Η συμφωνία της καταστροφής

Η τελευταία φορά που πήγα στο Καραϊσκάκη ήταν σε ένα φιλικό με την Πολωνία. Ε, λοιπόν, πήγα και χθες. Πάλι είχαμε εκπλήξεις, υπνωτικά χάπια και σουμπούτεο. Αναφέρομαι στα του Άρη. Και για μια ακόμη φορά, διαπιστώνω με απόλυτη ακρίβεια ότι το γήπεδο είναι η αποθέωση της μαλακίας. Είσαι από παντού περικυκλωμένος. Δεν ξέρει από που να φύγεις. Τέλος πάντων. Πάμε να δούμε τι έγινε στο ματς.

Αντιγράφω ένα σχόλιο που έγραψα σε άρθρο του VardARIS: «Με τον Ολυμπιακό θυμάμαι επικές σφαγές. Δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει τίποτα. Οφείλουμε να παρουσιαστούμε έτοιμοι και αιφνιδιαστικοί. Θέλω να πιστεύω ότι ο Μασάδο θα παρατάξει την ομάδα με τακτικό ρεαλισμό και δεν θα σπαταλήσουμε το πρώτο ημίχρονο, όπως στα ματς με ΠΑΟΚ και ΑΕΚ. Δεν μας ταιριάζει το ποδόσφαιρο αναμονής και σίγουρα δεν είμαστε αμυντικογενής ομάδα. Από την άλλη, δεν μπορούμε να παίξουμε ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Ο Ολυμπιακός είναι πολύ καλύτερος στον συγκεκριμένο τομέα. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να παίξουμε ποδόσφαιρο κατοχής και να εκμεταλλευτούμε την επίθεση που βρίθει με ταχύτητα σε πόδια και συνδυασμούς. Το πρόβλημα είναι ότι ο Ολυμπιακός, όντας ικανότατος στο ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, θα αποζητά κι αυτός την κατοχή. Επομένως, ποια θα είναι η τακτική επιλογή του Μασάδο: θα περιμένει πίσω ή θα βγει μπροστά; Όντας λάτρης του αιφνιδιασμού, προτείνω να βγούμε μπροστά, να ρισκάρουμε και να βάλουμε φωτιά στο Καραϊσκάκη». 

Αστόχησα πλήρως στα θέλω του Μασάδο -στα υπόλοιπα έπεσα διάνα. Μόλις είδα την σύνθεση της εντεκάδας, απόρησα, παραξενεύτηκα και ένα απαισιόδοξο συναίσθημα άρχισε να με γαργαλάει. Μόλις είδα την διάταξη στο χόρτο, το απαισιόδοξο συναίσθημα μετατράπηκε σε σιγουριά: οδεύαμε ολοταχώς προς ήττα. Κι ακόμα το χρονόμετρο δεν είχε ξεπεράσει το πρώτο λεπτό. Το αγωνιστικό πλάνο του Μασάδο, λοιπόν, ήταν κυριολεκτικά εκτός πραγματικότητας. Ήταν μια άστοχη τακτική επιλογή που έκανε μπαμ εκ των προτέρων. Προσοχή: τακτική επιλογή κι όχι τακτικός ρεαλισμός. Ο Καστίγιο ήταν αποκομμένος από την μεσαία γραμμή κι ως εκ τούτου παρουσιαζόντουσαν δυο επιλογές: μακρινές μπαλιές που συχνά κατέληγαν σε μυστήριο λαϊκού ήρωα ή οπισθοχώρηση του Νέρι τουλάχιστον δέκα μέτρα για να πάρει μπάλα. Και πες ότι την έπαιρνε. Τι την έκανε; Μοίραζε οριζόντιες πασούλες. Υπενθυμίζω ότι βρισκόμαστε ακριβώς στον ασβέστη της σέντρας. Έστω, λοιπόν, ότι κάτοχος της μπάλας γινόταν ο Παπαζαχαρίας. Ποια ήταν η επόμενη κίνηση; Πάσα προς τα πίσω. Προσοχή: είναι αυτονόητο ότι η μπάλα, κατά τη διάρκεια ενός ποδοσφαιρικού αγώνα θα γυρίσει και πίσω, αλλά το συγκεκριμένο μοτίβο που περιγράφω ίσχυε καθόλη τη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου. Είναι, όμως, προφανές: ο Παπαζαχαρίας δεν έχει οργανωτικές ικανότητες, ενώ οι απόπειρες του Πρίττα (Ολύμπιος Θεός) για κάθετο παιχνίδι ήταν αποτυχημένες. Ακόμα κι ο Καπετάνος που είχε επωμιστεί την ανάπτυξη, σπάνια έπαιρνε μπάλα κι όταν την είχε δεν ήξερε που να την μοιράσει. Η απόγνωση ήταν τόσο μεγάλη που μέχρι κι ο Σανκαρέ προσπάθησε να πάρει μέτρα στον άξονα και να φτιάξει παιχνίδι από πίσω. Επιπλέον, η οπισθοχώρηση του Καστίγιο έκλεινε την ομάδα στο τερέν της και το κυριότερο: δεν έδειχνε την παραμικρή διάθεση να βγει.

Από την άλλη πλευρά, ο Ολυμπιακός ήταν ορμητικός, επιθετικός, έπαιζε με ''κάτω την μπάλα'', είχε ικανοποιητικό transition game σε άμυνα και επίθεση και, δίχως να πιέζει έντονα, ψηλά ή παθιασμένα, ανάγκαζε τους παίχτες του Άρη σε εύκολα λάθη. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά τα εκμεταλλευόταν έξοχα. Για παράδειγμα, ο Λαζαρίδης έκανε όσα λάθη δεν έχει κάνει σε 1,5 χρόνο με την φανέλα του Άρη. Αντίθετα, ο Σανκαρέ ήταν πιο συγκεντρωμένος και ικανός, αλλά κι αυτός συνάντησε αρκετά προβλήματα, κυρίως από τις διαγώνιες και κάθετες πάσες του άρχοντα Ιμπαγάσα -για μια ακόμη φορά φαίνεται το μέγεθος της επίδρασης του Ιμπαγάσα στο παιχνίδι του Ολυμπιακού. Εντούτοις, και οι δυο κεντρικοί οπισθοφύλακες μετέτρεπαν το τόπι σε φλεγόμενο αστέρα. Για να φύγει η ευθύνη από πάνω τους και να απεγκλωβιστεί η άμυνα. Αλλά και πάλι: μέναμε προσκολλημένοι στο τερέν μας. Ούτε τσιμέντο ταχείας πήξης να μας έριχναν. Ο Σανκαρέ, λοιπόν, έστριβε σωστά και γρήγορα, αλλά συχνά είχε να αντιμετωπίσει δυο και τρεις αντιπάλους. Όπως ο Τσουκάνης, την πλευρά του οποίου επισκέφθηκαν οι Αμπτούν (ορεξάτος), Μιραλάς, Ντιόγκο και Τοροσίδης. Η επίθεση του Ολυμπιακού, έχοντας αυξομειούμενο πλάτος και φορτωμένη μεσαία γραμμή, πόνταρε στο αριστερό άκρο του αντιπάλου και δικαιώθηκε. Ο Τσούκανης, όντας εκτός περιοχής, είχε αρκετά προβλήματα στο ένας εναντίον ενός, ενώ στο μεγάλο κουτί μάρκαρε χώρο κι όχι κορμιά. Κι όλα αυτά χωρίς να πάρει μέτρα στην πλευρά (την σέντρα την περνούσε μόνο για να εκτελέσει πλάγιο άουτ). Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, τώρα κατάλαβα γιατί παίζει συνεχώς ο Μίτσελ. Έχει, όμως, και δυο ελαφρυντικά: πρώτον, τα κορδόνια του (τα έδενε συνεχώς) και δεύτερον, δεν πήρε βοήθειες από τους συμπαίχτες του. Πώς να αλληλοκαλύψει διαγώνια, όταν ο Ακόστα δεν γυρνούσε κι ο Λαζαρίδης αλλού πατούσε κι αλλού βρισκόταν; Επαναφέρω την κουβέντα περί λαθών εκ μέρους Λαζαρίδη. Η αποθέωση ήταν η φάση, στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου, που οδήγησε στην αποβολή του Σηφάκη και το πέναλτι υπέρ του Ολυμπιακού. Ένα λάθος που μας άφησε με εννιά παίχτες και μετουσιώθηκε σε εις βάρος μας γκολ. Ναι, εννιά παίχτες. Ξεκινήσαμε, βλέπετε, με δέκα. Ο Σολτάνι δεν μετράει. Έχω την εντύπωση ότι πιο πολύ έτρεξα εγώ από το καρεκλάκι που καθόμουν, παρά ο Αλγερινός. Τέλος πάντων.

Το πρώτο μέρος τέλειωσε με τον Μαρκάνο να βλέπει το ματς δωρεάν, τον Μέλμπεργκ, λόγω της τάσης του Καστίγιο προς την αριστερή πλευρά, να ακουμπάει κάποιες φορές μπάλα για να μην σκουριάσει και τον Μέγιερι να είναι θυμωμένος που δεν τον έπαιζαν ούτε τα ball boys. Μπορώ να πω με απόλυτη βεβαιότητα ότι ο Ολυμπιακός αποζημίωσε τον κόσμο του, κυριάρχησε στο γήπεδο, δεν αποσυντονίστηκε από το επιθυμητό αργό τέμπο των φιλοξενουμένων και εκμεταλλεύτηκε στο έπακρον τα λάθη του αντιπάλου. Και κάτι τελευταίο: ήταν φανερό, δοθέντος της δεδομένης απροθυμίας του Άρη να βγει μπροστά και της απομόνωσης του Καστίγιο, ότι ο Μοντέστο, ως κορυφή του αμυντικού τριγώνου μεταξύ του ιδίου και των Μέλμπεργκ-Μαρκάνο, περίσσευε. Οι Μακούν και Ιμπαγάσα, ευρισκόμενοι περίπου στο ίδιο ύψος, αλλά και οι γρήγορες επιστροφές των Τοροσίδη και Χολέμπας εξασφάλιζαν σε μεγάλο βαθμό την άμυνα -ίσως ο Βαλβέρδε ήθελε να πειραματιστεί εν όψει του αγώνα με τη Μέταλιστ ή απλά να πάει στα σίγουρα. Ένας Βαλβέρδε που δεν χρειάστηκε να επέμβει: η ροή του ματς τον βοήθησε σε αυτό. Εξάλλου, μια δουλεμένη ομάδα δεν χρειάζεται πάντα την καθοδήγηση από τον πάγκο, διότι ξέρει από πριν τι να κάνει και πως να λειτουργήσει.

Το δεύτερο μέρος δεν έκρυβε πολλές συγκινήσεις. Οι γηπεδούχοι, παίζοντας με την μηχανή στο ρελαντί, έπεσαν, ενώ οι φιλοξενούμενοι, φανερώνοντας μια χλιαρή διάθεση, ανέβηκαν κι ως εκ τούτου το παιχνίδι απέκτησε διαδικαστικό χαρακτήρα. Σε κάποια σημεία, μάλιστα, θύμιζε φιλικό αγώνα. Άρα, περνάμε στον επίλογο. Τι γεύση μου άφησε το ματς; Σπαταλήσαμε πάλι ένα ημίχρονο. Σε κάθε ματς, δηλαδή, που κρύβει εντάσεις, δυσκολίες και δύναμη, θα παίζουμε καθαυτόν τον τρόπο; Γιατί, όμως; Τι είχε στο μυαλό του ο Μασάδο; Την προστασία των Βελλίδη, Ούμπιντες και Φατί (πρακτικό βαρόμετρο) από κάρτες και τραυματισμούς; Ή μήπως έχει μετανιώσει την τακτική του αγώνα με τον Εργοτέλη, στον οποίο κατεβήκαμε με επιθετική διάθεση και παρουσιάσαμε πολύ καλή εικόνα, αλλά δεν μας έκατσε το αποτέλεσμα; Νταξ, η αποβολή του Σηφάκη και ο τραυματισμός του Ακόστα σαφώς επηρέασαν τα σχέδια και τις διορθωτικές κινήσεις του Μασάδο για το δεύτερο ημίχρονο, αλλά η εικόνα του πρώτου 45λέπτου ήταν αρκετά κάτω του μετρίου. Ήταν κακή. Σίγουρα, μια ήττα από τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη θεωρείται εντός προγράμματος. Ίσως πολύ απλά τηρήσαμε το πρόγραμμα. Αλλά, ρε παιδιά, θέλουμε να μπούμε play off; Ναι ή όχι; Θέλουμε να προσπαθήσουμε; Ναι ή όχι; Εκτός αν θεωρούμε ότι θα παίξουμε ούτως ή άλλως Ευρώπη, λόγω αποκλεισμών ορισμένων ελληνικών ομάδων από τις λίστες της Ουέφα. Και κάτι τελευταίο: αν το ματς το είχαμε όντως ξεγραμμένο, τότε να το λέγαμε και στους παίχτες για να προβούν στις ανάλογες δηλώσεις.

Υ.Γ.1 Είχα μια χαριτωμένη διαφωνία με έναν φίλο του Π.Α.Ο. για το ποιος έπαιξε χειρότερα: ο Άρης ή ο Παναθηναϊκός; Εκεί φτάσαμε. Όπως στην πολιτική. Που δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει αύριο. Ο Τζέφρυ έσωσε την Ελλάδα πολλάκις: το ίδιο θα κάνει κι ο Αντωνάκης. Εκτός αν πεταχτεί από την κουρτίνα ο Καρατζαφέρης. Πάντως, το κίνημα της πατάτας καλά κρατεί. Τους έχει ξεφτιλίσει όλους. Όλους!

Υ.Γ.2 Εύχομαι καλή επιτυχία στον Ολυμπιακό για τη ρεβάνς με τη Μέταλιστ. Μπορεί να προκριθεί.

Υ.Γ.3 Είναι κομματάρα ή είναι ιδέα μου;

Συναρπαστικές μάχες

Όλοι μιλάνε για το θαύμα του Α.Π.Ο.Ε.Λ. Στην πραγματικότητα δεν υφίσταται θαύμα. Όλα, ή έστω τα περισσότερα, έχουν κυλίσει βάσει προγράμματος και σχεδίου. Απλά, επειδή οι περισσότεροι αδυνατούν να το αντιληφθούν ή να το παραδεχτούν, θεωρούν ότι η κυπριακή ομάδα έχει μεγάλο πάτο. Στην πραγματικότητα αυτό που διαθέτει, και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό, ονομάζεται πίστη -ναι, υπάρχουν ομάδες, όσο παράξενο κι αν ακούγεται σε κάποιους, οι οποίες δουλεύουν μεθοδικά με υλικά που ορισμένοι έκριναν ως ανεπαρκή. Δεν θα τοποθετήσω τους οπαδούς σε αυτή την κατηγορία. Οι οπαδοί πρέπει να διακατέχονται από πίστη, ανεξαρτήτως συνθηκών και καταστάσεων. Κι όταν γράφω πίστη δεν εννοώ κάτι Θείο -μην παρεξηγηθούμε. Ο Α.Π.Ο.Ε.Λ. σε τι πιστεύει; Στην ομοιογένεια; Στην άγνοια κινδύνου; Δεν το έχω σπουδάσει ακόμα. Ίσως στον χρόνο. Ας μην ξεχνάμε ότι η συγκεκριμένη ομάδα δουλεύει και δουλεύεται επί 2,5 χρόνια. Εξωπραγματικός χρονικός ορίζοντας για τα δικά μας δεδομένα. Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι δεν υπερεκτιμούν τις δυνατότητές τους. Η ομάδα του Γιοβάνοβιτς δρα σαν τακτικός χαμαιλέοντας. Προσαρμόζεται, ανάλογα με την έδρα, στον εκάστοτε αντίπαλο και προσπαθεί, αναπληρώνοντας την τεχνική ανεπάρκεια με το πάθος, την ομαδικότητα και τον τακτικό ρεαλισμό, να κλέψει το αποτέλεσμα. Και το καταφέρνει με αξιοθαύμαστο τρόπο. Και μάλιστα, παίζοντας ποδόσφαιρο (αναμονής). Με συχνές και ακριβείς αλληλοκαλύψεις, γρήγορες επιστροφές, αντεπιθέσεις, συσπείρωση γραμμών, ελαχιστοποίηση ρίσκων. Αυτό μπορεί, αυτό παίζει. Και ναι, υπάρχει και σκοπιμότητα. Η σκοπιμότητα, όμως, διαθέτει πολλές πτυχές και δεν είναι όλες καταδικαστέες. Δεν ξέρω τι θα συμβεί στην επόμενη σελίδα του ευρωπαϊκού παραμυθιού, αλλά το λέει η καρδούλα τους.

Όπως το έλεγε και η καρδούλα του Μάνσταϊν (στρατιωτική ιδιοφυΐα), ο οποίος, στις 15 Μαρτίου του 1942, παρόμοια εποχή με τη σημερινή, με μια ξαφνική και ορμητική αντεπίθεση, ανακατέλαβε το Χάρκοβο από τους Σοβιετικούς. Το συγκεκριμένο γεγονός πρόσθεσε αρκετούς κόκκους άμμου στην ασθμαίνουσα επιθετική πρωτοβουλία των Γερμανών και έδωσε την δυνατότητα στον Χίτλερ να ποντάρει -ανεπιτυχώς τελικά- στην αρματομαχία του Κουρσκ, τον Ιούλιο του 1943. Η τακτική ισοπαλία στο Κουρσκ, σήμανε στρατηγική ήττα. Ίσως έφταιγε το τερέν του μετώπου και οι καιρικές συνθήκες. Όπως στο Χάρκοβο του 2012. Όπου μας έπρηξαν τα καλαμπαλίκια με το χόρτο και το κρύο. Λες και οι Ουκρανοί έπαιζαν σε άλλο γήπεδο και με διαφορετικές καιρικές συνθήκες. Τέλος πάντων. Αυτό, πάντως, που δεν γνωρίζω είναι το αν οι στρατιώτες του Στρατάρχη Μάνσταϊν είχαν παρόμοια αγωνιστική συμπεριφορά με κάποιους παίχτες του Ολυμπιακού. Υποθέτω πως όχι. Ίσως πρέπει να ρωτήσουμε τον Ορμπάιθ. Ο Βάσκος δεν ανέβαζε την ομάδα ψηλά, δεν έπαιζε κάθετο ποδόσφαιρο και δεν έκοβε. Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπω κόφτη να μην κόβει. Αλλά είναι η πρώτη φορά που βλέπω αμυντικό χαφ να μην ιδρώνει και να μην λερώνει την φανέλα. Ο Φουστέρ, για παράδειγμα, που έπαιζε, υποτίθεται, έξω δεξιά, μοχθούσε στο γήπεδο. Το ίδιο ίσχυε και για τον Μανιάτη που αδυνατούσε να προωθήσει την μπάλα στην εμπροσθοφυλακή, αλλά τουλάχιστον έτρεχε πάνω, κάτω και πλαγίως. Αντίθετα, οι Τζιμπούρ και Μιραλάς έτρεχαν μόνο με την φαντασία τους. Συμπεριφέρονται λες και παίζουν Pro στο Playstation. Προκλητικοί ποδοσφαιριστές. Αν μπορείς να τους αποκαλέσεις τέτοιους. Όσο για τον Μακούν, έχω να του πω ένα μεγάλο μπράβο, διότι καταφέρνει σε κάθε εμφάνισή του να ρεζιλεύει τους δημοσιογράφους που προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι ήρθε ο κλώνος του Φερνάντο Ιέρο. Το ρεζουμέ είναι ότι για να παίξεις ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, χρειάζεσαι απαραίτητα κατοχή μπάλας. Και για να έχεις -σε αυτό το επίπεδο- κατοχή μπάλας, χρειάζεσαι απαραίτητα κάποιον παίχτη που να φέρει τα τεχνικά χαρακτηριστικά του Ιμπαγάσα. Ακόμα καλύτερα τον ίδιο τον Ιμπαγάσα και το κύρος του. Επομένως, η πίστη στο πλάνο, ήτοι το αγωνιστικό σχέδιο, δεν απέδωσε καρπούς. Η απόδειξη έγκειται στο ότι η μοναδική δράση που κόπασε την, έστω και φλύαρη, επιθετικότητα της Μέταλιστ, ήταν το -κόντρα στη ροή του παιχνιδιού- γκολ του Ολυμπιακού κι όχι η  εκ πεποιθήσεως τακτική συμπεριφορά. Μάλιστα ακόμα και μετά την επίτευξη του τέρματος, δεν άλλαξε το οτιδήποτε στο παιχνίδι του Ολυμπιακού. Άκυρο. Άλλαξε η απόδοση του Αβραάμ: κατέστη έτι υψηλότερη. Ως εκ τούτου, ο Αβραάμ είναι ο Μ.Ο.Μ. -ο τίτλος του M.V.P. ανήκει στον Φουστέρ: μπορεί να είχε πιει το φίλτρο της εξαφάνισης, αλλά η ενέργειά του άλλαξε τα δεδομένα του ματς. Και όχι, αρνούμαι να δεχτώ ότι η ομάδα, ελέω Βάσκου, φοβήθηκε την πολυδιαφημισμένη επίθεση των Ουκρανών. Αν ο Βαλβέρδε φοβήθηκε το οτιδήποτε, αυτό ηταν η ομάδα του και τίποτα άλλο. Η εμφάνιση, λοιπόν, κυμάνθηκε σε φτωχά επίπεδα. Η νίκη, όμως, στο Χάρκοβο ήταν σημαντικότατη: όπως η ανακατάληψη της πόλης από τον Μάνσταϊν.

Αντίθετα, η ομάδα του Μπιέλσα, η Π.Α.Ε. με την  αξιοθαύμαστη εταιρική κουλτούρα, η απολαυστική Μπιλμπάο, πιστεύει στην τακτική πληρότητα.  Ο Ιραϊθόθ πρόσθετε σιγουριά κάτω από τα δοκάρια. Ο Σουσαέτα εφορμούσε από τα μετόπισθεν και μετατρεπόταν σε κρυφό κυνηγό. Ο Ιραόλα επέλαυνε από τη δεξιά πτέρυγα. Ο Χάβι Μαρτίνεζ, είτε ως κεντρικός αμυντικός είτε ως αμυντικός χαφ, ενεργούσε ως play maker. Ο Σαν Χοσέ πρόσθετε σθένος στην αμυντική γραμμή. Ο Ντε Μάρκος κινούταν συνεχώς στην πλάτη της άμυνας. Ο Γιορέντε, λειτουργώντας ως target man, ορίστηκε ως ο επίσημος εκτελεστής. Και ο Μουνιαΐν, ένα ταλέντο που βρίθει με ποδοσφαιρικό θράσος, ορμώμενος από την αριστερά πλευρά, μπέρδευε τους αντιπάλους, προσωπικούς και μη. Οι Βάσκοι, λοιπόν, παρουσιάστηκαν εξόχως σοβαροί και προσηλωμένοι. Δεν πρέπει να προξενεί έκπληξη: πρόκειται για πάγια αγωνιστική νοοτροπία της φετινής Μπιλμπάο. Ακόμα και μετά το τέρμα του Ρούνεϊ έδειξε ανεπηρέαστη και αποφασισμένη να απλώσει το παιχνίδι της. Από την άλλη πλευρά, η Μάντσεστερ αμυνόταν αποκλειστικά στο δικό της τερέν, κυνηγούσε την κόντρα και πόνταρε σε κάποιες εμπνεύσεις του Ερνάντεζ. Είμαι βέβαιος ότι ο τσίχλας προβληματίστηκε σφόδρα, ειδικά στο ανασταλτικό κομμάτι: οι παίχτες της Μπιλμπάο έφτιαχναν φάσεις κυριολεκτικά όποτε γούσταραν. Το πρόβλημα των Άγγλων, πλην του επιθετικού οργασμού των φιλοξενουμένων, εντεινόταν κι από την φτωχή απόδοση ορισμένων παιχτών. Ο Ρούνεϊ μπορεί να χρίστηκε σκόρερ, αλλά βρισκόταν φανερά εκτός παιχνιδιού, ο Παρκ δεν πρόλαβε να δει τι χρώμα είχε η μπάλα, τα ακραία μπακ έτρεχαν και δεν έφταναν, ενώ οι Έβανς και Σμόλινγκ παρέταξαν δύναμη, αλλά όχι μυαλό. Συν τοις άλλοις, οι πτέρυγες ήταν εξαφανισμένες: η ομάδα, παρόλο που προτίμησε την κόντρα και ακολουθώντας, έστω και  κάπως μπερδεμένα, το 4-4-2, διέθετε ελάχιστο πλάτος στο γήπεδο. Την φρεσκάδα, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται, την χάριζε ο ποδοσφαιρικά ηλικιωμένος Γκιγκς. (Ανοίγω παρένθεση.) Πραγματική σημαία. Πιθανολογώ ότι ο Γκιγκς υφίσταται τόσα χρόνια στο μηχανισμό του οργανισμού, διότι ο ίδιος ο προπονητής του αποτελεί σημαία της ομάδας. Είναι πολύ σημαντικό για τον εκάστοτε προπονητή να έχει υπό την εξουσία του παίχτες που τους καταλαβαίνει και τον καταλαβαίνουν. Να έχει παίχτες που πλένουν τα δόντια τους με την ίδια οδοντόβουρτσα. Το ίδιο ισχύει και για τον Σκόουλς. (Κλείνω παρένθεση.) Και για να σφυρίξουμε τη λήξη του άρθρου: η Μπιλμπάο, αφού ολοκλήρωσε την ανατροπή του σκορ και έριξε τον μεταβολισμό του παιχνιδιού, πήρε μια μέγιστη, τεράστια νίκη και πλέον, παρά την αναμενόμενη πίεση της Μάντσεστερ στη ρεβάνς, φλερτάρει με κάτι παραπάνω από μια πρόκριση. Αναμένεται συναρπαστικό παιχνίδι στο θρυλικό Σαν Μαμές. Και όχι, δεν εκπλήσσομαι, ούτε από τη νίκη μήτε από την εμφάνιση.

Υ.Γ.1 Πρώτη φορά -και ελπίζω τελευταία- παρατηρώ επαγγελματία τερματοφύλακα να προσπαθεί να αποκρούσει, ή να μπλοκάρει, ή να κλείσει το οπτικό πεδίο του σουταδόρου, γυρνώντας με την πλάτη προς την μπάλα. Αναφέρομαι στον Ουκρανό τερματά της Μέταλιστ. Απίστευτα πράγματα.

Υ.Γ.2 Το σφάλμα (χέρι) του Ντε Μάρκος στις καθυστερήσεις, αναπτέρωσε τις όποιες (λιγοστές;) ελπίδες των Άγγλων. Απαρηγόρητος θα είναι ο Βάσκος. Εγώ, αν βρισκόμουν στη θέση του, θα ήμουν.

Υ.Γ.3 Ό Άρης, προς απογοήτευση πολλών, κέρδισε την υπόθεση Κάμπορα. Κι αντί, όλοι αυτοί που έλεγαν την μαλακία τους, να βγουν να ζητήσουν συγγνώμη, κάθονται και ζητάνε και τα ρέστα. Δεν πιανόμαστε από πουθενά. Είμαστε για λύπηση. Δεν αναφέρω την απόφαση, επειδή με νοιάζει η δικαίωση από το CAS. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι χάθηκε ένας πολύ καλός επιθετικός. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά χάθηκε κι ο αντικαταστάτης του, ο Ρουίζ.

Υ.Γ.4 Τάδε έφη Κώστας Καίσαρης: «Στην Ελλάδα όλοι έχουνε μάθει να υποδύονται ρόλους. Να εμφανίζονται σαν κάτι το διαφορετικό απ' αυτό που είναι στην πραγματικότητα. Σαν τους τραβεστί. Που φοράνε γυναικεία ρούχα, βάζουνε περούκα και κραγιόν, τακούνια και νάιλον κάλτσες και υποδύονται τις γυναίκες. Αυτό ακριβώς γίνεται στα υψηλά κλιμάκια της κοινωνίας. Στην κορυφή της πυραμίδας. Οι πολιτικοί υποδύονται τους σωτήρες της χώρας. Ο Βενιζέλος ότι αγωνίζεται για να σώσει την πατρίδα. Ο Λοβέρδος για την Υγεία κι η Αννούλα του χιονιά χθες για την Παιδεία και σήμερα για την Ανάπτυξη. Για το καλό της Ελλάδας βιάζεται να γίνει πρωθυπουργός ο Σαμαράς. Οι πολιτικοί υποδύονται τους σωτήρες. Οι επιχειρηματίες τους φιλάνθρωπους που κάνουνε δωρεές και φτιάχνουνε εκκλησίες και νοσοκομεία. Οι παράγοντες του ποδοσφαίρου ότι αγωνίζονται για το 50-50. Οι δημοσιογράφοι ότι υπηρετούν την αλήθεια και πάει λέγοντας».

Υ.Γ.5 Τα χρόνια πέρασαν. Στην σκηνή σέρνεται. Με το ζόρι περπατάει. Δεν μπορεί να εκφέρει λόγο. Χρειάζεσαι μεταφραστή για να καταλάβεις τι λέει. Δεν σταματάει, όμως. Συνεχίζει ακάθεκτος. Βρήκε τον αντικαταστάτη του Zakk Wylde, στο πρόσωπο του Έλληνα Gus G, του κιθαρίστα των Firewind. Και βάζει μπρος για νέες κατακτήσεις.

Το καλοκαίρι γαρ εγγύς

Σχεδόν δάκρυσα. Να θέλει ο άνθρωπος να αγιάσει και να μην μπορεί. Και τι έκανε; Αποφάσισε, αφιλοκερδώς μάλιστα, μετά τις συναυλίες σε Νίκαια και Ηράκλειο, να παίξει στο Ίλιον, προκειμένου να τονώσει το φρόνημα των εκεί κατοίκων. Για να μην το βάλουν κάτω. Να πάψουν να σκέφτονται ότι ο κατώτατος μισθός έχει πέσει στα τέσσερα κατοστάρικα και να ξεχάσουν την ανερχόμενη Πρωθυπουργία του Αντωνάκη. Κι ο κόσμος, όπως και στις προηγούμενες γειτονιές, τον υποδέχτηκε εγκάρδια: με γιαούρτια, καφέδες και γιούχα. Η γιούχα, μάλιστα, που είναι και αφορολόγητη, έπεσε βροχή. Μπορεί, λοιπόν, ο κόσμος του Ίλιον, λόγω της ιδιαίτερης βραδιάς, να ξέχασε τα προαναφερθέντα, αλλά θυμήθηκε ορισμένες δηλώσεις του καλλιτέχνη και τη θέση της γυναίκας του στα πολιτικά τεκταινόμενα. Αλλά για τέτοια αναισθησία μιλάμε. Να το παίζεις πνευματικός άνθρωπος και διανοούμενος κι όμως να αδυνατείς να αντιληφθείς ότι το κλίμα είναι στραμμένο εναντίον σου και τα πυρά στοχεύουν εσένα. Και με τη γυναίκα σου να κάθεται σπίτι. Να αρνείται να σου συμπαρασταθεί στο μαρτύριο που διάλεξες. Γιατί, όμως; Έχει κάτι να φοβηθεί; Να ντραπεί; Εξάλλου, τα κίνητρά της είναι αγνά. Την χώρα έσωσε κι όχι μία και δυο φορές. Άσχετα αν οι πολίτες δεν το αναγνωρίζουν. Κι ο λαοφιλής καλλιτέχνης συνεχίζει ακάθεκτος. Με όπλο τον επαγγελματισμό και την σεμνότητά του κατορθώνει να βγάλει εις πέρας τις αποστολές του. Ούτε από την σκηνή κατεβαίνει μήτε στις προκλήσεις αντιδρά. Αλλά, για να είμαστε και ακριβοδίκαιοι, η αντίδραση των απανταχού κατοίκων δείχνει το ύψος του βάθους, στο οποίο έχουμε περιέλθει. Το καφριλίκι καλά κρατεί. Η σωστή αντίδραση θα ήταν να μην πήγαινε κανείς στη συναυλία. Να τον παρακολουθούσαν μόνο τα καρεκλάκια. Δεν πάει, όμως, έτσι. Κάποιοι κατανάλωσαν τον χρόνο τους για να παρευρεθούν αυτοπροσώπως στη συναυλία και να εκτοξεύσουν μπαράζ ύβρεων. Εμπάθεια ή υποκρισία; Εξάλλου, οι λοιποί μουσικοί και το συνεργείο τι αμαρτίες πληρώνουν; Ο Νταλάρας, δηλαδή, μας έφταιξε; Εδώ μας σκίζουν τον πάτο -λέμε από πάνω και ευχαριστώ- και ξεσπάμε στον Νταλάρα; Τώρα μάθαμε την περίεργη ιδιοσυγκρασία του; Επομένως, πριν πας και πετάξεις γιαούρτι στον Νταλάρα -και στον κάθε Νταλάρα- πήγαινε στον καθρέφτη και πέτα ένα στραγγιστό στο πρόσωπο που βλέπεις απέναντι σου.

Προβλήματα, όμως, δεν έχει μόνο ο Νταλάρας. Έχει κι ο Π.Α.Ο.Κ. Βγήκε ο Βρύζας και αποκάλυψε χρέη με οκταψήφια νούμερα, ενώ έθεσε ως άμεση προτεραιότητα την εισροή πέντε μυρίων, προκειμένου η Π.Α.Ε. να εξασφαλίσει ή έστω να επιτείνει τη βιωσιμότητά της. Τα πράγματα για τον Π.Α.Ο.Κ. δεν γίνονται πιο ξεκάθαρα: Διοίκηση Πρωτοδικείου με παγωμένα χρέη, χωρίς δηλαδή να υπολογίζονται οι παλαιότερες χρήσεις, άρα και ικανοποιητική ρευστότητα, κατόρθωσε -διότι περί κατορθώματος πρόκειται- να εκτοξεύσει τα χρέη της εταιρίας στα 22 μύρια. Και να μην ξεχάσουμε τους τόκους και τις προσαυξήσεις. Μάλιστα, αν προσθέσουμε και τα παγωμένα, τα οποία κάποια στιγμή θα υποστούν αναπόφευκτη απόψυξη, το ποσό ξεπερνάει κατά πολύ τα 60 μύρια (!). Προσοχή: τα παγωμένα χρέη αφορούν το κράτος, όχι τρίτους. Κι εδώ ανατέλλει ο ήλιος της παράνοιας: αν ο Κάνθαρος χρωστάει στη εφορία 100 ευρώ, θα έρθουν το άλλο πρωί οι αστυφύλακες για να του περάσουν βραχιόλια. Και φυσικά δεν μπορώ να ''παγώσω'' το χρέος των 100 γιούρο ή να πάρω φορολογική ενημερότητα. Η Π.Α.Ε. Π.Α.Ο.Κ., όμως, δεν έχει κανένα πρόβλημα. Και όλα αυτά με το Ζαγοράκη να βάζει την ουρά στα σκέλια και να φεύγει σαν βρεγμένη γάτα. Πρώτα, όμως, χωρίς να δώσει λόγο στο Δ.Σ., φρόντισε να εισπράξει με μονογραφή 120 χιλιάρικα. Έτσι λειτουργούν οι Μακεδονομάχοι. Στο τσακίρ κέφι δίνουν και κανά δάνειο στον Βιολίδη. Για αυτό κι ο Βρύζας με τον Σβούρα έχουν λαμβάνειν μηνιαίως εφτά και τριάμισι χιλιάρικα αντίστοιχα, ήτοι 132 χιλιαρικάκια τον χρόνο. Αν αντέξει η Π.Α.Ε. έναν χρόνο. Αυτό, όμως, θα πει ανιδιοτελής αγάπη. Οι παίχτες είναι πάνω από χρόνο απλήρωτοι, οι υπάλληλοι έχουν ξεχάσει πότε είδαν λεφτά στους λογαριασμούς τους, η ομάδα πηγαίνει για κανονιά κι εσύ ρουφάς προκλητικά το μεδούλι από μια χρεοκοπημένη εταιρία. Έτσι πάει. Το ίδιο κάνουν και οι πολιτικοί που εμείς ψηφίζουμε. Κάποια στιγμή, όμως, θα τελειώσει κι αυτό. Όπως τέλειωσε και το Π.Α.Ο.Κ.τσάκι, ο Ζαγοράκης. Και τώρα δεν υπάρχει και Βγενόπουλος για να το παίζει ο εκάστοτε Ζαγοράκης μεγάλος και τρανός. Ακόμα περιμένω έναν, έναν γαμώ το κεφάλι μου, να παραδεχτεί ότι ο Π.Α.Ο.Κ. έκανε πρωταθλητισμό με πολυμετοχικά λεφτά. Αλλά δεν ξέρεις ποτέ: ακόμα και τις Κυριακές ανοίγουν οι τράπεζες.

Και ποια είναι η πλάκα; Ότι έχεις τους Π.Α.Ο.Κ.τσήδες να σου πρήζουν τα τομπολίνια με τα χρέη του Άρη. Τις αποχές του Άρη. Τις προσφυγές του Άρη. Απίστευτα πράγματα. Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα. Ένας Άρης που κι αυτός δεν έχει προβεί σε ορθολογική διαχείριση και έχει παρουσιάσει ζημιές. Ευτυχώς, όμως, απέχουμε αρκετά δεκάδες μύρια για να φτάσουμε τα επίπεδα του Π.Α.Ο.Κ. και της Α.Ε.Κ. Θέλω να πιστεύω ότι δεν θα τα φτάσουμε ποτέ. Θέλω να πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλά και θα πάρουμε την αδειοδότηση. Η πλάκα ξέρετε ποια θα είναι; Να πάρει αδειοδότηση ο Π.Α.Ο.Κ και η Α.Ε.Κ. και να μην πάρει ο Άρης. Εκεί θα πέσει το γέλιο της αρκούδας. Μεγαλύτερο από αυτό που παρατηρείται τώρα: ο ένας να γελάει με τα χάλια του άλλου -ρε, όλοι στα ίδια σκατά είμαστε! Κι όταν έρθει η στιγμή που θα πρέπει να βάλουμε τα κλάμματα; Ποιος θα γελάει; Η Α.Ε.Κ.; Αυτή είναι παρατημένη από τους ίδιους της τους οπαδούς. Στην αρχή της σεζόν η κατάρρευση της ομάδας έδινε απόδοση 1.10. Τώρα δίνει 0.90. Ποντάρεις και χάνεις και λεφτά από πάνω. Να είναι καλά ο Αδαμίδης που έβαλε το κερασάκι στην τούρτα. Αλλά τι περίμενες; Ο ρέστος το μόνο που ξέρει να δίνει είναι κενές υποσχέσεις. Χωρίς περιεχόμενο και ουσία. Αφού τζάμπα είναι -σάμπως και οι πολιτικοί το ίδιο δεν κάνουν; Όπως γράφει ο Κώστας Καίσαρης: «Το γεγονός και µόνο ότι η οµάδα δεν έχει κάποια χιλιάρικα για να σφραγίσει εισιτήρια κι ο Βούρος σχεδιάζει καινούργιο γήπεδο, τα λέει όλα». Τουλάχιστον ο Βρύζας, σε αντίθεση με την επιλεκτική σιωπή του Ζαγοράκη, βγήκε και επεξήγησε, έστω και συνοπτικά, πως έχει η κατάσταση. Όλες οι ομάδες, λοιπόν, πρέπει να βγουν και να μιλήσουν τη γλώσσα της αλήθειας. Να πάψουν την ανεξήγητη και καταδικαστική εσωστρέφεια. Να σταματήσουν τις προπαγανδιστικές δηλώσεις και τις ντρίμπλες στην αλήθεια. Η αλήθεια δεν είναι αντίπαλος, αλλά ο πιο ποιοτικός συμπαίχτης μας. Και μην νομίζετε ότι μόνο αυτές οι τρεις ομάδες έχουν προβλήματα. Ο Παναθηναϊκός ψάχνει να βρει λεφτά, όπως ο Λοβέρδος κυνηγά ψήφους, ενώ κι ο Ολυμπιακός πανηγύρισε την νίκη του Π.Α.Ο.Κ. σαν μπέμπης που του έδωσαν καραμελίτσες με γεύση ούζο. Ο Ολυμπιακός, βλέπετε, δεν υπολόγιζε την σθεναρή αντίσταση του Π.Α.Ο.: χρειάζεται τα λεφτά του τσου λου, όπως η Ελλάδα χρειάζεται τη δόση της από το Δ.Ν.Τ. Αυτά προς το παρόν. Το βέβαιο είναι ότι δεν θα πλήξουμε. Θα περάσουμε άκρως ενδιαφέρον καλοκαίρι.

Υ.Γ.1 Η Μίλαν έψαχνε τρόπο να πατήσει φρένο, ενώ η Άρσεναλ, όσο είχε δυνάμεις, δεν άφηνε το πόδι της από το γκάζι. Οι Ιταλοί δεν είχαν ιδιαίτερη διάθεση για ποδόσφαιρο και παρουσίασαν αρκετά προβλήματα στα χαφ και στα πλάγια μπακ. Μπήκαν με υπεροπτικό στυλ και παραλίγο να την πατήσουν. Μόλις, όμως, πάτησε χόρτο ο Ακουιλάνι, το παιχνίδι ισορρόπησε κι ο Φαν Μπόμελ βρήκε το στήριγμα που έψαχνε. Όσο για την Άρσεναλ, το πάλεψε με όλες τις δυνάμεις της, αλλά η πρόκριση χάθηκε στο Σαν Σίρο κι όχι στο Emirates. Πάντως, πολύ θα γούσταρα να πέταγε η ομάδα του Αρσέν και τέταρτη κανονιά. Πλάκα θα είχε.

Υ.Γ.2 Οι Queensryche δεν πιστεύουν στην αγάπη. Διαφωνώ κάθετα. Η αγάπη υφίσταται. Το έχω ζήσει σε μέγιστο βαθμό, έστω κι αν αμφισβητήθηκα έντονα, έστω κι αν εκδιώχθηκα ανελέητα, έστω κι αν έφαγα επικό σουτάρισμα στο γάμα. Τουλάχιστον γνωρίζω την μοναδική αλήθεια. Επομένως, μιλάω εκ πείρας: ο Tate και η παρέα του κάνουν λάθος.

Το μεγαλείο της ανικανότητας

Όταν έγραφα για ρόμβο στο κέντρο, δεν εννοούσα αυτό που είδαμε στο πρώτο ημίχρονο. Ο σκοπός του ρόμβου είναι να ελέγχεις τον ρυθμό, να κυκλοφορείς την μπάλα, να συσπειρώνεις τις γραμμές, να αλληλοκαλύπτεις με μεγάλη συχνότητα και να προστατεύεις τα μετόπισθεν. Εντούτοις, η βάση (Παπαζαχαρίας) και τα άκρα του ρόμβου (Καπετάνος και Παπαστεριανός) δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του συστήματος και αδυνατούσαν να κυκλοφορήσουν το τόπι -το γεγονός ότι η κορυφή του ρόμβου, ο Ούμπιντες, δεν είχε αγγίξει μπάλα υποδηλώνει τα πάντα όλα. Ακόμα και μετά την εσωτερική αλλαγή του Καπετάνου με τον Ούμπιντες, ίσχυε το ίδιο μοτίβο. Ως εκ τούτου, δεν μπορούσαμε να απεγκλωβίσουμε την μπάλα και δεν μπορούσαμε να αναπτυχθούμε. Προσοχή: δεν κάνω λόγο για καλή ή κακή ανάπτυξη: ουσιαστικά δεν υπήρχε καν. Και μέσα σε όλα αυτά, προσθέστε και την διάταξη (σχεδόν στη σέντρα) των Νέτο και Μίτσελ. Ήταν προφανές ότι ο Μασάδο θέλησε να δώσει πλάτος, χρησιμοποιώντας τα πλάγια μπακ ως μπακ χαφ. Στη θεωρία υπήρχε δόση αγωνιστικού ρεαλισμού, στην πράξη, όμως δεν ξέραμε από που να φύγουμε. Τα κενά στα άκρα της αμυντικής γραμμής ήταν μεγαλύτερα από την προσωπικότητα της Πετρούλας κι ως εκ τούτου η Α.Ε.Κ. έκανε πάρτι. Κυριολεκτικά πάρτι. Ο Νέτο και ο Μίτσελ είχαν αργές επιστροφές, αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία. Ακόμα κι αν βρισκόντουσαν στη θέση τους, είχαν πολλά προβλήματα με τις διαγώνιες αλληλοκαλύψεις και το ένας εναντίον ενός.

Το επιστέγασμα όλων ήταν το σύνηθες: ο Σανκαρέ έσπευδε να καλύψει τον Νέτο κι ο Λαζαρίδης τον Μίτσελ. Μολαταύτα, το ακραίο μπακ δεν συνέκλινε, όπως ορίζει η αμυντική τακτική, προς το κέντρο άμυνας, προκειμένου να γεμίσει την περιοχή του Βελλίδη. Μέχρι κι ο αριστερός κεντρικός οπισθοφύλακας, ο Λαζαρίδης, κλήθηκε να καλύψει το δεξί άκρο άμυνας (!). Κι όλα αυτά απέναντι σε μία αργή ομάδα. Ο μόνος παίχτης που προσδίδει ταχύτητα με την μπάλα στα πόδια είναι ο Λεονάρντο -οι υπόλοιποι άφηναν την μπάλα να τρέξει για αυτούς και καλά έκαναν. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο ο Κωστένογλου πόνταρε στις κοντινές πάσες και τις διαγώνιες μπαλιές προς τον Καράμπελα (κλώνος του Όβερμαρς) και τον Γεωργέα, με τον Σιαλμά να επιχειρεί μπούκες και τον Λύμπε να πατάει περιοχή. Η Α.Ε.Κ., με κινητήριους μοχλούς τον Βάργκας και τον Καφέ, έπαιζε ποδόσφαιρο κατοχής, ήλεγχε την κυκλοφορία και χτυπούσε από τις πτέρυγες. Κι όχι μόνο αυτό: όση ταχύτητα έλειπε στα πόδια, αναπληρωνόταν από το μυαλό. Ο Καφές, ο Λύμπε κι ο Δέλλας μπορεί να έχουν μεγαλώσει ηλικιακά και να χαρακτηρίζονται από έλλειψη ταχύτητας, αλλά το γνωρίζουν το τόπι. Δεν είναι άμπαλοι. Ο Καφές είναι εξαιρετικός στο κάθετο παιχνίδι, ο Λυμπερόπουλος βλέπει γήπεδο κι ο Δέλλας με όπλο την σωστή τοποθέτηση προσπαθούσε να ανταποκριθεί όσο το δυνατόν καλύτερα στο κέντρο άμυνας, έχοντας ως παρτερνέρ τον Κοντοέ. Το πρώτο ημίχρονο, λοιπόν, τελειώνει με το σκορ να δείχνει κουλούρια. Η αλήθεια είναι ότι οι φιλοξενούμενοι άξιζαν και πράγματι θα έπρεπε να πετύχουν ένα γκολ, ίσως και δύο -η Α.Ε.Κ. έκανε σουτ κι εμείς τον σταυρό μας. Ας όψεται, όμως, η ανικανότητά της στο τελείωμα φάσεων. Το πρώτο ημίχρονο της Α.Ε.Κ. μου θύμισε το αντίστοιχο του πρόσφατου αγώνα με τον Ο.Φ.Η.: δεν μπόρεσε να εξαργυρώσει την υπεροχή της και δεν κατάφερε να μετουσιώσει τις τρανταχτές ευκαιρίες σε γκολ -δεν κρύβω ότι το αποτέλεσμα του πρώτου μέρους ήταν πλασματικό. Ως εκ τούτου, έδωσε στον Άρη την ευκαιρία για ανασύνταξη και αντεπίθεση. Ένας Άρης, του οποίου η φτωχή απόδοση στο πρώτο 45λεπτο θύμιζε εκείνη του αγώνα της Τούμπας.

Ο Μασάδο, βλέποντας ότι η ομάδα δεν συμμορφώνεται με το αγωνιστικό στάτους κβο και παραδεχόμενος την αστοχία του ρόμβου, ανακατεύει την τράπουλα και αλλάζει θέσεις, πρόσωπα και σύστημα. Αποσύρει τον εξαφανισμένο Τριανταφυλλάκο, ο οποίος δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στον άχαρο ρόλο που του είχε ανατεθεί, και τον Παπαστεριανό, ο οποίος, όντας αισθητά και άναρχα οπισθοχωρημένος, δεν μπόρεσε σε καμία περίπτωση να εναρμονιστεί με τις επιταγές του ρόμβου, και περνάει στις θέσεις τους τον Φατί και τον Ακόστα. Και ξαφνικά η ομάδα αποκτά πνοή και συνοχή. Το σύστημα άλλαξε σε 4-2-3-1 με την μεσαία γραμμή (Φατί και Παπαζαχαρίας σχεδόν στην ίδια ευθεία) να εμφανίζει -επιτέλους!- ορθή διάταξη και σωστή αγωνιστική συμπεριφορά. Η απόδοση της Αρειανάρας ανέβηκε, η αμυντική συμπεριφορά βελτιώθηκε, το πλάτος αυξήθηκε, κερδίζαμε τις μονομαχίες στο χώρο του κέντρου και παίρναμε συνεχώς μέτρα στο γήπεδο. Ο Μασάδο, διακρίνοντας την σωματική και ψυχολογική κούραση της Α.Ε.Κ., δίνει εντολή για αύξηση του τέμπο και ρίχνει στο ματς, στο 68' λεπτό, τον Γιαννώτα, προκειμένου να αγωνιστεί ως κρυφός επιθετικός και, εκμεταλλευόμενος την ταχύτητά του, να ανοίξει χώρους στον Καστίγιο. Ωστόσο, για κάποιον λόγο που αγνοώ, η ομάδα έδειχνε παράλογη προτίμηση στην αριστερή πλευρά:

• Ήθελε να κουράσει τον αειθαλή Γεωργέα; 
• Πόνταρε στις συνεργασίες του Ακόστα με τον Μίτσελ;
• Πίστευε ότι θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί την ποιοτική ανεπάρκεια του Κοντοέ ως αριστερού κεντρικού αμυντικού;
• Δεν εμπιστευόταν την δεξιά πλευρά, αποτελούμενη από Νέτο και Ούμπιντες;

Οφείλω, πάντως, να αποκλείσω την τέταρτη σφαίρα για λόγους τακτικού ρεαλισμού. Αυτό που ξέρω είναι ότι οι γηπεδούχοι, παρά το γεγονός ότι η αντίπαλη περιοχή είχε φίδια, σκορπιούς και κροκόδειλους, ισορρόπησαν το παιχνίδι και μπλόκαραν με την συνδρομή του Ακόστα και του Ούμπιντες τις πτέρυγες της Α.Ε.Κ. Και ελάχιστα λεπτά μετά την είσοδο του Γιαννώτα, ανέλαβε δράση ο Καστίγιο. Όχι, δεν έκανε κάποια εξωπραγματική ενέργεια, αν και έτρεξε αρκετά σε οριζόντιο επίπεδο, έστω με την μπάλα στα πόδια. Αλλά μου έσπασε τα νεύρα με τις μαλακίες του. Πρώτον, δεν έδινε πάσες και δεύτερον, άνοιξε παρτίδες με τους αντιπάλους. Γλώσσα μέσα δεν έβαλε ο μπάσταρδος. Οι αντίπαλοι, όμως, έπεσαν στην παγίδα και υπέπιπταν σε συνεχή φάουλ περιμετρικά της περιοχής του Αραμπατζή. Οι Μάκος, Γεωργέας και Δέλλας έγιναν βορά στις ορέξεις του Καστίγιο. Ουδόλως τιμητικό για αυτούς. Εν τέλει, ίσως για αυτό παίζαμε από αριστερά: για να εκμεταλλευτούμε την τάση του Καστίγιο να ξεκινάει της ενέργειές του από την αριστερή πτέρυγα. Και τελικά το γκολ μπήκε στο 79' λεπτό. Άλλωστε, μόνο από στημένο θα μπορούσαμε να σκοράρουμε. Και σκοράραμε. Ο Αραμπατζής έκανε μια υπέροχη έξοδο που θύμιζε Σαββατόβραδο. Για την ακρίβεια έμοιαζε περισσότερο με διεκδίκηση ριμπάουντ, παρά με έξοδο τερματοφύλακα. Τέλος πάντων. Οι δυνατότητες του κίπερ της Α.Ε.Κ. είναι γνωστές. Να πω και κάτι για τα στημένα. Πρόκειται για υποτιμημένη πτυχή της ποδοσφαιρικής ανάγνωσης. Για να σκοράρεις από στημένα, πρέπει να πρώτα να κερδίσεις κάποια στημένη μπάλα. Δεν στη χαρίζει κάποιος, αν και αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχουν ισχυρές ενστάσεις επί τούτου. Επομένως, οι στημένες φάσεις δεν αποτελούν απλά κάποιο αδιάφορο στατιστικό, αλλά αναπόσπαστο κομμάτι του εκάστοτε αγωνιστικού πλάνου. Προσοχή: δεν αναφέρομαι μόνο στο πως να σκοράρεις από στημένο, αλλά και το πως να κερδίσεις ένα στημένο. Θέλει κι αυτό δουλειά: πιστέψτε με.

Φτάνοντας στον επίλογο του κειμένου, οφείλω να δώσω συγχαρητήρια στον Κωστένογλου. Κι αυτό, διότι, παρά το γεγονός ότι δουλεύει υπό αντίξοες συνθήκες, καταφέρνει και παρουσιάζει ένα αξιόμαχο σύνολο, έστω κι αν αυτό βρίθει από αγωνιστικές αδυναμίες (ταχύτητα, αντοχή, αλληλοκάλυψη κ.ά.). Όσο για την χθεσινή ήττα, δεν φταίει αυτός. Η ανικανότητα φταίει. Εντός και εκτός χόρτου. Οι παίχτες της Α.Ε.Κ. απέδειξαν με ποικίλους τρόπους το πως χάνονται οι ευκαιρίες -το πλήρωσε με τον Ο.Φ.Η., το πλήρωσε και με τον Άρη. Κι ο Αραμπατζής κατέστησε σαφές ότι η έξοδος πρωτίστως απαιτεί αποφασιστικότητα -Σάντος, τρέχα μην το χάσεις το κελεπούρι. Επομένως, δεν πρόκειται για ατυχία ή εφαρμογή του ''νόμου του ποδοσφαίρου''. Όσο για την Αρειανάρα, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Ξορκίσαμε τον δαίμονά μας που ακούει στο όνομα της Α.Ε.Κ. και κερδίσαμε ένα παιχνίδι που θα μπορούσαμε κάλλιστα, ήδη από το πρώτο μέρος, να έχουμε χάσει -όμως, ένας ποδοσφαιρικός αγώνας διαθέτει δυο ημίχρονα. Ένα πρώτο μέρος που σπαταλήσαμε χωρίς λόγο και αιτία. Το σημαντικό είναι ότι αναπληρώσαμε σε μερικό βαθμό τους χαμένους βαθμούς από την γκέλα με τον Εργοτέλη και ανεβήκαμε το βουνό της βαθμολογικής κατάταξης. Και για να φανώ και λίγο κυνικός, προκειμένου να μπούμε στην πεντάδα, από δω και πέρα σημασία έχουν τα αποτελέσματα κι όχι οι εμφανίσεις. Όπως λέει κι ο Αλέξης Σαββόπουλος με αυστηρό, πλην εύστοχο, τρόπο: «Ο Άρης φρόντισε να βγάλει μόνος του τα μάτια του, πετώντας στα σκουπίδια πολύτιμους βαθμούς που δεν έχει την πολυτέλεια να κάνει υπολογισμούς σε χρονικό ορίζοντα πέραν της μιας εβδομάδας. Πρέπει απλά να κοιτάει από αγώνα σε αγώνα να διορθώνει τις αδυναμίες του, να εκμεταλλεύεται τα πλεονεκτήματά του και να ελπίζει σε στραβοπατήματα των άλλων. Αυτός έβαλε στο παιχνίδι Ατρόμητο και Ο.Φ.Η. Δεν του φταίει κανείς άλλος». 

Υ.Γ.1 Η σωστή απάντηση στο κουίζ της προηγούμενης ανάρτησης είναι ο Αμπρέου. Τρελός. Θεότρελος. Για αυτό τον λένε και Λόκο. Το βρήκε ο Μικρός Σκάουτερ. 

Υ.Γ.2 Λέγονται Memorain. Χώρα προέλευσης; Ελλάδα. Το 2006 κυκλοφορούν το ''Reduced to Ashes'', το έβδομο κομμάτι του οποίου έχει τον χαρακτηριστικό τίτλο ''TV War'', προς τιμή της μέταλ εκπομπής που παρουσιάζει ο Χάκος Περβανίδης στο MAD. Στο τραγούδι συμμετέχουν και δυο μεγάλοι μουσικοί: Nick Menza στα drums και Jeff Waters, ως guest, στην κιθάρα. Η υπέρτατη πώρωση ξεκινά στο 2:10 λεπτό.

Το τσιμέντο

Η σεζόν ξεκίνησε. Η Ουέφα σε ένα επικό άρθρο έγραφε ότι η μοναδική ομάδα που μπορεί να αμφισβητήσει τα πρωτεία του Ολυμπιακού είναι ο Άρης. Με μια πρώτη ματιά δεν είχε άδικο, αλλά κάποιος έμπειρος στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου καταλάβαινε ότι κάτι τέτοιο ήταν εξαιρετικά απίθανο, αν όχι ακατόρθωτο. Το ρόστερ, βλέπετε, ήταν αρκετά ποιοτικό και ο ενθουσιασμός είχε φτάσει στα ύψη με τις δυο μεταγραφές αεροδρομίου: τον Γκρασιάν και τον Αμπρέου. Επίσης, δέσποζε η αρχοντιά του Γκιάρο, η ταχύτητα του Νασούτι, η λεβεντιά του Σηφάκη, το ταλέντο του Κάλβο, η επιθετικότητα του Κάμπορα, ο μαγνητισμός του Κόκε, οι μπουκλίτσες του Νέτο, το φιλότιμο του Χαβίτο κι ο τσαμπουκάς του Ντάριο. Και στον πάγκο; Ένας Παγκόσμιος Πρωταθλητής. Ένας μαύρος πάνθηρας. Ένας άνθρωπος που είχε δώσει μεγάλη ελευθερία κινήσεων στους παίχτες και δεν μπόρεσε να κοντρολάρει το ταμπεραμέντο τους. Η κίνηση της διοίκησης ήταν η ενδεδειγμένη: λύση συνεργασίας. Στη θέση του ήρθε, όπως όλοι ξέρουμε, ενας από τους μεγαλύτερους προπονητές που έχουν πατήσει στην Ελλάδα: ο Έκτορ Ραούλ Κούπερ. Όμως, ακόμα κι ο ΕΡΚ δεν μπόρεσε να τιθασεύσει ορισμένους από τους παίχτες της ομάδας. Επομένως, ούτε ο Μαζίνιο μήτε ο Κούπερ κατάφεραν να απαλλαγούν από περίεργα συμβάντα. Ενδεικτικά αναφέρω την αγανάκτηση του Κούπερ με τον Αντού που, αντί να κυνηγάει αντιπάλους, κυνηγούσε τις καμαριέρες. Μην το παίρνετε στραβά, σάτυροι. Απλά φλέρταρε το παιδί. Τέλος πάντων. Κάποτε, λοιπόν, στο προπονητικό κέντρο του Αρη, στα πλαίσια βελτιωτικών εργασιών, έριξαν τσιμέντο για να ανακατασκευαστεί το πάρκινγκ. Και κάποιος μπαγαπόντης, πριν στεγνώσει, πήγε και έγραψε το όνομα/παρατσούκλι συνοδευόμενο από το ''Άρης'' και το νούμερο της φανέλας του. Ποιος είναι ο ένοχος;

1. Αμπρέου
2. Κάμπορα
3. Γκρασιάν
4. Καλβο
5. Ντάριο Φερνάντες
6. Κόκε

Καλή επιτυχία.

Υ.Γ.1 Η σωστή απάντηση θα δημοσιευτεί στην επόμενη ανάρτηση.

Υ.Γ.2 Νταξ, ο Βασίλης Τσιβιλίκας ήταν Αρειανός. Το ξέραμε. Ήταν, όμως, και μεγάλος ηθοποιός. Μέγιστος. Κι ας μην τον πολυδιαφήμιζαν. Και έκανε ακριβώς αυτό που υποδηλώνει η ιδιότητά του: ποιούσε ήθος. Εκτελούσε το έργο του στο ακέραιο. Πραγματικά πηγαίο ταλέντο. Ποιος δεν θυμάται τον πρώτο μάνατζερ του ελληνικού ποδοσφαίρου στην ταινία ''Η Ρένα είναι οφσάιντ''; Ποιος δεν θυμάται τον Τζόνι να κατεβαίνει από το αεροπλάνο με τα κουδούνια στο λαιμό στην ταινία ''Η θεία μου η χίπισσα''; Τον είχα παρακολουθήσει, θυμάμαι, πριν χρόνια, σε μια θεατρική παράσταση, όπου υποδυόταν τον μόδιστρο. Απολαυστικός. Ο άνθρωπος ανήκει σε εκείνη την κατηγόρια ηθοποιών, πραγματικά σπάνια, που σηκώνει μια παράσταση μόνος του. Αυθεντικός πρωταγωνιστής. Αυθεντικός ηθοποιός. Αυθεντικός άνθρωπος. Αυθεντικός Έλληνας.

Υ.Γ.3 Είχατε προβλήματα αϋπνίας; Δεν σας έπαιρνε ο ύπνος; Δεν μπορούσατε να κοιμηθείτε; Το καλύτερο υπνωτικό χάπι ονομάζεται Εθνική Ελλάδος. Ασύγκριτη ποιότητα. Εγγυημένο αποτέλεσμα. Κι όλα αυτά με τον Καρνέζη κάτω από τα γκολπόστ. Δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο που δεν προτιμήθηκε ο Χαλκιάς ή ο Γλύκος. Έστω ο Κρέσιτς. Ουπς, αυτός δεν είναι Έλληνας. Τον Βελλίδη, πάντως, καταλαβαίνω γιατί δεν το κάλεσε. Στον Άρη παίζει, νέο παιδί είναι, διψασμένο, φορμαρισμένο, με κάλλιστες εμφανίσεις. Τι να τον κάνει στην Εθνική Ελλάδος; Γιατί, άλλωστε, να τον επιβραβεύσει με μια κλήση στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα (κλισέ); Και μάλιστα σε φιλικό αγώνα. Δεν υπάρχει νόημα. Οξυδερκής σκέψη από τον Σάντος. Σου λέει: «Μπορώ να καλέσω τερματοφύλακα που δεν τρώει γκολ από το κέντρο; Δεν μπορώ». Εσωτερική υπόσχεση έδωσε ο Σάντος. Στοίχημα με τον εαυτό του. Τάμα στην Παναγία της Τήνου έκανε. Από το σούρσιμο τα γόνατά του μάτωσαν. Πρήστηκαν. Σκοπός της ζωής του να αναστήσει τον Καρνέζη για να αποδείξει ο τελευταίος ότι δεν μπορεί να τρώει γελοία γκολ. Απέτυχε με τον Τζόρβα και δεν αντέχει άλλη στενοχώρια. Για αυτό σκέφτεται και τη φυγή από την Εθνική. Έτσι πάει. Οι μεγάλοι άντρες, έχουν και μεγάλους στόχους.

Υ.Γ.4 ...

Τσακισμός: εξιλαστήριο θύμα της υποκρισίας μας

H τσιγκουνιά είναι κακό πράγμα. Κάκιστο. Και συνήθως βγαίνει ραντεβουδάκια με τη μιζέρια. Και μάλιστα, δεν υπάρχει θεραπεία. Ευτυχώς, ούτε τσιγκούνης είμαι μήτε μίζερος, αν κι αυτό δεν θα το κρίνω εγώ, αλλά ο κοινωνικός μου περίγυρος και οι διαπροσωπικές μου σχέσεις. Υπάρχουν άνθρωποι που χτυπάει το ξυπνητήρι το πρωί και, πριν πάνε στη δουλειά, βγάζουν τις μπαταρίες, για να μην δουλεύει τζάμπα όσο θα λείπουν, και τις επανατοποθετούν μόλις επιστρέψουν σπίτι. Απίστευτα πράγματα. Στην περίπτωση του Τσάκα, όμως, ίσχυσε ακριβώς το αντίθετο. Δεν μιλάμε απλώς για γενναιοδωρία, αλλά για large καταστάσεις. Πολύ large. Οι δημοσιογράφοι, λοιπόν, ως καλοί οικοδεσπότες, άνοιξαν τις πόρτες στον Τσάκα. Του φέρθηκαν με το σεις και με το σας. Αλλά κι ο τέως συνεργάτης του Αλ Σαούντ δεν πήγε πίσω. Κύριος κι αυτός. Ό,τι ήθελαν να ακούσουν, εκείνος το έλεγε. Χωρίς ντροπές και περιστροφές. Και πάντα με στυλ και φινέτσα. Κι ας φορούσε παρδαλέ αντιανεμικά μπουφάν. Όσο εμφάνιση και μπόι του έλειπε, τόσο ετοιμόλογος και ανοιχτοχέρης ήταν:

- Τι θα γίνει με το γήπεδο, κύριε Τσάκα;

- Η Αυτού Μεγαλειότης θα κατασκευάσει νέο γήπεδο. Με όλα τα κομφόρ.

- Θα έχει και γήπεδο μπάσκετ;

- Βεβαίως! Ούτως ή άλλως, ο Πρίγκιπας σκέφτεται να αγοράσει και τον μπασκετικό Παναθηναϊκό.

Ο άνθρωπος δεν κολλούσε πουθενά. Έταζε λαγούς και πετραχήλια. Μέχρι και τον Ροναλντίνιο ''έφερε'' και αμέσως κάποιοι που αυτοαποκαλούνται δημοσιογράφοι έσπευσαν να προτείνουν ποια θέση θα καταλαμβάνει ο Βραζιλιάνος στην εντεκάδα της ομάδας (!). Μετά μας φταίει η Τρόικα. Για μια στιγμή, όμως: είπαμε ότι οι δημοσιογράφοι άνοιξαν τις πόρτες τους στον Τσάκα. Σωστό; Σωστό. Το τηλέφωνό του χτυπούσε πιο συχνά κι από αυτό του Λάκη Γαβαλά. Δεν παρακαλούσε ο Τσάκας. Ο Βλάσης βρήκε έναν ήδη στημένο μηχανισμό και απλά προθυμοποιήθηκε να του δώσει λάμψη. Και το έπραξε με αξιοθαύμαστη ακρίβεια. Οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες περνούσαν ευχάριστα. Ο Τσάκας μετατράπηκε σε συνώνυμο της επικαιρότητας. Όπως γράφει κι ο Καίσαρης: «Να σφάζονται στα πόδια του ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, εφημερίδες για το ποιος θα πάρει αποκλειστική δήλωση. Οι περισσότεροι τον ειρωνεύονται, κάποιοι τον χλευάζουν, αλλά όλοι ασχολούνται μαζί του. Κανένας δεν τον περνάει στο ντούκου». Όλοι, λοιπόν, βγήκαν κερδισμένοι. Οι οπαδοί, έχοντας ως βάση τις δηλώσεις του Τσάκα, βρήκαν νέο πεδίο συζήτησης, ανταλλάσσοντας συνεχώς φιλοφρονήσεις, ενώ οι δημοσιογράφοι διασκέδαζαν με το νέο τους θύμα, δίνοντας πνοή σε φυλλάδες (πωλήσεις), ράδια (ακροαματικότητα) και ιστοσελίδες (κλικς). Ακόμα και η ίδια η ομάδα, όντας αποφορτισμένη από την πίεση, αφού ο Τσάκας τράβηξε όλα τα φώτα πάνω του, βγήκε κερδισμένη: ο Βλάσης έφερε αγωνιστική ηρεμία, όπως τα χελιδόνια φέρνουν την άνοιξη. Όλοι, εκτός από τον Τζίγγερ.

Ο Καρπετόπουλος υποστηρίζει: «Ο Τζίγγερ κρύφτηκε πίσω από το θέμα των Αράβων για μήνες: ο ΠΑΟ παραμένει κατά 56% δικός του και, αν δεν συνεργαστεί με τους υπόλοιπους μετόχους, η ευθύνη για ό,τι θα συμβεί δεν είναι κανενός άλλου. [...] Μόνο που αν ο ΠΑΟ σκάσει, θα σκάσει στα δικά του χέρια και δεν θα του φταίει κανείς άλλος. Το 56% των μετοχών που καθορίζει όλες τις εξελίξεις είναι ακόμα δικό του. Έχει απόλυτο δίκιο. Πρώτον, δεν μπορεί να λειτουργεί με 30% όποτε τον συμφέρει και δεύτερον, είτε το θέλει είτε όχι, παραμένει μεγαλομέτοχος της Π.Α.Ε., έστω κι αν ο ίδιος έχει βαφτίσει τις μετοχές του ανενεργές ή όπως αλλιώς θέλει. Τα πράγματα, όμως, δεν είναι τόσο απλά. Πριν αρκετούς μήνες, έγραφα: «Επανεξετάζοντας το προαναφερθέν ερώτημα που υποδηλώνει ποιον θα βρίζουν οι οπαδοί κατόπιν της αποχώρησης του Τζίγγερ, η απάντηση είναι απλή: τον Τζίγγερ. Μόνο που τώρα θα τον βρίζουν επειδή αποχώρησε». Η παραπάνω πρόταση επιβεβαιώνει την επιβληθείσα ρεαλιστική προσέγγιση της κατάστασης. Η επιλογή του ραλίστα να αποδεχτεί τη διαδικασία του προσύμφωνου με τον Πρίγκιπα, ήταν μάλλον αναγκαστική. Αν δεν προχωρούσε, θα μπορούσε να κατηγορηθεί ότι δεν θέλει να πουλήσει τον Παναθηναϊκό, κάτι που συγκρούεται με τις τοποθετήσεις της οικογενείας περί πώλησης της Π.Α.Ε. Αυτό που εισπράττω από την ιστορία του Τζίγγερ, είναι ότι πιο εύκολα μπαίνεις σε μια Π.Α.Ε., παρά βγαίνεις. Το ερώτημα, όμως, εξακολουθεί να πλανάται. Ο Τσάκας διατηρήθηκε ως αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας, λόγω της μη επίσημης απόρριψης του Τζίγγερ; Δεν το νομίζω. Ειδάλλως, αυτή την στιγμή που μιλάμε, ο Τσάκας θα είχε εξαφανιστεί, τόσο γρήγορα όσο είχε εμφανιστεί.

Υπόθεση εργασίας: έστω, λοιπόν, ότι ο Τσάκας κατάφερε να τους παραμυθιάσει όλους. Τους πάντες. Μηδενός εξαιρουμένου. Πώς είναι δυνατόν να το πετύχει αυτό, χωρίς πλάτες; Ας μην ξεχνάμε ότι ο ίδιος ο Τσάκας είναι ρέστος. Τότε πώς έμενε σε κυριλάτο ξενοδοχείο της Βουλιαγμένης; Πώς νοίκιαζε ακίνητο στην Ηρώδου Αττικού; Πώς πλήρωνε τους συνεργάτες του; Μιλάμε για ένα όργιο δαπανών. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά περνούσε κι από κάστινγκ επίδοξους συνεργάτες. Η χάρη του έφτασε μέχρι την Βουλή. Κοτζάμ Γερουλάνος άλλαξε το νομοσχέδιο. Το συνειδητοποιείτε; Ένας άνθρωπος που ουδεμία σχέση (δια)τηρεί με μια ανώνυμη εταιρία, ανάγκασε -κι όχι υποχρέωσε- τον αρμόδιο Υπουργό να αλλάξει το νόμο προς φαινομενικό όφελος της εν λόγω εταιρίας. Προσοχή: δεν εξετάζω αν η κίνησή του Υπουργού ήταν -που πράγματι ήταν- σωστή. Ούτε ισχυρίζομαι ότι τα συμφέροντα έδρασαν υπογείως υπέρ του Παναθηναϊκού. Απλά καταγράφω το γεγονός και προσπαθώ να εντοπίσω τα κίνητρα.

Και φτάνουμε στην πεμπτουσία του άρθρου. Τι διαφορετικό έκανε ο Τσάκας από τους πολιτικούς που μας κυβερνούν; Που, όντας οπλισμένοι με θράσος και αναισθησία, βγαίνουν στο μπαλκόνι και, απευθυνόμενοι στον όχλο, λένε: «Λεφτά υπάρχουν». Που βγαίνουν στις κάμερες με αυστηρό ύφος, τονίζοντας με στόμφο, «Δεν θα πάρουμε άλλα μέτρα», μόνο και μόνο για να αναιρέσουν εαυτόν δέκα μέρες μετά. Που, ενώ ζουν σε αποστειρωμένο περιβάλλον και όντας απομακρυσμένοι από την πραγματικότητα, υποδύονται τους στενοχωρήμενους για την κατάσταση του μέσου πολίτη, ψηφίζουν τα μνημόνια και μετά κλαίνε επειδή τα ψήφισαν, παίζοντας παράλληλα με μισθούς και συντάξεις λες και είναι χρήματα του Monopoly. Κι αντί οι δημοσιογράφοι να τους ξεσκίσουν με καυτές ερωτήσεις, επιμένουν πεισματικά να τους χαϊδεύουν τις πατούσες. Κι αντί οι πολίτες να τους επιβραβεύσουν με την μη επανεκλογή τους, διαπιστώνεις με θλιβερό συναίσθημα ότι κάπου, κάπως, κάποτε βγαίνουν οι ίδιες οικογένειες και τα ίδια πρόσωπα. Όχι τίποτα άλλο, αλλά ο Πάγκαλος κι ο Καραμανλής έχουν και δίδυμα τέκνα -όχι, άλλο κάρβουνο! Επαναλαμβάνω, λοιπόν: τι διαφορετικό έκανε ο Τσάκας από όλα αυτά τα πολιτικά κατακάθια που εμείς ψηφίζουμε; Ίσα ίσα, όπως αναφέραμε, έδωσε λάμψη σε έναν ήδη στημένο μηχανισμό. Στην πολιτική ποιος δίνει λάμψη; Ο Καρατζαφέρης που βγαίνει στις κάμερες και λέει παροιμίες και στίχους των Beatles; Και μας πείραξε ο Τσάκας με τις ιστορίες του; Ή το γεγονός ότι φαινόταν σίγουρος για τα 15 μύρια, όταν, μάλιστα, η χώρα χρωστάει εκατοντάδες δις ευρώ κι ο κατώτατος μισθός έχει πέσει στα τέσσερα κατοστάρικα; Εδώ ο Αντωνάκης περιμένει σαν αρπακτικό και αγωνιά για την Πρωθυπουργία της Ελλάδος. Βιάζεται να κυβερνήσει μια χρεοκοπημένη χώρα. Και σε τελική ανάλυση ο Τσάκας αφορά μια ανώνυμη εταιρία. Μια ποδοσφαιρική ομάδα. Σιγά τα ωά. Και να χρεοκοπήσει η Π.Α.Ε. Παναθηναϊκός κι η κάθε Π.Α.Ε., χέστηκε η φοράδα στο αλώνι. Προσοχή: αναφέρομαι σε Π.Α.Ε. -οι ομάδες που έχουν κόσμο δεν χρεοκοπούν ποτέ, αλλά ζουν και βασιλεύουν μέσα στο μυαλό μας. Αυτή τη στιγμή, όμως, μιλάμε για τη χώρα, το μέλλον και τις ζωές μας. Είναι προφανές ότι οι προτεραιότητές μας βρίσκονται σε σύγχυση. Ακριβώς το αντίθετο ισχύει για τους δημοσιογράφους. Ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν. Και οι πολιτικοί και οι αθλητικοί. Επομένως, τον Τσάκα βρήκαμε ως εξιλαστήριο θύμα; Στον Τσάκα εξαντλείται η αυστηρότητά μας; Τόσο υποκριτικά κουτορνίθια είμαστε;

Εν κατακλείδι, ο Τσάκας έδωσε αμέτρητες συνεντεύξεις, ωστόσο οι δηλώσεις του, όχι μόνο δεν κάλυπταν τα πραγματικά κενά, αλλά δημιουργούσαν και νέα. Υποθέτω ότι δεν τους έδινε τις σωστές απαντήσεις, ίσως, διότι, δεν του υπέβαλαν τις σωστές ερωτήσεις -ακριβώς ό,τι συμβαίνει με τους πολιτικούς. Ποιος τον πίστεψε, ποιος τον άκουσε, ποιος του έδωσε βήμα; Όλα έχουν γραφεί στην ιστορία. Μια ιστορία που δεν πάει μόνη της. Οι οπαδοί και οι δημοσιογράφοι την κινούσαν -ευτυχώς, υπήρχαν εξαιρέσεις. Όπως έχουν γραφεί στην ιστορία όλα αυτά που έχει πει. Πράγματα που δήλωνε όχι γιατί το ζήτησε ο ίδιος, ούτε γιατί το απαίτησε, αλλά διότι του το ζητούσαν καθημερινώς αυτοί που ήθελαν να γεμίσουν τις άδειες σελίδες και ώρες τους. Και, αντί όλοι αυτοί να του πουν ευχαριστώ, τώρα τον λιθοβολούν, τον αποκαλούν φαφλατά, τον θεωρούν αναξιόπιστο και προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο ότι ουδέποτε τον πήραν στα σοβαρά, διδάσκοντας παράλληλα, όπως θέλουν προκλητικά να πιστεύουν, δωρεάν μαθήματα αθλητικής, δεοντολογικής και ανιδιοτελούς δημοσιογραφίας. Δεν μπορούμε, άραγε, να φερθούμε με παρόμοιο τρόπο έναντι των πολιτικών; Δυστυχώς, συνεχίζουμε να ακροβατούμε χωρίς προστατευτικό δίχτυ. Τα Μ.Μ.Ε. αγάπησαν τον Τσάκα όχι γιατί τον πίστεψαν, αλλά διότι λατρεύουν τα ψέματα. Εξού και η καταφυγή μας στο κρίσιμο στοιχείο της υπερβολής: είναι, βλέπετε, αναγνωρίσιμο. Όπως αναφέρει κι ο Καρτετόπουλος: «Όμως, το γκροτέσκο της συμπεριφοράς του και η υπερβολική μιντιακή έκθεσή του, κατέδειξαν το πόσο η χώρα περιμένει σωτήρες που θα ικανοποιήσουν όνειρα. Κυρίως ο Τσάκας απέδειξε (άθελά του) πως η χώρα απέχει πολύ ακόμα από την ωριμότητά της. Δεν αποκλείεται το 2012 να καταστραφεί: αυτό που αποκλείεται είναι να ωριμάσει». Έχει άδικο;

Υ.Γ.1 Οι δυο τελευταίες μέρες ήταν ένας ποδοσφαιρικός παράδεισος. Παιχνιδάρες σε όλη την Ευρώπη: Λίβερπουλ, Άρσεναλ, Μάντσεστερ, Μπάρτσα, Βαλένθια, Μίλαν, Γιούβε, Νάπολι, Ντορτμουντ και σία. Αποκορύφωμα; Το 4-4 της Λιόν με την Παρί. Απίστευτο παιχνίδι.

Υ.Γ.2 Ο μπασκετικός Ολυμπιακός θα πρέπει να προβληματιστεί τα μάλα. Η Αρειανάρα για 32 λεπτά έπαιξε πολύ καλό μπάσκετ και πίεσε τον αντίπαλο σε απροσδόκητο βαθμό. Ουδόλως υπερβάλλω. Βγάζαμε ασίστ, τρέχαμε στον αιφνιδιασμό, ήμαστε εύστοχοι και εφαρμόζαμε το πικ εν ρολ (!). Ναι, σωστά διαβάσατε: πικ εν ρολ!

Υ.Γ.3 Πάμε λίγο δυνατά.