Οι νόμοι του Μέρφι

Εμείς δεν έχουμε ψυχούλα; Ο Αναστό, δηλαδή, στο Καραϊσκάκη, γιατί να γευτεί τους καρπούς του Κοστάντσο; Εμείς γιατί να φάμε στο μαπίδι τον Μέγιερι; Δεν μας γέννησε μάνα; Για να σοβαρευτούμε και λίγο, είναι προφανές ότι ο Κοστάντσο δεν ενέπνεε εμπιστοσύνη κάτω από τα γκολπόστ. Όπως, επίσης, είναι προφανές ότι ο Κοστάντσο δεν φταίει για τα πάθη της άμυνας και της αμυντικής γραμμής. Τουλάχιστον στο βαθμό που του προσάπτουν. Δυο τεμάχια δέχτηκε από τον Άρη. Και μάλιστα μέσα σε οχτώ λεπτά. Από μια ομάδα που μέχρι πρότινος είχε πετύχει δυο γκολ σε ολόκληρο το πρωτάθλημα. Πώς τα δέχτηκε; Το δεύτερο γκολ του Άρη προήλθε από οργανωμένη επίθεση. Όμορφη ενέργεια. Το πρώτο μπήκε από στημένη φάση. Ακριβώς όπως τα γκολ που δέχτηκε ο γηπεδούχος. Και τα τρία. Νόμος Μέρφι: «Η πιθανότητα να σας προσέξουν είναι ευθέως ανάλογη προς την ηλιθιότητα της πράξης σας». Οι πράξεις μας, όταν παίζουμε χωρίς την μπάλα στα πόδια μας, σε άμυνα και επίθεση, είναι ηλίθιες. Οι πράξεις μας, όταν πρέπει να αντιδράσουμε σε συνθήκες πίεσης, είναι ηλίθιες. Οι πράξεις μας, όταν πρέπει να απεγκλωβίσουμε την μπάλα μέσα από την περιοχή μας, είναι ηλίθιες. Αυτά προσέχεις στον Άρη. Δεν προσέχεις τα τριγωνάκια, τους συνδυασμούς και τα δυνατά σουτ. Δεν τα προσέχεις, διότι δεν υπάρχουν. Κλείνω την παράγραφο, λέγοντας ότι το πρόβλημα επικοινωνίας στην άμυνα είναι τόσο μεγάλο, λόγω ανομοιογένειας, που δεν μπορούμε να παίξουμε με συνέπεια το τεχνητό οφσάιντ. Αντίθετα, ο Ολυμπιακός φάνηκε αρκετά δουλεμένος σε αυτό το κομμάτι του παζλ.

Ο Κάνθαρος, όμως, πρόσεξε και κάποια άλλα πράγματα. Το να βλέπεις τον Βελλίδη στον πάγκο, σου προξενεί ερωτήματα. Το να βλέπεις τον Γιαννώτα βασικό, σου δίνει μια αίσθηση δροσιάς. Το να βλέπεις τον Καζναφέρη να παίζει παθιασμένος, σε ικανοποιεί. Κι ας δυσλειτουργούσε η δεξιά πτέρυγα. Σε αυτό, βέβαια, έπαιξε ρόλο κι ο Μόνχε που ήταν το άλφα και το ωμέγα των φιλοξενούμενων. Για την ακρίβεια είναι κανονικό αριστερό χαφ. Πάρα πολύ καλή εμφάνιση από τον παίχτη του Ολυμπιακού. Έδινε πλάτος στο γήπεδο, άνοιγε χώρους, δημιουργούσε και εκτελούσε, συγκλίνοντας συχνά προς τον άξονα. Επίσης, δεν κατάλαβα -για πολλοστή φορά- σε ποια θέση αγωνιζόταν ο Μιραλάς. Δεν ξέρω που τον τοποθετούσαν οι προηγούμενοι προπονητές του, αλλά είναι προφανές ότι στον ασβέστη χαντακώνεται. Επιπλέον, ο παίχτης έχει την τάση να συγκλίνει συνεχώς προς τον άξονα και να κινείται μονοδιάστατα σε οριζόντιο επίπεδο, μπερδεύοντας συμπαίχτες και αντιπάλους. Και πάμε στον Τζιμπούρ. Δεν ξεγελιέμαι από το γκολ του Αλγερινού. Για μια ακόμη φορά ήταν άτακτος και προκλητικός: δεν μαρκάρει ούτε τον κώλο του. Και για μία ακόμη φορά άλλαζε (;) θέσεις με τον Μιραλάς. Έχω την εντύπωση ότι ο Βάσκος δεν είναι απολύτως σύμφωνος με τη συγκεκριμένη εναλλαγή θέσεων καθώς και την ανασταλτική λειτουργία των δυο παιχτών. Μπορεί να κάνω και λάθος.

Εκεί που δεν κάνω λάθος, σε καμία περίπτωση, είναι στα φαπ που θα δώσω στον εαυτό μου. Ο Μίτσελ για τρίτο συνεχόμενο παιχνίδι ήταν πάρα πολύ καλός. Για την ακρίβεια ήταν ο καλύτερος παίχτης του Άρη. Και μάλιστα χωρίς να λαμβάνει βοήθειες. Εντυπωσιακό. Τολμώ να πω ότι η απόδοσή του γνωρίζει συνεχή κλιμάκωση. Μακάρι να συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο. Εκεί, όμως, που κατάπια την γλώσσα μου ήταν στην είσοδο του Τόχα. Μάλιστα, πριν το δεύτερο ημίχρονο έλεγα: «Χάνουμε με 2-0, μετά το 30' λεπτό έχουμε παραδώσει πνεύμα και βάζουμε τον Τόχα να κάνει τι; Να κουβαλήσει την μπάλα; Να δημιουργήσει; Να πλαγιοκοπήσει; Να σουλουπώσει το κέντρο; Να σκοράρει;». Εν τέλει, ο Κολομβιανός μου έβαλε μια κάλτσα στο στόμα. Ο Κάνθαρος το βούλωσε. Μπορεί να ακούγεται απίστευτο, αλλά όντως ο Τόχα έδωσε φρεσκάδα στη μεσαία γραμμή. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά έπαιρνε και πρωτοβουλίες για κάθετο ποδόσφαιρο. Απίστευτα πράγματα. Η χαρά μου ήταν ισάξια με το να μου ζητάει ραντεβού η Πηνελόπη Αναστασοπούλου (γυναικάρα). Βγαίναμε πρώτοι στην μπάλα, κλέβαμε πολλές πάσες και αποκτήσαμε ενέργεια. Ο παίχτης που αντικαταστάθηκε από τον Τόχα, ο Βράνιες, δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Ηταν ηλίου φαεινότερο ότι βρισκόταν έξω από τα νερά του. Θέλει κι άλλο χρόνο και προσωπικά του τον δίνω. Αυτό έλειπε. Και έρχεται το αναπάντεχο: ο Τόχα σκοράρει έστω και μπουρδουκλωμένος. Αμέσως καταρρίφθηκε ο μύθος της έλλειψης φυσικής κατάστασης, ενώ παράλληλα ενισχύθηκε εκείνος της έλλειψης ψυχολογίας. Με το που μειώσαμε το σκορ, η ομάδα έμοιαζε λες και είχε πιει δέκα Red Bull. Η ψυχολογία πήρε τα πάνω της, τα κοντέρ πήραν φωτιά και η ομάδα πίεζε για την ισοφάριση. Μπορεί να σπαταλήσαμε ένα ολόκληρο ημίχρονο, εξαιρώντας τα πρώτα πέντε λεπτά του παιχνιδιού, αλλά δείχναμε έντονα σημεία ζωής. Το παιχνίδι απέκτησε άγρια ομορφιά (κλισέ). Το ίδιο ίσχυε ακόμα και μετά το γκολ του Μακούν. Και μια παρατήρηση: δεν είναι τυχαίο ότι μόλις αποσύρθηκε ο Ιμπαγάσα, η συνοχή των ολυμπιακών γραμμών χάθηκε. Το έχουμε πει, άλλωστε, ότι ο Αργεντινός προσδίδει ουσιώδες κύρος στην ομάδα του Πειραιά.

Η αποθέωση, όμως, έλαβε μέρος όταν ο Βαλβέρδε έβγαλε την μόνιμη πηγή κινδύνων για την άμυνα του Άρη: τον Μόνχε. Ένα φιλαράκι από την παρέα, εξέφρασε τις έντονες ενστάσεις του: «Ωχ, πάλι βαλβερδιά έκανε». Νταξ, ήταν κάπως υπερβολικός στις αντιδράσεις του. Ο Βαλβέρδε έβαλε τον Μαρκάνο αριστερό μπακ και τοποθέτησε μπροστά του τον Χολέμπας -το έκανε και με την Ντόρτμουντ. Σαν να έπαιζε με δυο αριστερούς οπισθοφύλακες. Κι επειδή κάπου το αυτί μου άρπαξε μια αναφορά για τον Χολέμπας και την μετατροπή αυτού σε χαφ, ομολογώ ότι δεν διέκρινα τάση του εν λόγω παίχτη να λειτουργεί ως εσωτερικός αριστερός χαφ. Η κίνηση, πάντως, του Βαλβέρδε είχε νόημα και λογική. Πολύ απλά ήθελε να θωρακίσει την πλευρά, ώστε να μπλοκάρει την δεξιά πτέρυγα του Άρη. Παράλληλα, όμως, φάνηκε ότι φοβήθηκε μήπως στραβώσει η δουλειά. Σου λέει κάτσε να κρατήσω τα μπόσικα και να πάρω τη νίκη. Καλά έκανε. Όπως καλά έκανε που ανέβασε τις γραμμές ψηλά, προκειμένου να πιέσει τους παίχτες του Άρη στην πρώτη πάσα. Ο Βάσκος ακολούθησε τη συγκεκριμένη τακτική από την αρχή του παιχνιδιού, όμως, και να μην την είχε επιλέξει από το ξεκίνημα, κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, θα γινόταν. Οι γηπεδούχοι δεν μπορούσαν να επιτεθούν συγκροτημένα. Ο Σολτάνι δεν είναι ο ορισμός του φουνταριστού κι ο Ούμπιντες δεν είναι αριστερό εξτρέμ. Θα έλεγα κάτι και για τον Καστίγιο, αλλά θα σιγήσω. Το θέμα είναι ότι η μπάλα δεν έφτανε με ευκολία στις προκεχωρημένες γραμμές. Οι αποστάσεις μεταξύ άμυνας και επίθεσης, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, ήταν ισόποσες με τη σιδηροδρομική γραμμή Αθήνα - Σαλονίκη.

Εν κατακλείδι, το τρίμπαλο δεν το γλιτώσαμε. Το κλειδί ήταν τα στημένα. Τρία γκολ είχε ο Ολυμπιακός κι άλλο ένα ο Άρης. Σύνολο: τέσσερα γκολ από στημένα. Θα πρέπει να ξέρουμε ότι για να πετύχεις γκολ από στημένες φάσεις, θα πρέπει πρώτα να κερδίσεις το στημένο. Για να κερδίσεις το στημένο, θα πρέπει να έχεις εκδηλώσει επιθετικές τάσεις. Να έχεις απειλήσει. Κανείς δεν σου χαρίζει τα φάουλ, τα πέναλτι και τα κόρνερ, αν και κατανοώ ότι υπάρχουν πάμπολλες ενστάσεις επί τούτου. Και κάπου εδώ φτάνουμε στο δεύτερο νόμο του Μέρφι: «Τίποτα δεν είναι τόσο κακό, ώστε να μην μπορεί να γίνει χειρότερο». Το ότι ήρθε νέος προπονητής δεν σημαίνει τίποτα. Ο Τσιώλης δεν ήταν η καθολική πηγή των κακών για τον Άρη. Μακάρι να ήταν. Μακάρι να έφταιγε ένας. Αν ντυθούμε με τον μανδύα της κυνικότητας θα πρέπει να δηλώσουμε ότι για μια ακόμη φορά δεν κερδίσαμε. Υπενθυμίζω, όμως, ότι τα αποτελέσματα δεν είναι το παν. Όπως υποστηρίζει κι ο Καρπετόπουλος: «Tο πώς κερδίζεις και πώς χάνεις έχει στο ποδόσφαιρο μεγάλη σημασία -όπως ακριβώς και στη ζωή. Το ποδόσφαιρο δεν είναι μια υπόθεση αποτελεσμάτων -τα αποτελέσματα είναι μέρος της ιστορίας και όχι όλη η ιστορία». Η ομάδα εξακολουθεί να είναι άρρωστη -φαίνεται από τις εμφανίσεις, όχι τα αποτελέσματα- και το μόνο φάρμακο που μπορεί να λάβει ονομάζεται χρόνος. Δεν υπάρχει καιρός για επανάπαυση, παρά μόνο για δουλειά. Ο Άρης, όπως είπα στο πρόσφατο παρελθόν, λειτουργεί ακόμα σε ρύθμιση καλοκαιρινής προετοιμασίας. Με τα λίγα που ξέρω από μπάλα και πιστεύοντας ότι γνωρίζω την ομάδα, θεωρώ ότι στις αρχές του Γενάρη θα αρχίσουμε να ρολάρουμε. Ασχέτως αν στον πάγκο κάθεται ο Τσιώλης ή ο Πολωνός Γκουαρντιόλα (τρομάρα του και τρομάρα μας). Και μόλις ρολάρει, θα αποκτήσουμε και ψυχολογία. Ας ελπίσουμε ότι θα μπορέσουμε να διαχειριστούμε την πίεση και την ανυπομονησία που δεδομένα κυριαρχεί τις συνειδήσεις μας. Ο Μέρφι, άλλωστε, έχει κι άλλους νόμους.

Υ.Γ.1 Η συμπεριφορά του Γιάκομπ προς τον επόπτη ήταν κάτι παραπάνω από προκλητική. Ο Ρουμάνος είχε δηλώσει στο πρόσφατο παρελθόν ότι έχει ηρεμήσει. Σκεφτείτε να μην ήταν και ήρεμος. Αν ήμουν στον Άρη, θα τον είχε πάρει ο διάολος. Ρε λακαμά, παίρνεις ετησίως περίπου 200.000 γιούρο, όσα βγάζει κάποιος άλλος σε μια ολόκληρη ζωή και κάνει και τουμπεκί. Σύνελθε. Συνέλθετε.

Υ.Γ.2 Όταν βλέπεις τον Πρωθυπουργό της χώρας, σε μια κρίσιμη στιγμή, να βγάζει λόγο από το βήμα της Βουλής, διαβάζοντας ένα κείμενο που έχουν γράψει οι συνεργάτες του, ούτε καν ο ίδιος, τότε σίγουρα κάτι πάει στραβά. Αυτό δεν λέγεται ηγεσία. Λέγεται παρωδία. Ποιον θα εμπνεύσεις; Ποιον θα πείσεις; Ποιος θα σε πιστέψει; Φανταστείτε τον Μέγα Αλέξανδρο, στη μάχη των Γαυγαμήλων, να κυκλοφορεί με τον Βουκεφάλα κατά μήκος της στρατιωτικής παράταξης και να διαβάζει ένα κείμενο που του έγραψε το επιτελείο του, προκειμένου να ανυψώσει το ηθικό των ανδρών, με τα χέρια κολλημένα στην πανοπλία του λες και είναι playmobil. Τα λόγια, σε τέτοιες περιπτώσεις, πρέπει να πηγάζουν μέσα από την ψυχή και την καρδιά. Πρέπει να βγάζεις συναίσθημα. Ζωντάνια. Πάθος. Να μην είσαι ανενεργός, ξύλινος και απαθής. Ο ηγέτης στα δύσκολα πρέπει να δείχνει ό,τι έχει επίγνωση της κατάστασης και να φαίνεται ότι μπορεί να βρει λύσεις. Ο Κάνθαρος βλέπει τον Τζέφρυ και νομίζει ότι παρακολουθεί την πρωινή ζώνη του Star Channel. Καρτούν κετς. Οι ηγέτες μας τελείωσαν. Ο κόσμος, ελπίζω, όχι.

Υ.Γ.3 «Η φρουρά πεθαίνει, αλλά δεν παραδίνεται». Τα λόγια αυτά έλαβαν μέρος κατά τη μάχη του Βατερλώ το 1815 και ανήκουν στην φρουρά του Μεγάλου Ναπολέοντα. Πολλά χρόνια αργότερα, το 1981, οι Saxon κυκλοφορούν το τέταρτο στούντιο άλμπουμ της καριέρας τους, με τίτλο ''Denim and Leather''. Όσοι δεν το ξέρετε, να το μάθετε. Όσοι το έχετε μάθει, αλλά δεν το έχετε ακούσει, να το ακούσετε. Όσοι το έχετε ακούσει, θυμηθείτε το.

Το τετράγωνο της μελιτζάνας: υπομονή ή ανοχή;

Η όλη κατάσταση μου θυμίζει την πρόσληψη Σάντος από τον Παναθηναϊκό. Η ομάδα είχε κάνει άσχημο ξεκίνημα και κάποιοι φωστήρες έσπευσαν να τον κρεμάσουν από τα αυτιά. Το αποτέλεσμα ήταν να έρθει ο Μαρκαριάν και μαζί του τα πολυπόθητα αποτελέσματα. Αυτό που αρκετοί δεν γνωρίζουν ή τεχνηέντως αμελούν, είναι ότι ο Μαρκαριάν πάτησε πάνω στη δουλειά του Σάντος. Μια δουλειά που απέδωσε καρπούς σε μεταγενέστερο επίπεδο κι όχι από το πρώτο φιλικό παιχνίδι της χρονιάς. Λες και στη ζωή ό,τι κάνουμε αποδίδει σε πρώιμο στάδιο. Εμείς, όμως, θέλουμε άμεσα οφέλη, άμεσα κέρδη, άμεσες επιτυχίες. Αυτό είναι ανέφικτο και δονκιχωτικό. Είναι ουτοπικό. Ως απόρροια των παραπάνω κυνηγάμε το παροδικό. Το εφήμερο. Όπως ένας άνθρωπος που επενδύει στο χρηματιστήριο και περιμένει σε μια βδομάδα να διπλασιάσει τα χρήματά του ή ένας παίχτης στοιχήματος που ποντάρει δέκα ευρώ και κυνηγάει 1000. Αστεία πράγματα. Θα πρέπει να γνωρίζουμε, όμως, ότι το εφήμερο δεν υποδηλώνει διάρκεια. Σε καμία των περιπτώσεων. Για να λειτουργήσει κάποιο εγχείρημα, σχέδιο, πλάνο, οποιασδήποτε μορφής και επιπέδου, χρειάζεται χρόνος. Σαν να φυτεύεις, σήμερα, στον κήπο, σπόρους μελιτζάνας και να πηγαίνεις να τσεκάρεις την επόμενη μέρα αν έχει πετάξει καρπούς. Θα έχει πετάξει; Όχι, βέβαια. Και για να έχουμε καλό ερώτημα: με ποια προοπτική φυτεύεις τους σπόρους μελιτζάνας; Έχουμε πει ότι με μηδενική πίστωση χρόνου, δεν χτίζεις ούτε ένα τοιχάκι με Lego. Θυμηθείτε την πρώτη σεζόν του Σάντος στον Π.Α.Ο.Κ. και την επιτυχή στήριξη του Ζαγοράκη στο πρόσωπό του.

Και πάμε στον Άρη. Ο Άρης έχει περάσει πολλά δεινά. Παρόλα αυτά, στεκόμαστε διπλά στον Θεό του Πολέμου. Δεν τον αφήνουμε. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά το οπαδικό και φίλαθλο κίνημα παραμένει σε εγρήγορση. Κι ας (εξακολουθεί να) υφίσταται μια αξιοπερίεργη κατάσταση. Το πρόβλημα που εντοπίζω είναι διττό. Το πρώτο σκέλος έχει να κάνει με τις πίκρες των οπαδών. Θεωρούν ότι επειδή συμπορεύονται με την ομάδα και έχουν περάσει δύσκολες καταστάσεις, έχουν το δικαίωμα να ασκούν κριτική και να κάνουν το κομμάτι τους. Τρανό παράδειγμα αποτελεί ο Σούπερ 3 που νομίζει ότι συνιστά τον μοναδικό κυμματοθραύστη της ομάδας. Δυστυχώς, για όλους μας, νομίζει λάθος. Το δεύτερο σκέλος έχει να κάνει με τις χαρές που παίρνουν οι οπαδοί. Θεωρούν ότι η συνεισφορά τους στην επιτυχία είναι πολύ μεγάλη κι ως εκ τούτου θέλουν να έχουν άποψη για τα πάντα και τους πάντες. Πάμπολλα τα παραδείγματα. Εντούτοις, η άγνοια μας συνεχίζεται. Υπενθυμίζω ότι η ομάδα που υποστηρίζουμε δεν μας ανήκει. Και πάμε στο ρεζουμέ. Ο Δημήτρης Δραγώγιας, εύστοχα ως συνήθως, αναφέρει: «Όμως, πού αρχίζουν και πού τελειώνουν οι αναφαίρετες ελευθερίες της εξέδρας; [...] Μέχρι όσους διαμαρτύρονται γιατί ακολουθώντας στην ομάδα στα εύκολα, αλλά κυρίως τα δύσκολα, μάλλον έχουν κερδίσει το δικαίωμα στην κριτική. [...] Στην Ελλάδα αρκεί το οπαδόσημο. Αυτό που απονέμεται μόνο χάρη στην πιστή και ανελλιπή παρουσία στη θύρα των φανατικών».

Η τωρινή κατάσταση που βιώνουμε στον Άρη, θεωρείται από αρκετούς δύσκολη και ανησυχητική. Διαφωνώ. Ήταν φυσιολογική και πλέον είναι παραφυσική. Τόσο απλά. Θυμάστε που λέγαμε για νοητική κούραση; Χρειάζεται χρόνος για να αφομοιώσουν οι παίχτες τη φιλοσοφία του εκάστοτε προπονητή. Εν αντιθέσει, με τους περισσότερους οπαδούς που, επειδή πληρώνουν -αν πληρώνουν- εισιτήριο, πιστεύουν ότι μέσα σε ένα 90λεπτο μπορούν να απαξιώσουν μια ολόκληρη ποδοσφαιρική ομάδα. Όχι οποιαδήποτε ομάδα. Την αγαπημένη τους ομάδα. Κι ας έχει δώσει αυτή ελάχιστα επίσημα παιχνίδια. Και κάπου εδώ ανατέλλει η -εύλογη πιστεύω- απορία μου: ο λαός του Άρη είναι υπομονετικός ή ανεκτικός; Απαντήσεις είναι εξαιρετικά δύσκολο να δοθούν. Εξαρτάται τις παραμέτρους που θέτει ο καθένας. Για παράδειγμα, αν εξετάσουμε το ζήτημα με βάση τους τίτλους, τότε ναι, είμαστε υπομονετικοί. Αν, όμως, το αποσαφηνίσουμε με κριτήριο τα άμεσα αποτελέσματα, τότε είμαστε ανεκτικοί. Μάλιστα, σε αυτή την περίπτωση, είμαστε υπέρ το δέον ανεκτικοί. Θα έπρεπε ήδη να έχουμε μαζέψει τουλάχιστον 15 βαθμούς. Δεν το κάναμε; Τότε πρέπει να φύγει ο προπονητής, ο σεκιουριτάς κι ο πασατεμποτζής. Η ζωή, όμως, όπως έχουμε πει πολλάκις, δεν κρίνεται μόνο από τα αποτελέσματα.

Το ξέρω ότι δεν είμαι τόσο καλός στον γραπτό (και προφορικό) λόγο. Ο βαθμός στις σχολικές εκθέσεις σπάνια υπερέβαινε το 14. Έκτοτε, θα μου πείτε, έχουν περάσει αρκετά χρόνια. Πράγματι έτσι είναι. Κάτι παραπάνω έμαθα. Ο Κάνθαρος, λοιπόν, όντας φίλαθλος/οπαδός αράδιασε τις απόψεις του. Ωστόσο, θεωρώντας ότι δεν σας έχω πείσει, τουλάχιστον αρκετούς εξ υμών, ένεκα αδυναμίας ορθού χειρισμού της ελληνικής γλώσσας, θα αραδιάσω κάποιες παραθέσεις ανθρώπων που ασχολούνται ή έχουν ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο. Ξεκινάμε με την άποψη του Νέτο: «Είναι πολύ σημαντικό για μια ομάδα να μπορεί να διατηρεί τον κορμό της, δεν πρέπει να αλλάζουν κάθε τόσο προπονητές και ποδοσφαιριστές γιατί αλλιώς δεν γνωρίζουν την ομάδα και δεν μπαίνουν στο κλίμα». Δεν σας έπεισε η πλευρά του ποδοσφαιριστή; Για να εξετάσουμε την σκοπιά του προπονητή. Το βήμα στον Ρίνους Μίχελς: «Και ήττες θα υποστείς και αγωνιστικές σφαλιάρες θα φας, αλλά με μαθηματική ακρίβεια θα φτάσεις ψηλά. Εάν κάθε οκτώ και δέκα μήνες απολύεις τον προπονητή, δεν θα έχεις ποτέ τύχη». Ο Άρης, άραγε, κάθε πόσους μήνες απολύει τον εκάστοτε προπονητή; Ανεβαίνουμε στην ιεραρχία. Πάμε στα υψηλά κλιμάκια. Στα προεδριλίκια. Τι πιστεύει ο Λουκάς Μπάρλος; «Όταν ο προπονητής νοιώθει από πάνω του σφιχτό κολάρο να τον πνίγει, δεν μπορεί να δουλέψει». Το κολάρο στο λαιμό του Τσιώλη ήταν χαλαρό ή σφιχτό; Ρητορικό το ερώτημα. Και φτάνουμε στην αθλητική δημοσιογραφία και σε έναν άξιο εκπρόσωπο αυτής, τον Δημήτρη Δραγώγια: «Για την ομάδα του Σάκη Τσιώλη, που εξακολουθεί να αγνοεί τη νίκη στο πρωτάθλημα, δεν λείπει η ποιότητα, όσο το άγχος για γρήγορα αποτελέσματα. Η πίεση είναι μεγάλη και διογκώνεται περισσότερο, όσο λιγοστεύει η υπομονή».

Περιεργαστήκαμε το τετράγωνο της μελιτζάνας, έχοντας τέσσερις ανθρώπους, που φέρουν συγκεκριμένη ιδιότητα, να λειτουργούν σαν πλευρές του σχήματος: ποδοσφαιριστής, προπονητής, Πρόεδρος και δημοσιογράφος. Σε τι συμπέρασμα κατέληξαν; Τι αποφάνθηκαν; Ότι χρειάζεται απαραίτητα πίστωση χρόνου. Θυμηθείτε το κέικ της υπομονής και τον τέταρτο παράγοντα. Όσο και να ψάξει κανείς στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, σπάνια θα βρει δηλώσεις ποδοσφαιράνθρωπων που να υποστηρίζουν το αντίθετο. Σκεφτείτε ότι είστε υπάλληλος σε μια εταιρία και κάθε λίγο και λιγάκι αλλάζει ο προϊστάμενος. Θα μπορέσετε να αποδώσετε τα αναμενόμενα; Να επιδείξετε τις ικανότητές σας; Να επιτύχετε συνέπεια; Θα μπορέσετε να διεκπεραιώσετε τα καθήκοντά σας, όταν είστε υποχρεωμένοι να εργάζεστε σε ένα πλαίσιο υψηλής πίεσης και χαμηλής αυτοπεποίθησης; Όταν το στάτους κβο του εργασιακού περιβάλλοντος και οι απαιτήσεις αυτού αλλάζουν με ταχύτητα Όβερμαρς; Οι απαντήσεις τείνουν προς το όχι. Αυτό που αγνοούν οι περισσότεροι είναι ότι ο Άρης, και ο κάθε Άρης, συνιστά εταιρία. Ανώνυμη εταιρία. Ποδοσφαιρική ανώνυμη εταιρία (Π.Α.Ε.). Επομένως, πώς γίνεται το πρώτο πράγμα που αλλάζει, όταν μια ομάδα δεν τσουλάει καλά στο χόρτο, να είναι ο προπονητής; Θυμηθείτε τον προϊστάμενο που λέγαμε παραπάνω. Αφού οι περισσότεροι (υποτίθεται ότι) δεν επιθυμούν βιαστικές αλλαγές. Φαίνεται πως άλλο να το λες κι άλλο να πρέπει να το κάνεις. Να το εφαρμόσεις. Άλλο να αποτελείς μέλος της εταιρίας κι άλλο να λειτουργείς εκτός οργανισμού. Σε μια τέτοια περίπτωση ο καθείς λέει ό,τι γουστάρει. Πώς, όμως, θα αποδώσουν οι υπάλληλοι, ήτοι οι ποδοσφαιριστές; Σίγουρα ο προπονητής αποτελεί μοναδιαία οντότητα. Ως εκ τούτου, αντιπροσωπεύει το εξιλαστήριο θύμα. Το πιο εύκολο είναι να τον διώξεις. Από πότε, όμως, η ευκολία συνάδει με την ορθότητα και τη λογική; Εν προκειμένω, το χειρότερο είναι η στάση των οπαδών και δη των οργανωμένων. Επ' αυτού, ξαναδιαβάστε την δεύτερη παράγραφο. Ανοίγω παρένθεση. Θα πρέπει να ξέρουμε ότι όταν λέμε οργανωμένοι, εννοούμε ακριβώς αυτό: οργανωμένοι. Σε όλα ή έστω στα περισσότερα. Μάλιστα, θα παρομοίαζα την λειτουργία τους με αυτή των πολιτικών. Όπως οι πολιτικάντες προασπίζουν τα κομματικά και προσωπικά τους συμφέροντα εις βάρος της πατρίδας, έτσι και οι οργανωμένοι βάζουν την ομάδα σε δεύτερη και τρίτη μοίρα. Κλείνει η παρένθεση. Το χείριστο, όμως, αντικατοπτρίζεται στην τεράστια αλήθεια που εκστομίζει ο Όσκαρ Γουάιλντ: «Επειδή όλο και λιγότεροι πια κάνουν το σωστό, συνηθίσαμε να το θεωρούμε λάθος». Και πιστέψτε με ότι η παραπάνω ρήση ισχύει σε όλο το φάσμα της ζωής. Μπορούμε να στραφούμε προς τη σωστή κατεύθυνση; Θέλουμε να στραφούμε προς τη σωστή κατεύθυνση; Πρωτίστως ως άνθρωποι και κατόπιν ως φίλοι της ομάδας που υποστηρίζουμε; Σας εγγυώμαι ότι δεν θα χάσουμε. Μόνο τότε θα γευτούμε (αυθεντικό) τιραμισού.

Υ.Γ.1 Ο Τσιώλης ήθελε να πετύχει σαν τρελός και παλαβός. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι είναι άμοιρος ευθυνών. Ούτε δικαιολογείται για αυτά που (δεν) είδαμε στο χορτάρι. Πιθανολογώ ότι παρασύρθηκε από κάποια πράγματα (π.χ. το περσινό νικηφόρο σερί). Ακολούθησε λανθασμένη επικοινωνιακή πολιτική. Δεν καταστάλαξε γρήγορα σε συγκεκριμένο αγωνιστικό πλάνο. Δεν μπόρεσε να υποτάξει την πίεση. Και μόλις πήρε πρέφα τις φουρτούνες του Άρη, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση -δεν πρόλαβε να διορθώσει τα κακώς κείμενα. Εμένα, πάντως, μου έβγαζε μια δίψα και μια αυτοπεποίθηση, έστω και υπερβολική. Τον πίστευα. Και είμαι σίγουρος ότι θα πετύχαινε. Εντούτοις, ξέρετε τι εισέπραξα; Ότι ο περισσότερος κόσμος τον ήθελε. Κι ας γνώριζε τις άστοχες δηλώσεις του. Κι ας έβλεπε ότι η ομάδα δεν τσουλάει καλά στο χόρτο. Αυτό λέγεται πίστωση χρόνου. Υπομονή κι όχι ανοχή. Η κριτική δεν αντιμάχεται της εμπιστοσύνης. Το ένα αλληλοσυμπληρώνει το άλλο. Προσοχή: η καλοπροαίρετη κριτική. Πώς θα περιέγραφα, λοιπόν, με ελάχιστες λέξεις την θητεία του Τσιώλη στον πάγκο του Άρη; Παλέψαμε να τον φέρουμε, όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε, το παρουσιάσαμε ως επιτυχία και λύσαμε την συνεργασία μετά από συνολικά έντεκα επίσημα ματς. Τόσο πολύ έκατσε. Σκεφτείτε να μην τον θέλαμε κιόλας. Μπούρου μπούρου στην πλατεία Κουμουνδούρου.

Υ.Γ.2 Τις προάλλες, ο θείος μου, ακριβώς μετά το ματς με τον Π.Α.Ο.Κ., πέτυχε τον Γιάτσεκ Γκμοχ στο κέντρο της Αθήνας. Τον ρωτάει: «Γιάτσεκ, τι γίνεται με τον Τσιώλη;». Ο σαγόνιας αποκρίνεται: «Ο Σάκης είναι καλό παιδί και καλός προπονητής, αλλά έχει να διαχειριστεί μεγάλο ρόστερ. Είναι δύσκολη η επικοινωνία. Επίσης, θέλει χρόνο για να τους μάθει όλους. Λογικό είναι να κάνει δοκιμές». Μόλις μου έγινε γνωστή η συνομιλία, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα είναι οι δοκιμές του Φερέιρα που έλαβαν μέρος πέρυσι και στην αρχή της φετινής σεζόν. Πώς να ρολάρει, άραγε, η ομάδα του -πρώην μυρουδιά και νυν προπονηταρά- Φερέιρα την δεδομένη στιγμή;

Υ.Γ.3 Για το νέο προπονητή δεν έχω να πω κάτι. Δεν τον ξέρουμε, δεν μας ξέρει. Θα τον μάθουμε, θα μας μάθει. Ας ελπίσουμε ότι η επιλογή του έγινε με ορθολογικά και ρεαλιστικά κριτήρια. Το προφανή στοιχεία που τον συνοδεύουν είναι τα προπονητικά του νιάτα και οι φιλοδοξίες του. Ελπίζω να μην προβούμε σε υπερβολές, αν και απ' ό,τι βλέπω ήδη έχουμε μπει σε τροχιά. Κάποιο site τον παρομοίασε ως τον Πολωνό Γκουαρντιόλα. Ρε, είστε λακαμάδες; Όπως είπε ένας φίλος του Άρη: «Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι».

Υ.Γ.4 Παντοδύναμο κομμάτι. Από τους Dimmu Borgir.

Η είδηση του πλάτους

Το ότι ξεκίνησε ως βασικός ο Μέγιερι δεν αποτελεί είδηση. Είδηση θα ήταν αν τη θέση του Κοστάντσο έπαιρνε ο Νικολακόπουλος ή ο Μαρινάκης. Ο Μέγιερι είναι τερματοφύλακας. Σε αυτή τη θέση έχει προπονηθεί. Για τον Κοστάντσο δεν είμαι και τόσο σίγουρος. Αλλά δεν φταίει αυτός. Άλλοι είναι οι φταίχτες. Κάποιος τον πρότεινε, κάποιος τον τσέκαρε, κάποιος τον σκάναρε, κάποιος εξασφάλισε την υπογραφή του και κάποιος τον ξεκινούσε βασικό. Εντούτοις, είμαι της άποψης ότι οι περισσότεροι εξ αυτών που κράζουν τον παίχτη, δεν έχουν σκεφτεί καν να κράξουν τη διοίκηση, τον προπονητή και το σκάουτινγκ τιμ. Όλα αυτά συμφέρουν τον Ολυμπιακό: οι συζητήσεις για τον Κοστάντσο αποκρύπτουν άλλες αδυναμίες που ταλανίζουν την ομάδα.

 

Και πάμε στα του ματς. Ο Βάσκος δεν επιθυμούσε το πρέσινγκ στα 3/4 του γηπέδου. Έδωσε χώρο στους γηπεδούχους. Υπερβολικό  χώρο. Αδικαιολόγητο. Από πολύ νωρίς. Τρανό παράδειγμα αποτελεί το γκολ. Η περιοχή του Μέγιερι είχε τιγκάρει με κόκκινες φανέλες, τη στιγμή που στο ύψος της μεγάλης περιοχής δεν υπήρχε κανείς. Πού ήταν ο Ορμπάιθ; Ο Φέισα; Μία από τις αποστολές του αμυντικού χαφ είναι να μετατρέπεται σε τρίτο στόπερ, αλλά και να πέφτει πρώτος στην μπάλα. Να πετάει το κορμί του σαν ρακέτα μπροστά από πάσες και σουτ των αντιπάλων. Επαναλαμβάνω: πού ήταν τα αμυντικά χαφ; Η τραγικότητα της κατάστασης διογκώνεται από το μίνι σπριντ του Αβραάμ, προκειμένου να μπλοκάρει το σουτ. Για όσους δεν γνωρίζουν ο Αβραάμ είναι κεντρικός αμυντικός. Στη προκειμένη φάση δεν ήταν αυτή η δουλειά του. Όπως καταλάβαμε, λοιπόν, η Ντόρτμουντ ακολουθεί μία κλασσική ποδοσφαιρική συνταγή: σουτάρει. Συχνά. Δυνατά. Επικίνδυνα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους Γκέτσε, Γκρόσκοϊτς, Πέρισιτς και Λεβαντόφσκι. Μέχρι και τα ακραία μπακ φανέρωναν παρόμοιες ορέξεις. Κι όταν το τέρμα ξέρει ότι οι αντίπαλοι παίχτες εξαπολύουν τορπίλες, φοβάται. Ανησυχεί. Προβληματίζεται. Επιπλέον, οι γηπεδούχοι έπαιζαν με συρτές, κοντινές πάσες και είχαν τάση για γρήγορους συνδυασμούς. Ομολογώ, πάντως, ότι περίμενα τους Γερμανούς πιο ορμητικούς.

Ο Ολυμπιακός, χθες, δεν είχε πλάτος -συνέβη και με τη Μαρσέιγ. Όταν θες να σκοράρεις και δεν έχεις πλάτος, υπερφορτώνεται ο άξονας και ελαχιστοποιούνται οι χώροι. Ο Χολέμπας λειτουργούσε περισσότερο ως μπακ, παρά ως έξω αριστερά, ενώ ο Τζιμπούρ παρακολουθούσε το ματς χωρίς εισιτήριο και μάλιστα μέσα από τον αγωνιστικό χώρο. Μεγάλος μάγκας. Η αδράνεια του Χολέμπας και κυρίως του Τζιμπούρ δεν επέτρεπε στον Ορμπάιθ να κάνει αυτό που δείχνει ότι γνωρίζει καλά: διαγώνιες πάσες. Ως εκ τούτου, το πλάτος ερχόταν μόνο από τα χιλιόμετρα του απομονωμένου Μιραλάς σε οριζόντιο επίπεδο. Οι χώροι άνοιγαν, αλλά δεν ερχόντουσαν παίχτες από πίσω. Σε αυτή την περίπτωση ο Βέλγος έπρεπε να οπισθοχωρήσει ελαφρώς και να επιχειρήσει κάθετες κινήσεις. Δεν το έκανε. Φυσικά δεν φταίει ο Μιραλάς. Ποιος να έκανε κίνηση χωρίς την μπάλα; Ο Φέισα; Ας είμαστε σοβαροί. Ωστόσο, τις λιγοστές φορές που τα ακραία μπακ, ειδικά ο Μαρκάνο και μετέπειτα ο Χολέμπας, έπαιρναν μέτρα στον ασβέστη και η περιοχή του Βαϊντενφέλερ γέμιζε κορμιά, το κεντρικό αμυντικό δίδυμο των γηπεδούχων έδειχνε ορισμένες αδυναμίες. Και δυο γραμμές για τον Μοδέστο: είναι φιλότιμος του κερατά, αλλά είναι μετριότατος στο ένας εναντίον ενός και δεν μπορεί να πάρει μέτρα, ως μπακ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Εν τέλει, κι εγώ φιλότιμος είμαι. Ο Κορσικανός έχει γίνει συνώνυμο της προσπάθειας.

Επιπλέον, ο Κλοπ, προπονητής της Ντόρτμουντ, είχε διακρίνει ξεκάθαρα την σημαντικότητα του Ιμπαγάσα. Ο Αργεντινός ξέρει μπάλα και ποδόσφαιρο. Γνωρίζει πως να ξεμαρκάρεται, παίζει άμυνα, δημιουργεί και τρέχει. Μέχρι και τάκλιν κάνει. Είναι το απόλυτο βαρόμετρο για την ομάδα του Βαλβέρδε. Τι έκανε, λοιπόν, ο Κλοπ; Τον απενεργοποίησε, έστω σε μερικό επίπεδο. Τον βραχυκύκλωσε. Πώς μεταφράζεται αυτό; Ο Ιμπαγάσα γύριζε πίσω για να πάρει μπάλα, πράγμα που σημαίνει ότι έπρεπε να διανύσει περισσότερα μέτρα στον άξονα -αναπόφευκτο ήταν να κουραστεί πιο γρήγορα. Μάλιστα, ο Ορμπάιθ προσπαθούσε να μιμηθεί τον συμπαίχτη του, έχοντας αρκετή επιτυχία. Αντίθετα, ο Φέισα προσπαθούσε να μιμηθεί τον εαυτό του. Ρε παιδιά, ποιος είναι αυτός ο Φέισα; Να μας πει ο Κοβάσεβιτς. Σωστά αντικαταστάθηκε από τον Μακούν. Τέλος πάντων. Το θέμα είναι ότι όταν περιορίζεται ο Ιμπαγάσα, περιορίζεται η ομαλή ανάπτυξη της ομάδας.

Συγκεφαλαιώνοντας επιλογικά, η Ντόρμουντ επεδίωκε, προϊόντος χρόνου, να διατηρήσει το σκορ, παίζοντας την κόντρα όποτε εκείνη έκρινε απαραίτητο. Οι Γερμανοί έχουν άριστη φυσική κατάσταση -ο Λάιτνερ ακόμα τρέχει- που τους επέτρεπε να αλωνίζουν σε όλα τα μήκη και πλάτη του γηπέδου, ενώ υποχρέωσε τον Ολυμπιακό να υποπέσει σε αρκετά λάθη, εκ των οποίων υπήρχαν και ορισμένα αβίαστα, ακόμη και πλησίον της περιοχής του Μέγιερι, όπως εκείνο του Χολέμπας που οδήγησε στο δοκάρι του Λεβαντόφσκι. Παρόλα αυτά, το σύνολο του Ολυμπιακού στάθηκε αξιοπρεπώς. Σου έδειχνε την εικόνα μιας ομάδος που ήθελε, αλλά δεν μπορούσε. Δεν ξέρω τι είχε στο μυαλό του ο Βάσκος, αλλά έχω την εντύπωση ότι ήταν λίγο μπερδεμένος. Για παράδειγμα, καθυστέρησε να αλλάξει τον Μοδέστο, ενώ σίγουρα προβληματίστηκε από την εμφάνιση του Αμπτούν. Υποθέτω ότι ήξερε τον τρόπο δράσης, αλλά, παρά τις εσωτερικές και εξωτερικές αλλαγές, δεν μπορούσε να τον εφαρμόσει. Ο Σεμπαστιάν Κελ, δρώντας ως συνδετικός κρίκος μεταξύ άμυνας και επίθεσης, είχε μεγάλη συμβολή στην αποτυχία της ολυμπιακής στρατηγικής. Αυτός ήταν το μυαλό της Ντόρτουντ. Για την τακτική έπαιξαν ρόλο κι άλλοι παράγοντες. Δεν υπήρχε κίνηση χωρίς μπάλα, δεν επετεύχθη πλάτος, ο Ιμπαγάσα έπαιζε με γερμανικές βεντούζες και επιπλέον ο Βαλβέρβε πρέπει να σταματήσει να φορτώνει τον άξονα με κορμιά. Όπως ο Τζέφρυ πρέπει να σταματήσει να υποδύεται τον Πρωθυπουργό (της Ελλάδας).

Υ.Γ.1 Έχω ετοιμάσει ένα άρθρο περί προπονητών και Τσιώλη. Άγνωστο πότε θα το ανεβάσω.

Υ.Γ.2 Η μπασκετική Αρειανάρα κρούει δυνατά τον κώδωνα του κινδύνου κι όλες οι έξοδοι είναι ερμητικά κλειστές. Το γυαλί δεν ράγισε. Έσπασε.

Υ.Γ.3 Τους έχω δει live. Νταξ, ο σαματάς, η δύναμη και η τρέλα είναι δεδομένα στοιχεία σε μια τέτοια συναυλία. Ο Κάνθαρος, όμως, δεν θα ξεχάσει ποτέ το παπούτσι, στυλ εϊτίλας με σκριτς σκρατς, που έφαγε στην κεφάλα σε ανύποπτη στιγμή. Μάλιστα, έκανε και γκελ στον ώμο μου. Μεγάλες στιγμές. Όπως τα riff των Sepultura.

Ο κύκλος και το ρεβόλβερ

Τρεις είναι, κατά τη γνώμη μου, οι κακές ομάδες. Η πρώτη είναι η Κέρκυρα. Δεύτερη ο Αστέρας Τρίπολης. Ακολουθεί ο Άρης. Στο τσακίρ κέφι μπορείς να τσοντάρεις και τα Γιάννενα. Η Α.Ε.Κ. βρίσκεται στο μεταίχμιο της λίστας. Τέλειωσε, λοιπόν, το ματς στο Ο.Α.Κ.Α. και ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα, βλέποντας τους φίλους της Α.Ε.Κ. να χειροκροτούν. Δεν κατάλαβα το λόγο. Μέτρια ήταν η ομάδα. Μετριότατη. Για να μην πω τίποτα χειρότερο. Το 3-0 δεν αντικατοπτρίζει την εικόνα του ματς. Ειλικρινά, δίχως ίχνος ειρωνείας, το να επευφημείς αυτή την Α.Ε.Κ. αποτελεί εγκληματική ενέργεια. Επαναλαμβάνω ότι δεν υποτιμώ την Α.Ε.Κ. Σε καμία των περιπτώσεων. Την κριτικάρω καθ' αυτό τον τρόπο, διότι σέβομαι και εκτιμώ το μέγεθος της. Αντίθετα, λυπούμαι για την εμφάνιση του Άρη. Όχι, δεν ήταν τραγική. Ούτε θα κάτσω να βρω δικαιολογίες. Η ομάδα είναι άρρωστη. Μας λείπουν δυο σημαντικότατα στοιχεία. Το πρώτο λέγεται ψυχολογία. Το δεύτερο ονομάζεται χημεία. Δέσιμο. Ομοιογένεια. Για να επιτευχθεί απαιτείται χρόνος. Ποιο είναι το φάρμακο; Ακριβώς αυτό: ο χρόνος. Όχι, η απομάκρυνση του προπονητή. Περί Τσιώλη, όμως, θα αναφερθούμε στην επόμενη ανάρτηση. Υποθέτω ότι μέχρι τότε θα αποτελεί παρελθόν. Μακάρι να βγω ψεύτης.

Τι αποκόμισα από το ματς; Πρώτο και βασικότερο: ο Τσιώλης είναι αγχωμένος του κερατά. Φαίνεται στο βλέμμα του. Το μυρίζεσαι. Κι όταν είσαι υπέρ το δέον αγχωμένος, δεν μπορείς να αποδώσεις. Ξεκάθαρα πράγματα. Η ομάδα χρειάζεται επειγόντως ηρεμία. Εξού και οι αλλαγές σε πρόσωπα και διάταξη. Προσπαθεί να βρει μια ικανή φόρμουλα. Για να μην μακρηγορώ, η ομάδα δείχνει να βρίσκεται ακόμη σε φάση προετοιμασίας. Θυμηθείτε με ποιους παίχτες έλαβε μέρος η καλοκαιρινή προετοιμασία και ποιοι αγωνίζονται τώρα. Δεν θα εξετάσω τι πήγε -αν πήγε- στραβά. Απλά σπεκουλάρω τα δεδομένα. Για παράδειγμα, τα σέντερ μπακ δεν μπορούν να συνεννοηθούν. Ο Παπαστεριανός δεν είναι δεξί μπακ. Δεν κατέχει την θέση τακτικά και προφανώς δεν μπορεί να την μάθει σε δύο παιχνίδια. Επιπλέον, δεν είναι δυνατόν να παίζει ο Πρίττας (Ολύμπιος Θεός) μαζί με τον Τόχα. Ο μεν Πρίττας δεν μπορεί να παίξει κάθετο ποδόσφαιρο με σταθερή σταθερότητα, ο δε Κολομβιανός εκνευρίζει την μπάλα και τον Κάνθαρο. Δεν μπορεί να εναρμονιστεί με τις επιταγές του γρήγορου ποδοσφαίρου. Τέλος. Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα, όπως για την διψασμένη εμφάνιση του Καζναφέρη, ωστόσο κρατάω ενέργεια για το επόμενο άρθρο. Το θέμα είναι ότι κάποια στιγμή η προετοιμασία, μέσω των επίσημων αγώνων, θα λάβει τέλος και τότε η ομάδα θα ρολάρει. Προϊόντος χρόνου θα επιτευχθεί η ζητούμενη ομοιογένεια. Είτε κάθεται ο Τσιώλης στον πάγκο είτε ο φούφουτος. Να το θυμάστε αυτό. Ελπίζω να το θυμάται και η διοίκηση. Έχει κι αυτή πολλές ευθύνες, αν όχι τις περισσότερες.

Όσον αφορά την Α.Ε.Κ., όπως είπα και στον πρόλογο, δεν μου έδειξε καλή εικόνα. Παρόλα αυτά, έφαγα τρία τεμάχια. Ουδόλως με τιμάει κάτι τέτοιο. Πάντως, μπορείς να κατασταλάξεις σε κάποια πράγματα. Για παράδειγμα, πρόκειται για την πλέον απρόβλεπτη ομάδα του πρωταθλήματος. Σαν να έχεις ένα ρεβόλβερ που δεν είναι γεμάτο. Δεν ξέρεις αν θα έχει σφαίρα για την πάρτι σου. Σου δίνει την εντύπωση ότι παίζει άτακτα, αλλά θαρρώ πως πρόκειται περισσότερο για οργανωμένη αναρχία, παρά για εγγενής αδυναμία. Επιπλέον, έχει την τύχη να διαθέτει έμπειρους παίχτες στον άξονα. Ο Δέλλας μπορεί να έχει γεράσει, αλλά το ξέρει το τόπι. Γνωρίζει που να σταθεί και τι πρέπει να κάνει. Πλην αυτού, βελτιώνεται κι ο Κάλα που στον αγώνα έπαιζε ως κλώνος του Τσίρο Φεράρα. Και πάμε στον Καφέ που απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι μπορεί να δει γήπεδο και να παίξει κάθετα. Και φτάνουμε στον Λύμπε. Ισχύει ό,τι και για τον Δέλλα. Αν είχαν γρηγορότερα ποδάρια θα είχαν έτι μεγαλύτερη καριέρα. Ελπίζω για το καλό της υστεροφημίας τους, με το πέρας της τωρινής σεζόν, να κρεμάσουν τα παπούτσια τους. Τέλος, ο Λεονάρντο συνεχίζει να δίνει φαπ στον Χιμένεθ. Ήθελα να δω τι θα έκανε η Α.Ε.Κ., χωρίς την ταχύτητα του Λεονάρντο. Μόνο με τον Μπέλεκ θα την έβγαζε; Και ναι, οι Καράμπελας και Κοντοές δεν είναι επιπέδου Α.Ε.Κ. Όμως, το φιλότιμό τους είναι αξιοζήλευτο.

Κλείνοντας, θέλω να εκφράσω μια απορία. Για να ακριβολογώ, θέλω να απευθύνω ένα ερώτημα προς τους παίχτες του Άρη. Πριν από κάθε ματς στήνετε έναν κύκλο. Τι σκατά λέτε μέσα σε αυτό το πηγαδάκι; Ανέκδοτα; Προβλέψεις για το στοίχημα; Πού θα πάτε μπαρότσαρκα; Για να ξέρουμε και τι λέμε. Ο προπονητής είναι ο εύκολος στόχος, διότι είναι ένας. Οι παίχτες, όμως, δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Οφείλουν να προβληματιστούν. Κι από ό,τι βλέπω έχουν αρχίσει να συνηδειτοποιούν κάποια πράγματα. Πάλι καλά.

Υ.Γ.1 «Δεν µπορώ να καταλάβω γιατί εξακολουθείτε να µε αποκαλείτε εκπρόσωπο του πρίγκιπα. Δεν είµαι εκπρόσωπός του. Συνέταιροι είµαστε. Δεν αποφασίζει µόνος του». Κι όταν τον ρωτήσανε αν θα βάλει λεφτά, χαµογέλασε και αποκρίθηκε µε αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Φυσικά κι όχι. Ο πρίγκιπας βάζει τα λεφτά κι εγώ τις ιδέες. Το µυαλό». Ρισπέκτ στον μεσιέ Τσάκα. Πλάκα τους κάνει. Μια χαψιά. Αλήθεια, που χάθηκε ο Βγενόπουλος κι ο Ενιαίος Φορέας;

Υ.Γ.2 Έφυγε με πεντάρα από την έδρα της Τσέλσι και έγινε (πάλι) προπονηταράς. Κάποιοι θέλουν βούρδουλα. Φεύγουμε από το νησί και πάμε στην Ισπανία. Υποβάλλω τα σέβη μου στη Λεβάντε και στην Μπιλμπάο. Η Λεβάντε δείχνει ότι με τα λίγα μπορείς να φτιάξεις πολλά, ενώ η Μπιλμπάο αποτελεί ομάδα πρότυπο σε παν επίπεδο. Μάλιστα, όσον αφορά τους Βάσκους, οφείλω να δηλώσω ότι χαίρομαι να τους παρακολουθώ.

Υ.Γ.3 Από τον Κώστα Καίσαρη: «Καλά κάνουν, λοιπόν, και βρίζουν και φωνάζουν για την πολιτική κατάσταση στα γήπεδα. Μέχρι εκεί όμως και µη παρέκει. Ο χαβαλές δεν είναι πολιτική πράξη. Καλαµπούρι, ναι. Ξεχαρµάνιασµα, ναι. Επανάσταση, όχι. Οποιος κάνει αντίσταση, την κάνει µε τη στάση ζωής του. Σε καθηµερινή βάση. Συνειδητά. Και µόνο ο ορισµός του αγανακτισµένου τα λέει όλα. Ότι πιστέψανε όλοι αυτοί τον Παπανδρέου στο ''λεφτά υπάρχουν'', περίµεναν αυξήσεις και διορισµούς, όπως (έκανε) ο πατέρας του, και τώρα που τους κόβει µισθούς και συντάξεις, αγανακτήσανε».

Υ.Γ.4 Ο Κάρολος Παπούλιας, θείος του Πιλάβιου (Ψηλός Σισέ) και Πρόεδρος της Δημοκρατίας (εντός και εκτός εισαγωγικών), δήλωσε ότι πολέμησε για την Ελλάδα ως αντάρτης. Έστω ότι η δήλωση του είναι αληθής. Το δέχομαι. Δεν έχω λόγο να τον αμφισβητήσω. Γιατί πολέμησε; Για να την παραδώσει τώρα; Και μάλιστα αμαχητί; Κι ο Φιλίπ Πεταίν, στρατάρχης της Γαλλίας, πολέμησε για την πατρίδα του στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλα ο ρόλος του στην Κυβέρνηση του Βισύ είναι γνωστός τοις πάσι. Επιπλέον, μόνο ο Κάρολος Παπούλιας αγωνίστηκε κατά των Γερμανών; Όχι, βέβαια. Πόσοι, όμως, από τους αγωνιστές έγιναν πολιτικοί, βουλευτές και Υπουργοί; Πόσοι από αυτούς έγιναν Πρόεδροι της Δημοκρατίας; Για να ξέρουμε και τι λέμε.

Υ.Γ.5 Παρατήρησα, προς μεγάλη μου λύπη, τη φωτογραφία του μαθητή που μουτζώνει την εξέδρα των επισήμων. Άκρως υπερβολική και ανούσια αντίδραση ενός ανθρώπου που ακόμα δεν έχει βγει από το αυγό του και δεν ξέρει που πάνε τα τέσσερα. Προφανώς κάποιος τον δασκάλεψε. Δίνω κόκκινη κάρτα σε όποιον προέβη σε τέτοια πράξη. Αν είναι να μουντζώσει κάποιον, να στρέψει την παλάμη του προς τους γονείς του και τους καθηγητές του. Αυτοί ψήφισαν τους επισήμους που κάθονταν στις εξέδρες. Το είπα στο προηγούμενο άρθρο: απαιτείται αυτοκριτική. Δεν είναι προαιρετική. Είναι απαραίτητη.

Υ.Γ.6 Οι ταινίες μπορεί να μην σας αρέσουν. Δεν σας κατηγορώ. Τα soundtrack αυτών, όμως, είναι άκρως ενδιαφέροντα και τα προτείνω ανεπιφύλακτα. Ο Κάνθαρος βρίσκεται σε εξωγήινη φυσική κατάσταση. Συν τοις άλλοις, ακούω τα παρακάτω τραγούδια και ντοπάρομαι ψυχολογικά. Μετατρέπομαι σε κλώνο του Πρίττα (πυραυλοκίνητος). Τρέμετε αντίπαλοι!

Θα μας βρείτε μπροστά σας

Υ.Γ.1 Είχα κάνει λόγο για τη λίμνη των ηλιθίων. Ορισμένοι είχατε διαφωνήσει μαζί μου. Θεμιτό και υγιές. Ωστόσο, εμμένω στην άποψη μου. Εκείνος που υποδύεται τον αγανακτισμένο, προτού πάει στην πλατεία Συντάγματος, πρέπει να κοιτάζεται στον καθρέφτη, να τσεκάρει το είδωλό του και να το φτύνει. Από την μεταπολίτευση και έπειτα, ψηφίζουμε τις ίδιες ''πολιτικές'', τα ίδια κόμματα, τα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες οικογένειες. Ουδείς μας ανάγκασε να πράξουμε καθ' αυτόν τον τρόπο. Ήταν συνειδητή επιλογή μας. Παίρναμε τα ανταλλάγματα και τους προτιμούσαμε. Ποιος τους τοποθέτησε στα έδρανα της Βουλής; Τους πήρε κάποιος από το χεράκι και τους παλούκωσε με το ζόρι; Όχι. Εμείς τους τοποθετήσαμε με τη ψήφο μας. Ο μόνος τρόπος για να αντιδράσουμε οργανωμένα και να επαναστατήσουμε πραγματικά είναι να ανατρέξουμε στο πρόσφατο παρελθόν, να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας και να σπεκουλάρουμε τα λάθη των πεπραγμένων μας. Μόνο έτσι θα γίνουμε μια γροθιά. Η αυθεντική αλλαγή, πρωτίστως, συμβαίνει στο κεφάλι μας. Ούτε στις κάλπες μήτε στους δρόμους. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι τα κόμματα της βουλής και οι βουλευτές είναι αθώοι. Όχι, βέβαια. Είναι συνένοχοι. Όλοι τους. Σαν να στέκονται μπροστά από έναν φόνο, ως αυτόπτεις και αυτήκοοι μάρτυρες, να παρατηρούν το έγκλημα και να μην καταφεύγουν στη Δικαιοσύνη. Δεν θέλουν να (αντι)δράσουν; Δεν πειράζει. Εμείς είμαστε εδώ.

Υ.Γ.2 Η δουλειά των πολιτικών είναι οι πράξεις, όχι τα λόγια. Να λαμβάνουν αποφάσεις. Να παράγουν έργο. Δεν είναι ο σχολιασμός της επικαιρότητας από τα παράθυρα των δελτίων ''ειδήσεων''. Δεν μπορούν ή δεν θέλουν να διεκπεραιώσουν την εργασία τους; Κανένα πρόβλημα. Θα το αναλάβει o λαός. Ο κόσμος. Ούτε ο ''κόσμος'' μήτε ο όχλος. Όπως γράφει ο Αντώνης Πανούτσος: «''Κόσμος'' δεν είναι ούτε οι εκατό απεργοί του δημοσίου που κλείνουν την Πανεπιστημίου, ούτε οι πέντε χιλιάδες που σηκώνουν το πανό στο πέταλο (του γηπέδου), ούτε οι εκατό χιλιάδες αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα. Στη Δημοκρατία κόσμος είναι αυτός που πάει στις κάλπες και ψηφίζει». Ειδάλλως, θα είμαστε κι εμείς υποκριτές. Θα είμαστε, μάλλον, κάτι χειρότερο από αυτό: ψεύτες. Όπως οι πολιτικοί μασκαρεύουν το ψέμα σε αλήθεια, έτσι κι εμείς προσποιούμαστε ότι είμαστε άμοιροι ευθυνών. Δεν είμαστε. Τα χέρια μας έχουν αίμα και το όπλο του εγκλήματος χαρακτηρίζεται από τα δαχτυλικά μας αποτυπώματα. Εντούτοις, η τωρινή κατάσταση που βιώνουμε είναι πρωτόγνωρη. Η επταετής Χούντα είχε την ανεξίτηλη σφραγίδα δικτατορικού καθεστώτος. Η επικρατούσα κατάσταση, υπό τον μανδύα της ''Δημοκρατίας'', είναι η χειρότερη μορφή Χούντας. Ποιοι την στελεχώνουν; Λαλίστατοι προδότες. Στυγνοί εκβιαστές. Επαγγελματίες ψεύτες. Άνθρωποι που υποδύονται τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους. Που έχουν μπει στο πετσί του ρόλου καλύτερα και πληρέστερα από τους απίστευτους ηθοποιούς του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Που παριστάνουν τους ''σωτήρες''. Δεν θέλουμε άλλη ''σωτηρία'' από εσάς. Τελεία και παύλα.

Υ.Γ.3 Επιτέλους, ας παραμερίσουμε τα κομματικά τείχη. Να τα γκρεμίσουμε. Να τα ισοπεδώσουμε. Ας ανοίξουμε την πόρτα στην πατρίδα. Τόσα χρόνια είχαμε στο μυαλό μας στο να περάσουμε καλά. Είχαμε το μυαλό μας στην σπατάλη. Στο τώρα. Ούτε καν στο σήμερα. Πόσω μάλλον στο αύριο. Ουδείς βγήκε να δηλώσει τον προβληματισμό του για το μέλλον της πατρίδας. Τα ψέμματα, όμως, τελειώνουν. Τουλάχιστον από τη μεριά μας. Ας αρχίσουμε να ενδιαφερόμαστε, πλην του εαυτού μας,  για τον πλησίον μας. Ας αρχίσουμε να λειτουργούμε ως άνθρωποι κι όχι σαν άνθρωποι. Να φερόμαστε πολιτισμένα και να μην κρυβόμαστε κάτω από μανδύες ή πίσω από κουρτίνες. Βάλτε τέλος στα ωφελιμιστικά, προσωποπαγή και οπορτουνιστικά κριτήρια. Αντικαταστήστε τα με το κοινό συμφέρον. Η Ελλάδα, στην μακρόχρονη και ένδοξη ιστορία της, έχει αντιμετωπίσει εισβολές, μάχες, πολέμους, κρίσεις, έριδες, λιμούς, λοιμούς, παντός είδους αστάθειες. Παρόλα αυτά, ακόμα υπάρχουμε. Και θα υπάρχουμε. Ποιον θα φοβηθούμε; Τον Τζέφρυ; Το εκτόπισμα του Μπένι και του Πάγκαλου; Τους τροικανούς; Τις τράπεζες; Δεν φοβόμαστε και δεν πανικοβαλλόμαστε. Δεν θα πέσουμε θύματα της μεθοδευμένης πλεκτάνης τους. Ακούτε πολιτικοί και δημοσιογράφοι του κώλου; Ακούτε σκοταδόψυχοι; Το 1940 είπαμε ΟΧΙ στις στρατιές του Μπενίτο Μουσολίνι. Ένδοξες εποχές. Ο Έλληνας, στερούμενος τα στοιχειώδη εφόδια, ανέβηκε στα βουνά και πάλεψε. Φαντάζεστε να υπήρχαν τότε οι αντίστοιχοι δημοσιογράφοι και πολιτικοί και να τρομοκρατούσαν τον κόσμο; Ουδείς θα πήγαινε στη μάχη. Το 2011, λοιπόν, κόντρα σε όλους αυτούς που θέλουν να λεηλατήσουν την ψυχολογία μας, λέμε όχι στις στρατιές των τραπεζιτών.

Υ.Γ.4 Ξέρουμε, κύριοι, τις συνιστώσες του σχεδίου σας. Γνωρίζουμε πλήρως τι υποδηλώνει. Σας πληροφορώ ότι θα αποτύχετε. Γιατί; Διότι, δεν θα το επιτρέψουμε. Ζούμε σε έναν κόσμο υπερπληροφόρησης που μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην παραπληροφόρηση. Αδυνατούμε να επεξεργαστούμε τον όγκο δεδομένων. Να τον αξιοποιήσουμε. Εν προκειμένω, πρέπει να παύσει να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ο Βερσιζεντόριξ, ηγέτης των Γαλατών, είχε δηλώσει, κατά τους Γαλατικούς Πολέμους, ότι κάποια στιγμή έρχεται η ώρα που η εκάστοτε ηγεσία πρέπει να ''λυγίσει'' στα θέλω του λαού. Αν οι ''ηγέτες'' της Ελλάδας δεν θέλουν να ''λυγίσουν'' συνειδητά, τότε θα τους περιμένει άσχημο (πολιτικό) τέλος. Πρέπει να μετανοήσουν όσο είναι ακόμα καιρός. Πραγματικά. Αυθεντικά. Όχι επικοινωνιακά. Ο ιδιοκτήτης του παρόντος ιστολογίου δεν θα ανεχτεί το ξεπούλημα του Δημοσίου, του ορυκτού πλούτου, των εδαφών και της ταυτότητας της χώρας. Δεν θα ανεχτεί το ξεπούλημα της Ελλάδας σε παν επίπεδο. Δεν θα ανεχτεί την απώλεια εθνικής κυριαρχίας. Δεν θα ανεχτεί το ξεπούλημα και την απώλεια της ίδιας του της ζωής. Θα με βρείτε μπροστά σας. Θα μας βρείτε μπροστά σας.

Ανικανότητα, πανικός και Lego

Αδυνατώ να καταλάβω γιατί πρέπει να προβαίνουμε σε υπερβολές. Μετακινούμαστε πολύ εύκολα και γρήγορα μεταξύ των άκρων, χωρίς, μάλιστα, να περνάμε από τις στάσεις ''αμφιβολία'', ''διαύγεια'', ''λογική'' και ''αυτοκριτική''. Γιατί; Πιθανολογώ ότι η υπερβολή είναι άκρως αναγνωρίσιμη. Σαν να βλέπεις τον Τζέφρυ στο δρόμο. Όλοι τον (ανα)γνωρίζουν, ελάχιστοι τον κατανοούν. Το ίδιο ισχύει και για την υπερβολή. Πού είναι το μέτρο; Πού είναι η σύνεση; Ποιος έχασε τα συγκεκριμένα στοιχεία για να τα βρουν οι Π.Α.Ο.Κ.τσήδες; Ξεσάλωσαν οι άνθρωποι. Ευτυχώς, για αυτούς, δεν έχασαν. Ποιος θα άκουγε μετά τους Αρειανούς; Θα ξεσάλωναν και εκείνοι. Θα μπορούσα να γράψω πολλά για λίγους και λίγα για πολλούς, ωστόσο, θα προτιμήσω την σιγή. Και η σιωπή έχει τη δική της φωνή. Το δήλωναν, εξάλλου, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Ουδεμία σχέση, δηλαδή, με τους τωρινούς Έλληνες ή ''Έλληνες''. Τέλος πάντων.

Και πάμε στα του ματς. Προβληματίστηκα σφόδρα από τις απουσίες του Π.Α.Ο.Κ. -να σημειωθεί ότι και ο Άρης είχε απουσίες. Αν ήταν πλήρης θα ξέραμε τι θα αντιμετωπίζαμε και θα γνωρίζαμε τον τρόπο δράσης. Θα πιάναμε τις γωνίες, αφού ο Μπολόνι αρέσκεται να παίζει από τις πτέρυγες, αποκόπτοντας με έμμεσο τρόπο την δράση του Γκαρσία (επαναστάτης). Χθες, όμως, δεν υπήρχε ούτε Γκαρσία μήτε Κλάους. Το όρθιο ξύλο ξεκίνησε βασικός, αποκαλύπτοντας την ποιοτική γύμνια του ρόστερ, ο Σάλπι προτιμήθηκε αντί του -δεν μπορώ να επωμισθώ τη θέση του δεξιού χαφ- Γεωργιάδη κι ο Βιερίνια έπαιξε άτυπα ως επιτελικός μέσος. Τι έκαναν όλοι αυτοί; Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου. Δεν κατάλαβα γιατί δεν ξεκίνησε ο Πορτογάλος δεξιά. Δεν έχει δει ο Μπολόνι ότι ο Μίτσελ είναι αδύναμος στο ένας εναντίον ενός; Ένας Μίτσελ που για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι ήταν τακτικά συνεπής. Μακάρι να συνεχίσει έτσι.

Στο πρώτο μέρος, λοιπόν, όλος ο Άρης ήταν οργανωμένα συμπαγής. Έβγαινε πρώτος στην μπάλα, είτε με κεφάλι είτε με πόδια, είχε γρήγορες επιστροφές, ευτύχησε να προηγηθεί με τον Λαζαρίδη σε πρώιμο σημείο του αγώνα και όλα έδειχναν ότι έλεγχε το ρυθμό. Από την άλλη πλευρά, ο Π.Α.Ο.Κ. ήταν αποδιοργανωμένος σε μεγάλο βαθμό. Αδύναμος στον αέρα, ανούσιες πασούλες σε οριζόντιο επίπεδο, βαθιές μπαλιές προς το κεφάλι του όρθιου ξύλου -μπας και γίνει καμιά αναμπουμπούλα- και κρυφή ελπίδα ο Βιερίνια μήπως και εκτοξεύσει καμιά τορπίλη με τα δυνατά του πόδια. Τελικώς, οι οριζόντιες πασούλες λάμβαναν μέρος με το ζόρι, διότι οι παίχτες του Άρη έπεφταν σαν σκυλιά του πολέμου πάνω στο τόπι. Τα γεμιστά προς το κεφάλι του όρθιου ξύλου καταρρίπτονταν από τα αντιαεροπορικά και ο Βιερίνια αφενός μεν έφαγε κάποιες κλωτσιές και ηρέμησε, αφετέρου δε ο Πρίττας έδρασε ως άριστος μαντουμανίστας και τον απομόνωσε ποδοσφαιρικά. Ένας Πρίττας που έπαιζε ελάχιστα πίσω από τον Φατί. Ο Γάλλος δεν είχε τόσο καλή παρουσία, ωστόσο ο Καπετάνος έπαιρνε όπισθεν μέτρα στον άξονα και τον κάλυπτε ανασταλτικά. Το ρεζουμέ είναι ότι ο Π.Α.Ο.Κ. στο πρώτο μέρος ήταν κακός, ενώ ο Άρης φάνηκε να οπισθοχωρεί (τακτικά;), ελέω γρήγορου τεμαχίου, αφήνοντας μπροστά τον Γιάκομπ που πάλευε με αντιπάλους και τεχνική ανεπάρκεια, τον Ούμπιντες που δεν βοήθησε όσο θα ήθελα και θα ήθελε και τον Ακόστα που θαρρώ ότι ήταν η μοναδική παραφωνία των γηπεδούχων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της παραχώρησης χώρου, ήταν οι περισσότερες πάσες, αν και ανούσιες, εκ μέρους των φιλοξενουμένων, ενώ ενδεικτικό των καλών επιστροφών ήταν το παρακάτω γεγονός: οι επιθέσεις του Π.Α.Ο.Κ., δηλαδή οι καμινάδες για το κεφάλι του Παπάζογλου, εκδηλωνόντουσαν με τρεις ή τέσσερις παίχτες απέναντι σε εφτά ή οχτώ Αρειανούς. Ούτε η Μπαρτσελόνα δεν μπορεί να στρώσει επίθεση με τόσο μεγάλο αριθμητικό μειονέκτημα. Και φυσικά, οι πτέρυγες, για τις οποίες έκανα τόση βαβούρα, ουδόλως μας απασχόλησαν. Οι Ρομπέρ και Σνάουτσερ ήταν πιόνια του σουμπούτεο, ενώ οι Σαλπιγγίδης και Ετό δεν επεχείρησαν ούτε έναν συνδυασμό.

Στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου περίμενα να δω τον Ίβιτς και τον Καστίγιο. Τελικώς, είδα μόνο τον πρώτο. Ο δεύτερος εισήλθε, αφού ο Π.Α.Ο.Κ. μας πλήρωσε με το ίδιο νόμισμα και μάλιστα με σκόρερ τον Παπάζογλου. Ήμαρτον. Πήδα ρε Σανκαρέ και δάγκωσέ τον στην κάλτσα. Είμαι σίγουρος ότι ο Τσιώλης είχε την είσοδο του Καστίγιο στο μυαλό του, αλλά τον πρόλαβαν οι εξελίξεις -δεν τον κατηγορώ. Εξάλλου, ο Καστίγιο, από την εποχή του Ολυμπιακού κιόλας, φαίνεται ότι αποδίδει καλύτερα ως αλλαγή. Όσο για τον Ίβιτς, δεν ανησυχούσα ιδιαίτερα. Ο Σέρβος είναι αργός, χωρίς ιδιαίτερες αντοχές, αδυνατεί να ναρκοθετεί τον άξονα, όπως έκανε με αξιοθαύμαστη συνέπεια πριν δυο χρόνια, και δεν μπορεί να πάρει πολλά μέτρα σε αυτόν. Παρόλα αυτά, έστω και λίγο, ανέβασε τη μεσαία γραμμή κάποια μέτρα και έβγαινε κρυφός κυνηγός, αφού πρώτα έσπαγε την μπάλα στα πλευρά. Ο Αρίας, από τη στιγμή που ο Ίβιτς ήταν σχετικά κλεισμένος, έπρεπε να πάρει περισσότερες πρωτοβουλίες -δεν πήρε. Και κάπου εδώ εμφανίζεται ο Λαζάρ, η ανικανότητα και ο πανικός. Ο Ρουμάνος, ερμηνεύοντας υποφερτά το ρόλο του Γκαρσία, συμμάζεψε τη μεσαία γραμμή της ομάδας του και ενεργοποίησε κάπως περισσότερο τις πτέρυγες, ήτοι έδωσε μεγαλύτερο πλάτος στο γήπεδο. Σε αυτό βοήθησε η ψυχολογική κατάρρευση του Άρη και πιθανολογώ η έξοδος του Φατί. Ποιος ήταν ο ανίκανος; Οι γηπεδούχοι. Ανέκαθεν, κουβαλούσαμε τον χαρακτηρισμό ''ομάδα ψυχολογίας''. Μόλις φάγαμε το γκολ τερματίσαμε. Καπούτ που λένε και οι Γερμανοί. Κι όταν λέω ανικανότητα εννοώ από το να μην μπορείς να δώσεις μια πάσα πέντε μέτρων, μέχρι να φοβάσαι. Τι σημαίνει φοβάμαι; Σημαίνει ότι έχω χάσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Την πίστη. Την ελπίδα. Ε, λοιπόν, ας (ξανα)βρούμε τα απολεσθέντα στοιχεία. Και ο προπονητής, και οι παίχτες, και όλοι εμείς που είμαστε υγιείς άρρωστοι με την Αρειανάρα. Και που κολλάει ο πανικός που προανέφερα; Στους φιλοξενούμενους. Κάθε φορά που η μπάλα πλησίαζε, ειδικά εναέρια, στην μεγάλη περιοχή, η άμυνα έψαχνε τρόπο να την εντοπίσει, να κλειδώσει στόχο και να την μεταμορφώσει σε ρουκέτα προς πάσα κατεύθυνση. Ουδεμία ψυχραιμία. Κι όχι μόνο από τον τερματοφύλακα ή την αμυντική γραμμή, αλλά από όλη την άμυνα. Τέτοιο πανικό βλέπω μόνο σε αγώνα μουντιαλίτο.

Εν κατακλείδι, το Χ ουδόλως χάλασε τον Π.Α.Ο.Κ., αλλά στενοχώρησε τον Άρη. Αναφερόμενος στην εμφάνιση των ομάδων, δηλώνω ότι το πρώτο 45λεπτο ήταν υποφερτό, ενώ το δεύτερο μέρος ήταν (πολύ) χαμηλού επιπέδου. Αν υπήρχε ποδοσφαιρική Δικαιοσύνη, θα έπρεπε να αφαιρεθεί ένας βαθμός κι από τις δυο ομάδες για κακοποίηση του αθλήματος. Εντούτοις, δεν απογοητεύομαι ούτε από το αποτέλεσμα μήτε από την εμφάνιση. Τα είπα με τους φίλους μου, ήπια τις ξανθιές μου, έφαγα την ποικιλία μου και πέρασα πολύ καλά. Εξάλλου, ουδείς τερματίζει στον μαραθώνιο, έχοντας τρέξει μια κούρσα 1000 μέτρων. Και το πρωτάθλημα είναι αυτό ακριβώς: μαραθώνιος. Έχουμε ακόμα πολλά χιλιόμετρα, πολλές αγωνιστικές. Όπως επίσης έχουμε και πολλή δουλειά. Ποιος σας είπε ότι οι ομάδες χτίζονται σε πέντε αγωνιστικές; Με μηδενική πίστωση χρόνου δεν χτίζεις ούτε ένα τοιχάκι με Lego. Ας ελπίσουμε ότι θα αποκατασταθεί η διαταραχθείσα ηρεμία και θα σημάνει γενική αντεπίθεση. Χθες ήμουν Άρης, σήμερα είμαι Άρης, αύριο θα είμαι Άρης.

Υ.Γ.1 Ο Τσιώλης πρέπει να μείνει. Τέλος. Και μια ερώτηση: αν το ντέρμπι του Μάντσεστερ λάμβανε μέρος στο ελληνικό πρωτάθλημα, με ποιον τρόπο θα εκτελούσαν τον τσίχλα;

Υ.Γ.2 Λευτεριά στην μπασκετική Αρειανάρα.

Υ.Γ.3 Η Π.Α.Ε. Άρης, μεσούσης της εβδομάδας, πρότεινε την ακύρωση της βαθμολογίας και την επανέναρξη του πρωταθλήματος, δεχόμενη την συμμετοχή 18 ομάδων, υπό την προϋπόθεση να μην υπάρξει μείωση στα τηλεοπτικά, προκειμένου να βρεθεί λύση αναφορικά με την ομαλή διεξαγωγή του πρωταθλήματος. Ο Κάνθαρος αρνείται το σκεπτικό της πρότασης για τον απλό λόγο ότι πρόκειται για υποκρισία και κίνηση εντυπωσιασμού. Αν είχαμε μαζέψει αρκετούς ή πολλούς βαθμούς θα προβαίναμε σε τέτοια πρόταση; Σε καμία περίπτωση. Σκληρό φάουλ από τη διοίκηση του Άρη.

Υ.Γ.4 Φάκελος Lemmy: Ήταν 30 χρονών και έμοιαζε 50. Ήταν 40 χρονών και έμοιαζε 50. Ήταν 50 χρονών και έμοιαζε 50. Είναι 65 χρονών και μοιάζει 50. Είναι οι Motorhead και ισοπεδώνουν τα πάντα όλα. Μην το χάσετε.