάκα εξαντλείται η αυστηρότητά μας; Τόσο υποκριτικά κουτορνίθια είμαστε;

Εν κατακλείδι, ο Τσάκας έδωσε αμέτρητες συνεντεύξεις, ωστόσο οι δηλώσεις του, όχι μόνο δεν κάλυπταν τα πραγματικά κενά, αλλά δημιουργούσαν και νέα. Υποθέτω ότι δεν τους έδινε τις σωστές απαντήσεις, ίσως, διότι, δεν του υπέβαλαν τις σωστές ερωτήσεις -ακριβώς ό,τι συμβαίνει με τους πολιτικούς. Ποιος τον πίστεψε, ποιος τον άκουσε, ποιος του έδωσε βήμα; Όλα έχουν γραφεί στην ιστορία. Μια ιστορία που δεν πάει μόνη της. Οι οπαδοί και οι δημοσιογράφοι την κινούσαν -ευτυχώς, υπήρχαν εξαιρέσεις. Όπως έχουν γραφεί στην ιστορία όλα αυτά που έχει πει. Πράγματα που δήλωνε όχι γιατί το ζήτησε ο ίδιος, ούτε γιατί το απαίτησε, αλλά διότι του το ζητούσαν καθημερινώς αυτοί που ήθελαν να γεμίσουν τις άδειες σελίδες και ώρες τους. Και, αντί όλοι αυτοί να του πουν ευχαριστώ, τώρα τον λιθοβολούν, τον αποκαλούν φαφλατά, τον θεωρούν αναξιόπιστο και προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο ότι ουδέποτε τον πήραν στα σοβαρά, διδάσκοντας παράλληλα, όπως θέλουν προκλητικά να πιστεύουν, δωρεάν μαθήματα αθλητικής, δεοντολογικής και ανιδιοτελούς δημοσιογραφίας. Δεν μπορούμε, άραγε, να φερθούμε με παρόμοιο τρόπο έναντι των πολιτικών; Δυστυχώς, συνεχίζουμε να ακροβατούμε χωρίς προστατευτικό δίχτυ. Τα Μ.Μ.Ε. αγάπησαν τον Τσάκα όχι γιατί τον πίστεψαν, αλλά διότι λατρεύουν τα ψέματα. Εξού και η καταφυγή μας στο κρίσιμο στοιχείο της υπερβολής: είναι, βλέπετε, αναγνωρίσιμο. Όπως αναφέρει κι ο Καρτετόπουλος: «Όμως, το γκροτέσκο της συμπεριφοράς του και η υπερβολική μιντιακή έκθεσή του, κατέδειξαν το πόσο η χώρα περιμένει σωτήρες που θα ικανοποιήσουν όνειρα. Κυρίως ο Τσάκας απέδειξε (άθελά του) πως η χώρα απέχει πολύ ακόμα από την ωριμότητά της. Δεν αποκλείεται το 2012 να καταστραφεί: αυτό που αποκλείεται είναι να ωριμάσει». Έχει άδικο;

Υ.Γ.1 Οι δυο τελευταίες μέρες ήταν ένας ποδοσφαιρικός παράδεισος. Παιχνιδάρες σε όλη την Ευρώπη: Λίβερπουλ, Άρσεναλ, Μάντσεστερ, Μπάρτσα, Βαλένθια, Μίλαν, Γιούβε, Νάπολι, Ντορτμουντ και σία. Αποκορύφωμα; Το 4-4 της Λιόν με την Παρί. Απίστευτο παιχνίδι.

Υ.Γ.2 Ο μπασκετικός Ολυμπιακός θα πρέπει να προβληματιστεί τα μάλα. Η Αρειανάρα για 32 λεπτά έπαιξε πολύ καλό μπάσκετ και πίεσε τον αντίπαλο σε απροσδόκητο βαθμό. Ουδόλως υπερβάλλω. Βγάζαμε ασίστ, τρέχαμε στον αιφνιδιασμό, ήμαστε εύστοχοι και εφαρμόζαμε το πικ εν ρολ (!). Ναι, σωστά διαβάσατε: πικ εν ρολ!

Υ.Γ.3 Πάμε λίγο δυνατά.

Ευρωπαϊκά παραμύθια

Το έχω γράψει πολλές φορές: είναι ψυχολογικά σημαντικό, όταν παίζεις εκτός έδρας, να ξέρεις ότι και γκολ να δεχτείς δεν αλλάζει κάτι, διότι πάλι ένα τέρμα χρειάζεσαι. Η Ουντινέζε, έχοντας αποτυπώσει την ουσία της παραπάνω άποψης με πυρωμένο σίδερο στο μυαλό της και παίζοντας ως γνήσια ιταλική ομάδα, κατάφερε να πάρει την νίκη και κατ' επέκταση την πρόκριση. Το 0-0 του πρώτου αγώνα κρίνεται ως άκρως ύπουλο αποτέλεσμα κι ως εκ τούτου η διαχείριση του αποψινού ματς έπρεπε να είναι ιδανική -αλλά τι σημαίνει ιδανική; Εν προκειμένω, να εξαργύρωνε νωρίς την επιθετικότητά του και να πετύχαινε ένα γκολ που τόσο πολύ χρειαζόταν -το παιχνίδι αναμονής, ειδικά μέσα στην Τούμπα, δεν του ταιριάζει. Εντούτοις, δεν μπορώ να καταλογίσω ευθύνες στον Μπολόνι. Ο Ρουμάνος, με δεδομένα τα προβλήματα της ομάδας, έχει διατηρήσει την αγωνιστική ετοιμότητα της ομάδας στο έπακρον. Οι Ιταλοί, όμως, είναι πιο ποιοτικοί, πιο μοντέρνοι τακτικά, χτύπησαν τον Π.Α.Ο.Κ. στα ευαίσθητά του σημεία (στημένα, ταχύτητα, τεχνική ανεπάρκεια αμυντικής γραμμής, αντοχή) και μετά περίμεναν απλά τον διαιτητή να σφυρίξει την λήξη. Κατάφεραν, βλέπετε, να πετάξουν δυο γκολ στο πρώτο 15λεπτο και να αποσυντονίσουν πλήρως τον Π.Α.Ο.Κ. Ελπίζω -επιτέλους!- να μάθουμε ότι ένα γκολ από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα: απλά αλλάζει το νούμερο στο μάτριξ του γηπέδου. Παίζει τεράστιο ρόλο πως μπαίνει το γκολ και σε ποιο χρονικό σημείο αυτό επιτυγχάνεται. Οφείλουμε, δηλαδή, να κατανοήσουμε τις ψυχολογικές επιβαρύνσεις και τις αγωνιστικές επιπτώσεις που προκύπτουν -αυτές είναι οι πραγματικές πληγές. Και το κυριότερο: να μάθουμε να τις ξεχωρίζουμε από την τεχνική ή τακτική ανεπάρκεια. Έτσι, όταν ο Κρέσιτς λειτουργεί σαν κλώνος του Τζόρβα, μη μπορώντας να απομακρύνει ικανοποιητικά την μπάλα, ας μην στεκόμαστε αποκλειστικά στην ανωτερότητα της Ουντινέζε. Οι Π.Α.Ο.Κ.τσήδες, πάντως, δεν νομίζω ότι τα έβαψαν μαύρα. Η ομάδα, τηρουμένων των αναλογιών, φλέρταρε με την πρόκριση στους 16, έβγαλε κάποια μύρια, μάζεψε αρκετούς βαθμούς για την ομάδα και τη χώρα, ενώ, παράλληλα, έβγαλε γνήσιο ποδοσφαιρικό τσαμπουκά και αποκόμισε ισχυρές δόσεις ηρωισμού με αποκορύφωμα το ματς του Λονδίνου. Τέλος, το ευρωπαϊκό παραμύθι του ΠΑ.Ο.Κ. ξεχείλιζε από την ελπίδα της πρόκρισης.

Αντίθετα, το ευρωπαϊκό παραμύθι του Ολυμπιακού ξεχειλίζει από την πίστη στο πλάνο. Ο Βαλβέρδε, είτε αντιμετωπίζει την Ελπίδα Σαππών, είτε τον Άρη, είτε την Άρσεναλ, ακολουθεί το δικό του πλάνο. Δεν λογαριάζει τις φυλλάδες, δεν υπολογίζει τα θέλω των οπαδών και -το πιο σημαντικό- αφήνει τον αντίπαλο να προσαρμοστεί πάνω του. Αυτό δείχνει ότι διδάσκει συγκεκριμένο αγωνιστικό σχέδιο, όπως την πίεση στο τερέν του αντιπάλου ή το σχέδιο ανάπτυξης με ''την μπάλα κάτω'', και μεταλαμπαδεύει πνεύμα ανωτερότητας στους παίχτες του. Μοναδική εξαίρεση σε απόλυτο βαθμό, αποτελεί το εντός έδρας ματς του Ολυμπιακού με αντίπαλο την Μαρσέιγ. Ένα ματς, στο οποίο ο ίδιος ο Βαλβέρδε έκρινε ότι ο Ολυμπιακός ήταν ανέτοιμος. Πράγματι ήταν, αλλά σε αυτό φέρει ευθύνη εκείνος και μόνον εκείνος. Όπως ακριβώς ευθύνεται και στα υπόλοιπα παιχνίδια, ευρωπαϊκά και μη, κερδισμένα και μη. Δανείζομαι μια πρόταση που έγραψα για τον Μπολόνι, ώστε να την αποδώσω στον Βαλβέρδε: «Μπορεί να επιμένει σε κάποιες αγωνιστικές συνιστώσες, αλλά δεν πρόκειται για εμμονές: όταν έχω να αντιμετωπίσω έναν κανονικό προπονητή, καταλαβαίνω και αντιλαμβάνομαι ότι αυτό που οι περισσότεροι αποκαλούν ''εμμονή'', μεταφράζεται ως ατέλεια του πλάνου -αλίμονο, αν τα πλάνα και τα σχέδια ήταν χωρίς ατέλειες». Απόψε, λοιπόν, ο Ολυμπιακός του πρώτου ημιχρόνου ήταν ακριβώς αυτό που περιμέναμε: ο Μιραλάς έτρεχε με την μπάλα, ο Τζιμπούρ χωρίς αυτήν, ο Ιμπαγάσα οργάνωνε, τα ακραία μπακ τρέχανε στον ασβέστη και οι κεντρικοί οπισθοφύλακες έκοβαν ότι υπήρχε στην εμβέλειά τους. Κι όταν κάτι έβγαινε εκτός πεδίου δράσης ή βεληνεκούς, τότε ερχόταν ο Κάρολ και το κατέρριπτε. Μην περιμένετε να αποθεώσω τον Ιρλανδό -η υπερβολή είναι δουλειά των δημοσιογράφων και των επαγγελματιών οπαδών. Αν ζητάτε την γνώμη μου, ο Κάρολ, έπραξε αυτό που υποδηλώνει η ιδιότητά του: φύλακας του τέρματος. Το πιο σημαντικό στοιχείο που απελευθέρωσε ο Κάρολ, και μάλιστα άθελα του, λέγεται ηρωισμός. Αυτό ξύπνησε την κερκίδα κι αυτό αφύπνισε τον πάγκο και τους παίχτες στο δεύτερο μέρος. Ο Ολυμπιακός, λοιπόν, προκρίθηκε στους 16 του πρώην Ουέφα και πραγματικά χαίρομαι, διότι τον βλέπω προετοιμασμένο για διάκριση. Για να το πετύχει, όμως, αυτό θα πρέπει να σκοράρει εκτός έδρας, όπως ακριβώς έκανε στο Καζάν. Ας μην ξεχνάμε ότι το μυστικό της Ατλέτικο Μαδρίτης στον δρόμο προς την κούπα, λεγόταν εκτός έδρας γκολ, αποφασιστικότητα και δίψα. Δεν υπονοώ, φυσικά, ότι ο Ολυμπιακός θα πάει για κούπα. Απλά δείχνω το μονοπάτι που περπατά η διάκριση -πρόκειται για σχετική έννοια. Στο χέρι του είναι να την μετατρέψει σε απόλυτη.

Κάπως έτσι, λοιπόν, δημιουργούνται οι ποδοσφαιρικές ιστορίες, γεννιούνται τα ευρωπαϊκά παραμύθια. Δεν σας κρύβω ότι ζηλεύω. Μου λείπει η αναμονή, η προσμονή, η δίψα, η ελπίδα, η ατμόσφαιρα. Δεν πειράζει. Γνωρίζω ότι η υπομονή αποτελεί μέγιστη αρετή, κι ως εκ τούτου θα περιμένω. Θα επιστρέψουμε. Μέχρι τότε, ο Π.Α.Ο.Κ. και ο Ολυμπιακός πρέπει να επανέλθουν στην σκληρή πραγματικότητα του ελληνικού πρωταθλήματος. Για τον μεν Π.Α.Ο.Κ. η προσήλωση θα είναι άμεση, αν και θεωρώ ότι θα συμβεί κάπως απότομα, ενώ για τον δε Ολυμπιακό τα πράγματα είναι πιο σύνθετα και ενδεχομένως προκύψουν επίπονα. Όπως λέει κι ο Λιακόπουλος: «Ο καιρός γαρ εγγύς».

Υ.Γ.1 Ο Χρίστο Στόιτσκοφ, παλαιά δόξα του ποδοσφαίρου και νυν προπονητής της Λίτεξ Λόβετς, με αφορμή το επερχόμενο φιλικό παιχνίδι με τον Άρη, δήλωσε: «Κρίση; Ποια κρίση; Την άκουσα, αλλά δεν τη βλέπω. Σε μια χώρα που υπάρχει οικονομική κρίση, τα πράγματα θεωρώ ότι είναι πολύ διαφορετικά σε όλους τους χώρους. Τα μπουζούκια τα είδα γεμάτα, το κέντρο της πόλης γεμάτο από καταναλωτές, τα μαγαζιά όλα γεμάτα και όλοι οι δρόμοι ήταν γεμάτοι από αυτοκίνητα».

Υ.Γ.2 Στα πλαίσια της σύσκεψης για τον στημένο και αρρωστημένο τελικό κυπέλλου μπάσκετ, έπεσα πάνω στο παραλήρημα του Θανάση Γιαννακόπουλου. Δεν μπορούσα να κρύψω την θλίψη μου. Πραγματικά άθλιος. Πανάθλιος, για την ακρίβεια.

Υ.Γ.3 Ολοκληρώθηκε η γενική συνέλευση της Λέσχης Φίλων Άρη. Έχω την αίσθηση ότι, αντί να απαντηθούν ερωτήματα και να λυθούν απορίες, δημιουργήθηκαν νέα θέματα προς επίλυση. Ο Γιώργος Τότσικας αναφέρει αρκετά από αυτά.

Υ.Γ.4 Κάθε άρθρο του Κώστα Καίσαρη είναι απολαυστικό: «Τα ρούχα του σκίζει ο Λοβέρδος: ''Κανένας απ' αυτούς που ψήφισαν όχι στο µνηµόνιο, δεν πρέπει να µπει στα ψηφοδέλτια''. Τα ίδια και ο πρώην εργατοπατέρας Πρωτόπαπας. Όπως και στη Νέα Δηµοκρατία. Όλοι βάζουν βέτο να µείνουν εκτός ψηφοδελτίων οι αντιµνηµονιακοί και να µην επιστρέψουν. Κι είναι απλό. Μόλις και µετά βίας ξεπερνάει το 20% η Νέα Δηµοκρατία και το 10% το ΠΑΣΟΚ. Σφαγή θα γίνει εκλογές. Ειδικά στο ΠΑΣΟΚ. Τα τρία τέταρτα της σηµερινής κοινοβουλευτικής οµάδας θα µείνουν απ' έξω. Αν, λοιπόν, γυρίσουνε πίσω οι διαγραφέντες, θα βγούνε µε τα µπούνια. Αυτούς θα σταυρώσει ο κόσµος. Με τους µνηµονιακούς υποψηφίους να την έχουν πουτσίσει για τα καλά. Γι' αυτό κι ο Λοβέρδος βράζει φασόλια να µη γυρίσει κανένας πίσω. Δεν είναι θέµα αρχών. Είναι θέµα προσωπικής επιβίωσης».

Υ.Γ.5 Η ονομασία του συγκροτημάτος είναι εμπευσμένη από τον Ιβάν Παβλόφ, γνωστός επιστήμονας για τις έρευνές του στο φαινόμενο των εξαρτημένων αντανακλαστικών, και τα περίφημα σκυλιά του. Το εντυπωσιακό, όμως, είναι άλλο: Για πολλά χρόνια κυκλοφορούσε μια ανυπόστατη φήμη ότι ο τραγουδιστής έχει αυτοκτονήσει, επειδή η φωνή του ακούγεται ως γυναικεία (!). Η φήμη, εν τέλει, αποδείχτηκε αναληθής -ο τραγουδιστής ζει και βασιλεύει. Αυτό που ξέρω είναι ότι η φωνή του είναι μαγευτική και συγκαταλέγεται στις κορυφαίες φωνές που έχουν ακούσει τα αυτιά μου. Ίσως η κορυφαία. Βουαλά.

Αυτά από εμένα

Ο Μπολόνι δεν υπολόγισε την κούραση, την ποσοτική ανεπάρκεια του ρόστερ και την Ουντινέζε. Άπλωσε την ομάδα στο γήπεδο και κυνήγησε την νίκη, ούτως ώστε να επιβεβαιώσει ''το νόμο της Τούμπας'' (δήθεν). Καλά έκανε. Αυτό, άλλωστε, έπρεπε να κάνει. Από την άλλη πλευρά, το παιχνίδι του Άρη χαρακτηρίστηκε έντονα από έλλειψη ψυχραιμίας και ύπαρξη πανικού. Με αυτά τα στοιχεία κατεβήκαμε πρωτίστως για το Χ. Και το πήραμε. Ο Κάνθαρος, πάντως, δεν είναι ευχαριστημένος από την εικόνα της Αρειανάρας. Χωρίζω, λοιπόν, την τακτική ανάλυση (τρομάρα μου) σε δυο μέρη και βάζω μπρος:

 Έναρξη έως 55' λεπτό

Το πως θα τσούλαγε το ματς φάνηκε από το πρώτο λεπτό. Έκανε μπαμ, βρε αδερφέ. Ο Μπολόνι έδωσε πλάτος στο γήπεδο, χρησιμοποίησε (ανεπιτυχώς) τον Γιάννου ως κρυφό κυνηγό, όρισε ως μαέστρο της ομάδας τον Γκαρσία και ντούμπλαρε συνεχώς τον Ακόστα, τον Ούμπιντες και τον Νέτο: από τη στιγμή που οι τρεις προαναφερθέντες παίχτες ήταν κλεισμένοι, η απομόνωση του Καστίγιο ήταν αναπόφευκτη. Επιπλέον, επέβαλε υψηλό τέμπο στο παιχνίδι και έδωσε εντολή για παιχνίδι από τις πτέρυγες. Κι όλα αυτά με τον Μαλεζά να δίνει βάθος στην άμυνα και τον Γκαρσία ύψος στην μεσαία γραμμή. Το κενό, λοιπόν, μεταξύ κέντρου αμύνης και μεσαίας γραμμής ήταν αρκετά μεγάλο. Τι έκανε ο Άρης για αυτό; Απολύτως τίποτα. Ο Μασάδο παρέταξε την ομάδα με μικρό πλάτος, οριοθέτησε χαλαρό πρέσινγκ στα 2/4 του γηπέδου, έδωσε εντολή για χαμηλό τέμπο και, τέλος, επέλεξε, όταν είχαμε κατοχή μπάλας, να γίνεται παιχνίδι από τις πτέρυγες, κυρίως με όβερλαπ, έχοντας ''την μπάλα κάτω''. Επιπρόσθετα, όρισε, τουλάχιστον στα χαρτιά, τον Παπαζαχαρία σαν έμβολο μπροστά από τους Λαζαρίδη και Σανκαρέ. Στην πράξη, βέβαια, ο Παπαζαχαρίας αγωνιζόταν ως τρίτο σέντερ μπακ κι ως εκ τούτου ο Φατί κάλυπτε τον κενό χώρο που δέσποζε έξω από την μεγάλη περιοχή του Βελλίδη. Ομολογώ ότι ο Γάλλος έτρεξε αρκετά στον άξονα και προσπαθούσε να κόψει, ή έστω να συγκρατήσει τον γρήγορο ρυθμό του Π.Α.Ο.Κ. Ποιος, όμως, ανέλαβε την επιτήρηση του Γκαρσία; Μάλλον ο Κάνθαρος από την καρέκλα που καθόταν. Η λειτουργία της μεσαίας γραμμής τακτικά ήταν άχρωμη και άγευστη. Σαν τον Άρη. Εντούτοις, τα ακραία χαφ του Άρη δεν έδειχναν διάθεση ούτε να εφαρμόσουν το αμυντικό transition, ντουμπλάρoντας αντιπάλους, μήτε να μετατραπούν σε εσωτερικά χαφ. Αναγκαστικά οι αμυντικές παγίδες έπρεπε να εφαρμοστούν από τους Μίτσελ - Λαζαρίδη και δεξί μπακ - Σανκαρέ, με προφανείς στόχους τους Σαλπιγγίδη και Γεωργιάδη αντίστοιχα. Και λέω δεξί μπακ, διότι ο Καζναφέρης, για μια ακόμη φορά, φλέρταρε επιτυχώς με κίτρινη κάρτα, αναγκάζοντας τον Μασάδο να φανεί οξυδερκής και να προβεί σε εσωτερική αλλαγή μεταξύ του Νέτο και του Καζναφέρη. Προσθέστε και τις επελάσεις του Λίνο και δένει το γλυκό. Μέχρι κι ο Σνάουτσνερ (!) πήρε μέτρα στην πλευρά. Ναι, τόσο άσχημα ήταν τα πράγματα. Κι όλα αυτά με τα ακραία μπακ του Άρη να έχουν δεχτεί εντολές για προωθήσεις. Μπορώ να γράψω με πλήρη συναίσθηση ότι αποτύχαμε πλήρως σε όλους τους τομείς. Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν μπόρεσα να καταλάβω ποιο ήταν το αγωνιστικό πλάνο:

• Ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας; Γενικώς, συναντούμε, όπως και χθες, αρκετές δυσκολίες ως προς την πρωτοβουλία κινήσεων. 
• Ποδόσφαιρο κατοχής; Ήταν φανερό ότι δώσαμε χώρο στον αντίπαλό μας. 
• Να ελέγξουμε τον ρυθμό; Αφού οι αμυντικές μας αντιδράσεις περιοριζόντουσαν στο να μετατρέπουμε την μπάλα σε ρουκέτα. 
• Αντεπιθέσεις; Είναι πιθανό, αλλά τα ντουμπλαρίσματα του Μπολόνι λειτούργησαν με ακρίβεια πυρηνικού αντιδραστήρα, ενόσω οι πτέρυγές μας είχαν κομμένα φτερά.
• Να κρατήσουμε το μηδέν στην άμυνα; Σίγουρα: η διάταξη του Παπαζαχαρία και το πλάνο του δευτέρου ημιχρόνου ενίσχυσε την πίστη μου.

Η ουσία είναι ότι στο αναγραφόμενο χρονικό διάστημα, οι γηπεδούχοι, υπερτερούσαν ξεκάθαρα, είχαν συντριπτική κατοχή και αξιοποιούσαν σε μεγάλο βαθμό τα αβίαστα λάθη του αντιπάλου και την αμυντική αστάθεια του Μίτσελ, αλλά δεν μπόρεσαν να εξαργυρώσουν την ανωτερότητά τους με κάποιο γκολ.

56' λεπτό έως λήξη

Και κάποια στιγμή, διέκρινα κινητικότητα από τον πάγκο. Ο Μασάδο άρχισε να φρεσκάρει την ομάδα, με εξωτερικές αλλαγές και τακτικές κινήσεις, και να φορτσάρει τους παίχτες του. Ο Π.Α.Ο.Κ. παρέμενε ανώτερος, αλλά οι ρυθμοί είχαν πέσει και το ρεζερβουάρ λειτουργούσε με λαμπάκι. Από εκείνο το σημείο και έπειτα, δηλαδή στο 65' λεπτό, έχω την αίσθηση ότι εμφανίστηκε η Ουντινέζε. Και ακριβώς, εκείνη τη χρονική στιγμή, ο Μασάδο προσπάθησε να κλέψει το παιχνίδι, δυστυχώς, όμως, υπολόγιζε χωρίς τον Καστίγιο και την ικανότητά του στο ένας εναντίον ενός. Η άμυνα ανέβηκε ψηλότερα, ο Παπαζαχαρίας μετατράπηκε -επιτέλους!- σε αμυντικό χαφ, το πρέσινγκ γνώρισε ένταση και μεταφέρθηκε στο τερέν του αντιπάλου, ενώ παράλληλα η επίθεσή μας άρχισε να αποκτά κινητικότητα με εμφανές παράδειγμα τον απελευθερωμένο Ούμπιντες. Επίσης, τροποποιήθηκε και ο τρόπος ανάπτυξης: η ομάδα πόνταρε στα ανεβοκατεβάσματα και στην κούραση του Λίνο και αναπτυσσόταν από τη δεξιά πτέρυγα (Νέτο και Ούμπιντες) ή έψαχνε με μακρινές μπαλιές την κίνηση των επιθετικογενών παιχτών στην πλάτη της άμυνας του Π.Α.Ο.Κ., προκειμένου να εκμεταλλευτεί το συγκριτικό πλεονέκτημα της ταχύτητας. Χαρακτηριστική φάση αποτελεί εκείνη με τον Γιαννώτα και το γκρέμισμά του από τον Κρέσιτς. Επίσης, η επιθετική διάθεση φάνηκε να σταθεροποιεί την αμυντική μας προσήλωση και τις αλληλοκαλύψεις στα άκρα της άμυνας. Τα προβλήματα τραυματισμών, όμως, που προέκυψαν, επέφεραν αναγκαστικές αλλαγές και αναπόφευκτη τροποποίηση του πλάνου, το οποίο, πλέον, όριζε ως αντικειμενικό σκοπό το οριστικό κλείδωμα του Χ. Ως εκ τούτου, οι γραμμές τραβήχτηκαν πέντε μέτρα πίσω, αλλά, δεδομένου και της συντήρησης δυνάμεων των γηπεδούχων, προέκυψε η ευκαιρία για λίγη αταξία κι από τις δυο πλευρές. Κάπως έτσι, λοιπόν, οι αμυντικοί του Π.Α.Ο.Κ. προτίμησαν να απομακρύνουν άναρχα την μπάλα και να κόβουν το ρυθμό με φάουλ. Αυτές οι αναμπουμπούλες έφεραν ακόμα και τον Φατί σε θέση σέντερ φορ, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Το ίδιο ίσχυε και για τον Π.Α.Ο.Κ., ο οποίος, όμως, είχε ένα δοκάρι, στο 79' λεπτό, λόγω οξείας οσφυοκαμψίας της αμυντικής γραμμής του Άρη. Σημειωτέον, η μπαλιά από τον Γκαρσία: τελικά ποιος σκατά τον μάρκαρε αυτόν;

Και φτάνουμε στον επίλογο. Ο Άρης εμφανίστηκε κατώτερος των περιστάσεων, αμαύρωσε την ανοδική του πορεία, δεν επιβεβαίωσε τα αγωνιστικά του κοχόνες, δεν επωφελήθηκε των στημένων φάσεων, δεν εκμεταλλεύτηκε την φανερή αστάθεια του Κρέσιτς, δεν αξιοποίησε την τεχνική ανεπάρκεια του Τσιρίλο, δεν ''κούρασε'', όσο θα έπρεπε, τον Γκαρσία και στάθηκε τυχερός, απέναντι σε έναν Π.Α.Ο.Κ που έδειξε πιο διψασμένος, πιο συμπαγής, πιο συγκεντρωμένος, τακτικά πληρέστερος και, ευτυχώς, ολίγον ανίκανος στο τελείωμα φάσεων. Βάσει απόδοσης, λοιπόν, οι γηπεδούχοι άξιζαν την νίκη. Αντίθετα, ο Άρης ήρθε για το Χ και πράγματι το κατέκτησε, ενώ η κλοπή του ματς από τον Μασάδο δεν έκατσε. Μια ισοπαλία που δεν αλλάζει και πολλά στον βαθμολογικό πίνακα. Ο Άρης τσίμπησε, έστω και με μετριότατη εμφάνιση, το πονταλάκι του και συνεχίσει την κούρσα για είσοδο στην πεντάδα, ενώ ο Π.Α.Ο.Κ., αφού γλίτωσε τις παρενέργειες από ενδεχόμενη ήττα, ουδεμία βαθμολογική συνέπεια αντιμετωπίζει, δεδομένου ότι θα βρίσκεται με το σπαθί του στα play off. Τέλος, το πλάνο του Μασάδο είχε ορθολογική βάση και τακτικό ρεαλισμό, έστω σε μερικό επίπεδο, αλλά φρονώ ότι η εφαρμογή του ήταν ολίγον άτσαλη, με ισχυρές δόσεις απροόπτων γεγονότων. Αυτά από εμένα. Και τώρα συνεχίστε να μαλώνετε για το ποιος είναι πιο κλάψας, πόσες κάρτες έπρεπε να βγουν και πόσα πέναλτι έπρεπε να πάρει η κάθε ομάδα. This is football.

Υ.Γ.1 Εγώ, ένας οπαδός του πιο σιχαμερού σωματείου (sic!), περιμένω με λαχτάρα τα κείμενα του Τσαλτίδη και του Κόλκα, δυο άξιων εκπροσώπων και εκφραστών της οπαδικής μαλακίας. Μέχρι τότε, επιτρέψτε μου να ''απολαύσω'' τον Βασιλόπουλο που πρόλαβε κιόλας να δημοσιεύσει κείμενο. Φίλαθλοι και οπαδοί, ξυπνήστε από τον λήθαργό σας! Απορρίψτε αυτά τα κατακάθια!

Υ.Γ.2 Ντρέπομαι και θλίβομαι για την Nova, καθώς και για την συντριπτική πλειονότητα των αθλητικών site. Άθλιοι. Πραγματικά άθλιοι. Ούτε ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου δεν μπορούνε να σχολιάσουν δίκαια και σωστά. Και μετά περιμένουμε να σωθεί η Ελλάδα. Μέχρι κι ο Τζέφρυ, ο σωτήρας της χώρας, έστω ο προστάτης της, κατέφυγε στην Σκιάθο για κανόε-καγιάκ (!). Σας λέω: δεν υπάρχει λύτρωση!

Υ.Γ.3 Δεν παίζω blogo-παίχνιδα. Δεν με εξιτάρουν. Εξάλλου, το ύφος του blog δεν επιτάσσει τέτοιες συμπεριφορές. Το συγκεκριμένο, όμως, είναι άκρως ενδιαφέρον. Προξενήτρα η Σκοτεινή Σεφ και εισηγητής ο Κάνθαρος. Σε ποια δοκιμασία με υποβάλλει το παιχνίδι; Να επιλέξω πέντε τραγούδια που μου αρέσουν! Βάζω και έναν δικό μου όρο: ένα από κάθε δεκαετία.