Η είδηση του πλάτους

Το ότι ξεκίνησε ως βασικός ο Μέγιερι δεν αποτελεί είδηση. Είδηση θα ήταν αν τη θέση του Κοστάντσο έπαιρνε ο Νικολακόπουλος ή ο Μαρινάκης. Ο Μέγιερι είναι τερματοφύλακας. Σε αυτή τη θέση έχει προπονηθεί. Για τον Κοστάντσο δεν είμαι και τόσο σίγουρος. Αλλά δεν φταίει αυτός. Άλλοι είναι οι φταίχτες. Κάποιος τον πρότεινε, κάποιος τον τσέκαρε, κάποιος τον σκάναρε, κάποιος εξασφάλισε την υπογραφή του και κάποιος τον ξεκινούσε βασικό. Εντούτοις, είμαι της άποψης ότι οι περισσότεροι εξ αυτών που κράζουν τον παίχτη, δεν έχουν σκεφτεί καν να κράξουν τη διοίκηση, τον προπονητή και το σκάουτινγκ τιμ. Όλα αυτά συμφέρουν τον Ολυμπιακό: οι συζητήσεις για τον Κοστάντσο αποκρύπτουν άλλες αδυναμίες που ταλανίζουν την ομάδα.

 

Και πάμε στα του ματς. Ο Βάσκος δεν επιθυμούσε το πρέσινγκ στα 3/4 του γηπέδου. Έδωσε χώρο στους γηπεδούχους. Υπερβολικό  χώρο. Αδικαιολόγητο. Από πολύ νωρίς. Τρανό παράδειγμα αποτελεί το γκολ. Η περιοχή του Μέγιερι είχε τιγκάρει με κόκκινες φανέλες, τη στιγμή που στο ύψος της μεγάλης περιοχής δεν υπήρχε κανείς. Πού ήταν ο Ορμπάιθ; Ο Φέισα; Μία από τις αποστολές του αμυντικού χαφ είναι να μετατρέπεται σε τρίτο στόπερ, αλλά και να πέφτει πρώτος στην μπάλα. Να πετάει το κορμί του σαν ρακέτα μπροστά από πάσες και σουτ των αντιπάλων. Επαναλαμβάνω: πού ήταν τα αμυντικά χαφ; Η τραγικότητα της κατάστασης διογκώνεται από το μίνι σπριντ του Αβραάμ, προκειμένου να μπλοκάρει το σουτ. Για όσους δεν γνωρίζουν ο Αβραάμ είναι κεντρικός αμυντικός. Στη προκειμένη φάση δεν ήταν αυτή η δουλειά του. Όπως καταλάβαμε, λοιπόν, η Ντόρτμουντ ακολουθεί μία κλασσική ποδοσφαιρική συνταγή: σουτάρει. Συχνά. Δυνατά. Επικίνδυνα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους Γκέτσε, Γκρόσκοϊτς, Πέρισιτς και Λεβαντόφσκι. Μέχρι και τα ακραία μπακ φανέρωναν παρόμοιες ορέξεις. Κι όταν το τέρμα ξέρει ότι οι αντίπαλοι παίχτες εξαπολύουν τορπίλες, φοβάται. Ανησυχεί. Προβληματίζεται. Επιπλέον, οι γηπεδούχοι έπαιζαν με συρτές, κοντινές πάσες και είχαν τάση για γρήγορους συνδυασμούς. Ομολογώ, πάντως, ότι περίμενα τους Γερμανούς πιο ορμητικούς.

Ο Ολυμπιακός, χθες, δεν είχε πλάτος -συνέβη και με τη Μαρσέιγ. Όταν θες να σκοράρεις και δεν έχεις πλάτος, υπερφορτώνεται ο άξονας και ελαχιστοποιούνται οι χώροι. Ο Χολέμπας λειτουργούσε περισσότερο ως μπακ, παρά ως έξω αριστερά, ενώ ο Τζιμπούρ παρακολουθούσε το ματς χωρίς εισιτήριο και μάλιστα μέσα από τον αγωνιστικό χώρο. Μεγάλος μάγκας. Η αδράνεια του Χολέμπας και κυρίως του Τζιμπούρ δεν επέτρεπε στον Ορμπάιθ να κάνει αυτό που δείχνει ότι γνωρίζει καλά: διαγώνιες πάσες. Ως εκ τούτου, το πλάτος ερχόταν μόνο από τα χιλιόμετρα του απομονωμένου Μιραλάς σε οριζόντιο επίπεδο. Οι χώροι άνοιγαν, αλλά δεν ερχόντουσαν παίχτες από πίσω. Σε αυτή την περίπτωση ο Βέλγος έπρεπε να οπισθοχωρήσει ελαφρώς και να επιχειρήσει κάθετες κινήσεις. Δεν το έκανε. Φυσικά δεν φταίει ο Μιραλάς. Ποιος να έκανε κίνηση χωρίς την μπάλα; Ο Φέισα; Ας είμαστε σοβαροί. Ωστόσο, τις λιγοστές φορές που τα ακραία μπακ, ειδικά ο Μαρκάνο και μετέπειτα ο Χολέμπας, έπαιρναν μέτρα στον ασβέστη και η περιοχή του Βαϊντενφέλερ γέμιζε κορμιά, το κεντρικό αμυντικό δίδυμο των γηπεδούχων έδειχνε ορισμένες αδυναμίες. Και δυο γραμμές για τον Μοδέστο: είναι φιλότιμος του κερατά, αλλά είναι μετριότατος στο ένας εναντίον ενός και δεν μπορεί να πάρει μέτρα, ως μπακ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Εν τέλει, κι εγώ φιλότιμος είμαι. Ο Κορσικανός έχει γίνει συνώνυμο της προσπάθειας.

Επιπλέον, ο Κλοπ, προπονητής της Ντόρτμουντ, είχε διακρίνει ξεκάθαρα την σημαντικότητα του Ιμπαγάσα. Ο Αργεντινός ξέρει μπάλα και ποδόσφαιρο. Γνωρίζει πως να ξεμαρκάρεται, παίζει άμυνα, δημιουργεί και τρέχει. Μέχρι και τάκλιν κάνει. Είναι το απόλυτο βαρόμετρο για την ομάδα του Βαλβέρδε. Τι έκανε, λοιπόν, ο Κλοπ; Τον απενεργοποίησε, έστω σε μερικό επίπεδο. Τον βραχυκύκλωσε. Πώς μεταφράζεται αυτό; Ο Ιμπαγάσα γύριζε πίσω για να πάρει μπάλα, πράγμα που σημαίνει ότι έπρεπε να διανύσει περισσότερα μέτρα στον άξονα -αναπόφευκτο ήταν να κουραστεί πιο γρήγορα. Μάλιστα, ο Ορμπάιθ προσπαθούσε να μιμηθεί τον συμπαίχτη του, έχοντας αρκετή επιτυχία. Αντίθετα, ο Φέισα προσπαθούσε να μιμηθεί τον εαυτό του. Ρε παιδιά, ποιος είναι αυτός ο Φέισα; Να μας πει ο Κοβάσεβιτς. Σωστά αντικαταστάθηκε από τον Μακούν. Τέλος πάντων. Το θέμα είναι ότι όταν περιορίζεται ο Ιμπαγάσα, περιορίζεται η ομαλή ανάπτυξη της ομάδας.

Συγκεφαλαιώνοντας επιλογικά, η Ντόρμουντ επεδίωκε, προϊόντος χρόνου, να διατηρήσει το σκορ, παίζοντας την κόντρα όποτε εκείνη έκρινε απαραίτητο. Οι Γερμανοί έχουν άριστη φυσική κατάσταση -ο Λάιτνερ ακόμα τρέχει- που τους επέτρεπε να αλωνίζουν σε όλα τα μήκη και πλάτη του γηπέδου, ενώ υποχρέωσε τον Ολυμπιακό να υποπέσει σε αρκετά λάθη, εκ των οποίων υπήρχαν και ορισμένα αβίαστα, ακόμη και πλησίον της περιοχής του Μέγιερι, όπως εκείνο του Χολέμπας που οδήγησε στο δοκάρι του Λεβαντόφσκι. Παρόλα αυτά, το σύνολο του Ολυμπιακού στάθηκε αξιοπρεπώς. Σου έδειχνε την εικόνα μιας ομάδος που ήθελε, αλλά δεν μπορούσε. Δεν ξέρω τι είχε στο μυαλό του ο Βάσκος, αλλά έχω την εντύπωση ότι ήταν λίγο μπερδεμένος. Για παράδειγμα, καθυστέρησε να αλλάξει τον Μοδέστο, ενώ σίγουρα προβληματίστηκε από την εμφάνιση του Αμπτούν. Υποθέτω ότι ήξερε τον τρόπο δράσης, αλλά, παρά τις εσωτερικές και εξωτερικές αλλαγές, δεν μπορούσε να τον εφαρμόσει. Ο Σεμπαστιάν Κελ, δρώντας ως συνδετικός κρίκος μεταξύ άμυνας και επίθεσης, είχε μεγάλη συμβολή στην αποτυχία της ολυμπιακής στρατηγικής. Αυτός ήταν το μυαλό της Ντόρτουντ. Για την τακτική έπαιξαν ρόλο κι άλλοι παράγοντες. Δεν υπήρχε κίνηση χωρίς μπάλα, δεν επετεύχθη πλάτος, ο Ιμπαγάσα έπαιζε με γερμανικές βεντούζες και επιπλέον ο Βαλβέρβε πρέπει να σταματήσει να φορτώνει τον άξονα με κορμιά. Όπως ο Τζέφρυ πρέπει να σταματήσει να υποδύεται τον Πρωθυπουργό (της Ελλάδας).

Υ.Γ.1 Έχω ετοιμάσει ένα άρθρο περί προπονητών και Τσιώλη. Άγνωστο πότε θα το ανεβάσω.

Υ.Γ.2 Η μπασκετική Αρειανάρα κρούει δυνατά τον κώδωνα του κινδύνου κι όλες οι έξοδοι είναι ερμητικά κλειστές. Το γυαλί δεν ράγισε. Έσπασε.

Υ.Γ.3 Τους έχω δει live. Νταξ, ο σαματάς, η δύναμη και η τρέλα είναι δεδομένα στοιχεία σε μια τέτοια συναυλία. Ο Κάνθαρος, όμως, δεν θα ξεχάσει ποτέ το παπούτσι, στυλ εϊτίλας με σκριτς σκρατς, που έφαγε στην κεφάλα σε ανύποπτη στιγμή. Μάλιστα, έκανε και γκελ στον ώμο μου. Μεγάλες στιγμές. Όπως τα riff των Sepultura.

Ο κύκλος και το ρεβόλβερ

Τρεις είναι, κατά τη γνώμη μου, οι κακές ομάδες. Η πρώτη είναι η Κέρκυρα. Δεύτερη ο Αστέρας Τρίπολης. Ακολουθεί ο Άρης. Στο τσακίρ κέφι μπορείς να τσοντάρεις και τα Γιάννενα. Η Α.Ε.Κ. βρίσκεται στο μεταίχμιο της λίστας. Τέλειωσε, λοιπόν, το ματς στο Ο.Α.Κ.Α. και ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα, βλέποντας τους φίλους της Α.Ε.Κ. να χειροκροτούν. Δεν κατάλαβα το λόγο. Μέτρια ήταν η ομάδα. Μετριότατη. Για να μην πω τίποτα χειρότερο. Το 3-0 δεν αντικατοπτρίζει την εικόνα του ματς. Ειλικρινά, δίχως ίχνος ειρωνείας, το να επευφημείς αυτή την Α.Ε.Κ. αποτελεί εγκληματική ενέργεια. Επαναλαμβάνω ότι δεν υποτιμώ την Α.Ε.Κ. Σε καμία των περιπτώσεων. Την κριτικάρω καθ' αυτό τον τρόπο, διότι σέβομαι και εκτιμώ το μέγεθος της. Αντίθετα, λυπούμαι για την εμφάνιση του Άρη. Όχι, δεν ήταν τραγική. Ούτε θα κάτσω να βρω δικαιολογίες. Η ομάδα είναι άρρωστη. Μας λείπουν δυο σημαντικότατα στοιχεία. Το πρώτο λέγεται ψυχολογία. Το δεύτερο ονομάζεται χημεία. Δέσιμο. Ομοιογένεια. Για να επιτευχθεί απαιτείται χρόνος. Ποιο είναι το φάρμακο; Ακριβώς αυτό: ο χρόνος. Όχι, η απομάκρυνση του προπονητή. Περί Τσιώλη, όμως, θα αναφερθούμε στην επόμενη ανάρτηση. Υποθέτω ότι μέχρι τότε θα αποτελεί παρελθόν. Μακάρι να βγω ψεύτης.

Τι αποκόμισα από το ματς; Πρώτο και βασικότερο: ο Τσιώλης είναι αγχωμένος του κερατά. Φαίνεται στο βλέμμα του. Το μυρίζεσαι. Κι όταν είσαι υπέρ το δέον αγχωμένος, δεν μπορείς να αποδώσεις. Ξεκάθαρα πράγματα. Η ομάδα χρειάζεται επειγόντως ηρεμία. Εξού και οι αλλαγές σε πρόσωπα και διάταξη. Προσπαθεί να βρει μια ικανή φόρμουλα. Για να μην μακρηγορώ, η ομάδα δείχνει να βρίσκεται ακόμη σε φάση προετοιμασίας. Θυμηθείτε με ποιους παίχτες έλαβε μέρος η καλοκαιρινή προετοιμασία και ποιοι αγωνίζονται τώρα. Δεν θα εξετάσω τι πήγε -αν πήγε- στραβά. Απλά σπεκουλάρω τα δεδομένα. Για παράδειγμα, τα σέντερ μπακ δεν μπορούν να συνεννοηθούν. Ο Παπαστεριανός δεν είναι δεξί μπακ. Δεν κατέχει την θέση τακτικά και προφανώς δεν μπορεί να την μάθει σε δύο παιχνίδια. Επιπλέον, δεν είναι δυνατόν να παίζει ο Πρίττας (Ολύμπιος Θεός) μαζί με τον Τόχα. Ο μεν Πρίττας δεν μπορεί να παίξει κάθετο ποδόσφαιρο με σταθερή σταθερότητα, ο δε Κολομβιανός εκνευρίζει την μπάλα και τον Κάνθαρο. Δεν μπορεί να εναρμονιστεί με τις επιταγές του γρήγορου ποδοσφαίρου. Τέλος. Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα, όπως για την διψασμένη εμφάνιση του Καζναφέρη, ωστόσο κρατάω ενέργεια για το επόμενο άρθρο. Το θέμα είναι ότι κάποια στιγμή η προετοιμασία, μέσω των επίσημων αγώνων, θα λάβει τέλος και τότε η ομάδα θα ρολάρει. Προϊόντος χρόνου θα επιτευχθεί η ζητούμενη ομοιογένεια. Είτε κάθεται ο Τσιώλης στον πάγκο είτε ο φούφουτος. Να το θυμάστε αυτό. Ελπίζω να το θυμάται και η διοίκηση. Έχει κι αυτή πολλές ευθύνες, αν όχι τις περισσότερες.

Όσον αφορά την Α.Ε.Κ., όπως είπα και στον πρόλογο, δεν μου έδειξε καλή εικόνα. Παρόλα αυτά, έφαγα τρία τεμάχια. Ουδόλως με τιμάει κάτι τέτοιο. Πάντως, μπορείς να κατασταλάξεις σε κάποια πράγματα. Για παράδειγμα, πρόκειται για την πλέον απρόβλεπτη ομάδα του πρωταθλήματος. Σαν να έχεις ένα ρεβόλβερ που δεν είναι γεμάτο. Δεν ξέρεις αν θα έχει σφαίρα για την πάρτι σου. Σου δίνει την εντύπωση ότι παίζει άτακτα, αλλά θαρρώ πως πρόκειται περισσότερο για οργανωμένη αναρχία, παρά για εγγενής αδυναμία. Επιπλέον, έχει την τύχη να διαθέτει έμπειρους παίχτες στον άξονα. Ο Δέλλας μπορεί να έχει γεράσει, αλλά το ξέρει το τόπι. Γνωρίζει που να σταθεί και τι πρέπει να κάνει. Πλην αυτού, βελτιώνεται κι ο Κάλα που στον αγώνα έπαιζε ως κλώνος του Τσίρο Φεράρα. Και πάμε στον Καφέ που απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι μπορεί να δει γήπεδο και να παίξει κάθετα. Και φτάνουμε στον Λύμπε. Ισχύει ό,τι και για τον Δέλλα. Αν είχαν γρηγορότερα ποδάρια θα είχαν έτι μεγαλύτερη καριέρα. Ελπίζω για το καλό της υστεροφημίας τους, με το πέρας της τωρινής σεζόν, να κρεμάσουν τα παπούτσια τους. Τέλος, ο Λεονάρντο συνεχίζει να δίνει φαπ στον Χιμένεθ. Ήθελα να δω τι θα έκανε η Α.Ε.Κ., χωρίς την ταχύτητα του Λεονάρντο. Μόνο με τον Μπέλεκ θα την έβγαζε; Και ναι, οι Καράμπελας και Κοντοές δεν είναι επιπέδου Α.Ε.Κ. Όμως, το φιλότιμό τους είναι αξιοζήλευτο.

Κλείνοντας, θέλω να εκφράσω μια απορία. Για να ακριβολογώ, θέλω να απευθύνω ένα ερώτημα προς τους παίχτες του Άρη. Πριν από κάθε ματς στήνετε έναν κύκλο. Τι σκατά λέτε μέσα σε αυτό το πηγαδάκι; Ανέκδοτα; Προβλέψεις για το στοίχημα; Πού θα πάτε μπαρότσαρκα; Για να ξέρουμε και τι λέμε. Ο προπονητής είναι ο εύκολος στόχος, διότι είναι ένας. Οι παίχτες, όμως, δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Οφείλουν να προβληματιστούν. Κι από ό,τι βλέπω έχουν αρχίσει να συνηδειτοποιούν κάποια πράγματα. Πάλι καλά.

Υ.Γ.1 «Δεν µπορώ να καταλάβω γιατί εξακολουθείτε να µε αποκαλείτε εκπρόσωπο του πρίγκιπα. Δεν είµαι εκπρόσωπός του. Συνέταιροι είµαστε. Δεν αποφασίζει µόνος του». Κι όταν τον ρωτήσανε αν θα βάλει λεφτά, χαµογέλασε και αποκρίθηκε µε αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Φυσικά κι όχι. Ο πρίγκιπας βάζει τα λεφτά κι εγώ τις ιδέες. Το µυαλό». Ρισπέκτ στον μεσιέ Τσάκα. Πλάκα τους κάνει. Μια χαψιά. Αλήθεια, που χάθηκε ο Βγενόπουλος κι ο Ενιαίος Φορέας;

Υ.Γ.2 Έφυγε με πεντάρα από την έδρα της Τσέλσι και έγινε (πάλι) προπονηταράς. Κάποιοι θέλουν βούρδουλα. Φεύγουμε από το νησί και πάμε στην Ισπανία. Υποβάλλω τα σέβη μου στη Λεβάντε και στην Μπιλμπάο. Η Λεβάντε δείχνει ότι με τα λίγα μπορείς να φτιάξεις πολλά, ενώ η Μπιλμπάο αποτελεί ομάδα πρότυπο σε παν επίπεδο. Μάλιστα, όσον αφορά τους Βάσκους, οφείλω να δηλώσω ότι χαίρομαι να τους παρακολουθώ.

Υ.Γ.3 Από τον Κώστα Καίσαρη: «Καλά κάνουν, λοιπόν, και βρίζουν και φωνάζουν για την πολιτική κατάσταση στα γήπεδα. Μέχρι εκεί όμως και µη παρέκει. Ο χαβαλές δεν είναι πολιτική πράξη. Καλαµπούρι, ναι. Ξεχαρµάνιασµα, ναι. Επανάσταση, όχι. Οποιος κάνει αντίσταση, την κάνει µε τη στάση ζωής του. Σε καθηµερινή βάση. Συνειδητά. Και µόνο ο ορισµός του αγανακτισµένου τα λέει όλα. Ότι πιστέψανε όλοι αυτοί τον Παπανδρέου στο ''λεφτά υπάρχουν'', περίµεναν αυξήσεις και διορισµούς, όπως (έκανε) ο πατέρας του, και τώρα που τους κόβει µισθούς και συντάξεις, αγανακτήσανε».

Υ.Γ.4 Ο Κάρολος Παπούλιας, θείος του Πιλάβιου (Ψηλός Σισέ) και Πρόεδρος της Δημοκρατίας (εντός και εκτός εισαγωγικών), δήλωσε ότι πολέμησε για την Ελλάδα ως αντάρτης. Έστω ότι η δήλωση του είναι αληθής. Το δέχομαι. Δεν έχω λόγο να τον αμφισβητήσω. Γιατί πολέμησε; Για να την παραδώσει τώρα; Και μάλιστα αμαχητί; Κι ο Φιλίπ Πεταίν, στρατάρχης της Γαλλίας, πολέμησε για την πατρίδα του στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλα ο ρόλος του στην Κυβέρνηση του Βισύ είναι γνωστός τοις πάσι. Επιπλέον, μόνο ο Κάρολος Παπούλιας αγωνίστηκε κατά των Γερμανών; Όχι, βέβαια. Πόσοι, όμως, από τους αγωνιστές έγιναν πολιτικοί, βουλευτές και Υπουργοί; Πόσοι από αυτούς έγιναν Πρόεδροι της Δημοκρατίας; Για να ξέρουμε και τι λέμε.

Υ.Γ.5 Παρατήρησα, προς μεγάλη μου λύπη, τη φωτογραφία του μαθητή που μουτζώνει την εξέδρα των επισήμων. Άκρως υπερβολική και ανούσια αντίδραση ενός ανθρώπου που ακόμα δεν έχει βγει από το αυγό του και δεν ξέρει που πάνε τα τέσσερα. Προφανώς κάποιος τον δασκάλεψε. Δίνω κόκκινη κάρτα σε όποιον προέβη σε τέτοια πράξη. Αν είναι να μουντζώσει κάποιον, να στρέψει την παλάμη του προς τους γονείς του και τους καθηγητές του. Αυτοί ψήφισαν τους επισήμους που κάθονταν στις εξέδρες. Το είπα στο προηγούμενο άρθρο: απαιτείται αυτοκριτική. Δεν είναι προαιρετική. Είναι απαραίτητη.

Υ.Γ.6 Οι ταινίες μπορεί να μην σας αρέσουν. Δεν σας κατηγορώ. Τα soundtrack αυτών, όμως, είναι άκρως ενδιαφέροντα και τα προτείνω ανεπιφύλακτα. Ο Κάνθαρος βρίσκεται σε εξωγήινη φυσική κατάσταση. Συν τοις άλλοις, ακούω τα παρακάτω τραγούδια και ντοπάρομαι ψυχολογικά. Μετατρέπομαι σε κλώνο του Πρίττα (πυραυλοκίνητος). Τρέμετε αντίπαλοι!

Θα μας βρείτε μπροστά σας

Υ.Γ.1 Είχα κάνει λόγο για τη λίμνη των ηλιθίων. Ορισμένοι είχατε διαφωνήσει μαζί μου. Θεμιτό και υγιές. Ωστόσο, εμμένω στην άποψη μου. Εκείνος που υποδύεται τον αγανακτισμένο, προτού πάει στην πλατεία Συντάγματος, πρέπει να κοιτάζεται στον καθρέφτη, να τσεκάρει το είδωλό του και να το φτύνει. Από την μεταπολίτευση και έπειτα, ψηφίζουμε τις ίδιες ''πολιτικές'', τα ίδια κόμματα, τα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες οικογένειες. Ουδείς μας ανάγκασε να πράξουμε καθ' αυτόν τον τρόπο. Ήταν συνειδητή επιλογή μας. Παίρναμε τα ανταλλάγματα και τους προτιμούσαμε. Ποιος τους τοποθέτησε στα έδρανα της Βουλής; Τους πήρε κάποιος από το χεράκι και τους παλούκωσε με το ζόρι; Όχι. Εμείς τους τοποθετήσαμε με τη ψήφο μας. Ο μόνος τρόπος για να αντιδράσουμε οργανωμένα και να επαναστατήσουμε πραγματικά είναι να ανατρέξουμε στο πρόσφατο παρελθόν, να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας και να σπεκουλάρουμε τα λάθη των πεπραγμένων μας. Μόνο έτσι θα γίνουμε μια γροθιά. Η αυθεντική αλλαγή, πρωτίστως, συμβαίνει στο κεφάλι μας. Ούτε στις κάλπες μήτε στους δρόμους. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι τα κόμματα της βουλής και οι βουλευτές είναι αθώοι. Όχι, βέβαια. Είναι συνένοχοι. Όλοι τους. Σαν να στέκονται μπροστά από έναν φόνο, ως αυτόπτεις και αυτήκοοι μάρτυρες, να παρατηρούν το έγκλημα και να μην καταφεύγουν στη Δικαιοσύνη. Δεν θέλουν να (αντι)δράσουν; Δεν πειράζει. Εμείς είμαστε εδώ.

Υ.Γ.2 Η δουλειά των πολιτικών είναι οι πράξεις, όχι τα λόγια. Να λαμβάνουν αποφάσεις. Να παράγουν έργο. Δεν είναι ο σχολιασμός της επικαιρότητας από τα παράθυρα των δελτίων ''ειδήσεων''. Δεν μπορούν ή δεν θέλουν να διεκπεραιώσουν την εργασία τους; Κανένα πρόβλημα. Θα το αναλάβει o λαός. Ο κόσμος. Ούτε ο ''κόσμος'' μήτε ο όχλος. Όπως γράφει ο Αντώνης Πανούτσος: «''Κόσμος'' δεν είναι ούτε οι εκατό απεργοί του δημοσίου που κλείνουν την Πανεπιστημίου, ούτε οι πέντε χιλιάδες που σηκώνουν το πανό στο πέταλο (του γηπέδου), ούτε οι εκατό χιλιάδες αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα. Στη Δημοκρατία κόσμος είναι αυτός που πάει στις κάλπες και ψηφίζει». Ειδάλλως, θα είμαστε κι εμείς υποκριτές. Θα είμαστε, μάλλον, κάτι χειρότερο από αυτό: ψεύτες. Όπως οι πολιτικοί μασκαρεύουν το ψέμα σε αλήθεια, έτσι κι εμείς προσποιούμαστε ότι είμαστε άμοιροι ευθυνών. Δεν είμαστε. Τα χέρια μας έχουν αίμα και το όπλο του εγκλήματος χαρακτηρίζεται από τα δαχτυλικά μας αποτυπώματα. Εντούτοις, η τωρινή κατάσταση που βιώνουμε είναι πρωτόγνωρη. Η επταετής Χούντα είχε την ανεξίτηλη σφραγίδα δικτατορικού καθεστώτος. Η επικρατούσα κατάσταση, υπό τον μανδύα της ''Δημοκρατίας'', είναι η χειρότερη μορφή Χούντας. Ποιοι την στελεχώνουν; Λαλίστατοι προδότες. Στυγνοί εκβιαστές. Επαγγελματίες ψεύτες. Άνθρωποι που υποδύονται τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους. Που έχουν μπει στο πετσί του ρόλου καλύτερα και πληρέστερα από τους απίστευτους ηθοποιούς του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Που παριστάνουν τους ''σωτήρες''. Δεν θέλουμε άλλη ''σωτηρία'' από εσάς. Τελεία και παύλα.

Υ.Γ.3 Επιτέλους, ας παραμερίσουμε τα κομματικά τείχη. Να τα γκρεμίσουμε. Να τα ισοπεδώσουμε. Ας ανοίξουμε την πόρτα στην πατρίδα. Τόσα χρόνια είχαμε στο μυαλό μας στο να περάσουμε καλά. Είχαμε το μυαλό μας στην σπατάλη. Στο τώρα. Ούτε καν στο σήμερα. Πόσω μάλλον στο αύριο. Ουδείς βγήκε να δηλώσει τον προβληματισμό του για το μέλλον της πατρίδας. Τα ψέμματα, όμως, τελειώνουν. Τουλάχιστον από τη μεριά μας. Ας αρχίσουμε να ενδιαφερόμαστε, πλην του εαυτού μας,  για τον πλησίον μας. Ας αρχίσουμε να λειτουργούμε ως άνθρωποι κι όχι σαν άνθρωποι. Να φερόμαστε πολιτισμένα και να μην κρυβόμαστε κάτω από μανδύες ή πίσω από κουρτίνες. Βάλτε τέλος στα ωφελιμιστικά, προσωποπαγή και οπορτουνιστικά κριτήρια. Αντικαταστήστε τα με το κοινό συμφέρον. Η Ελλάδα, στην μακρόχρονη και ένδοξη ιστορία της, έχει αντιμετωπίσει εισβολές, μάχες, πολέμους, κρίσεις, έριδες, λιμούς, λοιμούς, παντός είδους αστάθειες. Παρόλα αυτά, ακόμα υπάρχουμε. Και θα υπάρχουμε. Ποιον θα φοβηθούμε; Τον Τζέφρυ; Το εκτόπισμα του Μπένι και του Πάγκαλου; Τους τροικανούς; Τις τράπεζες; Δεν φοβόμαστε και δεν πανικοβαλλόμαστε. Δεν θα πέσουμε θύματα της μεθοδευμένης πλεκτάνης τους. Ακούτε πολιτικοί και δημοσιογράφοι του κώλου; Ακούτε σκοταδόψυχοι; Το 1940 είπαμε ΟΧΙ στις στρατιές του Μπενίτο Μουσολίνι. Ένδοξες εποχές. Ο Έλληνας, στερούμενος τα στοιχειώδη εφόδια, ανέβηκε στα βουνά και πάλεψε. Φαντάζεστε να υπήρχαν τότε οι αντίστοιχοι δημοσιογράφοι και πολιτικοί και να τρομοκρατούσαν τον κόσμο; Ουδείς θα πήγαινε στη μάχη. Το 2011, λοιπόν, κόντρα σε όλους αυτούς που θέλουν να λεηλατήσουν την ψυχολογία μας, λέμε όχι στις στρατιές των τραπεζιτών.

Υ.Γ.4 Ξέρουμε, κύριοι, τις συνιστώσες του σχεδίου σας. Γνωρίζουμε πλήρως τι υποδηλώνει. Σας πληροφορώ ότι θα αποτύχετε. Γιατί; Διότι, δεν θα το επιτρέψουμε. Ζούμε σε έναν κόσμο υπερπληροφόρησης που μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην παραπληροφόρηση. Αδυνατούμε να επεξεργαστούμε τον όγκο δεδομένων. Να τον αξιοποιήσουμε. Εν προκειμένω, πρέπει να παύσει να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ο Βερσιζεντόριξ, ηγέτης των Γαλατών, είχε δηλώσει, κατά τους Γαλατικούς Πολέμους, ότι κάποια στιγμή έρχεται η ώρα που η εκάστοτε ηγεσία πρέπει να ''λυγίσει'' στα θέλω του λαού. Αν οι ''ηγέτες'' της Ελλάδας δεν θέλουν να ''λυγίσουν'' συνειδητά, τότε θα τους περιμένει άσχημο (πολιτικό) τέλος. Πρέπει να μετανοήσουν όσο είναι ακόμα καιρός. Πραγματικά. Αυθεντικά. Όχι επικοινωνιακά. Ο ιδιοκτήτης του παρόντος ιστολογίου δεν θα ανεχτεί το ξεπούλημα του Δημοσίου, του ορυκτού πλούτου, των εδαφών και της ταυτότητας της χώρας. Δεν θα ανεχτεί το ξεπούλημα της Ελλάδας σε παν επίπεδο. Δεν θα ανεχτεί την απώλεια εθνικής κυριαρχίας. Δεν θα ανεχτεί το ξεπούλημα και την απώλεια της ίδιας του της ζωής. Θα με βρείτε μπροστά σας. Θα μας βρείτε μπροστά σας.

Ανικανότητα, πανικός και Lego

Αδυνατώ να καταλάβω γιατί πρέπει να προβαίνουμε σε υπερβολές. Μετακινούμαστε πολύ εύκολα και γρήγορα μεταξύ των άκρων, χωρίς, μάλιστα, να περνάμε από τις στάσεις ''αμφιβολία'', ''διαύγεια'', ''λογική'' και ''αυτοκριτική''. Γιατί; Πιθανολογώ ότι η υπερβολή είναι άκρως αναγνωρίσιμη. Σαν να βλέπεις τον Τζέφρυ στο δρόμο. Όλοι τον (ανα)γνωρίζουν, ελάχιστοι τον κατανοούν. Το ίδιο ισχύει και για την υπερβολή. Πού είναι το μέτρο; Πού είναι η σύνεση; Ποιος έχασε τα συγκεκριμένα στοιχεία για να τα βρουν οι Π.Α.Ο.Κ.τσήδες; Ξεσάλωσαν οι άνθρωποι. Ευτυχώς, για αυτούς, δεν έχασαν. Ποιος θα άκουγε μετά τους Αρειανούς; Θα ξεσάλωναν και εκείνοι. Θα μπορούσα να γράψω πολλά για λίγους και λίγα για πολλούς, ωστόσο, θα προτιμήσω την σιγή. Και η σιωπή έχει τη δική της φωνή. Το δήλωναν, εξάλλου, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Ουδεμία σχέση, δηλαδή, με τους τωρινούς Έλληνες ή ''Έλληνες''. Τέλος πάντων.

Και πάμε στα του ματς. Προβληματίστηκα σφόδρα από τις απουσίες του Π.Α.Ο.Κ. -να σημειωθεί ότι και ο Άρης είχε απουσίες. Αν ήταν πλήρης θα ξέραμε τι θα αντιμετωπίζαμε και θα γνωρίζαμε τον τρόπο δράσης. Θα πιάναμε τις γωνίες, αφού ο Μπολόνι αρέσκεται να παίζει από τις πτέρυγες, αποκόπτοντας με έμμεσο τρόπο την δράση του Γκαρσία (επαναστάτης). Χθες, όμως, δεν υπήρχε ούτε Γκαρσία μήτε Κλάους. Το όρθιο ξύλο ξεκίνησε βασικός, αποκαλύπτοντας την ποιοτική γύμνια του ρόστερ, ο Σάλπι προτιμήθηκε αντί του -δεν μπορώ να επωμισθώ τη θέση του δεξιού χαφ- Γεωργιάδη κι ο Βιερίνια έπαιξε άτυπα ως επιτελικός μέσος. Τι έκαναν όλοι αυτοί; Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου. Δεν κατάλαβα γιατί δεν ξεκίνησε ο Πορτογάλος δεξιά. Δεν έχει δει ο Μπολόνι ότι ο Μίτσελ είναι αδύναμος στο ένας εναντίον ενός; Ένας Μίτσελ που για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι ήταν τακτικά συνεπής. Μακάρι να συνεχίσει έτσι.

Στο πρώτο μέρος, λοιπόν, όλος ο Άρης ήταν οργανωμένα συμπαγής. Έβγαινε πρώτος στην μπάλα, είτε με κεφάλι είτε με πόδια, είχε γρήγορες επιστροφές, ευτύχησε να προηγηθεί με τον Λαζαρίδη σε πρώιμο σημείο του αγώνα και όλα έδειχναν ότι έλεγχε το ρυθμό. Από την άλλη πλευρά, ο Π.Α.Ο.Κ. ήταν αποδιοργανωμένος σε μεγάλο βαθμό. Αδύναμος στον αέρα, ανούσιες πασούλες σε οριζόντιο επίπεδο, βαθιές μπαλιές προς το κεφάλι του όρθιου ξύλου -μπας και γίνει καμιά αναμπουμπούλα- και κρυφή ελπίδα ο Βιερίνια μήπως και εκτοξεύσει καμιά τορπίλη με τα δυνατά του πόδια. Τελικώς, οι οριζόντιες πασούλες λάμβαναν μέρος με το ζόρι, διότι οι παίχτες του Άρη έπεφταν σαν σκυλιά του πολέμου πάνω στο τόπι. Τα γεμιστά προς το κεφάλι του όρθιου ξύλου καταρρίπτονταν από τα αντιαεροπορικά και ο Βιερίνια αφενός μεν έφαγε κάποιες κλωτσιές και ηρέμησε, αφετέρου δε ο Πρίττας έδρασε ως άριστος μαντουμανίστας και τον απομόνωσε ποδοσφαιρικά. Ένας Πρίττας που έπαιζε ελάχιστα πίσω από τον Φατί. Ο Γάλλος δεν είχε τόσο καλή παρουσία, ωστόσο ο Καπετάνος έπαιρνε όπισθεν μέτρα στον άξονα και τον κάλυπτε ανασταλτικά. Το ρεζουμέ είναι ότι ο Π.Α.Ο.Κ. στο πρώτο μέρος ήταν κακός, ενώ ο Άρης φάνηκε να οπισθοχωρεί (τακτικά;), ελέω γρήγορου τεμαχίου, αφήνοντας μπροστά τον Γιάκομπ που πάλευε με αντιπάλους και τεχνική ανεπάρκεια, τον Ούμπιντες που δεν βοήθησε όσο θα ήθελα και θα ήθελε και τον Ακόστα που θαρρώ ότι ήταν η μοναδική παραφωνία των γηπεδούχων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της παραχώρησης χώρου, ήταν οι περισσότερες πάσες, αν και ανούσιες, εκ μέρους των φιλοξενουμένων, ενώ ενδεικτικό των καλών επιστροφών ήταν το παρακάτω γεγονός: οι επιθέσεις του Π.Α.Ο.Κ., δηλαδή οι καμινάδες για το κεφάλι του Παπάζογλου, εκδηλωνόντουσαν με τρεις ή τέσσερις παίχτες απέναντι σε εφτά ή οχτώ Αρειανούς. Ούτε η Μπαρτσελόνα δεν μπορεί να στρώσει επίθεση με τόσο μεγάλο αριθμητικό μειονέκτημα. Και φυσικά, οι πτέρυγες, για τις οποίες έκανα τόση βαβούρα, ουδόλως μας απασχόλησαν. Οι Ρομπέρ και Σνάουτσερ ήταν πιόνια του σουμπούτεο, ενώ οι Σαλπιγγίδης και Ετό δεν επεχείρησαν ούτε έναν συνδυασμό.

Στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου περίμενα να δω τον Ίβιτς και τον Καστίγιο. Τελικώς, είδα μόνο τον πρώτο. Ο δεύτερος εισήλθε, αφού ο Π.Α.Ο.Κ. μας πλήρωσε με το ίδιο νόμισμα και μάλιστα με σκόρερ τον Παπάζογλου. Ήμαρτον. Πήδα ρε Σανκαρέ και δάγκωσέ τον στην κάλτσα. Είμαι σίγουρος ότι ο Τσιώλης είχε την είσοδο του Καστίγιο στο μυαλό του, αλλά τον πρόλαβαν οι εξελίξεις -δεν τον κατηγορώ. Εξάλλου, ο Καστίγιο, από την εποχή του Ολυμπιακού κιόλας, φαίνεται ότι αποδίδει καλύτερα ως αλλαγή. Όσο για τον Ίβιτς, δεν ανησυχούσα ιδιαίτερα. Ο Σέρβος είναι αργός, χωρίς ιδιαίτερες αντοχές, αδυνατεί να ναρκοθετεί τον άξονα, όπως έκανε με αξιοθαύμαστη συνέπεια πριν δυο χρόνια, και δεν μπορεί να πάρει πολλά μέτρα σε αυτόν. Παρόλα αυτά, έστω και λίγο, ανέβασε τη μεσαία γραμμή κάποια μέτρα και έβγαινε κρυφός κυνηγός, αφού πρώτα έσπαγε την μπάλα στα πλευρά. Ο Αρίας, από τη στιγμή που ο Ίβιτς ήταν σχετικά κλεισμένος, έπρεπε να πάρει περισσότερες πρωτοβουλίες -δεν πήρε. Και κάπου εδώ εμφανίζεται ο Λαζάρ, η ανικανότητα και ο πανικός. Ο Ρουμάνος, ερμηνεύοντας υποφερτά το ρόλο του Γκαρσία, συμμάζεψε τη μεσαία γραμμή της ομάδας του και ενεργοποίησε κάπως περισσότερο τις πτέρυγες, ήτοι έδωσε μεγαλύτερο πλάτος στο γήπεδο. Σε αυτό βοήθησε η ψυχολογική κατάρρευση του Άρη και πιθανολογώ η έξοδος του Φατί. Ποιος ήταν ο ανίκανος; Οι γηπεδούχοι. Ανέκαθεν, κουβαλούσαμε τον χαρακτηρισμό ''ομάδα ψυχολογίας''. Μόλις φάγαμε το γκολ τερματίσαμε. Καπούτ που λένε και οι Γερμανοί. Κι όταν λέω ανικανότητα εννοώ από το να μην μπορείς να δώσεις μια πάσα πέντε μέτρων, μέχρι να φοβάσαι. Τι σημαίνει φοβάμαι; Σημαίνει ότι έχω χάσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Την πίστη. Την ελπίδα. Ε, λοιπόν, ας (ξανα)βρούμε τα απολεσθέντα στοιχεία. Και ο προπονητής, και οι παίχτες, και όλοι εμείς που είμαστε υγιείς άρρωστοι με την Αρειανάρα. Και που κολλάει ο πανικός που προανέφερα; Στους φιλοξενούμενους. Κάθε φορά που η μπάλα πλησίαζε, ειδικά εναέρια, στην μεγάλη περιοχή, η άμυνα έψαχνε τρόπο να την εντοπίσει, να κλειδώσει στόχο και να την μεταμορφώσει σε ρουκέτα προς πάσα κατεύθυνση. Ουδεμία ψυχραιμία. Κι όχι μόνο από τον τερματοφύλακα ή την αμυντική γραμμή, αλλά από όλη την άμυνα. Τέτοιο πανικό βλέπω μόνο σε αγώνα μουντιαλίτο.

Εν κατακλείδι, το Χ ουδόλως χάλασε τον Π.Α.Ο.Κ., αλλά στενοχώρησε τον Άρη. Αναφερόμενος στην εμφάνιση των ομάδων, δηλώνω ότι το πρώτο 45λεπτο ήταν υποφερτό, ενώ το δεύτερο μέρος ήταν (πολύ) χαμηλού επιπέδου. Αν υπήρχε ποδοσφαιρική Δικαιοσύνη, θα έπρεπε να αφαιρεθεί ένας βαθμός κι από τις δυο ομάδες για κακοποίηση του αθλήματος. Εντούτοις, δεν απογοητεύομαι ούτε από το αποτέλεσμα μήτε από την εμφάνιση. Τα είπα με τους φίλους μου, ήπια τις ξανθιές μου, έφαγα την ποικιλία μου και πέρασα πολύ καλά. Εξάλλου, ουδείς τερματίζει στον μαραθώνιο, έχοντας τρέξει μια κούρσα 1000 μέτρων. Και το πρωτάθλημα είναι αυτό ακριβώς: μαραθώνιος. Έχουμε ακόμα πολλά χιλιόμετρα, πολλές αγωνιστικές. Όπως επίσης έχουμε και πολλή δουλειά. Ποιος σας είπε ότι οι ομάδες χτίζονται σε πέντε αγωνιστικές; Με μηδενική πίστωση χρόνου δεν χτίζεις ούτε ένα τοιχάκι με Lego. Ας ελπίσουμε ότι θα αποκατασταθεί η διαταραχθείσα ηρεμία και θα σημάνει γενική αντεπίθεση. Χθες ήμουν Άρης, σήμερα είμαι Άρης, αύριο θα είμαι Άρης.

Υ.Γ.1 Ο Τσιώλης πρέπει να μείνει. Τέλος. Και μια ερώτηση: αν το ντέρμπι του Μάντσεστερ λάμβανε μέρος στο ελληνικό πρωτάθλημα, με ποιον τρόπο θα εκτελούσαν τον τσίχλα;

Υ.Γ.2 Λευτεριά στην μπασκετική Αρειανάρα.

Υ.Γ.3 Η Π.Α.Ε. Άρης, μεσούσης της εβδομάδας, πρότεινε την ακύρωση της βαθμολογίας και την επανέναρξη του πρωταθλήματος, δεχόμενη την συμμετοχή 18 ομάδων, υπό την προϋπόθεση να μην υπάρξει μείωση στα τηλεοπτικά, προκειμένου να βρεθεί λύση αναφορικά με την ομαλή διεξαγωγή του πρωταθλήματος. Ο Κάνθαρος αρνείται το σκεπτικό της πρότασης για τον απλό λόγο ότι πρόκειται για υποκρισία και κίνηση εντυπωσιασμού. Αν είχαμε μαζέψει αρκετούς ή πολλούς βαθμούς θα προβαίναμε σε τέτοια πρόταση; Σε καμία περίπτωση. Σκληρό φάουλ από τη διοίκηση του Άρη.

Υ.Γ.4 Φάκελος Lemmy: Ήταν 30 χρονών και έμοιαζε 50. Ήταν 40 χρονών και έμοιαζε 50. Ήταν 50 χρονών και έμοιαζε 50. Είναι 65 χρονών και μοιάζει 50. Είναι οι Motorhead και ισοπεδώνουν τα πάντα όλα. Μην το χάσετε.

Πιάστε τις γωνίες

Είναι ξεκάθαρο ότι το DNA του Σάντος αρχίζει και μεταλλάσσεται. Ο Δερμιτζάκης προσπάθησε ανεπιτυχώς να τροποποιήσει το αγωνιστικό μοντέλο της ομάδας. Ο Χάβος επέλεξε πιο ορθολογικές λύσεις και μπορώ να πω ότι διαχειρίστηκε καλά την υφιστάμενη κατάσταση. Και περνάμε στον Μπολόνι. Ο Ρουμάνος φαίνεται να είναι προπονητής. Πραγματικός προπονητής. Με τα καλά του και τα κακά του. Με τις εμπνεύσεις του και τα στραβά του. Η αγωνιστική φιλοσοφία του διακατέχεται από επιθετικότητα. Αν δεν σκοράρεις, δεν κερδίζεις. Υπάρχει, όμως, ένα τίμημα: το να ψάχνεις το γκολ, αναπόφευκτα δημιουργεί κενά στην άμυνα. Και η άμυνα, ειδικά το κέντρο της, έχει πολλά προβλήματα. Αυτά εμφανίζονται λόγω ορισμένων συνθηκών. Ελπίζω να τα εκμεταλλευτούμε.

Ο Μπολόνι παίζει πολύ με τα άκρα. Δεν ξέρω αν αυτός ο τρόπος παιχνιδιού αποτελεί συνέχεια της (επιθετικής) φιλοσοφίας του. Θεωρώ πως όχι. Δίνει διαρκές πλάτος στο γήπεδο, διότι δεν μπορεί να στηριχθεί στον άξονα -τουλάχιστον όσο θα ήθελε. Ο Γκαρσία (επαναστάτης) γεμίζει το κέντρο με την παρουσία του και προσδίδει ηρεμία στην ανάπτυξη. Μια ανάπτυξη που δεν εξελίσσεται σε οριζόντιο επίπεδο, όπως γινόταν επί Σάντος. Επιπλέον, η φυγή του Βιτόλο δεν αποτέλεσε πρόβλημα για τον Ρουμάνο ποδηλατά. Έχω την αίσθηση ότι ούτως ή άλλως θα προτιμούσε τον καλύτερο δημιουργικά Αρίας, παρά τον Βιτόλο. Ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχει κι ο Λαζάρ. Την διαφορά, όμως την κάνει ο Φωτάκης, ο οποίος έχει αντικαταστήσει τα αργά ποδάρια του Ίβιτς. Γενικώς, το ζητούμενο είναι η ταχύτητα. Όχι μόνο στα πόδια, αλλά και στο μυαλό. Ο άξονας είναι γεμάτος με αργά ποδάρια που δεν μπορούν να πάρουν μέτρα στο γήπεδο. Το κέντρο άμυνας είναι αργό, η μεσαία γραμμή είναι αργή κι ο Κλάους κάποια στιγμή θα μπουκώσει. Πού βρίσκονται οι γρήγοροι; Στις πτέρυγες. Από τον αριστερό ασβέστη έχεις τον Λίνο και τον Βιερίνια, ενώ δεξιά βρίσκονται οι Ετό και Σαλπιγγίδης. Θυμηθείτε ποιους παίχτες χρησιμοποιούσε ο Σάντος στα άκρα: τους Σνάουτσερ και Σορλέν, αμφότεροι αμυντικογενείς παίχτες.

Ο Μπολόνι δίνει εντολές στα μπακ να πάρουν μέτρα. Να παίξουν κοντά με τα εξτρέμ και να συνεργαστούν μεταξύ τους. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο τα όβερλαπ δίνουν και παίρνουν. Πόσα όβερλαπ υπήρχαν επί Σάντος; Ελάχιστα. Η φιλοσοφία του υποτάσσει διαφορετικά τρικ. Η μεταφορά μπάλας, λοιπόν, περνάει από τα πόδια του Γκαρσία που την σπάει στα πλευρά. Επιπρόσθετα, η συσπείρωση των γραμμών υποδηλώνει τρέξιμο, το οποίο με τη σειρά του σημαίνει αλληλοκάλυψη. Για παράδειγμα, η ανασταλτική λειτουργία του Σαλπιγγίδη είναι εξαιρετική.  Το ίδιος ισχύει και για τον Φωτάκη, ο οποίος αποτελεί την αθλητική οπισθοφυλακή του Κλάους. Εκείνος είναι που τρέχει να στήσει την μία γωνία του αμυντικό τρίγωνου (Φωτάκης και εξτρέμ στελεχώνουν τις υπόλοιπες γωνίες) που λαμβάνει μέρος στο τερέν των αντιπάλων. Ένας Κλάους που εφαρμόζει κάτι σαν μπασκετική άμυνα. Που δίνει το γενικό πρόσταγμα για πρέσινγκ στα 3/4 ή στα 2/4 του γηπέδου -προφανώς βάσει εντολών του Μπολόνι. Τώρα, μόλις, μου ήρθε νέος τρόπος για να περιγράψω το αμυντικό πλάνο: ελαστική άμυνα. Σαν αυτή που έπαιζε ο Μάνσταϊν (στρατιωτική ιδιοφυία), αγνοώντας τις οδηγίες του Χίτλερ, στο Ανατολικό Μέτωπο.

Επομένως, ο Ρουμάνος ρίχνει πολύ βάρος στην ανάπτυξη από τα άκρα. Όποιος παίκτης του Π.Α.Ο.Κ. έχει τη μπάλα, αυτόματα κοιτάει να εκμεταλλευτεί ένα κόψιμο συμπαίκτη του στις πλευρές. Το βαρόμετρο του Π.Α.Ο.Κ. θα είναι οι πτέρυγες. Η νίκη κόντρα στην Α.Ε.Κ. ήρθε στηριζόμενος στη συνεργασία των ακραίων. Αντίθετα, στο Καραϊσκάκη, το αγωνιστικό πλάνο του Μπολόνι προδόθηκε από τις αμυντικές αδυναμίες του Λίνο και του Ετό, καθώς κι από την αδυναμία του άξονα να απεγκλωβίζει γρήγορα και ανώδυνα την μπάλα από την περιοχή. Εμείς πώς θα αντιδράσουμε; Θα μετατραπούμε σε κλώνο της Α.Ε.Κ. ή του Ολυμπιακού; Όχι βέβαια. Ο Άρης είναι ο Θεός του Πολέμου και  την Κυριακή πρέπει να κάνει το πιο απλό πράγμα: να εκμεταλλευτεί την έλλειψη βάθους πάγκου του αντιπάλου και να πιάσει τις γωνίες.

Υ.Γ.1 Οι φήμες από Σαλονίκη αναφέρουν ότι οι παίχτες του Άρη είναι τρεις μήνες απλήρωτοι, ενώ οι παίχτες του Π.Α.Ο.Κ. πλησιάζουν το ένα έτος (!). Το ντέρμπι των απλήρωτων είναι γεγονός. Το ζήτημα, όμως, είναι πως προσεγγίζεις τον παίχτη για να τον διαβεβαιώσεις ότι τα χρήματά του είναι εξασφαλισμένα. Δεν αρκεί, από τη στιγμή που δεν μοιράζεις χρήματα, να μοιράζεις ανούσιες υποσχέσεις. Τίθεται, λοιπόν, θέμα ορθής επικοινωνίας. Προφανώς, σε αυτό παίζει ρόλο το χρονικό διάστημα που είσαι απλήρωτος. Η τελευταία φήμη που άκουσα, όχι ακούστηκε, περιέχει την μετακίνηση του Σαλπιγγίδη στον Παναθηναϊκό. Πότε; Τον Γενάρη. Όσο για τον Τσιώλη, θέλω να πιστεύω ότι θα γίνουμε μάρτυρες επικής κωλοτούμπας.

Υ.Γ.2 Τα δημοσιεύματα από τη Γερμανία άφηναν να εννοηθεί ότι επικρατεί κλίμα υπεραισιοδοξίας. Αυτό αναπόφευκτα σημαίνει υποτίμηση του αντιπάλου. Χεστήκαμε. Να μην τον υποτιμούσαν. Έγραφα πριν το ματς ότι η Ντόρτμουντ είναι κλασική ομάδα του όσα πάνε κι όσα έρθουν. Τελικά ήρθαν. Ο Ολυμπιακός έπιασε υψηλό ρυθμό που αποδιοργάνωσε τους Γερμανούς. Υποθέτω ότι πίστευαν πως εκείνοι θα έδιναν το τέμπο. Λάθος. Ο Βάσκος πίεσε σχετικά ψηλά, έδωσε ικανοποιητικό πλάτος στο γήπεδο και μετουσίωσε σε γκολ τις ευκαιρίες. Το πρώτο τέρμα της ομάδας έπαιξε σημαντικό ρόλο στη ροή του ματς. Πολύ καλή εμφάνιση και σημαντική νίκη. Για όλους μας.

Υ.Γ.3 Καθόμουν, ο βλαξ, και έγραφα για το (ενοχλητικό) αυτονόητο. Έγραφα για σκοταδόψυχους. Ότι θέλουμε τις Κυριακές μας πίσω. Φευ! Είμαστε χαμένοι από χέρι. Ας κάνουμε όσες πορείες θέλουμε, ας φέρουμε όσες τρόικες γουστάρουμε, ας υποδυθούμε τους αγανακτισμένους όσο καλύτερα μπορούμε. Δεν υπάρχει γιατρειά. Η κοινωνία νοσεί. Εμείς νοσούμε. Η πραγματική αλλαγή έγκειται στο μυαλό, στην καρδιά και στην ψυχή. Ούτε στα ψηφοδέλτια μήτε στους δρόμους. Και το ποδόσφαιρο πεθαίνει. Το μπάσκετ έχει πεθάνει προ πολλού.

Υ.Γ.4 Οι περισσότεροι τους γνωρίζετε από το ''Don't Fear the Reaper''. Το περίεργο στο συγκεκριμένο κομμάτι είναι ότι έχει προκριθεί η short version που δεν περιλαμβάνει (!) την υπέρτατη σολιά του τραγουδιού. Αυτό θα πει ''εμπορικό''. Τέλος πάντων. Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, σας παρουσιάζω τους Blue Oyster Cult και την αστρονομία τους.

Ζητείται λογική και ήθος

Έχω ακούσει τρεις φήμες. Η πρώτη υποδηλώνει ότι το οικονομικό πρόβλημα της ομάδα είναι σοβαρότερο από ό,τι ακούγεται. Δεν αποτελώ μέρος της διοίκησης του Άρη κι ως εκ τούτου δεν έχω ιδέα αν η παραπάνω πρόταση έχει δόση αλήθειας. Δεν αποκλείω τίποτε. Η δεύτερη φήμη λέει ότι οι παίχτες γράφουν τον Τσιώλη στα παλαιά τους υποδήματα, λόγω της φήμης νούμερο ένα. Δεν βρίσκομαι στις προπονήσεις κι επομένως αδυνατώ να προβώ σε οποιαδήποτε δήλωση, πρόγνωση ή πρόβλεψη, ωστόσο αρνούμαι να δεχτώ ότι ένας ποδοσφαιριστής παρουσιάζεται αδιάφορος. Η τρίτη φήμη αφήνει να εννοηθεί ότι ο Τσιώλης παίζει το κεφάλι του στο ματς με τον Π.Α.Ο.Κ. Εδώ μπορώ να σας χαρίσω απλόχερα την δική μου διάσταση των πραγμάτων. Το έχω πει πολλάκις και θα το ξαναπώ. Πρόεδρε, βγες και πες ότι ο Τσιώλης την τρέχουσα σεζόν θα μείνει πάση θυσία. Δεν αρκεί η αόριστη στήριξη. Βγες και πες το. Γιατί να βγεις να το δηλώσεις; Για να πάψουν όλοι αυτοί οι κακεντρεχείς που περιμένουν να μην κερδίσει ο Άρης για να βγάλουν χολή και να το παίξουν προπονητές εξέδρας/ραδιοφώνου/πληκτρολογίου. Επιπλέον, από τη στιγμή που το δηλώσεις θα είσαι επικοινωνιακά δέσμιος και πίστεψε με αυτό θα κάνει καλό σε ολόκληρο το σύστημα του Άρη. Έχουμε αλλάξει 1914 προπονητές. Κρατήστε έναν άνθρωπο, δώστε του τα απαραίτητα εφόδια και αφήστε τον να δουλέψει.

Μην μου βαφτίζετε την μίρλα και την μιζέρια ως καλοπροαίρετη κριτική, διότι δεν είναι. Η διαχωριστική γραμμή είναι πολύ λεπτή, λεπτότερη από όσο θέλουμε να πιστεύουμε, κι εμείς την ξεπερνάμε πολύ συχνά, άλλοτε ηθελημένα κι άλλοτε κατα λάθος. Οι Σουπεράδες, για παράδειγμα, την ξεπερνάνε εσκεμμένα. Το έχουν κάνει στο παρελθόν, το έκαναν και χθες. Απαράδεκτοι. Δεν μπορείς να κρατήσεις σε εγρήγορση μια ομάδα όταν συμπεριφέρεσαι έτσι. Απλά την σπρώχνεις στο γκρεμό. Όπως είπε ένας (νηφάλιος) Αρειανός: «Οι αντιδράσεις του κόσμου θα στραφούν προς το πρόσωπο του προπονητή και θα έχουμε για άλλη μια φορά επανάληψη του ίδιου έργου που βλέπουμε εδώ και χρόνια. Δυστυχώς, στην Ελλάδα κρίνουμε από τα βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα». Ο Κάνθαρος σημειώνει τη λέξη ''βραχυπρόθεσμα'' και εξηγεί. Έχουμε δώσει τέσσερις αγώνες. Τέσσερις αγώνες. Το καταλαβαίνετε; Σκεφτείτε το λίγο. Από ένα σύνολο τριάντα αγωνιστικών, έχουμε δώσει μόλις τέσσερα ματς. Έχουμε ακόμα 26 ματς. Όχι ένα και δυο, αλλά 26 ματς. Μπορείτε να το εμπεδώσετε; Και επιτέλους σταματήστε να κρίνετε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα με βάση το αποτέλεσμα κι όχι την εμφάνιση. Η διάθεση δεν παίζει ρόλο; Τα κίνητρα; Μόνο το αποτέλεσμα έχει σημασία; Και το θέλετε με κάθε κόστος; Δεν ήξερα ότι είστε θιασώτες του μακιαβελισμού. Τους ανθρώπους τους κρίνετε βάσει αποτελέσματος; Δεν μιλάω μόνο για τους αγνώστους. Τους ανθρώπους που αγαπάτε τους κρίνετε με μοναδικό κριτήριο το αποτέλεσμα; Τους φίλους σας, την γκόμενά σας, την οικογένειά σας. Πώς τους κρίνετε όλους αυτούς; Σύμφωνα με τα αποτελέσματα που παρουσιάζουν; Έστω κι αν τα κίνητρά τους ενδέχεται να είναι αξιοπερίεργα; Τους αγαπάτε, δεν τους αγαπάτε; Τους θέλετε μέσα στη ζωή σας; Ναι ή όχι; Την ίδια σας την ζωή πώς την κρίνετε; Από το αποτέλεσμα; Αν λειτουργείτε έτσι, τότε λυπάμαι πραγματικά, αλλά ουδείς θα σας θέλει για φίλο/η, γκόμενο/α και συγγενή. Μόνο η μάνα σας θα σας αγαπάει κι αυτή λόγω βιολογικής υποχρέωσης. Στις πάσης φύσεως σχέσεις σας είστε πάντα αποτελεσματικοί; Έστω κι αν σας δίνουν μηδενική πίστωση χρόνου; Δεν νομίζω. Έστω κι αν πρέπει να εργαστείτε μέσα σε ένα πλαίσιο συνεχούς αμφιβολίας και μηδενισμού; Δεν νομίζω. Εν τέλει, πώς θέλετε να σας κρίνουν; Όπως ''κρίνετε'' εσείς τον Άρη; Επομένως, γιατί τον ''κρίνετε'' καθ' αυτόν τον τρόπο; Τον αγαπάτε ή δεν τον αγαπάτε; Τον θέλετε ή δεν τον θέλετε μέσα στη ζωή σας; Για σκεφτείτε κι αυτό: ο Άρης σας θέλει; Κάντε ένα εσωτερικό meeting με τον εαυτό σας και αποφασίστε τους πόθους σας. Ανακαλύψτε τα κίνητρά σας. Να σας πω τι θέλω εγώ; Να μείνετε έξω από το δωμάτιο.

Όλα αυτά που έγραψα και γράφω είναι αυθόρμητα και παρορμητικά. Δικαίως κάποιος μπορεί να μου πει ότι ασχολούμαι με ζητήματα ήσσονος σημασίας. Εδώ τα σκουπίδια έχουν μπει στα σπίτια μας, ο Τζέφρυ κάνει τζόκινγκ, ο Μπένι γλείφεται κι ο Πάγκαλος ξερογλείφεται. Κι εγώ ασχολούμαι με τα του Άρη. Μπορεί να σας φαίνεται απίστευτο και υπερβολικό, αλλά η οπαδική και γενικότερα η αθλητική κουλτούρα των Ελλήνων είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας. Το βλέπουμε από τη συμπεριφορά των φιλάθλων απέναντι στην Εθνική. Από τις αντιπαλότητες του στυλ: «Ποιος είναι το αφεντικό της πόλης;». Θέλει και ερώτημα; Η μιζέρια! Φαίνεται από τα ραντεβού που κλείνουν οι οπαδοί για να παίξουν ξύλο μεταξύ τους. Ρε την παλεύετε; Είστε λακαμάδες; Κλείστε ραντεβού με γκόμενα! Από την προκλητική υπεράσπιση των Ολυμπιακών υπέρ του γυμνού βασιλιά. Από τους χειρισμούς του κράτους (ποιου;) στα αθλητικά θέματα: στημένα, παράνομο στοίχημα, χρέη, ηθικές αυτουργίες και λοιπά. Το βλέπεις από όλους αυτούς που κράζουν -εκ του ασφαλούς- τον Τσιώλη κι όμως αν τους έβαζες στον πάγκο της ομάδας θα έψαχναν τσίγκινο σωβρακάκι για να γλιτώσουν από την μανιώδη οργή των οπαδών. Όλες αυτές οι καταστάσεις προεκτείνονται εκτός αθλητικής ενασχόλησης. Το βλέπεις στο μετρό, όπου κάποιος υπάνθρωπος θεωρεί ''μαγκιά'' να καπνίζει μέσα στην αποβάθρα και στον συρμό. Το παρατηρείς στο δρόμο, όταν κάποιος κάγκουρας, με την απλώστρα ή τον θερμοσίφωνα στο πίσω μέρος του αμαξιού, αποφασίζει να κάνει πατηλίκια έξω από πολυσύχναστα μέρη, έτσι για μόστρα ρε παιδί μου. Το βλέπεις από όλους αυτούς που φοβούνται να υποστούν αυτοκριτική λες και πρόκειται για κολονοσκόπηση. Που φοβούνται να πουν συγνώμη λες και θα τους θεωρήσεις αδύναμους. Η κοινωνία δεν είναι κάτι ξένο. Δεν είναι κάτι απόμακρο. Εμείς την αποτελούμε. Επομένως, η κοινωνία πάει στραβά, διότι πάμε εμείς στραβά. Επίσης, η ιστορία δεν πηγαίνει μόνη της. Πάει όπου την πάμε εμείς. Πού θα πάει η ιστορία με την επικρατούσα κατάσταση στην Ελλάδα; Από εμάς εξαρτάται. Πού θα πάει η ιστορία με τον Τσιώλη; Πάλι από εμάς εξαρτάται. Ας συνετιστούμε, όσο είναι καιρός, σε παν επίπεδο. Πάρτε το χαμπάρι ότι έχουμε χρεοκοπήσει κοινωνικά και ηθικά. Και σε αντίθεση με τη περίπτωση της οικονομίας, δεν υπάρχουν τράπεζες που δανείζουν λογική και ήθος. Όπως δεν υπάρχει ομάδα που να μπορεί να ορθοποδήσει, όταν αλλάζει τους προπονητές σαν ιδρωμένες κάλτσες.

Να πω και δυο λόγια για το ματς. Ήμαστε βελτιωμένοι. Έπεσε πολύ τρέξιμο, βγαίναμε πρώτοι στην μπάλα, κερδίσαμε σχεδόν όλες τις μονομαχίες και κάναμε πολλά κλεψίματα. Μέχρι κι ο Μίτσελ έπαιξε καλά. Πολύ καλά. Πάρα πολύ καλά. Έκοψε πλειστάκις τους αντιπάλους του, είχε γρήγορες επιστροφές και προσπάθησε να βοηθήσει στην επίθεση. Συν τοις άλλοις, η ομάδα είχε πολύ καλές αλληλοκαλύψεις. Ο Μίτσελ δεν τις χρειάστηκε λόγω πάρα πολύ καλής ατομικής απόδοσης, ενώ ο Τόχα κι ο Καστίγιο έλειπαν. Αμφότεροι δεν μαρκάρουν αποτελεσματικά και κουράζουν υπερβολικά την ανάπτυξη. Όμως, είχαμε και ενισχυμένο κέντρο. Δεν υπήρχε μόνο ένας Φατί (χθες δεν είχε καλή παρουσία) να τρέχει για όλους. Χθες έτρεξε όλη η ομάδα. Για παράδειγμα, ο  Καζναφέρης που δείχνει να αρπάζει την ευκαιρία από τα μαλλιά. Ο Πρίττας που έπαιξε αθόρυβα και ουσιαστικά. Ο Καπετάνος που όταν πρόκειται για τελείωμα φάσης δείχνει αγχωμένος, αλλά έκανε άπειρα χιλιόμετρα και έπαιζε με πάθος -το έβλεπες στο βλέμμα του. Τα δυο αφρικανικά κτήνη που τρόμαζαν μέχρι και τις σταγόνες της βροχής. Ο Βελλίδης που δείχνει για μια ακόμη φορά ότι την κατέχει την θέση. Το πως παίρνει τα βήματα σε κάθε φάση είναι δείγμα ταλέντου και δουλειάς. Επαναλαμβάνω, όμως, ότι θέλει χρόνο για να σηκώσει το ψυχολογικό φορτίο του βασικού. Τώρα παίζει απελευθερωμένος. Παρόλα αυτά δεν κερδίσαμε. Ε, και; Έχουμε 26 ολόκληρα ματς για να καλύψουμε τα βαθμολογικά κενά. Έτσι δεν είναι; Και θα τα καλύψουμε. Παραδοσιακά ο Άρης είναι ομάδα του δεύτερου γύρου. Τι θέλατε δηλαδή; Να πετούσε φωτιές στα πρώτα ματς της σεζόν; Τότε είναι σίγουρο ότι κάτι πήγαινε λάθος. Ο προπονητής θα δώσει φόρμα στην ομάδα. Η ψυχολογία της, όμως, εξαρτάται κι από τη δική μας απόδοση. Είμαι σίγουρος ότι αν έδιωχνε την μπάλα κάποιο από τα τρία σέντερ μπακ στο γκολ του Μπούντιμιρ, τώρα θα διάβαζα και θα άκουγα διαφορετικά πράγματα. Γιατί γαμώ το φελέκι μου;  Τι θα άλλαζε ως προς την εμφάνιση; Δηλαδή, τώρα που ο Μπούντιμιρ ισοφάρισε ο Κουτσιανικούλης έπαιξε καλά; Ο Βίσιο ήταν καλός σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού; Οι Ρομάνο και Λεάλ μας έκαναν γιο γιο και δεν το κατάλαβα; Η κατοχή των γηπεδούχων ήταν ουσιώδης και καρποφόρα; Όχι, όχι, όχι και όχι. Ας εξετάσουμε και την άλλη πλευρά του λόφου. Αν κερδίζαμε θα λέγαμε ότι είχαμε καλή κυκλοφορία; Μα και τώρα δεν είχαμε. Θα λέγαμε ότι ο Μίτσελ έπαιξε καλά; Αφού και τώρα έπαιξε θαυμάσια και μακάρι να συνεχίσει έτσι. Θα λέγαμε ότι δεν οπισθοχωρήσαμε; Ήταν ηλίου φαεινότερο ότι προσέχαμε τον κώλο μας. Θα λέγαμε ότι ο Εργοτέλης δεν είχε φάσεις; Πόσες φάσεις έκανε και δεν το ξέρω; Θα λέγαμε ότι ο Γιάκομπ κρατούσε τους παίχτες του αντιπάλου πίσω κι ότι έσπαγε την μπάλα; Ποιους παίχτες και ποια μπάλα; Ο Γιάκομπ παραμένει απομονωμένη νταλίκα, είτε χάσεις είτε κερδίσεις. Θα λέγαμε ότι ο Τσιώλης ανακάτεψε την τράπουλα; Ποια τράπουλα ρε παιδιά; Χάσαμε την νίκη στο 93' λεπτό. Λες και είμαστε η πρώτη ομάδα σε παγκόσμια κλίμακα που δέχεται γκολ στις καθυστερήσεις. Επειδή σας κούρασα και κουράστηκα, η ομάδα παρουσιάστηκε βελτιωμένη σε συγκεκριμένους τομείς και θα ρολάρει. Εξακολουθώ να έχω πίστη στην ομάδα. Δεν απελπίζομαι να υποστηρίζω τον Άρη. Δηλώνω αμετανόητος. Όσο χολή βγάζετε, τόσο πάθος θα εξάγω από μέσα μου. Βγάλτε πίστη και μεταδώστε την αύρα στην ομάδα. Τέλος.

Και πάμε στο Ξάνθη - Παναθηναϊκός. Είδα την εντεκάδα των γηπεδούχων και απόρησα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο Ουζουνίδης επιμένει στον στατικό Καζάκη και κρατάει στον πάγκο τον Σουάνη. Ένας Σουάνης που μπορεί να μη μου είναι συμπαθής, αλλά αναγνωρίζω ότι μοχθεί μέσα στο χόρτο και δημιουργεί αναμπουμπούλες στον αντίπαλο. Από την άλλη, ο Π.Α.Ο. με Βιτόλο και Σιμάο, έδειχνε ανασταλτικά ισχυρός, έστω κι αν ο Κλέιτον έπαιζε -τουλάχιστον στα χαρτιά- ως επιθετικός. Φευ! Στα πρώτα είκοσι λεπτά η ομάδα του Φερέιρα μου φαινόταν άχρωμη και άγευστη. Ο Μπέρτος έκλεινε τον Κουίνσι και τον εγκλώβιζε σε λίγα τετραγωνικά. Ο Βασιλακάκης προσπαθούσε να κοντρολάρει τη μεσαία γραμμή και να υπολογίσει τα μποφόρ του αέρα. Ο Μαρσελίνιο έδειξε ότι δεν είναι καλός μόνο στο έναν εναντίον ενός, αλλά και στο ένας εναντίον δύο. Αίφνης, όμως, τα πάντα άλλαξαν από το πέναλτι που κέρδισε και εκτέλεσε ο Λέτο. Ο Αργεντινός με την φυγή του Σισέ έχει απελευθερωθεί, πρωτίστως με δική του πρωτοβουλία και κατόπιν έχοντας την άδεια του Φερέιρα. Αποκλίνει από τον αριστερό ασβέστη, συγκλίνει πολλάκις προς τον άξονα, πατάει συχνά περιοχή και ανοίγει διαδρόμους, έστω και άθελά του. Κάπως έτσι, άλλωστε, έλαβε την όμορφη πάσα από τον Ζέκα και κέρδισε το πέναλτι. Ωστόσο, ο παίχτης έχει σαφές πρόβλημα με την πάσα. Όχι μόνο πασάρει σπάνια, αλλά όταν αυτό συμβεί, ειδικά όταν πιέζεται, φαίνεται σαν να το κάνει με κλειστά μάτια. Αλλού ο συμπαίχτης, αλλού η μπάλα. Το θέμα είναι ότι μετά το πρώτο γκολ η Ξάνθη βραχυκύκλωσε. Σοκαρίστηκε. Πανικοβλήθηκε. Η μεσαία γραμμή εξαφανίστηκε. Δεν είναι ότι δεν μπορούσε να αντιδράσει, αλλά πιθανολογώ ότι δεν ήξερε τον τρόπο. Υποθέτω ότι ο Ουζουνίδης δεν είχε φανταστεί τέτοια εξέλιξη και του καταλογίζω ευθύνες σε αυτό. Και μέχρι να ξαναμπεί το μυαλό στο κεφάλι και στα πόδια των παιχτών της Ξάνθης μπήκε το δεύτερο γκολ. Η ακριτική ομάδα (κλισέ) πείσμωσε, ενώ ο Βιτόλο απέδειξε ότι το ποδοσφαιρικό του μυαλό έτρεχε με ταχύτητα επιταφίου. Δεν αναφέρομαι μόνο στην κόκκινη κάρτα, αλλά στην εν γένει παρουσία του. Τουλάχιστον, ο Σπυρόπουλος έπαιζε αξιοπρεπώς. Ίσως, διότι, ο Ουζουνίδης δεν έδωσε βάρος στην πλευρά του.

Στο δεύτερο μέρος ο Ουζουνίδης έβαλε τον Σουάνη στη θέση του αφανή Ντίκα. Έχοντας αριθμητική υπεροχή, άφησε τον Καζάκη να γεμίζει το χώρο και έδωσε ρητές εντολές στον Σουάνη να αναλάβει δράση. Ο Βασιλακάκης με τον Ντάνι ανέβασαν τις γραμμές ψηλά και τα ακραία μπακ, κυρίως ο Μπέρτος, πήραν πολλά μέτρα. Όλα αυτά συνέβησαν ακριβώς για δέκα λεπτά. Ο Κουίνσι πέτυχε το τρίτο τεμάχιο και κάπου εκεί μπήκε ταφόπλακα στις ελπίδες της Ξάνθης. Αυτός ο Πολωνός που παριστάνει το σέντερ μπακ στην άμυνα της Ξάνθης είχε πολλά προβλήματα με την ταχύτητα του Κουίνσι. Ο παίχτης βάζει κάτω το κεφάλι και τρέχει σαν να κυνηγά το λεωφορείο. Δεν υπολογίζει παίχτες, συμπαίχτες, και διαστάσεις γηπέδου. Σαν να τρέχει κατοστάρι. Τέλος πάντων. Η απάντηση του Ουζουνίδη λεγόταν Βλαχοδήμος. Από τα πόδια του ξεκίνησε το όμορφο τέρμα που πέτυχε ο Εντιμάρ. Είναι καλός παίχτης ο μικρός. Ταχύς, ντριμπλαδόρος, μπουκαδόρος. Έχει μέλλον. Και στο καπάκι ο συγκεκριμένος παίχτης πετάει τορπίλη και κάνει το 2-3. Φαπ στον Κάνθαρο που έλεγε για ταφόπλακες. Φαπ στον Κάνθαρο που νόμιζε ότι το μόνο πράγμα που θα είχε ένταση στο δεύτερο ημίχρονο θα ήταν ο αέρας. Ο Φερέιρα με μια κίνηση τακτικής οξυδέρκειας ή ακλόνητου πανικού πέταξε μέσα τον Καντέ,  παρέταξε τρεις στόπερ και έδωσε βάθος στην άμυνα. Τουλάχιστον, αυτό εισέπραξα. Εν κατακλείδι, δηλώνω ότι υποτίμησα την δυναμική που μπορούν να δώσουν οι αλλαγές. Έκανα λάθος. Οι Βλαχοδήμος και Σουάνης κόντεψαν να αλλάξουν άρδην το σκηνικό. Από την άλλη, ο Παναθηναϊκός, ένεκα διακύμανσης σκορ, υποτίμησε τους γηπεδούχους. Αναμενόμενο, αλλά όχι λογικό. Είναι καλή ομάδα η Ξάνθη. Όπως ο Π.Α.Ο. δείχνει συσπειρωμένος. Η ενασχόληση των πάντων με τους υποψήφιους αγοραστές της Π.Α.Ε. έχει αποφορτίσει πλήρως την ομάδα, η οποία έχει αφοσιωθεί στο αγωνιστικό. Και ναι, ο Μίνος είναι μορφή. Το ίδιο κι ο Τσάκας. Υπέροχη η συνέντευξη που έλαβε μέρος στο ημιχρόνιο. Δηλώνω αμετανόητος θαυμαστής και των δυο.

Υ.Γ.1 Για το Α.Ε.Κ. - Ολυμπιακός δεν θα μιλήσω με λόγια. Οι Κινέζοι ισχυρίζονται ότι μια εικόνα αξίζει 1000 λέξεις. Ιδού.

Υ.Γ.2 Ο Κούπερ, προπονητής της Σανταντέρ, έφαγε τριάρα στην κεφάλα. Το απίστευτο βρίσκεται στην κατοχή μπάλας εκ μέρους των γηπεδούχων, η οποία στο 60' λεπτό έφτασε στο 85% (!!!). Μαντέψτε ποιοι ήταν οι γηπεδούχοι.

Υ.Γ.3 Πρόκειται για βασική επιρροή, μεταξύ άλλων, των Metallica και των Megadeth. Αποτελούν πρωτοπόρο μέλος του N.W.O.B.H.M. Δεν είχαν, όμως, την απαιτούμενη διάρκεια, παρά το εκρηκτικό ξεκίνημά τους. Λέγονται Diamond Head και γουστάρω να τους ακούω.